جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور (ویف) از ۲۹ سپتامبر کار خود را آغاز خواهد کرد و تا روز ۱۴ اکتبر فیلم‌های منتخبی از سینمای جهان را در ۷ نقطهٔ شهر به‌نمایش خواهد گذاشت.

این جشنواره از آن جهت قابل توجه است که در پایان فصل جشنواره‌های بین‌المللی سینمایی برگزار می‌شود و معمولاً بهترین فیلم‌های جشنواره‌های درجه یک سینمایی نظیر برلین، کن، ونیز و… برای این جشنواره گزینش می‌شوند و به‌مدت دو هفته چشم و گوش و هوش سینمادوستان را با خود همراه می‌کند.

سؤالی که همواره مطرح است، اینکه در میان خیل زیاد فیلم‌های انتخاب‌شده، کدام فیلم‌ها را باید دید؟ سهم سینمای ایران در این جشنواره چقدر است؟

در این نوشته کوشیده‌ایم نگاهی به ردپای سینمای ایران در جشنوارهٔ ویف ۲۰۱۶ بیاندازیم. اگر به سینمای ایران علاقه‌مندید، احتمالاً دیدن این فیلم‌ها برایتان جذاب خواهند بود، چون یا محصولی از آن سینمایند و در نتیجه بازتابی از ایران خواهند بود یا در آن‌ها رد و نشانی از ایران پیدا می‌شود.

برای آگاهی از زمان پخش فیلم‌ها و خرید بلیت آنلاین از وب‌سایت رسمی جشنواره، روی عنوان یا تصویر پوستر هر فیلم کلیک کنید.

فروشنده (The Salesman):

فیلمی‌ که بدون شک اولین انتخاب برای دیدن اثری از سینمای ایران در سال ۲۰۱۶ است. اصغر فرهادی در آخرین ساختهٔ خود که به‌تازگی در ایران روی پرده رفت و با استقبال مخاطبان روبرو شد، همچون آثار قبلی‌اش داستانی اخلاقی را با ساختاری معمایی تعریف می‌کند. این فیلم پس از موفقیت در کن، حال به‌عنوان نمایندهٔ ایران به اسکار معرفی شده است.

وارونگی (Inversion):

نیلوفر (سحر دولتشاهی)، دختر جوان و مستقلی ساکن تهران است که کسب‌وکار خود را دارد. مادر نیلوفر دچار عارضهٔ تنفسی می‌شود و دکتر تنها راه درمان را خروج او از تهران می‌داند. او که به‌تازگی در کشاکش ماجرای عاشقانه‌ای با سهیل قرار گرفته است، حالا باید بینِ رفتن از شهر به‌خاطر مادر، و ماندن در تهران برای حفظ کار و عشقش تصمیم بگیرد. تصمیمی‌ که او را رودروی سایر اعضای خانواده از جمله برادرش (نقش تازه‌ای برای علی مصفا) قرار می‌دهد. فیلم بهزادی با رگه‌های پررنگ فمینیستی توجه اوئن گلیبرمن منتقد ورایتی را جلب کرد تا جایی‌که او سحر دولتشاهی را با آدری هیپورن مقایسه کرد و سرزندگی و شادابی نیلوفر را در تقابل با زشتی و آلودگی شهر و توقعات خانواده، کلید وارونگی دنیای نیلوفر دانست.

لانتوری (Lantouri):

فیلم عصیانگرایانهٔ دیگری از رضا درمیشیان که پس از فیلم «من عصبانی نیستم» (که هنوز نمایش آن در ایران توقیف است)، دوباره به قلب تاریکی در زندگی شهری زده و این‌بار موضوع اسیدپاشی را برگزیده است. هر فیلم درمیشیان مخاطبان را دو دسته می‌کند: یا آن‌ها فیلم را دوست دارند یا از آن بیزار می‌شوند. شنیده‌ها حکایت دارد که لانتوری فیلم سختی برای دیدن است اما در عین حال فیلمی‌ نیست که بتوان آن‌را نادیده گرفت. شاید این فیلم در کنار فروشندهٔ فرهادی بتواند فصلی تازه از نقد خشونت و انتقام‌گیری شخصی در سینمای ایران بگشاید.

