علیرضا ایرانمهر – ایران

مرد یادش آمد با زنش کنار دریاچهٔ قایق‌رانی آشنا شده بود. زنش با دو دختر دیگر توی قایق پدالی روی دریاچه بازی می‌کردند. نور آسمان ابری دم غروب روی سطح دریاچه می‌درخشید. یادش نمی‌آمد تنها در آن بعدازظهر کنار دریاچهٔ مصنوعی قایق‌رانی چه‌کار می‌کرده است. هوا به‌سرعت تاریک می‌شد و چراغ‌های اطراف دریاچه را روشن کرده بودند. نور چراغ‌های زرد به‌شکل خط‌های دراز و باریکی روی آب افتاده بودند. زنش از توی قایق برگشت و نگاهش کرد. شاید هم قبل از آن، او به زنش خیره مانده بود. بعد زنش سرش را به‌سمت دخترهای دیگری که توی قایق بودند خم کرد، با هم چیزی گفتند و خندیدند. حالا همه‌شان او را کنار نرده‌های دریاچه نگاه می‌کردند. دستش را بلند کرد و برای زنش تکان داد. زنش هم خندید و برای او دست تکان داد.

مهتاب گفت:

ـ فکر کنم امشب دیگه پارچهٔ بنفش پیدا نمی‌کنیم.

ـ با چیز دیگه‌ای نمی‌شه خوشبخت به‌نظر بیام؟

خیابان خلوت بود. از کنار ردیف ماشین‌های پارک‌شده در کنار خیابان که می‌گذشتند، ناگهان متوجه شد تصویر ماه پرنور و کاملی پشت شیشهٔ عقب همهٔ ماشین‌ها تکرار شده است. ده‌ها قرص کامل ماه که پشت سر هم ردیف شده بودند. مهتاب توی یک فرعی پیچید و گربهٔ روی انگشترش برق زد… بستهٔ کرم کارامل را هم که روی کانتر آشپزخانه می‌گذاشت، گربهٔ فلزی هنوز داشت می‌خندید. فکر کرد مهتاب جلوی در یخچال به چه خندیده است. تمام بعدازظهری را که با هم حرف زده بودند، در ذهن مرور کرد. بارها وقتی داشتند با هم حرف می‌زدند، موبایل مهتاب زنگ خورده بود. دختر به شمارهٔ روی صفحه نگاه کرده بود و موبایل را دوباره توی کیفش انداخته بود. مهتاب گفته بود از هشت ماه پیش تنها زندگی می‌کند، اما توی حمام اَفترشِیو و شامپوی مردانه‌ای بود که معلوم بود گهگاه از آن استفاده می‌شود. دروغ‌های کوچک دیگری را هم در لابه‌لای حرف‌های مهتاب می‌توانست تشخیص دهد، تکه‌پاره‌هایی از واقعیت که می‌کوشید پنهانشان کند و همین وجود آسیب‌پذیر و واقعی دختر را برای مرد قابل‌اعتمادتر می‌ساخت. دیگر تقریباً اهمیتی نداشت مهتاب به چه می‌خندد، فقط مهم بود که می‌خندد، برای همین توانست با خیال راحت بپرسد:

ـ به چی می‌خندی عزیزم؟

ـ هیچی، خوشحالم.

ـ تو تا حالا خرقان نرفتی؟

ـ یه بار خیلی سال پیش. فقط ازش مجسمهٔ گندهٔ یه مرد یادمه که سوار شیر شده و به‌جای عصا یه مار دراز دستش گرفته.

ـ مجمسهٔ خود ابوالحسن خرقانی‌ئه. جنگل ابر چی؟ نرفتی؟

ـ نه، ولی فکر کنم همون نزدیک خرقان باشه؟

ـ آرمگاه خرقانی یه کوشک سفیده شبیه آتشکده‌های چهارطاقی ساسانی بالای یه تپهٔ باغ مانند. تپه دقیقاً توی دامنهٔ کوه‌هایی‌ئه که می‌ره سمت جنگ ابر. بالای تپهٔ آرامگاه که وایستی، قله‌های رشته‌کوه شاهوار رو می‌بینی، جنگل ابر از سمت دامنه‌های غربی شاهوار شروع می‌شه و می‌ره به‌سمت شمال. خود جنگل اصلی هم درواقع یه درهٔ خیلی عمیقه با صخره‌های تقریباً سرخ. بیشتر ماه‌های سال، ابرها مثل رودخونه وسط این دره حرکت می‌کنند. چند سال پیش قرار بود همون حوالی یه هتل طراحی کنم ولی نشد… شاید تا قبل از اینکه بری ایتالیا، یه بار بتونیم با هم بریم.

ـ بیا، اینو بخور عزیزم.

مهتاب یک قاشق از کرم کارامل را در دهان او گذاشت. مرد به زندگی متلاشی‌شدهٔ آن مرد دیگری فکر کرد که هشت ماه با نگریستن به مهتاب عذاب کشیده‌ است، شاید هم اصلاً زندگی متلاشی‌شده‌ای در کار نباشد، شاید آن مرد نیز چون او در این لحظه، در احساس خوشبختی عمیقی غوطه‌ور است، حتی اگر شده برای یک شب… به خودش فکر کرد وقتی برای اولین بار نیم‌رخ مهتاب را زیر درختان معلق در میان ابرها دید، به زنی که چهار سال تلاش کرده بود دوستش داشته باشد اما نتوانسته بود، به آن مرد با صورت کودکانه‌اش که وقتی با زن او توی استیشن نشسته بودند، چنان می‌خندید انگار هیچ‌وقت در زندگی‌اش نمی‌دانسته خندهٔ واقعی چیست، به نازنین که باعث شد حس کند به‌جای خیره شدن به چنگک بیرون‌زده از سقف، می‌تواند از بالای صخره‌های توچال به چشم‌انداز گستردهٔ تهران در افق نگاه کند و دلخوشی‌های شخصی کوچکی در زندگی داشته باشد، به مهتاب وقتی در کوچه‌های یوشیج قدم می‌زده است، و از شادی دلش غنج می‌رفته، به پسر جوانی که این لحظه‌ها را برای مهتاب آفریده است و باز هم به مهتاب که حالا در برابر او بهتر از روزهای دخترانهٔ خود، معنای برق زدن چشمان مردی را از لذت می‌فهمد. مهتاب یک قاشق دیگر از کرم کارامل را خورد و گفت:

ـ بیا، اینجا یه چیزی نشونت بدم.

مرد دنبال مهتاب رفت. تابلویی درست روبه‌روی تخت به دیوار آویزان شده بود. در نور اندکی که از سمت آشپزخانه می‌تابید، رد کاردک نقاشی و برجستگی رنگ‌ها در سطح بوم دیده می‌شد. کاسه‌‌ای آب که زنی در آن شنا‌ می‌کرد. به مهتاب نگاه کرد و گفت:

ـ این داستان خرقانی رو شنیدی که دست می‌کنه توی کاسهٔ آب ماهی درمیاره.

ـ نه ، اما اگه این تابلو رو دوست داری، مال تو، نمی‌تونم با خودم تا ایتالیا ببرمش.

نور ماه از میان پردهٔ اتاق روی تخت کوچک یک‌نفره تابیده بود. ملافهٔ سفید روی تخت نامرتب بود، چین‌‌ها و برجستگی‌های ملافه، سایه‌های عمیقی بر سطح آن می‌انداختند. نوک انگشتان مهتاب را گرفته بود. داشتند به هم نگاه می‌کردند…

… بیا تا به نیستی خود فرو شویم تا که او به هستی درآید… از آب ماهی نمودن سهل است، از آب آتش باید نمودن… بیا تا بدین تنور فرو شویم تا بینیم زنده کدام‌یک بیرون می‌آید…. نه، بیا تا به نیستی خود فرو شویم تا که او به هستی درآید...

صدای آرام نفس‌های منظم مهتاب را کنار گوشش می‌شنید. دست چپش هنوز توی دست او مانده بود. آرام انگشت‌های او را از لای انگشت‌هایش بیرون کشید و از زیر ملافه بیرون لغزید. ملافه دور کمر مهتاب پیچیده بود و در انتهای تخت چون بالهٔ بزرگی منتشر می‌شد. مهتاب غلت زد و در قوس کوچکی که از جای مرد روی تشک مانده بود لغزید. به‌طرف یخچال رفت. درِ آن را باز کرد و دنبال بطری آب گشت. چند تا شفت‌آلوی نرسیده آنجا بودند. یکی از آن‌ها را برداشت و گاز زد و یادش آمد لحظاتی پیش خوابی باعث شده بیدار شود. در خواب دیده بود او و مهتاب روی تپه‌ای جنگلی قدم می‌زنند و لباس‌هایشان را گم کرده‌اند. بالای صخرهٔ عظیم جنگلی هوا آفتابی و پرنور بود. مقابلشان درهٔ عمیق و گسترده‌ای بود که مه رقیقی آرام در ته آن حرکت می‌کرد. او با انگشت لکه‌ای را در ته دره به مهتاب نشان داد. عقابی زیر پایشان می‌چرخید و از روی مه کم کم به انتهای دیگر دره می‌‌‌رفت. جنگل‌های آن‌سوی تپه در آفتاب می‌درخشیدند. بعد از آن کوه‌های جنگلی بلندتری بود که محو و آبی‌رنگ می‌نمودند. مهتاب گفت:

ـ‌ یعنی یکی لباس‌هامون رو برده؟

ـ نه ، گمونم زیر یکی از درخت‌ها جا گذاشتیمشون.

دست هم را گرفتند و از میان علف‌ها به‌سمت درخت انجیر بزرگی که به‌سمت دره خم شده بود، رفتند. آفتاب بر قوس برنزی شانه‌های مهتاب برق می‌زد.

ـ اگه پیداشون نکنیم چی؟

ناگهان مه نرم و آرام از سمت پایین دره به بالا حرکت کرد و روی تپهٔ صخره‌ای ‌لغزید. عبور چسبناک مه را از روی پوست تنشان می‌توانستند احساس کنند. مه از اعماق دره به‌سمت بالا می‌رفت، از لای شاخهٔ بلند درختان قدیمی‌ می‌گذشت، نور آفتاب را می‌پوشاند و از آن‌سوی دیگر صخرهٔ جنگلی پایین می‌لغزید؛ نمناک و ولرم بود و بوی باران می‌داد.

«در اندرون پوست من دریایی است که هرگاه بادی بر آید، از این دریا مه و باران سر بر کَنَد و بر زمین فرو بارد.»  

با هر نفسی که می‌کشیدند، رطوبت ابر توی ریه‌هایشان جمع می‌شد. خورشید در میان مه لکهٔ روشن رنگ‌پریده‌‌ای شده بود.

ـ چرا ماه این شکلی شده؟

ـ اون خورشیده عزیزم.

مه غلیظ‌‌تر می‌شد و آن دو نیز چون دامنهٔ تپهٔ گم‌شده زیر پایشان، در میان حجم ابرها ناپدید می‌شدند. به‌سمت انتهای صخره می‌رفتند و صدای خُردشدن ساقهٔ علف‌ها را زیر پای خود می‌شنیدند. نزدیک هم راه می‌رفتند که گم نشوند. کمی‌ جلوتر چیزی تکان می‌خورد. ایستادند و به آن نگاه کردند. شال آبی مهتاب از شاخهٔ پهن و گره‌خوردهٔ درخت بلوطی قدیمی‌ آویزان بود و آرام در بادی که مه را جابه‌جا می‌کرد تکان می‌خورد. لباس‌هایشان پایین شاخهٔ درخت روی برگ‌های خشک بلوط افتاده بود…

پایان

نوشته جنگل ابر – قسمت آخر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا ایرانمهر – ایران

مهتاب فنجان خالی چای را با همهٔ رازهایش روی میز گذاشت و خیره به مرد نگاه کرد.

