در همه‌پرسی ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، رأی‌دهندگان آلبرتا به پرسش اصلی، یعنی ماندن در کانادا یا آغاز روند حقوقی برای برگزاری رفراندومی الزام‌آور دربارهٔ جدایی این استان، پاسخ روشنی دادند. بر پایهٔ شمارش غیررسمی، حدود ۷۵ درصد رأی‌دهندگان گزینهٔ «ماندن» را برگزیدند. در شمارش حدود ۸۶ درصد از صندوق‌ها، نزدیک به ۱٫۴۳ میلیون رأی از آنِ «ماندن» بود و حدود ۴۷۰ هزار رأی از آنِ «آغاز روند جدایی». این نتیجه با پیش‌بینی بیشتر نظرسنجی‌ها همخوان بود. گزینهٔ جدایی فقط در شماری از حوزه‌های روستایی، ازجمله «سنترال پیس‌ـ‌نوتلی» و «ریمبی‌ـ‌راکی ماونتن هاوس‌ـ‌سانْدره»، پیش افتاد. در کلگری و ادمونتون، «ماندن» با اختلاف بسیار بزرگی پیروز شد. نتایج رسمی ۲۹ اکتبر اعلام می‌شود.

اما این همه‌پرسی ده پرسش داشت. نُه پرسش دیگر را دولت دنیل اسمیت، نخست‌وزیر استان، طرح کرده بود که پاسخ‌ها با آن‌ها یک‌دست نبود. در شمارش غیررسمی، چهار پرسش دربارهٔ مهاجرت و دسترسی تازه‌واردان به خدمات عمومی با حمایت حدود ۵۴ تا ۵۸ درصد رأی‌دهندگان پذیرفته شد. بیشترین حمایت، حدود ۶۴ درصد، به الزام ارائهٔ مدرک شهروندی برای رأی‌دادن در انتخابات استانی رسید. در این‌باره باید گفت که رأی‌دادن در آلبرتا از پیش ویژهٔ شهروندان است و مقام‌های انتخاباتی از موارد بسیار اندکی از رأی غیرمجاز خبر داده‌اند.

در پرسش‌های مربوط به قانون اساسی، اختلاف‌ها نزدیک‌تر بود. انتخاب قضات دادگاه‌های استانی از سوی استان‌ها (حدود ۵۲ درصد)، کنارگذاشتن مجلس سنا با نمایندگان انتصابی (حدود ۵۴ درصد) و برتری قوانین استانی بر قوانین فدرال در حوزه‌های مشترک (حدود ۵۱ درصد) اندکی بیش از نیمی از آرا را گرفتند. پرسش دربارهٔ خروج استان‌ها از برنامه‌های فدرال بی‌آنکه بودجه‌اش را از دست بدهند، با حدود ۵۱ درصد رأی منفی رد شد. نتیجهٔ پرسش‌های ۱ تا ۵ الزام‌آور نیست و تغییر قانون اساسی هم بدون موافقت دیگر استان‌ها و دولت فدرال ممکن نیست. کنارگذاشتن مجلس سنا حتی به رضایت هر ده استان، مجلس عوام و خود سنا نیاز دارد.

واکنش رهبران سیاسی نشان داد که هر طرف از نتیجه چه برداشتی دارد. مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، گفت آلبرتایی‌ها «کانادا را برگزیدند». او وعده داد دولتش با شتاب بیشتری شریکان تجاری تازه می‌یابد، پروژه‌های ملی را سرعت می‌بخشد و کانادا را به قدرتی در حوزهٔ انرژی تبدیل می‌کند که آلبرتا در قلب آن است. او در عین حال یادآوری کرد که رأی پرسش‌های دیگر هنوز در حال شمارش است. پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی در مجلس فدرال، نتیجه را رأی قاطع به آلبرتایی قوی در کانادایی متحد دانست و تأکید کرد که اولویت باید غذا و مسکن ارزان‌تر، خیابان‌های امن، مرزهای مطمئن و مهاجرت کمتر باشد.

از سوی دیگر دنیل اسمیت، نخست‌وزیر آلبرتا، پس از اعلام نتایج غیررسمی همه‌پرسی به اعضای جدایی‌طلب حزب محافظه‌کار متحد (UCP) گفت یا نتیجه را بپذیرند یا حزب را ترک کنند، چون این حزب «حزب استقلال‌طلب» نیست. او همچنین گفت می‌داند رأی‌دهندگانِ گزینهٔ جدایی دل‌خورند اما باید با واقعیت کنار بیایند.

اما از آن سوی کانادا پل سن‌پی‌یر پلاموندون، نخست‌وزیر تازهٔ انتخاب‌شده و جدایی‌خواه استان کبک، از زاویه‌ای دیگر نگاه کرد. به‌گفتهٔ او، آلبرتایی‌ها با حمایت از بیشتر پرسش‌های مربوط به افزایش اختیارات استان، به اتاوا پیام داده‌اند که وضع موجود پذیرفتنی نیست. او برگزاری همه‌پرسی را بدون آن «فاجعه»ای که دربارهٔ کبک پیش‌بینی می‌شود، ستود و گفت دولت جدید کبک آمادهٔ همکاری با استان‌هایی است که به همین نتیجه برسند. او به نزدیکی نتیجهٔ پرسش مربوط به خروج از برنامه‌های فدرال هم اشاره کرد و آن را نشانه‌ای مهم دانست.

آوی لوئیس، رهبر حزب دموکرات نوین کانادا، ماندن آلبرتا را مایهٔ آسودگی خواند اما گفت حمایت اکثریت از پرسش‌هایی که مهاجران را هدف می‌گیرند، حس وحدتِ ناشی از نتیجه را تضعیف می‌کند. به‌باور او، بحران‌های درمان، آموزش و هزینهٔ زندگی ریشه در سال‌ها پایین‌بودن بودجه دارد و با مقصردانستن تازه‌واردان حل نمی‌شود. او از همهٔ کانادایی‌ها خواست در کنار مهاجران بایستند.

حاصل این همه‌پرسی را شاید بتوان چنین خلاصه کرد: آلبرتا از کانادا جدا نمی‌شود، اما نتایج پاسخ رأی‌دهندگان به دیگر پرسش‌ها نشان می‌دهد بخش بزرگی از آلبرتایی‌ها خواهان ترتیبات متفاوتی در فدرالیسم کانادا هستند، هرچند باید دید این دیدگاه‌ها تا چه اندازه با دیگر استان‌ها نزدیک است یا از آن‌ها فاصله دارد. این شکاف هنوز در چارچوب «ماندن» در کشور فدرال کانادا تعریف می‌شود، اما پرسش از اینجا آغاز می‌شود که کانادا چگونه می‌خواهد به خواسته‌های دیگر آلبرتایی‌ها پاسخ دهد.

نوشته آلبرتا ماند، اما پیام رأی‌دهندگان یک‌دست نبود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

با اعلام غیرمنتظرهٔ انتخابات استانی زودهنگام دو سال پیش از زمان برنامه‌ریزی‌شدهٔ آن، احزاب فعال در عرصهٔ سیاست استان بریتیش کلمبیا کارزارهای انتخاباتی خود را آغاز کرده‌اند و حالا دیگر اسامی همهٔ نامزدهای معرفی‌شده در نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا ثبت شده است. در این بین حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا در هر ۹۳ حوزهٔ انتخاباتی، حزب حاکم بی‌سی ان‌دی‌پی در ۹۲ حوزه، حزب سبز بریتیش کلمبیا در ۷۳ حوزه، حزب سنتر بی‌سی در ۳۵ حوزه و حزب وان‌بی‌سی در ۳۳ حوزه نامزد معرفی کرده‌ بودند. هرچند حزب محافظه‌کار یکی از نامزدهایش را کنار گذاشت و یکی از نامزدهای حزب سبز هم از شرکت در انتخابات کناره‌گیری کرد و یکی از نامزدهای مستقل هم به حزب وان‌بی‌سی پیوست.

حزبی که بتواند دست‌کم ۴۷ کرسی مجلس قانونگذاری استان را از آن خود کند، از سوی نایب‌السلطنهٔ استان مأمور تشکیل دولت می‌شود و تا چهار سال آینده قدرت را در دست خواهد داشت.

نظرسنجی‌های منتشرشده تا زمان نگارش این سطور حاکی از آن است اعلام انتخابات زودهنگام موجب کاهش محبوبیت حزب حاکم ان‌دی‌پی شده و اگر انتخابات همین امروز برگزار شود، محافظه‌کاران دولت اکثریت تشکیل می‌دهند. البته هنوز همهٔ احزاب پلتفرم هزینه‌یابی‌شدهٔ خودشان را ارائه نکرده‌اند و رهبرانشان هم هنوز در هیچ مناظره‌ای شرکت نکرده‌اند؛ مواردی که می‌تواند روی نظر رأی‌دهندگان در فرصت کمتر از یک ماه تا زمان انتخابات در روز ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶ مؤثر باشد.

برای آگاهی خوانندگانمان از مواضع رهبران احزاب به‌ویژه دربارهٔ مواردی که مستقیماً با جامعهٔ ایرانی‌-کانادایی مرتبط است و در رسانه‌های جریان اصلی به آن‌ها پرداخته نمی‌شوند، از همهٔ رهبران احزاب دعوت کردیم تا در گفت‌وگویی این موارد را با آن‌ها در میان بگذاریم و پاسخ‌هایشان را بشنویم. از بین پنج رهبر احزاب اصلی بریتیش کلمبیا، دیوید ایبی، رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، النور استورکو، رهبر حزب سنتربی‌سی و دالاس برودی، رهبر حزب وان‌بی‌سی، به دعوت ما پاسخ دادند که گفت‌وگو با آن‌ها در این شماره از نظرتان خواهد گذشت.

این توضیح ضروری است که به‌دلیل فشردگی برنامه‌های این سه رهبر، زمانی که برای پرسش در اختیار داشتیم، کوتاه و متفاوت بود. مصاحبه با دیوید ایبی کوتاه‌تر و مصاحبه با دالاس برودی طولانی‌تر از بقیه بودند. ضمن اینکه گفت‌وگو با دیوید ایبی تلفنی و گفت‌وگو با دو رهبر دیگر با تماس تصویری بود. به‌همین دلیل موفق به پرسیدن همهٔ سؤالات از دیوید ایبی و النور استورکو نشدیم.
توجه شما را به سومین گفت‌وگو، یعنی گفت‌وگو با دالاس برودی، رهبر حزب وان‌بی‌سی جلب می‌کنیم.

از وقتی که گذاشتید و با ما گفتگو می‌کنید واقعاً سپاسگزارم. خوانندگان ما علاقه‌مندند مستقیماً از زبان رهبران، اولویت‌ها و دیدگاه‌های آن‌ها را دربارهٔ استان از زبان خودشان بشنوند.

شما قبل از ورود به سیاست به‌عنوان حقوقدان و گوینده کار کرده‌اید. آن مسیرهای شغلی چطور رهبری شما را شکل دادند و وان‌بی‌سی (1BC) چه چیزی ارائه می‌کند که رأی‌دهندگان نمی‌توانند از محافظه‌کاران دریافت کنند؟

حرفه‌ام به من اعتمادی داد که برای صحبت کردن نیاز دارم و اهمیت ارتباط مؤثر و واضح را به من آموخت و بودن در حوزهٔ حقوق، حس بسیار عمیقی نسبت به نیاز به حقیقت و عدالت در سیستم قضایی‌مان به من داد. و اینکه وقتی سیستم قضایی آن طور که باید کار نمی‌کند، می‌بینید که جامعه چگونه دچار وحشت می‌شود؛ زیرا اوضاع آن‌طور که باید یا آن‌طور که قبلاً بوده کار نمی‌کند. بنابراین حقوقدان بودن قطعاً اهمیت سیستم قضایی بسیار مستحکم و عادلانه را به من آموخت.

با وان‌بی‌سی، شما یک حزب محافظه‌کار واقعی با ارزش‌های محافظه‌کارانهٔ واقعی دریافت می‌کنید که متزلزل نخواهد شد و تغییر نخواهد کرد. ما روی اصولی مشخص می‌ایستیم و برخلاف حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا، از آن اصول عقب‌نشینی نخواهیم کرد. اگر آن را در پلتفرم ما بخوانید، این همان کاری است که انجام خواهیم داد. تجربهٔ من با حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا قبل از اخراجم این است که آن‌ها می‌گفتند هنگام کمپین کارهای خاصی را انجام خواهند داد، اما وقتی به حکومت رسیدیم، شروع کردند به تغییر آن و جابه‌جایی و تغییر پیام‌رسانی. من متوجه شدم بسیاری از افرادی که به آن بدنه آورده بودند اصلاً در هیچ زمینه‌ای محافظه‌کار نبودند…

بله، در واقع من هم در این مورد سؤالاتی دارم. بله، این به طور خاص مربوط به همان موضوع است. شما در سال ۲۰۲۴ به عنوان یک نمایندهٔ محافظه‌کار انتخاب شدید و در مارس ۲۰۲۵ از آن فراکسیون برکنار شدید. رهبر وقت، جان راستد، گفت نظرات شما شهادت بازماندگان مدارس شبانه‌روزی بومیان را به سخره گرفته است. چطور به این نگرانی‌ها پاسخ می‌دهید و امروز دربارهٔ آن تجربه چه فکری می‌کنید؟

جان در آن بیانیهٔ مطبوعاتی دروغ گفت و من هرگز بازماندگان مدارس شبانه‌روزی بومیان را به سخره نگرفته بودم، چه کسی چنین کاری می‌کند. این چیزی بود که آن‌ها برداشت کردند. این همان داستان قدیمی‌ای است که از متن خارج شده است. من دربارهٔ مارکسیسم فرهنگی صحبت می‌کردم که در آن اکنون همه می‌گویند هر حقیقتی، حقیقت است؛ حقیقتِ تو، حقیقتِ من، حقیقتِ پدر. هر کس حقیقت خودش را دارد. و من می‌گویم این کل مشکل است. ما برای اتخاذ سیاست به حقیقت عینی واقعی نیاز داریم.

من اصلاً دربارهٔ مدارس شبانه‌روزی بومیان صحبت نمی‌کردم. موضوع اصلی من در آن زمان ادعای این بود که ۲۱۵ کودک در یک گور دسته‌جمعی در مدرسه شبانه‌روزی بومیان کملوپس دفن شده‌اند و هیچ جسدی پیدا نشده بود و هیچ حفاری‌ای انجام نشده بود. بله، داستان همین است. این آغاز آن پادکستی بود که در آن حضور داشتم. سپس به این موضوع پرداختم که همهٔ حقیقت‌ها اکنون به اندازهٔ حقیقت‌های دیگر معتبرند. من فقط می‌گویم ما نمی‌توانیم به‌عنوان یک کشور یا یک جامعه این‌طور عمل کنیم. وقتی می‌دانید درست است که یک نفر قاتل است، یک نفر قاتل نیست. شما نمی‌توانید بگویید خب حقیقت من این است که او قاتل نیست. منظورم این است که صحبت من این بود. بنابراین این موضوع مطرح شد و با نگاهی به گذشته، این یک شوک برای سیستم من بود. باید بگویم فکر می‌کنم با من بسیار بد رفتار شد. اما در واقع فکر می‌کنم آن‌ها به‌دنبال راهی برای خلاص‌شدن از شر من بودند و راه خود را پیدا کردند و این مرا قوی کرد و جنبشی را به راه انداخت. و من یک مستند دربارهٔ آن ساختم. بنابراین همیشه خوبی‌هایی حتی از ناخوشایندترین وضعیت‌ها حاصل می‌شود.

دسامبر گذشته هیئت مدیرهٔ وان‌بی‌سی شما را از رهبری برکنار کرد. این در واقع به‌طور خاص مربوط به وان‌بی‌سی است. و حدود یک هفته بعد دوباره به سمت خود بازگشتید. هم‌بنیان‌گذاران شما، تارا آرمسترانگ و تیم تیلمن، از آن زمان از شما جدا شده‌اند. چه اتفاقی افتاد و چه چیزی در نحوهٔ اداره حزب در آن زمان تغییر کرد؟

آن جدایی مرا کاملاً غافلگیر کرد و زمان بسیار ناراحت‌کننده‌ای برای من بود. در شوک بودم که چه اتفاقی دارد می‌افتد. اما با توجه به اینکه دیدگاه من این بود که مشکل حول یک فرد جوان که به‌عنوان کارمند برای کمپین کار می‌کرد شکل گرفت و مدت‌ها بود می‌گفتم من نگران این فردم. او مناسب نیست. باید جابه‌جا و اخراج شود. مشکلات با این فرد روزبه‌روز بیشتر می‌شد. و به‌جای اخراج او، به من حمله کردند. و این اتفاق افتاد… گروهی از ما بودیم که می‌خواستیم حزب را با هم نگه داریم. یک هفتهٔ طولانی، شاید ۱۰ روز در دسامبر وجود داشت که واقعاً وحشتناک بود و ما تلاش می‌کردیم کنترل حزب را پس بگیریم.

تیم، تارا و پل به شکلی واقعاً ناعادلانه پشت سر من اساس‌نامه را تغییر دادند تا بتوانند مرا برکنار کنند که به‌نوعی اقدامی بسیار غیرحرفه‌ای بود. اما ما در طول هفته مذاکره کردیم و من کلاه حقوقی‌ام را به سر گذاشتم و نامه‌هایی فرستادم و گفتم: «من کنترل را حفظ می‌کنم.» آن‌ها به من پیشنهاد دادند که یا ما حزب را می‌گیریم و تو می‌روی یا تو حزب را می‌بری و ما می‌رویم. و من گفتم: «باشد، ما حزب را برمی‌داریم.» سپس بعد از اینکه گفتم حزب را می‌خواهم، گفتند: «اوه، ما فکر نمی‌کردیم آن را بخواهی.» و من گفتم: «خب، حالا دیگر نمی‌توانید پس بگیرید. ما می‌خواهیم آن را نگه داریم.» و بنابراین، ما کنترل حزب را حفظ کردیم. من رهبرم و به جلو ادامه دادیم و مدتی طول کشید تا از همهٔ آن اتفاقات بهبود پیدا کنیم، اما البته این کار را کردیم و دوباره مشغول کار شدیم و می‌دانید، درس‌هایی آموختم. یاد گرفتم حتی افرادی که فکر می‌کنید در سیاست به شما نزدیک‌ترند می‌توانند علیه شما برگردند. این کسب‌وکار بسیار عجیبی است. من در واقع هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده بودم، اما به هر حال این‌طور است.بنابراین وان‌بی‌سی به جلو حرکت کرده و کلی لذت برده‌ایم و یک تیم واقعاً محکم داریم و بسیار سخت کار می‌کنیم.

دربارهٔ این انتخابات زودهنگام که نخست‌وزیر ایبی آن را اعلام کرد، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد بیشتر شهروندان بریتیش کلمبیا فکر می‌کنند خیلی زود است. حس شما دربارهٔ این زمان‌بندی چیست و این چطور کمپین شما را شکل می‌دهد؟

زمان‌بندی بسیار افتضاح است. من وقتی دیوید ایبی انتخابات را اعلام کرد، شوکه شدم. ما همه قرار بود برای نشست پاییزه به مجلس برگردیم. به‌جای اینکه او روی کار تمرکز کند و کارش را انجام دهد، تصمیم گرفت انتخابات اعلام کند. و چرا این کار را کرد؟ خب، به این دلیل که او مزیت استراتژیک به دست می‌آورد زیرا می‌بیند اپوزیسیون در آشفتگی است. بنابراین اساساً او اقدامی کاملاً سیاسی انجام می‌دهد. این ربطی به ترامپ ندارد. این ربطی به کمک به اقتصاد ندارد. و در واقع، این یک اسراف وحشتناک پول است. برای برگزاری این انتخابات درحالی‌که از قبل در وضعیت بدهی و کسری بودجهٔ وحشتناکی هستیم، رقمی نزدیک به صد میلیون دلار هزینه خواهد شد.

به هر حال، فکر می‌کنم اما در مورد زمان‌بندی، ما در آن دخالتی نداریم. بنابراین تیم ما به سرعت دور هم جمع شد و توانستیم ۳۸ نامزد را از خط عبور دهیم و فوق‌العاده به این دستاورد شگفت‌انگیز افتخار می‌کنم.

لیست نامزدهای انتخابات بریتیش کلمبیا نشان می‌دهد که وان‌بی‌سی ۳۳ نامزد در ۹۳ حوزه انتخابیه دارد. سؤال من این است که چرا فقط ۳۳ نامزد و آن حوزه‌ها را چطور انتخاب کردید؟ می‌دانم یکی از عوامل این است که اشاره کردید در حوزه‌هایی که محافظه‌کاران اصیل حضور دارند نامزدی معرفی نمی‌کنید، اما می‌خواستم بدانم آیا دلیل دیگری هم در انتخاب آن حوزه‌ها وجود داشته است؟

اول از همه، نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا (Elections BC) تعداد ۳۳ نامزد را لیست کرده است اما ما ۵ نامزد دیگر داریم که در حال حاضر در حال مناقشه روی آن‌ها هستیم. آن‌ها می‌گویند تیک مربوط به وابستگی به حزب را نزده‌اند در حالی که واضح است آن‌ها متعلق به وان‌بی‌سی بوده‌اند و ما روی آن کار می‌کنیم، اما باید ۳۸ تا باشد و ممکن است چند نفر دیگر هم اضافه شوند، بنابراین آن پرونده هنوز کامل نیست، اما امیدواریم ۳۸ یا ۴۰ نفر باشند. ما افرادی را انتخاب کردیم که قوی و پرشور بودند و در حوزه‌هایی حضور داشتند که واقعاً حس می‌کنیم شانس بسیار بالایی برای برنده شدن داریم و این کار را بر اساس داده‌هایی که طی سال گذشته جمع‌آوری کرده‌ایم انجام دادیم. ما می‌دانیم کجا واقعاً تشنگی برای حزبی مانند وان‌بی‌سی وجود دارد که در واقع حزبی برای بازگشت به اصول اولیه است.