زیر سایه (Under the Shadow):

زیر سایه نخستین فیلم بلند بابک انوری، فیلمساز ایرانی ساکن بریتانیا است که محصول مشترک بریتانیا و اردن است، اما داستان آن در تهران و در روزهای بمباران می‌گذرد.

فیلم، داستان مادر جوانی به نام شیده (با بازی نرگس رشیدی) و دختر خردسال او، درسا (آوین منشادی)، است که در نبود پدر خانواده که پزشک جبههٔ جنگ است، خانه‌ٔشان مورد اصابت موشکی قرار می‌گیرد که عمل نمی‌کند و منفجر نمی‌شود. درسا پس از این واقعه دچار مشکلات شدید روحی می‌شود و شیده، پس از مشورت با همسایه‌ها به این نتیجه می‌رسد که بمب عمل‌نکرده در واقع طلسم نفرین‌شده‌ای بوده که «جن»ها با خود آورده‌اند تا روح دخترش را تسخیر کنند.

این فیلم که برای اولین بار ژانر وحشت را با پس‌زمینهٔ جنگ ایران و عراق در هم آمیخته است،‌ از فیلم‌های قابل توجه جشنوارهٔ سینمایی ساندنس بود که در بخش جنبی میدنایت به‌نمایش درآمد و پخش آن توسط شبکه نت فلیکس خریداری شد.

باید دید آیا پس از فیلم «دختری در شب تنها به خانه می‌رود» که دو سال پیش موفقیت‌های زیادی را برای کارگردان جوانش آنا لیلی امیرپور به‌همراه آورد و راه او را به‌ هالیوود باز کرد و همین هفتهٔ گذشته جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران فستیوال ونیز را نصیب آخرین ساختهٔ او کرد، «زیر سایه» نیز می‌تواند نام بابک انوری را روی زبان‌ها بیندازد یا اینکه او نیز از نام‌هایی خواهد بود که دیر یا زود فراموش می‌شود.

سونیتا (Sonita):

رخساره‌ٔ قائم‌مقامی‌، مستندساز شناخته‌شدهٔ ایرانی، در آخرین ساختهٔ خود به سراغ سونیتا علیزاده، دختر ۱۸ ساله‌ٔ افغان می‌رود تا تلاش‌های او را برای خواننده‌شدن تصویر کند. زندگی سونیتا و در ادامه سرانجام فیلم با حضور مادر سونیتا که از افغانستان به تهران آمده تا برای تأمین هزینه‌ ازدواج پسرش، سونیتا را به مرد کهنسالی بفروشد تغییر می‌کند. سونیتا یکی از مستند‌های ایرانی موفق در یک‌سال اخیر در جشنواره‌های بین‌المللی است.

رویاهای رادیویی (Radio Dreams):

شرکت فیلمسازی بوتیمار که چند سال پیش با تولید مستند درخشان «فی فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» یکی از اتفاق‌های خوب ویف را رقم زد، با فیلم رؤیاهای رادیویی ساختهٔ بابک جلالی به ویف بازگشته است. فیلمی‌ که سال‌ها پس از «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین» بازگشتِ محسن نامجو به عرصهٔ سینما است. او که در سال‌های اخیر و با اتکا به دیدن کنسرت اخیرش در ونکوور به یک پرفورمر قهار و شوخ‌طبع تبدیل شده است، امیدها را برای دیدن این فیلم بالا برده است.

پترسون (Paterson):

پیتر بردشاو می‌گوید جیم جارموش مثل ریچارد لینکلیتر و جان سِیلز فیلمسازی به‌شدت آمریکایی‌ست بدون اینکه‌ هالیوودی باشد. پترسون ساختهٔ جارموش است. فیلمی‌که تاد مک کارتی آن‌را قصیده‌ای می‌داند منحصربه‌فرد دربارهٔ یک زندگی شسته‌ورفته، واجد یک هماهنگی درونی. فیلمی‌ در ستایش شعر و شاعرانگی به‌عنوان چیزی که ارزش زندگی‌کردن را دارد و دربارهٔ یک زوج خوشبخت با بازی ادم درایور و گلشیفته فراهانی. این‌ها برای دیدن فیلم کافی نیست؟