ـ ببین، من از این عقده‌های دخترهایی که عاشق باباشون می‌شن، ندارم. تو هم ادای پیرمردها رو درنیار.

همهٔ گربه‌هایی که از گوش و گردن و انگشت‌های دختر آویزان بودند، خیره به مرد نگاه می‌کردند.

ـ چرا از بچه‌ها بدت میاد؟

مرد بی‌درنگ از حرفی که زده بود پشیمان شد. احساس کرد مهتاب با مبلی که روی آن نشسته است، دارد عقب عقب می‌رود و از او دور می‌شود.

ـ از بچه‌ها بدم نمیاد. ازشون می‌ترسم.

دختر سرش را با گربه‌های گوشواره‌اش تکان داد و خندید. انگار خنده تنها واکنش ناگزیر در برابرهمهٔ حالت‌های درونی او بود. مرد فکر کرد چه‌طور پوستی جوان و برنزه و درخشان می‌تواند چنین خطوط چین‌خوردگی عمیق و پنهانی در زوایای حساس خود داشته باشد، چین‌هایی در کنار و زیر چشم‌ها و گوشهٔ لب‌ها. باید چشمانش را پیش از آنکه همهٔ این زیبای خیره‌کننده در ذهنش از هم تجزیه شود، می‌بست. مرد چشمانش را بست و به داستان کوتاه دیگری که مهتاب تعریف می‌کرد، گوش داد.

ـ هشت سالم که بود، یه بقالی سرکوچه‌مون بود. شیش تا دختر داشت. دو تا از دخترهاش همکلاسی‌م بودن… یه روز رفته بودم ازش پاک‌کن بگیرم. دیدم پشت یخچال بقالی‌اش نشسته گریه می‌کنه. جلوی یخچال واستادم به صدای گریه کردنش گوش دادم. از اون موقع دیگه هیچ‌وقت با بچه‌های هم‌سن خودم بازی نکردم… راستی من ماشین دارم، دوست داری با هم یه گشتی توی شهر بزنیم. شاید یه پارچهٔ بنفش هم برات پیدا کردیم.

دست فرمان مهتاب عالی و ترسناک بود. با هم رفتند تجریش و بستنی ایتالیایی خوردند، مرد مجتمع هشت طبقه‌ای را که چند سال پیش طراحی کرده بود، نشان‌اش داد. نمای ساختمان را با الهام از معماران سورئالیست اسپانیا طراحی کرده بود و در میان تمام مجتمع‌های اطراف خود هیبتی شاخص داشت. حس بارداری‌ درونش شکل خوشایندی یافته بود؛ نفسی عمیق و معلق ماندن در هوا پیش از آنکه پاهایت سطح آب سرد را بشکافند. فکری به ذهن دختر رسید. زنگ یکی از واحد‌ها را زدند، داخل حیاط مجتمع رفتند. باغچه‌های پیچ‌درپیچ و راهروهای ورودی آن را دیدند. مهتاب گفت از چرخیدن در فضای ساختهٔ ذهن مرد لذت می‌برد. توی کوچه‌های ‌خلوت اطراف مجتمع قدم زدند. با ماشین توی خیابان‌های شهر چرخیدند. حوالی میدان نیلوفر یک ساندویچ بزرگ رست‌بیف گرفتند، نصف کردند و با هم خوردند. بعد رفتند توی پارک دنج کوچکی که مرد سراغ داشت، نشستند. شفتالوی سفت و نرسیده و ترشی را که مهتاب توی کیف‌اش داشت با هم خوردند و روی چمن‌ها دراز کشیدند. آسمان در بالای درختان پرنور بود. مرد گفت دم غروب برای مهتاب فال گرفته و عکس ماه و ستاره توی فنجان افتاده بوده است.

ـ اگه دوست داشته باشی، می‌تونم سوئیتم رو بهت نشون بدم.

ـ اشکال نداره؟

مهتاب شانه‌هایش را بالا انداخت.

«روزی شیخ المشایخ پیش ابوالحسن خرقانی آمد. کاسه‌ای پر آب پیش او نهاد، بعد دست در آب کرد و ماهی‌ زنده‌ای بیرون آورد. ابوالحسن گفت: از آب ماهی نمودن سهل است، از آب آتش باید نمودن.

شیخ المشایخ گفت: بیا تا بدین تنور فرو شویم تا بینیم زنده کدام‌یک بیرون می‌آید.

ابوالحسن گفت: نه، بیا تا به نیستی خود فرو شویم تا که او به هستی درآید.»

مرد چشمانش را باز کرد و به زن – ماهی سیالی که در تابلوی روبه‌رویش توی کاسهٔ آب شنا می‌کرد، خیره ماند. روی چمن‌های پارک که دراز کشیده بودند، مهتاب گفته بود متولد برج ماهی است. تختی که روی آن خوابیده بود کوچک بود، اما احساس راحتی می‌کرد. صدای نفس‌های منظم مهتاب را کنار گوش خود می‌شنید. لذت بارداری‌اش در اوج دردناکی، ناگاه به خلسه‌ای عمیق تبدیل شده بود. حالا چیزی ماوراء بارداری بود، مثل برنده شدن طرحت در مسابقهٔ شرکت بیمه یا شنیدن صدای زنت که در سپیده‌دم پنهانی با مردی ناشناس حرف می‌زند. نمی‌دانست این عطر زیتون، از رنگ پوست درخشان مهتاب است یا خیارهایی که روی کانتر آشپزخانه با هم پوست کندند، رویش روغن زیتون ریختند و خوردند. مهتاب آن طرف کانتر پشت به فضای کوچک سوئیتی نشسته بود که اتاق خواب و کار‌ش بود. قبل از آن دربارهٔ لحظه‌های خوش مهتاب در نمک‌آبرود حرف‌ زده بودند. اینکه چه‌طور دختر بعد از دو سال آشنایی با دوستش، ساعت چهار صبح از خواب می‌پرد و ناگهان تصمیم می‌گیرد به دنیای زنانه قدم بگذارد.

ـ من از اون آدم‌هایی نیستم که با انتظار کشیدن راضی می‌شن.

به دوستش تلفن می‌کند،‌ از خواب بیدارش می‌کند و روز بعد با شناسنامهٔ خواهر و شوهر خواهرش به نمک‌آبرود می‌روند. آن هتل را پسر به مهتاب پیشنهاد می‌کند. اتاقی روی به دریا می‌گیرند و پنجره‌هایش را باز می‌کنند. بعد از آن سه روز هم تصمیم می‌گیرند به یوشیج بروند و خانهٔ روستایی پدر شعر نوی فارسی را ببینند.

مهتاب برش خیار را توی روغن زیتون چرخاند و گفت:

ـ صبح اصلاً نمی‌تونستم تصور کنم ممکنه امشب اینجا باشی… دربارهٔ من چی فکر می‌کنی؟

ـ فکر نمی‌کنم،‌ فقط نگات می‌کنم.

ـ اولین دفه که توی هتل دیدمت، ترسیدم. من و دوستم روی صندلی ته کافی شاپ هتل نشسته بودیم. از آسانسور بیرون اومدی و یه راست رفتی نشستی کنار پنجره، زیر همون چراغ نئون. بعد قهوه خوردی. نور چراغ هِی روی صورتت خاموش روشن می‌شد.

ـ از چی ترسیدی؟

ـ از قدرتی که برای آزاردادن خودت داری.

گربهٔ فلزی روی انگشتر مهتاب دم بزرگ و پهنش را به دور خود پیچیده بود. نوک انگشت‌های دختر از روغن زیتون برق می‌زدند.

ـ وقتی آدم‌ها شروع به آزاردادن خودشون می‌کنن، ازشون فرار می‌کنم. حتی اگه خیلی دوستشون داشته باشم.

ـ رابطهٔ قبلی‌ت این‌طوری تموم شد؟

مهتاب لبخند زد، خیارش را گاز زد و جواب مرد را نداد. سعی کرد به شکلی تلویحی از دختر بپرسد چه آدم‌هایی را مثل او و پیش از او در زندگی‌اش از نزدیک شناخته است.

ـ چی دوست داری بشنوی؟

ـ مهم نیست من چی دوست دارم.

ـ اتفاقاً همین دقیقاً مهمه.

ـ اگه بپرسم بهم دروغ می‌گی؟

ـ آره.

ـ خب … اون که باهاش رفته بودی نمک آبرود،. چی شد که ولش کردی؟

ـ حضورش برای من خوب نبود… وقتی یه رابطه برای تو خوب نباشه، مسلماً برای طرف مقابلت بدتره. آدم‌ها گاهی با وفاداری‌شون از هم انتقام می‌گیرن.

ـ‌ ‌ من چهار سال سعی کردم این رو به یه نفر بگم، اما نمی‌تونستم… مهتاب.

ـ جانم؟

ـ یه چیز شیرین توی خونه نداری؟

ـ کرم کارامل توی یخچال دارم. دوست داری؟

مهتاب رفت تو آشپزخانه. بعد جلوی یخچال برگشت و به مرد نگاه کرد و بدون هیچ دلیلی خندید. گربهٔ فلزی روی انگشتر مهتاب داشت نگاهش می‌کرد. توی ماشین هم وقتی مهتاب فرمان را می‌چرخاند، حس کرده بود گربهٔ فلزی نگاهش می‌کند. مرد دربارهٔ زیبایی‌های یک صندلی کهنهٔ لهستانی و زوال حرف زده بود و اینکه هیچ‌چیز ویرانگرتر از تصور جاودانگی نیست.

ـ … وقتی فکر کردی یه چیزی جاودانه است، همون لحظه اون رو کُشتی، مرگ و جاودانگی دو روی یه سکه‌اند… سرما خوردی؟

ـ نه به شروع پاییز حساسیت دارم.

ـ دماغت رو که با پشت دست پاک می‌کنی، خوشم میاد.

ـ بچهٔ بد.

ـ تو آخرین رابطه‌ات رو چه‌جوری تموم کردی؟ انگار گفتی توی سوئیتت با یکی زندگی می‌کردی؟ غیر از اون نمک‌ آبرودیه.

مهتاب زد روی ترمز. چراغ سر چهارراه قرمز شده بود. لحظاتی بعد دختر داشت آن‌طرف خیابان را نگاه می‌کرد، تابلوی بزرگ آژانس مسافرتی: آنتالیا، تایلند، دوشنبه، پاریس، لندن، رم…

ـ آخرین رابطه‌ام با یه سؤال شبیه همین چیزی که تو الان پرسیدی تموم شد.

ـ ناراحتت کردم.

ـ نه، ترسوندیم.

ـ من خودم رو آزار نمی‌دم.

ـ وقتی اومدم تهران، هشت ماه با آدمی‌ زندگی می‌‌کردم که با تمام وجود دوستم داشت. یعنی اصلاً اون باعث شد بیام تهران و کارهای رفتنم به ایتالیا رو درست کرد. ولی تا آخرین لحظه‌ای که با هم بودیم، خودش رو با تصورکردن من توی هتل نمک‌ آبرود آزار داد. از ازدواج قبلی‌اش خاطرات بدی داشت. نتونست با خودش کنار بیاد. بهترین زندگی‌ای که می‌تونستیم با هم داشته باشیم، خراب کرد.