پس از گزارش‌های هفتهٔ گذشته که حاکی از گفت‌وگوهای بین محافظه‌کاران و وان‌بی‌سی بود، یکی از اعضای سابق فراکسیون محافظه‌کاران، حزبش را متهم کرده که به جناح راست افراطی نزدیک می‌شود. چه چیزی بحث شد و آیا به توافق رسیدید و چطور به برچسب راست افراطی پاسخ می‌دهید؟

برچسب راست افراطی یک جوک است زیرا، می‌دانید، حتی ۱۰ سال پیش، من یک فرد عادی بودم؛ بودجه‌های متوازن، آموزش‌ندادن مسائل جنسی به کودکان، بچه‌های کوچک در مدرسه، مثله‌نکردن نوجوانانی که فکر می‌کنند ناگهان جنسیتشان تغییر کرده است. بیرون‌آوردن مردم از خیابان‌ها، متوقف‌کردن و دستگیری قاچاقچیان مواد مخدر، رسیدگی به مواد مخدر و اعتیاد به روشی درست و… مسئله دیگر این است که ما می‌خواهیم با کل پروندهٔ بومیان برخورد کنیم و آن را به روندی عاقلانه بازگردانیم و غیره. بنابراین اگر این راست افراطی است، من نمی‌دانم آن‌ها چه می‌گویند. فکر می‌کنم اتفاقی که افتاده این است که در واقع فضا چنان تغییر شده که جناح چپ بسیار رادیکال شده است. خیلی رادیکال. و آن‌ها آن‌قدر طولانی امور را اداره کرده‌اند که هر چیزی را که بر خلاف برنامهٔ رادیکال آن‌ها باشد، افراطی می‌دانند. من فقط یک انسان عادی هستم.

بنابراین شما فکر می‌کنید نسبتاً این شبیه راست افراطی به نظر می‌رسد نسبت به آن تفکر رادیکال؟

فکر می‌کنم نسبت به آن، بله، منظورم این است که کل وضعیت بسیار تغییر کرده و ما به اجبار با هنجار جدید تغذیه شده‌ایم و فکر می‌کنم بسیاری از مردم با آن می‌جنگند چون این هنجار جدیدی نیست که ما می‌خواهیم. ما می‌خواهیم اوضاع به حالت عادی برگردد. من به دوگانهٔ راست و چپ اعتقاد ندارم. فکر می‌کنم در این نقطه موضوع بالا یا پایین است.

بریتیش کلمبیا کسری بودجه روبه‌رشدی داشته است و شما وعدهٔ بریتیش کلمبیایی بدون مالیات طی ۱۰ سال را داده‌اید. این در عمل چطور کار می‌کند؟ در این فاصله چه میزان کسری بودجه قابل قبول است؟ و از کدام خدمات محافظت می‌کنید یا آن‌ها را کاهش می‌دهید؟

اول از همه، هیچ کسری بودجه‌ای قابل قبول نیست. ما هرگز نباید بیشتر از درآمد خرج کنیم. بدهی نیز باید کاهش یابد، اما این موضوع جداگانه‌ای است. درست مانند یک خانوار که می‌تواند بدهی خود را از طریق وام مسکن و غیره مدیریت کند و طی زمان آن را پرداخت کند. این روش منظم‌تری برای رسیدگی به امور است. کسری بودجه در واقع همان چیزی است که هر ماه روی کارت اعتباری خود حمل می‌کنید و فقط حداقل پرداخت‌ها را انجام می‌دهید. این غیرممکن است و به‌سرعت کنترل خود را از دست می‌دهید و به سرعت به دردسر می‌افتید. و کسری بودجهٔ ما همان چیزی است که باعث تنزل رتبهٔ اعتباری ما شده است. بنابراین هزینهٔ بیشتری برای استقراض پول پرداخت می‌کنیم، درست همان‌طور که رتبهٔ اعتباری ما پایین می‌آید. شما هنگام تلاش برای وام‌گرفتن سود بیشتری پرداخت می‌کنید و این همان اتفاقی است که در حال رخ‌دادن است. بنابراین من می‌گویم هیچ کسری بودجه‌ای قابل قبول نیست. ما باید مازاد بودجه داشته باشیم و برای کاهش سریع آن کار خواهیم کرد. و چطور این کار را انجام خواهیم داد؟ در ابتدا با یک کاهش بسیار بزرگ شروع می‌کنیم؛ حداقل یک‌سوم خدمات عمومی باید کاهش پیدا کند. همچنین حسابرسی موشکافانهٔ عظیمی در سطح دولت انجام خواهیم داد که در آن دقیقاً بفهمیم این‌همه پول‌ها به کجا می‌رود. حسابرسی عمیقی که در آن وزرا و معاونان وزرا باید به سؤالات دربارهٔ اینکه دقیقاً آنچه برای آن هزینه می‌کنند تا آخرین پنی پاسخ دهند. و سپس تمام این هزینه‌ها را برای استان بریتیش کلمبیا فاش می‌کنیم و به آن‌ها می‌گوییم کجا قرار است کاهش هزینه داشته باشیم. اسراف زیادی وجود دارد و من آن را در ویکتوریا می‌بینم. بنابراین ما باید از شر این اسراف خلاص شویم و این تا حد زیادی در کاهش کسری بودجه ما مؤثر خواهد بود. هزینه‌ها باید دوباره هدایت شوند تا اسراف کمتر شود و به‌سمت بهره‌وری واقعی برای شهروندان بریتیش کلمبیا برویم. آن‌ها باید در ازای پول خود نتیجه ببینند و در حال حاضر نمی‌بینند. ما هزینهٔ هنگفتی برای سیستم مراقبت‌های بهداشتی خود پرداخت می‌کنیم و مردم هنوز مراقبت‌های بهداشتی مناسبی دریافت نمی‌کنند. بنابراین می‌بینید که یک شکاف بسیار بزرگ وجود دارد.

تعرفه‌های ایالات متحده از همین حالا صنایع بریتیش کلمبیا را تحت تأثیر قرار داده و جنگ تجاری موضوع مرکزی کمپین نخست‌وزیر ایبی است. وان‌بی‌سی چه کاری را متفاوت انجام خواهد داد تا از مشاغل و اقتصاد استانی محافظت کند؟

من اگر رهبر این استان بودم، مستقیماً می‌رفتم و جلسه‌ای با دونالد ترامپ ترتیب می‌دادم و با او صحبت می‌کردم. زیرا نگرانی‌های او دربارهٔ بریتیش کلمبیا مشروع است. فنتانیل از طریق بندر ما جریان دارد و به کشور او می‌رود و ظاهراً سالانه ۳۵۰٬۰۰۰ نفر در ایالات متحده به همین دلیل جان خود را از دست می‌دهند. کل جنگ ویتنام فقط ۵۵,۰۰۰ کشته داد و حالا جوانانشان صرفاً به‌خاطر این مادهٔ مخدر می‌میرند. من هم اگر مواد مخدر از حوزهٔ قضایی دیگری وارد می‌شد و به نظر می‌رسید هیچ کاری در این مورد انجام نمی‌شود، عصبانی می‌شدم. او همچنین از تعرفه‌هایی که ما بر روی کالاهای آمریکایی اعمال می‌کنیم ناراحت است. بنابراین شما به آنجا می‌روید و صرف‌نظر از اینکه آیا این رئیس‌جمهوری است که از نظر سیاسی با او موافقید یا نه، باید با ایالات متحده به توافق برسید و معاملهٔ خوبی برای مردم خود به دست آورید. برداشت من این است که دنیل اسمیت بلافاصله رفت و با دولت ترامپ صحبت کرد و بلافاصله معاملهٔ بهتری در مورد تعرفه‌ها به دست آورد. گفت‌وگوی مستقیم مفید خواهد بود. از سوی دیگر، توهین‌کردن، بی‌ادب‌بودن و نام‌بردن از کسی وقتی سعی می‌کنید با او معامله کنید، مفید نیست. تصور کنید اگر این کار را هنگام تلاش برای انجام یک معاملهٔ تجاری انجام دهید، نظراتی دربارهٔ شخص مقابل بدهید، حتی اگر او را دوست نداشته باشید، این برای شما معاملهٔ خوبی به همراه نخواهد داشت. آن‌ها اصلاً نمی‌خواهند با شما معامله کنند. و در نهایت، سیاست دربارهٔ شخصیت‌ها و انسان‌هاست. و من از زمانی که وارد سیاست شده‌ام، این را خیلی یاد گرفته‌ام. شخصیت‌ها همان شخصیت‌ها هستند و بخش زیادی از آن مربوط به نحوهٔ مدیریت خودتان با مردم است. بنابراین من می‌رفتم و می‌گفتم: «لطفاً بپرسید، به ما بگویید چه چیزی از ما می‌خواهید انجام دهیم. ممکن است برای انجام برخی از این کارها به کمک شما نیاز داشته باشیم، اما ما هم می‌خواهیم به این مشکلات رسیدگی کنیم، اما لطفاً با این تعرفه‌ها ما را نزنید. اگر ما الف، ب، ج و د را انجام دهیم، این معامله است. ترامپ همه چیزش معامله است. اگر این کار را بکنیم، این را در ازای آن می‌خواهیم.» فقط یک معاملهٔ تجاری انجام دهید.

بله، می‌فهمم. اما از نظر مواد مخدر، آنچه از کانادا به امریکا می‌رود در مقایسه با مکزیک به گفتهٔ خودشان مقدار بسیار ناچیزی است بنابراین بیشتر مواد مخدر از مکزیک می‌آیند. در واقع این چیزی است که آمار می‌گوید.

آنچه مهم است این است که بروید و با او دربارهٔ نگرانی‌هایش صحبت کنید و سپس ببینیم به چه چیزی می‌توانیم رسیدگی کنیم. اما بسیار بهتر است که با ذهن باز بروید و بگویید: «بسیار خب، ما می‌خواهیم با شما به توافق برسیم. این تعرفه‌ها برای ما ویرانگر خواهد بود. چه نوع معامله‌ای می‌توانیم دریافت کنیم؟» آن‌ها اقتصاد بسیار بزرگ‌تری از ما دارند. این بزرگ‌ترین اقتصاد در کل جهان است. بیشتر کشورهای دیگر دوست دارند درست در کنار اقتصاد ایالات متحده باشند. کشوری که همچنین اساساً از ما از منظر نظامی محافظت می‌کند. ما واقعاً کار زیادی برای قوی نگه‌داشتن ارتش خود و توانایی دفاع از خود انجام نمی‌دهیم. بنابراین، او ما را سوارکاران مجانی (فری‌لودر) می‌خواند و اینکه ما مدت‌هاست همسایگان خوبی نبوده‌ایم. هر چه بیشتر دربارهٔ او داد و فریاد کنیم، از نظر همکاری آن‌ها با ما، اوضاع بدتر می‌شود. به همین دلیل است که، مهم نیست با چه کسی ملاقات می‌کنید، حتی کسی که رهبر کرهٔ شمالی است، شما شروع نمی‌کنید به او کلی لقب بدهید و بعد به جلسه بروید.

دربارهٔ بومیان وان‌بی‌سی گفته است که «صنعت آشتی» را بودجه‌زدایی خواهد کرد. این به‌طور خاص به چه معناست؟ یعنی کدام برنامه‌ها یا توافق‌ها را پایان می‌دهید یا چطور به رهبران بومی که برخی از آن‌ها خواستار استعفای شما شده‌اند پاسخ می‌دهید، زیرا معتقدند این کار آشتی را تهدید می‌کند؟

بودجه‌زدایی یعنی توقف فوری تمام انتقالات داوطلبانهٔ زمین، پول و قدرت. زیرا برخی پرداخت‌ها انجام می‌شود که کاملاً داوطلبانه است. هیچ الزام قانونی‌ای حتی برای انجام آن‌ها وجود ندارد. بایدفوراً آن را متوقف کرد. سپس باید حسابرسی کاملی از میزان دقیق هزینه‌ها و اینکه مالیات‌دهندگان بریتیش کلمبیا چه چیزی در ازای آن دریافت می‌کنند و نتایج چیست انجام شود. ما باید در ازای پول خرج‌شده در همه چیز در زندگی نتیجه ببینیم. اگر نتایج خوبی به همراه نداشته باشد، باید بپرسیم اینجا داریم چه کار می‌کنیم؟ همچنین من DRIPA یعنی قانون مربوط به اعلامیهٔ حقوق بومیان را لغو خواهم کرد و اعلام خواهم کرد که DRIPA در بریتیش کلمبیا فاقد اعتبار و اثر است. من همچنین نظارت و پاسخگویی را به هزینه‌کرد قبیله‌های بومی بازخواهم گرداند، به این صورت که اگر آن‌ها پول استانی دریافت می‌کنند، باید دربارهٔ اینکه پول کجا می‌رود شفاف باشند. اصل اساسی من این است که اگر پول عمومی دریافت می‌کنید، عموم حق دارند از تمام چیزهایی که برای آن هزینه می‌شود مطلع شوند. اگر نمی‌خواهید کسی از شما بپرسد پولتان کجا خرج می‌شود، پس پول عمومی نگیرید؛ پول خود را به‌صورت خصوصی جمع‌آوری کنید و آنگاه هیچ‌کس هیچ حقی برای دانستن نخواهد داشت.

چیزهای دیگری هم هست که دوست دارم در آن پرونده انجام دهم، اما عمدتاً از آنجا شروع می‌کنیم و شروع می‌کنیم به تنظیم مجدد بهتری در این پرونده که مورد نیاز است.

وان‌بی‌سی خواستار پایان‌دادن به مهاجرت انبوه شده است. اما بسیاری از تازه‌واردان متخصص، از جمله پزشکان ایرانی-کانادایی که فارغ‌التحصیلان پزشکی بین‌المللی هستند. آن‌ها مسیر طبابت در بریتیش کلمبیا را حتی با وجود کمبود پزشک، کند و دشوار می‌یابند. آیا وان‌بی‌سی اعتبارسنجی را برای مهاجران واجد شرایط تسریع می‌کند؟ و چطور آن را با موضع مهاجرتی خود سازگار می‌کنید؟

اساساً مهاجرت خوب و مهاجرت بد وجود دارد. مهاجرت خوب افرادی را به اینجا می‌آورد که سود خالصی برای استان ما خواهند بود به‌جای اینکه سربار ما باشند. این برای ما دستاورد خواهند بود. ما کنترل بیشتری بر مهاجرت می‌خواهیم درست همان کاری که کبک انجام می‌دهد و این حق استانی ماست که چنین کاری را انجام دهیم و در تعداد، میزان، چه کسی، چه زمانی، کجا و این قبیل موارد نظر داشته باشیم. بنابراین افراد دارای اعتبار که به اینجا می‌آیند و می‌خواهند به بهسازی بریتیش کلمبیا کمک کنند، به نظرم فوق‌العاده‌اند. فکر می‌کنم ما به تمام جوامع خود در اینجا نیاز داریم. صحبت‌های زیادی دربارهٔ مهاجرت معکوس هر کسی که میراث اروپایی ندارد وجود دارد. این به‌نظر من کاملاً مسخره است. اما ما به افرادی نیاز داریم که به بریتیش کلمبیا متعهد باشند و از آن مانند یک هتل یا جایی که فقط بیایند و از امکانات استفاده کنند اما سهمی نداشته باشند، استفاده نکنند. این باید متوقف شود. سیستم پزشکی ما، مدارس ما، مراکز جامعه، تمام چیزهای عمومی‌ای که در اینجا داریم و قرار است از شهروندان بریتیش کلمبیا حمایت کنند، حتی قادر به خدمت به افرادی که در اینجا زندگی می‌کنند نیستند. تا زمانی که آن بخش را تحت کنترل درآوریم، چطور می‌توانیم به پذیرش تعداد زیادی از افرادی که می‌رسند و آن‌ها نیز از این امکانات استفاده خواهند کرد ادامه دهیم؟ این اشتباه است که افرادی از بریتیش کلمبیا که در اینجا بزرگ شده‌اند یا زندگی کرده‌اند یا اینجا بوده‌اند نمی‌توانند مراقبت‌های پزشکی مورد نیاز خود را دریافت کنند، اما اورژانس‌های ما مملو از افرادی است که تازه رسیده‌اند. این برای خیلی‌ها قابل قبول نیست.

من اهمیت نمی‌دهم اهل چه کشوری هستند. ما نمی‌توانیم سیستم خود را با افرادی سیل‌آسا پر کنیم که اساساً به اینجا می‌آیند و به سیستم پول نداده‌اند و فرد مولد خالص در سیستم نیستند. بنابراین ما باید دربارهٔ مهاجران خوب و مهاجران بد صحبت کنیم. 

بنابراین شما علاقه‌مندید که این روند را برای این افراد تحصیل‌کرده تسریع کنید؟

بله، ما به پزشکان بیشتری نیاز داریم و باید به پزشکان پول بیشتری بدهیم تا به مناطقی بروند که واقعاً کمبود داریم. این بسیار ساده است. اگر می‌خواهید کسی برود در اورژانس مریت کار کند، فقط به او پول بیشتری بدهید تا به آنجا برود. در بسیاری از کسب‌وکارها، اگر به کسی نیاز دارید که در یک منطقهٔ دورافتاده کار کند، برای رفتن به آنجا به او پول بیشتری می‌دهید. و ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم، اما باید شروع کنیم به کاهش اسراف‌هایی که در حال حاضر در سیستم پزشکی ما وجود دارد و پول را به کارکنان خط مقدم، پزشکان، پرستاران و افرادی که واقعاً با بدن انسان‌ها سر و کار دارند، برسانیم. سیستم مراقبت‌های بهداشتی ما تبدیل شده است به تعداد زیادی پرستار خط مقدم و افرادی که قبلاً مراقبت واقعی از انسان‌ها را انجام می‌دادند، به کارمندان اداری تبدیل شده‌اند.

بله، حدس می‌زنم کارکردن در یک دفتر با میز و کاغذ و نداشتن نیاز به لمس‌کردن بدن راحت‌تر باشد، اما این چیزی است که شما برایش نام‌نویسی کردید، اینکه پرستار و پزشک باشید. ما به شما نیاز داریم که از مردم مراقبت کنید زیرا برای مردم ترسناک شده که متوجه می‌شوند آمبولانس‌ها برای شما وقتی سرتان خون‌ریزی می‌کند، نمی‌آیند و ساعت‌ها طول می‌کشد. مردم در اتاق‌های انتظار ما می‌میرند. 

من از سؤال شما دور شدم. بله، فکر می‌کنم اعتبارسنجی وکلا یا پزشکانِ به‌درستی‌آموزش‌دیده از کشورهای دیگر، ایدهٔ بسیار خوبی است و من نمی دانم چرا این کار را نمی‌کنیم. من جزئیات این موضوع را به‌دقت نمی‌دانم…

ببخشید حرفتان را قطع می‌گنم. اغلب گفته می‌شود نمی‌توانیم کار زیادی انجام دهیم چون این دست کالج پزشکان و جراحان است، آن‌ها می‌گویند این اساساً مانع است.

پس این مانع است. ما باید به آن رسیدگی کنیم. درست همان کاری که قبلاً با وکلا می‌کردند تا مطمئن شوند این کار اساساً چیزی ضد رقابتی است و کنترل روی معیشتشان را حفظ می‌کند، اما شهروندان بریتیش کلمبیا واقعاً با این موضوع رنج می‌برند و تمرکز ما باید روی این باشد که مطمئن شویم مردم می‌توانند مراقبت مورد نیاز خود را دریافت کنند زیرا هر دو می‌دانیم که مردم در حال حاضر برای دریافت مراقبت‌های پزشکی فوری از این کشور خارج می‌شوند.

تعداد زیادی از ایرانی-کانادایی‌ها به‌ویژه در نورث ونکوور گزارش داده‌اند که وقتی صرافی‌هایی که برای ارسال و دریافت پول به و از خارج استفاده می‌کردند ورشکست شدند و از بین رفتند، مبالغ هنگفتی از پس‌انداز‌هایشان را از دست داده‌اند. شما چه نقشی برای استان در حمایت از مصرف‌کنندگان می‌بینید و از چه چیزی حمایت می‌کنید؟ ما می‌دانیم که این صرافی‌ها تحت نظر نهادهای فدرال‌اند، اما نمی دانم که آیا در سطح استان می‌شود کاری برای محافظت از مصرف‌کنندگان انجام داد؟ به تازگی یک صرافی در نورث ونکوور اعلام ورشکستگی کرد و عده‌ای از مردم در مجموع ۵ میلیون دلار از دست دادند و کسی هم تاکنون پاسخگو نبوده و البته این ننخستین‌بار هم نیست که چنین اتفاقی می‌افتد.

ای وای!

بله. و هیچ‌کس نیست که پاسخ بدهد. هیچ‌کس مسئولیت نمی‌پذیرد. به همین دلیل است که می‌پرسیم. ما نمی‌دانیم آیا در سطح استان می‌شود کاری کرد. مثلاً آیا می‌توانآن‌ها را وادار کرد مجوزهای خاصی داشته باشند یا مثلاً مجبورشان کنند پشتوانهٔ ذخیره‌ای در حسابشان داشته باشند تا بتوانند این کسب‌وکار را انجام دهند، چیزهایی مثل این.

این اولین بار است که دربارهٔ این مسئله می‌شنوم، اما با به‌کارگیری اصولی که معمولاً اعمال می‌کنم، باید ببینیم… به نظر من آن‌ها مجبور نشده‌اند ذخیرهٔ مالی داشته باشند و مردم به آن‌ها اعتماد کرده‌اند پول خود را به آن‌ها داده‌اند و آن‌ها پادمان‌های مناسبی را که بانک‌ها، شرکت‌های امانی و اتحادیه‌های اعتباری باید داشته باشند، در جای خود نداشتند. 

دقیقاً

این واقعاً ترسناک است. من پاسخ آماده‌ای برای شما در این مورد ندارم، اما من کارگروهی تشکیل می‌دهم و به آن رسیدگی می‌کنم و افرادی را که تحت تأثیر این موضوع قرار گرفته‌اند پیدا می‌کنم و می‌فهمیم چطور به این مسئله رسیدگی کنیم، به روشی بسیار ساده، واضح و سریع به‌جای ماه‌ها و ماه‌ها مطالعه روی آن؛ باید یک پاسخ نسبتاً سریع و آسان برای این وجود داشته باشد. اما این وضعیت وحشتناکی است. من حتی این را نمی‌دانستم. این ترسناک است. پول آن‌ها از بین رفته است.

بله. می‌دانید مشکل این است که به دلیل تحریم‌ها، ایرانیان نمی‌توانند از طریق بانک‌های داخل ایران مستقیماً پول بفرستند یا پول دریافت کنند. بنابراین صرافی‌ها در نورث ونکوور و جاهای دیگر این کار را از طریق صرافی‌هایی در دبی یا کشورهایی نزدیک به ایران انجام می‌دهند. 

