داستان زندگی متقاضیان و آن‌هایی که به اینجانب برای مشاوره مراجعه می‌کنند، بعضاً آن‌قدر تکان‌دهنده و آزاردهنده است که تا مدت‌ها فکر نگارنده را به خود مشغول می‌کند. داستان زندگی افرادی که تماماً واقعی و عبرت‌آموز است. داستان زیر، یکی از آن‌هاست و برای حفظ حریم خصوصی ایشان، اسامی و زمان و محل‌ها تغییر داده شده است.

مریم به‌همراه مادر و پدر و همچنین دو برادر و یک خواهر کوچک‌تر از خودش در زمان جنگ افغانستان و روسیه از خاک افغانستان خارج شدند و به‌‌اجبار در ایران سکنی گزیدند. پدر آن‌ها چندی پس از اقامت آن‌ها در ایران، برای دفاع از سرزمینشان، به افغانستان بازگشت. از آن زمان، بیش از ۲۰ سال گذشته است و هنوز هیچ نشانی از پدر در دسترس نیست. وقتی پنج سال از بی‌خبری از پدر گذشت، بر اساس سنّت، مادر باید با یکی از برادران پدر ازدواج می‌کرد. برادری که برای این ازدواج انتخاب شده بود، خودش همسر و سه فرزند دختر داشت و همسر برادر از این ازدواج ناخرسند بود. مادرِ بی‌همسر که خود چهار فرزند داشت، از طرفی خوشحال بود که کسی سرپرستی فرزندانش را به‌عهده می‌گرفت و از طرفی نگرانِ ناخرسندی همسر برادر برای آزار و اذیت‌های احتمالی به فرزندانش بود.

نهایتاً پس از کشمکش‌های فراوان و مذاکرات بسیارِ ریش‌سفیدان، همسر برادر موافقت کرد که همسرش به‌شرطی سرپرستی چهار فرزند برادر مفقود خود را به‌عهده بگیرد که مادر آن‌ها از شهر محل اقامت آن‌ها که شیراز بود به دورترین شهر ممکن کوچ کند و هیچ زمانی چشم‌درچشم همسرش قرار نگیرد. او نگرانِ دراختیارگرفتن مادر بچه‌ها به‌عنوان همسر دوم بود.

مادر چهار فرزند که اولویت اول زندگی‌اش فرزندانش بود، موافقت کرد، اما ریش سفیدان همچنان بر روی رسم و رسوم خود پافشاری می‌کردند و نهایتاً پس از بحث‌وجدل‌های بسیار، با آن شرط موافقت انجام شد و مادر پس از سپردن چهار فرزندش، شیراز را به نقطه‌ای نامعلوم ترک کرد.

از فردای روزی که مادر بدون اعلام از نشان محل زندگی آیندهٔ خود، فرزندانش را ترک کرد، آزار و اذیت زن‌عموی بچه‌ها شروع شد. بچه‌ها کوچک بودند و فقط می‌فهمیدند که برای حفظ سرپرستی خود، باید آزار و اذیت‌ها را تحمل کنند.

پنج سال از آزار و اذیت‌های مداوم زن‌عمو گذشته بود و مریم در شرف چهارده‌سالگی قرار گرفته بود و وقتی به دو برادر و یک خواهر کوچک خود که در آن خانه تحت‌ستم زن‌عمو قرار داشتند، نگاه می‌کرد، در دلش آشوبی می‌شد. پنج سال بود که از مادر هم بی‌خبر بود، مادری مستأصل که به‌دلیل نگرانی از بی‌آشیانه‌شدن فرزندانش، هیچ ارتباطی با آن‌ها برقرار نکرده بود و نه‌تنها به محل اقامت او دسترسی وجود نداشت، بلکه در زنده‌بودن او هم شک و تردید وجود داشت.

یک‌روز که مریم احساس کرد او و خواهر و برادرهایش دیگر تحمل آن‌همه آزار و شکنجه را ندارند، دست آن‌ها را گرفت و از آن خانه فرار کرد.