پنجرهٔ اسب‌ها (Window Horses):

این انیمیشن بلند دربارهٔ دختری است بنام رزی مینگ اهل نورث‌ونکوور و از تباری آسیایی که پس از انتشار اولین کتاب شعرش، برای جشنوارهٔ شعری به شیراز دعوت می‌شود. سفری که برای او آگاهی و خودباوری به ارمغان می‌آورد. تولید شرکت معتبر نشنال فیلم بورد کانادا (National Film Board of Canada) اثری است در ستایش رواداری و پذیرش ارزش‌های فرهنگی ملل دیگر. ضیافتی خوش آب و رنگ، مملو از سرخوشی و موسیقی.

پی نوشت:

اگر مایل‌اید سراغ بهترین فیلم‌های سینمای جهان در جشنوارهٔ فیلم ونکوور بروید و دنبال راهنما می‌گردید، به شمارهٔ ۵ «رسانهٔ همیاری» رجوع کنید، که در آن تعدادی از فیلم‌های مهم سال که در جشنوارهٔ کن حضور داشتند و حدس می‌زدیم در ویف هم به‌نمایش درآیند، معرفی شده‌اند. برای آشنایی بیشتر با دیگر فیلم‌های مهم جشنواره نیز می‌توانید صفحهٔ گروه سینمایی پلان را در فیس‌بوک دنبال کنید که فیلم‌های بیشتری را برای دیدن در جشنواره معرفی خواهند کرد.

نوشته ردپای سینمای ایران در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سرآغاز:

جشنوارهٔ کن فانوس دریایی سینمای هنری است. همهٔ گمشدگان در دریای پرتلاطم فیلم‌های تجاری دنیا، از هالیوود گرفته تا ایران، چشم به این جشنواره دارند تا مسیر راه سال بعد را لابه‌لای فیلم‌های این جشنواره ببینند و شاید سرِ آخر جایی در ساحل کن آرامش بیابند. از همین حالا علاقه‌مندان جدی سینمای هنری، فیلم‌های برگزیدهٔ این جشنواره را به فهرست فیلم‌هایی که باید در  طول سال آینده ببینند، اضافه کرده‌اند. ما نیز در شهر ونکوور می‌توانیم امیدوار باشیم که شماری از این فیلم‌ها را چند ماه دیگر در جشنوارهٔ فیلم شهر (ویف) ببینیم. از این‌رو و برای اینکه خود را برای آن‌روز آماده کرده باشیم، نگاهی بیاندازیم به مهم‌ترین فیلم‌ها و نام‌های ۶۹‌امین دورهٔ جشنوارهٔ کن و نظر منتقدان بر فیلم‌ها را جمع‌بندی کنیم.

برای شروع، چرا این‌کار را با آخرین ساختهٔ اصغر فرهادی آغاز نکنیم. «فروشنده» – که به‌دلیل تشابه اسمیِ آن با فیلمی دیگر که همین اواخر در فرانسه تولید و پخش شده بود، در کن با عنوان «مشتری» عرضه شد – داستان زوج جوان بازیگری است که خود را برای بازی در نمایشنامهٔ «مرگ یک فروشنده» (نوشتهٔ آرتور میلر) آماده می‌کنند. آن‌ها به‌خاطر ساخت‌وساز غیراصولی در همسایگی ساختمانشان و احتمال ریزش آن، مجبور به ترک محل شده و به پیشنهاد یکی از دوستان تئاتری‌شان به آپارتمان جدیدی نقل مکان می‌کنند، غافل از آنکه خانه پیش از آن به زنی فاحشه اجاره داده شده بود. در اثر یک بی‌توجهی از سوی زن جوانِ بازیگر (با بازی ترانه علیدوستی) یکی از مشتریان مستأجر قبلی وارد خانه شده و برای زن جوان مزاحمت ایجاد می‌کند. خشونت و وحشت ناشی از این حادثه، آغازی است بر درهم‌ریختگی روانی زن و تلاش همسرش (با بازی شهاب حسینی) برای یافتن مرد متجاوز. فیلمی در نقد خشونت که در همین خلاصهٔ چندخطی، راه را برای تأویل‌های فلسفی، سیاسی و اجتماعی باز گذاشته است.