چقدر ویرانگر و تهوع‌آور است، واقعاً ترسناک است. چون اساساً آن‌ها دارند مثل بانک عمل می‌کنند و ناگهان می‌روید آنجا و می‌گویید دارم پولم را می‌فرستم و آن‌ها یک‌شبه ناپدید شده‌اند. حدس می‌زنم این کاملاً  برخلاف مقررات بوده و دولت آن را ندیده و کاری در مورد آن نکرده است. این مکان‌ها چقدر فعالیت کرده‌اند؟ فقط از زمان شروع جنگ؟

نه، مدت زیادی است که گذشته است، چون تحریم‌ها سال‌هاست که وجود دارند و کسب‌وکار صرافی همیشه از ملیت‌های مختلف وجود داشته است، اما برای ایرانیان به‌طور خاص بسیار مهم است زیرا این تنها راهی است که می‌توانند پول بفرستند یا می‌خواهند به خانواده‌هایشان در آنجا کمک کنند یا می‌خواهند دارایی‌های خود را به اینجا بیاورند. به هر حال، این تنها راهی است که می‌توانند این کار را انجام دهند. و بعد اینجا صرافی اعلام ورشکستگی می‌کند و هیچ‌کس مسئولیت نمی‌پذیرد. خیلی وحشتناک است. و من… می‌دانید، تعجب می‌کنم چه اتفاقی افتاده است. و این مسائل سپاه پاسداران (IRGC) یا چه کسی می‌داند چه کسی در این کار دخالت دارد، اما به نظر می‌رسد این تلاش مستقیم برای تضعیف کمک به ایرانیانی است که هنوز تحت سلطهٔ رژیم هستند. برداشت من این است که بیش از ۷۰۰ عضو سپاه پاسداران در حال حاضر در کانادا زندگی و فعالیت می‌کنند. و من تعداد دقیق را نمی‌دانم، اما آن‌ها هنوز اینجا هستند و به‌عنوان یک گروه تروریستی شناخته شده‌اند و اجازه دارند اینجا حضور داشته باشند. من واقعاً… برای نجات جان خودم هم که شده نمی‌فهمم چرا دولت آن‌ها را دور هم جمع نمی‌کند و بیرون نمی‌اندازد. این خیلی دیوانه‌وار است.

من در حال یادگیری دربارهٔ دولت هستم. من این افراد را از اینجا بیرون می‌اندازم و اگر آن‌ها سازمان تروریستی شناخته شده‌اند، می‌دانید، به نظر می‌رسد این موضوعی نسبتاً ساده باشد. اما به هر حال، این کمی متفاوت است، اما ممکن است آن‌ها مردم را با مکان‌هایشان تهدید کرده باشند یا چه کسی می‌داند آنجا چه خبر بوده است. اما متأسفم و من فقط… اگر من در دولت بودم، گروهی تشکیل می‌دادم تا بگویم چطور با این موضوع برخورد کنیم. شاید کس دیگری پاسخ بهتری نسبت به من داشت، اما من… واقعاً یخ‌ کردم و این من را غافلگیر کرد. باید راهی برای برخورد با آن وجود داشته باشد. باید آن را به لیست کارهایی که دوست دارم بررسی کنم اضافه کنم.

فعالان مدت‌هاست فشار آورده‌اند تا قانون جبران خسارت خانواده جایگزین شود که به گفتهٔ آن‌ها خانواده‌های کودکان، سالمندان و دیگران را پس از مرگ ناشی از قصور (wrongful death) بدون درآمد و با کمترین پناه رها می‌کند. آیا وان‌بی‌سی متعهد به مدرن‌سازی آن می‌شود؟ و اصلاحات شامل چه چیزی باید باشد؟

این همان موردی است. قبلاً دربارهٔ این شنیده بودم. این زمانی است که یک مرگ ناشی از قصور رخ داده است. اما آن‌ها مشمول بیمهٔ عمر نیستند… این چطور است؟ بیمه عمر یا…

این بیمهٔ عمر نیست. وقتی نان‌آور خانه می‌میرد، شرکت مسئول یا هر نهادی که مسئول است، به بازماندگان غرامت می‌دهد. در غیر این صورت غرامتی در کار نسیت. به عنوان مثال جوانی از جامعهٔ ایرانی-کانادایی چند سال پیش هنگام انجام نقشه‌برداری هوایی در شمال بریتیش کلمبیا جان باخت. هواپیما سقوط کرد و سه نفر از چهار نفر از جمله این جوان جان باختند، اما خانوادهٔ آن‌ها می‌گویند اندوه آن‌ها سر جای خودش، اما هیچ غرامتی دریافت نکردند زیرا می‌گویند این جوان مسئولیتی در قبال درآمد هیچ خانواده‌ای ندارد. بنابراین این مشکل قانون مرگ ناشی از قصور است.

همین است. بله، که در بریتیش کلمبیا بسیار قدیمی است. حتی انتاریو، من معتقدم آن را تغییر داده‌اند. این باید اصلاح شود. فکر می‌کنم یادم می‌آید خواهرم با من دربارهٔ این صحبت می‌کرد. این باید اصلاح شود. این به‌نظر می‌رسد کار نسبتاً ساده و عادلانه‌ای برای انجام‌دادن باشد. فقط به این دلیل که او وابستگانی نداشت غرامت نگرفته‌اند؟

بله. دقیقاً. بله. مانند بسیاری از جوانان یا حتی بچه‌هایی که به‌دلیل مراقبت کم یا نامناسب در بیمارستان‌ها می‌میرند. خانواده نمی‌تواند هیچ کاری انجام دهد، می‌دانید، آن‌ها نمی‌توانند هیچ غرامتی دریافت کنند. انجمنی وجود دارد که می‌توانید در گوگل جست‌وجو کنید و آن را پیدا کنید، نامش «In Their Name»، این‌ها خانواده‌هایی‌اند که عزیزانشان را از دست داده‌اند، اعم از سالمند یا حتی بسیار جوان یا هر کسی که مسئول تأمین مالی خانواده نیست. اگر به وب‌سایت آن‌ها بروید، می‌بینید که عکس‌ها و داستان‌های آن‌ها همگی وجود دارد. هر کدام از آن‌ها در تصادف یا به‌دلیل بیماری جان باخته‌اند و مراقبت کافی دریافت نکردند یا دلیلی برای آن وجود داشت اما هیچ غرامتی دریافت نکرده‌اند صرفاً به این دلیل که آن‌ها نان‌آور خانواده نیستند.

من حتماً آن را می‌بینم. ممنون که این را به من گفتید.

شما گفته‌اید امیدوارید در کنار یک نخست‌وزیر محافظه‌کار، توازن قوا (balance of power) را حفظ کنید. در ازای حمایت از یک دولت محافظه‌کار چه چیزی مطالبه می‌کنید؟ آیا آقای دورکسون را به عنوان نخست‌وزیر می‌پذیرید با توجه به اینکه او یک رهبر موقت است؟ و آیا هرگز از یک دولت NDP حمایت می‌کنید؟

من هرگز از یک دولت NDP حمایت نخواهم کرد. من لورن دورکسون را به‌عنوان مردی خوب دوست دارم و فکر می‌کنم بله، من با لورن کار خواهم کرد. فکر می‌کنم این بر اساس هر موضوع به‌صورت مورد به مورد خواهد بود تا ببینیم با مسائل به کجا می‌روند. بهترین بخش داشتن تعداد قابل توجهی از افراد وان‌بی‌سی در این دولت این خواهد بود که ما خط اصلی را در مسائل حفظ خواهیم کرد و در مواردی که آن‌ها تمایل دارند متزلزل شوند، چون بیشتر نگران نظرسنجی‌ها و غیره هستند، می‌ایستیم و من به ایستادگی روی اصول و نشان‌دادن رهبری به‌جای باد با هر باد وزیدن اعتقاد دارم. ما باید این استان را به جلو هدایت کنیم و فکر می‌کنم وان‌بی‌سی تلاش خواهد کرد تا مطمئن شود خط قرمزی در مورد مسائل خاصی وجود دارد و اگر آن‌ها به ما نیاز داشته باشند ما از آن حمایت خواهیم کرد و نقش واقعاً عالی‌ای بازی خواهیم کرد و در بسیاری از جهات برای آن‌ها بسیار مفید خواهیم بود.

پیام شما به رای‌دهندگانی که از احزاب اصلی ناراضی‌اند اما نگران‌اند که رأی به وان‌بی‌سی هدر رود یا آرای مرکز-راست را تقسیم کند چیست؟

بیایید دربارهٔ نگرانی مردم در مورد هدردادن رأیشان صحبت کنیم. تصمیم به رأی‌دادن به وان‌بی‌سی به‌جای محافظه‌کاران همانند تصمیم به رأی‌دادن به وان‌بی‌سی به‌جای NDP است. این یک انتخاب برای یک حزب محافظه‌کار واقعی است. حزب محافظه‌کار کنونی دیگر یک حزب محافظه‌کار نیست. این حزب هدف تصاحب معکوسِ لیبرال‌های سابق بریتیش کلمبیا و حزب لیبرال فدرال قرار گرفته است. شما با آن‌ها ارزش‌های محافظه‌کارانه، کاهش مالیات‌ها و چیزهایی را که وان‌بی‌سی به مجلس می‌آورد، دریافت نخواهید کرد. این مانند مقایسهٔ سیب و پرتقال است. آن‌ها دو موجود کاملاً متفاوت‌اند. این مانند سبزهاست، آیا آن‌ها آرای NDP را تقسیم می‌کنند؟ نمی‌دانم. فکر می‌کنم تفاوت‌هایی بین آن‌ها وجود دارد، اما من معتقدم کاری که ما انجام می‌دهیم بهینه‌سازی جنبش محافظه‌کار در بریتیش کلمبیاست. فکر می‌کنم بسیار مهم است که نام‌هایی روی آن برگهٔ رأی داشته باشیم و به مردم حق انتخاب بدهیم. اگر آن‌ها تصمیم بگیرند به حزب دیگر رأی دهند، خب این انتخاب آن‌هاست. آن‌ها باید آن انتخاب را هنگام رفتن به پای صندوق‌های رأی انجام دهند، درست مثل همهٔ ما.

شما چه تعریفی از موفقیت در روز پس از انتخابات دارید؟
البته، من همیشه سعی می‌کنم بزرگ فکر کنم. دوست دارم برنده شوم. اما ما به اندازهٔ کافی نامزد برای اکثریت نداریم. اما تصور کنید بتوانیم توازن قوا را شکل دهیم. این فوق‌العاده خواهد بود. دوست دارم ۱۲، ۱۵ یا ۲۰ نفر از ما آنجا باشیم. اما حتی اگر ۵ یا ۳ یا حتی ۲ نفر داشته باشیم، حداقل ۲ نفر را نیاز داریم، من بسیار بسیار خوشحال خواهم شد و جشن خواهم گرفت. حتی اگر کرسی خودم را از دست بدهم، می‌دانم نامزدهای شگفت‌انگیزی داریم که پای اصولی که وان‌بی‌سی مطرح کرده می‌ایستند. این همه‌چیز درباره دالاس برودی است. ما اکنون تیم فوق‌العاده‌ای از افراد داریم که بسیار قوی‌اند و من عمیقاً به آن‌ها اعتقاد دارم و آن‌ها مبارزند. آن‌ها مبارزان واقعی‌اند. این انتخابات جالبی خواهد بود و ما فقط باید ببینیم تاس‌ها کجا می‌نشینند.

ایده‌آل این است که عالی نمی‌شد اگر NDP را به یک اقلیت کاهش می‌دادیم؟ عالی می‌شد حتی اگر محافظه‌کاران اکثریت کسب کنند یا اقلیت، اما وقتی یک دولت اقلیت وجود داشته باشد بسیار پویاتر خواهد بود. در واقع برای جامعه بهتر است چون آن وقت باید معامله کنید و نمی‌توانید فقط مردم را زیر بگیرید و فکر می‌کنم ما در این استان به آن نیاز داریم تا کمی اوضاع را کند کنیم و این افراد را مجبور می‌کند با هم کار کنند.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

من‭ ‬هم‭ ‬از‭ ‬شما‭ ‬برای‭ ‬این‭ ‬فرصت‭ ‬متشکرم‭.‬

نوشته دالاس برودی: کاری که ما انجام می‌دهیم بهینه‌سازی جنبش محافظه‌کار در بریتیش کلمبیاست اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

با اعلام غیرمنتظرهٔ انتخابات استانی زودهنگام دو سال پیش از زمان برنامه‌ریزی‌شدهٔ آن، احزاب فعال در عرصهٔ سیاست استان بریتیش کلمبیا کارزارهای انتخاباتی خود را آغاز کرده‌اند و حالا دیگر اسامی همهٔ نامزدهای معرفی‌شده در نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا ثبت شده است. در این بین حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا در هر ۹۳ حوزهٔ انتخاباتی، حزب حاکم بی‌سی ان‌دی‌پی در ۹۲ حوزه، حزب سبز بریتیش کلمبیا در ۷۳ حوزه، حزب سنتر بی‌سی در ۳۵ حوزه و حزب وان‌بی‌سی در ۳۳ حوزه نامزد معرفی کرده‌ بودند. هرچند حزب محافظه‌کار یکی از نامزدهایش را کنار گذاشت و یکی از نامزدهای حزب سبز هم از شرکت در انتخابات کناره‌گیری کرد و یکی از نامزدهای مستقل هم به حزب وان‌بی‌سی پیوست.

حزبی که بتواند دست‌کم ۴۷ کرسی مجلس قانونگذاری استان را از آن خود کند، از سوی نایب‌السلطنهٔ استان مأمور تشکیل دولت می‌شود و تا چهار سال آینده قدرت را در دست خواهد داشت.

نظرسنجی‌های منتشرشده تا زمان نگارش این سطور حاکی از آن است اعلام انتخابات زودهنگام موجب کاهش محبوبیت حزب حاکم ان‌دی‌پی شده و اگر انتخابات همین امروز برگزار شود، محافظه‌کاران دولت اکثریت تشکیل می‌دهند. البته هنوز همهٔ احزاب پلتفرم هزینه‌یابی‌شدهٔ خودشان را ارائه نکرده‌اند و رهبرانشان هم هنوز در هیچ مناظره‌ای شرکت نکرده‌اند؛ مواردی که می‌تواند روی نظر رأی‌دهندگان در فرصت کمتر از یک ماه تا زمان انتخابات در روز ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶ مؤثر باشد.

برای آگاهی خوانندگانمان از مواضع رهبران احزاب به‌ویژه دربارهٔ مواردی که مستقیماً با جامعهٔ ایرانی‌-کانادایی مرتبط است و در رسانه‌های جریان اصلی به آن‌ها پرداخته نمی‌شوند، از همهٔ رهبران احزاب دعوت کردیم تا در گفت‌وگویی این موارد را با آن‌ها در میان بگذاریم و پاسخ‌هایشان را بشنویم. از بین پنج رهبر احزاب اصلی بریتیش کلمبیا، دیوید ایبی، رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، النور استورکو، رهبر حزب سنتربی‌سی و دالاس برودی، رهبر حزب وان‌بی‌سی، به دعوت ما پاسخ دادند که گفت‌وگو با آن‌ها در این شماره از نظرتان خواهد گذشت.

این توضیح ضروری است که به‌دلیل فشردگی برنامه‌های این سه رهبر، زمانی که برای پرسش در اختیار داشتیم، کوتاه و متفاوت بود. مصاحبه با دیوید ایبی کوتاه‌تر و مصاحبه با دالاس برودی طولانی‌تر از بقیه بودند. ضمن اینکه گفت‌وگو با دیوید ایبی تلفنی و گفت‌وگو با دو رهبر دیگر با تماس تصویری بود. به‌همین دلیل موفق به پرسیدن همهٔ سؤالات از دیوید ایبی و النور استورکو نشدیم.
توجه شما را به دومین گفت‌وگو، یعنی گفت‌وگو با النور استورکو، رهبر حزب سنتربی‌سی جلب می‌کنیم.
* * * * *

پیش از هر چیزی از شما برای وقتی که به ما دادید، سپاسگزارم. شما سابقهٔ کار در رسانه در کملوپس، خدمت به‌عنوان نیروی ذخیرهٔ نیروی هوایی، سال‌ها خدمت در پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا (RCMP) ازجمله مأموریت در قلمروهای شمال غربی و حضور در گروه نمایش موزیکال را داشته‌اید و سپس وارد دنیای سیاست شدید. کدام‌یک از این تجربیات بیشترین تأثیر را بر شیوهٔ رهبری شما داشته است؟

همهٔ این تجربیات شیوهٔ رهبری مرا شکل داده‌اند. فکر می‌کنم اکثر مردم هم با این موضوع موافق باشند که حاصل‌جمع کل زندگی ماست که ما را به فردی که امروز هستیم، تبدیل می‌کند. من خوش‌شانس بوده‌ام که تجربیات و فرصت‌های فوق‌العاده‌ای داشته‌ام؛ برای مثال، در گشت حاکمیت قطب شمال حضور داشته‌ام، در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان بخشی از گروه نمایش موزیکال آرسی‌ام‌پی در قلمروهای شمال غربی کار کرده‌ام و از ساحل غربی تا ساحل شرقی کشور سفر کرده و برای مردم اجرای برنامه داشته‌ام و با افراد مختلف در سراسر کشور دیدار کرده‌ام. همچنین به قلمرو یوکان رفته‌ام. وقتی مردم از من می‌پرسیدند کدام جامعه محبوب‌ترین جامعه برای تو بوده، واقعاً به هر جامعه‌ای که رفته بودم به‌دلیلی محبوبم شده است؛ چرا که در هر جامعه‌ای چیزهای فوق‌العاده و در عین حال چالش‌هایی وجود دارد.

اما تجربیات اخیر من در آرسی‌ام‌پی، حرفه‌ای بود که مرا به درون خانه‌های مردم برد تا از نزدیک شاهد جدی‌ترین چالش‌های آنان باشم؛ چه چالش‌های مربوط به سلامت روان، چه فقر یا خشونت خانگی. این تجربه به من نگاهی مستقیم و بی‌واسطه از واقعیاتی داد که مردم بریتیش کلمبیا با آن مواجه‌اند. در چهار سال گذشته در پارلمان بریتیش کلمبیا، این موضوعات هنگام بحث بر سر قوانین همواره در صدر دغدغه‌های من بوده است؛ اینکه به آن افرادی که در طول زندگی دیده‌ام، فکر کنم و ببینم چگونه می‌توانم بیشترین کمک را به کسانی بکنم که با بزرگ‌ترین چالش‌ها روبرو هستند.

شما ابتدا با حزب لیبرال بریتیش کلمبیا (BC Liberal) انتخاب شدید، سپس در سال ۲۰۲۴ به محافظه‌کاران پیوستید، در سپتامبر ۲۰۲۵ فراکسیون محافظه‌کار را ترک کردید و همین ماه به حزب «سنتر‌بی‌سی» (CenterBC) پیوستید. با نگاهی به گذشته، چه چیزی این تصمیمات را به هم وصل می‌کند؟

تنها نخی که این تصمیمات را به هم وصل می‌کند خود من هستم. با وجود اینکه در چند حزب مختلف بوده‌ام، نگاه من به این شغل و اولویت‌دادن به موکلان و مردم بریتیش کلمبیا هرگز تغییر نکرده است. اخلاق کاری من هم هرگز تغییر نکرده است؛ در واقع وقتی نمایندهٔ مستقل شدم، حتی سخت‌تر کار کردم تا صدایی رسا برای مردم بریتیش کلمبیا باشم و برای امنیت استان، دسترسی به خدمات درمانی و شنیده‌شدن صدای افراد آسیب‌پذیر مبارزه کنم. این چیزی است که صرف‌نظر از رنگ پیراهنم هرگز تغییر نکرده و به آن افتخار می‌کنم.

در سال ۲۰۲۴ وقتی از من خواسته شد به حزب محافظه‌کار بروم، به من گفتند که این حزب چتری بزرگ خواهد بود و گفتند نگران نباش، می‌دانیم که تو از نظر اجتماعی لیبرالی، اما اینجا جایی برای همه است، اما مشخص شد که این‌طور نبود. به‌همین دلیل وقتی این بار از من خواستند برگردم، گفتم نه. چون بالاخره مردم حق دارند از ما به‌عنوان یک فرد و سیاستمدار انتظار داشته باشند که پای اصول و ارزش‌هایمان بایستیم. حزب سنتر‌بی‌سی با ارزش‌های من همخوانی دارد؛ حزبی که به مردم احترام می‌گذارد، می‌خواهد از نظر مالی مسئولیت‌پذیر باشد و به تمام مردم این استان اهمیت می‌دهد. نگاه برخی این بود که اگر با محافظه‌کاران بروی، حتماً انتخاب می‌شوی، اما این یک نگاه بدبینانه است که تنها دلیل ورود به سیاست، اشتیاق برای کسب صندلی قدرت باشد. جهان‌بینیِ بسیار بهتر این است که برای نمایندگیِ یک دیدگاه و کمک به مردم وارد این عرصه شوید، و این دقیقاً جایی است که من امروز ایستاده‌ام.

هشت نماینده در ۱۸ سپتامبر به سنتر‌بی‌سی پیوستند و ظرف چند روز همه به‌جز شما به حزب محافظه‌کار بی‌سی بازگشتند. شما به همکاران سابق خود که می‌خواستند برگردند، چه گفتید؟

ما جلسهٔ بسیار احساسی‌ای در زوم داشتیم. همه با هم تصمیم گرفته بودیم به سنتر‌بی‌سی بپیوندیم. من پشت همان تریبونی که آن‌ها قول دادند، قول داده بودم که نمایندهٔ مردمی باشم که احساس بی‌خانمانی سیاسی می‌کنند. فقط یکی از ما به آن قول عمل کرد. از دیدن رفتن آن‌ها بسیار ناامید شدم، اما جلسه خصمانه نبود و بسیار محترمانه برگزار شد و اشک‌هایی هم ریخته شد. در نهایت آن‌ها درک کردند که چرا من نمی‌توانم برگردم. از یک طرف سخت است چون باید این چالش را با یک حزب کوچک‌تر و کمترشناخته‌شده به دوش بکشید، اما از طرف دیگر برای من تصمیم آسانی بود زیرا حاضر نبودم به حزبی برگردم که احساس می‌کردم نمایندهٔ ارزش‌های مشترک من نیست. چگونه می‌توانستم به چشمان فرزندانم نگاه کنم و به آن‌ها احترام و ایستادگی پای باورها را آموزش دهم اگر خودم حاضر به انجام آن نبودم؟ من پای آنچه باور دارم ایستاده‌ام و به مردم استان فرصتی برای انتخاب می‌دهم. نتیجهٔ انتخابات هرچه باشد، ما باید تلاش کنیم و برای نمایندگی کسانی که احساس می‌کنند نماینده‌ای ندارند، حضور داشته باشیم.

لطفاً برای رأی‌دهندگانی که هرگز نام سنتر‌بی‌سی را نشنیده‌اند، بگویید این حزب چه مواضعی دارد و چرا باید در کنار حزب محافظه‌کار بی‌سی وجود داشته باشد؟

ما کاملاً با محافظه‌کاران متفاوتیم و روی ارزش‌های خودمان ایستاده‌ایم. بخش اصلی برنامه‌های ما در حال حاضر این است که درک می‌کنیم اقتصاد دغدغهٔ شمارهٔ یک مردم بریتیش کلمبیاست و تمرکز اصلی کمپین ما بر همین خواهد بود. وجه تمایز ما با ان‌دی‌پی و محافظه‌کاران این است که ان‌دی‌پی فرصت‌سوزی کرده و در برخی سیاست‌ها به‌سمت چپ افراطی رفته است؛ مثلاً در سیاست‌های مربوط به مواد مخدر و اصلاحات قرار وثیقه که دیوید ایبی در سال ۲۰۲۲ در برابر آن مقاومت می‌کرد و صداهایی مثل صدای من باعث تغییر مسیر استان شد.