نقاشی ناشیانه‌ای از برج پیزا روی شیشهٔ بزرگ آژانس مسافرتی بود و به‌نظر کج‌تر از نمونهٔ واقعی‌اش می‌آمد.

ـ بعدازظهر توی اتاق هتل داشتم فکر می‌کردم ما هیچ رابطه‌ای رو از صفر شروع نمی‌کنیم… توی زندگی‌مون فقط یه رابطه داریم که با آدم‌های مختلف ادامه‌اش می‌دیم.

چراغ سبز شد و راه افتادند. شب از نیمه گذشته بود. توی ماشین تاریک بود و لبخند مهتاب را نمی‌دید. صدایش را شنید که گفت:

ـ هشت ماه زندگی با آدمی‌ که خودش رو شکنجه می‌داد، منو قوی کرد. اون‌قدر بهم نیاز داشت که گاهی احساس می‌کردم مامانش شدم… اگه اون هشت ماه نبود، هیچ‌وقت جرئت نمی‌کردم به یه پدرخواندهٔ تنها زیر چراغ‌های نئون خیره بشم.

حالا دیگر مطمئن بود مهتاب دارد می‌خندد. گربهٔ روی انگشترش در نور چراغ ماشین‌هایی که گاه از روبه‌رو می‌آمدند، برق می‌زد.

ـ چه طوری باهاش آشنا شدی؟

ـ تقریباً شبیه تو… اتفاقی توی خیابون. از روبه‌رو که میومد، بهم خیره شده بود. بعد متوجه شدم منم بهش خیره شدم.

قسمت بعدی این داستان را در اینجا بخوانید

____________________________________________________

۱- این داستان بلند منتشرنشده در هفت قسمت در «رسانهٔ همیاری» منتشر می‌شود.

نوشته جنگل ابر – قسمت ششم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا ایرانمهر – ایران

پیشخدمت در زد و قهوه‌ای را که سفارش داده بود، روی میز گذاشت. تلخی گرم قهوه و باریکهٔ نور خورشید که حالا روی موکت سبز اتاق خطی درخشان ساخته بود، حال خوشی داشت. روزی که با حکم طلاق از دفترخانه برمی‌‌گشت، در کافهٔ لابی هتل از همین قهوه نوشید. همان استیشن مشکی کمی‌ پایین‌تر از ساختمان دفترخانه پارک بود. جورج کلونیِ بلوند بیرون ماشین به در آن تکیه داده بود. کت جیر خاکی و جین آبی آسمانی پوشیده بود. مثل بچه‌های خجالتی سرش را پایین انداخته بود و به او نگاه نمی‌کرد. خنده‌اش گرفته بود. بعد زن سوار ماشین شد و بی‌آنکه نگاهی به او بکند، رفتند. مرد همان لحظه بی‌درنگ فهمید بیش‌ترِ طرح‌هایی که برای دنیای پس از جدایی‌اش داشته، رنگ باخته‌ است. تنها موفقیت او موافقت زن به جدایی بود که بعد از چهار سال خون‌ریزی داخلی به‌دست آمده بود. او می‌توانست چهار سال پیش تنها به دادگاه برود و برگهٔ درخواست را پر کند، اما چهار سال دردی پیوسته و ناپیدا را تحمل کرده بود که وقتی تنها از پله‌های دفترخانه پایین می‌آید، دردی را با خود حمل نکند. حالا تنها در خیابان به دورشدن استیشن نگاه می‌کرد. دردی وجود نداشت. اما چیز دیگری هم نبود. چیزی باقی نمانده بود. تمام ایده‌ها بخار شده بودند و بدتر از آن محو شدن عطشی بود که می‌پنداشت برای زندگی کردن باقی مانده باشد. چیزی باقی نمانده بود. قدم زد. به شکلات‌های یک شیرینی‌فروشی و دلقک‌هایی که با خمیر بادام درست شده بودند، نگاه کرد. باز هم قدم زد، از مقابل اسباب‌بازی‌فروشی گذشت و فکر کرد چه خوب می‌شد اگر پلنگ صورتی بود. بعد رنگ سرخ چراغ‌های نئون در خیابانی فرعی نظرش را جلب کرد. به طرف آن رفت. فنجانی قهوه‌ بود که روی شیشهٔ کافهٔ هتل خاموش و روشن می‌شد. میل داشت یک فنجان قهوه بخورد. داخل رفت، روی یکی از مبل‌ها نشست و قهوه سفارش داد. بعد همان لحظه تصمیم گرفت همهٔ چیزهایی را که فکر کرده، فراموش کند و با تنها پولی که بعد از پرداخت همهٔ تعهدات برایش باقی مانده، در هتل زندگی کند. مثل سال‌های سخت دانشجویی و روزهای بی‌پولی در اصفهان: پول‌ مختصری که باید با دقت برای ضروری‌ترین چیزها تقسیم می‌شد، اما وسوسهٔ یک شام باشکوه در رستوران مهاراجه به بی‌پولی بعد از آن و تقسیم کردن نان باگت برای تمام هفته و خوردن آن به‌جای شام در کنار پل چوبی می‌ارزید. قهوه‌اش را نوشید و به آخرین جمله‌هایی که در دفترخانه گفته بود، فکر کرد.

ـ این بهترین کاری بود که می‌تونستم بکنم.

ـ برای خودت یا برای من؟

ـ چرا باید چیزی که به نفع منه، حتماً به ضرر تو باشه!

ـ ببین، تو رو خدا دمِ آخری این گنده‌گوزی‌هات رو تحویل من نده!

ـ به‌هر حال ممنون‌ام که قبول کردی بیایی.

ـ چاره‌ای برام گذاشته بودی؟

ـ خودم هم چاره‌ای نداشتم.

ـ من اومدم امضا کردم تموم شد رفت، ولی خواهش می‌کنم کارت رو توجیه نکن!

ـ من که چیزی نگفتم. فقط گفتم ممنون‌ام.

ـ خیلی آدم پستی هستی.

مرد ته فنجان قهوه را توی نعلبکی برگرداند و آن را به‌سمت قلب خود گرفت. به این چیزها اعتقادی نداشت، اما گاه فال می‌گرفت. به‌نظرش فال و پیشگویی شکلی از در اختیار گرفتن گذشته و تصور آینده‌ای بود که بازی با آن، از خشونت و وحشت راز‌آمیز‌بودنش می‌کاهد. خط نورانی آفتاب از روی موکت اتاق روی دیوار لغزیده و به رنگ سرخ شفاف درآمده بود. بلافاصله دریافت اگر بیش از این توی اتاق بماند، درون خود غرق می‌شود. فنجان قهوه را برگرداند. تصویری از آسمان شب بر دیوارهٔ فنجان نقش بسته بود، ستاره‌ها با هلال درشت و آشکار ماه روی دیوارهٔ فنجان بود. هیچ شماره‌ای از مهتاب نگرفته بود. فقط کارت ویزیتی قدیمی‌ را که ته جیبش داشت، به او داده بود و دختر با لبخندی از در چرخان گذشته بود.

توی یکی از مبل‌های چرمی‌ پهن و گود لابی هتل فرو رفت و برای خود چای سفارش داد. از آنجایی که نشسته بود می‌توانست تابلوی بزرگ جنگل ابر را روی دیوار رستوارن انتهای سالن ببیند. جایی که مهتاب دیروز صبح زیر آن نشسته بود. کوه‌های جنگی معلق میان ابرها.

ـ توی ابرها دنبالم می‌گردی؟

مرد تکانی خورد و تلاش کرد که لیوان چای را روی پیراهنش نریزد. مهتاب کنارش ایستاده بود.

ـ کی برگشتی؟

ـ دوستم رو رسوندم فرودگاه، رفتم خونه دوش گرفتم، اومدم بشینم درس بخونم بعد یه‌هو گفتم بیام ببینم بعدازظهرها هم مثل صبح‌ها با لپ‌تاپت هیچ کاری نمی‌کنی.

ـ رفتم دوباره اتاق‌های اون هتل نمک آبرود رو نگاه کردم.

گارسون را صدا زد و یک چای دیگر برای مهتاب سفارش داد. گارسون که دور می‌شد، احساس کرد تمام نقطه‌های تاریک از ذهنش دور می‌شوند. خطوط نازک گوشهٔ چشم دختر نشانهٔ انحطاطی زودرس نبودند، نشانهٔ رنجی آشکار بودند که نرم‌نرمک محو می‌شوند و فقط حس شفقت باقی می‌گذارند که درک تراژدی زندگی دیگران را ممکن می‌سازد. مهتاب لیوان چای را دو دستی گرفته بود و با نوک زبانش به آن می‌زد که ببیند سرد شده است. انگشتر عجیبی داشت که نگین فلزی آن نقش سر یک گربه بود. شالی بافته از نخ‌های چروک و شل به سر داشت. گوشواره‌هایش هم دو گربهٔ نقره‌ای درخشان بودند که دو طرف صورتش تکان می‌خوردند. فکر کرد همه‌چیز در دختر ترکیبی از تضاد‌های آشکار است که پیوسته چیزی را درون تو جابه‌جا می‌کند. مثل شاهزاده خانم موقری که یویو بازی می‌کند.

ـ به چی این‌طور نگاه می‌‌کنی؟

ـ به این همه گربه که با خودت آوردی.

بعد از چای مرد سیگارش را روشن کرد و با هم دربارهٔ‌ هاوانا، فرانسوا میتران و دوست دختر مادام‌العمرش، کیک دارچین و سیب ترش، خدا و کیفیت‌های صورت آنجلینا جولی حرف زدند. مهتاب گفت آرزو دارد در آینده مزونی توی ایتالیا داشته باشد و در آن لباس‌هایی را که طراحی کرده، به نمایش بگذارد.

ـ ولی می‌دونی، دوست ندارم برای مانکن‌های استاندارد لباس طراحی کنم، البته اگه واقعا همچین مانکنی توی دنیا وجود داشته باشه. وقتی بتونی نقص یه آدم رو با طراحی لباسش تبدیل به خوشگلی کنی کیف داره.

ـ از پیروان فرانسیسکویی؟ زخم و بدبختی آدم‌ها رو نوازش می‌کنی؟

ـ نه از پیروان این یاروئم که می‌گی، نه هیچ واقعیت کاملی رو قبول دارم… فقط می‌دونم زیبایی اندام یه مانکن توی تناسب کامل همهٔ اجزاش نیست، خیلی از مشهورترین مانکن‌های دنیا صورت‌های غمگین و گاهی نامتناسب دارن.

مهتاب توضیح داد چطور می‌توان لباس‌هایی طراحی کرد که پاهای کوتاه و چاق و اندام‌های ازریخت‌افتاده توی آن‌ها محو شوند. لباس‌هایی که سرنوشت آدم‌ها را دیگرگون می‌کند و توی آن برای چند لحظه احساس خوشبختی می‌کنند. بعد داستان کوتاهی دربارهٔ استادش تعریف کرد که برای زنی سرطانی لباس شبی دوخته تا در آخرین مهمانی زندگی‌اش از زیبایی بدرخشد. مرد به دختر که با فنجان خالی چای روبه‌رویش نشسته بود، نگاه کرد و فکر کرد او چ/طور می‌تواند داستانی طولانی را چنین در چند جملهٔ کوتاه به‌طور کامل تعریف کند. حس کرد سرخوشی ناگزیری درونش سرریز می‌شود، لذتی که به مرز درد می‌رسد و فکر کرد در برابر این هجوم شادی باید کاری بکند. گفت:

ـ دوست داری من برات چه‌کار کنم؟

مهتاب با دقت ته فنجان چایش را نگاه کرد. انگار چیز عجیبی آنجا وجود دارد.

