فصل آغاز مدارس و پایان تابستان و مسافرت و دغدغهٔ والدین برای پرکردن اوقات فراغت کودکان و نوجوانان دوباره شروع شده است. یکی از گزینه‌هایی که بسیاری از خانواده‌ها به آن فکر می‌کنند نام‌نویسی فرزندانشان در کلاس‌های ورزش رزمی است. البته نه به‌این دلیل که بچه‌هایشان را تشویق به درگیرشدن با همسالانشان یا افراد دیگر بکنند، بلکه تمایل دارند از تأثیرات این ورزش‌ها بر جوانبی از زندگی آن‌ها مانند نظم و انضباط، احترام به پیش‌کسوتان، تعهد به ممارست و تداوم برای پیشرفت و مواردی از این دست بهره ببرند. 

هدف شما از ثبت‌نام فرزندتان در کلاس ورزش‌های رزمی هر چه باشد، معرفی کوتاهی در مورد رشته‌های شناخته‌شده‌تر و پرطرفدارتر می‌شود که امیدوارم مورد استفاده‌تان قرار بگیرد. 

کاراته

اگر دنبال نظم، احترام و دیسیپلین هستید، این رشتهٔ انتخابی عالی است. هنرجویان این رشته، هم ضربات مختلف دست را یاد می‌گیرند و هم انواع ضربات پا را، هم امکان مبارزه وجود دارد و هم رقابت در فرم یا کاتا که در واقع انجام تکنیک‌ها با یک ترتیب مشخص است. انواع ایستادن‌ها و بلوکه‌کردن‌های مختلف با دست برای شما تازگی خواهد داشت.

در نظر داشته باشید که سبک‌های مختلف کاراته اگر چه در تکنیک‌ها یکسان‌اند، ولی در مبارزه و مسابقات تفاوت‌های اساسی دارند. آنچه در ایران با نام کاراتهٔ کنترلی شناخته می‌شد، شامل نحوهٔ مبارزهٔ بسیاری از سبک‌های کاراته است که در مسابقات فقط با ضربهٔ کنترل‌شده به حریف امتیاز حاصل می‌شود. مسابقات فدراسیون جهانی کاراته همه با این قوانین برگزار می‌شود.

اما برخی سبک‌ها در مبارزه به‌شکل تماس کامل و با هدف شکست حریف با ضربات پرقدرت عمل می‌کنند. نمونهٔ این سبک‌ها کیوکوشین است که در ایران هم هنرجویان بی‌شماری داشت.

جودو

جودو اولین رشتهٔ رزمی المپیکی‌ست که بیش از شش دهه هنوز در المپیک حاضر است. به‌عنوان هنرجوی سابق این رشته در کانادا، کاملاً تفاوت ساختاری آن را با رشته‌های دیگر لمس کرده‌ام. یکی از تفاوت‌های اصلی، داشتن بیمه برای هنرجویان بود آن هم با مبلغ اندک. اگر به‌دنبال پرداختن به رشته‌ای رزمی با هزینهٔ نسبی پایین هستید، شاید این بهترین رشته است. بسیاری از باشگاه‌ها به‌صورت غیرانتفاعی کار می‌کنند و شاید همین امر این رشته را برای بسیاری در دسترس قرار می‌دهد.

همچنین فنون گلاویزی که با ظرافت و بر پایهٔ علم فیزیک و بیومکانیک طراحی شده‌اند که تحسین شما را بر می‌انگیزد.

تکواندو

دومین رشتهٔ المپیکی که بی‌تردید از زمان حضور رسمی در المپیک به محبوبیت آن افزوده شد،‌ تکواندوست. بخش بزرگی از گفته‌ها در مورد ایستادن‌های مختلف و فرم در مورد این رشته هم صدق می‌کند.

مسابقات تکواندو در المپیک با استفاده از ضربات پا انجام می‌شود، ولی جالب است بدانید نوع دیگری از تکواندو هم وجود دارد که اتفاقاً مقر سازمان جهانی آن در کاناداست، که به‌نام تکواندو ITF شناخته می‌شود. مسابقات این رشته با ضربات دست هم همراه است.

تکواندو هم مانند کاراته جذابیت بسیاری بین کودکان و نوجوانان دارد و انضباط و احترام از اصول پایهٔ آن است. 

جوجیتسوی برزیلی

این رشته‌ای‌ست که تا سی سال پیش کمتر کسی حتی اسم آن را شنیده بود، ولی حالا بی‌شک یکی از رشته‌های شناخته‌شده است. برخی دیگر حتی واژهٔ برزیلی را هم از آن حذف کرده‌اند، هرچند بین جوجیتسوی برزیلی و ژاپنی تفاوت‌های بسیاری هست.

برخلاف جودو، یک فدراسیون جهانی واحد در این رشته وجود ندارد. سنگ بنای این رشته فنون خاک جودو است و تأکید این رشته بیشتر به کشاندن حریف به زمین و قفل مفصل یا خفه‌کردن اوست.

این رشته یا با یونیفرم یا بدون آن انجام می‌شود که طرفداران هر کدام فلسفهٔ خود را دارند. مسابقات این رشته هم با قوانین متفاوت از یکدیگر برگزار می‌شوند.

اگر علاقه‌ای به احترام‌ها و اصول سنتی رشته‌‌های سنتی ندارید، خیالتان راحت؛ در این رشته خبری از آن‌ها نیست.

کیک‌بوکسینگ و موی تای

این دو رشته را در یک دسته گذاشتم به‌دلایل مختلف؛ برخی باشگاه‌ها به اسم موی تای در واقع کیک‌بوکسینگ آموزش می‌دهند.

آنچه در واقع شیوه‌ای از مبارزه بود، بعدها با فراگیری و محبوبیت این رشته به صورت رشته‌ای رزمی تدریس شد. این رشته هم دارای یک فدراسیون متشکل نیست و سازمان‌های مختلف بین‌المللی هرکدام مسابقات خود را برگزار می‌کنند. 

به‌تدریج کمربند و درجه وارد سیستم آموزشی شده و بسیاری از باشگاه‌ها حتی فرم و کاتا‌های خود را هم ابداع کرده‌اند.

شیوه‌های مختلفی برای مبارزه در مسابقات وجود دارد که هم برخورد سبک و هم برخورد سنگین را ممکن می‌کند. در برخی قوانین هم ضربه به پا ممنوع است.

تفاوت‌های اساسی موی تای و کیک‌بوکسینگ این است که در موی تای ضربات آرنج و زانو زده می‌شود و می‌توانید حریفتان را با دست نگه دارید و ضربه بزنید.

هنرهای رزمی ترکیبی (Mixed Martial Arts)

همان است که در مسابقات UFC شاید دیده باشید. در واقع ترکیبی از هنرهای رزمی مختلف که هم گلاویزی دارد و هم ضربه‌زدن.

البته مبارزات خونین در قفس، ذهنتان را خیلی درگیر نکند. هیچ اجباری برای مبارزه در هیچ‌کدام رشته‌های رزمی حداقل تا جایی که من می‌دانم وجود ندارد. اغلب هنرجویان علاقه ای به مبارزه حتی در سطح آماتور هم ندارند و صاحبان باشگاه این را خیلی خوب می‌دانند که هدف اصلی اکثر هنرجویان تحرک و سلامتی است.

از طرفی اجبار به مبارزه و آسیب‌دیدگی هنرجویان می‌تواند مسئولیت حقوقی ایجاد کند که هیچ‌کس خواستار آن نیست.

سؤال قدیمی و همیشگی این است که کدام‌یک از این رشته‌ها بهتر است. چون پاسخِ «بستگی دارد» را دوست ندارم سعی می‌کنم پاسخی کلی بدهم. اگر اولویت شما یک محیط منظم و تأکید بر احترام و در صورت علاقه‌مندی و استعداد فرزندتان راهیابی به مسابقات المپیک یا مسابقات معتبر جهانی دیگر است کاراته، جودو و تکواندو گزینه‌های مناسبی‌اند. اگر اولویت شما تمرکز بیشتر بر دفاع شخصی است کیک‌بوکسینگ، جوجیتسو و هنرهای رزمی ترکیبی انتخابی خواهند بود که سریع‌تر به هدفتان برسید.

در دو مقاله دیگر به بررسی کارایی رشته‌های مختلف در دفاع شخصی و نکات مختلفی باید در انتخاب باشگاه در نظر داشته باشید، می‌پردازیم.

نوشته راهنمای کوتاه گزینش رشته‌های رزمی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در این شماره گفت‌وگویی داریم با آقای علی خنجری قهرمان و مربی باسابقهٔ کیک‌بوکسینگ که در کنار عناوین متعدد به‌عنوان مبارز، شاگردان بسیاری را هم برای عنوان قهرمانی آموزش داده است.

وی عناوین بسیاری را در مسابقات کیک‌بوکسینگ و سازمان بزرگ WAKO به دست آورده که ازجملهٔ آن‌ها قهرمانی در جام جهانی، قهرمانی آسیا و قارهٔ آمریکا را می‌توان نام برد. 

یک نکتهٔ جالب دربارهٔ آشنایی من با آقای خنجری این است که بیش از بیست سال پیش، زمانی که عضو هیئت تحریریهٔ مجلهٔ «رزم‌آور» بودم، اخبار و موفقیت‌های ایشان را دنبال می‌کردم؛ از مسابقات و قهرمانی‌های ایشان در سازمان‌های مختلف خبر داشتم، اما هیچ‌وقت در تهران ایشان را از نزدیک ملاقات نکردم.

جالب اینکه سال‌ها بعد، این دیدار در ونکوور بزرگ اتفاق افتاد. توجه شما را به گفت‌وگویی که با ایشان داشتم، جلب می‌کنم.

* * * * *

علی جان، ابتدا کمی دربارهٔ خودتان بگویید تا خوانندگان ما بیشتر با شما آشنا شوند. می‌دانم فهرست بلندبالایی از افتخارات و قهرمانی‌ها دارید؛ هر کدام را که فکر می‌کنید مهم‌تر است، برایمان تعریف کنید.

واقعاً نمی‌دانم از کجا شروع کنم! مسیر ورزشی من با کیوکوشین کاراته شروع شد. بعد از مدتی احساس کردم برای کامل‌ترشدن مهارت‌هایم باید روی بوکس هم کار کنم، بنابراین وارد بوکس شدم.

اولین بار که با یک بوکسور اسپارینگ کردم، متوجه شدم قدرت دست و تکنیک‌های بوکس چقدر می‌تواند متفاوت باشد. در کیوکوشین آن زمان تمرین‌های سخت و شکستن اجسام هم بسیار رایج بود و ما تمرین‌های سنگینی انجام می‌دادیم، اما وقتی وارد بوکس شدم، دیدم باید خیلی چیزها را از ابتدا یاد بگیرم. به‌همین دلیل تمرینات بوکس را خیلی جدی شروع کردم. در آن دوره، مربیانی مثل آقای سعید مرادی که مربی تیم ملی امید بودند، نقش مهمی در پیشرفت من داشتند.

تقریباً چند ماه به‌شکل بسیار فشرده تمرین می‌کردم؛ از صبح تا شب بوکس، دویدن، طناب و تمرینات بدنی. هدفم این بود که ابتدا آمادگی جسمانی‌ام را بالا ببرم و بعد روی تکنیک تمرکز کنم. نتیجهٔ این تمرینات این شد که به‌تدریج در مسابقات استانی موفق شدم و به‌عنوان یکی از نفرات منتخب برای تیم ملی امید بوکس انتخاب شدم.

پس در واقع شما ابتدا کیوکوشین را داشتید و بعد بوکس را به آن اضافه کردید و ترکیب این دو رشته، پایه‌ای برای ورود جدی‌تر شما به کیک‌بوکسینگ شد.

برای دوستانی که با کیوکوشین آشنایی زیادی ندارند، باید توضیح بدهیم که در کیوکوشین ضربهٔ مشت به صورت مجاز نیست. من بارها دیده‌ام افرادی که از کیوکوشین وارد کیک‌بوکسینگ می‌شوند، در ابتدا با ضربات مشت به صورت مشکل دارند، چون به آن عادت ندارند.

شما هم این تجربه را داشتید؟

بله، ترکیب این تجربه‌ها خیلی به من کمک کرد. از طرفی کیوکوشین پایهٔ خوبی در ضربات پا و مبارزه به من داده بود و از طرف دیگر بوکس باعث شد روی دست‌ها و تکنیک‌های این رشته کار کنم. در این مسیر، مربی خوب هم بسیار مهم است. من در ادامه با استاد علیپور کار کردم و آنجا بود که کارم را جدی‌تر دنبال کردم.

در آن زمان یک مشکل دیگر هم وجود داشت. در فضای بوکس، گاهی نسبت به ورزشکارانی که سابقهٔ رزمی داشتند، نگاه مثبتی وجود نداشت. حتی یک بار در حال Shadow Boxing بودم و برای اینکه تکنیک‌های کیک‌بوکسینگ را فراموش نکنم، یک ضربهٔ پا زدم. یکی از مسئولان فدراسیون این موضوع را دید و متوجه شد که من سابقهٔ رزمی دارم. بعد از آن، شرایط برای حضور من در مسابقات بوکس سخت‌تر شد. در نهایت تصمیم گرفتم مسیر کیک‌بوکسینگ را جدی‌تر دنبال کنم و با استاد علیپور کارم را ادامه دادم. از آنجا به‌بعد، قهرمانی‌های کشوری و فعالیت جدی‌تر من در کیک‌بوکسینگ شروع شد.