تجربهٔ سالیان گذشته نشان داده است که به‌دلیل ناآشنایی منتقدان خارجی با فرهنگ و شرایط ایران و گهگاه نامفهوم‌بودن زیرنویس فیلم‌ها، اغلب آن‌ها در مواجههٔ اولیه خود با فیلم‌های ایرانی درک درستی از آن ندارند و نظرهای شتابزده‌شان به‌مرور تعدیل می‌شود یا تغییر می‌کند. از این‌رو هیچ‌چیز بهتر از ارجاع به نوشتهٔ یک منتقد ایرانی که فیلم را در کن دیده است، نیست، وقتی که می‌نویسد: «چطور می‌شود با «فروشنده» به وجد نیامد و چطور می‌شود مدلی را که اصغر فرهادی در قصه‌گویی در آن به استادی رسیده، ستایش نکرد؟ ترکیب قصه‌گویی دراماتیک با مایه‌های ملتهب به اضافهٔ رئالیسم افراطی باز هم منجر به اثری درجه یک شده است… براي اولين بار چیزهایی به سینمای فرهادی اضافه شده که نویدبخش ادامهٔ فیلم‌سازی اوست. بالاخره قاب‌های زیبا (هر چند بی‌تأکید) و برای اولین بار موسیقی وارد بافت فیلم‌هایش شده (هرچند با ترفندی) و براي اولين بار «شخصیت اصلی» به اندازهٔ «موقعيت اصلی» پيچيده است. کشتیِ فرهادی به راهش ادامه می‌دهد».

جشنوارهٔ کن یازده روز پیش از این اتفاق با فیلم «کافه سوسایتی» ساخته وودی آلن شروع شد. این فیلم ظاهراً بازگشت دوبارهٔ آلن به روزهای اوجش در «نیمه‌شب در پاریس» و «جاسمین غمگین» است. امیدها به این پیرمرد خستگی‌ناپذیر سینمای آمریکا، پس از فیلم‌های کم‌فروغ اخیرش، دوباره بازگشته است.

«من، دنیل بلیک» ساختهٔ کن لوچ، فیلمساز کهنه‌کار و مخالف‌خوان و چپگرای بریتانیایی، نگاهی دارد به موضوعات اجتماعی روز در بریتانیا و كمك‌های دولتی به بازنشستگان و افراد بی‌سرپناه. فیلم در همان روزهای نخست، شماری از منتقدان نظیر پیتر بردشاو را با خود همراه می‌کند، اما در مقابل، از دید برخی دیگر، «من، دنیل بلیک» همچون فیلم «قانون بازار» که سال پیش در بخش مسابقهٔ کن بود، سهمِ سوسیالیزم در سفرهٔ سالانهٔ جشنوارهٔ کن است. با این وصف فیلم برای بار دوم نخل طلای کن را به دستان کن لوچ رساند.

اندکی بعدتر سینمای رومانی یکی از نمایندگان خود را روی پرده فرستاد. کریستی پویو با فیلم سه‌ساعتهٔ خود به‌نام «سیه‌رانوادا» بسیاری از منتقدان و هنرمندان را شگفت‌زده کرد. فیلمی که با سکانس-پلان‌های طولانی دربارهٔ یک روز تعطیل خانواده‌ای پرجمعیت، پدری كه چهل روز پیش مرده و حالا خانواده باید مراسم یادبودی برایش برپا کند، نقبی می‌زند به جامعهٔ امروز رومانی با همهٔ مصائب و مشکلاتش.

«خلیج اسلک» آخرین ساختهٔ فیلمساز فیلسوف سینمای فرانسه، برونو دومون که با نگاهی طناز و به‌مانند سریال «کن‌کن کوچک»، مایه‌های پلیسی را به اثر خود افزوده بود، به روابط آدم‌های فقیر و بورژواهای آخر قرن نوزدهم فرانسه پرداخته است. فیلمی که طرفداران خود را دارد اما درنهایت راضی‌کننده نبود.

