مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

در تاریخ ۵ مهٔ ۲۰۲۶، مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، در بیانیه‌ای اعلام کرد که پادشاه چارلز سوم با پیشنهاد او مبنی بر انتصاب لوییز آربور (Louise Arbour)، قاضی پیشین دیوان عالی کانادا و دادستان نامدار بین‌المللی، به‌عنوان فرماندار کل جدید کانادا موافقت کرده است. این انتصاب که قرار است به‌صورت رسمی در ۸ ژوئن ۲۰۲۶ اجرایی شود، یکی از بحث‌برانگیزترین و در عین حال برجسته‌ترین انتخاب‌ها برای این مقام تشریفاتی اما ضروری در تاریخ معاصر کانادا به شمار می‌رود.

مقاله‌ٔ پیش رو به بررسی ابعاد این انتصاب، نقش فرماندار کل در ساختار سیاسی کانادا، پیشینهٔ درخشان اما پرحاشیهٔ لوییز آربور، مواضع سیاسی او، واکنش‌های داخلی و همچنین مروری بر دورهٔ فرماندار کل پیشین، مری سایمون، می‌پردازد.

نقش مقام فرماندار کل در ساختار قانون اساسی و سیاسی کانادا

کانادا یک دموکراسی پارلمانی و سلطنت مشروطه است. این بدان معناست که اگرچه قدرت سیاسی در دست نمایندگان منتخب مردم و نخست‌وزیر است، اما پادشاه (در حال حاضر پادشاه چارلز سوم) رسماً رئیس کشور (Head of State) کانادا محسوب می‌شود. ازآنجاکه پادشاه در بریتانیا مستقر است، وی نماینده‌ای را برای انجام وظایف خود در خاک کانادا منصوب می‌کند که به این شخص «فرماندار کل» (Governor General) گفته می‌شود.

فرماندار کل با مشورت و پیشنهاد مستقیم نخست‌وزیر کانادا از سوی پادشاه منصوب می‌شود و دورهٔ خدمت او معمولاً پنج سال است. وظایف فرماندار کل به سه دستهٔ اصلی تقسیم می‌شود:

• وظایف قانون اساسی و اجرایی: هیچ لایحه‌ای در پارلمان فدرال کانادا بدون امضای فرماندار کل، که به آن «تنفیذ سلطنتی» یا Royal Assent می‌گویند، به قانون تبدیل نمی‌شود. همچنین انحلال پارلمان، فراخوان برای انتخابات جدید، و خواندن «سخنرانی سریر» (Throne Speech) که برنامه‌های دولت را تشریح می‌کند، بر عهدهٔ اوست. در زمان بحران‌های سیاسی، مانند زمانی‌که هیچ حزبی اکثریت مطلق را ندارد، فرماندار کل نقشی حیاتی در تعیین اینکه چه کسی می‌تواند دولت تشکیل دهد، ایفا می‌کند.
• فرماندهی کل قوا: فرماندار کل به‌نمایندگی از طرف پادشاه، فرماندهٔ کل نیروهای مسلح کانادا است و وظایف تشریفاتی متعددی در ارتباط با ارتش دارد.
• وظایف نمادین و تشریفاتی: نمایندگی کانادا در سفرهای خارجی، میزبانی از رهبران جهان، اعطای نشان‌های افتخار (مانند Order of Canada)، و ترویج هویت ملی و وحدت، ازجمله مهم‌ترین مسئولیت‌های روزمرهٔ این مقام است.

فرمانداران کل نامدار و اقداماتشان

در دهه‌های ابتدایی پس از کنفدراسیون کانادا (۱۸۶۷)، فرمانداران کل همگی از میان اشراف‌زادگان بریتانیایی انتخاب می‌شدند. اما از اواسط قرن بیستم، این رویه تغییر کرد و شهروندان برجستهٔ کانادایی به این مقام منصوب شدند تا بازتابی از هویت مستقل کانادا باشند. برخی از این افراد عبارت‌اند‌ از:

• وینسنت مسی (Vincent Massey): او در سال ۱۹۵۲ به سِمَت فرماندار کل کانادا مصوب شد و نخستین فرماندار کل متولد کانادا بود. انتصاب او نقطهٔ عطفی در استقلال فرهنگی و هویتی کانادا از بریتانیا به شمار می‌رفت و او نقش بسزایی در حمایت از هنر و ادبیات کانادایی ایفا کرد.
• ژُرژ وانیه (Georges Vanier): او در سال ۱۹۵۹ به سمت فرماندار کل کانادا مصوب شد و نخستین فرماندار کل فرانسوی‌زبان بود. او که قهرمان جنگ بود، در دوران پرتنش رشد ملی‌گرایی در کبک، تلاش زیادی برای حفظ وحدت کانادا انجام داد.
• ژَن سووه (Jeanne Sauvé): او در سال ۱۹۸۴ به سمت فرماندار کل کانادا مصوب شد و نخستین زنی بود که به مقام فرمانداری کل کانادا رسید. او پیش‌تر روزنامه‌نگار و رئیس مجلس عوام بود و راه را برای حضور بیشتر زنان در عالی‌ترین سطوح قدرت باز کرد.
• میکائل ژان (Michaëlle Jean): او در سال ۲۰۰۵ به سمت فرماندار کل کانادا مصوب شد و نخستین فرد سیاه‌پوست و اهل هائیتی بود که به این مقام رسید. او در دوران بحران قانون اساسی سال ۲۰۰۸، زمانی که احزاب مخالف قصد داشتند دولت محافظه‌کار استفان هارپر را سرنگون کنند، تصمیم مهمی مبنی بر تعلیق (Prorogation) پارلمان گرفت که یکی از مهم‌ترین دخالت‌های قانونی یک فرماندار کل در تاریخ معاصر بود.

مری سایمون؛ مروری بر دورهٔ تاریخی و چالش‌های آن

در حال حاضر و تا پیش از آغاز به کار رسمی لوییز آربور، مقام فرمانداری کل در اختیار مری سایمون (Mary Simon) است. سایمون که در سال ۲۰۲۱ از سوی جاستین ترودو به ملکه الیزابت دوم پیشنهاد شد، نخستین فرد از بومیان کانادا (از قوم اینوئیت) بود که به‌عنوان نمایندهٔ ملکهٔ کانادا معرفی شد.

دورهٔ مری سایمون با تمرکز عمیق بر مسئلهٔ «حقیقت و آشتی» (Truth and Reconciliation) با بومیان کانادا گره خورده بود. انتصاب او درست در زمانی رخ داد که کشف گورهای بی‌نام‌ونشان در مدارس شبانه‌روزی سابق بومیان، جامعهٔ کانادا را در شوک فرو برده بود. سایمون نقشی کلیدی در التیام این زخم‌ها ایفا کرد و در جریان سفر تاریخی پاپ فرانسیس به کانادا برای عذرخواهی از بومیان، میزبانی و همراهی مؤثری داشت.

با این‌حال، سایمون با چالش‌های بزرگی نیز روبه‌رو بود. عدم تسلط او به زبان فرانسوی (یکی از دو زبان رسمی کانادا) انتقادات شدیدی را به‌ویژه در استان کبک برانگیخت. با وجود اینکه او قول داد فرانسوی را بیاموزد، اما گروه‌های مدافع زبان فرانسوی انتصاب او را توهینی به دوزبانه‌بودن کانادا دانستند. با پایان‌یافتن دورهٔ او، مری سایمون به‌عنوان نمادی از مقاومت و مهربانی بومیان در تاریخ کانادا ثبت شد، اما مسئلهٔ زبان و فشارهای سیاسی نشان داد که این مقام تا چه حد می‌تواند زیر ذره‌بین باشد.

نخستین فرماندار کل منتصب از سوی پادشاه چارلز سوم در کانادا

انتصاب لوییز آربور دارای یک ویژگی تاریخی منحصربه‌فرد است: او نخستین فرماندار کلی است که از زمان آغاز پادشاهی چارلز سوم، از سوی وی برای کانادا منصوب می‌شود. تمامی فرمانداران کل پیشین در دهه‌های گذشته از سوی ملکه الیزابت دوم، که بیش از ۷۰ سال سلطنت کرد، تأیید شده بودند. این انتصاب نمادی از انتقال نسل در نهاد سلطنت کاناداست. 

پیشینهٔ لوییز آربور؛ از دادگاه‌های مونترآل تا لاهه

لوییز آربور، متولد ۱۹۴۷ در مونترآل، یکی از برجسته‌ترین حقوق‌دانان جهان است. مسیر شغلی او پر از دستاوردهای بی‌نظیر حقوقی و بین‌المللی است که او را از یک فرماندار کل سنتی متمایز می‌کند.

قضاوت در دیوان عالی کانادا: آربور پس از سال‌ها فعالیت به‌عنوان استاد حقوق و قاضی در دادگاه استیناف انتاریو، در سال ۱۹۹۹ به دیوان عالی کانادا راه یافت و تا سال ۲۰۰۴ در این بالاترین نهاد قضایی کشور خدمت کرد. آرای او همواره بر پایهٔ دفاع از منشور حقوق و آزادی‌های کانادا و حقوق شهروندی استوار بود.

نقش‌آفرینی در دادگاه‌های کیفری بین‌المللی: آنچه نام لوییز آربور را در تاریخ جهان جاودانه کرد، نقش او به‌عنوان دادستان ارشد دادگاه‌های کیفری بین‌المللی سازمان ملل برای یوگسلاوی سابق (ICTY) و رواندا (ICTR) در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ بود. او با شجاعت و قاطعیت بی‌نظیری، جنایتکاران جنگی را تحت پیگرد قرار داد. بزرگ‌ترین دستاورد او، صدور کیفرخواست علیه اسلوبودان میلوشویچ، رئیس‌جمهور وقت صربستان، به اتهام جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت بود. این نخستین بار در تاریخ بود که یک رئیس دولتِ در حال کار، از طرف یک دادگاه بین‌المللی کیفرخواست دریافت می‌کرد. این اقدام آربور، پیام روشنی به دیکتاتورهای سراسر جهان مخابره کرد: هیچ‌کس بالاتر از قانون بین‌الملل نیست.

کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل: آربور از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ مسئولیت خطیر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد را بر عهده گرفت. او در این جایگاه به بحران‌های حقوق بشری در دارفور (سودان)، جنگ در خاورمیانه و نقض حقوق بشر در کشورهای مختلف پرداخت و همواره صدای رسای قربانیان بی‌عدالتی بود.

دقیقاً همان عواملی که لوییز آربور را به یک قهرمان حقوق بشر تبدیل کرده، او را به چهره‌ای به‌شدت سیاسی و گاه دوقطبی‌ساز نیز بدل کرده است. برخلاف فرمانداران کل سنتی که چهره‌هایی بی‌طرف، خنثی و صرفاً نمادین بوده‌اند، آربور سابقه‌ای طولانی در اظهارِنظرهای صریح سیاسی و حقوق بشری در سطح جهانی دارد.

یکی از جنجالی‌ترین بخش‌های کارنامهٔ او، مواضعش در قبال مناقشهٔ اسرائیل و فلسطین است. چه در زمان تصدی کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل و چه پس از آن، آربور بارها از سیاست‌های دولت اسرائیل، به ویژه در زمینهٔ شهرک‌سازی‌ها در سرزمین‌های اشغالی کرانهٔ باختری، محاصرهٔ غزه، و استفادهٔ نامتناسب از زور انتقاد کرده است. او همواره تأکید داشته است که قوانین حقوق بشردوستانهٔ بین‌المللی باید بدون استثنا در مورد اقدامات دولت اسرائیل اجرا شود. در دوران حضور او در سازمان ملل، تنش‌های زیادی میان دفتر وی و مقامات اسرائیلی شکل گرفت، چرا که اسرائیل نهادهای حقوق بشری سازمان ملل را به جانب‌داری سیستماتیک و تمرکز نامتناسب بر روی این کشور متهم می‌کرد. آربور همچنین با برخی رویکردهای ایالات متحده در دوران جنگ با تروریسم، مانند زندان گوانتانامو، به‌شدت مخالفت کرده بود.

این سوابق باعث شده است که انتخاب او به‌عنوان نماد وحدت ملی کانادا، از سوی برخی گروه‌ها با چالش مواجه شود و به‌عنوان اقدامی جهت‌دار تلقی گردد.

انتخاب یک چهرهٔ دارای مواضع محکم و بین‌المللی به‌عنوان فرماندار کل، فضای سیاسی کانادا را به‌شدت تحت تأثیر قرار داده و واکنش‌های کاملاً متضادی را در پی داشته است.

نخست‌وزیر مارک کارنی در دفاع از انتخاب خود تأکید کرد که در دنیای پرآشوب امروز، کانادا نیازمند نماینده‌ای است که نماد بی‌بدیل قانون‌مداری، عدالت و حقوق بشر باشد. حزب لیبرال و حزب دموکراتیک نوین (NDP) از این انتخاب استقبال کردند. حامیان آربور معتقدند اعتبار جهانی او باعث ارتقای جایگاه کانادا در مجامع بین‌المللی می‌شود. سازمان‌های مدافع حقوق مدنی و اساتید حقوق نیز این انتصاب را ستوده‌اند و او را مایهٔ افتخار سیستم قضایی کانادا می‌دانند. علاوه بر این، فرانسوی‌زبانان و رسانه‌های کبک از بازگشت یک کبکی به تالار ریدو (Rideau Hall)، محل اقامت فرماندار کل کانادا در اتاوا، ابراز خرسندی کردند.

در سوی مقابل، احزاب و رسانه‌های دست‌راستی انتقادات تندی را مطرح کردند. نشریاتی مانند «تورنتو سان» در مقالاتی تند، ازجمله یادداشتی به‌قلم برایان لیلی، این انتخاب را یک «گزینش کاملاً حزبی» و «انتخابی اشتباه برای فرمانداری کل کانادا» خواندند. منتقدان استدلال می‌کنند که فرماندار کل باید چهره‌ای وحدت‌بخش باشد که هیچ پیشینهٔ تفرقه‌انگیزی نداشته باشد. به‌باور آن‌ها، آربور با تفکرات چپ‌گرایانه و جهانی‌گرایانهٔ (Globalist) خود، نمی‌تواند نمایندهٔ بی‌طرفی برای تمامی کانادایی‌ها باشد.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، انتصاب آربور با واکنش سرد و گاه خشم‌آلود برخی از سازمان‌های مدافع حقوق یهودیان در کانادا هم مواجه شد. روزنامهٔ نشنال پست (National Post) در مقاله‌ای با عنوان «انتصاب آربور: سیلی بر صورت کانادایی‌های یهودی»، به‌شدت از این تصمیم دولت انتقاد کرد. این گروه‌ها استدلال می‌کنند که سابقهٔ آربور در سازمان ملل و انتقادات مداوم او از اسرائیل، باعث ایجاد احساس ناامنی و بیگانگی در میان جامعهٔ یهودیان کانادا می‌شود. آن‌ها معتقدند آوردن شخصی که در قلب مناقشات ژئوپلیتیک خاورمیانه دخیل بوده، به نهاد سلطنت، که قاعدتاً باید به دور از سیاست باشد، اشتباهی استراتژیک از سوی دولت کارنی است و باعث واردشدن تنش‌های بین‌المللی به امور داخلی کانادا می‌شود.

رسانه‌هایی مانند CBC و CPAC در تحلیل‌های خود اشاره کرده‌اند که این انتصاب یک قمار سیاسی از سوی مارک کارنی است. درحالی‌که این انتخاب پایگاه رأی‌دهندگان مترقی را خشنود می‌کند، اما هم‌زمان بهانهٔ جدیدی در اختیار منتقدان کارنی قرار می‌دهد تا دولت را به نادیده‌گرفتن بی‌طرفی نهادهای بنیادین کشور متهم کنند.