ـ چرا فکر می‌کنی باید کاری برای من بکنی؟

ـ نمی‌دونم همین‌طوری به ذهنم رسید یه کاری برات بکنم.

ـ خب … اگه می‌تونی خوشحالم کن.

ـ چه‌جوری؟

ـ جر می‌زنی؟ خودت باید راهش رو پیدا کنی!

مهتاب همچنان داشت به رازهای جهان در ته فنجان خالی‌اش نگاه می‌کرد.

ـ لباس مردونه هم می‌تونی طراحی کنی.

ـ یکی دو بار امتحان کردم. برنامه‌ام اینه که طراحی مردونه رو توی ایتالیا شروع کنم.

ـ خب یه پیرهن برام طراحی کن که توش آدم خوشبخت‌تری به‌نظر بیام.

ـ فقط یه پیرهن؟!

مهتاب انگشتش را به گربهٔ آویخته از گوشش زد، آن را تکان داد و خندید. مثل همان لبخندی که صورتش به آن عادت کرده بود، عادت داشت با گوشواره‌هایش هم بازی کند.

ـ فکر کنم برای اینکه خوشبخت باشی، یه کم رنگ آبی تند لازم داری… تقریباً نزدیک به بنفش…

مرد احساس کرد در پارچهٔ بنفش پیچیده می‌شود. و فکر کرد شادی خالص دایره‌ای است که فضای خالی درونش را در بر گرفته است. در نهایت هیچ‌چیز کهکشان پوچ درونت را پر نخواهد کرد و خالص‌ترین شادی‌ها فقط لباس شبی از پارچهٔ آبی روشن خواهد بود که آخرین مهمانی زنی سرطانی را زیبا می‌کند. فکر کرد مهتاب آن‌قدر از او جوان‌تر است که تقریباً می‌تواند جای دخترش باشد و همهٔ تلخکامی‌های درون او را به ریشخند بگیرد، می‌تواند به‌همان سرعت برق‌آسایی که آمده است، ناپدید شود.

ـ واقعاً می‌خوای بری ایتالیا؟

ـ حداکثر دو ماه دیگه اینجام.

ـ چرا؟

ـ اینجا برای من جای موندن نیست.

ـ می‌دونی اگه من پنج شیش سال بزرگ‌تر بودم، می‌تونستم یه دختر هم‌سن تو داشته باشم؟

قسمت بعدی این داستان را در اینجا بخوانید

____________________________________________________

۱- این داستان بلند منتشرنشده در هفت قسمت در «رسانهٔ همیاری» منتشر می‌شود.

نوشته جنگل ابر – قسمت پنجم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا ایرانمهر – ایران

ـ می‌تونیم با هم نهار بخوریم؟

ـ خوشحال می‌شم. به دوستم شما رو نشون می‌دم که از زیر شرطش در نره.

مهتاب و دوستش سر میز غذا با اشتیاق به حرف‌های او گوش کردند. مرد سعی کرد تمام کلمات ایتالیایی‌ای را که می‌دانست به‌یاد بیاورد و بعضی از ساختمان‌هایی را که طراحی کرده بود، معرفی کند. مهتاب وقتی فهمید آن هتل عجیب و کوچک نزدیک نمک‌آبرود را او طراحی کرده است، لحظه‌ای چنگال در دستش بی‌حرکت ماند و بهت‌زده به مرد خیره ماند. بعد موجی از خوشحالی رنگ پوستش را تغییر داد و صورتش در لبخندی که آن را فرا می‌گرفت غرق شد.

ـ اگه بدونین من از اون هتل چه خاطراتی دارم!؟ ویوا! باورم نمی‌شه!

ـ خاطرات عاشقانه؟

ـ مهم‌ترین تجربه‌ٔ زندگیم اونجا پیش اومد! سه روز کاملاً رویایی… وای چه عجیب! دلم داره مورمور می‌شه! من سه روز توی فضایی که شما توی ذهن‌تون ساختین زندگی می‌کردم… اون پنجره‌های نیم‌دایره‌ای رو به دریا، اتاق‌های دنج، پیچ‌های غافلگیرکنندهٔ راهروها، باورم نمی‌شه!

گونه‌های مهتاب از خوشحالی برق زدند. دوستش با تعجب به بی‌پروایی او که لحظه‌های زیبایش را در اتاق‌های آن هتل توصیف می‌کرد، می‌نگریست. مهتاب دوباره چنگالش را در هوا تکان داد و گفت:

ـ یعنی کلاً انگار هتله رو فقط برای ماه عسل طراحی کردن.

مرد احساس کرد معده‌اش فشرده می‌شود و اشتهایش را از دست داد. مهتاب درست می‌گفت، آن اتاق‌ها و راهروها را با تصور خیال‌انگیزترین ماه عسل‌ها طراحی کرده بود، اما احساس می‌کرد درست همان زیباترین خیال‌هایش به او خیانت می‌کنند. به خونابی که گوشت آبدار استیک نیم‌خورده‌اش توی بشقاب پس داده بود، نگاه کرد و فهمید با مهتاب سر میز تنها مانده است. دوست مهتاب رفته بود اتاقش را تحویل دهد و تسویه حساب کند. هر دو در دو سوی میز به هم خیره مانده بودند و مرد فکر کرد ثانیه‌ها چون آبشاری عمیق میانشان فرو می‌ریزد. دوست داشت زمان به عقب برگردد و همهٔ آن گذشته‌ای را که این چشمان خندان و متعجب را ساخته‌ است، ببیند. دوست داشت از جزئیات لحظه‌های لذت‌بخش مهتاب در آن اتاق رو به دریا بپرسد و فکر کرد آیا الان چشمان مهتاب که همچنان بی‌کلمه‌ای به اوخیره شده‌اند، می‌توانند چیزهایی را که فکر می‌کند بخوانند؟ به چند تار موی سفید میان موهای مهتاب نگاه کرد و مطمئن شد تکهٔ دیگری از جانش را برای همیشه بر سر این میز و زیر تابلوی جنگل ابر جا خواهد گذاشت.

دوست مهتاب بعدازظهر پرواز داشت. مهتاب باید دوستش را به فرودگاه می‌رساند. مرد توی لابی ایستاد و بیرون رفتن مهتاب را از در چرخان شیشه‌ای نگاه کرد. دختر از آن سوی شیشه برای او دست تکان داد و رفت و تصویری لرزان و در حال محوشدن از مهتاب در ذهن مرد برجای ماند. مثل عکس ماه روی آب که می‌توانی ساعت‌ها به آن نگاه کنی، اما دستت را که به سویش دراز کنی، از هم می‌پاشد و ناپدید می‌شود. وقتی دوباره به مهتاب فکر کرد، زمانی که با هم گذرانده بودند در ذهنش متلاشی شده و لحظه‌های آن چون اجزای صورت باربی خندان به‌جایش شناور مانده بود. در گوشهٔ چشمان زنده و رام‌نشدنی دختر، خطوط نازک و چروک‌های خستگی برجای مانده بود. چهرهٔ جوانش فرسودگی زیبا و نامنتظره‌ای داشت، بی‌هیچ تفاخری برای اندوختن رنج‌هایی که در زندگی تحمل کرده است. مرد به سمت آسانسور راه افتاد و لحظه‌های گذشته در ذهنش شناور شد. وقتی بشقاب‌های غذا را روی میز گذاشتند، مهتاب با وسواس سبزی‌های شل‌شدهٔ کنار استیکش را گوشهٔ بشقاب گذاشت. دستهٔ کارد بزرگ و دندانه‌دار را مثل بچه محکم توی مشتش گرفته بود. بعد ناگهان دست از خوردن کشید و به زنی با پاهای چاق و دوک‌مانند خیره ماند که پسربچهٔ چاقی را از دستشویی برمی‌گرداند. اندوه تمام صورت‌ مهتاب را در خود کشید. لب‌هایش را به هم فشرد، انگار می‌خواهد بغضش را فرو دهد. کلاه بیس‌بال قرمزی سر پسر بچه بود.

آسانسور که به بالا حرکت کرد، مرد توی آینه به خودش نگریست. احساس بارداری شکل دردناکی یافته بود.

«در اندرون پوست من دریایی است که هرگاه بادی بر آید، از این دریا مه و باران سر بر کَنَد و بر زمین فرو بارد.»

روی تخت دراز کشید و سیگارش را آتش زد. خط باریک آفتاب از میان پرده، پایین تخت افتاده بود. نوک شست پایش در باریکهٔ نور می‌درخشید. دود به خط نور آفتاب که می‌رسید، به رنگ شیری درخشانی در می‌آمد و بعد در آن سوی اتاق محو می‌شد. منظور مهتاب از آنکه مهم‌ترین اتفاق زندگی‌اش در اتاق‌های آن هتل رخ داده، برایش مسلم بود. مهم‌ترین اتفاق زندگی یک دختر چه می‌توانست باشد، عبور از مرز زنانگی؟ مهتاب از اینکه در اولین ملاقاتشان دربارهٔ چنین چیزی حرف بزند تردید نداشت. آیا مهتاب وقتی با چنگال مانده در هوا چشمانش از شادی می‌درخشید، مردی را تصور کرده بود که دیگر وجود ندارد؟ مردی که هنوز در خاطرات نمک‌آبرود زنده است! یا با خنده‌هایش تلاش می‌کرد که وجود آن مرد را در ذهن خود پاک کند؟ احتمالاً آن مرد دیگر وجود ندارد، اگر نه مهتاب الان تنها در سوئیتش زندگی نمی‌کرد. ممکن است تمام لبخندهای مهتاب وقتی به او خیره می‌شد، برای گریز از مردی دیگر باشد؟ همان لحظه که کنار در رستوران با هم صحبت می‌کردند، حسی ناگزیر به مرد می‌گفت اتاق کوچکی را که دختر از آن صحبت می‌کند به‌زودی خواهد دید. آیا ممکن است با رفتن به‌سوی مهتاب، همان نقشی را در زندگی مردی ناشناس بازی کند که آن نمونهٔ بلوند جرج کلونی با نزدیک شدن به زنش در زندگی او بازی کرده است؟ خیلی احتمال داشت زنش نیز اولین بار جلوی در یک رستوران با آن صورت خندان صحبت کرده باشد. جوشیدن و بالا آمدن نفرت را درون خود احساس کرد. نفرت از آن مرد احتمالی که خندهٔ لذت‌بخش دختر وجودش را تأیید می‌کرد، نفرتی که وقتی زنش را توی استیشن شیک جورج‌ کلونیِ بلوند دید، هرگز وجود نداشت. قبل از نهار، وقتی دوست مهتاب رفته بود دست‌هایش را بشوید، نتوانست جلوی کنجکاوی خود را بگیرد و پرسیده بود:

ـ از اولی که اومدی تهران، تنها زندگی می‌کردی؟

ـ از اول نه. ولی الان چند ماهه تنهام.

ـ اذیت نمی‌شی؟

ـ به‌قول نیچه چیزی که تو رو نکشه، قوی‌ترت می‌کنه.