مارن اده که چند سال پیش با فیلم «هرکس دیگر» درام پیچیده‌ای را پیرامون یک زوج (زن-مرد) ساخته بود، این‌بار در فیلم «تونی اردمن» با لحنی شوخ به پیچیدگی‌های روابط زوجی دیگر (پدر-دختر) پرداخته است. فیلم توجهات بسیاری را برانگیخت و تا روزهای پایانی بیشترین ستاره‌ها را به خود اختصاص داد و از امیدهای جدی نخل طلا بود. امیدهایی که با معرفی فیلم کن لوچ، مدرسهٔ برلین را باز هم در کن ناکام گذاشت. چنین به‌نظر می‌رسد که کن به فیلم‌های کمدی روی خوش نشان نمی‌دهد.

آندره‌آ آرنولد که دیگر فیلمسازِ زن بخش مسابقه بود، بعد از دو فیلم بریتانیایی خود با نام‌های «تنگ ماهی» و به‌ویژه روایت معاصر، مدرن و درخشانش در «بلندی‌های بادگیر»، محبوب منتقدان و جشنواره‌ها شده بود، به آمریکا می‌رود تا ما را با دختری جوان در یک فیلم جاده‌ای سه‌ساعته با دوربینی سیال و موسیقی‌ای دلنشین همراه کند. با خاطره‌ای که از این دو ویژگی در کار قبلی آرنولد سراغ داریم، برایمان کفایت می‌کند تا به انتظار دیدن این فیلم بنشینیم حتی اگر فیلم جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران کن را نیز از آنِ خود نمی‌کرد.

«خواب دیدم که در ایران باستان بودیم و تو سوار بر فیلی نقره‌ای!» این‌ها جملات گلشیفته فراهانی است در صبح سه‌شنبه در بخشی از فیلم «پترسن» ساخته جیم جارموش. فیلمی بسیار ساده، کم‌هزینه، صمیمی و شاعرانه در ستایش شعر. فیلمی که یک هفته از زندگی زوجی را در شهری به همین نام نشان می‌دهد. مردی که رانندهٔ اتوبوس است و برنامهٔ همیشگی زندگی خود را دنبال می‌کند و درکنارش شعر نو می‌گوید؛ اما زن که خانه‌دار است، عاشق طراحی‌های سیاه و سفیدی است که بر تمامِ خانه و لباس و کیک‌هایی که درست می‌کند، نقش بسته است. این فیلم شاید مهم‌ترین حضور گلشیفته فراهانی در سینمای آمریکا باشد و احتمالاً راه او را برای ایفای نقش‌های بیشتر و شاید جدی‌تر در این سینما بازخواهد کرد. پترسن فیلمی است که بسیاری از منتقدان در کن آن‌را ستودند و حتماً جایی در فهرست سینمادوستان و جارموش‌بازها برای خود باز خواهد کرد.

«خولیه‌تا» آخرین ساختهٔ آلمودوار است با همان مایه‌های تصویری و داستانی مشابه دیگر آثارش. همان تأکیدات بر استفاده از نورهای تند و رنگ‌های گرم زرد و قرمز و همان مسائل پیشتر گفته‌شده نظیر موضوع هویت، رنجِ ازدست‌دادنِ عزیزان، عشق، جدایی و تصادفِ تقدیرباورانه. اما برخلاف انتظار، این ویژگی‌ها دیگر او را – و به‌تبع‌اش ما را – به روزهای اوج در «با من حرف بزن» یا «بازگشت» نمی‌رساند. به نظر می‌رسد آلمودوار در این فیلم بی‌حوصله است و دیگر ظرافتی در کارهایش نیست. با این وصف می‌توان حدس زد که اگر سینمای کیمیایی یا مهرجویی در سال‌های اخیر هواداران سینه‌چاک خود را دارد، این فیلم نیز مشتری‌های خود را پیدا خواهد کرد.