لوییز آربور در شرایطی قدم به تالار ریدو می‌گذارد که نهاد فرمانداری کل در کانادا در حال گذار از یک دوران بازنگری است. او با کوله‌باری از تجربیات بی‌نظیر حقوقی، از تعقیب دیکتاتورها در دادگاه‌های بین‌المللی تا دفاع از آزادی‌های مدنی در دیوان عالی کانادا، وزن و اعتبار بی‌سابقه‌ای به این جایگاه می‌بخشد.

با این‌حال، انتصاب او نشان‌دهندهٔ یک تغییر پارادایم است: انتخاب شخصی که به‌جای سکوت دیپلماتیک، سابقهٔ بلندی در فریادزدن علیه بی‌عدالتی‌ها دارد. اگرچه مواضع او در قبال مسائلی چون سیاست‌های اسرائیل خشم گروه‌هایی را برانگیخته و برخی رسانه‌های راست‌گرا او را چهره‌ای حزبی می‌دانند، اما نمی‌توان انکار کرد که او یکی از معتبرترین و شناخته‌شده‌ترین کانادایی‌ها در عرصهٔ جهانی است.

اینکه لوییز آربور چگونه می‌تواند صراحت لهجهٔ حقوق بشری خود را با الزامات بی‌طرفی و وحدت‌بخشی مقام فرماندار کل، آن هم به‌عنوان نخستین نمایندهٔ پادشاه چارلز سوم در کانادا، تلفیق کند، آزمونی بزرگ برای او و برای دموکراسی پارلمانی کانادا در سال‌های پیش رو خواهد بود.

نوشته نخستین فرماندار کل منتصب از سوی پادشاه چارلز سوم در کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۲۶، شهر وینیپگ شاهد لحظه‌ای تاریخی برای جناح چپ سیاست کانادا بود. آوی لوئیس (Avi Lewis)، روزنامه‌نگار، مستندساز و فعال محیط‌زیست، با کسب ۵۶ درصد آرای اعضای حزب دموکرات نوین (NDP) در همان دور اول، به‌عنوان رهبر جدید این حزب انتخاب شد. این پیروزی قاطع، نه‌تنها نشان‌دهندهٔ تغییر جهت حزب به‌سمت سیاست‌های رادیکال‌تر است، بلکه آغازگر فصلی جدید و پرچالش در روابط میان جناح‌های مختلف این حزب و تعاملات بین‌المللی آن خواهد بود.

آوی لوئیس در دنیای سیاست غریبه نیست؛ او از خانواده‌ای می‌آید که نامشان با تاریخ سوسیال‌دموکراسی در کانادا گره خورده است. او نوهٔ دیوید لوئیس، رهبر اسبق حزب فدرال ان‌دی‌پی، و فرزند استیفن لوئیس، رهبر سابق NDP انتاریو و دیپلمات برجستهٔ سازمان ملل است. آوی لوئیس با این انتخاب، سنگینی میراثی را بر دوش می‌کشد که دهه‌ها برای عدالت اجتماعی و حقوق کارگران مبارزه کرده است.

اما این پیروزی شیرین با تلخی عمیقی همراه شد. تنها دو روز پس از اعلام نتایج انتخابات، استیفن لوئیس، پدر آوی، پس از سال‌ها مبارزه با بیماری سرطان در سن ۸۸ سالگی درگذشت. این تقارنِ زمانی، بار عاطفی و نمادین رهبری آوی را دوچندان کرد؛ گویی مشعل رهبری در آخرین لحظات زندگی پدر به دست پسر سپرده شد تا آرمان‌های خانوادهٔ لوئیس در قالبی نو ادامه یابد.

رقابت برای رهبری حزب دموکرات نوین پس از کناره‌گیری جاگمیت سینگ، رهبر پیشین حزب، در پی شکست سنگین ان‌دی‌پی در انتخابات فدرال آغاز شد. دان دیویس رهبری موقت حزب را بر عهده گرفت و نامزدها کارزارشان را آغاز کردند.

آوی لوئیس در این مسیر رقبایی جدی را از پیش رو برداشت. هدر مک‌فرسون، نمایندهٔ باسابقهٔ ادمونتون-استراثکونا، با کسب ۲۹ درصد آرا در جایگاه دوم قرار گرفت. او که به‌عنوان کاندیدای جریان اصلی و مصلحت‌گرا شناخته می‌شد، نتوانست در برابر موج تحول‌خواهی لوئیس ایستادگی کند. سایر رقبا ازجمله تانیل جانستون، راب اشتون و تونی مک‌کوئیل نیز با آرای تک‌رقمی در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. پیروزی لوئیس در دور اول، پیام روشنی به بدنهٔ حزب بود: اعضا خواهان بازگشت به ریشه‌های سوسیالیستی و عبور از سیاست‌های معتدلی هستند که در دوران رهبران اخیر شاهد آن بودیم.

اگر بخواهیم موقعیت لوئیس را با رهبران سابق ان‌دی‌پی مقایسه کنیم، او بیش از آنکه به سیاست‌های معتدل جاگمیت سینگ یا حتی تام مولکر نزدیک باشد، یادآور دوران آرمان‌خواهانهٔ تامی داگلاس و روحیهٔ مبارزه‌جوی اد برادبنت است. لوئیس برخلاف سینگ که تمرکزش بر سیاست‌های هویتی و همکاری نزدیک با لیبرال‌ها بود، بر تضاد طبقاتی، مقابله با میلیاردرها و تحول بنیادین در اقتصاد انرژی تأکید دارد. او با شعار «برای اکثریت، نه برای پول.» ‎(for the many, not the money.)‎، به‌دنبال بازپس‌گیری هویت طبقاتی حزب است؛ امری که او را در نقطهٔ مقابل جریان‌های مصلحت‌گرای دهه‌های اخیر قرار می‌دهد.

یکی از بحث‌برانگیزترین ابعاد رهبری لوئیس، مواضع صریح او در سیاست خارجی است. او که خود پیشینه‌ای یهودی دارد، از منتقدان سرسخت سیاست‌های اسرائیل است. لوئیس در سخنرانی پیروزی خود با صراحتی بی‌سابقه از واژهٔ «نسل‌کشی» برای توصیف وقایع غزه استفاده کرد و صهیونیسم را به چالش کشید. او معتقد است هویت یهودی او نباید مانعی در برابر اعتراض به نقض حقوق بشر باشد.

در رابطه با ایران نیز، لوئیس مواضعی کاملاً متفاوت از دولت فعلی و اپوزیسیون محافظه‌کار دارد. او واکنش‌های مارک کارنی نسبت به ایران را «نامنسجم» خوانده است. لوئیس مخالف هرگونه دخالت نظامی یا حمایت کانادا از جنگ‌های غیرقانونی در خاورمیانه است. او تأکید کرده که کانادا نباید در مسیر تقابل‌های نظامی که می‌تواند منجر به جنایات جنگی شود، با متحدانش همراهی بی‌قید و شرط داشته باشد. این رویکرد «نه به جنگ» و تأکید بر دیپلماسی مستقل، او را به یکی از متفاوت‌ترین چهره‌ها در عرصهٔ سیاست خارجی کانادا تبدیل کرده است.

انتخاب آوی لوئیس موجی از واکنش‌های تند و متضاد را برانگیخت:

مارک کارنی و پیِر پوئلیِور: هر دو رقیب اصلی لوئیس در صحنهٔ فدرال، انتخاب او را برای رهبری حزب ان‌دی‌پی تبریک گفتند، ولی سیاست‌های پیشنهادی‌اش را به باد انتقاد گرفتند. مارک کارنی در پاسخ به طرح‌های اقتصادی لوئیس به‌ویژه مالیات بر ثروت و ملی‌سازی بخش‌های انرژی، آن‌ها را تلاشی برای بی‌ثبات‌کردن بازارهای سرمایه و «رادیکالیسم غیرمسئولانه» توصیف کرد. پوئلیور هم او را نماد چپ‌گرایی افراطی خواند و گفت «با انتخاب آوی لوئیس، حزب ان‌دی‌پی رسماً به یک فرقهٔ رادیکال و ضدِانرژی تبدیل شده است.»

رهبران استانی (آلبرتا و ساسکاچوان): تندترین واکنش‌ها از درون خود خانوادهٔ ان‌دی‌پی آمد. ناهید ننشی، رهبر ان‌دی‌پی آلبرتا، و کارلا بک، رهبر ان‌دی‌پی ساسکاچوان، به‌شدت از مواضع ضدِ سوخت‌های فسیلی لوئیس انتقاد کردند. ننشی اعلام کرد که سیاست‌های لوئیس در راستای منافع آلبرتا نیست و کارلا بک حتی اعلام کرد تا زمانی که لوئیس مواضع خود را در قبال سوخت‌های فسیلی تعدیل نکند، با او دیدار نخواهد کرد.

رهبران استانی (بریتیش کلمبیا و مانیتوبا): دیوید ایبی، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، در پیامی صمیمی ضمن تبریک به آوی لوئیس، بر اهمیت اتحاد تأکید کرد. او گفت: «آوی لوئیس صدایی پرقدرت برای کسانی است که حس می‌کنند در اقتصاد امروز نادیده گرفته شده‌اند. من مشتاقانه منتظر همکاری با او هستم تا اطمینان حاصل کنیم مسائل حیاتی مانند مسکن و تغییرات اقلیمی در اولویت برنامه‌های ملی قرار گیرند. توانایی او در بسیج‌کردن نسل جوان، دقیقاً همان چیزی است که حزب در این مقطع به آن نیاز دارد.»

واب کینو، نخست‌وزیر مانیتوبا، که خود به‌عنوان نماد تغییر در سیاست مانیتوبا شناخته می‌شود، با لحنی ستایش‌آمیز به انتخاب لوئیس واکنش نشان داد. او در جریان کنفرانس خبری پس از اعلام نتایج در وینیپگ اظهار داشت: «پیروزی آوی در وینیپگ نمادین است. او از خانواده‌ای می‌آید که عدالت را در دی‌اِن‌اِی خود دارد. آوی می‌داند که سیاست فقط دربارهٔ اعداد نیست، بلکه دربارهٔ کرامت انسانی است. حضور او در رهبری فدرال، روح تازه‌ای به مبارزات ما برای حقوق بومیان و برابری اقتصادی خواهد دمید.»

سازمان‌های یهودی: سازمان CIJA و دیگر نهادهای یهودی کانادا با صدور بیانیه‌هایی، انتخاب او را مایهٔ تأسف خواندند. آن‌ها معتقدند لوئیس با اظهارات خود دربارهٔ صهیونیسم، فضایی ناامن برای یهودیان در داخل حزب ایجاد کرده و از مرز نقد سیاست‌های دولت اسرائیل به‌سمت مشروعیت‌زدایی از هویت یهودی عبور کرده است.

نشریات معتبری همچون «هیل تایمز» و «نشنال آبزرور» معتقدند که لوئیس در حال «بازتعریف رادیکالیسم» است. او قصد دارد حزب را از یک «لیبرالیسم کم‌رنگ» به یک جنبش اجتماعی واقعی تبدیل کند. هرچند چالش‌های بزرگی همچون نداشتن کرسی در پارلمان و شکاف عمیق با شاخه‌های استانی حزب در غرب کانادا پیش روی اوست، اما حمایت قاطع بدنهٔ جوان و فعالان محیط‌زیست نشان می‌دهد که او پتانسیل ایجاد یک قطب‌بندی جدید در سیاست کانادا را دارد.

آوی لوئیس اکنون در جایگاهی ایستاده که پدر و پدربزرگش سال‌ها برای آن تلاش کردند. او باید نشان دهد که آیا می‌تواند میان آرمان‌گرایی سوسیالیستی و واقعیت‌های حکمرانی در کشوری با اقتصاد وابسته به منابع طبیعی، تعادلی برقرار کند یا خیر. آنچه روشن است، این است که با حضور او، سیاست کانادا دیگر خسته‌کننده نخواهد بود. او آمده است تا ساختارها را به چالش بکشد و به قول خودش، «قدرت را به دست اکثریت بازگرداند».

چالش بعدی لوئیس که شاید دشوارتر از پیروزی در انتخابات رهبری حزب متبوعش باشد، به‌دست‌‌آوردن کرسی نمایندگی در مجلس عوام کاناداست. لوئیس که تاکنون دوبار خود را نامزد نمایندگی در این مجلس کرده، هر دوبار با اختلاف زیادی از رفتن به مجلس باز مانده است. او بار نخست در سال ۲۰۲۱ در حوزهٔ وست ونکوور – سان‌شاین کوست – سی‌تو‌اسکای و بار دوم در سال ۲۰۲۵ در حوزهٔ ونکوور سنتر در انتخابات فدرال شرکت کرد و هر دوبار جایگاهی بهتر از سومی پیدا نکرد. حالا که ان‌دی‌پی تنها شش کرسی در مجلس عوام دارد و حمایت کانادایی‌ها از این حزب در طول سالیان اخیر در پایین‌تر سطح خود قرار دارد، یافتن حوزه‌ای که لوئیس بتواند در انتخابات آن شرکت کند و پیروز انتخابات باشد، کار چندان ساده‌ای نخواهد بود.

نوشته عصری نو در حزب دموکرات نوین؛ آوی لوئیس و بازتعریف رادیکالیسم در سیاست کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ایرانیان ونکوور طی روزهای شنبه ۱۴ و یکشنبه ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴، با برگزاری تجمعاتی در شهر ونکوور در دومین سالگرد به‌قتل‌رسیدن مهسا امینی به‌دست نیروهای گشت ارشاد جمهوری اسلامی، اعتراضات هم‌وطنانشان در ایران و تداوم جنبش «زن، زندگی، آزادی» را در این‌سوی دنیا یادآور شدند.

روز شنبه ۱۴ سپتامبر، تعدادی از جوانان در ونکوور به‌یاد مهسا امینی و دیگر قربانیان جنبش دوچرخه‌سواری کردند. با وجود هوای بارانی در آن روز، این برنامه برگزار شد و دوچرخه‌سواران با حمل نمادهایی از جنبش «زن، زندگی، آزادی» با مردم صحبت کردند و آن‌ها را به تجمع روز یکشنبه در آرت گالری ونکوور دعوت کردند.

روز یکشنبه ۱۵ سپتامبر، دو تجمع یکی مقابل و دیگری پشت ساختمان آرت گالری برگزار شد. طی تجمع دوم که شامل بخش‌های زیادی ازجمله سخنرانی‌های مختلف، رقص و پخش موسیقی بود، بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس عوام از منطقهٔ پورت مودی-کوکئیتلام، پس از معرفی خود و تصدیق ایستادن بر مکان واگذارنشده‌ای که متعلق به بومیان است و نیز تأکید بر اهمیت نشان‌دادن همبستگی با جنبش مردم ایران با برگزاری چنین تجمعاتی، در بخشی از سخنانش گفت:

«من می‌دانم که بسیار از شما برای داشتن امنیت به اینجا آمده‌اید، و می‌دانیم که مهسا امینی به چنین امنیتی دست نیافت. بسیاری از افراد که می‌آیند و با من صحبت می‌کنند، می‌گویند آنچه مهم است این است که ما کنار هم بایستیم و مهسا را به یاد آوریم و البته آن‌هایی را که برای داشتن امنیت مبارزه می‌کنند. و من فکر می‌کنم در آنچه در سراسر دنیا و قطعاً در افغانستان دارد اتفاق می‌افتد، می‌بینیم که زنان همواره در حاشیه قرار گرفته‌اند. ما باید به ایستادگی و مبارزه ادامه دهیم و «زن، زندگی، آزادی» را یادآور شویم. اهمیت این جنبش و اینکه تمام شمایی که امروز در اینجا ایستاده‌اید، این است که کنار هم بایستید تا بگویید این [مسائل] همچنان دارد در ایران اتفاق می‌افتد، اعدام‌ها همچنان دارد اتفاق می‌افتد، آزار و اذیت و شکنجهٔ کارگرانی که کار هم ایستاده‌اند همچنان دارد اتفاق می‌افتد، و باید که متوقف شود… »

در این تجمع همچنین هوریران سهراب، داغدارِ چهار تن از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ ازجمله دخترش زنده‌یاد نگار برقعی، ‏«بیانیه‌ٔ انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752 به‌مناسبت دومین سالگرد قتل حکومتی مهسا ژینا امینی و آغاز انقلاب زن، زندگی، آزادی» را خواند:

«دو سال از روزهای به‌قتل‌رسیدن مهسا ژینا امینی گذشت. جنایتی دیگر به‌دست جمهوری اسلامی رقم خورد که منجر به خیزش بزرگ زن، زندگی، آزادی در ایران و سراسر جهان شد.