از چه زمانی وارد مسابقات بین‌المللی شدید؟

اوایل دههٔ ۲۰۰۰ میلادی بود. در آن زمان یک تیم برای مسابقات بین‌المللی آماده می‌شد و بحث اعزام به مسابقات WAKO مطرح بود. هزینهٔ سفر خیلی بالا بود و فدراسیون هم حمایت مالی زیادی نمی‌کرد. با این‌حال، در مسابقات انتخابی شرکت کردم و موفق شدم انتخاب شوم. در نهایت به مسابقات اعزام شدم. آن زمان حدود بیست سال سن داشتم و تجربهٔ زیادی در مسابقات بین‌المللی نداشتم.

مسابقات اول، دوم و سوم را پشت سر گذاشتم و به فینال رسیدم. فینال برای من مسابقهٔ بسیار مهمی بود، اما اتفاقاتی در تیم افتاد که روی روحیه من تأثیر گذاشت. مسابقه بسیار نزدیک بود و احساس می‌کردم می‌توانم برنده شوم، اما در نهایت نتیجه به‌سود حریف اعلام شد. با این‌حال، مدال نقره گرفتم و این یکی از بهترین نتایجی بود که تا آن زمان به دست آمده بود.

در صحبت‌هایتان یک نکته خیلی مهم وجود دارد؛ اینکه شما فقط به مبارزه اکتفا نکردید و بعدها وارد دانشگاه شدید و در رشتهٔ تربیت بدنی تحصیل کردید. چطور این اتفاق افتاد؟

یکی از دلایلش تجربه‌هایی بود که خودم به عنوان ورزشکار داشتم. در آن زمان اطلاعات علمی دربارهٔ تمرین، تغذیه، ریکاوری و آماده‌سازی ورزشکار خیلی کمتر بود. اینترنت هم مثل امروز نبود. گاهی آسیب می‌دیدیم و حتی نمی‌دانستیم علت آن چیست یا چطور باید بدن را برای مسابقه آماده کنیم. مثلاً یک بار در تمرین آسیب شدیدی به پایم وارد شد. مربی گفت با آب گرم و نمک ماساژ بده و خوب می‌شود، اما آسیب خیلی شدیدتر از چیزی بود که تصور می‌کردیم و مدت زیادی نتوانستم درست راه بروم.

همین تجربه باعث شد به این فکر کنم که باید علمی‌تر ورزش را بشناسم. به دانشگاه رفتم و تربیت بدنی خواندم تا بفهمم بدن ورزشکار چگونه کار می‌کند، آمادگی جسمانی چگونه ایجاد می‌شود و برای تمرین و مسابقه چه برنامه‌ای لازم است.

شما سال‌ها در ایران فعالیت کردید. به‌نظر شما مشکل اصلی کیک‌بوکسینگ و ورزش‌های رزمی در آن زمان چه بود؟

به‌نظر من یکی از مشکلات اصلی، نبود انسجام بود. ایران ورزشکاران بسیار بااستعدادی داشت. واقعاً پتانسیل قهرمانی جهان را داشتیم، اما نیروها پراکنده بودند. سبک‌ها و سازمان‌های مختلف وجود داشتند و گاهی ورزشکار نمی‌دانست باید در کدام مسیر حرکت کند. این باعث می‌شد بخشی از استعدادها هدر برود.

ورزشکار جوان انرژی بسیار زیادی دارد. وظیفهٔ مربی این است که این انرژی را در مسیر درست هدایت کند؛ نه اینکه فقط به فکر درآمد خودش باشد. اگر استعداد یک جوان درست هدایت شود، می‌تواند به موفقیت‌های بسیار بزرگی برسد.

شما مدتی هم در تایلند زندگی کردید. دربارهٔ آن دوره برایمان بگویید.

از سال ۲۰۰۴ به تایلند رفتم و حدود سه سال آنجا زندگی کردم. یکی از دوستانم آنجا زندگی می‌کرد و پیشنهاد کرد که برای تمرین و مبارزه به تایلند بروم. در محیط‌های حرفه‌ای تمرین کردم و چندین مبارزه حرفه‌ای داشتم. شرایط زندگی بسیار ساده بود. در یک کمپ زندگی می‌کردیم و تمرین‌ها بسیار سنگین بود. حتی اتاقمان امکانات زیادی نداشت؛ یک تخت داشتیم که گاهی با یک ورزشکار دیگر شریک می‌شدیم.

تقریباً تمام زندگی ما تمرین بود. بعضی روزها ساعت‌ها تمرین می‌کردیم و فقط یک روز در هفته فرصت داشتیم کمی استراحت کنیم. آن دوره برای من از نظر ورزشی بسیار مهم بود، چون برای اولین بار واقعاً در یک محیط حرفه‌ای و تخصصی زندگی و تمرین می‌کردم.

تفاوت بین ایران و کانادا را چطور می‌بینید؟

یکی از تفاوت‌هایی که خودم هم احساس کرده‌ام این است که در ایران مبارزه و مسابقه بخش مهم‌تری از فضای ورزش‌های رزمی بود، اما در کانادا افراد زیادی صرفاً برای ورزش و سلامتی به باشگاه می‌آیند.

این تفاوت را شما هم احساس کردید؟

کاملاً. در ایران اگر کسی به باشگاه می‌آمد، خیلی وقت‌ها هدفش این بود که مبارزه کند و مسابقه بدهد. اینجا افراد زیادی فقط برای ورزش، سلامتی و تناسب اندام می‌آیند. برای همین پیداکردن کامیونیتی مناسب زمان می‌برد.

در اوایل کار، اگر می‌خواستم برای مسابقه آماده شوم، باید خودم دنبال اسپارینگ‌پارتنر می‌گشتم. از این باشگاه به آن باشگاه می‌رفتم تا کسی را پیدا کنم که بتواند با من تمرین کند. اما به‌مرور افراد بیشتری را شناختیم و شبکهٔ خوبی از ورزشکاران و مربیان تشکیل شد. این یکی از نقاط قوت جامعهٔ ورزشی اینجاست؛ افراد مختلف از کشورهای گوناگون می‌آیند و با هم ارتباط برقرار می‌کنند.

علاقه‌مندان چطور می‌توانند با شما ارتباط برقرار کنند؟

علاقه‌مندان می‌توانند از طریق روش‌های زیر با «District Warrior» ارتباط برقرار کنند:

تلفن: ۳۸۳۱-۸۵۵-۷۷۸ 

ایمیل: info@districtwarrior.com

واتس‌اپ: ۳۸۳۱-۸۵۵-۷۷۸ 

وب‌سایت: districtwarrior.com

از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، سپاسگزارم.

نوشته گفت‌وگو با علی خنجری، قهرمان و مربی باسابقهٔ کیک‌بوکسینگ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

لطفاً خودتان را معرفی کنید و دربارهٔ سابقهٔ ورزشی و تحصیلی‌تان بگویید.

من محسن یکه‌روستا، بازیکن سابق تیم‌های گل‌گهر سیرجان، شهرداری بندرعباس، نفت و گاز گچساران، چوکای تالش، نود ارومیه و سایر تیم‌های لیگ دستهٔ اول و دوم کشور هستم.

مدرک کارشناسی تربیت بدنی با گرایش آمادگی جسمانی حرفه‌ای دارم و سال‌ها در زمینهٔ ورزش حرفه‌ای فعالیت کرده‌ام.

شروع فوتبال شما چگونه بود؟

فوتبال حرفه‌ای خودم را از باشگاه شاهین تهران و زیر نظر زنده‌یاد جعفر کاشانی آغاز کردم. فوتبال از همان ابتدا بخش مهمی از زندگی من بوده و مسیر حرفه‌ای زندگی مرا شکل داده است.

تغییرات فوتبال ایران را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

به‌نظر من، فوتبال ایران به‌دلیل کمبود زیرساخت‌ها و مدیریت ضعیف، در سال‌های اخیر دچار پسرفت شده است. افزایش چشمگیر قراردادها و شکل‌گیری مافیای فوتبال نیز تأثیر منفی زیادی بر روند رشد فوتبال گذاشته است.

اگر به پانزده سال گذشته نگاه کنیم، می‌بینیم که در بسیاری از موارد، همان مربیان در تیم‌های مختلف حضور داشته‌اند و همان بازیکنان نیز میان تیم‌ها جابه‌جا شده‌اند. در نتیجه، فرصت کمتری برای ظهور استعدادهای جدید به وجود آمده است.

این موضوع را می‌توان در تیم ملی نیز مشاهده کرد؛ جایی که در برخی موارد، بازیکنانِ مصدوم، بازیکنان نزدیک به چهل سال سن یا حتی بازیکنانی که در تیم‌های باشگاهی خود نیمکت‌نشین بوده‌اند، فرصت حضور در مسابقات مهم را به دست آورده‌اند.

این مشکل در رده‌های پایه نیز وجود دارد. در زمان ما، رسیدن به تیم‌های ملی پایه بسیار دشوار بود و بیشتر بازیکنان تنها با تکیه بر استعداد و تلاش خود پیشرفت می‌کردند. بسیاری از آن‌ها نیز از طبقات ضعیف جامعه بودند. اما امروز، در برخی موارد، روابط شخصی، مسائل مالی و ارتباطات خارج از زمین فوتبال نقش پررنگ‌تری پیدا کرده‌اند.

به‌اعتقاد من، تا زمانی که شایسته‌سالاری جایگزین این چرخه نشود، نمی‌توان انتظار پیشرفت واقعی فوتبال ایران را داشت.

در چه پست‌هایی بازی کرده‌اید؟

بیشتر در پست‌های دفاع چپ و وینگر چپ بازی کرده‌ام که دلیل اصلی آن، چپ‌پابودنم بوده است.

بازیکنان مورد علاقهٔ شما چه کسانی‌اند؟

در فوتبال ایران، کریم باقری، علی کریمی، علی دایی و فرهاد مجیدی را تحسین می‌کنم.

دلیل علاقهٔ من به این بازیکنان، فقط توانایی فنی آن‌ها نیست، بلکه شخصیت، منش، شجاعت و ارتباط آن‌ها با مردم نیز برای من اهمیت زیادی دارد.

در فوتبال جهان نیز پائولو مالدینی، کافو و لیونل مسی از بازیکنان مورد علاقه من‌اند.

کدام نسل فوتبال ایران را بیشتر دوست دارید؟

نسل جام جهانی ۱۹۹۸ برای من جایگاه ویژه‌ای دارد. بازیکنان آن نسل از کیفیت فنی بالایی برخوردار بودند؛ بسیاری از آن‌ها لژیونر بودند و مهم‌تر از همه، همیشه در کنار مردم قرار داشتند.

تیم‌های محبوب شما کدام‌اند؟

در فوتبال باشگاهی، استقلال و بارسلونا را دوست دارم و در سطح ملی طرفدار آرژانتین و ژاپن هستم.

دلیل علاقهٔ من به باشگاه استقلال، حضور اسطوره‌های بزرگی مانند زنده‌یاد ناصر حجازی و زنده‌یاد منصور پورحیدری است. افتخار این را نیز داشتم که در مقطعی زیر نظر زنده‌یاد منصور پورحیدری در تیم آلومینیوم اراک فعالیت کنم. ایشان علاوه بر دانش فنی، از نظر اخلاقی و انسانی نیز الگوی بزرگی بودند.

بارسلونا نیز همواره به‌دلیل سبک بازی زیبا، فوتبال هجومی و حضور بازیکنان بزرگی مانند رونالدینیو، ژاوی، اینیستا و لیونل مسی برای من باشگاهی متفاوت بوده است.

فوتبال ژاپن به‌دلیل نظم، برنامه‌ریزی و کیفیت بالا برای من بسیار قابل‌احترام است. به‌عقیدهٔ من، فوتبال ژاپن فراتر از فوتبال آسیاست و جهان در آینده شاهد موفقیت‌های بیشتری از این کشور خواهد بود.

فوتبال آرژانتین نیز برای من نماد تعصب، اتحاد و جنگیدن برای مردم و پرچم کشور است.

نظرتان دربارهٔ جام جهانی اخیر چیست؟

جام جهانی نشان داد که در فوتبال مدرن، نظم، برنامه‌ریزی، کار گروهی و روحیه جنگندگی تا چه اندازه در موفقیت تیم‌ها اهمیت دارد.

فوتبال کانادا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

فوتبال کانادا با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی مناسبی در این زمینه شده است. فوتبال ایران نیز از استعدادهای فراوانی برخوردار است، اما برای رشد بیشتر به مدیریت بهتر و زیرساخت‌های مناسب‌تری نیاز دارد.

در فوتبال کانادا چه فعالیتی دارید؟

در حال حاضر در آکادمی Ares Football Academy و لیگ FVSL (Fraser Valley Soccer League)‎‎ فعالیت می‌کنم.

به‌نظر من، این مجموعه به‌دلیل کیفیت بالای تمرینات هفتگی، حضور مربیانی که سابقهٔ بازی در سطوح مختلف فوتبال ایران را داشته‌اند و همچنین برگزاری اردوهای سالیانه در اروپا برای رده‌های پایه، از سطح بسیار خوبی برخوردار است.

ویژگی‌های یک مربی خوب چیست؟

یک مربی خوب باید دانش فنی، شخصیت، نظم، صداقت و توانایی برقراری ارتباط مؤثر با بازیکنان را داشته باشد. یک مربی بزرگ فقط بازیکن تربیت نمی‌کند، بلکه انسان‌های بهتری می‌سازد.