از طرف دیگر، محافظه‌کاران در دو سال گذشته حزبی بسیار آشفته همراه با درگیری‌های داخلی و فساد بوده‌اند. ناپایداری در آنجا، با کری‌-لین فیندلی شروع نشد و با او هم تمام نشد. همچنین من نگرانی‌های زیادی دربارهٔ حزبی دارم که همراه با تارا آرمسترانگ به لایحه‌ای رأی داد که کد حقوق بشر بریتیش کلمبیا را لغو می‌کرد. شاید مردم همیشه با احکام صادره در آنجا موافق نباشند، اما فرایندی است که برای محافظت از مردم در برابر تبعیض طراحی شده است و من با خرسندی از این فرایند حمایت می‌کنم. بنابراین ما از نظر اجتماعی حزبی پیشرو هستیم، نه یک حزب محافظه‌کار اجتماعی، و کاملاً در مرکز قرار داریم. اگر بخواهم مقایسه کنم، حزبی که اکنون بیشترین شباهت را به آن داریم، حزب لیبرال مارک کارنی است.

نخست‌وزیر ایبی درست در همان روزی که شما رهبر شدید، این انتخابات زودهنگام را اعلام کرد و نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر مردم بریتیش کلمبیا فکر می‌کنند خیلی زود بود. نظرتان دربارهٔ زمان‌بندی چیست و این موضوع با توجه به زمان کوتاه و داشتن تنها یک نماینده در پارلمان، چگونه کمپین شما را شکل می‌دهد؟

دلیل‌تراشی دیوید ایبی برای مردم کاملاً خنده‌دار است. او ادعا کرد که برای مواجهه با جنگ تجاری به اختیارات جدید از سوی مردم نیاز دارد، اما واقعیت این است که او در سال ۲۰۲۵ «قانون پاسخ به تعرفه‌ها» را معرفی کرد، اما هرگز از آن استفاده نکرد. او همچنین لایحهٔ ۱۵ را برای تسهیل پروژه‌های زیربنایی معرفی کرد که بخش عمدهٔ آن هرگز به قانون تبدیل نشد. او با تعداد نمایندگانی که داشت تمام فرصت‌ها را برای اقدام جهت تنوع‌بخشی به اقتصاد و مواجهه با جنگ تجاری داشت، بدون اینکه نیازی به برگزاری انتخابات باشد. تنها زمانی که نتوانست قانونی را تصویب کند، زمانی بود که اختلافات داخلی و ایدئولوژیک در حزب خودش مانع شد؛ مثل زمان اصلاحات DRIPA.

بنابراین این روایتی نادرست است. از سوی دیگر، این انتخابات به‌دلیل بی‌کفایتی او و ناتوانی‌اش در محاسبات عواید منابع لازم است؛ اینکه یک مازاد بودجهٔ شش میلیارد دلاری را به کسریِ ۱۳٫۸ میلیارد دلاری تبدیل کرد، بسیار نگران‌کننده است. تأثیر آن بر ما این است که ما حزبی جدید و در حال رشدیم که چالش‌های خود را دارد. اما من معتقدم ما در موقعیتی عالی برای رهبری استان هستیم؛ زیرا اگر بتوانیم با یک تیم کوچک اما بسیار ماهر و با بودجه‌ای محدود چنین تأثیری بگذاریم، نشان می‌دهد که چه کارهایی می‌توانیم برای استان انجام دهیم. 

دیوید ایبی هفت پروژهٔ مرکز نگهداری طولانی‌مدت را لغو کرد. ما بیش از ۷٬۰۰۰ نفر داریم که در انتظار مراقبت‌های طولانی‌مدت‌اند و او آن پروژه‌ها را لغو کرد، اما ده‌ها میلیون دلار هزینه می‌کند تا انتخاباتی را دو سال زودتر از موعد برگزار کند. به من بگویید این کجایش مراقبت از مردم بریتیش کلمبیاست؟ به من بگویید این کار چگونه به فکر سالمندان بودن است؛ ۷٬۰۰۰ سالمندی که در این استان منتظر مکانی برای زندگی و دریافت مراقبت‌اند.

این نشان می‌دهد که او بسیار منفعت‌طلب و بی‌تفاوت است. این موضوع نشان می‌دهد که او درک خود را از واقعیت و اینکه اولویت‌های واقعی در این استان چه چیزهایی‌اند، کاملاً از دست داده است. به‌نظر من، برگزاری انتخابات نمایشی و خودخواهانه به‌جای استفاده از پولی که برای مراقبت از سالمندان در اختیار است، خود به‌اندازهٔ کافی گویاست.

تعرفه‌های آمریکا از هم‌اکنون صنایع بریتیش کلمبیا را تحت تاثیر قرار داده و جنگ تجاری محور اصلی کمپین دیوید ایبی است. سنتر‌بی‌سی برای حفاظت از مشاغل و اقتصاد استان چه کار متفاوتی انجام خواهد داد؟

مهم‌ترین تفاوت بین ما و ان‌دی‌پی تمایل ما به شنیدن حرف‌های کارشناسان صنایع است. به‌عنوان مثال، صنعت جنگل‌داری را در نظر بگیرید که تحت تأثیر سیاست‌های ان‌دی‌پی در واقع سال‌ها قبل از اینکه دونالد ترامپ به قدرت برسد، در حال فروپاشی بود. واقعیت این است که صنعت جنگل‌داری راهکارهایی را ارائه داده است تا بتواند از طریق دسترسی سریع‌تر به مواد اولیهٔ چوبی، تغییر روند صدور مجوزها، نوسازی و اطمینان از معقول‌بودن هزینه‌های قطع درختان، هم مسیر خود را تغییر دهد و هم مقاوم و پایدار بماند. اما واقعیت این است که ما مدت‌هاست در این بخش تحت رهبری ان‌دی‌پی با مشکلاتی مواجه بوده‌ایم؛ درحالی‌که راه‌حل‌ها وجود دارند، و تولیدکنندگان دربارهٔ روش‌هایی صحبت می‌کنند که این دولت می‌تواند حمایت بهتری از تولید در بریتیش کلمبیا داشته باشد.

راه‌حل‌ها در دسترس‌اند. ما مایلیم از نزدیک با شرکای صنعتی کار کنیم تا مطمئن شویم موانعی را که باعث کندی رشد آن‌ها می‌شود، برمی‌داریم. در عین حال، باید مطمئن شویم که از داده‌های ارائه‌شده استفاده می‌کنیم تا این کار را به‌شکلی پایدار و با نگاهی به آیندهٔ بلندمدتِ تنوع اقتصادی‌مان انجام دهیم.

ما همین امروز [اول اکتبر] اعلام کردیم که بودجهٔ آموزش مشاغل مهارتی و فنی را ۲۵ درصد افزایش خواهیم داد. تصمیم‌گیری دربارهٔ خط لوله جدید «پاسیفیک لینک» خبر بسیار خوبی برای استان است؛ این یعنی ایجاد بیش از ۷۰٬۰۰۰ شغل در بریتیش کلمبیا. ما در واقع با کمبود نیروی کار ماهر مواجهیم، بنابراین بخشی از استراتژی ما برای مقاوم‌نگه‌داشتن اقتصادمان، سرمایه‌گذاری روی نیروی کار است.

اعلام یک‌سری پروژه یک بحث است، اما اگر نیروی کار و متخصصان ماهری برای اجرای این پروژه‌ها نداشته باشید، توسعه و رشد متوقف خواهد شد. ما می‌خواهیم با سرعت هرچه تمام‌تر این صنایع را سر پا کنیم تا مطمئن شویم محصولات کانادایی را به بازارهای جدید و در حال رشد بین‌المللی می‌رسانیم؛ و برای این کار باید مطمئن شویم که نیروی کار ماهر را در اختیار داریم.

بنابراین، اعلامیهٔ ما مبنی بر افزایش ۲۵ درصدی بودجه – که معادل ۶۰ میلیون دلار در طی سه سال است – به تعداد بیشتری از مردم بریتیش کلمبیا این فرصت را می‌دهد تا یک مسیر شغلی ارزشمند برای خود بسازند. آن‌ها می‌توانند همین‌جا تشکیل خانواده دهند و کیفیت زندگی‌شان را بهبود ببخشند. این کار ما را برای آینده آماده می‌کند؛ ما در حال آماده‌سازی نیروی کاری هستیم که نه‌تنها قرار است روی پروژهٔ خط لولهٔ «پاسیفیک لینک» کار کنند، بلکه برای تمامی پروژه‌های آینده آماده می‌شوند تا بتوانیم اقتصادی سالم و در حال رشد داشته باشیم.

اگر بتوانید یک چیز را در سال اول حکومت یا موقعیت تأثیرگذاری اصلاح کنید، آیا آن نظام سلامت، قدرت خرید، امنیت عمومی یا چیز دیگری خواهد بود؟ اولویت اول شما چیست؟

اولویت اول، اقتصاد و قدرت خرید (معیشت) است. هر چیز دیگری، امتدادی از اقتصاد ماست. چشم‌انداز ما این است که بریتیش کلمبیا را به بهترین مکان برای مردم، برای سرمایه‌گذاری و برای دستیابی به آن کیفیتی از زندگی که مردم خواهان آن‌اند، تبدیل کنیم؛ و این یعنی دسترسی به سیستم بهداشت و درمان، یعنی جوامع امن و یعنی ایجاد فرصت برای جوانان ما و نسل آینده. اما تمام این‌ها به توانایی ما در پرداخت هزینه‌ها و داشتن یک اقتصاد سالم بستگی دارد. تحت رهبری دیوید ایبی، بازپرداخت بدهی‌هایی که داریم، اکنون معادل بودجهٔ سومین وزارتخانهٔ بزرگ دولت است. می‌دانید که ما شاهد چندین مورد کاهش رتبهٔ اعتباری بوده‌ایم؟ ما باید این وضعیت را تحت کنترل درآوریم تا بخش بیشتری از پول مالیات شما که به جیب دولت می‌رود، صرف تأمین مالی مواردی مانند مراقبت‌های بهداشتی شود و در عین حال مطمئن شویم که اقتصاد را برای تولید درآمدهای مورد نیازمان رشد می‌دهیم. بنابراین، هر کاری که می‌خواهیم در این استان انجام دهیم، به چشم‌انداز اقتصادی ما بستگی دارد.

پس در وهلهٔ اول، باید مطمئن شویم که درآمد بیشتری تولید می‌کنیم، با کنارگذاشتن قوانین و بروکراسی دست‌وپاگیر حزب ان‌دی‌پی، موانع رشد را برمی‌داریم و واقعاً درها را به روی بازارهای بین‌المللی که آمادهٔ پذیرش محصولات بریتیش کلمبیا و کانادا هستند، باز می‌کنیم.

ما آمادهٔ انجام این کاریم و در عین حال، سیستم مراقبت‌های بهداشتی خود را گسترش می‌دهیم تا مطمئن شویم واقعاً در بریتیش کلمبیا یک سیستم بهداشت و درمان همگانی داریم که در آن بخش اورژانس بیمارستان‌ها تعطیل نباشد… تا همه بتوانند در اینجا از کیفیت زندگی بسیار خوبی برخوردار باشند.

بریتیش کلمبیا با کسری بودجهٔ بی‌سابقه‌ای روبروست. چه میزان کسری را قابل‌قبول می‌دانید و سنتر‌بی‌سی چگونه با آن برخورد خواهد کرد؟ کاهش هزینه‌ها، درآمدهای جدید یا زمان‌بندی طولانی‌تر برای بالانس‌کردن بودجه؟

بله، ما فکر می‌کنیم که داشتن کسری بودجه، به‌ویژه یک کسری ساختاری مانند آنچه دیوید ایبی ایجاد کرده است، برای استان ما خوب نیست. اما در عین حال، ما می‌خواهیم بازگشت استان به وضعیت تراز مثبت مالی را به‌گونه‌ای مدیریت کنیم که باعث مجازات مردم بریتیش کلمبیا نشود و سیستم مراقبت‌های بهداشتی را که همین حالا هم شکننده است، بیشتر از این به تحلیل نبرد. می‌دانید، این سیستم در وضعیت شکننده‌ای قرار دارد. ما همین الان هم بخش‌های اورژانس زیادی داریم که در حال تعطیل‌شدن‌اند و همین حالا هم افرادی را داریم که برای بیماری‌های بسیار جدی در لیست‌های انتظار طولانی قرار دارند.

بنابراین، ما می‌خواهیم افق دید کمی طولانی‌تری را در نظر بگیریم. بدیهی‌ست اگر شاهد ورود سریع درآمدها به استان باشیم، می‌توانیم بدهی‌ها را سریع‌تر پرداخت کنیم. اما باید بدانید که هیچ‌چیز یک‌شبه به دست نمی‌آید. توسعه و ساختن اقتصادمان زمان می‌برد و این موضوع برای هر حزب دیگری نیز صادق است.

اما تفاوت در اینجاست؛ آیا شما قول می‌دهید که کسری بودجه را فوراً از بین ببرید و در واقع منابع مالیِ خدمات اجتماعی را کاملاً خالی کنید، یا اینکه حاضرید بگویید که ما باید برای این کار زمان بگذاریم و اولویت ما همیشه و در درجه اول مردم هستند؟

و اینکه مطمئن شویم این کار را به روشی مسئولانه انجام می‌دهیم. ما از نظر مالی محتاط و مسئولیت‌پذیریم، اما مسئولیت اجتماعی هم داریم. اولویت با مردم است. ما قطعاً می‌خواهیم مطمئن شویم که این کار را به‌گونه‌ای پیش می‌بریم که نتایج خوبی برای مردم بریتیش کلمبیا به همراه داشته باشد.

بسیاری از ایرانی‌کانادایی‌های ساکن ونکوور و لوئر مین‌لند گزارش داده‌اند که با ورشکستگی صرافی‌هایی که برای ارسال پول به خارج از کانادا یا دریافت پول از خارج استفاده کرده‌اند، سرمایهٔ خود را از دست داده‌اند، مثلاً در یک مورد اخیراً ۵ میلیون دلار از دست رفته است. شما برای استان چه نقشی در حفاظت از مصرف‌کنندگان قائل‌اید؟

این اتفاق واقعاً وحشتناک است. در سطح استانی، اولاً همکاری نزدیک با شرکای فدرال اهمیت دارد. به‌عنوان یک افسر پلیس سابق، همیشه توصیه کرده‌ام مردم با مؤسسات اعتباریافته و سیستم‌های بانکی دارای بیمه کار کنند، نه قرض‌دهندگان خصوصی غیرمعتبر که خطر بده‌بستان و کلاهبرداری در آن‌ها بالاست. در سطح استانی، راه‌اندازی کمپین‌های آگاهی‌بخشی، یادگیری بیشتر از جامعه دربارهٔ این مشکل و بررسی امکان اقدامات قانونی یا استانی-فدرال برای حفاظت از مردم ضروری است.

مسئله این است که به‌دلیل تحریم‌های ایران، بانک‌های بزرگ امکان انتقال مستقیم پول را ندارند و مردم برای کمک به خانواده‌هایشان یا آوردن دارایی‌هایشان به کانادا پس از مهاجرت چاره‌ای جز استفاده از این صرافی‌ها ندارند.

بله، این موضوعی پیچیده‌تر است. ما با یک بحران بشردوستانه در ایران مواجهیم و خانواده‌ها می‌خواهند در شرایط جنگی کمک بفرستند، درحالی‌که تحریم‌ها وجود دارد. ما باید از طریق کانال‌های دیپلماتیک راه‌حلی پیدا کنیم که هم امکان کمک به اعضای خانواده‌های در معرض خطر در ایران را فراهم کند و هم مانع از دستیابی افراد تحریم‌شده به منابع مالی شود. این یک مشکل بانکی صرف نیست، بلکه یک مشکل بشردوستانه است و دولت ما مشتاق خواهد بود با اتاوا همکاری کند تا راه‌حل‌هایی پیدا شود و صدای مردم بریتیش کلمبیا شنیده شود.

اگر نتیجهٔ انتخابات تشکیل یک دولت اقلیت باشد، آیا با محافظه‌کاران همکاری می‌کنید، یا با ان‌دی‌پی یا هیچ‌کدام؟ و در مقابل، چه درخواستی خواهید داشت؟

دیوید ایبی پیش از این ماهیت خود را نشان داده است. او دو سال دیگر وقت داشت تا مشکلات را حل کند، اما انتخابات زودرس اعلام کرد. شرط ما برای همکاری با هر گروهی، حفظ ارزش‌های این حزب است: سیاست‌های همه‌شمول، غیرتبعیض‌آمیز، مسئولانه از نظر مالی و در عین حال مسئولانه از نظر اجتماعی، همراه با توجه به نیازهای مردم.

پیام شما به رأی‌دهندگانی که خواستار گزینهٔ میانه‌رو هستند، اما نگران‌اند رأی‌دادن به سنتر‌بی‌سی رأی به‌هدررفته‌ای محسوب شود، چیست؟

می‌دانید، بسیاری از مردم می‌گفتند بدون وجود یک گزینهٔ میانه‌رو اصلاً رأی نمی‌دهند یا رأی باطل می‌اندازند، یا در خانه می‌ماندند.

بنابراین، ما گزینه‌ای جایگزین برای ان‌دی‌پی و محافظه‌کاران ارائه می‌دهیم. ما یک گزینه‌ایم و خانهٔ امنی برای دیدگاه‌های میانه‌رو محسوب می‌شویم. من فکر می‌کنم مهم است به یاد داشته باشیم که دموکراسی به‌معنای داشتن حق انتخاب است و از این‌رو، ما صرفاً در حال ارائهٔ یک انتخاب به مردم هستیم تا بتوانند مسیر متفاوتی را برگزینند.

ما نمی‌دانیم نتیجهٔ این انتخابات چه خواهد شد، اما این حزب افتخار می‌کند که در موضع میانه ایستاده و به افرادی که از نظر سیاسی هیچ حزبی را نماینده خود نمی‌دانند، چیزی برای باورداشتن می‌دهد؛ و همچنین این امید را که در مجلس قانون‌گذاری بریتیش کلمبیا به‌طور شایسته نمایندگی خواهند شد.

بار دیگر از وقتی که به ما دادید، سپاسگزارم.

گفت‌وگو با شما باعث افتخار بود. متشکرم و موفق باشید.

نوشته النور استورکو: ما جایگزینی برای ان‌دی‌پی و محافظه‌کاران و خانهٔ امنی برای دیدگاه‌های میانه‌رو محسوب می‌شویم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

با اعلام غیرمنتظرهٔ انتخابات استانی زودهنگام دو سال پیش از زمان برنامه‌ریزی‌شدهٔ آن، احزاب فعال در عرصهٔ سیاست استان بریتیش کلمبیا کارزارهای انتخاباتی خود را آغاز کرده‌اند و حالا دیگر اسامی همهٔ نامزدهای معرفی‌شده در نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا ثبت شده است. در این بین حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا در هر ۹۳ حوزهٔ انتخاباتی، حزب حاکم بی‌سی ان‌دی‌پی در ۹۲ حوزه، حزب سبز بریتیش کلمبیا در ۷۳ حوزه، حزب سنتر بی‌سی در ۳۵ حوزه و حزب وان‌بی‌سی در ۳۳ حوزه نامزد معرفی کرده‌ بودند. هرچند حزب محافظه‌کار یکی از نامزدهایش را کنار گذاشت و یکی از نامزدهای حزب سبز هم از شرکت در انتخابات کناره‌گیری کرد و یکی از نامزدهای مستقل هم به حزب وان‌بی‌سی پیوست.

حزبی که بتواند دست‌کم ۴۷ کرسی مجلس قانونگذاری استان را از آن خود کند، از سوی نایب‌السلطنهٔ استان مأمور تشکیل دولت می‌شود و تا چهار سال آینده قدرت را در دست خواهد داشت.

نظرسنجی‌های منتشرشده تا زمان نگارش این سطور حاکی از آن است اعلام انتخابات زودهنگام موجب کاهش محبوبیت حزب حاکم ان‌دی‌پی شده و اگر انتخابات همین امروز برگزار شود، محافظه‌کاران دولت اکثریت تشکیل می‌دهند. البته هنوز همهٔ احزاب پلتفرم هزینه‌یابی‌شدهٔ خودشان را ارائه نکرده‌اند و رهبرانشان هم هنوز در هیچ مناظره‌ای شرکت نکرده‌اند؛ مواردی که می‌تواند روی نظر رأی‌دهندگان در فرصت کمتر از یک ماه تا زمان انتخابات در روز ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶ مؤثر باشد.

برای آگاهی خوانندگانمان از مواضع رهبران احزاب به‌ویژه دربارهٔ مواردی که مستقیماً با جامعهٔ ایرانی‌-کانادایی مرتبط است و در رسانه‌های جریان اصلی به آن‌ها پرداخته نمی‌شوند، از همهٔ رهبران احزاب دعوت کردیم تا در گفت‌وگویی این موارد را با آن‌ها در میان بگذاریم و پاسخ‌هایشان را بشنویم. از بین پنج رهبر احزاب اصلی بریتیش کلمبیا، دیوید ایبی، رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، النور استورکو، رهبر حزب سنتربی‌سی و دالاس برودی، رهبر حزب وان‌بی‌سی، به دعوت ما پاسخ دادند که گفت‌وگو با آن‌ها در این شماره از نظرتان خواهد گذشت.

این توضیح ضروری است که به‌دلیل فشردگی برنامه‌های این سه رهبر، زمانی که برای پرسش در اختیار داشتیم، کوتاه و متفاوت بود. مصاحبه با دیوید ایبی کوتاه‌تر و مصاحبه با دالاس برودی طولانی‌تر از بقیه بودند. ضمن اینکه گفت‌وگو با دیوید ایبی تلفنی و گفت‌وگو با دو رهبر دیگر با تماس تصویری بود. به‌همین دلیل موفق به پرسیدن همهٔ سؤالات از دیوید ایبی و النور استورکو نشدیم.

توجه شما را به نخستین گفت‌وگو، یعنی گفت‌وگو با دیوید ایبی، رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی جلب می‌کنیم.