در روزهای پس از این قتل جمهوری اسلامی چون همیشه پاسخ معترضان را با گلوله داد. صدها نفر کشته شدند، ده‌ها نفر چشمانشان را از دست دادند، بسیاری به چوبهٔ دار سپرده شدند، خانواده‌های بسیاری چشم‌به‌راه عزیزان‌شان ماندند و بسیاری از مبارزین همچنان در زندان هستند.

ما در خارج از کشور در برابر ظلم و بی‌عدالتی ساکت ننشستیم. ما در پیوند با هم‌وطنان شجاعمان در ایران به خیابان‌ها آمدیم، در راهپیمایی‌های بزرگ شرکت کردیم، رسانه‌های دنیا را دعوت کردیم تا عمق جنایت‌پیشگی حکومت اسلامی را به اطلاع افکار عمومی دنیا برسانند و‌ تلاش کردیم صدای ایران در دنیای آزاد باشیم.

پس از دو سال می‌توان گفت که جنبشِ عدالت‌خواهی و آزادی‌خواهیِ مردم ایران زنده‌تر از همیشه نفس می‌کشد. با اینکه جمهوری اسلامی تلاش می‌کند اوضاع را عادی جلوه دهد و بر شانه‌های مردم ستمدیدهٔ ایران بایستد و به دنیا بگوید در کنترل شرایط موفق بوده است اما تصویری که از ایران به ما می‌رسد تصویر مبارزه و ایستادگی‌ست. دادخواهان، زنان، معلم‌ها، کارگران، پرستاران، بازنشستگان، دانشجویان و بسیاری از مردم در پیِ عدالت و آزادی هستند و می‌دانند رسیدن به دموکراسی دیگر هدفی دور از دسترس نیست.

ما در انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752 در کنار مردم ایران تا رسیدن به آزادی، دموکراسی و عدالت می‌ایستیم. ما تا روز جاری‌شدن عدالت برای عزیزانمان و تمامی کسانی که به‌ظلم جان خود را از کف دادند از مسیری که پیموده‌ایم بازنمی‌گردیم.

ما قاتلین فرزندان ایران را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم.»

پس از آن پرستو آشتی بیانیهٔ جاناتان ویلکینسون، وزیر انرژی و منابع طبیعی کانادا و نمایندهٔ مجلس عوام از منطقهٔ نورث ونکوور، را خواند:

«درحالی‌که برای بزرگداشت دومین سالگرد قتل غم‌انگیز مهسا امینی گرد هم می‌آییم و همچنان خواستار اجرای عدالت برای زندانیان سیاسی در ایران هستیم، من می‌خواهم عمیق‌ترین همبستگی و حمایت خود را اعلام کنم. اقدامات وحشیانهٔ رژیم کنونی ایران نسبت به مردمش، ازجمله سرنگونی غیرقابل‌توجیه پرواز پی‌اس۷۵۲ و قربانی‌شدن بسیاری از ایرانیان جوان و آینده‌دار که در مقابل این وحشیگری ایستادگی کردند، یادآوری آشکار نیاز به عدالت و پاسخگویی در ادامهٔ مبارزه برای آزادی است. 

امسال، دولت کانادا با معرفی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به‌عنوان یک سازمان تروریستی، مواضع قاطع خود را در برابر رژیم تقویت کرده است و بر تعهد ما برای مقابله با وحشیگری و سرکوبی که بر مردم ایران تحمیل شده است، تأکید می‌کند.

ما قاطعانه در برابر بی‌عدالتی‌های این رژیم می‌ایستیم و بر حمایت خود از ارزش‌های عدالت، حقوق بشر و آزادی تأکید می‌کنیم.

اعضای حزب لیبرال کانادا کفالت سیاسی زندانیان را به عهده گرفته‌اند تا نام و یاد آن‌ها را درحالی‌که جهان برای آزادی‌شان می‌جنگد، زنده نگه دارند. من به‌ویژه تحت تأثیر مواردی همچون دکتر قره‌حسنلو، فرزانه قره‌حسنلو، محمد رخشانی و البته توماج صالحی قرار گرفتم و شخصاً کفالت سیاسی این چهار نفر را که همچنان از بی‌عدالتی و زندان رنج می‌برند، به عهده گرفتم. شجاعت آن‌ها در مواجهه با چنین ناملایماتی نشان‌دهندهٔ مبارزهٔ گسترده‌تر برای آزادی و حقوق بشر در ایران است. کانادا در کنار مردم ایران در مبارزه برای کرامت و آزادی می‌ایستد.

بیایید با هم به ایستادگی در کنار یکدیگر، دفاع از عدالت و اتحاد در برابر ظلم ادامه دهیم. درحالی‌که گرد هم می‌آییم تا یاد و خاطرهٔ مهسا امینی و افراد بی‌شماری را که رنج کشیده‌اند و جان باخته‌اند گرامی بداریم، به یاد داشته باشید که صدای آن‌ها شنیده می‌شود؛ زن، زندگی، آزادی.»

در پایان این تجمع، مریم زارعی، مادر زنده‌یاد معصومه قوی و زنده‌یاد مهدیه قوی از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، سخنانی ایراد کرد:

«سالگرد مهسا امینی، دختری که به نماد ظلم‌ستیزی و آزادی‌خواهی بدل شد، یکی از تلخ‌ترین و در عین حال پرافتخارترین روزهای تاریخ معاصر ایران است. مهسا، دختری که به‌خاطر چند تار مو توسط گشت ارشاد حکومت دیکتاتوری خامنه‌ای به‌طرز بی‌رحمانه‌ای کشته شد، اکنون نه‌تنها نامش در دل همهٔ‌ ایرانیان بلکه در قلب تمام مردم آزادی‌خواه جهان جاودانی شده است. ما در اینجا جمع شده‌ایم تا به‌یاد مهسا و هزاران جوان دیگری که در راه آزادی و کرامت انسانی جان خود را از دست داده‌اند، ادای احترام کنیم. مهسا امینی تنها یک قربانی نبود، او تبدیل به شعله‌ای شد که در قلب ملت ایران و زنان شجاع آن روشن شد. در این سالگرد، بیایید به‌یاد مهسا و همهٔ قربانیان این مبارزه، صدای خود را بلند کنیم. بیایید با هم متحد و برای ایرانی آزاد بدون سرکوب و تبعیض تلاش کنیم. راه مهسا، راه همهٔ ماست. «زن، زندگی، آزادی» تنها یک شعار نیست. این یک عهد است که هرگز فراموش نخواهد شد. ما قاتلین فرزندان ایران را نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم. زن، زندگی، آزادی.»

شرکت‌کنندگان در این تجمع در پایان با حمل پلاکاردهایی در خیابان‌های اطراف راهپیمایی کردند. 

شایان ذکر است که طی روزهای ۱۴ و ۱۵ سپتامبر، چند تجمع دیگر نیز در نقاط مختلف مترو ونکوور برگزار شد که متأسفانه امکان پوشش همهٔ آن‌ها را نیافتیم.

در پایان این گزارش توجه شما را به تصاویری از تجمعات یادشده و نیز برنامهٔ دوچرخه‌سواری به‌یاد قربانیان جنبش «زن، زندگی، آزادی» جلب می‌کنیم.

عکس‌های برنامهٔ دوچرخه‌سواری: رضا سامان‌فر و پویا علاقه‌بند

نوشته گزارشی از تجمعات ونکوور در دومین سالگرد قتل مهسا امینی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز چهارشنبه، ۲۸ اوت ۲۰۲۴ و در یک کنفرانس مطبوعاتی غیرمنتظره با حضور جان راستَد، رهبر حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا، و کوین فالکون، رهبر اپوزیسیون رسمی استان و حزب بی‌سی یونایتد، خبر پایان کارزار انتخاباتی حزب بی‌سی یونایتد برای انتخابات استانیِ پیش رو در ماه اکتبر اعلام شد. 

بر این اساس، حزب بی‌سی‌یونایتد مبارزات انتخاباتی خود را به‌حالت تعلیق درآورده و حامیان خود را تشویق می‌کند تا برای شکست حزب حاکم ان‌دی‌پی با هواداران حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا متحد شوند. به‌این منظور نامزدهای حزب بی‌سی یونایتد شامل نمایندگان کنونی مجلس استان و نامزدهای جدید، نامزدی‌شان را پس می‌گیرند و با این کار امکان گزینش به‌عنوان نامزد حزب محافظه‌کار بی‌سی را برای خودشان فراهم می‌آورند.

کوین فالکون در این کنفرانس خبری گفت: «من می‌دانم که بهترین چیز برای آیندهٔ استان ما شکست ان‌دی‌پی است، اما وقتی آرای راست میانه تقسیم شود، نمی‌توانیم این کار را انجام بدهیم.» او گفت که تصمیم به حمایت از حزب محافظه‌کار بی‌سی در جلسهٔ سه‌شنبه‌شب هیئت‌مدیرهٔ حزب بی‌سی یونایتد گرفته شده و در یک کنفرانس تلفنی به اطلاع نمایندگان کنونی مجلس و نامزدهای انتخابات از این حزب رسانده شده و بسیاری از آنان را غافلگیر کرده است.

او در پاسخ به پرسش خبرنگاری که پرسید آیا این پایان حزب بی‌سی یونایتد است، گفت: «مطمئناً برای این انتخابات، بله!» 

جان راستد هم در این کنفرانس گفت در فاصلهٔ تنها شش هفته تا زمان انتخابات، با وجود ۵۰ نامزدِ حزب بی‌سی یونایتد و حدود ۸۴ نامزد از حزب خودش، تصمیم‌گیری در مورد فهرست جدید نامزدها «در اسرع وقت» لازم است.

راستد گفت: «من ۲۰ سال است که کوین فالکون را می‌شناسم و در عین اینکه همیشه با هم موافق نبوده‌ایم، اما هر دوی ما می‌دانیم که خطرات زیادی وجود دارد که نباید اجازه بدهیم اختلافات گذشته مانع از شکست دیوید ایبی و حزب تندروی ان‌دی‌پی شود.»

اشارهٔ راستد به همکاری‌اش با فالکون در حزب بی‌سی لیبرال  بود که اکنون با نام بی‌سی یونایتد فعالیت می‌کند و همچنین به برکناری‌اش از این حزب در سال ۲۰۲۲. در آن زمان فالکون، راستد را به‌دلیل ادعاهایش بر ضد تغییرات اقلیمی از حزب متبوعش اخراج کرد. راستد پس از اخراج به حزب محافظه‌کار بی‌سی ملحق شد و به رهبری این حزب رسید. به‌دنبال او دو نمایندهٔ دیگر از اپوزیسیون رسمی به حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا ملحق شدند.

توافق دو حزب بی‌سی یونایتد و حزب محافظه‌کار بی‌سی در حالی انجام می‌شود که مذاکرات این دو حزب در ماه مهٔ امسال برای عدم رقابت با یکدیگر، حمله‌نکردن به یکدیگر در کارزار انتخاباتی، و معرفی‌نکردن نامزد برای انتخابات استانی در حوزه‌هایی که شانس حزب دیگر بیشتر است، با شکست مواجه شده بود و رهبران این دو حزب شکست مذاکرات را به زیاده‌خواهی و عدم همکاری طرف مقابل نسبت داده بودند.

از آن زمان هر دو حزب علاوه بر حمله به حزب حاکمِ ان‌دی‌پی، یکدیگر را نیز از حملات متقابل بی‌نصیب نگذاشتند و از سیاست‌ها و خط‌مشی‌های حزبی گرفته، تا انتخاب نامزدها و سخنان آن‌ها، دستمایهٔ حملات تند این دو حزب به یکدیگر شده بود.

اما در ماه‌های اخیر نظرسنجی‌ها حکایت از افت بی‌سابقهٔ طرفداران حزب بی‌سی یونایتد و افزایش محبوبیت حزب محافظه‌کار بی‌سی داشته است، به‌طوری که اغلب نظرسنجی‌ها انتخاب حتی یک نامزد از حزب بی‌سی یونایتد را در انتخابات پیش رو منتفی نشان می‌دادند. علاوه بر این، حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا در جمع‌آوری کمک‌های مالی هم از بی‌سی یونایتد پیشی گرفته است.

نظرسنجی‌ها یکی از دلایل مهم کاهش بی‌سابقهٔ حمایت از حزب بی‌سی یونایتد را تغییر نام این حزب نشان داده‌اند. 

حزب بی‌سی یونایتد از زمان تأسیسش تا سال ۲۰۲۳ به‌مدت ۱۲۰ سال با نام «حزب لیبرال بریتیش کلمبیا» یا به‌صورت مخفف «بی‌سی لیبرال» فعالیت کرده بود و یکی از قدیمی‌ترین احزاب این استان بود. این حزب که زمانی به حزب لیبرال فدرال وابسته بود، در سال ۱۹۸۷ رسماً ارتباطش را با حزب لیبرال فدرال قطع کرد و به‌صورت مستقل به فعالیت ادامه داد. به‌مرور و در طول سالیان گرایش این حزب به‌سمت راستِ میانه متمایل شد و طرفداران این حزب طیفی از طرفداران حزب محافظه‌کار و طرفداران راست‌گرای لیبرال فدرال را تشکیل می‌دادند، هرچند بی‌سی لیبرال هیچ وابستگی رسمی‌ای به هیچ‌کدام از این دو حزب نداشت. 

به‌دنبال انتخاب کوین فالکون در سال ۲۰۲۲ به رهبری این حزب، و برگزاری همایش سالانهٔ حزب، پیشنهاد تغییر نام حزب بی‌سی لیبرال ارائه شد و سرانجام در ۱۲ آوریل ۲۰۲۳ نام این حزب رسماً به بی‌سی یونایتد تغییر یافت.

اما با وجود تبلیغات گستردهٔ این حزب، یک نظرسنجی از سوی شرکت لِگر (Léger‌) در اکتبر ۲۰۲۳ نشان داد که حدود یک‌سوم از رأی‌دهندگان از تغییر نام حزب بی‌سی لیبرال به حزب بی‌سی یونایتد بی‌اطلاع‌اند. این بی‌اطلاعی در کنار اقبال عمومی به حزب محافظه‌کار فدرال به‌نفع حزب محافظه‌کار بی‌سی تمام شد و تعداد بیشتری از نمایندگان پیشین حزب بی‌سی یونایتد از این حزب جدا شدند و به حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا پیوستند. 

دیوید ایبی، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا و رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، در واکنش به این اقدامِ دو حزب رقیبش و در یک کنفرانس خبری غیرمرتبط گفت که هر دو نفر در تلاش‌اند تا از سابقهٔ خود به‌عنوان اعضای دولت سابق بی‌سی لیبرال فاصله بگیرند. 