اگر چیزی دربارهٔ سوابقتان از قلم افتاده، لطفاً بفرمایید؟

علاوه بر فوتبال، سال‌ها در رشته کوهنوردی فعالیت کرده‌ام و سابقهٔ صعودهای برون‌مرزی نیز دارم.

همچنین دارای مدرک مربیگری درجهٔ یک تنیس روی میز آسیا هستم و در حوزهٔ آمادگی جسمانی، حرکات اصلاحی و توان‌بخشی فعالیت می‌کنم.

ورزش برای من فقط رقابت نیست، بلکه مسیری برای ساختن شخصیت، انضباط فردی و رشد انسان است.
با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته گفت‌وگو با محسن یکه‌روستا، بازیکن سابق لیگ‌های حرفه‌ای در ایران و مربی فوتبال ساکن ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

اولین جام جهانی ۴۸ تیمی با میزبانی سه کشور هم به تاریخ پیوست و خاطرات تلخ و شیرین زیادی برای هواداران فوتبال به‌جا گذاشت.

چهار تیمی که سابقهٔ قهرمانی داشتند به نیمه‌نهایی رسیدند تا فینالیست‌ها را مشخص کنند. 

در بازی اول نیمه‌نهایی تیم‌های فرانسه و اسپانیا که پیش از جام هر دو از مدعیان قهرمانی محسوب می‌شدند به مصاف هم رفتند. 

فرانسه که با اقتدار و با پیروزی در همهٔ بازی‌های قبلی از سد تیم‌هایی مثل نروژ و مراکش گذشته بود، در حالی به مصاف اسپانیا رفت که احتمال برد آن‌ها یا حداقل یک بازی نفس‌گیر و سخت می‌رفت. اما برخلاف پیش‌بینی‌ها اسپانیا کاملاً کنترل بازی را از فرانسه ربود و آن‌ها را در یک بازی یک‌طرفه دو بر صفر مغلوب کرد.

در دیگر بازی نیمه‌نهایی تیم‌های انگلستان و آرژانتین با آن سابقهٔ خصومت دیرینه مقابل هم رفتند. درحالی‌که هیچ‌کدام از بازیکنان حال حاضر انگلستان در زمان بازی جام جهانی ۱۹۸۶ یا جنگ بر سر جزایر فالکلند به دنیا نیامده بودند، گویا این وقایع در حافظهٔ جمعی هر دو کشور حک شده و پاک نمی‌شود.

هر دو تیم با قدم‌های نه‌چندان مطمئن به این دیدار رسیده بودند. انگلستان که بازی اول را در مقابل تیم پا‌به‌سن‌گذاشتهٔ کرواسی با اقتدار شروع کرده بود، بازی‌های بعدی را در مقابل تیم‌های ضعیف مثل پاناما و کنگو پیروز شد تا به مصاف مکزیکِ میزبان در استادیوم آزتک برود. درحالی‌که بازی در ارتفاع، چالشی جدی برای تیم انگلستان به شمار می‌رفت، آن‌ها توانستند تیم مکزیک را در یک بازی سخت و نزدیک شکست دهند تا پس از پیروزی در مقابل نروژ برای چهارمین بار در تاریخ خود به نیمه‌نهایی برسند.

از طرف دیگر تیم آرژانتین هم چندان مقتدرانه به این بازی نرسیده بود. آن‌ها بازی با تیم کوچک کیپ ورد را با اختلاف یک گل و بازی بعدی با مصر را هم با همین اختلاف به پایان رساندند. بازی با مصر در حالی سه بر دو به پایان رسید که تیم آرژانتین تا دقایق پایانی دو بر صفر عقب بود.

بعد از نیمهٔ اولِ پربرخورد، در نیمهٔ دوم تیم انگلستان یک گل زد و با چند تعویض و عقب‌نشستن کاملاً بازی را به آرژانتین واگذار کرد و در نهایت دو بر یک بازی را باخت تا یکی از بهترین شانس‌های خود برای رسیدن به فینال را از دست بدهد. توماس توخل، مربی آلمانی تیم انگلستان، به‌خاطر تصمیمات خود با انتقادها و سرزنش بسیاری روبه‌رو شد.

به بازی رده‌بندی رسیدیم که خیلی‌ها آن را بازی بیهوده‌ای بین دو تیم مغلوب می‌دانند. درحالی‌که انتظار می‌رفت فرانسه از شوک بازی با اسپانیا بیرون آمده باشد و تلافی را سر تیم انگلستان درآورد، کاملاً برعکس شد. نیمهٔ اول در حالی با نتیجهٔ چهار بر صفر به پایان رسید که گویا فرانسوی‌ها به‌اجبار به این بازی آمده بودند. مکالمهٔ بین دو نیمه بین مربی و بازیکنانش حتماً طوری بود که فرانسه در نیمهٔ دوم کاملاً متفاوت ظاهر شد ولی در نهایت بازی را شش بر چهار واگذار کرد.

فینال بین اسپانیا و آرژانتين، قهرمان دورهٔ قبل، برگزار شد. اسپانیا که بازی اول را در عین ناباوری در مقابل کیپ ورد با تساوی بدون گل به پایان رسانده بود، در هر بازی بهتر شد و در مسیر خود از سد تیم‌هایی مثل پرتغال و بلژیک گذشت و نمایش مقتدرانهٔ آن‌ها در مقابل فرانسه انتظارات را از آن‌ها بالا برد.

گویا تیم آرژانتین هم قبل از بازی متقاعد شده بود که شانسی در مقابل اسپانیا ندارد. گویا تنها امیدشان این بود که با یک بازی دفاعی و خشن بازی را به پنالتی بکشانند. اما در ابتدای نیمهٔ دوم وقت اضافه بالاخره قفل دروازه‌شان شکست تا حق به حق‌دار برسد.

متأسفانه برخی اعضای تیم آرژانتین با حمله به بازیکنان تیم اسپانیا صحنه‌های زشت و غیرقابل‌قبولی به‌جا گذاشتند که در کنار ضدِفوتبال داخل زمین، بیرون زمین هم بازنده باشند.

برنامه‌ریزی فدراسیون فوتبال اسپانیا باید الگوی همهٔ کشورهای دیگر شود. قهرمانی اروپا، قهرمانی جهان زنان، قهرمانی المپیک و حالا قهرمانی جهان افتخاری برای بردن باقی نگذاشته است.

این تیم مرا به یاد نسل طلایی بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ می‌اندازد که اسپانیا توانست دو جام ملت‌های اروپا و یک جام جهانی را به دست آورد. 

فقط یک گلِ خورده در هشت بازی نشان از خط دفاع آهنین این تیم می‌دهد و خط میانی این تیم زبانزد جهانیان است. اگر یک گلزن فرصت‌طلب مثل هالند، هری کین یا امباپه به تیم اسپانیا اضافه شود که دیگر تا سال‌ها تیمی حریفشان نیست.

مثل جام‌های جهانی قبلی، تیم‌هایی کمتر یا بیشتر از انتظار ظاهر شدند و ستارگانی آفریده شدند و برخی بازیکنان چندان که باید ندرخشیدند.

برزیل که تنها تیم تاریخ جام جهانی است که در همهٔ مسابقات حضور داشته و با پنج قهرمانی رکورددار است، یکی از مدعیان قهرمانی بود. دلیل آن هم به‌خدمت‌گرفتن مربی بزرگی مثل کارلو آنچلوتی ایتالیایی ساکن وست ونکوور بود، که قرار بود نبوغ و مهارت ذاتی برزیلی‌ها را با نظم همراه کند. این اتفاق اصلاً نیفتاد و تیم برزیل در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی با شکست در مقابل نروژ از دور بازی‌ها حذف شد.

از آن‌طرف هم تیم آلمان با چهار دوره قهرمانی در جام جهانی، درحالی‌که بازی آخر خود در گروه را دو بر یک به اکوادور باخته بود در بازی حذفی در مقابل پاراگوئه مغلوب شد. حکایت این دو قدرت قدیمی مثل رسیدن به یک قله و سرازیرشدن از طرف دیگر آن است.

آلمان پس از پیروزی در جام جهانی ۲۰۱۴ در دو جام بعدی در همان مرحلهٔ گروهی حذف شد و این شکست هم ادامهٔ ناکامی آن‌ها بود. حالا آن‌ها با به‌کارگرفتن یورگن کلاپ درصدد بازنگری کلی در فوتبال خود هستند.

برزیل هم پس از قهرمانی در جام ۲۰۰۲ فقط یک صعود به نیمه‌نهایی ۲۰۱۴ داشت که در کشور خودش آن شکست فاجعه‌بار هفت بر یک به آلمان و سپس شکست سه بر صفر به هلند در بازی رده‌بندی را تجربه کرد.

البته از این دو تیم ضعیف‌تر تیم ایتالیاست که برای سومین دورهٔ پیاپی حتی در جام جهانی ۴۸ تیمی هم نتوانست حاضر شود.

لقب اسب تیره به‌نظرم شایستهٔ تیم نروژ است که طبق انتظارات با درخشش مهاجمش، ارلینگ هالند، خود را تا مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی رساند و با نمایش پاروزدن تماشاچیانِ خود صحنه‌هایی به‌یادماندنی به‌جا گذاشت.

دیگر شگفتی‌سازان جام، کیپ ورد و مصر بودند که به‌عنوان موفق‌ترین تیم‌های آفریقایی نمایش قابل‌قبولی داشتند. مصر در یک بازی جنجالی مغلوب آرژانتین شد و کیپ ورد هم که در بازی‌های گروهی بدون شکست ماند، با وجود باخت نزدیک به آرژانتین مثل یک قهرمان به کشور کوچکش برگشت. دروازه‌بان ستارهٔ چهل‌سالهٔ این تیم، وُزینیا، که پیش از این در دستهٔ دوم پرتغال بازی می‌کرد، حالا به تیم پرافتخار دستهٔ اولی شیلی می‌پیوندد.

در عین حال رونالدو، نیمار و لوکا مادریچ که سال‌ها بهترین‌های جهان بودند، آخرین جام جهانی خود را تجربه کردند. لیونل مسی هم اگر چه رسماً اعلام موضعی نکرده است، بعید است در ۳۹ سالگی در یک جام دیگر، یعنی چهار سال بعد حضور یابد.

از طرفی لامین یامال، ستارهٔ جوان اسپانیا، ارلینگ هالند نروژی، بلینگهام انگلیسی در صحنهٔ جهانی هم خوش درخشیدند و البته از کیلیان امباپهٔ فرانسوی نگذریم که اولین فرد در تاریخ جام جهانی است که توانسته دو بار به مقام بهترین گلزن دست یابد. با سن و سال کم این ستارگان، احتمالاً سال‌ها شاهد درخشش آن‌ها در میادین مختلف خواهیم بود.

این جام هم البته کم‌حاشیه نبود؛ از قیمت بالای بلیت‌ها تا استراحت کوتاه بین هر نیمه و مداخلهٔ دونالد ترامپ برای بخشیده‌شدن محرومیت بازیکن تیم آمریکا. البته با وجود قیمت بالای بلیت‌ها اکثر بازی‌ها با ورزشگاه‌های پر برگزار شد که جای تعجب بود، مخصوصاً در بازی تیم‌های کوچک مثل اکوادور و کوراسائو.

برای اولین بار یک مقام سیاسی تصمیم به مداخلهٔ مستقیم در تصمیم‌گیری فیفا گرفت که البته با شکست سنگین آمریکا در مقابل بلژیک ناکام ماند. این البته بدعتی بد و منفی شد که امیدوارم در دوره‌های بعدی تکرار نشود.

اگر برگزاری جام با ۴۸ تیم به‌اندازهٔ کافی انتقاد نداشت، حالا صحبت از افزایش تعداد تیم‌ها به ۶۴ تیم است. تصمیمی که به‌نظر من کاملاً اشتباه است و از اعتبار مسابقات می‌کاهد. در همین مسابقات تیم‌های آسیایی غیر از ژاپن و تیم‌های آفریقایی غیر از مصر حرفی برای گفتن نداشتند و برخی‌شان در همهٔ بازی‌های خود شکست خوردند. تردیدی نیست که با وجود پیشرفت نسبی، قدرت هنوز از آنِ تیم‌های اروپا و آمریکای جنوبی است.

اگر چه در ظاهر بهانهٔ فیفا فرصت‌دادن به کشورهای بیشتر است، بی‌تردید درآمدزایی بیشتر یکی از دلایل اصلی این تصمیم است. تصور کنید اگر کشوری مثل چین و هند با آن جمعیت به مسابقات راه یابند، چه حق پخش تلویزیونی‌ای نصیب فیفا می‌کنند.

جام جهانی قرار بود میدانی باشد برای رقابت تیم‌های ممتاز و برگزیده و وقتی شرایط راهیابی به آن خیلی راحت شود، دیگر افتخاری برای تیم‌های راه‌یافته نمی‌ماند. 

در بین تیم‌های میزبان، باید تیم کانادا را برنده دانست. آمریکا و مکزیک نتوانستند سوابق خود در جام‌های قبلی را بهبود بخشند، ولی کانادا پیشرفت بسیاری کرد و با وجود مصدومیت چند ستارهٔ خود به جمع شانزده تیم برتر پیوست. باید دید با فروکش‌کردن تب و شوق جام جهانی، فدراسیون فوتبال این کشور چه بهره‌برداری‌ای از این هیجان و افتخار جام اخیر می‌کند.