* * * * *

آقای نخست‌وزیر، از وقتی که برای این گفت‌وگو به ما دادید، سپاسگزاریم. شما در مجلس قانونگذاری استان اکثریت کرسی‌ها را در اختیار داشتید و انتخابات قرار نبود تا سال ۲۰۲۸ برگزار شود. چه ضرورتی باعث شد تصمیم بگیرید که این انتخابات را برگزار کنید و چه مأموریت‌ها و برنامه‌های جدیدی را از رأی‌دهندگان می‌خواهید در این انتخابات به شما واگذار کنند؟

فکر می‌کنم مهم است که مردم بدانند داشتن اکثریت با اختلاف فقط یک رأی در مجلس یعنی چه. این یعنی هر رأی مساوی می‌شود و رئیس مجلس باید رأی تساوی‌شکن را بدهد. بنابراین اگر دولت حتی یک نفر غایب داشته باشد، سقوط می‌کند و راهیِ انتخابات می‌شویم. این، یعنی همکارانی داشتم که پس از زایمان یا جراحی، از روی تخت بیمارستان یا حین شیمی‌درمانی تماس می‌گرفتند تا در رأی‌گیری شرکت کنند. محافظه‌کاران در ۱۳ نوبت مختلف تلاش کردند دولت را ساقط کنند.

این وضعیت همچنین به‌این معناست که شما نمی‌توانید کنترل جدول زمانی برنامه‌ها را در مجلس در دست داشته باشید. بنابراین، با وجود اینکه می‌دانستم برای مقابله با چالش‌های هزینهٔ زندگی مردم، سیستم مراقبت‌های بهداشتی و تهدید ترامپ بر صنایع کلیدی چه کارهایی باید انجام دهیم، مجبور بودیم اقدامات خود را در هر نشست کاهش دهیم؛ چرا که ساعت‌ها وقت صرف بحث دربارهٔ موضوعات جَنگ فرهنگی مورد نظر محافظه‌کاران می‌شد؛ موضوعاتی مثل اینکه آیا باید به بازماندگان مدارس شبانه‌روزی بومیان باور داشته باشیم یا قانون حقوق بشر بریتیش کلمبیا را لغو کنیم؟ ساعت‌ها و ساعت‌ها روی این مسائل وقت گذاشتیم.

اکنون به اطراف نگاه می‌کنم و احساس فوریت شدیدی دارم. من به‌‌شدت نگران ترامپ و تأثیراتی هستم که او بر اقتصاد ما می‌گذارد؛ قیمت بنزین، قیمت مواد غذایی به‌دلیل هزینه‌های اولیهٔ کشاورزان، و تأثیرات آن بر بخش چوب‌بری. من می‌دانم چه کارهایی باید انجام دهیم، اما نتوانسته‌ایم این طرح‌ها را از طریق مجلس پیش ببریم و از طرف دیگر، مأموریتی هم از سوی مردم بریتیش کلمبیا برای انجام برخی کارهای بسیار چشمگیر نداریم.

ما می‌خواهیم قیمت بنزین در پمپ بنزین‌ها را تنظیم و کنترل کنیم. این چیزی است که تاکنون به مردم بریتیش کلمبیا پیشنهاد نشده است، اما به‌طور میانگین ۲۰ دلار در هر بار سوخت‌گیری برای مردم پس‌انداز به همراه خواهد داشت. همچنین می‌خواهیم سود فروشگاه‌های زنجیره‌ای مواد غذایی را روی اقلام اساسی مانند مرغ، تخم‌مرغ، پنیر و کره کنترل کنیم تا سود اصلی آن‌ها از این اقلام تأمین نشود و خانواده‌های بریتیش کلمبیا بتوانند مایحتاج اولیهٔ خود را تأمین کنند؛ این نیز کار بسیار مهمی‌ست که تاکنون انجام نشده است.

علاوه بر این، می‌خواهیم مالیات جدیدی برای افرادی که سالانه یک میلیون دلار یا بیشتر درآمد دارند، وضع کنیم، که این هم در بریتیش کلمبیا بی‌سابقه است. بنابراین، داشتن نمایندگانی با مأموریت و صراحتِ لازم برای انجام این کارها به‌منظور حمایت از مردم بریتیش کلمبیا و تأمین مالی مراقبت‌های بهداشتی مورد نیاز مانند دستگاه‌های جدید ام‌آر‌آی و سی‌تی‌اسکن که امروز دربارهٔ‌شان صحبت کردیم، بسیار مهم و ضروری است.

شما در واقع بخشی از سؤال بعدی من را پاسخ دادید، اما می‌خواستم بپرسم دولت شما چه برنامه‌های عملیِ مشخصی برای محافظت از کارگران و کسب‌وکارهای بریتیش کلمبیا در برابر پیامدهای اقتصادی ناشی از تعرفه‌های ترامپ دارد؟ و استراتژی‌های تجاری پیشنهادی محافظه‌کاران، سبزها و سایر احزاب را چگونه ارزیابی می‌کنید و برنامه‌های آن‌ها در حمایت از استان ما کجا کاستی دارد؟

نمونه‌های بسیار بارزی از تفاوت میان ما و محافظه‌کاران وجود دارد. ما توافقی با نخست‌وزیر کارنی برای بریتیش کلمبیا به ارزش ۲۰ میلیارد دلار منعقد کرده‌ایم تا بنادر خود را ارتقا دهیم، دسترسی به بازارهای جهانی را افزایش دهیم، جاده‌های جدید و تونل مَسی را بسازیم و از ساخت معادن جدید حمایت کنیم. این رویدادی بزرگ بود؛ بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری تاریخ دولت فدرال در استان بریتیش کلمبیا.

اما محافظه‌کاران با آن مخالفت کردند و گفتند این کار هدردادن پول و ایدهٔ بدی است. من متوجه نمی‌شوم که اگر آن‌ها این‌گونه دست رد به سینهٔ سرمایه‌گذاری دولت فدرال می‌زنند، آن هم برای تمام زیرساخت‌هایی که برای رساندن کالاهایمان اعم از منابع طبیعی یا محصولات کسب‌وکارهای کوچک و متوسط به بازار نیاز داریم، چطور می‌خواهند استان ما را تقویت کنند تا کسب‌وکارها به بازارهای جهانی دسترسی داشته باشند؟

برنامهٔ ما عملاً جواب داده است. کارهایی که با دولت فدرال انجام داده‌ایم، مؤثر بوده و می‌خواهم اعدادی را ذکر کنم؛ شاید کمی تخصصی به نظر برسد اما پیام آن‌ها کاملاً روشن است. تجارت ما با ایالات متحده ۶ درصد کاهش یافت که ضربهٔ بزرگی برای کسب‌وکارهای بریتیش کلمبیاست، اما تجارت ما با کشورهایی غیر از ایالات متحده ۱۶ درصد رشد کرد. این یعنی در مجموع، صادرات ما در سه‌ماههٔ گذشته ۴ درصد افزایش یافت. این اتفاق بزرگی‌ست، یعنی اقتصاد ما همچنان در حال رشد است، شغل ایجاد می‌شود، دستمزدها پرداخت می‌شود و کسب‌وکارها فعال‌اند؛ چرا که در حال دستیابی به بازارهای دیگر در سراسر جهانیم.

این اتفاق تصادفی رخ نداده است؛ حاصل سفر به کشورهای دیگر، حمایت از دولت فدرال در توافق‌های تجارت آزاد، تلاش برای افزایش صادرات و همکاری با دولت فدرال برای توسعهٔ زیرساخت‌های صادراتی بوده است.

دو سؤال بعدی من بیشتر مربوط به جامعهٔ ایرانی‌-کانادایی است. بریتیش کلمبیا با کمبود پزشک مواجه است و می‌دانیم که شما پزشکان آمریکایی را برای فعالیت در بریتیش کلمبیا جذب کرده‌اید. با این حال، این شرایط برای پزشکان آموزش‌دیدهٔ بین‌المللی صدق نمی‌کند و ما به‌خصوص نگران پزشکان ایرانی‌-کانادایی هستیم که همچنان با مسیرهای طولانی و دشواری برای گرفتن مجوز کار در اینجا مواجه‌اند. آیا برنامه‌ای برای تسهیل این روند برای آن‌ها دارید؟

بله، ما در جذب کادر درمان آمریکایی به بریتیش کلمبیا بسیار موفق بوده‌ایم و اکنون حدود ۸۰۰ نفر از آن‌ها موقعیت‌های شغلی نظام سلامت ما را پذیرفته‌اند. اما افراد زیادی به من گفته‌اند گروهی از پزشکان در بریتیش کلمبیا حضور دارند که ما از ظرفیت آن‌ها استفاده نمی‌کنیم؛ پزشکانی که در سایر نقاط جهان آموزش دیده‌اند، اما برای دریافت صلاحیت در اینجا باید روندی طولانی را طی کنند و هیچ حمایتی هم از آن‌ها نمی‌شود.

بنابراین، پیش‌نمایشی از این موضوع بدهم: این مسئله به اطلاع ما رسیده است و ما در جریان این کمپین انتخاباتی، تعهد مشخصی خواهیم داد که چگونه این پزشکان و پرستاران را از روی نیمکت ذخیره‌ها وارد سیستم مراقبت‌های بهداشتی خود کنیم؛ از طریق برنامه‌ای تخصصی که صرفاً برای آن‌ها طراحی شده است. ما به تمامی متخصصان پزشکی که در استان داریم نیازمندیم.

بسیاری از این پزشکان و پرستاران با جوامع فرهنگی خود آشنایی دارند، به زبان آن‌ها مسلط‌اند و دغدغه‌های خاص گروه‌های مختلف در استان ما را درک می‌کنند. به‌همین دلیل، آن‌ها در دو سطح مراقبت تخصصی را ارائه می‌دهند: نخست، مراقبت‌های پزشکی و دوم، ایجاد احساس آرامش و درک دغدغه‌های بیماران تا بتوانند حداکثر بهره را از سیستم سلامت ما ببرند. بسیار نگرانم که نتوانسته‌ایم از این کادر درمان آماده‌به‌کار بهره‌برداری کامل کنیم و به‌زودی با ادامهٔ کمپین، جزئیات بیشتری در این خصوص اعلام خواهم کرد.
سؤال دیگر اینکه بسیاری از ایرانیان کانادایی پس‌انداز قابل‌توجهی را به‌دلیل ورشکستگی صرافی‌های مورد استفاده برای انتقال بین‌المللی پول از دست داده‌اند. درحالی‌که این مؤسسات تحت مقررات فدرال فعالیت می‌کنند، اما خلائی بحرانی در زمینهٔ محافظت‌های مالی از مصرف‌کنندگانی که از خدمات این صرافی‌ها استفاده می‌کنند، وجود دارد؛ به‌ویژه که بسیاری از اعضای جامعه شیوهٔ جایگزینی برای انتقال وجوه ندارند. اقدامات حمایتی مصرف‌کننده در سطح استانی می‌تواند شبکهٔ ایمنی حیاتی‌ای ایجاد کند. آیا دولت بریتیش کلمبیا بررسی مقررات استانی برای پرکردن این خلأ قانونی و حفاظت از مصرف‌کنندگان آسیب‌پذیر را مدنظر قرار می‌دهد؟

ما کارهای اولیهٔ سیاست‌گذاری را انجام داده‌ایم و همچنان برنامه‌مان این است که کسب‌وکارهای خدمات مالی استانی مانند مقررات ناظر بر صرافی‌ها را تنظیم کنیم؛ به‌ویژه در زمینهٔ نقش آن‌ها در پول‌شویی، تا اطمینان حاصل شود که مثلاً به اعضای رژیم ایران در پنهان‌کردن پول یا انتقال آن به بریتیش کلمبیا کمک نمی‌کنند.

مسئلهٔ سوءاستفاده از مصرف‌کنندگان به‌دست این کسب‌وکارهای خدمات مالی، موضوعی جدی است و ما به‌شدت معتقدیم که باید در سطح استان ابزارهای لازم برای برخورد با متخلفان را داشته باشیم. در خصوص کسب‌وکارهایی که در بریتیش کلمبیا دست به کلاهبرداری می‌زنند، بودجه و ظرفیت دو نهاد را افزایش داده‌ایم تا با آن‌ها برخورد کنند: نهاد تنظیم مقررات مالی استان و سازمان «حفاظت از مصرف‌کنندگان بریتیش کلمبیا». ما اطمینان حاصل خواهیم کرد که آن‌ها ابزارهای لازم را برای برخورد با صرافی‌ها و شرکت‌های انتقال پولی که از ایرانیان کانادایی در بریتیش کلمبیا سوءاستفاده می‌کنند، در اختیار داشته باشند.
البته این موضوع صرفاً محدود به پول‌شویی نیست. اخیراً یک صرافی اعلام ورشکستگی کرده و مردم در مجموع ۵ میلیون دلار از دست داده‌اند. بنابراین به‌نظر می‌رسد مقررات و حفاظت‌هایی مانند اینکه صرافی‌ها باید حداقل سرمایه‌ای پشتیبان در حساب خود داشته باشند، لازم است. منظور من محافظت‌هایی از این دست است.

متوجه شدم، به نظر می‌رسد این خلائی چشمگیر در سیستم مقررات‌گذاری است و ما به‌همراه دولت فدرال باید وارد عمل شویم تا مطمئن شویم مصرف‌کنندگان محافظت می‌شوند، خطرات را درک می‌کنند و در صورت ورشکستگی چنین مؤسساتی از پوشش حمایتی برخوردار خواهند بود.

چند سال پیش مصاحبهٔ کوتاهی با شما داشتیم دربارهٔ لزوم مدرن‌سازی قانون مرگ‌ به‌دلیل قصور (Wrongful Death) در بریتیش کلمبیا. درحالی‌که دولت تغییراتی در مقررات شرکت بیمهٔ خودرو (ICBC) ایجاد کرد، خانواده‌های قربانیان معتقدند این اصلاحات حتی برای تصادفات رانندگی هم غرامت کافی فراهم نمی‌کند. فراتر از آن، این رویکردِ متمرکز بر ICBC باعث شده خانواده‌های آسیب‌دیده از مرگ‌ به‌دلیل قصور در سایر حوزه‌ها مانند خطاهای پزشکی یا قصور عمومی، تحت قانون «جبران خسارت خانواده» کاملاً بی‌دفاع بمانند. دولت شما چه پاسخی به نگرانی‌های مداوم آن‌ها دارد و جدول زمانی شما برای معرفی اصلاحات همه‌جانبه‌ای که این قانون را به‌طور کلی اصلاح کند، چیست؟

در خصوص ICBC، ما کمیسیونی در مجلس ایجاد کرده‌ایم تا صدای افرادی را که با سیستم جدید تعامل داشته‌اند و نگران یا خواهان تغییراتی بوده‌اند، بشنود. نمایندگان مجلس شواهد زیادی از مردم، ازجمله کسانی که عزیزان خود را از دست داده بودند، دربارهٔ خلأهای سیستم یا سایر مسائل دریافت کردند.

ما توصیه‌های آن کمیتهٔ چندحزبی را اجرا خواهیم کرد تا مطمئن شویم به وضعیت مردم رسیدگی می‌شود. اما می‌خواهم کاملاً صریح بگویم: ما قرار نیست به سیستمی برگردیم که در آن وکلا سال‌ها بر سر تصادفات رانندگی از یکدیگر شکایت کنند و ۳۰ درصد از مبالغی را که برای افراد آسیب‌دیده در نظر گرفته شده است، به‌عنوان دستمزد بردارند. آن سیستمِ بیمهٔ خودرو، هزینه‌ای حدود دو برابر سیستم فعلی برای مردم داشت و متأسفانه متوجه شده‌ایم که این دقیقاً همان چیزی است که محافظه‌کاران به وکلا وعده داده‌اند. این یعنی مردم بریتیش کلمبیا باید دو برابر برای بیمهٔ خودرو پول بدهند، و ما این کار را نخواهیم کرد.

ما معتقدیم از قربانیان تصادفات رانندگی می‌توان با غرامت مناسب حمایت کرد، اما نباید میلیاردها دلار خرج کنیم تا ICBC عملاً از خودش شکایت کند و وکلا با حق بیمهٔ خودروی مردم پول هنگفت به جیب بزنند. این خبر امروز در رسانه‌ها منتشر شد و به نظر می‌رسد این یکی از تفاوت‌های اساسی میان ما و حزب محافظه‌کار در این انتخابات خواهد بود.

شما اخیراً پروژهٔ جدید ال‌ان‌جی (LNG) را با همکاری دولت فدرال معرفی کردید. آیا می‌توانید دربارهٔ مزایای اقتصادی خاصی که این پروژه برای بریتیش کلمبیا به ارمغان می‌آورد، توضیح دهید؟ فراتر از آن، ایجاد تعادل بین توسعهٔ منابع، اهداف اقلیمی و حقوق بومیان بسیار پیچیده است. دولت شما چگونه قصد دارد با مردم بومی تعامل معناداری داشته باشد و به نگرانی‌های حیاتی مطرح‌شده از سوی گروه‌های محیط‌زیستی پاسخ دهد؟

این تصمیم دربارهٔ فاز دوم پروژهٔ ال‌ان‌جی کانادا رویداد بسیار بزرگی برای بریتیش کلمبیاست. این پروژه به‌معنای ایجاد ۴٬۰۰۰ شغل ساختمانی در محل اجرا، حدود ۵ میلیارد دلار قرارداد برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط بریتیش کلمبیا برای ارائهٔ خدمات، و در طول عمر پروژه، فراهم‌کردن ۲۸ میلیارد دلار درآمد برای تأمین مالی خدمات عمومی مانند بهداشت و آموزش است.

با این حال، هنوز افرادی هستند که نسبت به ال‌ان‌جی نگران‌اند و دربارهٔ تغییرات اقلیمی و پیامدهای زیست‌محیطی دغدغه دارند. آن‌ها باید بدانند که ما این کار را با بالاترین استانداردهای ممکن انجام می‌دهیم. این تأسیسات ال‌ان‌جی ۶۰ درصد انتشار آلایندگی کمتری نسبت به میانگین تأسیسات مشابه در جهان دارد و ۳۰ درصد پاک‌تر از بهترین سایت‌های ال‌ان‌جی در جهان است. به‌همین دلیل است که کشورهایی مانند آلمان، ژاپن و استرالیا خواهان خرید ال‌ان‌جی از بریتیش کلمبیا هستند؛ زیرا اهداف اقلیمی خود را دارند و نمی‌خواهند از جایی ال‌ان‌جی بخرند که منجر به آلودگی شدید شود. مردم بریتیش کلمبیا می‌توانند به این استانداردهای بالا افتخار کنند و بدانند که این پروژه میلیاردها دلار برای خدمات عمومی مورد نیازشان به ارمغان می‌آورد.

با سپاس دوباره از وقتی که به ما دادید.

نوشته از دلایل برگزاری انتخابات زودهنگام تا دغدغه‌های اشتغال پزشکان ایرانی‌-کانادایی و مالباختگان صرافی‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

معلوم نیست آیا زمانی فرا خواهد رسید که دیگر نیازی نباشد از اعدام‌ها در ایران و جهان بنویسیم. متأسفانه آمارهای عفو بین‌الملل، سازمان حقوق بشر ایران و خبرگزاری حقوق بشری هه‌نگاو ناامیدکننده است.

تازه‌ترین گزارش سالانهٔ عفو بین‌الملل دربارهٔ اعدام‌ها در سراسر جهان، که اوت گذشته منتشر شد، نشان می‌دهد در سال ۲۰۲۵ شمار اعدام‌های ثبت‌شده در ۱۷ کشور به ۲٬۷۰۷ نفر رسیده است؛ بالاترین رقم ثبت‌شده از سوی این سازمان از سال ۱۹۸۱ تاکنون. این رقم نسبت به سال ۲۰۲۴، که دست‌کم ۱۵۱۸ اعدام ثبت شده بود، ۷۸ درصد افزایش دارد. جمهوری اسلامی عامل اصلی این افزایش تکان‌دهنده است: حدود ۸۰ درصد کل اعدام‌شدگان جهان، یعنی دست‌کم ۲٬۱۵۹ نفر از ۲٬۷۰۷ نفر، را این حکومت اعدام کرده و آمار اعدام‌هایش بیش از دو برابر سال ۲۰۲۴ شده است. 

شایان ذکر است که این مجموع اعدام‌های ثبت‌شده در جهان، هزاران اعدامی را که به‌باور عفو بین‌الملل در چین اجرا شده‌اند، شامل نمی‌شود.

بر اساس آمار سازمان حقوق بشر ایران و با استناد به هه‌نگاو، از ابتدای سال ۲۰۲۶ تا پایان سپتامبر ۶۰۴ زندانی اعدام شده‌اند که اغلب آنان معترضان بازداشت‌شدهٔ اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بوده‌اند. این در حالی است که عباس عراقچی، وزیر خارجهٔ جمهوری اسلامی، ۲۵ دی ۱۴۰۴، چند روز پس از کشتار بی‌سابقهٔ معترضان، در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز گفته بود «حکومت هیچ برنامه‌ای برای اعدام افرادی که به‌دلیل شرکت در اعتراضات دستگیر شده‌اند، ندارد.»

عفو بین‌الملل همچنین در گزارشی هزارصفحه‌ای با عنوان «معماران جنایات: دستگاه حکومتی سازمان‌دهندهٔ جنایات علیه بشریت در خیزش زن، زندگی، آزادی ایران در سال ‎«‎۱۴۰۱، هشدار می‌دهد کسانی که مسئول جنایت علیه بشریت در سرکوب وحشیانهٔ آن اعتراضات‌اند، تا امروز دستگاه مرگ‌بار سرکوب را در کنترل دارند. این گزارش به‌تفصیل نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی چگونه مرتکب قتل، شکنجه، ناپدیدسازی قهری، حبس، تجاوز جنسی و آزار و ستم به‌دلایل سیاسی، جنسیتی، قومیتی و مذهبی شده است. ساختارهای فرماندهی سرکوب در این گزارش مستند و ۸۷ مقام شناسایی شده‌اند که باید تحت تحقیقات کیفری قرار گیرند. این سازمان از مجمع عمومی سازمان ملل خواسته است فوراً سازوکاری بین‌المللی برای عدالت کیفری ایجاد کند تا پاسخ‌گویی مقام‌های مسئول تضمین شود و از فجایع بیشتر، مانند کشتارهای گستردهٔ دی‌ماه ۱۴۰۴، جلوگیری شود.

در ۱ اکتبر ۲۰۲۶، ۴۶ کشور در بیانیه‌ای مشترک در شورای حقوق بشر سازمان ملل، افزایش اعدام‌ها در ایران و به‌ویژه اعدام معترضان پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را به‌شدت محکوم کردند. در این بیانیه هشدار داده شده که اعدام برای سرکوب آزادی‌های بنیادین و ایجاد ارعاب به کار می‌رود و نیز به نقض جدی دادرسی عادلانه، شکنجه و اعترافات اجباری اشاره شده است.