دختر حضور کسانی را که در گذشته‌اش بودند، انکار نمی‌کرد. آیا کسی که پیش‌تر با مهتاب زندگی می‌کرده، همانی است که آن تجربهٔ فوق‌العاده را با هم در نمک‌آبرود داشته‌اند؟ از اینکه به چنین چیزهایی فکر می‌کند، تعجب کرد. آیا ممکن بود جذبهٔ آن چشم‌های گریزان او را به دام حسادتی احمقانه ‌انداخته باشد؟ تاکنون چنین حسادتی را در هیچ‌جای زندگی‌اش تجربه نکرده بود، حتی وقتی نازنین خبر آشنایی‌اش را با آن کارگردان کانادایی به او داد. اما حالا دوست داشت بداند در لابیرنت راهرو و اتاق‌هایی که در ذهن او خلق شده‌اند، مهتاب چه لحظه‌هایی را تجربه کرده است. نمی‌دانست این حسادت است یا شوقی کودکانه‌، دراز کشیدن روی تخت کسی که دوستش داری و تجسم لحظه‌هایی که او آنجا تجربه کرده است. سیگارش را خاموش کرد، شست پایش را در آفتاب تکان داد و فکر کرد این حسادت نیست. تصورکردن مهتاب توی اتاقی رو به دریا که با لذت چشمانش را می‌بندد و صورتش را در برابر نسیم خنک و نمناک می‌گیرد، برایش خوشایند بود. این تصویر ناراحتش نمی‌کرد، فقط برمی‌انگیختش که تمام ابعاد آن را ببیند.

تلفن را برداشت و قهوه‌ای برای خود سفارش داد. لپ‌تاپش را روشن کرد و در آرشیو خود به دنبال نقشهٔ آن هتل گشت. دوست داشت در تار و پود دالان‌های آن پیش رود و اتاق مهتاب را پیدا کند. سه سال پیش وقتی هتل آمادهٔ افتتاح بود، یک‌بار با نازنین به نمک آبرود رفتند، اما هیچ‌وقت در آن هتل نخوابیده بود. با انگشت کل سازهٔ هتل را روی صفحهٔ مانیتور چرخاند و از سمتی که رو به دریا بود به درون پنجره‌های آن نگاه کرد. بادی که از سمت آب می‌وزید، پرده‌های سرخ را به‌سوی تخت تکان می‌داد. فکر کرد چه ساده زندگی ‌آدم‌ها از میان یکدیگر می‌گذرند. رانندهٔ خوش‌قیافهٔ آن استیشن هرگز تصور نمی‌کرد درهای فروبستهٔ زندگی مردی را می‌گشاید که چهار سال‌ برای چنین روزی انتظار کشیده است، زنش از بهایی که او برای این لحظه پرداخته بود، خبر نداشت، کارگردانی که با نازنین زندگی می‌کرد، نمی‌دانست لذت و آرامش زندگی مشترکش به بهای متلاشی شدن زندگی دیگری به‌دست آمده و بردباری همسرش حاصل وحشت و شوق لحظه‌های زیبا و لغزانی‌ست که نازنین پیش‌تر تجربه کرده است و همان لحظه‌ها باعث شده عاشق شوهرش باشد. مهتاب تا امروز نمی‌دانست فضایی را که در آن نخستین دگرگونی بزرگ زندگی‌اش تجربه کرده، در ذهن پدرخوانده‌ای خلق شده که نگاهش را توی هتل به خود جلب می‌کند و او وقتی به نیم‌رخ برنزی مهتاب زیر تابلوی جنگل‌ابر خیره مانده بود، نمی‌دانست دختر از چند روز پیش دنیای درونی او را می‌کاویده است… شاید کنجکاوی مهتاب برای شناختن این پدرخوانده نیز حاصل لحظه‌های لذت‌بخش زندگی‌اش در نمک‌آبرود باشد و آن دخترک در خرقان، احتمالاً دیگر سال‌ها است نوجوانی را که روزگاری دور با تعجب به او خیره مانده بود، فراموش کرده است. شست پایش را تکان داد و فکر کرد آدم‌ها عاشقانه کسی را دوست می‌دارند و خود را یگانه می‌پندارند، اما خیلی آسان لرزش چشمانی که به ما خیره شده‌اند می‌تواند حاصل تنهایی، تمام شدن یک رابطهٔ خوب یا شیرینی خاطرهٔ فراموش‌نشدنی دیگری باشد. باریکهٔ آفتاب از انتهای تخت هم عبور کرده بود. فکر کرد آیا ممکن است مهتاب جایی در همین لحظه‌ها به او فکر کرده باشد. فکر کرد رابطه‌های آدم در زندگی‌اش هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند، بلکه از جایی دیگر، با کسی دیگر ادامه می‌یابند. زندگی و عواطف ما امتداد احساس آدم‌هایی است که شاید هرگز ندیده باشیم.

قسمت بعدی این داستان را در اینجا بخوانید

____________________________________________________

*این داستان بلند منتشرنشده در هفت قسمت در «رسانهٔ همیاری» منتشر می‌شود.

نوشته جنگل ابر – قسمت چهارم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا ایرانمهر – ایران

جای خالی نازنین را اندوه و احساس حقارتی شرافتنمدانه پر کرد و تأسفِ اینکه نتوانسته کاری برای خود بکند. او فقط توانسته بود زندگی دو زن را نجات دهد. نازنین را به‌سوی کارگردان ایرانی ـ کانادایی و آینده‌ای روشن سوق دهد و با نادیده‌گرفتن خود، زندگی و خانه‌ای را که زنش حاضر نبود ترک کند، برایش نگه دارد. حالا پوسته‌‌ای خالی از خودش باقی مانده بود که حتی نسیم ملایمی‌ آن را با خود می‌برد: کار سخت و توأمان در دو شرکت، سیگار آخر شب و خیره‌شدن به چنگک بیرون‌زده از سقف و قدم‌زدن در سکوت خیابان‌های نیمه‌شب… گاهی هم با زنش قدم می‌زد. با هم خرید می‌رفتند. زنش از بچه‌دارشدن حرف می‌زد و اینکه بعد از این‌همه سال که صبر کرده، حق دارد صاحب بچه‌ای شود. مقابل فروشگاه پوشاک نوزاد می‌ایستادند و زنش کلاه‌‌های رنگی بامزه‌ای را که کنار هم چیده شده بودند، نشانش می‌داد. مرد لبخندی می‌زد و توی جیبش دنبال سیگار می‌گشت و در سکوت به راه خود ادامه می‌دادند. دیگر ماه‌ها بود که شب‌ها روی کاناپه می‌خوابید و زنش به‌دنبال بهانه‌ای برای توجیه تنها خوابیدن مرد نمی‌گشت. زنش معمولاً زودتر از او می‌خوابید، گاهی نیز کنار مرد می‌نشست و فیلمی‌ را با هم تماشا می‌کردند. یک‌بار زنش وسط تماشای فیلم گفته بود:

ـ چرا اصلاً با من حرف نمی‌زنی؟

ـ چی بگم؟

ـ چه می‌دونم، یه چیزی بگو، فحش که می‌تونی بدی.

ـ چرا باید بهت فحش بدم.

ـ این کارهات از صد تا فحش بدتره.

ـ کار دیگه‌ای نمی‌تونم بکنم. کاری که به‌نظرم درسته می‌کنم.

ـ فکر می‌کنی رفتارت خیلی درسته، این که منو بندازی گوشهٔ این خونه، نصف شب بیایی و دهنت رو باز نکنی یه کلمه حرف بزنی، خیلی درسته؟

ـ نه، درست نیست.

ـ پس چرا رفتارت رو عوض نمی‌کنی؟

ـ نمی‌تونم… می‌دونی تنهایی یعنی چی؟

مرد دکمهٔ توقف کنترل را زد و تصویر تلویزیون در حالی‌که نیکلاس کیج پوست صورتش را می‌کشید تا آن را مثل ماسک از روی جمجمهٔ خود بردارد، بی‌حرکت ایستاد. زن لحظه‌ای به صورت نیکلاس‌ کیج خیره ماند، بعد گفت:

ـ یعنی بهانه… یعنی توجیه کثافت‌کاری. هرزگی.

ـ خب چرا تحملم می‌کنی؟

ـ فکر خوبیه، این مسخره‌بازی‌ها رو درمیاری که همین‌طوری مفت و مسلم خودم دُمم رو بذارم روی کولم برم؟

ـ نمی‌دونم.

ـ پس بدون، بی‌خودی برای من فیلم بازی نکن.

دکمهٔ پلی را زد و پوست صورت نیکلاس‌ کیج از جمجمه‌اش جدا شد. اندوه و خشم واقعی زن، تمامی‌ خوشایندیِ حس خودآزارانهٔ ایثار را که با رفتن نازنین در او ایجاد شده بود، نابود می‌کرد.

مرد دستی به صورت خود کشید و از اعماق مبل چرمی‌ گود لابی هتل بیرون آمد. تا آخر این هفته جز بازی با ابعاد ویلای کوچک که باید طرح آن را تکمیل می‌کرد، هیچ کاری برای انجام‌دادن نداشت. می‌توانست توی اتاق خود بماند، یا لپ‌تاپش را بردارد، تاکسی بگیرد، برود توچال و جایی مشرف به چشم‌انداز گستردهٔ شهر بنشیند و به افق دوردست تهران نگاه کند. مسافربودن در شهری که سال‌ها در آن زندگی کرده‌ای اندوه دلپذیری است، اما حوصلهٔ گشتن در خیابان‌ها را نداشت. به‌طرف آسانسور رفت تا به اتاقش برگردد. آسانسور که از جایش کنده شد، دوباره احساس کرد حامله است. در آینهٔ اتاقک آسانسور به خود نگاه کرد، دوست داشت صورت خود را ببوسد. فکر کرد کاش دنبال آن دختر که از در چرخان هتل بیرون رفت، دویده بود. در آسانسور که باز شد، احساس کرد دلش یک مشت زیتون سبز و تازه و تلخ می‌خواهد. توی اتاق لپ‌تاپش را روشن کرد و به عمق تپهٔ علفزار بر روی صفحهٔ نورانی خیره شد. ناگهان فهمید چیزی از صورت آن دختری که توی لابی هتل به او خیره شده بود در خاطراش نمانده است، جز زیبایی ویرانگری که در خاطرش محو می‌شد و کلمهٔ برنزه و روغن زیتون و تابلویی از جنگل‌ ابر. مثل دختر آرامگاه خرقانی که نگاه متعجبش معیار زیبایی‌شناسی او شده بود، اما خودش هیچ صورتی نداشت. به ترکیب رنگ گل اخرایی و سنگ صابون خاکستری در معماری ویلایش فکر کرد، به تصویر جنگلی معلق میان ابرها، و‌ فکر کرد آدم‌ها بیش‌تر فریفتهٔ زیبایی و معما می‌شوند یا مجذوب رنج‌های خود؟ زخم این نگاه متعجب و برق پوست برنزه و زیتونی زیر تابلوی جنگل ابر شاید مدت‌ها باقی می‌ماند، اما دست کم بعد از سال‌ها چرت زدن روی کاناپه‌های شرکت و ملال و وسوسهٔ یک چنگک آهنی، درد زخمی‌ تازه، نشان می‌داد هنوز زنده است و زیبایی‌های دردناک را حس می‌کند. در رگ‌هایش خون جریان داشت. شاید هم در جذابیت رازی عمیق‌تر از رنج وجود داشته باشد. از کجا باید می‌دانست؟

تا ظهر خط‌های زیادی به هم پیوستند و سازهٔ اصلی ویلا شکل گرفت. کار کوچکی بود اما خلسه‌ و گرسنگی لحظه‌هایی را داشت که طرح عظیم ساختمان شرکت بیمه را تمام کرده بود. از فکر کردن به ماهی و لیمو ترش تازه دلش غنج رفت. در اتاقش را بست و به سمت رستوران هتل راه افتاد. درهای آسانسور که در طبقهٔ همکف باز شدند، به نظرش آمد سرنوشت دارد با او شوخی می‌کند. آن نیم‌رخ زیتونی درست در لحظهٔ بازشدن در آسانسور داشت از مقابل او عبور می‌کرد. لحظه‌ای مردد ماند و بعد پایش را لای در گذاشت که بسته نشود. فضای لابی هتل نیمه‌تاریک و کمی‌مه آلود به‌نظر می‌آمد…

«در اندرون پوست من دریایی است که هرگاه بادی بر آید، از این دریا مه و باران سر بر کَنَد و بر زمین فرو بارد.»