نوشته جام جهانی ۲۰۲۶ و پیروزی فوتبال اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سال‌ها از جام جهانی ۱۹۹۸ که ایران برای دومین بار و پس از بیست سال در جام جهانی شرکت کرد، می‌گذرد. خوشحالم که دیگر از وقفه‌های طولانی خبری نیست و تیم ایران برای چهارمین بار پیاپی به جام جهانی راه یافته است. شاید به‌همین دلیل است که راهیابی به جام جهانی دیگر آن شور و شوق سابق را ندارد و بعید است صحنهٔ جشن و پایکوبی سال ۱۹۹۸ تکرار شود.

تیم ایران که به‌طور مستقیم به‌عنوان نمایندهٔ آسیا به جام جهانی راه یافته بود، در حالی در مسابقات حاضر شد که تمام بازی‌های آن در کشور آمریکا انجام شد. این تیم که جزو اولین‌ها بود که مجوز حضور در جام ۲۰۲۶ را پیدا کرد، شاید فکرش را هم نمی‌کرد که در کنار دشمن سیاسیِ چنددهه‌ای، در زمان مسابقات در حال جنگ علنی با کشور میزبان باشد. مشکلی که اگر بی‌سابقه نبوده باشد، حداقل در تاریخ کم‌نظیر است. 

حتی پیش از آغاز جنگ هم صحبت از پیچیدگی‌های حضور تیم ایران در آمریکا بود؛ از یک‌طرف صحبت از تحریم مسابقات از طرف ایران و از طرفی نگرانی از ویزاگرفتن برخی بازیکنان با توجه به سابقهٔ خدمت سربازی در سپاه پاسداران. این پیچیدگی‌ها وقتی پررنگ‌تر شد که با آغاز جنگ لیگ قهرمانی ایران هم برای مدتی تعطیل شد که بی‌شک کمکی به آمادگی جسمانی بازیکنان نکرد.

درحالی‌که بازی‌های تدارکاتی راه‌حلی تثبیت‌شده برای انتخاب ترکیب تیم و هماهنگی اعضای تیم با هم است، تیم‌ها یک‌به‌یک از رویارویی با تیم ایران سر باز زدند. کار به بازی با تیم گمنام و پایین‌رتبهٔ گامبیا رسید. البته چند بازی درون‌تیمی هم انجام شد که خودش نمایشگر اوضاع و شرایط بد آمادگی تیم ایران بود.

محل تمرین و استقرار تیم ایران از آریزونای آمریکا به تیخوانای مکزیک رسید و چالش ورود و خروج به آمریکا قبل و بعد بازی به مشکلات تیم اضافه کرد. مسئله‌ای که نه‌فقط مورد اعتراض مسئولان ایرانی، بلکه مورد انتقاد بسیاری از چهره‌های بین‌المللی هم قرار گرفت. بازی تمرینی تیم ایران با تیم زیر ۲۱ سال تیخوانا هم نشان از پایین‌آمدن قدر و منزلت تیم ایران داشت.

تیم ایران با تیم های نیوزیلند، مصر و بلژیک هم‌گروه شد. مشکل از همان بازی شروع شد که تیم ایران نتوانست ضعیف‌ترین تیم گروه یعنی نیوزیلند را در بازی اول شکست دهد و به تساوی دو بر دو رضایت داد. اما این بازی گویا به‌مثابهٔ یک بازی تدارکاتی برای تیم ایران بود. درحالی‌که امکان شکست سنگین از تیم بلژیک می‌رفت، ولی با درخشش دروازه‌بان ایران، علیرضا بیرانوند، تیم ایران توانست به تساوی بدون گل برسد و گل مهدی طارمی که در حد چند سانتی‌متر در آفساید بود، پذیرفته نشد.

به بازی آخر با مصر رسیدیم که یکی از بهترین بازیکنان جهان یعنی محمد صلاح، بازیکن سابق تیم لیورپول، را در خدمت داشت. ایران درحالی‌که یک گل عقب بود، یک گل زد و یک پنالتی را هم از دست داد. در انتهای بازی، هجوم تیم ایران چشمگیر بود و نهایتاً گل شجاع خلیل‌زاده هم با آفساید چند سانتی‌متری مردود شد. چند ضربه هم به تیر دروازه خورد تا در نهایت ایران با سومین تساوی و بدون شکست، منتظر نتایج تیم‌های دیگر در ردهٔ سوم گروه‌ها باشد.

البته که نتایج دیگر بازی‌ها به‌نفع تیم ایران رقم نخورد و این تیم بدون شکست از مسابقات حذف شد. تیم نیوزیلند رتبهٔ بسیار پایین‌تری از تیم ایران داشت و با توجه به حریفان ضعیف دیگر در اقیانوسیه، حضور این تیم در مسابقات چندان چالش‌برانگیز نبود. جالب است بدانید که این کشور جزو معدود کشورهای دنیاست که فوتبال محبوب‌ترین ورزش در آن نیست و راگبی و کریکت محبوبیت بسیار بیشتری دارند. کافی بود در مقابل این تیم پیروزی با سه امتیاز حاصل می‌شد و ایران نیازی به نگرانی نتایج تیم‌های دیگر گروه‌ها نمی‌داشت.

با وجود شرایط نامناسب تیم ایران، باید گفت بهانهٔ خوبی هم دست مسئولان آمد. اگر تیم ایران نتایج خوبی به دست نمی‌آورد، مسئولان دلایل حاضر و آماده داشتند و اگر نتایج مطلوب، مثلاً صعود به دور بعد حاصل می‌شد، حتما مسئولان آن را به غیرت و همت و مسائل ماوراءالطبیعه نسبت می‌دادند.

آیا بدونِ‌شکست‌بودن تیم خصوصاً در مقابل بلژیک و مصر کار بزرگی بود؟ واقعیت این است که تیم مصر به جمع ۱۶ تیم و تیم بلژیک به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی رسید. مصر با نتیجهٔ تنها یک گل کمتر در یک بازی پرحاشیه، به آرژانتین باخت. پس این دو تیم چندان هم تیم‌های ساده‌ای نبودند و گرفتن تساوی نتیجهٔ شرم‌آوری به حساب نمی‌آید؛ همین حسرتِ نبردن در مقابل نیوزیلند را بیشتر می‌کند.

در این بین تیم کشور نیم‌میلیونی کِیپ ورد (Cape Verde) هم توانست با کسب سه تساوی آن‌هم در مقابل تیم‌های اسپانیا و اروگوئه به دور بعدی راه یابد.

حال این سؤال پیش می‌آید که آیا بضاعت فوتبال ایران نودمیلیونی با همهٔ دشواری‌ها به‌اندازهٔ کِیپ ورد نیست؟

از طرفی هم باید به عملکرد سایر تیم‌های آسیایی نگاه کنیم. اردن و ازبکستان در اولین حضور خود با باخت در هر سه بازی حتی یک امتیاز هم کسب نکردند. کره جنوبی هم که چهلمین سالگرد حضور پیاپی در جام جهانی را جشن می‌گرفت، با یک پیروزی و دو شکست از ادامهٔ مسابقات باز ماند. عربستان و قطر هم شکست‌های سنگینی خوردند و از دور مقدماتی بالا نرفتند. بهترین نتایج را تیم ژاپن داشت که در دور دوم با نتیجهٔ دو بر یک مقابل برزیل از ادامهٔ کار باز ماند. استرالیا هم که در رقابت‌های آسیا شرکت می‌کند، در دور دوم در ضربات پنالتی به مصر باخت.

از اظهارات عجیب و تهدید‌های توخالی و راه‌ندادن مسئولان فدراسیون به کانادا و آمریکا که بگذریم، ارائهٔ نتایج ایران به‌عنوان دستاورد و موفقیت چشم‌گیر و قهرمانانه از سوی مسئولان و رسانه‌های دولتی پس از برگشت به ایران هم از کارهای سؤال‌برانگیز بود.

آیا با افزایش تعداد تیم‌ها در جام جهانی، حضور تیم ایران در جام جهانی از پیش تعیین شده است؟ اصلاً چنین نظری ندارم خصوصاً با قدرت‌گیری تیم‌هایی مثل اردن و ازبکستان. آیا حضور در دور دوم مسابقات موفقیت محسوب می‌شود؟ شاید! ولی اگر تیم ایران حتی به دور دوم هم صعود می‌کرد، مشکلات چندین دههٔ تیم ایران سر جایش باقی می‌ماند. نبود حتی زمین تمرین برای تیم‌های بزرگ و قدیمی و هزاران مشکل دیگر که سال‌هاست گریبانگیر فوتبالِ مثلاً‌حرفه‌ای ایران است.

باید دید این نسل که چندین سال است در کنار هم بازی می‌کنند کی با جوانان شایسته جایگزین می‌شوند.

تیم کانادا در حالی مسابقات جام جهانی را به‌عنوان یکی از سه میزبان شروع کرد که پیش از این در دو دوره حضور قبلی حتی نتوانسته بود یک امتیاز از شش مسابقه بگیرد و همهٔ دیدارهایش با شکست مواجه شده بود. این تیم که در جام جهانی قبلی پس از ۳۶ سال و با شایستگی و اقتدار به جام جهانی راه یافته بود، با وجود شکست چندان هم مایهٔ آبروریزی نبود. شکست در مقابل کرواسی و مراکش که هر دو به نیمه‌نهایی رسیدند، چندان عملکرد فاجعه‌ای برای این تیم محسوب نمی‌شود.

بازی آغازین در تورنتو مقابل تیم بوسنی هرزگوین انجام شد که با وجود نمایش خوب در نهایت با تساوی یک بر یک به پایان رسید تا کانادا برای اولین‌بار یک امتیاز در جام جهانی کسب کند.

دیدار دوم در ونکوور شاید اوج عملکرد تیم کانادا بود که توانست با نتیجهٔ شش بر صفر قطر را در هم بکوبد و اولین پیروزی تاریخ این تیم را در جام جهانی به دست آورد. بازی بعدی با تیم سوئیس با نتیجهٔ دو بر یک به‌نفع تیم اروپایی پایان یافت، ولی بااین‌حال تیم کانادا به دور بعد صعود کرد. تیم سوئیس توانست به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی برسد و شکست مقابل این تیم محتمل بود. هرچند گروه کانادا گروه دشواری نبود، باید پذیرفت که قطر بالاخره قهرمان آخرین دورهٔ جام ملت‌های آسیاست و بوسنی هرزگوین با اینکه تیم درجهٔ یک اروپا نیست، ولی توانسته بود با شکست و حذف ایتالیا به جام جهانی برسد.

اوج کار تیم کانادا شاید در پیروزی مقابل آفریقای جنوبی بود که با شکست یک بر صفر توانست آن‌ها را به جمع ۱۶ تیم برساند که البته در بازی بعدی و با وجود نمایش خوب در نیمهٔ اول، در نهایت مراکش تیم کانادا را شکست داد و مانع صعود این تیم شد.

اگر نگاهی به دو تیم میزبان دیگر بیندازیم، باید واقعاً کانادا را تحسین کنیم. مکزیک و آمریکا با جمعیت بسیار بیشتر و سابقهٔ بسیار طولانی‌تر از کانادا در جام جهانی به همان مرحله‌ای رسیدند که کانادا رسید.

باید دید این نتایج چه موج جدیدی از رشد فنی و علاقه‌مندی در کانادا برای ورزش فوتبال ایجاد می‌کند.

و اما در آخر نمی‌توانیم از حواشی بعضاً دردناک و تأسف‌بار در مورد حضور تیم ایران بگذریم؛ از دلگیری مردم و نامیدن تیم حکومتی و جمهوری اسلامی تا خوشحالی از گل‌خوردن و جدال بین ایرانیان در مورد مواضع… 

تیم ایران در سال ۲۰۱۸ هم از گروه بالا نرفت، ولی با استقبال گرم و گستردهٔ مردم در برگشت روبرو شد.

همه‌چیز از جام جهانی ۲۰۲۲ شروع شد و ملامت بازیکنان به بی‌تفاوتی به وقایع دهشتناک کشور. بدون انگشت تهمت و سرزنش به‌سوی فردی گرفتن، واقعاً همهٔ دست‌اندرکاران فوتبال ایران باید تأملی طولانی کنند که چرا بخش بزرگی از مردم از این تیم دل‌چرکین یا نسبت به آن بی‌تفاوت‌اند.

نوشته نگاهی به کارنامهٔ ایران و کانادا در جام جهانی ۲۰۲۶ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزشی خود بگویید. 

بابک نادری هستم. از سال ۱۳۶۸ تکواندو را شروع کردم. در حال حاضر کمربند دان ۷ ملی و دان ۶ «کوکی وان» (ستاد جهانی تکواندو) دارم و مربی درجه‌یک و همچنین مربی بین‌المللی هستم.

عناوین و دستاوردهای مختلفم در این رشته و همچنین سابقهٔ کارم در لیگ‌ها و تیم‌های مختلف از این قرار است: هفت مدال طلای قهرمانی کشور، سه مدال طلای انتخابی تیم ملی و طلای تورنمنت‌های مختلف ازجمله تورنمنت بین‌المللی بحرین، کرواسی، قبرس، کانادا و مدال نقره و برنز جام فجر و همچنین طلای مسابقات جام باشگاه‌های آسیا و حضور در اردوی تیم ملی تکواندو بزرگسالان به‌مدت پنج سال و حضور مستمر ۱۵ ساله در لیگ حرفه‌ای کشور به‌عنوان بازیکن، مربی و سرمربی در تیم‌های همای تهران، دو سال، پرسپولیس تهران، دو سال، نفت اهواز، سه سال، سایپای تهران، دو سال، پتروپارت تهران، دو سال، منطقهٔ آزاد کیش، یک سال و سرمربی تیم منطقهٔ آزاد ارس، چهار سال و… 

از سال ۱۳۸۸ هم‌زمان مربیگری در رده‌های مختلف خردسال، نونهال، نوجوان و بزرگسال در سطوح مبتدی، حرفه‌ای و پیشرفته و تیم‌داری در رده‌های پایه با تیم آکادمی تکواندو نادری و متعاقب آن معرفی قهرمان و بازیکن به اردوهای تیم ملی و لیگ برتر را داشته‌ام.