دوشنبهٔ این هفته، علیرضا سپاهی، ۲۵ ساله و از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه در اصفهان، اعدام شد. جمهوری اسلامی او و دیگر متهمان پروندهٔ میدان علیخانی را به اتهام‌هایی ازجمله نقش در کشته‌شدن نیروهای امنیتی متهم کرده بود. سپاهی در ماه ژوئیه نیز قرار بود همراه پسرعمویش، از دیگر متهمان این پرونده، اعدام شود، اما پیش از اجرای حکم دچار حملهٔ قلبی شد و به بیمارستان انتقال یافت. دو روز بعد او را به زندان بازگرداندند؛ به جایی که قرار بود باز هم مرگ انتظارش را بکشد.

علیرضا سپاهی و مهشاد کشانی، که پیش از بازداشت نامزد بودند و هر دو به‌خاطر اعتراضات دی‌ماه زندانی شده‌ بودند، یک روز پیش از اجرای حکم در زندان تلفنی با یکدیگر ازدواج کردند. بنا بر گزارش‌ها، حتی پس از ازدواج نیز اجازهٔ یک ملاقات حضوری به آن‌ها داده نشد.

مای ساتو، گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، روز چهارشنبه ۱۵ مهر در شبکهٔ ایکس نوشت که سپاهی بامداد دوشنبه ۱۳ مهر اعدام شد و پس از آن، خانواده‌اش اجازه نیافتند پیکرش را برای خاک‌سپاری به اصفهان بازگردانند؛ پیکر به کاشان، حدود ۲۰۰ کیلومتر دورتر از محل زندگی خانواده، منتقل شد. 

او تأکید کرد پیامدهای اعدام به فرد اعدام‌شده محدود نمی‌شود و این اقدامات استثنا نیست: خانواده‌های محکومان گاه با خودداری حکومت از تحویل پیکر، محدودیت در محل خاک‌سپاری و سوگواری، محرومیت از آخرین ملاقات، فشار برای پذیرش روایت حکومت و تهدید به بازداشت یا پیگرد روبه‌رو می‌شوند. به‌گفتهٔ او، بسیاری از خانواده‌هایی که عزیزانشان در صف اعدام بودند، از ترس پیامدهای احتمالی برای پرونده، وضعیتشان را علنی نکردند. ساتو نوشت: «ازدست‌دادن یک عزیز به‌تنهایی دشوار است. نباید خانواده‌ها را با پنهان‌کاری، بلاتکلیفی، محدودیت در سوگواری یا محرومیت از آخرین وداع، بیش از پیش در این رنج قرار داد.»

قوهٔ قضائیه می‌گوید سپاهی و رئیسی به اتهام‌هایی ازجمله «بغی»، «محاربه»، «افساد فی‌الارض» و مشارکت در کشته‌شدن چهار نیروی حکومتی محکوم شده بودند. منابع حقوق بشری اما از شکنجه، اعترافات اجباری، محدودیت دسترسی به وکیل و ایرادهای جدی در روند دادرسی خبر داده‌اند.

این در حالی‌ست که تمرکز جهانیان بر سرنوشت و عواقب جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران است و هیچ‌یک از مقام‌های ایالات متحده از اعدام‌های گستردهٔ ایران سخنی نمی‌گویند. جنگی که قرار بود «مأموریتی برای نجات مردم ایران» باشد، حالا متمرکز بر «نجات نفتکش‌ها و عبورشان از تنگهٔ هرمز» شده است و این جوانان به‌بندکشیده‌شده در زندان‌های مخوف جمهوری اسلامی‌اند که تاوان آن را با جانشان می‌پردازند.

نوشته اعدام‌ها ادامه دارند؛ جهان به تماشای جنگ نشسته است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

باخبر شدیم مستند «پرواز» ساختهٔ سوران مردوخی، کارگردان مقیم ونکوور، در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور (VIFF) ‏۲۰۲۶ برای نخستین‌بار به نمایش گذاشته خواهد شد.*

این فیلم روایتی است از تأثیر این فاجعه بر خانواده‌های جانباختگان و مسیر دشواری که آنان برای دستیابی به عدالت طی می‌کنند.

فرصتی یافتیم تا با سوران مردوخی کارگردان این فیلم گفت‌وگویی داشته باشیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً برای آن دسته از خوانندگانی که کمتر شما را می‌شناسند خودتان را معرفی کنید و دربارهٔ پیشینه‌تان بفرمایید و اینکه چه شد به کانادا مهاجرت کردید.

من در کردستان، سنندج بزرگ شدم. اولین فیلم بلندم را سال ۲۰۰۷ به نام «و چنین زاده شدم»، ساختم که در ایران توقیف شد و بعد از آن با محدودیت‌های جدی برای ادامهٔ کارم روبه‌رو شدم. در نهایت در سال ۲۰۱۰ به کانادا مهاجرت کردم.

سال‌هاست که در صنعت فیلم کانادا فعالیت می‌کنم و بخش عمدهٔ کارم فیلم‌های داستانی است. فیلم‌هایی که ساخته‌ام از شبکه‌ها و پلتفرم‌های مختلفی از جمله Netflix و Paramount Plus پخش شده‌اند. 

در کنار فیلم‌های داستانی، همیشه به ساخت فیلم‌های مستند هم ادامه داده‌ام. برای من انتخاب بین مستند و داستانی نیست؛ موضوع است که تعیین می‌کند یک داستان را با چه فرمی باید روایت کرد.

چه شد که به فکر ساخت فیلمی دربارهٔ پرواز پی‌اس۷۵۲ افتادید و چه مدت ساخت این فیلم مستند به طول انجامید؟

برای من این فیلم تقریباً از همان لحظه‌ای شروع شد که خبر را شنیدم. آروین مرتب و آیدا فرزانه دوستان صمیمی دختر‌دایی و برادرم بودند و من خانواده‌هایشان را هم از قبل می‌شناختم. روزی که قرار بود به کانادا برگردند، برادرم با من تماس گرفت و گفت آروین و آیدا و خانواده‌شان آنجا هستند و قرار است از آنجا مستقیم به تهران و فرودگاه بروند. آخرین عکس‌های خانوادگی‌شان را آنجا گرفتند. تماس بعدی برادرم این بود که بگوید آروین و آیدا در همان پرواز بوده‌اند.

با شناختی که از سابقهٔ جمهوری اسلامی و جنایت‌های آن داشتم، از همان ابتدا باور داشتم که خود حکومت این هواپیما را زده است. با انتشار شواهد بیشتر و در نهایت اعتراف مقامات ایران به اینکه پرواز توسط سپاه پاسداران سرنگون شده، مطمئن شدم که باید این فیلم را بسازم، هرچند می‌دانستم مسیر آسانی نخواهد بود.

از همان ابتدا تحقیقات را شروع کردم و با خانواده‌های مختلف صحبت کردم. بعدتر پروژه با حمایت National Film Board of Canada وارد مرحلهٔ جدی تولید شد. همکاری من با تهیه‌کنندگان فیلم، تری اسنلگروو ، شرلی ورکرویس، و تینا اولت، نقش بسیار مهمی در شکل‌گرفتن فیلم داشت. آن‌ها از همان ابتدا به رویکردی که برای فیلم داشتم اعتماد کردند؛ اینکه این فیلم قبل از هر چیز باید از زاویهٔ دید خانواده‌ها روایت شود و فضای لازم را به من دادند تا این مسیر را دنبال کنم. حمایت NFB همچنین این امکان را فراهم کرد که پروژه را در طول چند سال با دقت و بدون عجله دنبال کنیم؛ چیزی که برای ساخت چنین فیلمی بسیار مهم بود.

در طول تحقیقات، با خانواده‌های زیادی صحبت و مصاحبه کردم و خیلی زود برایم روشن شد که در یک فیلم نمی‌توان داستان همهٔ جانباختگان را روایت کرد. به‌دلیل محدودیت زمان، ناچار بودم روی تعداد مشخصی از خانواده‌ها و شخصیت‌ها تمرکز کنم.

خانوادهٔ برقعی و خانوادهٔ صادقی و امامی که چهار عزیزشان، نگار برقعی، الوند و سهند صادقی و صوفی امامی را از دست داده بودند، خانوادهٔ مرتب و همچنین اعضای هیئت‌رئیسهٔ انجمن خانواده‌های جانباختگان، از هسته‌های اصلی فیلم شدند. به‌مرور، خود انجمن و مسیری که خانواده‌ها با هم طی کردند نیز بخش مهمی از روایت شد؛ از دادخواهی برای پرواز تا حضور و همراهی آن‌ها در جنبش «زن، زندگی، آزادی».

من معتقدم دربارهٔ هر یک از جانباختگان این پرواز می‌توان یک فیلم ساخت. هنوز جنبه‌های زیادی از این جنایت روایت نشده‌اند و من فقط توانسته‌ام بخش کوچکی از آن را در «پرواز» روایت کنم.

«پرواز» در نهایت یک کار گروهی بود. دنی لاووا، مدیر فیلمبرداری، در شکل‌گیری زبان بصری فیلم و عباس مجرد، تدوینگر فیلم، در پیداکردن ریتم آن نقش مهمی داشتند. همراهی آن‌ها، تهیه‌کنندگان و تمام اعضای گروه در شکل‌گرفتن فیلم بسیار مهم بود.

پیش از این، چند فیلم دربارهٔ سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ ساخته شده است، فیلم «پرواز» چه بُعد دیگری از این فاجعه را به نمایش می‌گذارد؟

من از ابتدا نمی‌خواستم فیلمی بسازم که فقط توضیح دهد چه اتفاقی برای هواپیما افتاد. وقتی تعداد زیادی انسان در یک لحظه کشته می‌شوند، خیلی زود تبدیل به یک عدد می‌شوند. در مورد پی‌اس۷۵۲ آن عدد ۱۷۶ است. این عدد، بزرگی جنایت را نشان می‌دهد، اما در عین حال ممکن است آدم‌های پشت آن را پنهان کند.

برای همین آرشیوهای خانوادگی این عزیزان برای من بسیار مهم بود. نمی‌خواستم جانباختگان را فقط از طریق نبودنشان یا سوگ خانواده‌هایشان بشناسیم. می‌خواستم صدایشان را بشنویم، خنده‌هایشان را ببینیم و لحظات عادی زندگی‌شان با خانواده و دوستان را تجربه کنیم.

از طرف دیگر، نمی‌خواستم فیلم فقط دربارهٔ فقدان باشد. در سال‌هایی که خانواده‌ها را دنبال کردم، دیدم که سوگ در کنار شوخی، خاطره، دوستی و زندگی روزمره وجود دارد. تعریف یک خاطره از عزیزان جانباخته ممکن است اتاق را پر از خنده کند و چند ثانیه بعد همه‌چیز را به سکوت ببرد. هر دو واقعی‌اند.

یکی دیگر از چیزهایی که برای من اهمیت زیادی پیدا کرد، دیدن تغییر خود خانواده‌ها بود. بسیاری از آن‌ها پیش از این اتفاق آدم‌هایی معمولی با زندگی‌های معمولی بودند و سابقهٔ فعالیت سیاسی نداشتند. این جنایت مسیر زندگی‌شان را کاملاً تغییر داد. آن‌ها مجبور شدند چیزهایی را یاد بگیرند و وارد عرصه‌هایی شوند که هیچ‌وقت تصور نمی‌کردند بخشی از زندگی‌شان شود؛ از تحقیق و جمع‌آوری اسناد گرفته تا دادگاه، سیاست و نهادهای بین‌المللی.

خانواده‌هایی که بسیاری از آن‌ها پیش از آن یکدیگر را نمی‌شناختند، کنار هم قرار گرفتند و سوگ فردی‌شان به یک حرکت جمعی برای حقیقت و دادخواهی تبدیل شد. این تحول و قدرتی که از کنار هم قرارگرفتن آن‌ها شکل گرفت، یکی از هسته‌های اصلی «پرواز» است.

در فیلم و از زبان حامد اسماعیلیون در دو نوبت به کوتاهیِ دولت کانادا از دید خانواده‌های پرواز پرداخته می‌شود، یکی دربارهٔ نواقص گزارش حقیقت‌یابی دولت کانادا دربارهٔ سرنگونی پرواز و دیگری دربارهٔ نبردن پروندهٔ ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد، همچنین در گفت‌وگوهایی که ما در رسانهٔ همیاری پیش از این با خانواده‌های جانباختگان داشتیم، یکی از مهم‌ترین خواسته‌هایشان را که نادیده گرفته شده، انجام تحقیقات جنایی از سوی پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا عنوان کرده بودند. در فیلم «پرواز» با دو تن از وکلای انجمن خانواده‌های جانباختگان در دیوان کیفری بین‌المللی در لاهه گفت‌وگو شده است، ولی با افرادی مانند رالف گودیل، مشاور ویژهٔ نخست‌وزیر وقت کانادا در پروندهٔ پرواز پی‌اس۷۵۲ و تهیه‌کنندهٔ گزارش حقیقت‌یابی دولت کانادا، یا نماینده‌ای از پلیس سلطنتی کانادا گفت‌وگویی نشده و البته آن دو وکیل هم به جنبه‌های دیگری ازجمله مواردی که باید در دادگاه لاهه مطرح شود، پرداختند نه به کوتاهی‌های دولت کانادا، همچنین خانواده‌های جانباختگان در فیلم به کوتاهی‌های سازمان بین‌المللی هوانوردی غیر‌نظامی (ایکائو) در رسیدگی به پرونده اشاره داشتند، ولی پاسخی از سوی ایکائو در این مستند نیست. 

آیا خودتان نخواستید گفت‌وگوی با مقامات دولت کانادا، پلیس سلطنتی کانادا و همچنین مقامات ایکائو داشته باشید یا آن‌ها پاسخ‌گو نبودند؟

ما برای مصاحبه با این افراد یا نهادها درخواستی نداشتیم و از ابتدا هم برنامه‌ای برای این کار نداشتم. «پرواز» یک مستند تحقیقی یا حقوقی نیست. فیلم از زاویهٔ دید خانواده‌ها روایت می‌شود و من می‌خواستم زمان محدودی را که در اختیار داشتیم تا جای ممکن به خود آن‌ها اختصاص بدهم.

دربارهٔ ابعاد حقوقی و تحقیقاتی این پرونده، اسناد، گزارش‌ها و منابع زیادی در دسترس است و فیلم‌های دیگری هم روی این جنبه‌ها تمرکز کرده‌اند. هدف من با «پرواز» متفاوت بود. می‌خواستم با خانواده‌ها بمانیم، آن‌ها و عزیزانی را که از دست داده‌اند، بشناسیم و تا حد ممکن وارد زندگی‌شان شویم.

بنابراین وقتی در فیلم انتقادی از عملکرد دولت کانادا مطرح می‌شود، آن را از زبان خانواده‌ها می‌شنویم. این فیلم قبل از هر چیز روایت آن‌هاست.

برای مصاحبه با ایکائو هم درخواستی نداشتیم. همان‌طور که گفتم، تصمیم من از ابتدا این بود که فیلم از زاویهٔ دید خانواده‌ها باقی بماند. اگر قرار بود در برابر هر موضوعی که آن‌ها مطرح می‌کنند، پاسخ یک دولت، مقام یا نهاد بین‌المللی را هم وارد کنیم، فیلم به‌سمت یک مستند تحقیقی و حقوقی می‌رفت و از مسیری که برای آن در نظر گرفته بودم، دور می‌شد.

اما اتفاق مهمی که بعد از پایان ساخت فیلم افتاد، به‌نظرم به‌خوبی نشان می‌دهد که پیگیری خانواده‌ها چقدر می‌تواند تأثیرگذار باشد. در مارس ۲۰۲۶، شورای ایکائو اصلاحیه‌ای در ضمیمهٔ ۱۳ کنوانسیون شیکاگو تصویب کرد که مسئلهٔ تعارض منافع در تحقیقات سوانح هوایی را مورد توجه قرار می‌دهد؛ ازجمله شرایطی که ممکن است خود کشوری که مسئول انجام تحقیق است، در سرنگونی هواپیما دخیل باشد. این مقررات راه‌هایی مانند واگذاری تحقیق به کشور یا نهاد تحقیقاتی دیگری و دعوت از ایکائو یا کشورهای ثالث برای نظارت بر تحقیق را پیش‌بینی می‌کند.

این اصلاحات نتیجهٔ چند سال کار و پیگیری در سطوح مختلف بود. برای من، مهم این است که یکی از مسائلی که خانواده‌های پی‌اس۷۵۲ سال‌ها دربارهٔ آن صحبت و برای تغییرش تلاش کردند، در نهایت به تغییر استانداردهای بین‌المللی منجر شد. این دقیقاً یکی از موضوعات اصلی فیلم است: اینکه آدم‌های عادی، حتی بدون قدرت نهادی، وقتی کنار هم قرار می‌گیرند و دست از پیگیری برنمی‌دارند، می‌توانند در ایجاد تغییر نقش داشته باشند.

برای ساخت این فیلم با چه دشواری‌هایی مواجه شدید و چطور بر آن‌ها فائق آمدید؟

یکی از مهم‌ترین دشواری‌ها این بود که چطور به خانواده‌هایی نزدیک شویم که دربارهٔ دردناک‌ترین تجربهٔ زندگی‌شان صحبت می‌کنند، بدون اینکه حضور ما فشار بیشتری به آن‌ها وارد کند. اعتماد برای من بسیار مهم بود و این اعتماد چیزی نیست که بتوان با عجله به دست آورد.

از نظر شیوهٔ فیلمبرداری هم سعی کردم تا حد امکان دخالت نکنم. من برای هر روز فیلمبرداری آماده می‌رفتم، اما وقتی فیلمبرداری شروع می‌شد، سعی می‌کردم عقب بایستم و اجازه بدهم خانواده‌ها ما را هدایت کنند. نمی‌خواستم مخاطب فقط حرف‌های آن‌ها را بشنود؛ می‌خواستم برای مدتی در کنارشان زندگی کند. 

این فیلم بدون اعتماد و همکاری خانواده های جانباختگان امکان‌پذیر نبود. آن‌ها بخش بسیار شخصی و دردناکی از زندگی شان را با ما در میان گذاشتند و من بابت این اعتماد بسیار از آن‌ها سپاسگذارم.

ساخت این فیلم چه تأثیری بر خود شما به‌عنوان سازندهٔ آن گذاشت؟

ساخت این فیلم باعث شد کلماتی که فکر می‌کردم معنایشان را می‌دانم، وزن دیگری برایم پیدا کنند: حقیقت، عدالت، مبارزه و پاسخگویی.

برای این خانواده‌ها این‌ها مفاهیم انتزاعی نیستند. یعنی سال‌ها تحقیق و دادگاه، شکست‌ها، پیروزی‌های کوچک و بزرگ و تصمیمی که بارها باید دوباره گرفته شود و ادامه‌دادن.

آرش مرتب، برادر آروین، در فیلم جمله‌ای می‌گوید که برای من بسیار مهم است: Justice is a journey «عدالت یک سفر است.» هرچه بیشتر با این خانواده‌ها زندگی کردم، بیشتر متوجه شدم منظورش چیست. هیچ دادگاه یا حکمی نمی‌تواند عزیزانشان را به آن‌ها برگرداند، اما آن‌ها همچنان برای حقیقت و پاسخ‌گوکردن عاملان این جنایت تلاش می‌کنند.

آیا خانواده‌های جانباختگان پرواز فیلم را پیش از اکران عمومی آن دیده‌اند و اگر پاسخ مثبت است، واکنششان به آن چه بوده است؟

برای خانواده‌هایی که در فیلم حضور دارند، امکان دیدن فیلم پیش از نمایش عمومی در مرحلهٔ راف کات فراهم شد. طبیعتاً برای بعضی از آن‌ها تماشای فیلم بسیار سخت بود. بیشتر کسانی که در فیلم حضور دارند، آن را دیده‌اند و بعد از نمایش هم با آن‌ها صحبت و مشورت کرده‌ام.

تا جایی که من اطلاع دارم، واکنش کسانی که فیلم را دیده‌اند، مثبت بوده است. این برای من اهمیت زیادی داشت.

فیلم «پرواز» قرار است در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور برای نخستین‌بار اکران شود، آیا در جشنواره‌های دیگری هم به نمایش گذاشته خواهد شد؟

جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونکوور نخستین نمایش جهانی «پرواز» خواهد بود. فیلم برای جشنواره‌های دیگری هم ارسال شده و تا زمانی که انتخاب‌ها به‌صورت رسمی اعلام نشوند، نمی‌توانم دربارهٔ آن‌ها صحبت کنم.

بعد از نمایش‌های جشنواره‌ای و هم‌زمان با نزدیک‌شدن به سالگرد سرنگونی پرواز، برنامه داریم فیلم را در شهرهای مختلف کانادا نیز به نمایش بگذاریم. برای من مهم است که فیلم فقط در فضای جشنواره باقی نماند و بتواند مستقیماً با جامعه و مخاطبانی که این موضوع برایشان اهمیت دارد، ارتباط برقرار کند.

از آنجایی که تهیه‌کنندهٔ فیلم «هیئت ملی فیلم کانادا» (‌National Film Board of Canada) است، آیا این فیلم روی شبکهٔ National Film Board هم منتشر خواهد شد و اگر پاسختان مثبت است، آیا تاریخ آن مشخص شده است؟

بله. بعد از نمایش‌های سینمایی، فیلم در کانادا از طریق پلتفرم NFB در دسترس قرار خواهد گرفت و برای بیشتر کشورهای جهان نیز از طریق کانال یوتیوب NFB قابل‌تماشا خواهد بود.

برای من دسترسی عمومی به فیلم بسیار مهم است. عدالت و دادخواهی متعلق به یک جامعهٔ خاص نیست و موضوعی جهانی است. امیدوارم بعد از پایان نمایش‌های سینمایی، مخاطبان در کشورهای مختلف بتوانند به‌راحتی فیلم را ببینند.

دوست دارید این فیلم چه تأثیری روی مخاطبان داشته باشد؟

بیش از هر چیز امیدوارم مخاطب بعد از دیدن فیلم، ۱۷۶ را فقط به‌عنوان یک عدد به خاطر نیاورد. دوست دارم با آدم‌های پشت این عدد آشنا شود، صدایشان را بشنود، خنده‌هایشان را ببیند و برای مدتی وارد زندگی خانواده‌هایشان شود.

هر کدام از ما یا عزیزانمان می‌توانستیم مسافر آن هواپیما باشیم. بسیاری از مسافران وقتی ایران را ترک می‌کردند، نگران خانواده‌هایی بودند که پشت سر می‌گذاشتند؛ نمی‌دانستند که چند دقیقه بعد خودشان قربانی خواهند شد. برای من این یادآوری مهمی است که قربانیان چنین جنایت‌هایی، آدم‌هایی جدا از ما نیستند.