سال گذشته «سروصداهای همسایگی» ساخته کلبر مندونسا فیلو اتفاق مهمی در سینمای برزیل بود. به‌نظر می‌رسد مندونسا با «آکواریس» همان مسیر را طی کرده است و با استفاده از همان موتیف‌های قبلی دربارهٔ خانه و همسایگی، خانم منتقد موسیقیِ سالخورده‌ای را نشان می‌دهد که در آپارتمانی رو به دریا زندگی می‌کند و می‌کوشد خانه‌اش و جوانی‌اش و حس زیستن را در سالخوردگی حفظ كند.

اگر برادران داردان را دوست داشته باشید، دیگر مهم نیست فیلم جدید او دربارهٔ چیست. فیلم‌های داردان‌ها همواره چیزی دارد که جایی در ذهن آدم را قلقلک دهد. «دختر ناشناس» با همان بازمایهٔ همیشگی آزمون وجدان سروکار دارد و وقتی دو فیلمساز اندیشمند با تفکرات انسان‌مدارانه پشت دوربین‌اند تا این آزمون را به تصویر بکشند، دیدن فیلم آن‌ها یک «باید» است.

در کنار تریلر اروتیک «او» ساخته پل ورهوفن (یادآوری کاملی از «غریزه اصلی»)، «سگ‌ها» اولین ساختهٔ بوگدان میرچیا تریلری پلیسی/جنایی است برای تغییر مزاجی بینندگان فیلم در کن که در آثار هنری و گاه کند و کسالت‌بار غرق شده‌اند. کار خوب این فیلمساز رومانیایی که ظاهراً به‌لحاظ سبک یادآور «جایی برای پیرمردها نیست» ساختهٔ برادران کوئن است، نشان می‌دهد سینمای رومانی در روزهای اوج و طراوت خود قرار دارد و استعدادهای زیادی در آن در حال ظهورند. سومین استعداد این کشور که پس از فیلم‌های «چهار ماه و سه هفته و دو روز» و «فراتر از تپه‌ها» دوباره به کن آمد، کریستین مونجیو است با فیلم «فارغ‌التحصیلی». فیلمی با سناریویی ریزبافتِ درگیرکننده که مخاطب را با پزشکی میانسال و دغدغه‌هایش در خصوص فارغ‌التحصیلی و سرنوشت دختر جوانش همراه می‌کند و آرام‌آرام مخاطب را وارد گردابی اخلاقی به سبک اصغر فرهادی می‌کند. مونجیو این بار نیز دست خالی از کن نرفت و جایزهٔ بهترین کارگردانی را در کنار اولیویه آسایاس (برای فیلم «خریدار شخصی» که منتقدان آن‌را هو کرده بودند)، به خود اختصاص داد.

زَویه دولان، فیلمساز جوان کانادایی که به‌شدت مورد توجه مدیران جشنوارهٔ کن است و دوربین طلایی و جایزه هیئت داوران را هم پیش از این تصاحب کرده بود، با فیلم آخرش، «اینجا فقط انتهای دنیاست» نیز جایزهٔ بزرگ جشنواره کن را به خانه برد. فیلم علی‌رغم دراختیارداشتن چند هنرپیشهٔ حرفه‌ای و طراز اول فرانسوی، تجربی‌ترین فیلم بخش مسابقه است، با کادربندی خاص و بازی‌های اغراق‌شده و سرشار از موسیقی و نماهای نزدیک – از عناصر محوری در کارهای قبلی دولان – که در بعضی از آن آثار لذت‌بخش است و در برخی دیگر آزاردهنده. باید منتظر ماند و دید این یکی کدام طرف می‌ایستد.

در یک جمع‌بندی کلی شاید بتوان گفت که هیئت داوران کن، امسال به آرای منتقدان بی‌توجهی کرد و فیلم‌هایی را که آن‌ها هو کرده بودند، بر صدر نشاند و از کنار فیلم‌های محبوب منتقدان به‌راحتی گذشت. ماحصل این بی‌تفاوتی اما، خوشبختانه به سود سینمای ایران بود. «فروشنده» دو جایزهٔ اصلی بازیگر مرد و فیلمنامه را نصیب شهاب حسینی و فرهادی کرد و آن‌ها را به کلکسیون سینمای ایران افزود. از حالا تا زمان اکران فیلم در ایران باید منتظر ترجمه‌های جدید متعدد از داستان «مرگ یک فروشنده» آرتور میلر و فروش بالای این کتاب در بین مردم کتابخوان نیز بود.