سال‌ها بعد از سفری که مادرش او را به خرقان برده بود، خود بارها به باغ آرامگاه بازگشت، اما هیچ‌وقت آن نگاه متعجب و زیباییِ ویرانگر را دوباره ندید. به‌جای آن، جمله‌های بسیاری را از خرقانی به خاطر سپرد که گاه ناگزیر به ذهنش هجوم می‌آوردند. باربی متعجب چون یک فنجان شکلات داغ با زیبایی‌های اغراق‌شدهٔ صورت و پاهای باریک و بلندش واقعاً کنار در رستوران منتظر کسی ایستاده بود. مجموعه‌ای از تضاد‌ها و رازهای دردناک زندگی بود که در لحظهٔ حال فراموش می‌شوند. تلفنی دستش بود و با تعجب به مردی که به سویش می‌آمد نگاه می‌کرد. مرد نزدیک او ایستاد و فکر کرد با چه جمله‌ای می‌تواند شروع کند.

ـ ببخشید، من شما رو می‌شناسم؟

درست دیده بود؛ پوستش برق فلزی زیتونی رنگی داشت، در این فاصلهٔ نزدیک حتی سرد و بی‌رحم‌تر از چیزی بود که از دور نشان می‌داد، پیکرهٔ فلزی زیبایی که در تضادی آشکار با لبخند زنده و همیشگی صورت خود است.

ـ منو می‌شناسید؟ از کجا؟

ـ نمی‌دونم. شاید از دانشکدهٔ معماری تهران.

ـ من دانشجوی زبان ایتالیایی هستم…

ایتالیا، تپه‌های زیتون، خون تازهٔ گلادیاتورها روی ماسه‌های آفتاب‌خورده، کاخ نرون و شهری که در شعله‌های آتش می‌سوزد. دختر با دقت نگاهش کرد و گفت:

ـ شما هم به‌نظرم خیلی آشنا میایین.

ـ خوبه که به‌نظر خانومی‌ به زیباییِ شما آشنا میام.

دختر خنده‌اش گرفت. جوان‌تر از تصور اولیهٔ او بود، اما چند تار موی درست بالای پیشانی‌اش سفید شده بود که میان باقی موها کشیده و بسته بود. دختر انگشتش را در هوا چرخاند و انگار چیزی یادش آمده باشد، لبخند زد.

ـ آهان قبلاً شما رو همین جا دیدم، توی رستوران هتل غذا می‌خوردین؟

ـ یه مدته اینجا زندگی می‌کنم.

دختر با لبخند نگاهش کرد. مرد از اینکه بعد از گفتن این حرف هیچ تعجبی در نگاه او وجود ندارد، تعجب کرد.

ـ پس برای همین بعدازظهر‌ها با لپ‌تاپتون روی مبل‌های لابی می‌شینین کار می‌کنین؟

مرد احساس کرد از چیزی که نمی‌داند چیست شرمگین است. دختر خندید و ادامه داد:

ـ ولی انگار بیش‌تر از اینکه کار کنین فکر می‌کنین، بعد هم باتری لپ‌تاپتون تموم می‌شه برمی‌‌گردین اتاقتون، درسته؟

ـ ظاهراً منو بیشتر از اونکه فقط به نظرتون آشنا بیام، می‌شناسین.

ـ خب آدمی‌ که توی یه هتل به این کوچیکی هیچ کاری نداره انجام بده، جلب توجه می‌کنه.

ـ از کجا می‌دونی کاری ندارم انجام بدم؟

ـ نمی‌دونم. حدس زدم… حداقل از صبح تا ظهر که هیچ کاری نمی‌کنین؟ و دیگه اینکه خیلی هم تلاش می‌کنین به نظر خوشحال بیایین.

مرد از این که صحبتش با این باربی ایستاده کنار در رستوران، ظرف چند لحظه به چنین جایی کشیده است، گیج و شگفت‌زده شده بود. دختر به‌راحتی تعجبی را که مرد گمان می‌کرد در چشمان خندانش وجود دارد، به خود او منتقل کرده بود. به‌همین زودی فراموش می‌کرد دختر سال‌ها از او کوچک‌تر است. دختر گفت اولین بار که او را کنار پنجرهٔ کافهٔ هتل دیده، یاد فیلم پدرخوانده افتاده، و فکر کرده آدمی‌ است که چیزهایی را در چهرهٔ بی‌تفاوتش پنهان می‌کند، اما از آن آدم‌هایی نیست که از اندوختن رنج‌ها و زخم‌هایی که در زندگی خورده‌اند احساس غرور کند و همین باعث شده توجهش به او جلب شود. دختر که داشت گوشی موبایلش را توی جیب مانتو می‌گذاشت، مرد منشأ احساس شرم خود را دریافت؛ او چیزی نداشت که بتواند در برابر چشم‌های این باربی خندان پنهان کند. این چشم‌ها ته و توی وجودش را کاویده بودند. زندگی کردن در خیال کسی که گمان می‌کنی بی‌آنکه بفهمد دورادور نیم‌رخ برنزی‌اش را در رستوران زیر نظر گرفته‌ای، اما او پیش‌تر طراحی پرترهٔ تو را بی‌آنکه بفهمی‌ در تصورات خود کامل بوده است.

ـ من تهران تنها زندگی می‌کنم، موقتاً یه سوئیت کوچولو گرفتم.

ـ فکر کردم مسافر هتلی.

ـ نه، یکی از دوست‌های قدیمی‌ام این‌جاست. هر روز میام ببینم‌اش.

دختر گفت که صبح‌ها درس می‌خواند و بعدازظهرها کار می‌کند و از اینکه آدم‌ها برای گفتن حرف‌های روشن دنبال بهانه‌های عجیب می‌گردند، تعجب می‌کند. بعد در حالی‌که می‌کوشید شرم رقیقی را در لبخندش پنهان کند، گفت با دوستش شرط بسته بوده است این پدرخواندهٔ لپ‌تاپ‌ به‌دست که هر بار او را می‌بیند بهت‌زده می‌ماند، امروز بالاخره می‌آید و چیزی به او می‌گوید. دختر دست‌هایش را تا ته جیبش فرو می‌برد و می‌گوید؛ ته دلش آرزو می‌‌کرده مرد برای حرف زدن به دنبال بهانهٔ عجیب و بزرگی نگردد، چون در آن‌صورت نمی‌توانست به حرف زدن با مرد ادامه دهد و آشنایی آن‌ها پیش از شروع، پایان می‌گرفت. بعد با خوشحالی خندید و گفت ظاهراً شرط را از دوستش برده است.

ـ اسمت چیه؟

ـ مهتاب.

قسمت بعدی این داستان را در اینجا بخوانید

____________________________________________________

*این داستان بلند منتشرنشده در هفت قسمت در «رسانهٔ همیاری» منتشر می‌شود.

نوشته جنگل ابر – قسمت سوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا ایرانمهر – ایران

مرد همچنان که روی کاناپهٔ شرکت دراز کشیده بود و دود سیگارش را به‌سمت سقف فوت می‌کرد، چنگک را دید. چنگک کاملاً از سقف بیرون زده بود. احتمالاً باید برای آویختن لوستر از آن استفاده می‌شد. سرایدارها تا فردا نمی‌آمدند. می‌توانست صندلی‌ پشت میزها را وسط اتاق بیاورد، طنابی را که توی آبدارخانه داشتند از چنکگ آویزان کند و خودش را دار بزند. تهویه‌های ساختمان با صدایی یکنواخت کار می‌کردند. روبانی که جلوی دریچهٔ کانال تهویه بسته بودند، آرام در هوا تکان می‌خورد. شاید دریچهٔ تهویه پیکر آویختهٔ او را هم آرام تکان می‌داد. مرد سیگارش را خاموش کرد. کیفش را برداشت و به خانه برگشت. فردای آن شب بود که نازنین را توی گل‌فروشی، در حالی که میان انبوه لیلیوم‌های سرخ دنبال چیز می‌گشت، دید. به او خیره ماند، از میان گل‌های بزرگ زرد و سرخ گذشت و تا دو سال بعد حتی تصویر مادرش توی آینه که با قیچی‌ای در دست به خود خیره شده بود، غمگینش نمی‌کرد.

یقهٔ پیراهن کرمی‌ِ راهدارش را مرتب کرد، دکمهٔ دوم زیر یقه‌اش را هم باز کرد و دوباره در آینه روی کمد به خود نگاه کرد. موهای خاکستری سینه‌اش از شکاف یقه دیده می‌شد. معمولی‌تر از تصویری بود که از خود در ذهن داشت. توی کارت اطلاعات هتل نوشته شده بود صبحانه فقط تا ساعت ده سرو می‌شود. صبحانهٔ کامل و دلپذیری بود که دوست نداشت آن را از دست بدهد و از آن مهم‌تر تابلوی بزرگ جنگل ابر که شاید هنوز نیمرخی برنزی زیر آن، گندم‌های برشتهٔ آغشته به شیر می‌خورد. از سال‌‌های دور دبستان تا کنون هیچ‌وقت صبحانه نخورده بود. همیشه آن‌قدر دیر از خواب بیدار می‌شد که دست‌کم یک ساعت از قرارهایش عقب بود و در بهترین حالت فقط فرصت داشت یک لیوان آب‌‌میوهٔ حاضری را سر بکشد و از خانه بیرون بدود. هر چند بعدها کارش آن‌قدر خوب بود که قراردادهایش آمادهٔ امضاء باشند. حالا بی‌آنکه هیچ ملاقات و قراردادی در انتظارش باشد، پیش از طلوع آفتاب بیدار می‌شد، به تغییر رنگ تدریجی آسمان نگاه می‌کرد و دوست داشت صبحانه بخورد. یک ماه قبل از قطعی‌شدن طلاقش، از هر دو شرکتی که کار می‌کرد، استعفا داده بود. حالا هر صبح تا آخرین دقایق ممکن در رستوارن می‌ماند و برش‌های نازک گوشت و خیار را با پنیر زرد و زیتون شکافته لای نان می‌گذاشت و با لذت می‌جوید. سعی می‌کرد فکر نکند از تمام حاصل زندگی‌اش فقط آن‌قدر پول برایش مانده که حداکثر می‌تواند تا دو هفتهٔ دیگر توی هتل زندگی کند. تمام طول چهار سال گذشته به چشم‌های خیس زن و لحظهٔ پایین‌آمدن از پله‌های دادگاه فکر ‌کرده بود و گمان نمی‌کرد این خواسته به قیمت همهٔ اندوختهٔ زندگی‌اش تمام شود. وقتی قاضی علت جدایی‌اش را پرسید، جز دلیل‌هایی که احمقانه به‌نظر می‌رسید، چیزی برای گفتن نداشت، برای مدیران شرکت‌هایی که از آن استفعا ‌داد نیز دلیل روشنی نداشت. فقط می‌دانست نمی‌تواند خانهٔ سابقش را ترک کند، ولی هر روز روی همان کاناپه‌های چرمی‌ بنشیند و به چنگک سقف نگاه کند، می‌دانست دیگر نمی‌تواند به کارش ادامه دهد و ادامه هم نداده بود. بنابراین پولی هم وجود نداشت، همچون احساس دریغ و بی‌حاصلی عمیق که آن هم دیگر وجود نداشت. بدی‌اش آن بود که کار مفید چندانی در طول روز نمی‌کرد. فقط چند سفارش‌ کوچک شخصی برایش باقی مانده بودند.