دلیل پرطرفداری و موفقیت تکواندو ایران در سطح بین‌المللی چه بوده است؟

با توجه به جایگاه تکواندو در ایران و موفقیت‌های این رشته در عرصهٔ جهانی و بین‌المللی، مخصوصاً حضور و کسب مدال‌های خوش‌رنگ در المپیک‌های مختلف، باعث پرطرفداری این رشته در ایران شده است و خانواده‌های ایرانی خیلی تمایل دارند که فرزندانشان در کلاس‌های تکواندو حضور یابند. 

فکر می‌کنید المپیکی‌شدن این رشته چه کمکی به محبوبیت آن کرده است؟

المپیک ویترین هر رشتهٔ ورزشی و هر ورزشکاری است، و تکواندو و تکواندوکاران از این امر مستثنی نبوده و نیستند. با توجه به اهمیت مدال المپیک برای کشورهای جهان، بعد از راهیابی رشتهٔ تکواندو به المپیک، سرمایه‌گذاری‌های عجیب و عظیمی در این رشته در اغلب کشورها صورت پذیرفت، به‌طوری‌که کسب مدال المپیک برای کره‌ای‌ها هم که مهد تکواندو هستند، خیلی سخت شده است. سیاست خوب فدراسیون جهانی در به‌روزنگه‌داشتن تکواندو، قابل‌فهم‌کردن آن برای عموم، و ایمن‌کردنش برای ورزشکاران و همچنین تلفیق احترام و نظم و انضباط با هم که برگرفته از فرهنگ شرق آسیا بوده، باعث شده است که این رشتهٔ رزمی هر روز طرفداران بیشتر و بیشتری در کل جهان پیدا کند.

یکی از انتقادهای رایج به تکواندو عدم استفاده از ضربات مشت در مبارزات است. به‌نظر شما آیا این مسئله برای این رشته ضعف محسوب می‌شود؟

البته در ۱۰ سال اخیر با توجه به امتیازداشتن ضربهٔ مشت در مبارزات، خیلی به ضربات دست اهمیت داده می‌شود، و همچنین این ضعف تکواندو در پومسه (فرم)، هانمادانگ (شکستن اجسام سخت) و سبک ITF، نه‌تنها برطرف شده، بلکه به یکی از نقاط قوت تکواندو بدل شده است.

از تکواندو ITF که مقر آن اتفاقاً در کاناداست، چه می‌دانید؟

اتفاقاً من تکواندو را در سال ۱۳۶۸ از سبک هیانگ (ITF) شروع کردم، ولی بعد از یک سال تغییر سبک دادم. البته اخیراً در فدراسیون ایران هم سبک ITF راه‌اندازی شده و فعالیت‌های مربوط به مسابقات و دوره‌های داوری و مربیگری برای آن انجام می‌گیرد. تفاوت بین ITF و WT را می‌شود به‌لحاظ سبک مبارزه بررسی کرد؛ اینکه در ITF، ضربهٔ مشت مجاز است، ضربات اغلب با قدرت اجرا می‌شود و حرکات دست و پا متعادل‌تر است، ولی در سبک WT، تمرکز اصلی روی ضربات پاست و ضربهٔ مشت ممنوع است و مشت فقط در قسمت تنه اجرا می‌شود. همچنین تجهیزات مسابقات WT ایمن‌تر و کامل‌تر است و محافظ تنه که در سبک ITF استفاده نمی‌شود، در سبک WT از مهم‌ترین تجهیزات برای امتیازگیری است. اینکه کدام سبک بهتر است، بستگی به هدف دارد. اگر هدف شرکت در المپیک و مسابقات رسمی بین‌المللی باشد، WT انتخاب بهتری‌ست. اگر به اجرای سنتی تکواندو و تکنیک‌های متنوع دست و پا علاقه‌مند باشید، ITF انتخاب مناسب‌تری خواهد بود.

تکواندو ایران و کانادا را چگونه مقایسه می‌کنید؟

واقعیتش قابل‌قیاس نیست، نه از نظر تعداد هنرجو و نه از نظر فنی، ولی کانادا هم تک‌ستاره‌هایی در سال‌های گذشته داشته که در قهرمانی جهان مدال طلا کسب کرده‌اند و البته اخیراً هم قهرمانان و مربیان خوبی از ایران به اینجا مهاجرت کرده‌اند که در شهرهای مختلف کانادا فعالیت می‌کنند.

برنامهٔ شما برای تدریس در کانادا چیست؟

با توجه به تازه‌واردبودنِ بنده به این اجتماع و فرهنگ، در تلاشم که تجربیات خودم را، چه در بخش مبتدی و چه در بخش حرفه‌ای، به هنرجویان انتقال بدهم و چون مربیگری و تکواندو جزئی از وجود من است، فعلاً به‌صورت خصوصی شروع به تدریس کرده‌ام و در خدمت دوستان علاقه‌مند خواهم بود و همچنین در شرف تأسیس کلاس عمومی هستم که به‌زودی شروع خواهد شد و اطلاع‌رسانی انجام خواهد گرفت. فکر می‌کنم با توجه به سابقهٔ تکواندو و محبوبیت و زیبایی آن و علاقه‌مندی جامعهٔ ایرانی و کره‌ای به ورزش رزمی، بتوانیم قهرمانان و ورزشکاران خوبی معرفی کنیم. البته تخصص من فقط تکواندو نیست؛ در فیتنس و آمادگی جسمانی هم فعالیت داشته‌ام و حتماً در خدمت دوستان علاقه‌مند خواهم بود. علاقه‌مندان می‌توانند از طریق ایمیلِ babak.naderii@gmail.com یا تلفن ۷۷۸‎-۹۵۵-۷۴۸۵ برای هماهنگی کلاس‌های خصوصی با بنده در ارتباط باشند. البته یک صفحه اینستاگرامی هم داریم که مربوط به فعالیت ایران و آکادمی تکواندو نادری است:

‎@naderi.tkd.academy

آیا یک مربی خوب تکواندو حتماً باید سابقهٔ قهرمانی داشته باشد؟

لازمهٔ مربی‌خوب‌بودن قهرمانی نیست، ولی اگر مربی‌ای باشد که قهرمانی را تجربه کرده باشد و قدرت انتقال تجارب خودش را داشته باشد، مربی شاخص و عالی‌ای خواهد بود، ولی کسی که قهرمان هم نبوده، می‌تواند مربی خیلی خوبی باشد. من خودم با مربیان خیلی خوبی از نظر فنی کار کرده‌ام که حتی یک مدال استانی هم نداشته‌اند ولی بازیکنانی در حد ملی تربیت کرده‌اند. این مسئله هم به درک مربی و قدرت او در انتقال دانش مربوط است. عکس این مطلب هم می‌تواند صادق باشد؛ قهرمانان خوبی داشته‌ایم که الزاماً مربیان خوبی نشدند، چون فقط تجربهٔ تمرین و قهرمانی داشتند و علاقه‌ای به آموزش و فعالیت با مبتدی نداشتند. از نظر من هر کسی در هر رده‌ای که می‌خواهد مربیگری کند، باید حتماً آموزش به هنرجوی کمربند سفید و خردسال را بلد باشد. مربیان حرفه‌ایی‌ای که خیلی موفق‌اند، تجربهٔ آموزش به هنرجوهای خردسال مبتدی را داشته‌اند.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته گفت‌وگو با بابک نادری، ملی‌پوش پیشین و مربی بین‌المللی تکواندو ساکن ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

لیگ فوتبال انگلستان یکی از پربیننده‌ترین و ثروتمند‌ترین لیگ‌های فوتبال دنیاست. برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت و تبلیغات و بازاریابی در طول چند دههٔ اخیر تحول بزرگی در آنچه قبلاً لیگ دستهٔ یک نامیده می‌شد، ایجاد کرده است. 

مسابقات سال ۲۰۲۶ – ۲۰۲۵ شاید یکی از رقابتی‌ترین و نفس‌گیر‌ترین دوره‌ها در طول چند سال اخیر بود و تا یک هفته پیش از پایان بازی‌ها مصاف قهرمانی داغ بود. برخلاف سال پیش که تیم لیورپول با فاصلهٔ امتیاز بالا چند هفته به پایان لیگ، قهرمانیِ خود را مسجل کرده بود.

از چهارگانه تا اضطراب

تیم آرسنال آن‌قدر با اقتدار فصل را شروع کرد و در رقابت‌های مختلف خوب پیش رفت که بسیاری فکر کردند در کنار سه عنوان در انگلستان یعنی لیگ برتر، جام حذفی و جام لیگ بتواند در لیگ قهرمانان اروپا هم قهرمان شود که بی‌تردید افتخاری بی‌نظیر می‌بود. اما پس از تعطیلات زمستانی و سال نو، ورق قدری برگشت. آن‌ها از جام حذفی با شکست در مقابل منچسترسیتی و در جام لیگ با شکست از ساوت‌همپتون حذف شدند. همچنین چند نتیجهٔ غیرقابل‌ِانتظار در لیگ برتر و قدرت‌گیری دوبارهٔ منچسترسیتی، طرفداران آرسنال را دچار اضطراب کرد. در نهایت اندوخته‌های امتیاز آن‌ها در طول فصل و ازدست‌دادنِ امتیاز اساسی از طرف رقیب آن‌ها یک هفته پیش از پایان مسابقات، آرسنال را به قهرمانی رساند.

سال ۲۰۲۲ بود که در تابستان برای دیدن یک بازی دوستانه در مقابل سویل اسپانیا به ورزشگاه آرسنال رفتم. از فاصلهٔ حدود یک ساعت با قطار تا ورزشگاه، دیدن هواداران تیم با پیراهن باشگاه چشمگیر بود. جو ورزشگاه فوق‌العاده بود و هواداران پرشور تیم آن‌قدر از پیروزی در یک بازی دوستانه خوشحال بودند که فکر می‌کردید بازی رسمی مهمی در کار است. 

حالا می‌توانم تصور کنم هواداران پرشمار این تیم پس از ۲۲ سال چه حالی دارند. آن‌ها به فینال لیگ قهرمانان اروپا هم رسیدند، ولی در نهایت بازی را به تیم قدرتمند پاری سن-ژرمن واگذار کردند. 

تیم آرسنال در طول فصل با انتقادات زیادی در مورد نحوهٔ بازی دفاعی و تأکید بیش‌ازحد بر گل‌زنی از ضربات ایستگاهی مواجه شد. ولی بعید می‌دانم با کسب این عنوان هیچ هواداری به این قضیه اهمیت بدهد. تیم مدیریت آرسنال بالاخره مزد اعتماد چندین‌ساله به میکل آرتتا را گرفت و البته حالا سطح توقع از این تیم و مربی بالاتر رفته است.

پایان عصر طلایی

وقتی پپ گواردیولا به منچسترسیتی آمد، خیلی‌ها فکر کردند که ادامهٔ موفقیتی که او در بارسلونا و بایرن مونیخ داشت، در انگلستان دشوار خواهد بود.

برای هواداران جوان‌تر که موفقیت‌های چشمگیر این تیم را در ده سال گذشته دیده‌اند، شاید تصور اینکه این تیم در دههٔ نود میلادی حتی به لیگ دستهٔ سوم انگلستان نزول کرده بود، دشوار باشد.

خرید باشگاه از طریق سرمایهٔ ثروتمندان و شرکت‌های سرمایه‌گذاری ابوظبی و تزریق پول هنگفت و به‌خدمت‌گرفتن بهترین‌های دنیا چه به‌عنوان بازیگر و چه به‌عنوان مربی، این تیم را به بالاترین رده‌های موفقیت بین‌المللی و به شهرت و محبوبیتی مانند تیم‌های بزرگ دیگر در اروپا چون بایرن مونیخ و یوونتوس رساند. این محبوبیت و موفقیت شاید به خواب هواداران پروپاقرص تیم هم نمی‌آمد. به تاریخ که نگاه کنید، همیشه منچسترسیتی در سایهٔ تیم منچستر یونایتد بوده است.

اما گواردیولا در ده سال حضور خود بیست عنوان مختلف را نصیب این تیم کرد، یعنی میانگین دو عنوان در هر سال که رکوردی فوق‌العاده برای هر مربی‌ای است. شش عنوان قهرمانی لیگ برتر و قهرمانی اروپا و باشگاه‌های جهان افتخاری را باقی نگذاشت که گواردیولا به آن نرسیده باشد. کار به جایی رسید که انتظارات بالا فصل ۲۰۲۵ – ۲۰۲۴ را برای منچسترسیتی فاجعه‌بار نمایاند. با اینکه در آن فصل این تیم به مقام سوم لیگ رسیده بود.

این‌همه افتخارآفرینی در نهایت بخشی از روح و روان و زندگی شما را می‌بلعد. او در نهایت تصمیم گرفت که فعلاً با مربیگری خداحافظی کند و به استراحت و وقت‌گذراندن با خانواده‌اش بپردازد. در آخرین سال حضورش، او برندهٔ جام حذفی و جام لیگ شد و به مقام دوم لیگ برتر رسید تا تیمش برای لیگ قهرمانان اروپا در سال آینده هم انتخاب شود. 