پدر مریم در زمانی که در افغانستان بودند، از شرایط کاری و مالی مناسبی برخوردار بود و با آغاز جنگ و زمانی که مجبور به فرار از افغانستان شده بودند، مقداری پول تهیه کرده و به‌همراه خود از خاک افغانستان خارج شده بودند. مادر هم که تحت فشار جاری‌اش مجبور شده بود فرزندان خود را رها کند، تمام آن پول همراه خود را به مریم سپرده و از او خواسته بود آن را در محلی مخفی کند تا اگر زمانی نیاز پیدا کردند، از آن استفاده کنند.

مریم که به‌همراه خواهر و برادرهایش از خانهٔ عمو فرار کرد، پول‌ها را هم برداشته و با هماهنگی از طریق یکی از دوستان خود با یک قاچاقچی آشنا شده بود که قرار بود با گرفتن بخشی از پول، آن‌ها را از طریق ترکیه به یکی از کشورهای اروپایی برساند و پس از رسیدن به مقصد، بقیهٔ پول را پرداخت بگیرد. زمانی که مریمِ چهارده‌ساله به‌همراه برادران و خواهرهای کوچک‌ترش به خاک ترکیه رسیدند، قاچاقچیان که متوجه همراه‌داشتن مقدار زیادی پول توسط آن‌ها و همچنین تنهابودنشان شدند، پس از ضرب و شتم آن‌ها و به‌خصوص برادرهای مریم، همهٔ پول آن‌ها را دزدیدند و آن‌ها را در خاک ترکیه رها کردند و رفتند… 

مریم دیگر راهی به ذهنش نمی‌رسید به‌جز آنکه خود را به کمیساریای عالی پناهندگان مستقر در سازمان ملل معرفی کند و شرح حال خود و برادرها و خواهرش را بگوید. او پس از دو نوبت مصاحبه، قبولی لازم را از این سازمان گرفت و به بخش کشوری معرفی شدند. پس از چند ماه درخواستشان از سوی دولت کانادا مورد پذیرش قرار گرفت و حدود یک‌سال و اندی پس از ورود به خاک ترکیه، با گرفتن مجوز سفر از دولت کانادا خاک این کشور را به مقصد کانادا ترک کردند.

مریم که حال در شرف شانزده‌سالگی قرار داشت، در طول این سفر چندین‌ساعته، خاطرات خود را مرور می‌کرد. از زمانی که کوچک بود و پدرش مفقود شده بود و مادری که حدود ده سال بود از او هیچ نشانی نداشت، عمویی که احتمالاً تا آن زمان به جاهای زیادی مراجعه کرده بود تا نشانی از آن‌ها بیابد و خودش که در این سن کم، چه مشقاتی تحمل کرده بود تا بتواند برادر‌ها و خواهرش را به سامان برساند.

از زمانی که مریم در کانادا اقامت کرده بود، تمام فکر و ذکرش این بود تا مادر را پیدا کند و به او اطلاع دهد که فرزندانش در سلامت‌اند. کاری که حالا ده سال می‌شود مریم به آن مشغول است. از تمامی دوستان و آشنایان و فامیل‌هایی که رابطهٔ خوبی با آن‌ها داشت، چه آن‌هایی که در افغانستان بودند و چه آن‌هایی که در ایران بودند استفاده و خواهش کرد که به او یاری برسانند. 

سرانجام یک‌سال پیش نشانی از مادر پیدا کرده بود. مادر در یکی از شهرهای استان هرمزگان و در یک خیاطی مشغول بود، مادری که نمی‌دانست گذرنامه یا هیچ مدرک هویتی‌ای از خود در دسترس دارد یا نه.

حالا، مریم در تکاپو است تا مادرش را هم به‌شیوه‌ای به کشور کانادا بیاورد و این خانواده پس از حدود دو دهه، باز در کنار هم جمع شوند.

پایان

نوشته سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – مسیر پرفراز‌ونشیب مهاجرت از افغانستان به ایران، ترکیه و بعد کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

Quality Program Services

برگردان: مهندس زهرا ذاکری

برنامهٔ «ایمپاور می» (empower me) به جامعهٔ ایرانیان در راستای بهینه‌سازی مصرف انرژی و کاهش هزینه‌های ناشی از مصرف منابع آن (گاز، آب و برق) یاری می‌رساند.