سرنگونی پی‌اس۷۵۲ اولین جنایت جمهوری اسلامی ایران نبود و آخرین آن هم نخواهد بود. در بیش از چهار دههٔ گذشته انسان‌های بسیاری کشته، اعدام، زندانی یا قربانیِ سرکوب شده‌اند و خانواده‌های بسیاری همچنان در جست‌وجوی حقیقت و عدالت‌اند.

تجربهٔ خانواده‌های پی‌اس۷۵۲ برای من نشان می‌دهد که آدم‌های عادی وقتی کنار یکدیگر قرار می‌گیرند می‌توانند قدرتی پیدا کنند که به‌تنهایی آن را ندارند. امیدوارم این تجربه برای خانواده‌های دیگر قربانیان نیز نمونه‌ای باشد از اینکه اتحاد، سازماندهی و ادامه‌دادن می‌تواند صدای آن‌ها را قدرتمندتر کند.

در نهایت، پرسش‌های فیلم برای من فراتر از پی‌اس۷۵۲ هستند: وقتی صاحبان قدرت مسئول یک جنایت‌اند، حقیقت چگونه آشکار می‌شود؟ چه کسی آن‌ها را پاسخ‌گو می‌کند؟ و عدالت چه معنایی دارد وقتی هیچ دادگاه یا حکمی نمی‌تواند کسانی را که جانشان گرفته شده، به خانواده‌هایشان بازگرداند؟

چه برنامه‌هایی برای آینده دارید؟

به‌تازگی فیلمبرداری یک فیلم برای Lifetime آمریکا را تمام کرده‌ام و در حال حاضر مشغول آماده‌سازی فیلم بعدی برای Lifetime هستم، که احتمالاً فیلمبرداری آن طی چند روز آینده آغاز خواهد شد.

در عین حال، یک فیلم سینمایی که خودم نوشته‌ام، در برنامه‌ام دارم و امیدوارم سال آینده آن را بسازم. هم‌زمان مسیر «پرواز» نیز با نمایش‌های جشنواره‌ای و نمایش‌های مختلف ادامه خواهد داشت.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

شاید مهم‌ترین چیزی که بخواهم بگویم، این باشد که «پرواز» تنها بخش کوچکی از روایت یک جنایت بسیار بزرگ است.

۱۷۶ انسان در آن هواپیما بودند و هر کدام زندگی، خانواده، دوستی‌ها، آرزوها و آینده‌ای داشتند که برای خود تصور کرده بودند. من فکر می‌کنم دربارهٔ هر کدام از آن‌ها می‌توان یک فیلم ساخت. هنوز ابعاد زیادی از این جنایت و مسیر دادخواهی خانواده‌ها روایت نشده است.

امیدوارم «پرواز» یکی از این روایت‌ها باشد، نه آخرین آن‌ها.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

سپاس از شما.

*فیلم مستند «پرواز» در روزهای ۸ و ۱۱ اکتبر در ونکوور برای نخستین‌بار به روی پرده خواهد رفت. برای اطلاعات بیشتر و تهیهٔ بلیت از لینک زیر دیدن کنید:
https://viff.org/whats-on/viff26-the-flight

نوشته سوران مردوخی: امیدوارم مخاطب بعد از دیدن فیلم، ۱۷۶ را فقط به‌عنوان یک عدد به خاطر نیاورد  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هفتهٔ گذشته در استراسبورگ پیشنهادی مطرح شد که نه‌فقط بحث سیاست خارجی را در کانادا داغ کرده، بلکه نگاه جهانیان را به‌سوی کانادا معطوف کرده است. اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، چهارشنبه ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶ پیشنهاد کرد کانادا نخستین «عضو وابسته» اتحادیهٔ اروپا شود. این جایگاه در معاهدات اتحادیه وجود ندارد و باید ابداع شود. او از «اتحاد برای آینده» و عبور از موافقت‌نامهٔ تجاری سِتا (CETA) سخن گفت و مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، از جا برخاست و او را در آغوش گرفت.

روز بعد، کارنی در همان پارلمان این ابتکار را پذیرفت. او گفت اروپا و کانادا باید در زمینه‌هایی چون مواد معدنی حیاتی، صنایع دفاعی، هوش مصنوعی و رایانش، امنیت انرژی، فضا و سامانه‌های پرداخت همکاری عمیقی ایجاد کنند. او خواستار تجارت دیجیتال روان در کالاهای غیرکشاورزی و بسیاری از خدمات شد و گفت عضویت کانادا در برنامهٔ «اراسموس+» و «هورایزن» زندگی، کار و تحصیل جوانان را در دو سوی اقیانوس آسان‌تر می‌کند. او تأکید کرد قصد ساختن «بلوک سوم» و رقیب قدرت‌های بزرگ را ندارد و هدفش تاب‌آوری جمعی است. کارنی افزود طرح در مراحل آغازین است و بیشتر از «اتحاد» سخن گفت تا «عضویت وابسته». به‌گفتهٔ او حاکمیت کانادا محفوظ می‌ماند و نتیجهٔ نهایی به رأی پارلمان کانادا گذاشته می‌شود. هرچند با توجه به برگزاری سه انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر در حال حاضر اکثریت مجلس عوام در اختیار دولت لیبرال است و حتی اگر همهٔ احزاب دیگر هم با طرح کارنی مخالف باشند، عملاً کاری از پیش نخواهند برد. مگر اینکه این طرح پس از تصویب در مجلس عوام در سنای کانادا متوقف شود. مقامات طرفین ۲۹ و ۳۰ اکتبر در مونترآل دربارهٔ جزئیات گفت‌وگو خواهند کرد.

ترامپ یک روز پیش از سخنرانی کارنی واکنش نشان داد. او این ایده را «مضحک» خواند و اروپا را تهدید کرد که اگر با قصد سوء با کانادا معامله کند، تعرفه‌هایی بسیار سنگین در انتظارش است. به گزارش رسانه‌ها، او این کار را «اقدامی خصمانه» علیه آمریکا خواند و از احتمال قطع تجارت با اروپا سخن گفت. مایک راندز، سناتور جمهوری‌خواه، گفت دو طرف فقط می‌خواهند آمریکا را برنجانند. کارنی پاسخ داد این طرح مثبت و بلندپروازانه است، واکنش به چیزی نیست و نگاه به‌سوی آینده دارد. حساسیت ماجرا روشن است، چون حدود ۷۰ درصد صادرات کانادا به آمریکا می‌رود.

کارنی چند روز بعد، یکشنبه ۲۰ سپتامبر، در سن‌پیر و میکلن، قلمرو فرانسه در چند کیلومتری سواحل نیوفاندلند، با امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، دیدار کرد. دفتر نخست‌وزیر اعلام کرد دو رهبر دربارهٔ «اتحاد برای آینده» میان کانادا و اتحادیهٔ اروپا گفت‌وگو کردند. کارنی گفت او و مکرون از آژانس‌های فضایی و وزارتخانه‌های دفاع دو کشور خواسته‌اند زیرساخت‌های مشترک فضایی، ازجمله سامانه‌های پرتاب و تأسیسات دریافت داده‌های ماهواره‌ای را توسعه دهند و به اشتراک بگذارند. اتاق‌های بازرگانی دو کشور نیز برای نزدیک‌ترکردن جامعهٔ کسب‌وکار، شراکتی تازه راه انداخته‌اند. دفتر مکرون گفت هدف مشترک دو کشور تقویت توان تصمیم‌گیری و اقدام مستقل است. دو رهبر قرار است گفت‌وگوها را در روزهای آینده در نیویورک، در حاشیهٔ هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل، ادامه دهند. گفتنی‌ست این نخستین سفر رسمی یک نخست‌وزیر کانادا به این مجمع‌الجزایر بود.

اما در کانادا، پیِر پوئلیور، رهبر حزب حافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی در مجلس عوام، از ابتدا محتاط بود. پیش از سفر کارنی گفت خواهان تجارت آزاد و همکاری با اروپاست، اما هرگز از استقلال و حاکمیت بر قوانین، مالیات‌ها و سیاست‌های مهاجرتی نمی‌گذرد. موضع او یکشنبهٔ همین هفته در تجمعی در برنتفورد اُنتاریو تندتر شد و گفت کانادا «هرگز ایالت بیست‌وهشتم اتحادیهٔ اروپا نخواهد شد». او یادآوری کرد کانادا از طریق سِتا و ناتو پیوندهای تجاری و دفاعی با اروپا دارد و مالیات‌ها، قوانین اروپایی و «مهاجرت بی‌ملاحظهٔ سبک اروپایی» را نمی‌خواهد. 

حزب دموکرات نوین (NDP) به‌رهبری آوی لوئیس موضعی میانه در پیش گرفت. هدر مک‌فرسون، سخنگوی امور خارجهٔ حزب، در بیانیه‌ای گفت کانادا نباید به هیچ کشوری وابسته باشد و می‌تواند با اروپا در مهار غول‌های فناوری، مشاغل خوب، اقلیم و پژوهش همکاری کند. او افزود «عضو وابسته» هنوز تعریفی ندارد و هر توافقی باید حاکمیت کانادا را رعایت کند و از بحث عمومی و نظارت پارلمانی بگذرد.

در این میان اما موضع کریستین فرشت، نخست‌وزیر کبک، خبرساز شد. او پنجشنبهٔ هفتهٔ گذشته رسماً از کارنی خواست برای کبک جایگاه ویژه‌ای در این اتحاد در نظر بگیرد. او گفت کبک نمی‌تواند «تماشاگر صرف» باشد و خواستار جایگاه رسمی سر میز مذاکره و مشارکت مستقیم در گفت‌وگوهای مربوط به صلاحیت‌های استانی شد. این خواسته در حالی مطرح می‌شود که کبک در روز ۵ اکتبر ۲۰۲۶ انتخابات استانی خواهد داشت و شاید بتوان بیش از هر چیز آن را موضعی برای جلب آرای رأی‌دهندگان کِبکی دانست و البته «میزی» که نخست‌وزیر کنونیِ کبک برایش صندلی می‌خواهد، هنوز وجود ندارد. 

در عین حال برخی تحلیلگران بر این باورند که شاید نام پرطمطراقِ «نخستین عضو وابسته» بزرگ‌تر از محتوای آن باشد. یکی از تحلیلگران نوشت آنچه کارنی برشمرد، بیشتر «سِتای پیشرفته» با ابعاد نظامی و فرهنگی‌ست تا عضویت واقعی، و خود برچسب ممکن است حواس‌ها را پرت کند. دانیل بلاند، استاد دانشگاه مک‌گیل، می‌گوید افکار عمومی از رویکرد کارنی به جنگ تجاری و اروپا حمایت می‌کند، اما گرانی می‌تواند نقطهٔ ضعف لیبرال‌ها باشد. 

در هر حال تا نشست مونترآل سه پرسش بی‌پاسخ می‌ماند: «عضو وابسته» دقیقاً یعنی چه؟ مجلس عوام چه خواهد گفت؟ و واشنگتن چه بهایی خواهد خواست؟

نوشته کانادا و اروپا در تدارک «اتحاد برای آینده» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

چهار سال از روزهای تلخ و تاریک شهریور ۱۴۰۱ می‌گذرد؛ روزهایی که نام «مهسا» به رمز یک بیداری بزرگ بدل شد و ایران را در مسیر یکی از عمیق‌ترین تحولات اجتماعی و سیاسی تاریخ معاصر خود قرار داد. کشته‌شدن مهسا ژینا امینی، دختر ۲۱ سالهٔ اهل سقز که تنها برای سفری خانوادگی به تهران رفته بود، بهانه‌ای شد برای انفجار بغض فروخورده‌ای که بیش از چهار دهه در سینهٔ میلیون‌ها ایرانی تلنبار شده بود. دستگیری او به‌دست نیروهای موسوم به «پلیس امنیت اخلاقی» یا همان گشت ارشاد، به‌اتهام واهی «بدحجابی»، و سپس ضرب‌وشتم و به‌کمارفتن او که در نهایت به مرگ مظلومانه‌اش انجامید، تنها یک تراژدی فردی نبود، بلکه نمادی از ستم سیستماتیکی بود که سال‌ها بر نیمی از پیکرهٔ جامعه، یعنی زنان، اعمال شده و می‌شود. جان‌باختن مهسا امینی، جرقه‌ای بود بر انبار باروت خشم، فقر، نابرابری و سرکوب که شعله‌های آن به‌سرعت سراسر ایران را درنوردید.

با انتشار خبر کشته‌شدن مهسا، جنبشی در ایران شکل گرفت که به‌سرعت با شعار محوری «زن، زندگی، آزادی» شناخته شد. این خیزش، از همان روزهای نخست، ماهیتی متفاوت از تمامی اعتراضات پیشین داشت؛ پیشگامان این جنبش، زنان و جوانانی بودند که با شجاعتی بی‌نظیر به خیابان‌ها آمدند و روسری‌ها را که نماد اصلی سرکوب ایدئولوژیک حکومت بود، در آتش سوزاندند. اما پاسخ حاکمیت به این فریاد حق‌طلبانه، مانند همیشه، مشت آهنین، گلوله و سرکوب بود. در جریان این سرکوب‌های خونین، صدها نفر از معترضان، ازجمله کودکان و نوجوانان، با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی در خیابان‌ها کشته شدند. هزاران نفر بازداشت و روانهٔ زندان‌ها و بازداشتگاه‌های تاریک شدند… 

حکومت به این نیز بسنده نکرد و برای ایجاد رعب و وحشت در دل جامعه، ماشین اعدام خود را به کار انداخت. جمهوری اسلامی خیلی زود از مجازات مرگ به‌عنوان ابزاری برای ایجاد ترس استفاده کرد. محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد تنها چند هفته پس از آغاز اعتراضات اعدام شدند؛ پس از محاکمه‌هایی که نهادهای مختلف ازجمله عفو بین‌الملل آن‌ها را به‌شدت ناعادلانه و فاقد حداقل معیارهای دادرسی منصفانه دانست. پس از آن نیز اعدام معترضان ادامه یافت؛ محمدمهدی کرمی، سیدمحمد حسینی، مجید کاظمی، صالح میرهاشمی، سعید یعقوبی، میلاد زهره‌وند و محمد قبادلو… 

با وجود این سرکوب‌های بی‌رحمانه، آتش این خیزش هرگز خاموش نشد، بلکه تکامل یافت و ابعاد تازه‌ای به خود گرفت. این جنبش مترقی توانست همدلی و پشتیبانی گستردهٔ مردم جهان را که با تحسین و البته دل‌نگرانی مبارزهٔ آزادی‌خواهانهٔ مردم ایران را دنبال می‌کردند، برانگیزد. 

پیوند مطالبات آزادی‌خواهانهٔ جنبش «زن، زندگی، آزادی» با بحران‌های عمیق معیشتی، خود را در اعتراضات گستردهٔ دی‌ماه ۱۴۰۴ نشان داد؛ جایی که مردم خشمگین از اقشار مختلف، در اعتراض به تورم، فقر، فساد و تداوم سرکوب، بار دیگر خیابان‌های شهرهای کوچک و بزرگ را تسخیر کردند، اعتراضاتی که بار دیگر با سرکوب شدید حکومت مواجه شد و کشتار و زندانی‌شدن هزاران نفر را در پی داشت… در آستانهٔ چهارمین سالگرد کشته‌شدن مهسا امینی، ده‌ها تشکل مدنی و صنفی در داخل ایران، ازجمله شورای سازماندهی اعتراضات کارگران نفت، تشکل‌های معلمان، پرستاران، بازنشستگان و فعالان حقوق زنان، با انتشار بیانیه‌ای مشترک، ضمن پیونددادن جنبش مهسا با اعتراضات دی‌ماه، تأکید کرده‌اند که این جبههٔ متحدِ مردمی همچنان زنده است و به مبارزه ادامه می‌دهد.

امروز، با گذشت چهار سال از آغاز انقلاب ۱۴۰۱، شاید تغییر رژیم یا دگرگونی کامل ساختار سیاسی، که هدف غایی معترضان بود، هنوز محقق نشده باشد، اما دستاوردهای این جنبش به‌قدری بزرگ و بازگشت‌ناپذیر است که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت. بزرگ‌ترین و ملموس‌ترین دستاورد این جنبش، فتح خاکریز فرهنگی و اجتماعی به‌دست زنان ایران است؛ دیوار بلند حجاب اجباری، که دهه‌ها خط قرمز و نماد اقتدار حکومت محسوب می‌شد، با شجاعت زنان ترک برداشت و فرو ریخت. 

هم‌اکنون، پس از چهار سال، حضور پررنگ زنان و دختران بدون حجاب اجباری در خیابان‌ها، و فضاهای عمومی شهرها همچنان چشمگیر است. این نافرمانی مدنی مستمر، یک پیروزی بزرگ در برابر دستگاه عریض و طویل سرکوب است. البته این آزادی به‌سادگی به دست نیامده و حفظ آن نیز بدون هزینه نبوده است. زنان ایرانی هر روزه در فضاهای عمومی همچنان در معرض توبیخ، جریمه‌های سنگین مالی، توقیف خودروها، محرومیت از خدمات اجتماعی و اذیت و آزار نیروهای حکومتی و تندروها قرار دارند. بااین‌حال، آن‌ها با مقاومتی تحسین‌برانگیز، حاضر نیستند به عقب بازگردند. این ایستادگی روزمره، خود به یک مبارزه فرسایشی برای حکومت تبدیل شده است؛ حکومتی که می‌بیند دیگر ابزارهای سنتی کنترل و سرکوب، کارایی سابق را ندارند؛ این شاید یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای جنبش باشد: ترس ترک برداشته است.

چهارمین سالگرد کشته‌شدن مهسا امینی، فرصتی است برای یادآوری این حقیقت که مبارزه برای آزادی، مسیری پرفراز و نشیب و طولانی است. جامعه‌ای که طعم مقاومت و همبستگی را چشیده و توانسته است یکی از سفت‌وسخت‌ترین تابوهای ایدئولوژیک حاکمیت را در هم بشکند، دیگر به گذشته بازنمی‌گردد. «زن، زندگی، آزادی» هنوز زنده است؛ در خیابان‌های ایران، در موهای رهای دختران، در خاطرهٔ کشته‌شدگان و در نسلی که دیگر حاضر نیست زندگی خود را آن‌گونه که حکومت می‌خواهد تعریف کند.

شاید این جنبش هنوز به مقصد نرسیده باشد، اما بازگشت به دوران پیش از مهسا نیز دیگر ممکن نیست.

نوشته مهسا امینی، نامی که رمزِ تحولی بی‌بازگشت شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عصر جمعه، ۲۸ اوت، از ساعت ۶ عصر در کتابخانهٔ شهر لنگلی، نشست ادبی پرباری برای رونمایی و نقد رمان جدید «دفی برای گلسا»* به‌قلم منیژه باختری برگزار شد. این رویداد فرهنگی که به همت و ابتکار «آکادمی درخت دانش» برگزار شد، جمع کثیری از علاقه‌مندان به ادبیات، اهالی قلم و فرهنگ‌دوستان را گرد هم آورد تا به بررسی زوایای مختلف این اثر بپردازند. مدیریت و اجرای این نشست بر عهدهٔ فروزان اعظمی بود.

ابتدا مجری برنامه پیام دکتر لارن اوتس (Dr. Lauryn Oates)، مدیر اجرایی سازمان «حق یادگیری افغانستان» (Right to Learn Afghanistan) با نام قبلیِ «زنان کانادایی برای زنان در افغانستان» (Canadian Women for Women in Afghanistan)، را به زبان انگلیسی خواند.

در بخشی از پیام دکتر اوتس علاوه بر تبریک به منیژه باختری برای چاپ کتاب جدیدش، آمده بود: «این افتخار را داشته‌ام که – هرچند در حدی محدود، چرا که از تسلط زبانی لازم برخوردار نیستم – با گسترهٔ عظیم و غنای ادبیات فارسیِ پدیدآمده در افغانستان آشنا شوم؛ سنتی که پیشینه‌اش نه به سال‌ها، دهه‌ها یا سده‌ها، بلکه به هزاره‌ها بازمی‌گردد.

در برابر چنین میراث کهن و زیبایی، مسئولیتی برای حفظ و پرورش این سنت ادبی احساس می‌شود، نه‌فقط برای تضمین بقای آن، بلکه برای آنکه بتواند همچنان نسل‌های آیندهٔ استعدادهای افغانستان را پرورش دهد و از آن‌ها تغذیه کند، همان‌گونه که دهه پس از دهه توانسته است چنین نقشی را ایفا کند.» 

پس از آن، عبدالرحیم احمد پروانی، مدیر منابع آموزشی «آکادمی درخت دانش»، ضمن خوشامدگویی به حضار، توضیحاتی جامع دربارهٔ فعالیت‌های این آکادمی ارائه داد. وی با اشاره به بحران فاجعه‌بار ممنوعیت آموزش برای بیش از دو میلیون دختر در افغانستان، بر تلاش‌های این نهاد برای فراهم‌کردن دسترسی رایگان به آموزش‌های آنلاین، دوره‌های متنوع و ارائهٔ دیپلم‌های معتبر بین‌المللی، تأکید کرد.

در ادامه، برنامه به نقد و واکاوی رمان اختصاص داشت که از سوی پنج تن از صاحب‌نظران حوزه‌های مختلف انجام شد.

عبدالمُجیب خلوتگر، روزنامه‌نگار، فعال مدنی و مدافع آزادی بیان، این رمان را «نقد حال» انسان افغانستانی دانست و قدرت تصویرسازی نویسنده را در خلق فضاهایی چون باغ‌های انگور کابل و نمادهایی مانند ملخ و قفس ستود. او با اشاره به رنج‌های بی‌پایان زنان در پهنهٔ تاریخ این سرزمین، این جملهٔ ماندگار از متن کتاب را عیناً بازگو کرد: «جنگ تمام شد، ما زن‌ها باور نمی‌کنیم، می‌دانید چرا؟ چون عذابش تا روز قیامت همراه ما می‌ماند».

دکتر فرزان سجودی، زبان‌شناس، نشانه‌شناس، و استاد پیشین نقد و نظریه در دانشگاه هنر تهران، با وام‌گرفتن از نقل‌قولی از استاد ادبیات خود، یعنی «ما رمان می‌خوانیم که پیر بشویم!»، رمان‌‌خوانی را تجربه‌ای عمیق برای درک زیستِ دیگران دانست؛ به‌این معنا که ما با هر رمانی که می‌خوانیم، زندگی دیگران را زندگی می‌کنیم و این تجربهٔ زیستهٔ کلانی در ما به وجود می‌آورد. 