تأثیر گواردیولا در لیگ انگلستان ابدی خواهد بود و هر مربی دیگری پس از وی به‌ناچار با او مقایسه خواهد شد. شخصاً بعید می‌دانم تا چند دهه مربی‌ای به موفقیت او پیدا شود.

در یک قدمی پرتگاه

تیم تاتنهام که سال گذشته در لیگ برتر در یک‌سوم پایین جدول بود، توانست به مربیگری آنگه پوستکوگلو جام لیگ اروپا را برای هواداران خود به ارمغان بیاورد که اولین عنوان اروپایی بعد از سال‌ها برای این تیم شمال لندنی بود. شاید فکر می‌کردید همین برای بقای این مربی کافی باشد، ولی پس از فقط چند بازی در ابتدای فصل و نتایج ضعیف، این مربی استرالیایی از سِمَت خود کنار گذاشته شد. فصل فاجعه‌بار ولی ادامه پیدا کرد و پس از استخدام و اخراج دو مربی دیگر در نهایت در پایان فصل، روبرتو دی زربی مأموریت دشوار حفظ بقای تیم در لیگ برتر را به عهده گرفت و موفق شد با کسب مقام هفدهم در نهایت از سقوط فاجعه‌بار به لیگ دستهٔ دوم جلوگیری کند. برای تیمی که سابقه‌ای طولانی در لیگ دستهٔ اول انگلستان دارد و چند سال پیش با هزینهٔ بسیار زیاد یکی از استادیوم‌های مشهور و مدرن انگلستان را برای خود ساخته بود، این سقوط بی‌شک فاجعه می‌بود. فاصلهٔ تاتنهام و وستهام که به دستهٔ پایین‌تر سقوط کرد، فقط دو امتیاز بود. در نهایت تیم‌های وستهام، ولورهمپتون و برنلی به لیگ دستهٔ دوم سقوط کردند.

اصطلاحی را برای اولین‌بار از گری لینه‌کر، ستارهٔ سابق و مجری فوتبال، شنیدم که تیم‌هایی را که دائم بین دستهٔ اول و دوم در حال صعود و سقوط‌اند، به یویو تشبیه کرده بود. تیمِ برنلی بی‌شک در این دسته است که سال پیش به لیگ برتر صعود کرد، ولی فقط پس از یک فصل دوباره به دستهٔ دوم برگشت.

درآمد حاصل از حضور در لیگ برتر ازجمله حق پخش تلویزیونی به‌مراتب از لیگ دستهٔ دوم بالاتر است و همین باعث می‌شود رقابت داغی بین تیم‌ها برای رسیدن و بقا در لیگ برتر وجود داشته باشد.

عرش به فرش

اگر موفقیت یک باشگاه را در دو فصل متوالی مقایسه کنیم، شاید ناکام‌ترین تیم‌ها چلسی و لیورپول بودند.

تیم چلسی که سال گذشته عنوان قهرمانی باشگاه‌های جهان را به دست آورده بود، با تلاطم بسیاری مواجه بود. آن‌ها انزو مارسکا، مربی موفق فصل پیش، را از کار برکنار کردند و در ادامهٔ فصل لیام روسنیر را که به‌عقیدهٔ بسیاری اصلاً در حد و اندازهٔ مربیگری در لیگ برتر نیست، به کار گماشتند. این تیم در نهایت با کسب رتبهٔ دهم در لیگ برتر و عدم کسب هیچ عنوان داخلی و خارجی‌ای جواز حضور به هیچ لیگ اروپایی را برای فصل بعد کسب نکرد.

تیم لیورپول که در فصل گذشته قهرمانی زودهنگام خود را جشن گرفته بود هم فصل پرتلاطمی داشت. فصل پیش آرنه اشلوت، مربی هلندی تیم لیورپول، پیاپی تمجید و تحسین می‌شد و گفت‌وگوهای پیاپی انجام می‌داد. آن‌ها در یک اقدام جنجالی مهاجم سوئدی الکساندر ایساک و فلورین ورتز آلمانی را خریداری کردند، ولی متأسفانه مهاجم سوئدی با آسیب‌دیدگی‌های پیاپی روبرو شد و رقم هنگفت پرداختی به نیوکاسل به فنا رفت. محمد صلاح، ستارهٔ مهاجم مصری، هم به‌هیچ‌عنوان درخشش فصل پیش خود را تکرار نکرد و تبدیل به منتقد پرسروصدای مربی تیم شد و در نهایت در پایان فصل پس از چند سالِ درخشان با این تیم خداحافظی کرد.

در نهایت تیم لیورپول توانست حداقل با کسب عنوان پنجم لیگ برتر مجوز حضور در لیگ قهرمانان اروپا را کسب کند.

واقعاً در حیرتم که مربی‌ای که فصل گذشته به‌عنوان ستاره و نابغه از وی یاد می‌شد، چطور یک مرتبه می‌تواند از دید منتقدان به یک فرد نادان و ناتوان تبدیل شود. بی‌دلیل نیست خیلی از بازیکنان سابق هیچ علاقه‌ای به مربیگری ندارند. اساساً مربی فوتبال یا هر ورزش دیگری فقط به‌همان اندازهٔ موفقیت اخیرش خوب است.

فرش به عرش

اگر چنین جایزه‌ای وجود داشت، تیم ساندرلند واقعاً مستحق آن بود. تیمی که در چند سال گذشته از لیگ برتر تا دستهٔ سوم هم سقوط کرد و دوباره در فصل گذشته به لیگ برتر بازگشت و با کسب مقام هفتم توانست برای اولین‌بار در تاریخ باشگاه راهی یک رقابت اروپایی بشود.

در کنار آن‌ها، تیم بورنموث هم برای اولین بار راهی لیگ اروپا می‌شوند تا فصلی خاطره‌انگیز را برای هواداران خود رقم بزند.

تیم‌های انگلیسی در فینال هر سه جام باشگاه‌های اروپا حضور داشتند؛ همین تأیید چندباره‌ای بر قدرت تیم‌های انگلیسی است.

کریستال پالاس قهرمان لیگ کنفرانس اروپا شد که اولین قهرمانی باشگاهی برای تیمی است که تا فصل پیش هیچ عنوانی را در تاریخ خود نداشت. آن‌ها قهرمان جام حذفی شدند و حالا هواداران خود را خرسند کرده‌اند. استون ویلا هم قهرمان لیگ اروپا شد و تیم آرسنال در فینال از پس پاری سن-ژرمن برنیامد. 

هرچند حضور در مسابقات اروپایی منبع درآمدزایی بیشتری برای باشگاه‌هاست، ولی حضور در مسابقات داخلی و قاره‌ای واقعاً رمقی برای بازیکنان نمی‌گذارد. این موضوع واقعاً دوگانهٔ عجیبی است. به‌عنوان مثال تیم منچستر یونایتد در فصل گذشته در هیچ رقابت اروپایی حضور نداشت و خیلی‌ها معتقدند خستگی کمتر بازیکنان در صعود مجدد این تیم به بالای جدول لیگ برتر بی‌تأثیر نبود. البته از عملکرد خوب مایکل کریک هم نباید گذشت که این تیم را از پایین جدول در فصل گذشته به مقام سوم رساند. 

دراوج‌‌‌ماندن بسیار مشکل است و به‌نحوی مربیان موفق قربانی موفقیت خودشان می‌شوند. آن‌ها انتظارات هواداران را از خود بالا می‌برند و اگر نتوانند موفقیت‌های خود را تکرار کنند، مورد بدترین سرزنش‌ها قرار می‌گیرند.

در رقابت سخت بین تیم‌ها که حفظ موقعیت بسیار دشوار است، مربیان، بازیکنان و هواداران باید قدردان لحظه‌های خوب باشند و با خاطرات زیبا زندگی کنند چرا که هیچ تضمینی برای تکرار آن‌ها نیست.

انگلستان در جام جهانی

و اما یکی از تیم‌های حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶، تیم انگلستان است که بی‌تردید بازی‌هایش در سراسر دنیا و مخصوصاً کانادا و آمریکا هواداران زیادی را به خود جذب خواهد کرد.

این تیم که مسیر آسانی را برای راهیابی به جام جهانی طی کرد با به‌خدمت‌گرفتن توماس توخل، مربی آلمانی، قصد دارد طلسم شصت‌ساله را بشکند و قهرمان جام جهانی شود.

بنیان‌گذار فوتبال نوین علی‌رغم حضورهای متعدد در جام‌های جهانی فقط در سال ۱۹۶۶ که میزبانی مسابقات را به‌عهده داشت توانست قهرمان شود. پس از آن دو مقام چهارمی در سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۱۸ بهترین عناوین این تیم در جام جهانی بوده است.

در کنار تعداد زیاد بازی‌های داخلی در انگلستان، بازیکنان انگلیسی همیشه متهم بوده‌اند که عِرق ملی ندارند. در مصاحبه‌های دیگر از بازیکنان سابق انگلستان، مسئلهٔ رقابت بین بازیکنان از باشگاه‌های مختلف مطرح شده است. در این لیگ پررقابت گویا برخی بازیکنان نمی‌توانستند به‌صرف بودن در اردوی تیم ملی رقابت در لیگ را فراموش کنند و به همکاری بپردازند.

محبوبیت لیگ برتر انگلستان در چندسالهٔ اخیر هم بی‌تردید در محبوبیت بین‌المللی تیم انگلستان بی‌تأثیر نبوده است. خصوصاً در کانادا جمعیت بزرگی از مهاجران انگلیسی یا با تبار انگلیسی وجود دارد.

اما گویا این‌بار خود انگلیسی‌ها هم چشمشان آب نمی‌خورد که قهرمان شوند. بازیکنانی مثل فیل فودن و کول پالمر که از ستارگان چندسالهٔ اخیر انگلیسی بوده‌اند، برای تیم ملی انتخاب نشدند که انتقادهای بسیاری را برانگیخت. البته در مسابقات جام ملت‌های اروپا، انگلستان با وجود بازی‌های ضعیف و غیرجذاب خودش را به فینال رساند، ولی بعید می‌دانم این اتفاق این‌بار تکرار شود. همچنین این تیم تاریخچهٔ عملکرد ضعیفی در ضربات پنالتی پایان بازی دارد که کمکی به تیم نخواهد کرد.

جام جهانی و کانادا

و اما شهرهای کانادایی میزبان بازی‌ها، یعنی تورنتو و ونکوور، هر کدام اولین بازی‌های خود را برگزار کرده‌اند. در تورنتو، تیم کانادا در مقابل بوسنی هرزگوین اولین امتیاز خود را در تاریخ حضور در جام جهانی با تساوی یک بر یک به دست آورد.

در بازی ونکوور، تیم‌های استرالیا و ترکیه به مصاف هم رفتند. ترکیه که پس از کسب مقام شگفت‌انگیز سومی در جام جهانی ۲۰۰۲ یک غیبت طولانی ۲۴ ساله داشته، در عین ناباوری بازی را دو بر صفر به استرالیا واگذار کرد.

در هر دو این بازی‌ها استادیوم مملو از تماشاگر بود و این علی‌رغم هزینهٔ بالای بلیت مسابقات است. حال‌وهوای شهر خصوصاً مرکز شهر کاملاً فوتبالی است و هوای خوب و آفتابی بی‌شک به جو بهتر مسابقات کمک کرده است.

هر دو شهر تورنتو و ونکوور میزبان مهاجران پرشمار از کشورهای مختلف‌اند که برای دیدن بازی‌ها چه در استادیوم و چه در بار و رستوران هجوم می‌آورند. 

هرچند مثل بقیهٔ مسابقات بین‌المللی بزرگ چون المپیک، حاشیه و حرف و حدیث کم نبوده، فعلاً که با آغاز مسابقات، شور و حال فوتبال همه‌چیز را به حاشیه رانده است.

نوشته از لیگ برتر انگلستان تا جام جهانی ۲۰۲۶ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

اگر فوتبال را از دههٔ نود میلادی دنبال کرده باشید، احتمالاً تبلیغات جام جهانی ۲۰۰۲ را به خاطر دارید. در تبلیغات ورزشگاه‌ها یک طرف تبلیغات جام جهانی ژاپن بود و یک طرف جام جهانی کره. این کشمکش طولانی سرانجام به برگزاری مشترک جام جهانی در دو کشور برای اولین بار ختم شد.

حالا برای اولین بار در تاریخ، جام جهانی در سه کشور آمریکای شمالی یعنی آمریکا، مکزیک و کانادا برگزار می‌شود. البته این بار تا جایی که من اطلاع دارم رقابتی بین این سه کشور برای میزبانی انحصاری وجود نداشته است.

در این بین آمریکا یک بار در سال ۱۹۹۴ و مکزیک دوبار در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶ میزبان جام جهانی بوده‌اند، اما کانادا برای اولین بار میزبان جام جهانی فوتبال مردان است و دو شهر ونکوور و تورنتو میزبان سیزده بازی خواهند بود.

همچنین برای اولین بار تعداد تیم‌ها به ۴۸ تیم افزایش یافته است. این افزایش ۵۰ درصدی از ۳۲ تیم، صدالبته بدون انتقاد نبوده است، مخصوصاً وقتی بحث کیفیت رقابت‌ها در میان است.

وقتی تیم‌های سرتر منطقهٔ کونکاکاف (آمریکای شمالی و مرکزی) ازجمله مکزیک و آمریکا به‌دلیل میزبانی به‌طور خودکار وارد مسابقات می‌شوند، آن‌وقت جا برای تیم‌هایی مثل هائیتی و کوراسائو هم باز می‌شود. کوراسائو جزیرهٔ کوچکی است با کمتر از ۱۶۰ هزار نفر جمعیت که شاید همین یک بار شانس حضور در جام جهانی را پیدا کند.