ایبی گفت: «آن‌ها از نحوهٔ ادارهٔ استان در زمان زمامداری‌شان بسیار خجالت‌زده‌اند. هر دو نام حزبشان را تغییر داده‌اند و می‌خواهند از هرگونه ارتباط با ۱۶ سالی که در دولتِ حاکم بودند، اجتناب کنند. پیش از انتخابات هر نامی روی خودشان بگذارند، باز هم همان افرادند.»

حزب بی‌سی لیبرال (بی‌سی یونایتد کنونی) از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۱۷ به‌مدت ۱۶ سال در استان بریتیش کلمبیا حزب حاکم بود. کوین فالکون، رهبر کنونی این حزب، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۳ در سه دورهٔ انتخابات استانی پیروز شد و به‌عنوان نمایندهٔ حزب بی‌سی لیبرال در مجلس استان حضور داشت. او در دولت گوردون کمپبل، نخست‌وزیر وقت استان، به‌عنوان وزیر وزارتخانهٔ تازه‌تأسیسِ «مقررات‌زدایی» منصوب شد که مسئولیتش در این سمت حذف مقرراتی بود که از دید حزب حاکم باعث ایجاد هزینه یا ناامیدی برای مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان می‌شد و در عین حال سود کمی برای مردم ایجاد می‌کرد. فالکون در سال ۲۰۰۴ و به‌دنبال استعفای جودیث رید، به‌عنوان وزیر ترابری استان منصوب شد. او در سال ۲۰۰۹ به سِمَت وزیر بهداشت استان منصوب شد و نهایتاً در دولت کریستی کلارک، نخست‌وزیر پیشین بریتیش کلمبیا، در سمت وزیر دارایی و معاون نخست‌وزیر خدمت کرد ولی در اوت ۲۰۱۲ اعلام کرد که به‌دلیل به‌دنیا آمدن فرزند دومش از شرکت در انتخابات سال ۲۰۱۳ خودداری خواهد کرد. او در زمان کناره‌گیری از سیاست در بخش خصوصی و چند سمت داوطلبانه فعالیت می‌کرد و در سال ۲۰۱۷ از نامزدی ماکسیم برنیه، رهبر کنونی حزب فدرال مردم کانادا (People’s Party of Canada)، در انتخابات درون‌حزبی حزب محافظه‌کار پشتیبانی کرد و توانست در یک شب مبلغ ۱۳۰ هزار دلار کمک مالی برای او جمع کند.

فالکون در سال ۲۰۱۹ و به‌دنبال کناره‌گیری اندرو ویلکینسون، رهبر وقت حزب بی‌سی لیبرال، در کارزار انتخابات درون‌حزبی این حزب شرکت کرد و توانست در انتخابات رهبری این حزب به پیروزی برسد. او همچنین موفق شد در انتخابات میان‌دوره‌ای بار دیگر به مجلس قانونگذاری بی‌سی راه یابد.

جان راستد ، رهبر حزب محافظه‌کار بی‌سی از سال ۲۰۰۵ نمایندهٔ مجلس قانونگذاری در استان است. او در هر پنج دورهٔ انتخاباتی که در آن‌ها پیروز شده از طرف حزب بی‌سی لیبرال نامزد شده بود. او در دولت کریستی کلارک در سمت وزیر آشتی و روابط با بومیان خدمت کرده بود و همان‌طور که اشاره شد، راستد در سال ۲۰۲۲ از حزب بی‌سی لیبرال اخراج شد و به حزب محافظه‌کار بی‌سی پیوست و رهبر این حزب شد.

باید دید در فاصلهٔ کوتاهی که تا برگزاری انتخابات استانی باقی مانده، این توافق بین دو حزب مخالفِ دولتِ حاکم به کجا خواهد رسید و آیا تغییری در فهرست نامزدهای معرفی‌شدهٔ حزب محافظه‌کار بی‌سی و جایگزینی آنان با نامزدهای حزب بی‌سی یونایتد انجام خواهد شد و در نهایت این همکاری دیرهنگام به سقوط دولت بی‌سی ان‌دی‌پی خواهد انجامید یا نه.

نوشته زمین‌لرزهٔ سیاسی در آستانهٔ انتخابات استانی بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

چهارشنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۲۰ مارس ۲۰۲۴، پیِر پوئلیِور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، طرح رأی عدم اعتماد به دولت را با هدف سرنگونی لیبرال‌ها و زدن جرقهٔ انتخابات فدرال مطرح کرد. فشار پوئلیور و حزبش برای کنارگذاشتنِ طرحی‌ست که دولت به‌منظور افزایش مالیات کربن در نظر دارد. این مالیات قرار است در تاریخ یکم آوریل ۲۳ درصد افزایش یابد؛ به‌این معنا که مصرف‌کنندگان باید انتظار داشته باشند به‌ازای هر لیتر بنزین حدود سه سنت بیشتر از قبل بپردازند.

در واکنش به ارائهٔ این طرح، لیبرال‌ها پوئلیور را انکارکنندهٔ تغییرات اقلیمی خواندند، کسی‌که اجازه می‌دهد سیارهٔ زمین از بین برود و در عین حال موجب منتفی‌شدنِ برنامهٔ مالیات-و-تخفیف (tax-and-rebate) نیز بشود؛ برنامه‌ای که با ارسال چک‌های فصلی به مردم مالیات کربن را عمدتاً جبران می‌کند.

پوئلیور در نشست کمیتهٔ پارلمانی حزب محافظه‌کار در مجلس گفته بود: «اگر ترودو امروز توقفِ افزایش مالیات آتی خود بر مواد غذایی، بنزین و گرمایش را اعلام نکند، ما طرح رأی عدم اعتماد را ارائه خواهیم کرد.» او گفته بود خواهان انحلال مجلس است تا کانادایی‌ها بتوانند در انتخابات فدرال در واقع رأیشان را دربارهٔ مالیات کربن بدهند. پوئلیور که براساس نتایج نظرسنجی‌های اخیر در صورت برگزاری انتخابات در شرایط فعلی اکثریت مطلق پارلمان را به خود اختصاص خواهد داد، از نمایندگان مجلس خواسته بود با دادن رأی عدم اعتماد به دولت، کمک کنند «این کشوری را که دوست داریم، به حال اول برگردانیم.»

پوئلیور بحث را با ترسیم تصویری تاریک از کانادا در زمان نخست‌وزیری جاستین ترودو آغاز کرده بود؛ جایی که به‌گفتهٔ او، تورم به جیب‌ها ضربه زده و حتی برخی از قفسه‌های بانک مواد غذایی خالی‌اند چرا که مردم در تقلا برای کنار‌آمدن با تورم بالا هستند. او استدلال کرد که افزایش برنامه‌ریزی‌شده برای مالیات کربن اوضاع را فقط بدتر می‌کند. 

این در حالی‌ست که دولت فدرال اعلام کرده است که تخفیف کربن ارائه‌شده از سوی دولت به‌گونه‌ای طراحی شده است تا هزینه‌های اضافی تحمیل‌شده به مردم به‌دلیلِ مالیات کربن، جبران شود. دولت اُتاوا قرار است در هشت استانی که مالیات کربن فدرال اعمال خواهد شد، چک‌های فصلی (چهار بار در سال) برای خانواده‌ها ارسال کند.

دولت فدرال همچنین در پاسخ به این پرسش که اگر دولت با ارسال چک‌هایی، می‌خواهد از فشار به خانواده‌ها بکاهد و هزینه‌های افزایش‌یافته به‌خاطر مالیات کربن را جبران کند، چرا باید اصلاً این مالیات اعمال شود، گفته است مالیات کربن، که محور طرح اقلیمی لیبرال‌هاست، موجب می‌شود نفت، گاز طبیعی و پروپان و سایر سوخت‌ها گران‌تر شوند تا کانادایی‌ها به انتخاب منابع پاک‌تر و سبزتر تشویق شوند.

ملیسا لنتسمن، معاون رهبر حزب محافظه‌کار، نیز در رابطه با موضوع افزایش مالیات کربن گفت که ترودو «جنگی را علیه طبقهٔ متوسط» به راه انداخته است، و افزود که مالیات کربن به‌عنوان ابزاری برای مبارزه با تغییرات اقلیمی چندان مفید نیست، چون انتشار گازهای گلخانه‌ای کانادا به‌طور معنی‌داری کاهش نیافته است.

شایان ذکر است که بر اساس گزارش مؤسسهٔ تغییرات اقلیمی کانادا، انتشار گازهای گلخانه‌ای این کشور در سال گذشته اندکی افزایش داشت؛ افزایشی که عمدتاً ناشی از تولید نفت و گاز بوده است. با این‌حال، دولت کانادا معتقد است که کشور همچنان در مسیر رسیدن به هدف اقلیمی ۲۰۳۰ خود برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تا حدود ۴۰ درصد کمتر از سطح سال ۲۰۰۵ است.

جاناتان ویلکینسون، وزیر انرژی و منابع طبیعی، گفت که محافظه‌کاران بسیار کم دربارهٔ برنامه‌های زیست‌محیطی خود در صورت به‌قدرت‌رسیدن، صحبت کرده‌اند. او افزود که این حزب قصد دارد بگذارد کُرهٔ زمین از بین برود. 

فرانسوا-فیلیپ شمپین، وزیر نوآوری، علوم و صنعت، نیز گفت: «این استراتژی آن‌هاست؛ بی‌عملی»، و پوئلیور را «افسر ارشدِ بی‌عملیِ» کشور خواند.

چارلی انگِس، نمایندهٔ ان‌دی‌پی، گفت پوئلیور که در یک «کاخ ۱۹ اتاقه با سرآشپز مخصوص خود» زندگی می‌کند (اشاره به خانهٔ رهبر محافظه‌کاران در اتاوا)، دوست طبقهٔ کارگر نیست. او همچنین گفت پوئلیور هیچ‌وقت در مورد خواربارفروشان عمده یا پالایشگاه‌های سوخت گران‌فروش چیزی نگفته است؛ نهادهایی که ان‌دی‌پی آن‌ها را مقصر افزایش قیمت‌های اخیر می‌داند. او با اشاره به محافظه‌کاران، گفت که آن‌ها منکر تغییرات اقلیمی‌اند و دلیل هم دارد که آن‌ها منکر تغییرات اقلیمی‌اند؛ چون آن‌ها برنامه‌ای برایش ندارند.

در نهایت، روز بعد از اعلام طرح ارائه‌شده از سوی پوئلیور، ۲۱ مارس ۲۰۲۴، دولت لیبرال با پشتیبانی احزاب بلاک کبکوآ و نیو دموکرات از رأی عدم اعتماد جان سالم به در برد؛ چیزی که از قبل هم قابل‌پیش‌بینی بود. البته نکتهٔ شایان توجه آنکه پوئلیور خود در زمان رأی‌گیری نهایی به طرحش در مجلس حضور نداشت، چون از قبل قرار بود در برنامه‌ای برای جمع‌آوری کمک مالی در تورنتو شرکت کند!

نوشته تلاش ناکام حزب محافظه‌کار کانادا برای برگزاری انتخابات زودهنگام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در چهارمین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس‌۷۵۲ مراسمی در شهرهای مختلف جهان و به‌ویژه کانادا برگزار شد و جامعهٔ ایرانی-کانادایی یاد و خاطرهٔ ۱۷۶ جانباختهٔ این پرواز را گرامی داشتند.

در همین شماره، گزارشی از مراسم برگزارشده در ونکوور از نظرتان خواهد گذشت ولی در این مطلب مروری خواهیم داشت بر پیام‌های رسمی دولت و رهبران احزاب اصلی کانادا به‌این مناسبت.

امور روابط بین‌الملل کانادا بیانیه‌ای به‌این مناسبت منتشر کرد. در این بیانیه آمده بود:

«امروز چهار سال از سرنگونی پرواز ۷۵۲ خطوط هوایی بین‌المللی اوکراین (پرواز پی‌اس۷۵۲) می‌گذرد و کانادا همچنان یاد قربانیان این پرواز را گرامی می‌دارد و به همبستگی با خانواده‌ها و عزیزان آن‌ها ادامه می‌دهد.

صبح امروز، ملانی جولی، وزیر امور خارجه و پابلو رودریگز، وزیر ترابری، با اعضای خانوادهٔ قربانیان سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ دیدار کردند تا بر حمایت تزلزل‌ناپذیر کانادا از کسانی که عزیزانشان را در این فاجعه از دست داده‌اند، تأکید کنند.

در طول چهار سال گذشته، کانادا اقدامات ملموسی را برای وادارکردن رژیم ایران به پاسخ‌گویی در مورد سرنگونی غیرقانونی پرواز پی‌اس۷۵۲ انجام داده است.

امروز، کانادا و شرکای آن در گروه هماهنگی و واکنش بین‌المللی (گروه هماهنگی) – سوئد، اوکراین و بریتانیا – به‌طور مشترک روند حل‌وفصل اختلافات را نزد سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی (ایکائو) علیه جمهوری اسلامی ایران به‌دلیل خودداری از توسل به استفاده از سلاح علیه هواپیمای غیرنظامی در حال پرواز، آغاز کردند. این، نقض تعهدات حقوقی بین‌المللی ایران بر اساس مادهٔ 3bis کنوانسیون بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی (معروف به کنوانسیون شیکاگو) است.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، گروه هماهنگی مشترکاً درخواستی را به دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) در لاههٔ هلند تسلیم کرد و علیه ایران در رابطه با نقض کنوانسیون منع اقدامات غیرقانونی علیه ایمنی هواپیمایی کشوری مصوب ۱۹۷۱ (معروف به کنوانسیون ۱۹۷۱ مونترآل) شکایت کرد.

علاوه بر مبارزه برای عدالت و مسئولیت‌پذیری، کانادا در تلاش است تا اطمینان حاصل کند که فاجعه‌هایی مانند این هرگز تکرار نشوند. برای این منظور، کانادا و شرکای بین‌المللی‌اش به پیشبرد «ابتکار آسمان امن‌تر» برای افزایش ایمنی و امنیت خطوط هوایی تجاری‌ای که در مناطق درگیری یا نزدیکی آن سفر می‌کنند، ادامه می‌دهند. کانادا همچنین به حمایت از بهبود چارچوب بررسی سانحهٔ هواپیمای ایکائو ادامه می‌دهد تا اطمینان حاصل شود که تحقیقات آینده به شیوه‌ای معتبرتر، شفاف و بی‌طرفانه انجام شود.

در ژوئن ۲۰۲۳، کانادا و هلند به‌طور مشترک میزبان سومین مجمع سالانهٔ «آسمان امن‌تر» بودند، جایی که آن‌ها به شرکای بین‌المللی خود پیوستند تا تعهد خود را برای محافظت بهتر از هوانوردی غیرنظامی در برابر خطرات ناشی از مناطق درگیری تجدید کنند.

دولت کانادا همچنین به کشورهای سراسر جهان برای حمایت به‌موقع و مؤثری که قربانیان و خانواده‌های آن‌ها پس از یک حادثهٔ هوایی به آن نیاز دارند، کمک می‌کند. در مارس ۲۰۲۳، وزارت ترابری کانادا بودجهٔ برگزاری دورهٔ کمک به قربانیان سوانح هواپیما و خانواده‌های آن‌ها را با حضور ۳۰ کشور تأمین کرد و در توسعهٔ مواد آموزشی مرتبط مشارکت داشت. این وزارتخانه همچنین بودجهٔ بیشتری را برای حمایت از دومین سمپوزیوم جهانی ایکائو در زمینهٔ کمک به قربانیان سوانح هواپیما و خانواده‌هایشان اختصاص می‌دهد که طیف متنوعی از شرکت‌کنندگان را برای تقویت همکاری بین‌المللی در این موضوع مهم گرد هم می‌آورد.