زهرا ذاکر به‌همراه همسرش در ماه اوتِ سال ۲۰۱۴ وارد استان بریتیش کلمبیا شد. ذاکر با توجه به نوع رشتهٔ تحصیلی و سوابق کاری، از همان بدو ورود متوجه شباهت‌ها و تفاوت‌های نوع مصرف انرژی بین محل جدید زندگی‌اش و زادگاه خود شد. این موضوع به ایشان کمک می‌کند تا دانش و تجربه خود را در پشتیبانی از مهاجران هموطنش به‌عنوان مشاور انرژی از طریق برنامهٔ توانمندسازی «ایمپاور می» به اشتراک بگذارد.

ذاکر اشاره می‌کند که بسیاری از سیستم‌های حرارتی و آبگرمکن‌ها که در ایران در منازل ویلایی استفاده می‌شوند، غالباً با آنچه در اینجا وجود دارد، از نظر عملکرد مشابهند. برای مثال، برای گرمایش منازل، آب گرم و پخت‌و‌‌پز از گاز طبیعی استفاده می‌شود ولی تفاوت عمده در نحوهٔ استفاده از آن است.

هزینهٔ مصرفِ منابع انرژی در ایران بسیار ارزان است، بنابراین برای اکثر مردم صرفه‌جویی در مصرف آن در الویت‌ قرار ندارد. عمده منابع انرژی از قبیل گاز طبیعی، آب و حتی برق بسیار ارزان‌تر از کانادا است.

زهرا ذاکر فارغ‌التحصیل مهندسی انرژی و محیط زیست از دانشگاه تهران است و در طی ۱۰ سال گذشته در زمینهٔ انرژی و محیط زیست مطالعه و فعالیت کرده است. امروز او با توجه به سوابق کاری و تحصیلی خود به‌عنوان مشاور و مدرس روش‌های بهینه‌سازی مصرف انرژی با برنامهٔ توانمندسازی «ایمپاور می» فعالیت می‌کند.

برنامهٔ توانمندسازی «ایمپاور می» برنامه‌ای آموزشی جهت حفاظت از منابع انرژی برای مهاجرین و همهٔ اقوام ساکن در استان بریتیش‌کلمبیا است. در این برنامه سعی بر این است تا روش‌های کاهش هزینه‌های انرژی و اقدامات مؤثر در جهت بهینه‌سازی مصرف انرژی توسط متخصصان مورد اعتماد جوامع مختلف و به زبان‌های گویشی آنان به‌صورت رایگان در اختیار همگان قرار گیرد. این اقدامات شما را به داشتن خانه‌هایی راحت‌تر و ایمن‌تر برای زندگی و با پرداخت هزینه‌های کمتر تشویق می‌کند.

همراه‌بودن یک مشاور و مدرس بهینه‌سازیِ مصرف انرژی به شما کمک می‌کند تا با به‌اشتراک‌گذاری پیام‌های مهم و نکات کلیدی به‌صورت کاملاً رایگان شما را در زمینهٔ حفاظت از منابع انرژی و اقدامات مؤثر در کاهش هزینه‌های ناشی از آن، رهنمون سازد. وی از به اشتراک‌گذاشتن این اطلاعات با هموطنانِ خود خوشحال است. به این نکته ارزشمند توجه فرمایید که در خصوص این‌گونه مسائل با افراد معتمد و آگاه در این زمینه مشورت نمایید.

ذاکر می‌گوید: «استفاده از برنامهٔ توانمندسازی «ایمپاور می» به من کمک می‌کند تا پیام چگونگی کاهش هزینه‌های مصرف انرژی را به مردم برسانم. و همچنین راه‌های دسترسی به تخفیف‌ها و کمک‌های مالی دولت را نیز به اطلاع هموطنانم برسانم. به‌گونه‌ای که اکثر خانواده‌ها بتوانند تا سالی ۲۰۰ دلار در این زمینه صرفه‌جویی نمایند. این امر که با کمک من، مردم بتوانند هزینه‌های مازاد قبوض انرژی خود را پس‌انداز کنند، برایم بسیار موجب افتخار است.»