همچنین کیپ ورد هم از قارهٔ آفریقا برای اولین بار به جام جهانی راه یافته است. باید اعتراف کنم حتی نام هیچ‌کدام از این دو کشور را پیش از این نشنیده بودم.

مثل همیشه میزبانی و هزینهٔ برگزاری چنین رویدادهای بزرگی از چند سال پیش مورد بحث و انتقاد بوده است. به‌خاطر دارم که مونترآل هم در بین شهرهای مورد بحث برای میزبانی بود، ولی منصرف شد. البته ونکوور هم در فکر انصراف از میزبانی بود که در نهایت تصمیم به برگزاری هفت مسابقه گرفت.

آنچه که در کنار هزینه‌های بالای میزبانی چنین رویدادهایی مطرح است به کنار، گویا فیفا، فدراسیون بین‌المللی فوتبال، قرارداد‌های سفت و سخت، محدودکننده، یک‌طرفه و بعضاً غیرمنطقی‌ای با شهرهای برگزارکننده دارد. در عین حال که تعویض چمن مصنوعی ورزشگاه بی‌سی پِلِیس با چمن طبیعی منطقی به‌ ظر می‌رسد، فیفا انتظار دارد هیچ رویداد بزرگ دیگری در زمان برگزاری جام جهانی در آن شهر انجام نشود. صحبت‌های زیادی در این مورد هست که گویا میزبانی جام جهانی مثل چک سفیدامضا دادن به فیفا است و تردید نیست که هزینه‌‌های برگزاری از ابتدای پیش‌بینی تا به الان بسیار بالاتر رفته است.

البته همیشه هم‌زمان با آمادگی برگزاری این رویدادهای بزرگ بحث مزایای مختلف ازجمله جهش اقتصادی هم مطرح می‌شود. به‌نحوی طرفداران این رویدادها هزینه‌‌ها را با مزایای اقتصادی توجیه می‌کنند. ببینیم میزبانی در کشورهایی مثل کانادا و آمریکا که فوتبال یا ساکر هنوز هم محبوب‌ترین ورزش در آن‌ها نیست، چه پیامدی دارد.

مثل هر جام جهانی دیگری فهرستی از پیش‌بینی‌ها و نکات جالب توجه وجود دارد، فوق‌ستاره‌ها، تازه‌واردها و غیره، که حالا نگاهی به برخی از آن‌ها می‌اندازیم.

تازه‌واردها: در کنار کوراسائو و کیپ ورد، با توجه به افزایش سهمیهٔ قاره‌ها ازجمله آسیا، دو تیم ازبکستان و اردن هم برای اولین بار در تاریخ خود به جام جهانی راه پیدا کرده‌اند؛ اردن، نایب‌قهرمان غیرمنتظرهٔ جام ملت‌های آسیا، و ازبکستان که چند سالی‌ست موی دماغ تیم ایران شده و نه‌تنها در چند بازی قبلی این دو تیم نباخته، بلکه ایران را شکست هم داده است. تردیدی نیست که این گامی بزرگ در رشد و پیشرفت این دو حریف آسیایی در آینده است.

غایب بزرگ: بزرگ‌ترین غایب این دوره بی‌تردید ایتالیا، قهرمان چهار دورهٔ این مسابقات، است که در عین ناباوری برای سومین دورهٔ پیاپی از راهیابی به جام جهانی باز مانده است. جالب است بدانید در دور پذیرش برای جام جهانی تیم نروژ که به‌هیچ عنوان افتخار و اعتبار ایتالیا را ندارد، در گروه اول شد. از این دردناک‌تر شاید باخت در بازی و شانس پایانی به تیم بوسنی و هرزگوین بود که اصلاً از نظر افتخار و اعتبار در ردهٔ ایتالیا نیست. وقتی حتی با افزایش سهمیهٔ تیم‌ها ایتالیا نتوانسته به جام جهانی راه یابد، این نشانهٔ افول قابل‌تأملی‌ست و نیاز به دگرگونی اساسی در ساختار و برنامه‌ریزی فوتبال این کشور است.

شانس قهرمانی: در کنار قدرت‌های سنتی مثل برزیل، آلمان و آرژانتین، گویا شانس زیادی برای اسپانیا و فرانسه پیش‌بینی شده است. اسپانیا قهرمان اروپاست که با اقتدار و بدون شکست به مسابقات راه یافته است. این تیم که سال‌ها بازی‌های زیبایی ارائه می‌داد، بالاخره طلسم قهرمانی را در جام جهانی ۲۰۱۰ شکست. حالا باید ببینیم در کنار قدرت‌های سنتی چه تیم دیگری شگفتی‌آور خواهد شد. 

وداع فوق‌ستاره‌ها: کریستیانو رونالدو و لیونل مسی، فوق‌ستاره‌های قرن بیست و یکم، رکورد جدیدی با ششمین حضور خود در جام جهانی به‌جا می‌گذارند. رقیبان چندسالهٔ بهترین بازیکن اروپا و جهان، گویا اینجا هم دست از رقابت بر نمی‌دارند. رهبری، قدرت، فوق‌ستاره‌بودن و خلاقیت آن‌ها می‌تواند وزنهٔ بزرگی برای تیم‌های پرتغال و آرژانتین باشد. با توجه به سن آن‌ها بعید می‌دانم در جام جهانی بعدی که چهار سال بعد خواهد بود، شرکت کنند. هرچند مخصوصاً رونالدو، از نظر آمادگی جسمانی شهرهٔ خاص و عام است، ولی بعید است حضور هفتمی در جام جهانی داشته باشد. روزگاری تیم پرتغال حتی از راهیابی به جام جهانی هم عاجز بود و بی‌تردید حضور پیاپی این تیم در جام جهانی و قهرمانی آن‌ها در اروپا در سال ۲۰۱۶ حداقل تا بخشی مدیون رونالدو است.

لیونل مسی هم که به بزرگ‌ترین افتخار و آرزوی خود یعنی قهرمانی در جام جهانی در سال ۲۰۲۲ رسید و از این نظر از رونالدو جلو افتاد، هنوز برای خود وزنه‌ای است که امکان دارد با یک گل از طریق ضربهٔ ایستگاهی یا پاس گل بتواند نتیجهٔ بازی را به نفع تیمش عوض کند. هر دوی این بازیکنان در لیگ‌های ردهٔ پایین‌تر مثل عربستان و آمریکا بازی می‌کنند، ولی کنار گذاشتنشان برای هر مربی‌ای سخت است. مطمئنم فیفا هم از حضور آن‌ها در جام جهانی بسیار خوشحال است. بی‌تردید برخی هواداران این دو به عشق دیدار آن‌ها در آخرین جام جهانی به ورزشگاه خواهند آمد. 

احتمال می‌رود که ژاپن و نروژ شگفتی‌آفرین‌های این جام باشند، البته از اسکاتلند هم نباید گذشت که بعد از ۲۸ سال به جام جهانی برگشته و همچنین تیم‌های آفریقایی هم همیشه جزو تیم‌های بالاتر از حد انتظارند. نمونهٔ بارز آن مراکش که در دورهٔ قبل به مقام چهارم رسید.

شخصاً برای میزبانان شانس فوق‌العاده‌ای قائل نیستم. کانادا خوشحال خواهد بود که از گروه بالا بیاید و بعید می‌دانم آمریکا یا مکزیک از یک‌چهارم نهایی جلوتر بروند.

و اما در زمان تهیهٔ این مطلب هنوز وضعیت ویزای بازیکنان تیم ایران مشخص نیست؛ تیمی که نه اردوی تدارکاتی مناسبی داشته و نه بازی تدارکاتی مناسبی. کار به جایی رسید که بازیکنان بازی درون‌تیمی برگزار کردند. روزی حضور تیم ایران در جام جهانی باعث جشن و پایکوبی می‌شد، ولی حالا چهارمین حضور پیاپی در جام حتی سایه‌ای از ذوق و شوق قدیم را برنمی‌انگیزد. در مورد تیم ایران پس از جام جهانی مقاله‌ای خواهیم داشت.

بحث گرانی قیمت‌های بلیت موضوع جدیدی نیست. وضعیت اقتصادی پیچیده در دنیا هم مزید بر علت شده تا از قرار معلوم استقبال از مسابقات کمتر از پیش‌بینی‌ها باشد. در ونکوور، نمای کروی موزهٔ ساینس ورلد به شکل توپ رسمی مسابقات در آمده و یکی از نماد‌های ماندگار این جام خواهد شد.

باید صبر کرد و دید که عشق به این بازی زیبا و طرفداری از تیم‌ها و ستاره‌های محبوب در نهایت کار خود را می‌کند و مردم را به خیابان و ورزشگاه‌ها می‌کشاند، یا خیر. به‌نظر من که در آمریکا و کانادا که جمعیت بسیاری از ملیت‌های مختلف وجود دارد، در دقیقهٔ آخر بسیاری به تشویق تیم خود خواهند پرداخت.

نوشته جام جهانی با اولین‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

در دویست و پنجاه و سومین شمارهٔ رسانهٔ همیاری مورخ ۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، گزارش کوتاهی داشتیم از مسابقات جهانی کیوکوشین در ژاپن که در آن استاد بزرگ کاراته، حمید اثنی‌عشری، موفق به دریافت دان هشت به‌عنوان یکی از سه فرد غیرژاپنی دارای این درجه در جهان شد و یک مبارز از شهر ونکوور یعنی امیرعلی دولتشاهی هم موفق به دریافت مدال برنز این مسابقات گردید.

در آن گزارش گفت‌وگوی کوتاهی با استاد بزرگ حمید اثنی‌عشری داشتیم که از نظرتان گذشت. در این شماره گفت‌وگویی با تنها مبارز مدال‌آور تیم کانادا در آن مسابقات داشته‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

امیرعلی دولتشاهی هستم، دارای مدرک دکترای دامپزشکی و تخصص در استخراج مواد مؤثر گیاهان دارویی. حدود پانزده سال پیش، همراه همسرم مهاجرت کردم و امروز، در کنار راه‌اندازی یک شرکت کوچک دارویی، مدیریت سه شعبهٔ آژانس املاک را نیز بر عهده دارم.

چطور از بین رشته‌ها و سبک های مختلف، کیوکوشین را انتخاب کردید؟

ورود من به دنیای هنرهای رزمی در ۲۱ سالگی و با هدف کاهش وزن آغاز شد. تمرینات کاراتهٔ شیتوریو را زیر نظر استاد سلیمانی شروع کردم؛ استادی که همواره بر آزاداندیشی و نگاه باز در هنرهای رزمی تأکید داشت. به‌توصیهٔ ایشان، هم‌زمان موی‌تای را نیز نزد زنده‌یاد استاد محمد توحیدی آغاز کردم و سپس مسیر آن را با استاد علی ستاری ادامه دادم؛ تجربه‌ای ارزشمند که دو سال از زندگی ورزشی‌ام را شکل داد.

پس از آن، با اجازهٔ استاد سلیمانی و به‌دلیل جذابیت قدرت، استقامت و روح سنتی کیوکوشین، این سبک را انتخاب کردم و افتخار شاگردی شیهان آذوغ، شیهان محمدی و در نهایت شیهان حسن ناظمی را داشتم؛ قهرمان سنگین‌وزن کشور و دوستی خوب.

بعد از مهاجرت، به‌دلیل مسئولیت‌های کاری و خانوادگی، مدتی از تمرینات دور شدم. اما در ۴۶ سالگی تصمیم گرفتم بار دیگر سلامتی و آمادگی جسمی را در اولویت زندگی قرار دهم؛ هم برای خودم و هم برای اینکه الگویی برای فرزندانم باشم. پس از جست‌وجوی فراوان، با دوجوی هانشی شیهان حمید اثنی‌اشری، دان ۸، در ونکوور آشنا شدم؛ استادی برجسته که منش و دانش فنی ایشان از همان ابتدا برایم مهم بود و همچنان افتخار بهره‌گیری از آموزش‌های ایشان را دارم. 

بین تمرین و تدریس در ایران و کانادا چه تفاوت‌هایی می‌بینید؟

در ایران، تمرینات رزمی اغلب مسابقه‌محور است؛ اما در کانادا نگاه ما بیشتر بر سلامت جسم، رشد فنی و تعالی روحی استوار است. چرا که دوران قهرمانی کوتاه است، اما رشد فردی ماندگار.

حضور در مسابقات جهانی ژاپن تجربه‌ای فراموش‌نشدنی بود؛ رقابتی در سطحی بسیار بالا با حضور حدود پنجاه کشور جهان. فضایی آمیخته با هیجان، درد، دوستی و شادی که روح واقعی کیوکوشین را به نمایش می‌گذاشت. افتخار داشتم در وزن منفی ۷۵ کیلوگرم مقام سوم جهان را کسب کنم.

واقعیت این است که هر فرد تنها تا حد مشخصی می‌تواند ظرفیت تنفسی خود را افزایش دهد؛ موضوعی که در منابع پزشکی ورزشی معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ درصد عنوان می‌شود. با توجه به این مسئله، لازم بود برنامه‌ای طراحی کنم که طی شش ماه بتواند این افزایش ظرفیت تنفسی را در بدنم ایجاد کند. چون در مبارزه، حتی بهترین تکنیک‌ها بدون نفس کافی، عملاً بی‌اثر خواهند بود.