در پاییز گذشته، کانادا برنامهٔ بورسیهٔ یادبود پرواز پی‌اس۷۵۲ را راه‌اندازی کرد که ۱۷۶ بورسیهٔ تحصیلی یک‌ساله را طی پنج سال به دانشجویان کانادایی و بین‌المللی که در کالج‌ها و دانشگاه‌های کانادا تحصیل می‌کنند، ارائه می‌دهد. برای سال تحصیلی جاری، بیش از ۳۰ دانشجو برای دریافت بورس تحصیلی انتخاب شده‌اند که تعدادی از آن‌ها با قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ ارتباط دارند. این ابتکار نشان‌دهندهٔ تعهد تزلزل‌ناپذیر کانادا برای گرامیداشت یاد و خاطرهٔ کسانی است که زندگی آن‌ها در این فاجعه به‌طرز غم انگیزی کوتاه شد.»

روز هشتم ژوئن ۲۰۲۴، جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، همراه با چند مقام فدرال دیگر در مراسم یادبود جانباختگان در ریچموند هیلِ انتاریو شرکت کرد.

ترودو به جمع حاضران در این مراسم گفت: «کانادایی‌ها هرگز فاجعهٔ سقوط هواپیما را فراموش نمی‌کنند. عزیزان شما تقریباً ده هزار کیلومتر دورتر از اینجا، ۱۴۶۱ روز پیش کشته شدند.»

او گفت که کانادا در این چند سال با شرکای خود کار کرده است تا رژیم ایران مسئولیت اقدامات خود را بپذیرد.

ترودو همچنین اعلام کرد که کانادا و سه شریک بین‌المللی‌اش در شورای سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی بر اساس کنوانسیون شیکاگو، توافق‌نامهٔ بین‌المللی‌ای که قوانین و استانداردهای اصلی برای سفرهای هوایی ایمن جهانی را تعیین می‌کند، رسیدگی‌های حل‌وفصل اختلاف علیه ایران را آغاز کرده‌اند.

جاستین ترودو همچنین در مراسم ریچموند هیل گفت: «ما می‌دانیم که کارهای بیشتری برای وادارکردن رژیم [جمهوری اسلامی] به پاسخ‌گویی وجود دارد و به کار خود ادامه خواهیم داد، ازجمله جست‌وجوی راه‌هایی برای قراردادن مسئولانهٔ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در لیست گروه‌های تروریستی.»

ملیسا لنتسمن، قائم‌مقام حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی کانادا، که در همین مراسم حضور یافته بود، در سخنانش گفت: «این اقدام شیطانیِ قتل بر حقیقتی تأکید کرد که کشور ما از مدت‌ها پیش می‌دانست و آن اینکه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یک گروه تروریستی است.» او با انتقاد از دولت لیبرال گفت: «تروریست‌های سپاه در جایی‌که دولت لیبرال جرئت ممنوع‌کردن آن‌ها را ندارد، اینجا در کانادا پناهگاه امنی یافته‌اند. تا امروز بیش از ۷۰۰ تروریست سپاه توانسته‌اند با پول‌هایی که از مردم ایران دزدیده‌اند، به‌طور قانونی در خاک ما فعالیت کنند و با عیاشی زندگی کنند.»

او افزود: «هیچ‌کس به‌اندازهٔ همهٔ شما که امروز اینجایید در خواست خود برای عدالت مصمم نبوده است.»

پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی کانادا، هم در پیامی ویدئویی در این زمینه گفت: «کانادا باید یک‌بار و برای همیشه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را به‌عنوان یک سازمان تروریستی منع کند. پیام من به نخست‌وزیر ترودو این است: چطور می‌توانید به همان گروه تروریستی‌ای که ۵۵ شهروند کانادا و ۳۰ مقیم دائم آن را کشته است، اجازه دهید قانونی در کانادا فعالیت کند؟ چطور می‌توانید اجازه دهید در خاک کانادا عضوگیری کند و کمک‌های مالی جمع کند؟ چطور اجازه می‌دهید که ۷۰۰ مأمور رژیم تروریستی ایران با پولی که از فقیرترین مردم جهان دزدیده‌اند، در اینجا آزادانه زندگی کنند و جامعهٔ یهودی و ایرانی را مرعوب کنند و همهٔ ما را در معرض خطر قرار بدهند؟ چطور می‌توانید همهٔ این‌خطرها را بپذیرید تا با این گروه تروریستی مماشات کنید؟ یک نخست‌وزیر واقعی این گروه را ممنوع می‌کند و اعضایش را همین الان اخراج می‌کند و من آن نخست‌وزیر واقعی خواهم بود. کانادا باید دارایی‌های رژیم ایران در کانادا را ضبط کند و آن را به خانواده‌های پرواز پی‌اس‌۷۵۲ بدهد. ما باید در دیوان کیفری بین‌المللی به‌دنبال شکایت کامل از این رژیم و هر کسی که در این اقدام تروریستی نقش داشته برای همهٔ جنایت‌هایشان، باشیم.»

جاگمیت سینگ، رهبر حزب دموکرات نوین کانادا، هم در پیام کوتاهی در این زمینه نوشت: «چهار سال پیش در چنین روزی پرواز ۷۵۲ در تهران سرنگون شد. ۱۷۶ نفر کشته شدند که ۱۳۸ نفرشان با کانادا در ارتباط بودند ازجمله شهروندان کانادا.

ما امروز قربانیان را به یاد می‌آوریم و در کنار خانواده‌های آن‌ها در پیگیری عدالت و پاسخ‌گویی عاملان می‌ایستیم.»

نوشته مروری بر پیام‌های دولت و سران احزاب اصلی کانادا در چهارمین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس‌۷۵۲ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هومن کبیری پرویزی – ونکوور

روز شنبه، ۱۴ ژنویهٔ ۲۰۲۳، نتیجهٔ رأی‌گیری ویرایش اساسنامهٔ حزب بی‌سی لیبرال اعلام شد و طی آن ۹۸ درصد از اعضا با اساسنامهٔ جدید که در آن نام این حزب به بی‌سی یونایتد (BC United) تغییر کرده بود، موافقت کردند. 

پیش‌تر و در روز ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲ این حزب در بیانیه‌ای اعلام کرده بود که پس از رایزنی گسترده در سراسر استان با اعضایش، تصمیم گرفته است که نام «بی‌سی یونایتد» را به‌عنوان گزینهٔ جدید نام حزب برگزیده و تا پایان سال میلادی از اعضای خود خواهد خواست تا در رأی‌گیری شرکت کنند و نظرشان را در خصوص تغییر نام حزب اعلام کنند. در آن بیانیه آمده بود که نام جدید «تعهد دیرینهٔ حزب به اتحاد در میان ائتلاف گسترده‌ای از اعضا را بیان می‌کند.» و نهایتاً به‌دنبال رأی‌گیریِ آنلاین سه‌روزه در نوامبر سال گذشتهٔ میلادی ۸۰ درصد رأی‌دهندگان در انتخابات داخلی این حزب با نام جدید موافقت کرده بودند.

این اقدام به‌دنبال پیشنهادی که در همایش سالانهٔ حزب بی‌سی لیبرال در ماه ژوئن ۲۰۲۲ در پنتینکتون توانست دو‌سوم آرا را به خود اختصاص دهد، انجام شد. به‌دنبال آن مصوبه، بیش از ۲۰۰۰ نام برای این حزب از سوی اعضا پیشنهاد شد و در نهایت نام «بی‌سی یونایتد» برای رأی‌گیری نهایی برگزیده شد. کوین فالکون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال، در ماه سپتامبر از تغییر نام حزب به این نام جدید حمایت کرده و از اعضای حزب خواسته بود تا در رأی‌گیری نهایی برای گزینش نام جدید شرکت کنند. او این تغییر نام را تنها یکی از وجوه فرایند نوسازی حزب که «به‌خوبی در حال اجراست» توصیف کرد.

کرولاین الیوت، قائم‌مقام حزب بی‌سی لیبرال، در ماه سپتامبر خاطرنشان کرده بود که برای جلوگیری از بهره‌برداری حزب بی‌سی‌ ان‌دی‌پی از این تغییر نام با برگزاری انتخابات زودهنگام، مانند آنچه که در زمان همه‌گیری کووید-۱۹ انجام داد، این حزب دربارهٔ استفاده از این نام جدید (در صورت تصویب‌شدن) انعطاف نشان خواهد داد و در واقع تلویحاً گفته بود که اگر حزب حاکمِ بی‌سی ان‌دی‌پی که امکان انحلال مجلس و برگزاری انتخابات زودهنگام را دارد، تصمیم به برگزاری انتخابات زودهنگام در زمانی بگیرد که حزب بی‌سی لیبرال فرصت کافی برای تبلیغات و اطلاع‌رسانی دربارهٔ نام جدیدش نداشته باشد، این حزب استفاده از نام جدیدش را به تعویق خواهد انداخت.

به‌دنبال تصویب نام جدید، کوین فالکون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال، گفت: «بیش از بیست سال است که نام حزب ما موضوع دائمی بحث بوده است. رأی قوی به بی‌سی یونایتد آغازی جدید است. من مشتاقم که زیر نام بی‌سی یونایتد به سمت جلو حرکت کنم، زیرا این نام واقعاً بازتابی از خیمهٔ بزرگ حزب ماست که برای هدفی مشترک به‌منظور بهترکردن زندگی برای بریتیش‌کلمبیایی‌ها متحد شده‌ایم.»

اشارهٔ کوین فالکون به تشابه نام این حزب با حزب لیبرال فدرال بود. برای سالیان متمادی بسیاری از مردم بریتیش کلمبیا به‌ویژه کسانی که کمتر با تفکیک سیاست‌های استانی و فدرال و احزاب فعال در این دو سطح آشنایند، حزب لیبرال بریتیش کلمبیا را زیرمجموعهٔ حزب لیبرال فدرال فرض می‌کردند. در حالی‌که حزب بی‌سی لیبرال که نزدیک به چهار دههٔ پیش به حزب لیبرال فدرال وابسته بود، در سال ۱۹۸۷ رسماً اعلام استقلال کرد و هرگونه وابستگی خود را به حزب لیبرال فدرال قطع کرد، ولی کماکان از نام حزب لیبرال بریتیش کلمبیا یا بی‌سی لیبرال استفاده می‌کرد. رفته‌رفته تمایلات این حزب هرچه‌ بیشتر به‌سوی راست میانه متمایل شد. البته باید اشاره کرد که برداشت مردم عادی از وابستگی این حزب به حزب لیبرال فدرال را شاید نتوان چندان سرزنش کرد. چرا که در بسیاری از استان‌های کانادا و به‌ویژه در استان‌های شرقی مانند نیوبرانزویک، نیوفاندلند و لابرادور، نوا اسکوشیا و جزیرهٔ پرنس ادواردز شاهد حضور احزاب لیبرال استانی‌ای هستیم که به حزب لیبرالِ فدرال وابسته‌اند.

توصیف «خیمهٔ بزرگ» (big tent‌) برای حزب بی‌سی لیبرال هم که در سخنان اخیر کوین فالکون بار دیگر به آن اشاره شد، در طول سالیان بارها از سوی رهبران این حزب تکرار شده است. در گفت‌وگوی اختصاصی رسانهٔ همیاری با شرلی باند، رهبر موقت حزب بی‌سی لیبرال، در ماه مهٔ ۲۰۲۱، او که پس از اندرو ویلکینسون رهبری موقت حزب را تا زمان انتخاباتی که به گزینش کوین فالکون در فوریهٔ ۲۰۲۲ انجامید به عهده داشت، در پاسخ به پرسش ما دربارهٔ نام این حزب توصیف مشابهی داشت که عین آن پرسش و پاسخ را بار دیگر در اینجا می‌آوریم: 

عدهٔ زیادی از مردم که تحولات سیاسی را از نزدیک دنبال نمی‌کنند، به‌دلیل تشابه اسمی فکر می‌کنند که حزب بی‌سی لیبرال به حزب لیبرال فدرال وابسته است و در واقع همان سیاست‌های حزب لیبرال فدرال را در سطح استان دنبال می‌کند. فلسفهٔ این نام‌گذاری چه بوده است، لطفاً در این زمینه برای خوانندگان ما توضیح بدهید و بفرمایید که سیاست‌های حزب بی‌سی لیبرال به کدام‌یک از احزاب فدرال نزدیک‌تر است؟

«باید این را کاملاً واضح بگویم که ما رسماً هیچ‌گونه ارتباطی با حزب لیبرال فدرال یا هیچ‌یک از احزاب فدرال نداریم. حزب بی‌سی لیبرال در واقع حزبی ائتلافی است. در حزب بی‌سی لیبرال، افرادی را داریم که ممکن است دیدگاه‌های محافظه‌کارانه داشته باشند یا ممکن است عضو حزب لیبرال فدرال باشند. ما طیف گسترده‌ای از مردم را در حزبمان داریم. همان‌طور که می‌دانید ما حزبی هستیم که برای بخش خصوصی، اقتصاد، اقتصادِ بخش خصوصی و بریتیش کلمبیا ارزش قائلیم. مطمئناً ما نشان داده‌ایم که به سطوح معقول و مناسب مالیات باور داریم. به‌عنوان مثال، وقتی برای نخستین‌بار در سال ۲۰۰۱ انتخاب شدیم، اولین کاری که کردیم کاهش چشمگیر مالیات اشخاص بود. ما برای نقشی که بخش خصوصی باید ایفا کند، ارزش قائلیم. اقتصاد قوی و پویا، امکان تأمین منابع مالی را برای برنامه‌های مهمی که مردم ما در این استان به آن نیاز دارند، فراهم می‌کند، برنامه‌هایی مانند خدمات بهداشتی یا مراقبت از فرزندان و مواردی از این دست.

باور حزب ما حمایت از اقتصاد بخش خصوصی و داشتن اقتصادی قدرتمند و پویا و نظام مالیاتی معقول و در عین حال تأکید بر نقش ما در پشتیبانی برای داشتن نظام آموزشی عالی، خدمات بهداشت و درمان درجه یک و مواردی از این دست برای مردم بریتیش کلمبیاست. 

این‌ها ارزش‌هایی است که ما را در حزب بی‌سی لیبرال دور هم جمع کرده است. بنابراین ممکن است فکر کنید که این نام بیشتر از مفهوم «متعادل» نشئت گرفته است مثل واژهٔ «لیبرال». من فکر می‌کنم که ما حزبی هستیم که به دیدگاه‌های مختلفی خوشامد می‌گوییم و خیمهٔ حزب ما آن‌قدر بزرگ است که مردم بتوانند آن ارزش‌‌های مشترک را با خود به اینجا بیاورند. ارزش‌هایی مانند اهمیت خانواده، اهمیت اقتصادی قدرتمند و پویا و اطمینان‌یافتن از اینکه حمایت‌های کافی برای مردمی که به آن‌ها نیاز دارند، در استان ما وجود دارد. در واقع تلاش، برای یافتن تعادلی بین این‌هاست. ما طیف وسیعی از اعضا شامل لیبرال‌ها، محافظه‌کاران و دیگر احزاب را [در حزبمان] داریم. اعضای حزب ما شامل طیف وسیعی از بریتیش کلمبیایی‌ها هستند که اقشار مختلف از هر گوشهٔ این استان‌ را نمایندگی می‌کنند. ولی باز هم می‌گویم که حزب ما هیچ ارتباطی با حزب لیبرال فدرال ندارد.»

هرچند رهبران حزب بی‌سی لیبرال هیچ‌گاه دربارهٔ نزدیکی سیاست‌های حزبشان به هیچ‌یک از احزاب فدرال اظهارنظر صریحی نکرده‌اند، بسیاری از کارشناسان این حزب را در عرصهٔ سیاسی بریتیش کلمبیا در سمت راست میانه و نزدیک به حزب محافظه‌کار فدرال با کمی نزدیکی به جناح راست حزب لیبرال فدرال ارزیابی می‌کنند.