روی صندلی‌ای که تابلوی جنگل ابر روبه‌روی آن بود، نشست. امروز میز زیر تابلو خالی بود. یک قاشق خامه توی قهوهٔ داغ ریخت و به صخرهٔ سرخ و بزرگی در گوشهٔ چپ تابلو نگریست که تنهٔ درهم‌پیچیدهٔ درختی قدیمی‌ از کنار آن به‌سوی پرتگاه خم شده بود. در آن‌سوی دره، جنگل روی شیب دامنهٔ کوه‌های بلند، میان ابرها معلق مانده بود.

«در اندرون پوست من دریایی است که هرگاه بادی بر آید، از این دریا مه و باران سر بر کَنَد و بر زمین فرو بارد.»

فکر کرد شاید حس بارداری‌اش مربوط به شکل این ابرها باشد یا آن نیم‌رخ برنزی که چون حادثه‌ای میان اتفاق افتادن و نیافتادن در خاطرش معلق مانده بود، یا صخره‌ای آویخته بر شیب تند کوه. بعد از صبحانه روی مبل‌های پهن و عمیق لابی هتل فرورفت و حجم ویلایی را بر دامنهٔ یک تپه تصور کرد. باید ابعاد آن را خلق می‌کرد… دالانی که می‌پیچد و به حیاط و استخری میان درختان نارنج می‌ر‌سید و دیواری اخرایی با ناودانی تراشیده از سنگ خاکستری صابون که سایهٔ مورب و درازی بر بافت طبیعی دیوار می‌اندازد، یک مثلث بزرگ شیشه‌ای معلق بالای استخر که از حجم اصلی ساختمان بیرون آمده است، محصور میان درختان نارنج و چشم‌اندازی به دامنهٔ تپه… تراس شیشه‌ای و معلق ویلا… می‌توان در این مثلث شیشه‌ای نشست و از زاویهٔ آن استخر و درختان و چشم‌انداز بیرون را یک‌جا دید. باید زوایای دیگر این ویلا را خلق می‌کرد، طرحش را می‌کشید و پولش را می‌گرفت تا برای هفته‌های آینده چیزی برای خوردن داشته باشد که… دریافت لبهٔ زخم‌های کهنه چه آسان باز می‌شوند! آن نیم‌رخ برنزه زیر جنگل ابر، درست روبه‌رویش توی لابی هتل ایستاده بود، یک باربی متعجب تمام‌رخ. فکر کرد آیا به نظرِ آن صورت براق آشنا می‌آید یا چیز عجیبی در او دیده که خیره نگاهش می‌کند، همان‌طور که خودش به نیم‌رخ و شانه‌های او زیر تابلوی بزرگ جنگل ابر خیره شده بود. شاید هم چون دیده مردی از درون این مبل عمیق خیره نگاهش می‌کند، با کنجکاوی بازیگوشانه‌ای جواب نگاهش را می‌دهد. دختر واقعاً داشت به او نگاه می‌کرد و می‌خندید.

لحظه‌ای بعد باربی خندان با زنی که دیروز با هم توی رستوارن صبحانه می‌خوردند، از در گردان هتل بیرون رفتند و مرد به جای خالی او در دایرهٔ چرخان شیشه‌ای خیره ماند. همچون جای خالی دختری که سال‌ها پیش روی پله‌های مشجر آرامگاه شیخ ابوالحسن خرقانی ناپدید شد. فکر کرد گاه بهانه‌های کوچکی برای لمس دلتنگی‌های مه‌گون زندگی لازم است. مثل آخرین جملهٔ همشهری کین در واپسین دم مرگ، وقتی در قصر باشکوه و دریای مجسمه‌های گران‌قیمت خود نام سورتمهٔ کوچک کودکی‌اش را بر زبان می‌آورد: غنچهٔ گل‌ سرخ. لحظه‌های پایین‌آمدن از پله‌های آرامگاه با خاطرات بسیار دیگری در ذهنش آمیخته بود، هر بار جایی از زندگی دلش لرزیده بود، لحظه‌های آرامگاه خرقانی به‌یادش آمده بود، و هر بار لرزش دلش را با همان یک‌بار فروریختن دلش روی پله‌های آرامگاه سنجیده بود. مادر توی کوشک کوچک مزار بالای تپه‌ کتاب می‌خواند. او حوصله‌اش سر رفت. به مادرش گفت می‌رود توی باغ پایین آرامگاه راه برود. داشت از پله‌های محصور میان درختان نارنج پایین می‌آمد که ناگهان خشکش زد. دختری روبه‌رویش ایستاده بود و با تعجب نگاهش می‌کرد. یک پلهٔ دیگر پایین آمد، اما دختر از جایش تکان نخورد. مرد تا سال‌ها بعد می‌کوشید چیزی از صورت دختر به‌یاد آورد، اما چیزی جز زیبایی ویرانگری که در ذهنش محو شده بود و حالت چشمان متعجب دختر وجود نداشت، هرچند همیشه زیبایی همهٔ زنان را با او می‌سنجید. ایستاده روی آن پله‌ها فکر کرده بود پله‌ای دیگر پایین برود و چیزی به دختر بگوید. یک پلهٔ دیگر پایین آمد. دختر یک پله بالا آمد. او یک پلهٔ دیگر پایین رفت، دختر یک پلهٔ دیگر بالا آمد… و از کنار هم گذشتند. پایین پله‌ها که رسید کنار شیر آب ایستاد، برگشت و پشت سرش را نگاه کرد. دختر نبود. فکر کرد باید برگردد بالا و دختر را پیدا کند و به او چیزی بگوید، اما همان‌جا ایستاد و از شیر کنار باغچه آب خورد. بعد از پله‌ها بالا رفت تا دختر را بیابد. نبود. تا خود آرامگاه بالای تپه رفت، اما کسی را پیدا نکرد. آن بالا مادرش داشت از در بزرگ مقبره بیرون می‌آمد. مادر کفش‌هایش را پوشید، به دشت اخرایی گسترده‌ای که از بالای تپه تا دور دست دیده می‌شد، نگاه کرد، دست او را گرفت و گفت:

ـ بریم عزیزم.

فکر کرد بلند شود و دنبال دختر از در چرخان هتل بیرون بدود. اما از جایش تکان نخورد. مردی که پشت پیشخوان پذیرش هتل ایستاده بود به نظر کسل و خواب‌آلود می‌آمد. می‌توانست سراغ او برود و با گذاشتن چند اسکناس توی مشتش مشخصات دختر را بگیرد. اما باز هم از جایش تکان نخورد. با این مشخصات چه‌کار می‌توانست بکند؟ باید همان موقعی که روبه‌رویش با تعجب ایستاده بود، جلو می‌رفت و چیزی می‌گفت. نازنین یک‌بار از او پرسیده بود چه فکر احمقانه‌ای باعث شده بود توی آن گل‌فروشی شلوغ به‌سوی او بیاید و مثل پسربچه‌های خجالتی سلام کند؟ نازنین با تعجب به او خیره مانده بود و مرد می‌دانست اگر همین لحظه‌ چیزی نگوید شاید دختر برای همیشه میان لیلیوم‌های رنگی ناپدید شود و سر و کارش بعد از آن به چنگک شبانهٔ زیر سقف خواهد افتاد. دو سال بعد که نازنین داشت برای همیشه از ایران می‌‌رفت، مرد نمی‌دانست آیا بهتر بود نازنین آن روز میان تودهٔ گل‌های ناپدید می‌شد یا چنان که اتفاق افتاد با لبخندی متعجب جواب می‌داد و کارشان به اینجا می‌کشید. نازنین در آخرین دیدارشان گفته بود:

ـ در مجموع پشیمون نیستم… تازه یادگاری‌ام رو هم که ازت گرفتم.

ـ اگه بازم صبر کنی، جدا می‌شم.

ـ می‌دونم… اگه مطمئن نبودم هیچ‌وقت شروع نمی‌کردم… نمی‌خوام روی چیزی که فکر می‌کنی هنوز وقتش نرسیده اصرار کنم.

قسمت بعدی این داستان را در اینجا بخوانید

____________________________________________________

* این داستان بلند منتشرنشده در هفت قسمت در «رسانهٔ همیاری» منتشر می‌شود.

نوشته داستان دنباله‌دار – جنگل ابر (قسمت دوم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جلوی آینهٔ حمام هتل داشت ریشش را می‌تراشید که باز هم احساس کرد حامله است. با حولهٔ پیچیده به‌دورِ خود بیرون آمد، بطری شیشه‌ای را که توی جایخی یخچال گذاشته بود، برداشت و روی مبل راحتی کنار پنجره لمید. از نرمیِ حولهٔ سفید و بزرگ در نور سربی سپیده‌دم، خوشش آمد. بی‌قراریِ حمل چیزی را درون خود داشت که از او جدا می‌شود…

«در اندرون پوست من دریایی است که هرگاه بادی بر آید، از این دریا مه و باران سر بر کَنَد و بر زمین فرو بارد.»

نخستین بار که حس حاملگی به سراغش آمد، فردای آن طرحش در مسابقهٔ بزرگ معماری ساختمان مرکزی شرکت بیمه برنده شد. در صبحی برفی و پرنور خبرش را به او دادند. دانشجوی گمنامی‌ که ناگهان به دنیای گران‌قیمت آرشیتکت‌های معروف قدم می‌گذاشت. دومین بار، درست بعد از لحظه‌ای بود که فهمید زنش عاشق نمونهٔ بلوندِ جُرج کلونی شده است. چند روز قبل از آن، در صبحی زود شنیده بود زن‌ آهسته توی‌ هال با تلفن حرف می‌زند. با نشاطی بی‌دلیل از خواب پریده بود. در میان پچپچه‌های زن، لحن مردانه‌ٔ گرمی‌ را تشخیص می‌داد. از بی‌تابی‌شان که آن‌موقعِ صبح مشتاق شنیدن پنهانی صدای هم بودند، خوشش آمد. چشمانش را باز نکرد. سعی کرد به خواب خوبی که لحظه‌ای قبل دیده بود، فکر کند. یک هفته‌ بعد زنش را توی استیشن مشکی خاک‌آلودی دید که یک خیابان بالاتر از خانه‌شان پارک کرده بود. رانندهٔ ماشین صورت رنگ‌پریده و کودکانه‌ای داشت که از خوشحالی می‌درخشید، با موهای بلوند و نرمی‌ که باد از روی پیشانی‌اش کنار می‌زد. هر دو چنان امیدوارانه می‌خندیدند، انگار نخستین روز آغاز جهان است. باید لحظاتی می‌گذشت تا مرد باور کند چهار سال انتظارش تمام شده است. زنش واقعاً داشت او را ترک می‌کرد. همان‌موقع بود که برای دومین بار احساس کرد حامله است، تن خود را بیرون از خودش دوست داشت.