پی نوشت:

جوایز فوق قطعاً مهم‌ترین دستاورد سینمای ایران در کن بوده‌، اما تنها تقدیرِ کن از ایرانیان نبوده است. چند روز قبل‌تر از آن حمید احمدی فیلمساز جوان ایرانی که در لندن سینما می‌خواند، با فیلم کوتاه «روی تپه‌ها»، جایزهٔ دوم «سینه فونداسیون» جشنواره کن را نصیب خود کرد. این فیلم داستان مهاجر جوان منزوى‌ای است كه براى آشنايى با جامعهٔ ميزبان، روشى غيرمتعارف را انتخاب می‌کند. «سینه فونداسیون» بنیادی است که تحت پوشش جشنوارهٔ فیلم کن فعالیت می‌کند و از نسل جوان فیلمسازان بین‌المللی که در مؤسسات سینمایی تحصیل می‌کنند، حمایت می‌کند. آیدا پناهنده فیلمساز ایرانی و کارگردان فیلم سینمایی «ناهید» نیز، که سال پیش حضور موفقی در فستیوال‌های جهانی داشت، در مراسم رسمی‌ای که با حضور چهره‌های بین‌المللی در کن برگزار شد، جایزهٔ استعداد جوان «زنان در عرصهٔ سینما» یا Women in Motion را از جینا دیویس و سوزان ساراندن بازیگران فیلم «تلما و لوییز» دریافت کرد.     

نوشته «فروشنده»: از کن (Cannes) تا ویف (VIFF) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

اصغر فرهادی و شهاب حسینی موفق به دریافت جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه و بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم فروشنده شدند و زاویه دولان کارگردان کانادایی هم موفق به دریافت جایزهٔ گراندپریکس برای فیلم «Juste la fin du monde» (اینجا تازه آخر دنیاست) شد. جایزه‌ای که مهم‌ترین جایزهٔ این جشنواره پس از نخل طلای کن است.

اصغر فرهادی به‌هنگام دریافت جایزه گفت: «فیلم های من معمولا شاد نیستند ولی خوشحالم که با جایزه‌هایی که امشب گرفتم، توانستم بخشی از مردم کشورم را خوشحال کنم.». شهاب حسینی هم ضمن تشکر از هیئت داوران و همکارانش در این فیلم از جمله اصغر فرهادی و ترانه علیدوستی گفت که با این جایزه کار او از این پس سخت‌تر خواهد شد و باید تلاش بیشتری بکند و جایزه‌اش را نیز به مردم ایران تقدیم کرد.

سیمای ایران در جشنوارهٔ کن امسال با دوفیلم فروشنده در بخش رقابتی و وارونگی در بخش نوعی نگاه حضور داشت. کانادا هم به‌جز فیلم دولان با ۴ فیلم دیگر در این جشنواره حضور داشت.فیلم فروشنده تازه‌ترین ساختهٔ اصغر فرهادی روایتگر داستان زوج جوانی است که در حال اجرای نمایشنامهٔ مرگ فروشندهٔ آرتور میلر هستند. رابطهٔ آن‌ها پس از نقل مکان به خانه‌ای که پیش‌تر زنی به نام آهو در آن ساکن بود، به خشونت کشیده می‌شود.
فیلم «Juste la fin du monde» هم براساس نمایشنامه‌ای اثر ژان لوک لاگارس ساخته شده که روایتگر داستان مردی است که پس از غیبتی طولانی نزد خانواده‌اش باز می‌گردد تا به آن‌ها بگوید در حال مرگ است.

علاوه‌براین سینمای ایران و کانادا در بخش داوری جشنواره هم حضوری چشمگیر داشت. امسال دونالد ساترلند بازیگر سرشناس کانادایی و کتایون شهابی تهیه‌کنندهٔ ایرانی در بین داوران بخش رقابتی جشنوارهٔ کن بودند و ماری-ژوزه کروز هم یکی از داوران بخش سینه‌فونداسیون و فیلم‌های کوتاه بود.