به‌ نظر می‌رسد پس از شکست بی‌سی لیبرال در انتخابات استانی سال ۲۰۲۰ که به ریزش شدید کرسی‌های آن در مجلس استان انجامید، حالا و با گزینش نام جدید، این حزب تلاش می‌کند با کنارگذاشتن نام لیبرال، از حزب لیبرال فدرال دوری کند و به‌ دنبال جذب هواداران محافظه‌کاری باشد که به‌خصوص در سال‌های حاکمیت حزب لیبرالِ فدرال دلِ خوشی از جاستین ترودو و سیاست‌هایش نداشته‌اند، و با این کار بیشتر به محافظه‌کاران متمایل شود.

حزب بی‌سی لیبرال در نوامبر سال گذشته و به‌دنبال تصویب نام بی‌سی یونایتد، این نام را نزد نهاد برگزاری انتخابات استان (Elections BC) ثبت کرد، هرچند اعلام کرد که نام بی‌سی لیبرال را هم برای جلوگیری از استفادهٔ دیگران برای خود حفظ خواهد کرد. 

با تصویب اساسنامهٔ حزب با نام جدید، حالا تنها آخرین مرحلهٔ گذار یعنی معرفی نشان‌واره (logo) و آغاز رسمی استفاده از نام بی‌سی یونایتد باقی مانده است.

گفتنی است که هرچند این نام تاکنون در عرصهٔ سیاسی بریتیش کلمبیا برای حزبی استفاده نشده است، یک تیم بسکتبال با این نام در نورث ونکوور فعالیت می‌کند.

باید دید در فاصلهٔ بیش از یک‌سال تا زمان برگزاری انتخابات استانی (در صورتی‌که انتخابات زودهنگام از سوی دولت بی‌سی ان‌دی‌پی برگزار نشود)، این حزب خواهد توانست با قمار روی تغییر نام موفق به جذب هواداران حزب محافظه‌کار فدرال بار دیگر جایگاه قبلی خود را باز یابد یا ریزش رأی‌دهندگانی که این حزب را وابسته به حزب لیبرال فدرال می‌دانستند و به‌همین دلیل به آن رأی می‌دادند، موجب ریزش بیشتر آرای این حزب خواهد شد.

نوشته پایان چند دهه سردرگمی برای مردم بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یکشنبه، ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، مراسم سومین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ در مِرِدیَن آرت سنتر در شهر تورنتو برگزار شد. در این مراسم علاوه بر جمع بزرگی از فعالان سیاسی-اجتماعی جامعهٔ ایرانی و تعدادی از خانواده‌های جانباختگان، شخصیت‌های سیاسی‌ مهمی همچون جاستین ترودو،‌ نخست‌وزیر کانادا،‌ ملانی جولی، وزیر امور خارجهٔ کانادا، رالف گودِیل، کمیسر عالی کانادا در بریتانیا و مشاور ویژهٔ نخست‌وزیر کانادا در پروندهٔ سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲، پیِر پوئلیِور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، جان توری، شهردار تورنتو، عمر الغبرا، وزیر راه‌وترابری کانادا، مارکو مندیچینو، وزیر ایمنی عمومی کانادا، شان فرِیزِر، وزیر مهاجرت، پناهندگان و شهروندی کانادا، یولیا کُوالیوْ، سفیر اوکراین در کانادا، پیام اخوان، وکیل بین‌المللی، عضو دیوان دائمی داوری در لاهه و استاد دانشگاه مک‌گیل مونترآل، و نمایندگانی از مجلس استان انتاریو و مجلس فدرال ازجمله مایکل پارسا و علی احساسی نیز حضور داشتند. 

شایان ذکر است این اولین باری بود که مراسم سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ با حضور فیزیکی دعوت‌شدگان در این برنامه برگزار شد. مراسم سالگرد دو سال گذشته به‌دلیل همه‌گیری کووید به‌صورت محدود و با شرکت خانواده‌های جانباختگان برگزار شده بود. 

این مراسم علاوه بر سخنرانی‌ها، شامل بخش‌های مختلفی بود ازجمله مروری بر فاجعهٔ سرنگونی هواپیما، واکنش‌های جمهوری اسلامی و تشکیل و تلاش‌های انجمن خانواده‌های جانباختگان، خواندن نام جانباختگان پرواز از سوی تعدادی از خانواده‌‌هایشان، پخش بخش‌هایی از مراسم سالگرد در ایران، چند اجرای هنری ازجمله اجرای انگلیسی ترانهٔ «برای…» توسط رعنا منصور، و خواندن نام کودکانی که در چهار ماه گذشته در ایران کشته شده‌اند. در این گزارش به‌دلیل محدودیت فضا روی نکات مهم سخنرانی حامد اسماعیلیون، سخنگوی انجمن خانواده‌ها، جاستین ترودو،‌ نخست‌وزیر کانادا،‌ ملانی جولی، وزیر امور خارجهٔ کانادا، و پیِر پوئلیِور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، تمرکز شده است.

حامد اسماعیلیون سخنانش را با یاد محمدمهدی کرمی و محمد حسینی که یک روز قبل از سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ اعدام شدند، و نیز با یاد مهدی محمودیان، بهاره هدایت و دیگرانی که تنها به‌خاطر شمع روشن‌کردن برای پی‌اس۷۵۲ در زندان‌اند، آغاز کرد. وی در آغاز سخنانش با مروری بر دروغ‌ها و انکارهای جمهوری اسلامی دربارهٔ موضوع سرنگونی هواپیما، محاکمه‌های نمایشی‌اش، سکوت سازمان‌های بین‌المللی‌ای مانند ایکائو در برابر این جنایت و اینکه چگونه سه سال همچون عمری بر همهٔ خانواده‌ها گذشته است، گفت: «سه سال طول کشید تا همه بفهمند جمهوری اسلامی چیزی جز یک باند مافیایی نیست. حکومت ظالمی که چیزی جز تروریسم، سرکوب و بی‌عدالتی تولید نمی‌کند. دنیا باید این را درک کند که آن‌ها جایی در جامعهٔ بین‌المللی ندارند و از همه مهم‌تر اینکه آن‌ها نمایندهٔ‌ ملت بزرگ ایران نیستند.» او در ادامهٔ‌ سخنانش با اشاره به قتل مهسا امینی به دست جمهوری اسلامی و خیزش مردمی که به پا خاستند تا رنج و خشمی را که ۴۴ سال آن‌ها را سوزانده بود فریاد بزنند، گفت از آن‌موقع تاکنون جمهوری اسلامی بیش از ۵۰۰ نفر را کشته است تا ثابت کند که مهسا امینی اتفاقی کشته شده است! او با اشاره به انعکاس صدای آزادی‌خواهی مردم ایران در دنیا، در ادامهٔ سخنانش گفت: «ما اعضای انجمن جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، بخشی از این انقلاب الهام‌گرفته از شعار زن‌، زندگی، آزادی هستیم.» اسماعیلیون از دولتمردان چهار کشور کانادا، اوکراین، بریتانیا و سوئد تشکر کرد که راه را برای بردنِ جمهوری اسلامی به دادگاه بین‌المللی لاهه هموار کردند. او در بخشی از سخنان پایانی‌اش گفت: «ما همچنان از آرسی‌ام‌پی می‌خواهیم که تحقیقات جنایی رسمی دربارهٔ سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ را آغاز کند. ما از دولت کانادا می‌خواهیم یک‌بار برای همیشه کلیت سپاه منفور پاسداران انقلاب اسلامی را به‌عنوان یک سازمان تروریستی به رسمیت بشناسد… و ما از دولت کانادا می‌خواهیم که بی‌درنگ فرهاد پرورش، نمایندهٔ جمهوری اسلامی در ایکائو، را اخراج کند. او کسی است که با قاسم سلیمانی و نیروی قدس همکاری کرده و حق ندارد در این کشور آزاد و دموکراتیک زندگی کند.» 

پس از آن نخست‌وزیر جاستین ترودو سخنانی ایراد کرد. او در ابتدا از سخنرانی پرقدرت و پراحساس حامد اسماعیلیون و نیز از فعالیت‌های بی‌وقفه و تعهد او به دادخواهی و حقیقت سپاسگزاری کرد. او همچنین از خانواده‌های جانباختگان تشکر کرد که از او و همکارانش برای شرکت در این مراسم دعوت کرده‌اند و با اشاره به رالف گودیل، ملانی جولی، عمر الغبرا، و نیز با نام‌بردن از نمایندگان حزب لیبرال در مجلس‌، علی احساسی و مجید جوهری، گفت: «ما همه در سطح فدرال داریم کار می‌کنیم تا رژیم ایران را برای سرنگونی غیرقانونی و بی‌رحمانهٔ این هواپیمای مسافربری وادار به پاسخ‌گویی کنیم. ما به‌منظور دستیابی به دادخواهی برای قربانیان و خانواده‌‌هایشان در اینجا گرد هم آمده‌ایم. این مهم است که همهٔ‌ ما با هم اینجا حضور داریم.» او در ادامه ابراز خوشحالی کرد که که پیِر پوئلیِور، رهبر اپوزیسیون رسمی کانادا، مایکل پارسا، نمایندهٔ مجلس استان انتاریو، و جان توری، شهردار تورنتو، نیز در آن جمع حضور دارند. ترودو با اشاره به صحبتی که دو روز پیش از مراسم با تعدادی از خانواده‌های جانباختگان، که برخی از راه‌های دور و اختلاف ساعت زیاد به آن گفت‌وگو وصل شده بودند، گفت این مسئله یادآور آن است که سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ تنها یک تراژدی کانادایی نیست،‌ بلکه مردم در سرتاسر جهان، و البته ایران، و بسیاری از کشورهای دور و نزدیک که جامعهٔ خارق‌العادهٔ ایرانی نه تنها در آن‌ها اقامت کرده و ریشه دوانیده‌اند، بلکه به خدمت و مشارکت در آن جوامع مشغول‌اند، این غم و فقدان را هر روز احساس می‌کنند. او در ادامه افزود: «برای خانواده‌های قربانیان که می‌خواستند در کانادا کنار هم باشند، ما مسیری را برای اقامت دائم گشودیم تا [شما] خانواده‌های داغدار به هم بپیوندید و یکدیگر را حمایت کنید.» ترودو در ادامهٔ سخنانش گفت یکی از چیزهایی که مردم کانادا در جریان این فاجعه مشاهده کردند و مردم سراسر جهان به‌همت جوامع ایرانی خارج‌ازکشور در شهرها و محل اقامت خود آن را دریافتند، این است که جمهوری اسلامی نماینده و شاخصی برای مردم خارق‌العاده، شگفت‌انگیز، خونگرم، درخشان و مستعدِ ایران نیست، و آن‌ها سزاوار بسیار بهتر از این رژیم هستند. او خاطرنشان کرد که اواخر ماه دسامبر کانادا به‌همراه سه کشور بریتانیا، سوئد و اوکراین که خود با اشغال روسیه که از حمایت حکومت ایران بهره می‌برد دست‌وپنجه نرم می‌کند، تمام تلاش خود را کردند تا هم‌زمان با سومین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ جمهوری اسلامی را به داوری و حکمیت بین‌المللی بسپارند. او از تلاش مردم و دولت اوکراین برای ایستادن در کنار مردم ایران در حالی‌که گرفتارِ سوگ و فقدان‌های خود هستند، تشکر کرد. ترودو تأکید کرد که اگر رژیم حاکم بر ایران در مدت مقرر شش‌ماهه درخواست حکمیت الزام‌آور را پاسخی ندهد، این چهار دولت گام‌های بعدی را برداشته و به دادگاه بین‌المللی مراجعه خواهند کرد. او در ادامه و با اشاره به خیزش اخیر در ایران گفت: «قتل مهسا امینی سال گذشته، نه تنها ایران بلکه دنیا را تکان داده و می‌دهد. کانادا و مردم آن در کنار زنان ایران، از دختران دانش‌آموز تا مادربزرگ‌ها، و تمام ایرانیانی که خواستار زندگی بدون ستم و سرکوب‌اند، می‌ایستند.» وی در ادامه افزود: «بسیاری از شما به کانادا آمدید تا زندگی بهتری بسازید، جایی که عدالت و صلح روش غالب زندگی است؛ این چیزی است که کانادا نامیده می‌شود و دولت ما به آن پایبند خواهد بود و مردم ایران شایستهٔ چنین زندگی‌ای در کشور خودشان هستند.» ترودو در پایان سخنانش با اشاره به مراسم شمع‌ روشن‌کردن در سرتاسر کانادا خطاب به خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ گفت: «کل خانوادهٔ کانادا در غم شما شریک است. مقاومت و ارادهٔ شما همچنان به ما الهام می‌بخشد و امروز و روزهای دیگر، ما به حضور خود در کنار شما و برای شما ادامه خواهیم داد.» 

در ادامه ملانی جولی، وزیر امور خارجهٔ کانادا، سخنانی ایراد کرد. او ضمن تشکر از اینکه به این مراسم دعوت شده است، خطاب به خانواده‌ها، عزیزان، دوستان و همکارانِ کسانی که سه سال پیش به قتل رسیدند، گفت که از صمیم قلب با تک‌تک آن‌ها ابراز همدردی می‌کند. او گفت: «می‌دانم که سه سال پیش زندگی شما زیرورو شد و همه‌چیز برایتان تغییر کرد و دیگر هیچ‌چیز به روال سابق برنخواهد گشت. کانادا هم آن روز تغییر کرد. درحالی‌که ممکن است نتوانیم عمق درد شما را درک کنیم، [بدانید که] کانادایی‌ها در سوگ شما شریک‌اند.» او در ادامه افزود امیدوار است که بتواند کمی از این بارِ مبارزهٔ هرروزه برای پاسخ‌گوکردن رژیم ایران را بر دوش بکشد. او گفت که دیگر کافی است و: «رژیم حاکم بر ایران مطابق با قوانین بین‌المللی باید پاسخ‌گوی جنایاتش باشد. ما بهترین وکلای جهان را به خدمت خواهیم گرفت تا مطمئن شویم این [نتیجه حاصل] خواهد شد.» او از پیام اخوان هم که در این راه دولت را کمک می‌کند و در این مراسم حضور دارد، تشکر کرد. جولی با اشاره به بیانیهٔ مشترک چهار کشور کانادا، اوکراین، بریتانیا و سوئد برای تلاش در کشاندن جمهوری اسلامی به دادگاه بین‌المللی لاهه، گفت: «جمهوری اسلامی تلاش خواهد کرد تا تأخیر ایجاد کند، تمرکزها را بر هم بزند، از خود سلب مسئولیت کند و میان ما تفرقه بیندازد. اما ما می‌دانیم که حقیقت در سمت ماست. کانادا برای به‌دست‌آوردن شفافیت، پاسخ‌گویی و عدالت دست از مبارزه برنخواهد داشت.» او با تشکر از شکیبایی خانواده‌ها و اینکه می‌داند سه سال زمانی طولانی برای انتظار است، افزود: «ما کوتاه نخواهیم آمد و رژیم حاکم بر ایران را به پاسخ‌گویی واخواهیم داشت. این یک اولویت است. چگونه ممکن است یک حکومت جنایتی غیرقابل‌تصور را علیه شهروندان خود و شهروندان ما بدون هیچ پیامدی مرتکب شود؟ این [عدم پاسخ‌گویی] پایان خواهد یافت.» او گفت که ۲۰۲۳ سالِ عمل خواهد بود و کانادا در برابر دادگاه بین‌المللی و ایکائو به دادخواهی برخواهد خاست، علیه مقامات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تحریم‌هایی را اعمال خواهد کرد، دارایی‌های مقامات سپاه را ضبط و مصادره خواهد کرد، و کانادا هرگز مأمنی برای مقامات سپاه نخواهد بود. ملانی جولی در پایان سخنانش گفت: « این‌ها فقط حرف نیست. این‌ها عمل و کنش است. جنبشی در جریان است و ما از آن حمایت خواهیم کرد. پس بیایید برای عدالتی که برای همهٔ شما، مردم ایران و البته برای انسانیت ضروری است، با هم کار کنیم.» 