برای این هدف، هر صبح سه راند با شدت صددرصد و سه راند با شدت شصت‌درصد تمرین با کیسهٔ سنگین انجام می‌دادم. پس از آن، تمرینات تاکتیکی و تکنیکی متناسب با شرایط فیزیکی بدنم اجرا می‌شد. طبیعی است که فشار بیش از حد به بدن، به‌ویژه در سنین بالاتر، احتمال آسیب‌دیدگی را بسیار افزایش می‌دهد و هر آسیب می‌تواند هفته‌ها روند تمرین را مختل کند.

تغذیه نیز بخش مهمی از این مسیر بود. رژیم غذایی من شامل حدود ۱۵۰ گرم کربوهیدرات در روز، ۲۰۰ تا ۴۰۰ گرم پروتئین باکیفیت، و حجم زیادی از سبزیجات بود تا نیازهای اساسی بدن و ریزمغذی‌ها تأمین شود. در کنار آن، استفاده از مکمل‌هایی مانند منیزیم و ویتامین‌های گروه ب نیز ضروری بود.

تمرینات شما برای آمادگی در مسابقه به چه شکل بود؟ و لطفاً از تجربهٔ مسابقه و رقابت اخیر در مسابقات جهانی بفرمایید.

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های آماده‌سازی، پیداکردن حریف تمرینی مناسب بود؛ فردی هم‌وزن، هم‌سطح یا حتی قوی‌تر از نظر فنی که حاضر باشد در تمرینات پرفشار شرکت کند. یافتن چنین افرادی واقعاً دشوار است. خوشبختانه چند تن از دوستان باشگاه در این مسیر کمک بزرگی به من کردند و در تمرینات با شدت‌های مختلف حضور داشتند.

تمرینات بدن‌سازی نیز بر اساس شرایط فیزیکی بدنم طراحی شده بود و عصرها حدود ۴۵ دقیقه انجام می‌شد؛ تمریناتی شامل اسکات، حرکات شکم و عضلات مرکزی بدن و در ادامه تقویت عضلات شانه، سینه، پشت‌بازو و جلوبازو.

موضوع مهم دیگر، اختلاف زمان ۱۱ ساعتهٔ ونکوور و توکیو و فشار ناشی از پرواز طولانی بود؛ مسئله‌ای که می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر عملکرد جسمی ورزشکار بگذارد. به‌همین دلیل، یک هفته زودتر به ژاپن سفر کردم تا بدنم فرصت هماهنگی با شرایط جدید را داشته باشد. در طول آن مدت، ضمن بازدیدهای عادی و توریستی، تمریناتم را با شدت کمتر تا سه روز مانده به مسابقات ادامه دادم.

در ژاپن، برگزارکنندگان، سمینار بسیار مفیدی دربارهٔ داوری و قوانین جدید مسابقات برگزار کردند. دیدار با رئیس سبک، نمایندگان کشورهای مختلف و بزرگان این رشته از بخش‌های ارزشمند این سفر بود. پس از مسابقات نیز سمیناری آموزشی برای شرکت‌کنندگان برگزار شد که در آن آخرین نکات فنی و کاتاها آموزش داده شد و مراسم یادبود، عکس گروهی و آزمون کمربند برای منتخبین، خاطراتی ماندگار را رقم زد.

مسابقات در سالن المپیک توکیو، با حضور بیش از ۷۰۰ شرکت‌کننده از حدود ۵۰ کشور برگزار شد. نورپردازی حرفه‌ای، موسیقی و استفاده از تکنولوژی روز، فضایی کم‌نظیر ایجاد کرده بود و مسابقات به‌صورت زنده از پنج تاتامی مختلف پخش می‌شد؛ به‌طوری که دوستان و خانواده‌ام در ونکوور نیز می‌توانستند همهٔ مبارزات را به‌صورت آنلاین دنبال کنند.

تیم کانادا متشکل از اعضایی از باشگاه ما و چند باشگاه دیگر شرق کانادا بود و من تنها نماینده‌ای بودم که موفق به کسب مقام شد. ضمناً دو تن از دوستان باشگاه ما به‌عنوان داور در این مسابقات حضور داشتند و عملکرد بسیار خوبی ارائه کردند؛ موفقیتی که بدون هدایت‌ها و آموزش‌های ارزشمند استاد عزیزمان، هانشی شیهان حمید اثنی‌عشری، ممکن نبود.

نکتهٔ جالب دیگر حضور تیمی از ایران در این مسابقات بود؛ تیمی قدرتمند که در طول مبارزات با صدای بلند مرا تشویق و راهنمایی می‌کردند و انرژی فوق‌العاده‌ای به من می‌دادند. امیدوارم هر کجا هستند، موفق و سربلند باشند.

قرار است مسابقات جهانی دیگری در سال ۲۰۲۷ در ژاپن برگزار شود و امیدوارم در ۵۰ سالگی، همراه یکی از دوستانم که ۵۷ سال دارد، بار دیگر در این رقابت‌ها شرکت کنیم و با نتیجه‌ای خوب، آخرین مسابقهٔ خود را به پایان برسانیم.

البته این مسیر آسان نخواهد بود، اما به قول شاعر:

«عاشقی پیداست از زاری دل
نیست بیماری چو بیماری دل»

گویا قصد تدریس در نورث شور و جمع‌کردن هنرجویان قدیمی این سبک را دارید. در مورد کلاس‌ها بیشتر بفرمایید.

پس از این مسابقات، بیش از هر زمان دیگری به این باور رسیدم که انسان در هر سنی توانایی رشد و پیشرفت دارد. به‌همین دلیل تصمیم گرفتم فضایی ایجاد کنم تا افرادی که سال‌ها فرصت رسیدگی به خود را نداشته‌اند، یا ورزشکارانی که از تمرینات دور شده‌اند، دوباره کنار هم جمع شوند؛ با هدف رشد فردی، سلامتی و یافتن دوستانی با دغدغه‌‌های مشترک.

امروز دوجوی نورث ونکوور را با محوریت سلامت، رشد فردی و نگاه علمی به هنرهای رزمی راه‌اندازی کرده‌ایم؛ فضایی که هم برای علاقه‌مندان قدیمی کیوکوشین و هم برای افرادی که همیشه آرزوی تجربهٔ یک هنر رزمی را داشته‌اند، محیطی دوستانه، حرفه‌ای و الهام‌بخش فراهم می‌کند. نگاه ما ترکیبی از علم روز و سنت اصیل کاراته است. 

من و بقیهٔ دوستان به‌صورت افتخاری و جهت ترویج کاراته کیوکوشین اقدام به آموزش می‌کنیم و از نوجوانان ۱۲ ساله گرفته تا افراد ۸۰ ساله و بالاتر، بانوان و آقایان، همگی در این مسیر مورد استقبال‌اند.

کلاس‌ها:
دوشنبه و پنج‌شنبه
ساعت ۷ تا ۸:۳۰ عصر

باشگاه تایگر، نورث ونکوور

Kyokushin Kan Karate , North Vancouver Branch
291 Pemberton Ave, North Vancouver, BC V7P 2R4

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته امیرعلی دولتشاهی: در کانادا نگاه ما بیشتر بر سلامت جسم، رشد فنی و تعالی روحی استوار است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با رشد محبوبیت کیک‌بوکسینگ در دنیا به‌خصوص در دههٔ هشتاد میلادی، تعدادی از سازمان‌های ناظر شروع به فعالیت در سطح بین‌المللی کردند. کار سازمان‌های ناظر، تنظیم مقررات و نظارت بر ایمنی و همچنین رده‌بندی مبارزان است. این سازمان‌ها در نهایت عناوین مختلف قاره‌ای و جهانی را اعطا می‌کنند.

تردیدی نیست که فیلم‌های سینمایی موفق با بازی ژان کلود ون دم و دان ویلسون در دههٔ هشتاد و نود سهم بسزایی در محبوبیت این ورزش داشت. آنچه در ابتدا به‌عنوان قوانین مسابقهٔ رزمی و صرفاً برای مسابقات با پخش تلویزیونی ابداع شده بود، خود تبدیل به یک رشتهٔ رزمی شد که در سراسر دنیا با سیستم درجه‌بندی و البته تنوع بسیار در مراحل تدریس بین سازمان‌ها و باشگاه‌های مختلف تدریس می‌شود.

در طول سالیان، شاهد حضور و افول برخی از این سازمان‌ها بوده‌ام. شاید دوره‌ای بود که این سازمان‌ها بیش از اندازه در حال فعالیت بودند و حتی نام برخی از آن‌ها کاملاً مثل هم بود.

یکی از سازمان‌هایی که بی‌تردید با موفقیت و ثبات قدم، چه در سطح آماتور و چه در سطح حرفه‌ای، بیش از چهل سال است که در حال فعالیت بین‌المللی است، ISKA است. این سازمان در بخش حرفه‌ای پذیرای بهترین مبارزان تاریخ این رشته به‌عنوان قهرمان جهان بوده است و به‌عنوان سازمان ناظر با مسابقات Bellator و K-1 همکاری داشته و کماکان با Glory که شاید معتبرترین و بزرگ‌ترین برگزارکنندهٔ مسابقات حرفه‌ای کیک‌بوکسینگ در جهان باشد، همکاری دارد.

در طول سالیان فعالیت، این سازمان به‌طور چشمگیری در بخش آماتور هم گسترش یافته است. این سازمان از بانیان مسابقات US Open در سطح آماتور است که یکی از بزرگ‌ترین مسابقات ورزش‌های رزمی در دنیاست.

حالا نه‌تنها کیک‌بوکسینگ بلکه انواع مسابقات فرم و کاتا، هنرهای رزمی گلاویزی، شکستن اجسام و مبارزات با مراحل کنترل ضربهٔ مختلف از سوی این سازمان نظارت و برگزار می‌شوند.

این سازمان اکنون فعالیت خود را در سطح آماتور در کانادا آغاز کرده و مایهٔ افتخار است که سکان رهبری این سازمان در دست یک ایرانی‌ست؛ آقای مصطفی ثابتی که به‌عنوان قهرمان و مربی افتخارات بسیاری داشته، و همچنین در سطح اجرایی و مدیریت هم تجربیات بسیاری در ورزش‌های رزمی داشته است.

یکی از قدم‌های بسیار مثبت در آغاز کار این سازمان، برگزاری دورهٔ داوری از سوی رئیس کل سازمان، آقای کوری شَفر، بود که در آخر ماه مارس امسال و در باشگاه گلدن گلوری با حضور گستردهٔ علاقه‌مندان برگزار شد.

آنچه در طول سالیان رقابت خودم در مسابقات بریتیش کلمبیا مایهٔ تعجب بود، عدم آمادگی و هماهنگی داوران بود. با اینکه تعدادی از این مسابقات سال‌هاست که در این شهر برگزار می‌شوند و پذیرای شرکت‌کنندگان از سراسر کانادا و حتی آمریکا بوده‌اند، عدم ثبات در داوری و بی‌نظمی آن‌ها کاملاً مشخص بود. در برخی از این مسابقات حتی به‌دلیل نبودِ داور یا قاضی، از بین تماشاگران یا مربیان دیگر در زمان مسابقه دعوت می‌شد تا داوری را بر عهده بگیرند. با اینکه از قوانین الزامی کنترل ضربات در این مبارزات آگاهی داشتند، متأسفانه تقریباً کنترلی از سوی شرکت‌کنندگان اجرا نمی‌شد و داوران اغلب در ادارهٔ این امر بسیار ضعیف عمل می‌کردند.

یکی از اولویت‌های اصلی ISKA Canada ایمنی شرکت‌کنندگان است و برای همین، معیارهای رده‌بندی مبارزان در مسابقات، در کنار وزن و سن، تجربهٔ آن‌ها در ورزش‌های رزمی را نیز در برمی‌گیرد. 

پس از وقفه‌ای دوساله در بریتیش کلمبیا مسابقات این رشته برای اولین‌بار با نظارت ISKA در تاریخ ۲۵ آوریل در جنوب شهر سوری با حضور ۱۴۲ شرکت‌کننده از ۲۹ باشگاه برگزار شد. 

این مسابقات در دستهٔ Kick Light برگزار شد. این دسته ایدئال برای کسانی است که دوست دارند کیک‌بوکسینگ را بدون آسیب‌دیدگی انجام بدهند. ضربات کنترل‌شده‌اند و برای سنین زیر چهارده سال هیچ‌گونه ضربه‌ای به سر مجاز نیست. همین باعث شد که از کودک ۴ ساله تا افراد ۶۳ ساله بتوانند در این مسابقات با ایمنی و سلامتی شرکت کنند.

به‌تدریج با افزایش تجربه، مهارت و سن شرکت‌کنندگان، آن‌ها می‌توانند به رده‌های بالاتر مسابقات بروند و اگر دوست داشتند به مسابقات داخل رینگ راه یابند. 

در کنار این مسابقات برای کودکان و نوجوانان مسابقات لگد پرشی و شکستن اجسام هم برگزار شد که با استقبال بسیار زیاد آن‌ها مواجه شد.

از اولویت‌های اول سازمان ایجاد محیطی دوستانه و محترمانه است که متأسفانه قدری در ورزش‌های رزمی کم‌رنگ شده است.

شوق و عطش به کیک‌بوکسینگ پس از یک توقف دوساله طوری بود که شب قبل از مسابقات یادشده، مسابقات داخل رینگ حرفه‌ای هم با استقبال فراوان روبه‌رو شد.

علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر از وب‌سایت iskacanada.ca دیدن کنند.

نوشته برگی جدید در تاریخ ورزش‌های رزمی بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.