ذاکر به شما خواهد گفت که راه‌های سادهٔ بسیاری برای صرفه‌جویی در منابع انرژی و کاهش هزینه‌های ناشی از مصرف آن وجود دارد. به‌عنوان مثال، تنها با کم‌کردن ۲ درجه از سیستم گرمایشی در منزل، هر خانواده می‌تواند بیش از ۱۰۰ دلار در سال در پرداخت قبوض خود صرفه‌جویی کند.

برخی از راه‌های آسان برای صرفه‌جویی در مصرف انرژی و کاهش هزینه‌های آن عبارتند از:

• نصب و استفاده از ترموستات‌های قابل برنامه‌ریزی
• مهر و موم شکاف اطراف پنجره‌ها و درها
• شستن لباس‌ها با آب سرد در هر زمان ممکن
• استفاده از سردوش‌های با جریان آب کم

شهرداری کوکئیتلام سرمایه‌گذارِ اصلی این برنامه در سال ۲۰۱۶ است.

برنامهٔ توانمندسازی «ایمپاور می» به شهرداری کوکئیتلام در به‌اشتراک‌گذاشتنِ پیام‌های مهم شهری با جوامع گوناگون، کمک می‌کند.

ذاکر می‌گوید: «از آنجاکه ساکنان، پیام‌ها را به‌زبان مادری‌شان دریافت می‌کنند، می‌توانند هرگونه سؤالی که دارند مطرح نمایند و پاسخ آن را به‌طور کامل دریافت کنند. تابستان سال جاری پیام‌هایی در مورد محدودیت استفاده از آب منتشر خواهد شد که آغاز آن در تاریخ ۱۵ ماه مه خواهد بود. همچنین راه‌های ایجاد حس اطمینان در مردم در مواجهه با حیات وحش پیرامون محوطهٔ منازل خود مطرح خواهد شد. سال گذشته در کوکئیتلام ۱٬۰۰۰ مورد رؤیت خرس گزارش شده است. در سال جاری در جهت نگهداری هرگونه مواد غذایی، حفاظت از زباله و هر چیز دیگری که می‌تواند خرس و حیات وحش را جذب کند، آموزش‌رسانی انجام خواهد شد.

برنامهٔ توانمندسازی «ایمپاور می» برنامه‌ای کاملاً رایگان است.

با ثبت‌نام در این برنامه، شما حامی منابع انرژی نامیده می‌شوید. کیت‌های صرفه‌جویی انرژی را که به ارزش ۹۰ دلار است، از مُدرّس انرژی خود دریافت خواهید کرد. این برنامه به‌زبان فارسی، به سه زبان جنوب آسیا، به سه زبان چینی، کره‌ای و انگلیسی موجود است و برنامه داریم زبان‌های بیشتری را نیز به این برنامه اضافه کنیم.

از زمان آغاز به فعالیت این برنامه، بیش از ۱٬۳۰۰ خانه در این زمینه آموزش دیده‌اند، به‌طور متوسط ۲۰۰ دلار در قبوض آب و برق سالانهٔ هر خانه ذخیره و بیش از ۷٬۵۰۰ تن CO₂ از اتمسفر حذف شده است. در واقع نزدیک به ۶ تن از تولید گازهای گلخانه‌ای توسط هر خانه کسر گردیده است.

علاوه بر شهرداری کوکئیتلام، FortisBC ،BC Hydro، بانک Kambo ، Vancity، شهرداری سوری و شهرداری ونکوور نیز حامیان مالی و کلیدی برنامهٔ توانمندسازی «ایمپاور می» هستند.

اگر شما نیز مشتاقید که به حامیان انرژی بپیوندید یا اگر در این زمینه هرگونه سؤالی دارید، با ما به شمارهٔ ۳۹۰۳-۷۸۲-۶۰۴ تماس بگیرید.

لطفاً از وب‌سایت Quality Program Services ‌بازدید فرمایید.

نوشته دعوت به مشارکت در برنامهٔ رایگان «توانمندسازی» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.