پیِر پوئلیِور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، در آغاز سخنان خود با یادکردن از ۱۷۶ جان ازدست‌رفته در فاجعهٔ سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲، و اشاره به اینکه ۸۵ تن از آن‌‌ها پیوندهایی با کانادا داشتند، گفت: «آن‌ها مردمان ما بودند و وظیفهٔ ماست که یادشان را گرامی بداریم و مطمئن شویم که دادخواهی قتل آن‌ها به انجام می‌رسد.» وی ابراز خشنودی کرد از اینکه روند دادخواهی هرچند کُند آغاز شده است، ولی در عین‌حال تأکید کرد که کارهای بیشتری لازم است که انجام شود. او افزود: «مهم است که تحریم‌ها وضع شود و ما هم حمایت می‌کنیم، ولی این تحریم‌ها باید اجرا شوند. ما باید مطمئن شویم که همهٔ افراد لیست‌شده مجازات می‌شوند. ما باید مطمئن شویم که همهٔ افراد رژیم تا بالاترین [مقام]، چه مذهبی و چه سیاسی، به لیست تحریم اضافه شوند.» پوئلیِور گفت خوب است که سپاه پاسداران تروریستی شیطان‌صفت نامیده شود، ولی وحشتناک است که امروز سه سال بعد از آنکه ۸۵ نفر از مردم خود ما به دست این سازمان کشته شده‌اند، هنوز فعالیت این سازمان در کشور ما کاملاً‌ قانونی است. ما باید همین الان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را تحریم کنیم. او همچنین گفت این بسیار مایهٔ خشم است که شهروندان ما در کشور خودمان می‌ترسند که در محلهٔ خود بیرون بروند، چرا که به‌طور مثال آن‌ها به سالن ورزش رفته‌اند و در آنجا رئیس پلیسی را دیده‌اند که در زمان قتل زهرا کاظمی به دست پلیس تهران، مسئول این سازمان بوده است. او افزود: «ما قانون قوی‌تری نیاز داریم تا به دخالت خارجی در کشورمان پایان دهیم. رژیم‌های خارجی قدرتمند از مأموران خود در اینجا استفاده می‌کنند تا جامعهٔ مهاجر را به وحشت بیندازند و سیاست‌های ما را تحت تأثیر قرار دهند. این‌ها باید مشخص شوند، باید تحت تعقیب قرار گیرند و باید از کشور اخراج شوند تا جمعیت مهاجر بتوانند اینجا در خانهٔ جدیدشان با امنیت زندگی کنند.» او در بخشی از سخنان پایانی‌اش گفت که این جنایت [سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲] تنها یکی از جنایات فراوانی است که این رژیم در چند دهه مرتکب شده است و او به‌نمایندگی از طرف اپوزیسیون رسمی معتقد است که دادخواهی تنها زمانی به سرانجام خواهد رسید که دولتی جدید و دموکراتیک که مردم ایران را نمایندگی کند، در ایران بر سر کار بیاید. 

شایان ذکر است که علاوه بر سخنرانان فوق، یولیا کُوالیوْ، سفیر اوکراین در کانادا، رالف گودِیل، کمیساریای عالی کانادا، مایکل پارسا، نمایندهٔ مجلس استان انتاریو، جان توری، شهردار تورنتو، و پیام اخوان، وکیل بین‌المللی، عضو دیوان دائمی داوری در لاهه و استاد دانشگاه مک‌گیل مونترآل، نیز سخنانی ایراد کردند که به‌دلیل محدودیت فضا امکان پرداختن به همهٔ آن‌ها در این گزارش نبود. 

نوشته گزارشی از مراسم سومین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ در تورنتو اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

ایرانیان ونکوور در سیزدهمین و چهاردهمین هفته‌ها از آغاز اعتراضات در ایران، بار دیگر صدای هم‌وطنانشان در داخل کشور را به گوش مردم کانادا رساندند. 

شنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲، هم‌زمان با روز جهانی حقوق بشر، تجمع بزرگی در محوطهٔ پشت ساختمان آرت گالری در ضلع غربی خیابان هاو برگزار شد. در این تجمع تعدادی از اعضای فعال و داوطلب سازمان عفو بین‌الملل، شاخهٔ ترای‌سیتیز ازجمله جوی سیلور، معلم بازنشسته، ایمی لوبیک، عضو شورای شهر پورت مودی، و فرهاد صوفی، فعال سیاسی-اجتماعی ساکن ونکوور، شرکت داشتند و سخنانی ایراد کردند. در این تجمع تعدادی از هم‌وطنان با بستن چشمان و انداختن طناب دور گردن خود، اعتراض خود را به اعدام‌ زنده‌یاد محسن شکاری به نمایش گذاشتند و شعارهای اعتراضی به زبان‌های انگلیسی و فارسی سر دادند. این در حالی است که درست دو روز بعد، صبح ۱۲ دسامبر به‌وقت تهران، خبر اعدام زنده‌یاد مجیدرضا رهنورد منتشر شد… 

در این تجمع شروین شهریاری، عضو شورای شهر نورث ونکوور، سخنانی ایراد کرد و همچنین مریم زارعی، مادر زنده‌یاد معصومه قوی و زنده‌یاد مهدیه قوی از جانباختگان پرواز ۷۵۲، پس از ایراد سخنان کوتاهی به شرح زیر، بیانیهٔ انجمن خانواده‌های پرواز را خواند:

«من، مادرِ تا ابد داغدارِ خواهران قوی، معصومه قوی، مهدیه قوی، مسافران بی‌گناه هواپیمای اوکراینی هستم که حدود سه سال پیش، عامدانه توسط جمهوری اسلامی در آسمان ایران هدف موشک‌های سپاه پاسداران قرار گرفت و همهٔ ۱۷۶ سرنشین آن به قتل رسیدند. ضمن تشکر از شما، بیانیهٔ انجمن خانواده‌های پرواز پی‌اس۷۵۲ را می‌خوانم.

سه ماه از آغاز مبارزات شجاعانهٔ مردم ایران علیه جمهوری اسلامی می‌گذرد. زنان همواره در خط اول اعتراضات بوده‌اند‌. دانشجویان هر روز دست به اعتراض زده‌اند. در داخل و خارج از کشور صدها راهپیمایی و تظاهرات برگزار شده است. انقلاب، نام شایسته‌ای‌ است که از همان روزهای بعد از به‌قتل‌رساندن مهسا امینی بر جنبش امروز مردم ایران گذاشته شد. 

جمهوری اسلامی اما طبق رویهٔ چهار دههٔ گذشته دست به کشتار، سرکوب و بازداشت‌های گسترده زد. امروز هزاران نفر در بازداشت هستند و تعداد زیادی از جوانان تنها به‌علت اعتراضات مسالمت‌آمیز به مرگ محکوم شده‌اند. طنابِ قتل و کشتار جمهوری اسلامی همان‌طور که نوید گفته بود به دنبال یک گردن می‌گشت و آن را نصیب محسن شکاری کردند. محسن شکاری، جوان ۲۳ ساله‌ای که بی‌گناه بر خاک افتاد چرا که تنها برای زندگی بهتر جنگیده بود. 

هدف جمهوری اسلامی ارعاب و ترساندن است. هدف جمهوری اسلامی کشتن امید در دل‌های ماست. هدف جانیان جمهوری اسلامی فرار از عدالت و پنهان‌کردن آزادی در تاریکخانه‌های فراموشی‌ است. اما ما به وظیفهٔ خود عمل می‌کنیم. ما همچنان صدای مردم ایران را در دنیا منعکس می‌کنیم و بر خواسته‌هایمان از دنیای آزاد اصرار می‌ورزیم:

۱. سفرای جمهوری اسلامی و نمایندگان آن‌ها در نهادهای بین‌المللی را اخراج کنید.

۲. اموال نوکیسه‌های وابسته به جمهوری اسلامی را ضبط کنید و آن‌ها را از این کشور اخراج کنید.

۳. از شورای حقوق بشر سازمان ملل بخواهید تا عملکرد بوروکراتیک خود را به کناری بگذارد و هرچه سریع‌تر تحقیقات جامع خود را آغاز کند.

۴. اسامی قاضیانی را که حکم به کشتار جوانان ایران می‌دهند، در لیست تحریم‌های هدف‌دار بگذارید‌.

راه انقلاب ممکن است جانکاه و فرساینده باشد. راه انقلاب ممکن است همین فردا به دروازه‌های آزادی و عدالت نرسد. اما رسیدن حتمی‌ است، اما شعلهٔ امید در قلب تک‌تک ما زنده است. اما چراغی که در وطن افروخته شد در خانه‌های تک‌تک ما می‌سوزد و روشنایی می‌بخشد. انقلاب امروز ایران به ثمر خواهد رسید. فردای انقلاب سوگوارِ جان‌های عزیزی خواهیم بود که در نبرد نابرابر با اهریمن از دست داده‌ایم. فردای انقلاب روز حسابرسی و مجازات عاملین این جنایت‌هاست. ما دشمنان مردم، دشمنان انسان را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم.»

در ادامهٔ این برنامه شرکت‌کنندگان در این تجمع در خیابا‌ن‌های اطراف راهپیمایی کردند، و پس از آن با بازگشت به محل تجمع تنی چند در زمان میکروفون آزاد سخنانی ایراد کردند. 

در پایان هفتهٔ گذشته، طبق برنامهٔ از‌پیش‌اعلام‌شده برای تحصنی سه‌روز در شهرهای تورنتو، مونترآل و ونکوور، تعداد قابل‌توجهی از هم‌وطنانمان خصوصاً جوانان، از تاریخ پنجشنبه ۱۵ دسامبر تا شنبه ۱۷ دسامبر و درست پیش از برگزاری تجمع شنبه‌ها، مقابل ساختمان آرت گالری ونکوور و در حاشیهٔ‌ خیابان وست جورجیا دست به تحصن زدند. در این تحصن سه‌روزه و سرمای غیرمعمول یکی دو هفتهٔ گذشته در ونکوور، تحصن‌کنندگان با نمایش صحنهٔ اعدام و نیز دردست‌گرفتن پلاکاردهایی حاوی شعارهایی در محکومیت اعدام‌های اخیر توسط جمهوری اسلامی، اعتراض خود به این اعدام‌ها و نیز حمایت از مردم داخل ایران را نشان دادند.

شایان ذکر است روز شنبه ۱۰ دسامبر، پیش از آغاز تجمع تعدادی از هم‌وطنانی که در حرفه‌های پزشکی و پرستاری مشغول به‌کارند، با روپوش‌های سفید خود در مقابل ساختمان آرت گالری تجمع کردند و با در دست‌گرفتن پلاکاردهایی و نیز شعارهایی مانند «من دکتر قره‌حسنلو هستم» اعتراض خود را به صدور حکم اعدام برای دکتر حمید قره‌حسنلو نشان دادند. این افراد همچنین به‌همراه گروهی از کارکنان کادر بهداشت و درمان آمریکای شمالی بیانیه‌ای به این شرح انتشار دادند:

«ما گروهی از پرستاران، پزشکان، دندان‌پزشکان و داروسازان ایرانی‌تبار ساکن آمریکای شمالی با زنان و مردان شجاع و آزادی‌خواه ایران همدردی کرده و با همکارانمان در ایران اعلام همبستگی می‌نماییم. طبق کنوانسیون ژنو، تحت هیچ شرایطی هیچ‌کس نباید برای ارائهٔ خدمات پزشکی مجازات شود، و کسانی که خدمات پزشکی ارائه می‌دهند، نباید مجبور به انجام اعمال خلاف اخلاق پزشکی شوند.

همکاران ما در طول هفته‌های گذشته به‌طور سیستماتیک تحت تعقیب ارعاب و تهدید قرار گرفته‌اند. آن‌ها زندانی شده و یا وادار به اقرار و نوشتن گزارش‌های خلاف واقع گردیده‌اند. همکاران ما تحقیر شده و مورد آزارهای روحی و جسمی قرار گرفته‌اند. آن‌ها به‌دلیل مراقبت از بیماران زخمی تحت تعقیب بوده‌اند و از رسیدگی آن‌ها به مصدومان جلوگیری شده است. 

ما در این حرکت اهداف مشخصی را دنبال می‌کنیم:

۱- آزادی بی‌قیدوشرط پزشکان، دندان‌پزشکان، داروسازان و پرستاران در بند

۲- عدم تعقیب و دستگیری مجروحین در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی

۳- عدم جلوگیری از درمان مصدومین با تهدید پزشکان و کادر درمان

۴- توقف ضرب و شتم کادر درمانی در حال انجام وظیفه

۵- جلوگیری از ورود نیروهای انتظامی و نظامی و لباس‌شخصی به محیط‌های درمانی و ایجاد هرگونه اخلال در روند درمان مجروحان

۶- عدم استفاده از آمبولانس‌ها برای دستگیری معترضان. عدم استفاده از آمبولانس‌ها برای نقل و انتقال نیروهای سرکوب

ما از سازمان‌های مدافع حقوق بشر و مجامع بین‌المللی می‌خواهیم تا با فشار بر دولت جمهوری اسلامی، آنان را به رعایت اصول کنوانسیون ژنو که ایران یکی از امضاکنندگان آن است وادار کنند و در غیر این‌صورت پاسخ‌گو باشند.»

همچنین شنبه ۱۷ دسامبر ۲۰۲۲، پس از پایان تحصن سه‌روزه، تجمع بزرگی مقابل ساختمان آرت گالری شکل گرفت. در این تجمع نیز تعدادی از هم‌وطنان باز با نمایش صحنهٔ اعدام و در‌‌دست‌گرفتن پلاکاردهایی به اعدام‌های اخیر اعتراض و آن‌ را محکوم کردند. در این تجمع نیز مانند هفته‌های گذشته تنی چند از فعالان سیاسی و اجتماعی جامعهٔ ایرانی سخنانی ایراد کردند. علاوه بر آن، بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس فدرال کانادا از حوزهٔ پورت مودی – کوکئیتلام، در این تجمع حضور یافت و طی ایراد سخنان کوتاهی همبستگی خود با مردم ایران را ابراز کرد. 

پس از آن شرکت‌کنندگان به راهپیمایی در خیابان‌های اطراف پرداختند و بعد از بازگشت به مقابل ساختمان آرت گالری و تجمع در آنجا، به سخنان جاگمیت سینگ، رهبر حزب فدرال دموکرات نوین، که با کمی تأخیر به این تجمع رسیده بود، گوش فرادادند. سینگ که با دختر خردسالش در این تجمع حضور یافته بود، در ابتدا اشاره کرد که مخصوصاً دخترش را نیز به‌همراه خود به این تجمع آورده است چرا که این جنبش بر اساس قدرت زنان است.