لمیده روی مبل، با بطری عرق‌کرده‌ٔ شیشه‌ای در دست آن‌قدر صبر کرد تا نخستین پرتوهای پرتقالی طلوع روی حوله‌ٔ سفید تابید. حوله‌ٔ پیچیده به‌ دورِ تنش، سرخ و درخشان شده بود. در تمام سال‌های قبل از جداشدن از زنش فکر می‌کرد ‌کارهای زیادی برای انجام‌دادن دارد: بیدارشدن از خواب بدون دیدن کسی که حضورش پیوسته بی‌حاصلی زندگی و تنهایی‌ات را نشان می‌دهد، و لذت‌بردن از خوابی عمیق. حالا هفده روز بود که از زنش جدا شده بود، توی هتل می‌خوابید، با خواب‌هایی شکننده و کوتاه. تنها تغییر مهم در برنامهٔ زندگی‌اش این بود که حالا به‌جای ساعت یازدهِ پیش‌ازظهر، پیش از طلوع آفتاب بیدار می‌شد، دوش می‌گرفت و ریشش را می‌تراشید، جلوی پنجرهٔ اتاق می‌نشست و به تغییر رنگ تدریجی آسمان نگاه می‌کرد. در اتاق هتل ساعت‌هایی زیادی داشت تا به سفارش‌هایی که گرفته بود و طراحی ایده‌هایش فکر کند. و گاه به زنش که احتمالاً هنوز روی تخت‌‌خواب سابقشان خوابیده بود.

دیروز برای سومین بار احساس کرد حامله است. ساعت از ده گذشته بود، آخرین مسافران هتل هم صبحانه‌شان را تمام می‌کردند و او که مثل روزهای گذشته کاری برای انجام دادن نداشت، هنوز توی رستوارن نشسته بود. فکر کرد می‌تواند حلقه‌های گوجه‌فرنگی توی بشقابش را با روغن زیتون و فلفل بخورد که متوجه شد لحظاتی است با شیشهٔ روغن زیتون در دست‌ به زیر تابلوی بزرگ جنگل‌ ابر خیره مانده‌ست. زیر تابلو دو زن با شتاب صبحانه‌ می‌خوردند. یکی روبه‌رویش و دیگری پشت به او نشسته بود که فقط باریکه‌ای از نیم‌رخش دیده‌ می‌شد. نیم‌رخی که در نور کدر رستوران برقی برنزی داشت و شانه‌هایش که احتمالاً می‌توانست مدلی برای لباس‌های پشت‌باز شب با بندهای نازک باشد. صاحب آن شانه‌های چشم‌گیر ‌روی بشقابش خم شده بود و گندم‌های برشته‌ٔ آغشته به شیر را شتاب‌زده می‌خورد. هر دو داشتند به چیزی می‌خندیدند. قبل از آنکه روغن زیتون از سر شیشه‌ روی گوجه‌فرنگی‌ها جاری شود، مرد فهمید آن نیم‌رخ برنزی مثل جای زخمی‌ کهنه، عمری بیشتر از خاطراتش خواهد داشت. گوجهٔ آغشته به روغن زیتون را توی دهانش گذاشت و برای سومین بار در زندگی‌اش احساس کرد حامله است، حسی چون نفسی عمیق پیش از پریدن توی آب سرد، یا دیدن خود چون بیگانه‌ای در خواب.

گاه ممکن است چاقویی که اشتباهی توی کشوی ادویه‌های آشپزخانه جامانده، بی‌هیچ دلیلی غم‌انگیز باشد. چهار سال آخر زندگی مشترک با زنش غم‌انگیز بود، خون‌ریزی داخلی آرامی‌ با دردی اندک و پیوسته‌ که به آسانی فراموش می‌شود، اما اگر انگشتت را روی زخم‌های آن بگذاری، وحشت و انفجار دردی ناگهانی تو را به درون خود فرو می‌کشد. چند ماه پیش موقع شستن ظرف‌ها، چاقوی گوشت‌خورد‌کنی کف دستش را تا استخوان شکافت. از درد آن خوشش آمد. چند ثانیه قبل از آنکه کف‌‌های روی تیغهٔ چاقو را بشوید، حدس زد لبهٔ تیز چاقو دستش را خواهد برید، اما انگشتانش به حرکت ادامه دادند. کمی‌ بعد مرد با دست پانسمان‌شده روی نیمکت بیمارستان نشسته بود و دلش می‌خواست سیگار بکشد. از تغییر چیزی خوشحال بود که نمی‌دانست چیست. زن با کیسهٔ داروها آمد طرفش و مرد فکر کرد اگر زن می‌آمد و می‌دید او نیست چه می‌شد، اگر دیگر هیچ نشانی از او نمی‌یافت؟

ـ اگه من بذارم برم چه‌کار می‌کنی؟

ـ همون کاری که تا دیروز می‌کردم.

ـ واقعاً؟

ـ نه که بودنت با نبودنت خیلی فرق داره. پا شو بریم.

مرد دیگر مدت‌ها بود به دنبال دلیلی برای درد و خون‌ریزی داخلی‌اش نمی‌گشت: خودخواهی، ملال یا شاید اینکه از مدت‌ها پیش روی کاناپهٔ‌ هال می‌خوابید… چه فرقی می‌کند. شاید تصویر‌ها و خاطرات، همیشه واقعیت بیشتری داشتند. مثل آن شب سرد پاییزی کوهپایه‌های طالقان که برای آتش شبانه همراه زنش چوب جمع کردند، اما همه‌شان نم‌کشیده بودند و روشن نمی‌شدند. حتی شاخه‌های نازک هم خیس بودند و وقتی لجوجانه شعلهٔ فندک را زیر آن نگه می‌داشتی، فقط بخار سفیدی از آن بلند می‌شد. زندگی‌شان از خیلی وقت پیش نم کشیده بود، اما زن هنوز اصرار داشت زیر آن فندک نگه دارد.

بطری خالی شیشه‌ای را توی سطل زباله انداخت و جلوی آینهٔ قدی روی در کمد، حولهٔ بلند را از دور خود باز کرد و سرتاپای خود را نگریست. مثلث کوچکی از مو‌های بالای سینه‌اش سفید شده بود. مطمئناً امروز تن خود را دوست داشت، مثل دفعه‌های قبلی که احساس کرده بود حامله است!

«در اندرون پوست من دریایی است که هرگاه بادی بر آید، از این دریا مه و باران سر بر کَنَد و بر زمین فرو بارد.»

پیراهنش را از روی دستهٔ صندلی میز کار اتاق برداشت. پیراهنی کرم‌رنگ با راه‌های آبی روشن. هفده روز پیش که برای آخرین بار از خانه‌ بیرون آمد، فقط دو دست پیراهن با خود برداشته بود. مخصوصاً دوست داشت این پیراهن کهنهٔ کرمی‌ را بردارد. روزی که در اوج لذتی ناگزیر فهمید صاحب تنها فرزند زندگی‌اش شده، این پیراهن تنش بود، آخرین هفته‌ای بود که نازنین را می‌دید، بالای تپهٔ سنگی لختی بر دامنهٔ کو‌ه‌های صخرهای توچال که چشم‌انداز تهران در برابر‌شان گسترده بود. نازنین و کارگردانی ایرانی‌ـ‌کانادایی‌ قرارهایشان را گذاشته بودند. هفتهٔ آینده مرد از کانادا می‌آمد، مراسم عروسی‌ برگزار می‌شد و هفتهٔ بعد‌ش به کانادا می‌رفتند. اما حالا بالای تپه، همهٔ آسمان غروب و یک هفتهٔ باقی مانده مال آن‌ها بود. همان موقع نازنین در حالی که با دکمه‌های کرمی‌ پیراهن او بازی می‌کرد، گفته بود دوست دارد از او یک یادگاری داشته باشد. بچه‌ای که بتواند آن را در کانادا دنیا بیاورد.

ـ باز خل شدی؟

ـ مگه همین‌جوری خُلم رو دوست نداشتی؟ من یه بچه می‌خوام!

ـ که چی بشه؟

ـ اینش به خودم مربوطه.

ـ یه چیزی بگو منطقی باشه.

ـ اگه دختر منطقی می‌خواستی نباید میومدی سراغ من!

پیراهن راه‌دار کرمی‌ را پوشید و لبه‌های آن را توی شلوار جینش فرو کرد. روبه‌روی آینهٔ قدی ایستاد و خود را نگاه کرد. هیچ‌وقت مطمئن نشد، در میان آن صخره‌ها که چشم‌انداز نورانی تهران از لابه‌لایشان پیدا بود، نازنین به‌ یادگاری‌اش رسید یا نه، اما تصور داشتن یک بچه اندوه دلپذیری بود، مثل همین پیراهن راه‌دار کهنه که از بین همهٔ لباس‌هایش برداشته بود. نازنین را نخستین‌بار در فردای شبی دیده بود که آن چنگک را زیر سقف اتاقش در شرکت مهندسی کشف کرد. بی‌هیچ هدفی روی کاناپهٔ شرکت دراز کشیده بود، سیگار می‌‌کشید و دوست نداشت به خانه برگردد. دیگر مدت‌ها بود که شب‌ها دیر به خانه می‌رفت. توی خانه شلوارک می‌پوشید، راحت سیگار می‌کشید و نمایش‌های مد و فیلم تماشا می‌کرد، اما معمولاً ترجیح می‌داد با چشمان سرخ و خسته توی شرکت پشت کامپیوتر‌ش بماند. آن‌شب اولین‌بار بود که دیگر هیچ کاری برای انجام دادن نداشت، سرایدارها رفته بودند و هر دوازده اتاق خالی شرکت در اختیار او بود. از دراز کشیدن روی کاناپه‌ها احساس خوبی داشت. فکر کرد رفتن به خانه، همچون تماشای مادرش وقتی جلوی آینه موهای خود را کوتاه می‌کند غم‌انگیز است. مادرش از زمانی که یادش می‌آمد، عادت داشت خودش جلوی آینه موهای خود را کوتاه کند. وقتی مادر توی آینه به خود خیره می‌شد، به‌نظر می‌آمد دارد گریه می‌کند. رفتن به خانه و دیدن غذایی که زنش برای او گرم نگه داشته بود، به همان اندازه می‌توانست غم‌انگیز باشد. مخصوصاً وقتی زن منتظر می‌نشست که او حرف تازه‌ای بزند. مرد چند سال فکر کرده بود، اما در ذهنش حرفی برای گفتن به زن وجود نداشت. نگاه ناامیدانهٔ زن که از مبل کنار کاناپه به او خیره می‌ماند، غم‌انگیز بود. بدتر از آن لبخندش بود که سعی می‌کرد ثابت کند همه چیز خوب است، نشان دهد امشب نیز مثل شب‌‌های دیگر همه‌چیز سرجای خودش است.

قسمت بعدی این داستان را در اینجا بخوانید

____________________________________________________

* این داستان بلند منتشرنشده در هفت قسمت در «رسانهٔ همیاری» انتشار خواهد یافت.

نوشته داستان دنباله‌دار – جنگل ابر (قسمت اول) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.