جشنوارهٔ كن هرساله توجه هزاران علاقه‌مندِ سينما را به‌خود جلب می‌كند، اما امسال حضور سینماگران ایرانی در بخش‌های مختلف، اخبار كن را برای ایرانیان جذاب‌تر کرده بود. هر اندازه حضور جدیدترین فیلم اصغر فرهادی با نام «فروشنده» به فهرست نهایی از مدت‌ها قبل قابل پیش‌بینی بود، در مقابل غافلگیری بزرگ، اعلام نام كتايون شهابى، تهيه‌كننده و پخش‌كننده بین‌المللی فیلم از ایران در جمع هيئت داوران كن امسال بود. شهابی که هرساله مهمان جشنواره‌هاى مختلف سينمايى است و در معرفی سینمای ایران به جهانیان نقش مؤثری داشته است، در این‌دوره، در كنار جرج میلر، کارگردان سری فیلم‌های «مد مکس» در مقام رئیس هیئت داوران، آرنو دپلشن، کارگردان و نویسندهٔ فرانسوی، کیرستن دانست، بازیگر آمریکایی، مدس میکلسن، بازیگر دانمارکی فیلم «شکار» و سریال «هانیبال»، لازلو نِمِس، کارگردان فیلم «پسر شائول» و برندهٔ جایزه اسکار اهل مجارستان، ونسا پارادی، بازیگر و خوانندهٔ فرانسوی به قضاوت فیلم‌های بخش مسابقه نشست. به اين فهرست بايد حضور گلشيفته فراهانى در آخرين ساختهٔ جيم جارموش بنام «پترسن» را نيز افزود که آن‌هم در بخش اصلی نمایش داده خواهد شد. در بخش نوعی نگاه این جشنواره نیز فیلم سینمایی «وارونگی» به کارگرانی بهنام بهزادی و با بازی سحر دولتشاهی و علی مصفا به‌عنوان نمایندهٔ سینمای ایران روی پرده رفت. در برنامه‌های جانبی دیگر چهار فیلم‌ساز جوان ایرانی در جشنوارهٔ کن ۲۰۱۶ حضور خواهند داشت. فرشته پرنیان که با فیلم کوتاه «بعد از کلاس» انتظارات را بالا برده بود، امسال با فیلم کوتاه «آرام» و حمید احمدی با فیلم کوتاه «در تپه‌ها» در بخش مسابقه سینه فونداسیون شرکت کرد و علی عسگری و فرنوش صمدی نیز با فیلم کوتاه «سکوت» در بخش مسابقهٔ فیلم‌های کوتاه. در بخش مسابقه همچون همیشه، در بخش مسابقهٔ اصلی نام‌های بزرگ در کنار چهره‌های جوان‌تر به رقابت پرداختند. پدرو آلمودوار اسپانیایی با فیلم «خولیتا»، زاویه دولان کانادایی با فیلم «این فقط پایان جهان است»، آندرا آرنولد انگلیسی با فیلم «عزیز آمریکایی»، برادران داردانِ بلژیکی با فیلم «دختر ناشناس» و کریستین مونجیو رومانیایی با «فارغ‌التحصیلی» تنها تعدادی از رقبای جدی بودند. شصت‌ونهمین دورهٔ جشنواره فیلم کن در تاریخ ۱۱ ماه مه با فیلم «کافه سوسایتی» ساختهٔ وودی آلن آغاز شد و روز یکشنبه ۲۲ مه با اهدای نخل طلای کن به کن لوچ فیلم «I, Daniel Blake» (من، دانیل بلیک) و دیگر برندگان این جشنواره به کار خود خاتمه داد.

موفقیت اصغر فرهادی و شهاب حسینی در جشنوارهٔ فیلم کن ۲۰۱۶ با واکنش تعدادی از هنرمندان ایرانی مواجه شد.

پرویز پرستویی بازیگر نام آشنای سینمای ایران نیز در پیامی اینستاگرامی نوشت: آقای فرهادی عزیز؛ تبریک، تبریک، تبریک؛ خدا را شکر که سینمای ایران شما را دارد.

نوشته افتخارآفرینی سینمای ایران و کانادا در جشنوارهٔ فیلم کن ۲۰۱۶ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.