او در بخشی از سخنان خود گفت: «مایلم بدانید که به‌عنوان رهبر حزب دموکرات نوین، من کنار شما ایستاده‌ام. ما به سخت‌ترین تحریم‌ها علیه آن‌ها که عاملان و مسئولان سرکوب مردم ایران نیاز داریم.» او در ادامه گفت که در صحبت با بسیاری از ایرانی-‌کانادایی‌ها نگرانی‌های آن‌ها را دربارهٔ وابستگان رژیم که اینجا در کانادا حضور دارند و فعال‌اند، شنیده است؛ افرادی که تلاش می‌کنند مردم را ساکت کنند و آن‌ها را برای به‌دلیل فعالیت‌هایشان و شرکت در تظاهرات تهدید کنند. او گفت این موضوع باید متوقف شود. وی همچنین گفت که نباید تنها به قطعنامه‌ها اکتفا کرد، بلکه به عمل نیاز است؛ چیزی که او قرار است در ملاقاتش با نخست‌وزیر بر آن پافشاری کند. جاگمیت سینگ تأکید کرد که او در کنار مردم ایران که با وجود خطر شکنجه و کشته‌شدن دارند به مبارزه ادامه می‌دهند، ایستاده است. وی در ادامه افزود: «ما همچنین در کنار زندانیان سیاسی ایستاده‌ایم. آن‌ها که صدای خود را بلند می‌کنند نباید مجازات، شکنجه یا اعدام شوند. آن‌ها نباید با مجازات مرگ مواجه شوند تنها برای اینکه خواهان ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود هستند.» وی با سردادن شعار «ژن، ژیان، ئازادی» به سخنان خود خاتمه داد.

در پایان این گزارش توجه شما را به تصاویری از دو تجمع یادشده و نیز تحصن سه‌روزه در آخر هفتهٔ گذشته جلب می‌کنیم.

نوشته گزارشی از تجمعات گستردهٔ هفته‌های سیزدهم و چهاردهم از زمان شروع اعتراضات و تحصن سه‌روزه در ونکوور  در اعتراض به سرکوب و کشتار مردم و اعدام‌های اخیر در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در حالی‌که شمارهٔ پیش نشریه زیر چاپ بود، متأسفانه خبر رسید که جمهوری اسلامی طی برگزاری دادگاهی شتاب‌زده، محسن شکاری، جوان ۲۳ ساله و از معترضان اخیر در تهران، را به اعدام محکوم کرد؛ حکمی که صبح پنجشنبه ۸ دسامبر به‌وقت ایران به اجرا درآمد. این در حالی است که ده‌ها تن از دیگر معترضان در معرض خطر اجرای حکم اعدام‌اند. در واکنش به اعدام محسن شکاری، روز پنجشنبه ۸ دسامبر، ملانی جولی، وزیر امور خارجهٔ کانادا، در توییتی نوشت: «رژیم ایران در تلاش برای ارعاب کسانی که برای حقوق خود می‌جنگند، محسن شکاری، جوان ۲۳ سالهٔ معترض به قتل مهسا امینی را اعدام کرد. رژیم ایران نمی‌تواند ارادهٔ آزاد مردم را خفه کند.»

همچنین روز جمعه ۹ دسامبر، امور روابط بین‌الملل کانادا با صدور بیانیه‌ای در آستانهٔ روز جهانی حقوق بشر و اعمال تحریم‌هایی علیه کشورهای رژیم‌های روسیه، ایران و میانمار، این تحریم‌های جدید را علیه رژیم ایران اعلام کرد:

«تحت آیین‌نامهٔ اقدامات ویژهٔ اقتصادی (ایران) (Special Economic Measures (Iran) Regulations)، کانادا ۲۲ شخصیت حقیقی را که در نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر در ایران دست داشته‌اند، تحریم می‌کند. این شامل اعضای ارشد قوهٔ قضاییه، نظام زندان‌ها و نیروهای انتظامی ایران، و همچنین رهبران سیاسی، مانند دستیاران ارشد رهبر رژیم و شخصیت‌های ارشد در رسانه‌های دولتی می‌شود.»

علاوه بر آن همان روز، بیانیه‌ٔ مشترکی هم از طرف کشورهای کانادا و آمریکا در ارتباط با وضعیت حقوق بشر در ایران صادر شد. 

جمعه ۹ دسامبر، پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا و رهبر اپوزیسیون در مجلس عوام، در واکنش به اعدام محسن شکاری در توییتی نوشت: «اعدام معترض محسن شکاری توسط دیکتاتوری ایران مثال دیگری از وحشی‌گری و ظلم علیه مردم خودش است. کانادا در کنار مردم ایران که برای آزادی خود مبارزه می‌کنند، ایستاده است.»

پنجشنبه ۸ دسامبر در واکنش به اعدام محسن شکاری، ملیسا لنتسمن، نمایندهٔ حزب محافظه‌کار در مجلس فدرال از حوزهٔ تورن‌هیل و معاون رهبر اپوزیسیون، در توییتی نوشت: «اعدام محسن شکاری تشدید جدی دیگری در سرکوب وحشیانهٔ رژیم ایران علیه معترضانی شجاعی است که برای آزادی خود می‌جنگند. ارعاب هرگز مبارزه برای حقوق اساسی را متوقف نخواهد کرد.»

ملیسا لنتسمن همچنین جمعه ۹ دسامبر، در توییتی حاوی سخنان مایکل چانگ، نمایندهٔ حزب محافظه‌کار در مجلس فدرال از حوزهٔ ولینگتون – هالتون هیلز، بار دیگر خواستار تحریم کامل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شد. مایکل چانگ طی سخنانش در صحن مجلس گفت: «شهروند ساکن مونترآل، زهرا کاظمی، قهرمان ملی کشتی، نوید افکاری، ۱۷۶ نفر ازجمله ۵۵ کانادایی در پرواز ۷۵۲، ایرانیِ کُرد، مهسا امینی، و بسیاری دیگر توسط رژیمی جنایتکار کشته شدند. و حالا محسن شکاری، اولین معترضی که صرفاً برای مشارکت در اعتراضات در ایران، و صرفاً برای حقوق همگانی و اساسیِ بشر و آزادی بیان با طناب دار اعدام شد. مردم شجاع ایران مقابل رژیمی سرکوبگر و خودکامه ایستاده‌اند. کانادایی‌ها هم در همبستگی با مردم ایران کنار آن‌ها ایستاده‌اند. حال وقت آن است که این دولت نیز در کنار مردم ایران بایستد.» او در پایان سخنانش گفت که دولت باید به آنچه که مجلس فدرال از او خواسته است، یعنی فهرست‌کردن سپاه پاسداران به‌عنوان نهادی تروریستی تحت قانون جنایی، عمل کند.

روز جمعه ۹ دسامبر، همچنین جاناتان ویلکینسون،‌ وزیر منابع طبیعی و نمایندهٔ نورث ونکوور در مجلس عوام کانادا، در واکنش به اعدام محسن شکاری، در توییتی نوشت: «دیروز در ایران شاهد اعدام اولین معترض به‌دلیل ایستادگی در برابر رژیم ظالم در پی مرگ مهسا امینی بودیم. کانادا اقدامات دولت ایران را به‌شدت محکوم می‌کند و در حمایت از زنان ایران کنار آن‌ها می‌ایستد.»

شنبه، ۱۰ دسامبر، جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، بیانیه‌ای به‌مناسبت روز جهانی حقوق بشر منتشر کرد. در این بیانیه آمده است که دفاع از حقوق بشر و دموکراسی همیشه برای کانادا یک اولویت بوده و خواهد بود – چه در خانه و چه در سراسر جهان. و در این روز، کانادا روی تعهد خود را برای ساختن جهانی که در آن با همه با کرامت و احترام رفتار شود، صرف‌نظر از اینکه چه کسی هستند یا در کجا زندگی می‌کنند، بار دیگر تأکید می‌کند. در بخشی از این بیانیه آمده است: «کانادا همچنان به ایفای نقش فعال در تلاش‌های جهانی حقوق بشر ادامه می‌دهد و همیشه خشونت را بدون توجه به اینکه کجا رخ داده، محکوم خواهد کرد. همین دیروز [اشاره به ۹ سپتامبر]، ما اقدامات بیشتری را علیه رژیم‌های روسیه، ایران و میانمار به‌دلیل پایمال‌کردن حقوق اساسی مردم انجام دادیم. این اقدامات محدودیت‌هایی را علیه ۶۷ شخص حقیقی و ۹ نهاد که در نقض حقوق بشر در سراسر جهان دست داشته‌اند، اعمال می‌کند و این اقدامات بر اساس کاری است که کانادا با شرکای بین‌المللی ما پیش از این برای ارتقای عدالت و حفظ فشار بر عاملان خشونت، سرکوب و وحشی‌گری انجام داده است.»

صبح ۱۲ دسامبر به‌وقت تهران و درست چهار روز پس از اعدام محسن شکاری، متأسفانه خبر رسید که مجیدرضا رهنورد، جوان ۲۳ ساله از معترضان در شهر مشهد، نیز اعدام شد. این دو اعدام پی‌در‌پی و ده‌ها زندانی سیاسی‌ای که در خطر این مجازات وحشیانه و غیرانسانی قرار دارند، واکنش‌های جهانی را برانگیخت.

همان روز، ملیسا لنتسمن در توییتی نوشت: «مجیدرضا رهنورد امروز صبح توسط رژیم وحشی ایران به قتل رسید. باز تشدیدی دیگر. جرم او «به‌راه‌انداختن جنگ علیه خدا» اعلام شد. او یک معترض بود. این رژیم را به‌عنوان تروریست‌ – همان‌طور که هستند – در فهرست قرار دهید.» 

چهارشنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۱۴ دسامبر ۲۰۲۲، ‌شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد با رأی اکثریت اعضایش، جمهوری اسلامی ایران را از کمیسیون مقام زن این سازمان اخراج کرد. نهاد سیاست خارجی کانادا (Foreign Policy Canada) در تويیتی اعلام کرد: «خطاب به مردم ایران: ما اجازه نخواهیم داد رژیم حقوق زنان و قوانین بین‌المللی را تضعیف کند. کانادا به‌همراه شرکای خود به حذف ایران از کمیسیون کمیسیون مقام زن سازمان ملل متحد رأی داد و ما همچنان از رژیم پاسخ خواهیم خواست.» علی احساسی، نمایندهٔ مجلس فدرال کانادا از حوزهٔ ویلودِیل، که در این روز در نیویورک حضور داشت طی گفت‌وگویی با بی‌بی‌سی فارسی گفت خوشحال است که دنیا عاقبت صفات قهرمانانهٔ زنان ایران را مشاهده کرده است. وی افزود این اولین بار است که یکی از کشورهای عضو کمیسیون مقام زن از آن اخراج می‌شود. شایان ذکر است که مهدی احساسی، پدر علی احساسی، بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد و نایب‌رئیس شورای اقتصادی و اجتماعی این سازمان بوده است. 

پنجشنبهٔ گذشته، ۱۵ دسامبر، در واکنش به اعدام محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد، وزرای خارجهٔ سه کشور کانادا، استرالیا و نیوزیلند طی بیانیه‌ٔ مشترکی قساوت رژیم ایران در قبال شهروندان این کشور را محکوم کردند. در این بیانیه آمده است: 

«ما نظاره‌گر فصل تاریکی از تاریخ معاصر ایرانیم و در دفاع از تمام شهروندان ایران به آن واکنش نشان می‌دهیم. رفتار ظالمانهٔ رژیم ایران علیه مردم خود، به‌خصوص زنان و دختران، بی‌امان ادامه دارد و وضعیت همین‌طور دارد بدتر هم می‌شود.

مردم ایران با وجود تهدیدهایی که علیه آن‌ها وجود دارد، امید خود را از دست نداده‌اند و با شجاعت خواستار رعایت کامل حقوق بشر خود هستند.

نیروهای امنیتی ایران روی روش‌های سبعانه برای سرکوب بی‌رحمانهٔ معترضان مسالمت‌جو، ازجمله استفاده از سلاح‌های مرگ‌بار و خشونت علیه زنان و کودکان پافشاری می‌کنند.

صدها نفر جان خود را از دست داده‌اند و هزاران نفر از‌جمله تعداد نامعلومی از کودکان در بازداشت به سر می‌برند

ما از اعدام معترضان توسط ایران از پنجشنبه گذشته وحشت‌زده‌ایم. بسیاری دیگر از بازداشت‌شدگان ممکن است در انتظار چنین سرنوشتی باشند.

هیچ‌چیز نمی‌تواند این اقدامات شرم‌آور را توجیه کند.

ما با مجازات اعدام در هر شرایطی برای همهٔ مردم و در هرجا مخالفیم.

و ما از ایران می‌خواهیم که فوراً مهلتی برای توقف همهٔ اعدام‌ها و پایان‌دادن به این مجازات وحشیانه و غیرانسانی معین کند.

مجمع عمومی سازمان ملل متحد هنگامی‌که با اکثریت قاطع به‌نفع قطعنامه‌ای برای «مهلت قانونی استفاده از مجازات اعدام» رأی داد، به‌صراحت حرف خود را زد . مجمع عمومی همچنین با رأی مثبت به قطعنامهٔ مربوط به وضعیت حقوق بشر در ایران، نگرانی عمیق خود را نسبت به نقض مداوم حقوق بشر توسط رژیم ایران، ابراز کرد.

روند جهانی دورشدن از مجازات اعدام غیرقابل‌انکار است.

خشونت رژیم ایران باید پایان یابد، و برای نقض بی‌شمار و فاحش حقوق بشر که از زمان شروع اعتراض‌ها صورت گرفته است، باید عدالت و پاسخگویی وجود داشته باشد.

اکنون زمان آن فرا رسیده است که رژیم شروع به گوش‌دادن و اقدام و پاسخگویی به نگرانی‌های مشروع شهروندان خود کند. مردم ایران به‌اندازهٔ کافی رنج کشیده‌اند و نشان می‌دهند که دیگر ساکت نخواهند شد. رژیم ایران باید به نارضایتی شهروندان خود رسیدگی کند و اطمینان حاصل کند که همهٔ ایرانیان در برخورداری از حقوق و آزادی‌های اساسی انسانی خود آزادند.

حمایت ما از مردم ایران برای زندگی بدون سرکوب و شکنجه تزلزل‌ناپذیر است. ما صدای قدرتمند آن‌ها را می‌شنویم و هرجا که بتوانیم به تقویت صدایشان ادامه خواهیم داد.»

و بالاخره سه‌شنبهٔ این هفته، ۲۰ دسامبر، فدریکو ویِگاس (Federico Villegas)، رئیس شورای حقوق بشر سازمان ملل اعضای کمیسیون حقیقت‌یاب تازه‌تأسیس برای بررسی نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران را اعلام کرد. این اعضا عبارت‌اند از: سارا حسین (Sara Hossain) از بنگلادش به‌عنوان ریاست این کمیسیون، شاهین سردار علی (Shaheen Sardar Ali) از پاکستان و ویویانا کریستیچِویچ (Viviana Krsticevic) از آرژانتین. تاریخ ۲۴ نوامبر گذشته، در اجلاس ویژهٔ سازمان ملل که با تمرکز بر «وضعیت رو به وخامت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران، خصوصاً نسبت به زنان و کودکان» برگزار شد، شورای حقوق بشر این سازمان با اکثریت آرا تصمیم گرفت یک هیئت حقیقت‌یاب جدید برای بررسی «نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران مرتبط با اعتراضات آغازشده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲» ایجاد کند. اعضای این کمیسیون موظف‌اند که طی گفتگویی تعاملی در پنجاه و سومین جلسهٔ شورای حقوق بشر در ژوئن ۲۰۲۳، شورای حقوق بشر را شفاهاً به‌روز‌رسانی کنند و گزارش جامعشان از یافته‌های خود را طی گفتگویی تعاملی در پنجاه و پنجمین جلسهٔ این شورا که در مارس ۲۰۲۴ برگزار خواهد شد، ارائه نمایند.

نوشته مروری بر واکنش‌های دولت کانادا به سرکوب و کشتار مردم ایران در هفته‌های سیزدهم و چهاردهم از زمان شروع اعتراضات اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.