وی با نگاهی ساختارگرایانه، تغییر زاویهٔ دید و چرخش راوی از اول‌شخص به سوم‌شخص در فصل‌های مختلف این رمان را هوشمندانه ارزیابی کرد. به‌گفتهٔ او، این تکنیک به خواننده اجازه می‌دهد تا پیچیدگی‌های شخصیتی افراد را فراتر از نگاه‌های شعاری درک کند؛ شخصیتی که همزمان می‌تواند ظالم و قربانی باشد.

دکتر محمد محق، پژوهشگر و دین‌پژوه، بحث خود را بر اهمیت «عنصر خیال» در ادبیات داستانی متمرکز کرد. او با ارجاع به آرای اندیشمندانی چون اومبرتو اکو و پل ریکور، توضیح داد که داستان چگونه به ما کمک می‌کند تا از مرزهای فردی خود فراتر رفته و پیش از قضاوت‌های کلیشه‌ای، جهان را از دریچهٔ چشمان دیگران و رنج‌هایشان تجربه کنیم.

مریم زارع‌نژاد، داستان‌نویس، از ارتباط عاطفی عمیق خود با کتاب سخن گفت و تجربهٔ همذات‌پنداری با مسئلهٔ مهاجرت، فقدان‌ها و جست‌وجوی هویت را در این رمان برجسته کرد. او تصویرسازی‌های این رمان را ستود، و با اشاره به تفاوت نسل‌های زنان در این داستان افزود که گذشته مانند سنجاقی‌ست که مُهروموم خورده و هرگز از ما جدا نمی‌شود.

سیدشریف حسینی، مهندس و نویسنده، در جمع‌بندی خود، این رمان را روایتی از رنج‌ها و امیدهای صداهای خاموش توصیف کرد. او این اثر را دعوتی به «سفر دراماتیک به دنیای زنانی که میان سنت، طوفان‌های روزگار و وطن ازدست‌رفته دست و پا می‌زنند» دانست و برگزاری چنین نشست‌هایی را رسالتی فرهنگی برشمرد.

در بخش پایانی، منیژه باختری از منتقدان و برگزارکنندگان نشست قدردانی کرد. او با اشاره به دیدگاه «مرگ مؤلف»، تأکید کرد که پس از انتشار، کتاب متعلق به خوانندگان است و هر مخاطبی می‌تواند معنای مستقل خود را از نمادهای داستان برداشت کند. پایان‌بخش سخنان او، خوانش بخش‌هایی از فصل چهارم رمان با عنوان «هجوم ملخ‌های سیاه» بود که با توصیفات تکان‌دهنده‌اش تأثیر عمیقی بر حاضران گذاشت.

این مراسم پربار در نهایت با جلسهٔ پرسش‌وپاسخ و فرصتی برای امضای کتاب توسط نویسنده خاتمه یافت. شایان ذکر است که گزارش تصویری کامل این رویداد، به‌زودی از طریق کانال یوتیوب «آکادمی درخت دانش» منتشر خواهد شد. این آکادمی عزم خود را برای تداوم این نشست‌های ادبی اعلام کرده است.

*انتشارات پرنیان در ونکوورِِ کانادا کتاب «دفی برای گلسا» را منتشر کرده است. علاقه‌مندان می‌توانند برای خرید این کتاب از لینک زیر دیدن کنند:

https://www.lulu.com/shop/manizha-bakhtari/dafi-baray-gulsa/paperback/product-7k8kn5j.html

نوشته گزارش کوتاهی از برگزاری نشست نقد و رونمایی رمان «دفی برای گلسا» به‌قلم منیژه باختری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

حدود نوزده ماه پس از نخستین تهدیدات تعرفه‌ای دونالد ترامپ علیه کانادا، روابط تجاری دو همسایهٔ آمریکای شمالی روز جمعه ۲۱ اوت وارد بحرانی‌ترین مرحلهٔ خود شد. هیئت مذاکره‌کنندهٔ کانادا در واپسین ساعات پیش از ضرب‌الاجل نیمه‌شب از واشنگتن به اتاوا فراخوانده شد و مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، روز شنبه رسماً اعلام کرد مذاکرات را «معلق» کرده است؛ اقدامی که به‌گفتهٔ کارنی پاسخی بود به خواسته‌هایی که «بیش از حد» بود و امتیازهایی که در برابرش «بسیار ناچیز» عرضه شده بود. ساعاتی بعد، دولت ترامپ تعرفه‌های ۵۰ درصدی را بر حدود ۲۷٫۶ میلیارد دلار از کالاهای کانادایی اعمال کرد.

فروپاشی این‌بار تلخ‌تر از دورهای پیشین بود، چون تا لحظات آخر همه‌چیز رو به توافق می‌رفت. ترامپ روز سه‌شنبهٔ همان هفته مهلت را سه روز تمدید کرده و مدعی شده بود توافق «تقریباً نهایی» است. فردای آن روز نیز از توافقی سخن گفت که به‌باور او برای هر دو طرف منصفانه بود. اما کارنی شامگاه جمعه مسیر را تغییر داد. جیمیسون گریِر، نمایندهٔ تجاری آمریکا، این تصمیم را نقض تفاهمی خواند که چند روز پیش‌تر شکل گرفته بود، درحالی‌که کارنی می‌گفت واشنگتن در ساعات پایانی خواسته‌های تازه‌ای را روی میز گذاشت که پذیرفتنی نبود.

کارنی در نشست خبری روز شنبه سه محور اصلی اختلاف را برشمرد. نخست، رفتار تعرفه‌ای آمریکا در بخش فولاد و آلومینیوم؛ کانادا به‌عنوان بازاری «ادغام‌شده» با آمریکا خواستار پایین‌ترین نرخ ممکن بود، نه تعرفه‌ای برابر با سایر کشورها. 

دوم، بخش خودرو؛ به‌گفتهٔ کارنی، واشنگتن در آخرین لحظه از شمول کامیون‌های سبک و سنگین – از جمله مدل‌های فورد اف-۳۵۰ و اف-۴۵۰ که در انتاریو مونتاژ می‌شوند و شورولت سیلورادوی تولیدی اُشاوا – در تخفیف تعرفه‌ای خودداری کرد، بی‌آنکه دلیلی ارائه دهد؛ مسئله‌ای که مستقیماً هزاران شغل صنعت خودروسازی انتاریو را تهدید می‌کند.

سومین و شاید حساس‌ترین محور، به‌گفتهٔ کارنی، تلاش آمریکا برای محدودکردن حمایت‌های قانونی از زبان فرانسه و فرهنگ کبک بود. او این خواسته‌ها را تهدیدی علیه حاکمیت کانادا توصیف کرد و بخشی از سخنانش را به‌زبان فرانسه ایراد کرد تا تأکید کند این تغییرات، در عمل، حمله‌ای به هویت ملی کشورش بوده است. کاخ سفید بلافاصله این ادعا را رد کرد؛ ترامپ در تروث سوشال نوشت هرگز قصد دخالت در زبان فرانسویِ کانادایی‌ها را نداشته و کارنی این «دروغ» را برای کسب حمایت سیاسی در کبک ساخته است.

ریشهٔ این حساسیت به بهار ۲۰۲۵ برمی‌گردد، زمانی که دفتر نمایندهٔ تجاری آمریکا «قانون ۹۶» کبک را – که مقررات سخت‌گیرانه‌ای برای برچسب‌گذاری دوزبانه و محتوای فرانسوی‌زبان در پلتفرم‌های پخش برخط وضع می‌کند – در گزارش سالانهٔ موانع تجاری خود فهرست کرد. کارنی از همان زمان بارها گفته بود زبان فرانسه، فرهنگ و سامانهٔ مدیریت عرضهٔ کشاورزی کانادا «هرگز» موضوع مذاکره قرار نخواهند گرفت. حساسیت این موضوع اکنون با نزدیک‌شدن کبک به انتخابات استانی و اوج‌گیری حزب جدایی‌طلب کبک در نظرسنجی‌ها دوچندان شده است. کریستین فِرِشِت، نخست‌وزیر کبک، از تصمیم کارنی استقبال کرد و هویت کبک را «غیرقابل‌مذاکره» خواند. بر پایهٔ نظرسنجی مؤسسهٔ انگس رید، ۸۵ درصد از ساکنان کبک – بالاترین رقم میان ده استان کانادا – از این تصمیم حمایت کردند.

دومینیک لِبلانک، وزیر مسئول تجارت کانادا و ایالات متحده، امور بین‌دولتی و اقتصاد واحد کانادا، و نیز وزیر تجارت داخلی، پیش‌تر گفته بود آمریکایی‌ها همچنین به‌دنبال محدودکردن توانایی کانادا برای عقد پیمان‌های تجاری آزاد با کشورهای ثالث و دسترسی بدون تعرفه به بخش‌های راهبردی اقتصاد کانادا بودند. استیو وِرهول، مذاکره‌کنندهٔ ارشد پیشین کانادا، نیز هشدار داده بود هرگونه امتیاز در این مرحله تنها زمینه‌ساز خواسته‌های بیشتر آمریکا خواهد شد. جِی‌دی وَنس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، طی سخنانی، کانادا را متهم کرد در واپسین لحظه «خواسته‌های نامعقول» مطرح کرده و از کارنی خواست دست از «سوءاستفاده» از آمریکا بردارد. او در همان سخنرانی کانادا را سهواً «یک ایالت» خواند و آن را «لغزش فرویدی» نامید.

در میان اتهام‌های متقابل، دو پرونده بازتاب ویژه‌ای یافت. نخست، درخواست کارنی از نخست‌وزیران استانی برای بازگرداندن الکل آمریکایی به قفسهٔ فروشگاه‌ها – که پس از نخستین دور تعرفه‌های ۲۰۲۵ از قفسه‌ها برداشته شده بود – به‌عنوان حسن‌نیتی در مسیر مذاکره. واب کینو، نخست‌وزیر مانیتوبا، و تیم هیوستون، نخست‌وزیر نوا اسکوشیا، این موضوع را تأیید کردند. بااین‌حال، کینو به‌شدت با این باج‌دهی مخالفت کرد و گفت که کانادا باید با ترامپ مبارزه کند. او تأکید کرد که «شما نمی‌توانید با یک آدم بد، به توافقی خوب برسید» و از شهروندان خواست حتی در صورت بازگشت محصولات به قفسه‌ها، از خرید الکل‌های آمریکایی خودداری کنند. دوم، ادعای کاخ سفید مبنی بر اینکه کانادا سال‌ها مانع فروش هواپیماهای گلف‌استریم برای حمایت از رقیب داخلی‌اش بمباردیه شده است. این در حالی‌ست که بررسی‌ها نشان می‌دهد این مدل‌ها از فوریهٔ همان سال از سوی سازمان هوانوردی کانادا تأییدیه گرفته بودند و نگرانی‌های پیشین دربارهٔ سامانهٔ یخ‌زدایی، که نخست از سوی خودِ ادارهٔ هوانوردی فدرال آمریکا مطرح شده بود، پیش‌تر برطرف شده و نقشی در فروپاشی مذاکرات نداشت.

فروپاشی مذاکرات، جبهه‌ای تازه در سطح شخصی نیز گشود؛ یعنی نبرد کلامی میان داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، و دونالد ترامپ. ترامپ روز دوشنبه اعلام کرد تعرفهٔ خودرو، قطعات خودرو و فولاد را از اول ژانویهٔ ۲۰۲۷ به ۵۰ درصد افزایش خواهد داد و کانادا را متهم کرد که سال‌هاست از آمریکا سوءاستفاده می‌کند. او همچنین تهدید کرد نام دریاچهٔ انتاریو را به «دریاچهٔ آمریکا» تغییر دهد.

داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، در واکنش به توهین‌های ترامپ که او را «برادرِ کمتر کاریزماتیک، کم‌هوش‌تر و نه‌چندان‌تأثیرگذارِ راب فورد فقید» خوانده بود، رئیس‌جمهور آمریکا را «دیکتاتور»، «قلدر» و «پادشاه ورشکستگی‌ها» نامید. فورد در یک مصاحبهٔ رادیویی با خشم اعلام کرد: «او می‌تواند برود به دَرَک… ما با تمام قوا به مقابله با او خواهیم پرداخت.» فورد پیشنهاد کرد که کانادا بر صادرات برق به آمریکا تعرفه وضع کند تا آن‌ها «درد را احساس کنند». وی همچنین از دولت فدرال خواست تا استانداردهای انتشار گازهای گلخانه‌ای را برای خودروهای ساخت کانادا لغو کند تا از این طریق صدها میلیون دلار در هزینه‌های انطباق کسب‌وکارها صرفه‌جویی شود

بااین‌حال، فورد تنها یک روز بعد در مصاحبه‌ای با شبکهٔ سی‌ان‌ان لحن خود را تعدیل کرد. او گفت اوضاع «کمی حساس و شخصی» شده و وقت آن رسیده طرفین به میز مذاکره بازگردند و به توافقی منصفانه برای هر دو کشور برسند. تهدیدهای ترامپ برای قطع مراودات تجاری با انتاریو را نیز صرفاً «حرف‌های سیاسی» توصیف کرد. بااین‌همه، هنگامی‌که روز سه‌شنبه از او پرسیدند آیا در حملات شخصی‌اش زیاده‌روی کرده، پاسخ داد «به‌هیچ‌وجه» و توضیح داد آن الفاظ واکنشی طبیعی به قلدری‌ای بود که کشور و استانش با آن روبه‌رو شده‌اند. به‌این ترتیب، فورد بی‌آنکه رسماً از محتوای اظهاراتش عقب‌نشینی کند، عملاً از ادامهٔ درگیری شخصی با ترامپ فاصله گرفت و کانون گفتمانش را به بازگشت به مذاکره سوق داد.

در نخستین ساعات پس از فروپاشی مذاکرات، پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار، همراه با سایر رهبران اپوزیسیون از تصمیم دولت فدرال برای رد پیشنهاد آمریکا حمایت کرد و از کانادایی‌ها خواست در برابر این «حملات ناعادلانه» متحد بمانند. اما این حمایت اولیه به‌زودی جای خود را به لحنی انتقادی‌تر داد. پوئلیور در نامه‌ای که یکشنبه برای کارنی فرستاد، خواستار انتشار عمومی متن کامل پیشنهادی شد که کانادا آن را رد کرده بود و پرسید دقیقاً چه بندهایی در آن توافق بوده که نخست‌وزیر تا همین چند روز پیش آمادهٔ پذیرشش بود. او نوشت کانادایی‌ها باید این متن را ببینند تا خودشان دربارهٔ گزینه‌های روی میز قضاوت کنند، و یادآور شد جزئیات توافق پلِ «گوردی هاو» نیز پیش‌تر تنها پس از افشای عمومی روشن شده بود.

پوئلیور همچنین خواستار فراخوان زودهنگام مجلس عوام – پیش از تاریخ رسمی بازگشایی آن در ۲۱ سپتامبر- شد؛ تاریخی که سیزده روز پس از اجرایی‌شدن تعرفه‌های تلافی‌جویانهٔ کانادا در ۸ سپتامبر است، به‌این معنا که نمایندگان مردم پیش از اجرای این تعرفه‌ها فرصت بررسی آن را نخواهند داشت. شووِلوی مَجومدار، سخنگوی حزب محافظه‌کار در امور کانادا-آمریکا، تأکید کرد آن‌ها به‌دنبال افشای اسرار مذاکراتی نیستند، بلکه خواهان اطلاعاتی‌اند که هر دو دولت از پیش در اختیار دارند. پوئلیور در کنار این مطالبات، طرح جایگزینی نیز پیشنهاد داد: بازگشت به الگوی «پیمان خودرو» سال ۱۹۶۵ میان دو کشور که بر اساس آن هر خودروساز باید به‌ازای هر خودرویی که در کانادا می‌فروشد، یک خودرو نیز در کانادا تولید کند و بالعکس.

در نخستین روزها، نخست‌وزیران استان‌ها با لحنی نسبتاً هماهنگ از تصمیم کارنی حمایت کردند، اما این وحدت به‌زودی رنگ‌های متفاوتی به خود گرفت. واب کینو، نخست‌وزیر مانیتوبا، از میان تندروترین چهره‌ها بود؛ او تعرفه‌های جدید آمریکا را «غیراخلاقی و ناموجه» خواند و گفت تاریخ به ترامپ رحم نخواهد کرد، پس کانادا باید به‌جای تسلیم، مقابله کند، ازجمله با خرید از کسب‌وکارهای کانادایی. اسکات مو، نخست‌وزیر ساسکاچوان، تعرفه‌های تازهٔ آمریکا را نقض آشکار پیمان CUSMA دانست و گفت تغییرات لحظهٔ آخر مذاکره‌کنندگان آمریکایی انصاف و اعتبار کل توافق را زیر سؤال برده است. دیوید ایبی، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، که پیش‌تر برای کاهش تعرفهٔ الوار نرم تلاش کرده بود، گفت ادب کانادایی‌ها را نباید با ضعف اشتباه گرفت و رابطهٔ کنونی با آمریکا را رابطه‌ای توأم با سوءاستفاده توصیف کرد؛ به‌باور او اگر کانادا صرفاً به‌خاطر خواستهٔ واشنگتن تجارتش را با سایر کشورها محدود کند، عملاً به معادل اقتصادیِ ایالت پنجاه‌ و یکم تنزل خواهد یافت.

در برابر این لحن‌های تند، دنیل اسمیت، نخست‌وزیر آلبرتا، صدایی محتاط‌تر از خود نشان داد. او گفت «عمیقاً ناامید» است که توافقی حاصل نشد و از دولت فدرال خواست هر چه زودتر مذاکرات را از سر بگیرد. به‌باور او در جنگ تجاری هیچ‌کس برنده نیست و تعرفه و ضدتعرفه تنها به کسب‌وکارها آسیب می‌زند. اسمیت از همان آغاز، برخلاف داگ فورد که خواهان تلافیِ «دردناک» و هدف‌گیری استان‌های سیاسی حساس آمریکا بود، بر پرهیز از تشدید هزینه‌های جانبی برای کانادایی‌ها تأکید کرد؛ موضعی که او را در جبههٔ محتاط‌ترِ «تیم کانادا» قرار داد. این شکاف پیش‌تر نیز در آلبرتا خود را نشان داده بود، آنجا که جیسون کنی، نخست‌وزیر پیشین این استان، وضعِ مالیات صادراتی بر نفت، گاز و پتاس را پیشنهاد کرده بود، اما اسمیت، نخست‌وزیر فعلی آلبرتا، استفاده از صادرات انرژی را به‌عنوان سلاح در این جنگ تجاری قویاً رد کرده است.

سه‌شنبهٔ‌ این هفته، ۲۵ اوت، فرانسوا-فیلیپ شَمپین، وزیر دارایی کانادا، جزئیات پاسخ تلافی‌جویانهٔ اتاوا را اعلام کرد: تعرفه‌هایی به نرخ‌های ۱۵، ۲۵ و ۵۰ درصد بر بیش از ۷۰۰ قلم کالای آمریکایی به‌ارزش تقریبی ۲۷٫۶ میلیارد دلار کانادا (نزدیک به ۲۰ میلیارد دلار آمریکا)، شامل فولاد، محصولات لبنی، لوازم خانگی، ماشین‌آلات کشاورزی، خمیر کاغذ و الکترونیک، که از ۸ سپتامبر اجرایی می‌شود. شمپین اعلامیهٔ خود را با این جمله به پایان برد: «وقتی آمریکا بیش از حد خواست و بسیار کم داد، ما کانادا را انتخاب کردیم.» هم‌زمان، دولت فدرال بستهٔ حمایتی ۷٫۵ میلیارد دلاری برای کارگران و کسب‌وکارهای آسیب‌دیده رونمایی کرد: ۱٫۵ میلیارد دلار از طریق آژانس‌های توسعهٔ منطقه‌ای برای بنگاه‌های کوچک و متوسط، ۵۰۰ میلیون دلار تسهیلات نقدینگی تازه از بانک توسعهٔ کسب‌وکار کانادا، دو میلیارد دلار برای صندوق تنوع‌بخشی اقتصادی، و ۳٫۵ میلیارد دلار برای حمایت از کارگران، ازجمله انعطاف در بیمهٔ اشتغال و برنامهٔ تازهٔ حفظ و بازآموزی نیروی کار.

اتحادیهٔ «یونیفور»، بزرگ‌ترین اتحادیهٔ بخش خصوصی کانادا، ضمن استقبال از این بسته، آن را ناکافی خواند و خواستار کاهش ساعات واجدشرایط‌شدن برای بیمهٔ اشتغال برای کارگران پاره‌وقت و فصلی شد. آوی لوئیس، رهبر حزب دموکرات نوین، از تصمیم کارنی حمایت کرد، اما هشدار داد دولت باید مراقب باشد شرکت‌های بزرگ از بودجه‌های حمایتی سوءاستفاده نکنند.

تأثیرات این تشدید تنش از هم‌اکنون در بخش‌های صادراتی کانادا محسوس است. در بریتیش کلمبیا، شرکت تعاونی «ریچموند پلای‌وود» اعلام کرده است که فروش این شرکت به آمریکا عملاً به صفر رسیده و ده‌ها کامیون بار در مسیر مرز بازگردانده شده‌اند، چون هیچ خریدار آمریکایی‌ای حاضر به پرداخت افزایش ۵۰ درصدی قیمت نیست؛ این در حالی است که آمریکا با کمبود میلیون‌ها واحد مسکونی روبه‌روست و به‌شدت به الوار کانادایی نیاز دارد. بااین‌حال، مدیران بانک‌های بزرگ کانادا مانند اسکوشیابانک و بانک مونترآل وضعیت را برای نظام بانکی «قابل‌مدیریت» ارزیابی کرده‌اند.

بر پایهٔ نظرسنجی مؤسسهٔ انگس رید، حدود سه‌چهارم کانادایی‌ها تصمیم دولت کارنی برای پایان‌دادن به مذاکرات را درست می‌دانند، هرچند نگرانی گسترده‌ای دربارهٔ افزایش قیمت کالاها در ماه‌های پیش رو نیز به چشم می‌خورد. به‌گفتهٔ منابع نزدیک به دولت کانادا، احتمال از سرگیری مذاکرات پیش از انتخابات میان‌دورهٔ کنگرهٔ آمریکا اندک است، و تهدید ترامپ برای افزایش تعرفهٔ خودرو و فولاد به ۵۰ درصد از ابتدای سال ۲۰۲۷ همچنان روی میز باقی مانده است.

آنچه به‌عنوان یک اختلاف تعرفه‌ای آغاز شده بود، اکنون به کشمکشی درهم‌تنیده با پرسش‌های هویتی، فرهنگی و حاکمیتی بدل شده است؛ کشمکشی که به‌گفتهٔ ناظران اقتصادی، در آن هیچ‌یک از دو طرف برندهٔ واقعی نخواهد بود.

نوشته فروپاشی مذاکرات؛ آیا کانادا و آمریکا در آستانهٔ جدایی اقتصادی‌اند؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.