چهارشنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، با کنارگذاشتن هفت نفر از وزرایش و جابه‌جایی در تقریباً سه‌چهارم از سِمَت‌ها، تغییراتی اساسی در کابینهٔ خود داد.

ترودو طی مراسمی در تالار ریدو (Rideau Hall) تیم جدید کابینهٔ خود را با هدف تمرکز مجدد بر اولویت‌های اقتصادی مانند مسکن معرفی کرد. در این ترکیب هفت چهرهٔ جدید به‌ چشم می‌خورد، وظایف ۲۰ وزیر در نقش‌های جدید، ازجمله وزرای دفاع و امنیت عمومی تغییر یافته و تنها هشت وزیر در سِمَت قبلی خود باقی می‌مانند.

خبرنگاران بارها از ترودو پرسیدند که آیا این تغییر به‌معنای اعتراف به سقوط دولتِ تقریباً هشت‌ساله او است؛ پاسخ نخست‌وزیر این بود: «برعکس!» و وقتی از او پرسیده شد که چرا باید کابینهٔ جدید برای مردم مهم باشد، پاسخ ترودو این بود که چون تیم او به بخش گسترده‌ای از مشکلات؛ از تغییرات اقلیمی گرفته تا مقرون‌به‌صرفگی، رسیدگی خواهد کرد.

ترودو در ارتباط با تغییرات اساسی در کابینهٔ خود گفت: «در حال حاضر میلیون‌ها نفر در کانادا و سراسر جهان دورهٔ سختی را از سر می‌گذرانند، و اطمینان‌یافتن از اینکه ما بهترین تیم ممکن را برای پاسخگویی به چالش‌های کانادایی‌ها با حمایت‌های لازم داریم، و اما در عین حال همچنان خوشبین باشیم، و هدفمان ازسرگذراندنِ این دوره‌های مهم و ساختن آینده‌ای روشن‌تر برای همه باشد – این، چیزی است که ما روی آن تمرکز کرده‌ایم.»

هفت چهرهٔ جدید کابینهٔ ترودو از این قرارند:

• عارف ویرانی (Arif Virani)، نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ پارک‌دِیل-های پارک (انتاریو)، وزیر دادگستری
• ثریا مارتینز فِرادا (Soraya Martinez Ferrada)، نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ هاکلاگا (کبک)، وزیر گردشگری و نیز وزیر مسئول آژانس توسعهٔ اقتصادی کانادا برای منطقهٔ کبک 
• گری آنانداسنگری (Gary Anandasangaree)، نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ اسکاربورو-روژ پارک (انتاریو)، وزیر روابط حکومت پادشاهی-بومیان
• تری بیچ (Terry Beech)، نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ برنابی نورث-سیمور، وزیر خدمات شهروندی
• یارا ساکس (Ya’ara Saks)، نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ یورک سنتر (انتاریو)، وزیر بهداشت روان و اعتیاد و نیز معاون وزیر بهداشت
• جِنا سادز (Jenna Sudds)، نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ کاناتا-کارلتون (انتاریو)، وزیر خانواده، کودکان و رشد اجتماعی
• ریچی والدز (Rechie Valdez)، نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ میسیساگا-استریتزویل (انتاریو)، وزیر کسب‌وکارهای کوچک

تغییرات در سِمَت وزرای کنونی یا افزایش مسئولیت آن‌ها از این قرار است:

• پابلو رودریگز (Pablo Rodriguez)، وزیر راه‌وترابری
• پاسکال سنت-آنژ (Pascale St-Onge)، وزیر میراث فرهنگی
• مارک هالند (Mark Holland)، وزیر بهداشت
• شان فرِیزر (Sean Fraser)، وزیر مسکن، زیرساخت‌ها و جوامع
• لورنس مک‌آلی (Lawrence MacAulay)، وزیر کشاورزی
• جین-ایو دکلوز (Jean-Yves Duclos)، وزیر خدمات عمومی و تدارکات
• مری-کلاد بیبو (Marie-Claude Bibeau)، وزیر خزانهٔ ملی
• گودی هاچینگز (Gudie Hutchings)، سِمَت خود را به‌عنوان وزیر توسعهٔ اقتصادی نواحی غیرشهری حفظ می‌کند، اما اکنون مسئولیت «آژانس فرصت‌های اقیانوس اطلس کانادا» را نیز بر عهده دارد.
• دایان لابوثیلیِر (Diane Lebouthillier)، وزیر شیلات، اقیانوس‌ها و حفاظت سواحل کانادا
• هارجیت ساجان (Harjit Sajjan)، رئیس شورای محرمانهٔ پادشاه و وزیر آمادگی برای شرایط اضطراری، و او همچنین سِمَت خود به‌عنوان وزیر مسئول آژانس توسعهٔ اقتصادی اقیانوس آرام کانادا حفظ خواهد کرد.
• کارلا کوآلترو (Carla Qualtrough)، وزیر ورزش و فعالیت‌های فیزیکی
• کارینا گولد (Karina Gould)، رئیس مجلس
• احمد حسین (Ahmed Hussen)، وزیر توسعهٔ بین‌المللی
• سیمس اوریگن (Seamus O’Regan)، سِمَت خود را به‌عنوان وزیر کار حفظ می‌کند و مسئولیت سالمندان را نیز بر عهده می‌گیرد.
• جینت پتیتپا تِیلور (Ginette Petitpas Taylor)، وزیر امور کهنه‌سربازان
• مری اینگ (Mary Ng)، سِمَت خود را به‌عنوان وزیر ارتقای صادرات، تجارت بین‌المللی و توسعهٔ اقتصادی حفظ می‌کند ولی دیگر مسئولیت کسب‌وکارهای کوچک را نخواهد داشت.
• جاناتان ویلکینسون (Jonathan Wilkinson)، در سِمَت خود باقی می‌ماند ولی وزارت تحت مسئولیتش به «انرژی و منابع طبیعی» تغییر نام می‌دهد.
• مارک میلر (Marc Miller)، وزیر مهاجرت، پناهندگان و شهروندی
• رندی بوآسِنو (Randy Boissonnault)، وزیر توسعهٔ نیروی کار استخدامی و زبان‌های رسمی
• کمال خِرا (Kamal Khera)، وزیر چندفرهنگی، همه‌شمولی و افراد دارای معلولیت

وزرایی که سِمَت خود را حفظ خواهند کرد:

• وزیر اقتصاد، کریستیا فریلند (Chrystia Freeland) 
• وزیر امور خارجه، ملانی جولی (Mélanie Joly )
• وزیر محیط زیست و تغییرات اقلیمی، استیون گیلبولت (Steven Guilbeault)
• وزیر نوآوری، علوم و صنعت، فرانسوا-فیلیپ شمپین (François-Philippe Champagne)
• وزیر خدمات بومیان و نیز وزیر مسئول آژانس توسعهٔ اقتصادی فدرال برای شمال انتاریو، پتی هایدو (Patty Hajdu)
• وزیر مسئول آژانس توسعهٔ اقتصادی فدرال برای جنوب انتاریو، فیلومینا تَسی (Filomena Tassi)
• وزیر امور شمال (Northern Affairs) و نیز وزیر مسئول توسعهٔ اقتصادی دشت‌های کانادا و آژانس توسعهٔ اقتصادی شمال کانادا، دَن وندال (Dan Vandal)
• وزیر زنان و برابری جنسیتی و جوانان، مارسی یان (Marci Ien) 

در واکنش به تغییرات بنیادی در وزرای کابینهٔ دولت لیبرال، پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی کانادا، گفت که این موضوع نشانهٔ آن است که نخست‌وزیر اعتراف دارد که اقتصاد کشور را ویران کرده است، چرا که به این ترتیب او تلاش دارد بسیاری از چالش‌هایی را که کانادایی‌ها با آن مواجه‌اند، به گردن وزرایی بیندازد که کنار رفته‌اند و خود هیچ مسئولیتی نپذیرد. او در کنفرانسی مطبوعاتی گفت: «پس از هشت سال رهبری ترودو، همه‌چیز گران‌تر شده است. دولت او شکست خورده است. و خنده‌دار است – تنها وزیری که مسئول آن شکست‌ها بود، از جایش تکان نخورد، و آن وزیر، خود جاستین ترودو است.»

در عین حال، جاگمیت سینگ همچنان لیبرال‌ها را حمایت می‌کند. 

دولت اقلیت لیبرال از طریق توافقنامه‌ای که قرار است تا سال ۲۰۲۵ ادامه داشته باشد، پابرجاست، هرچند هر یک از احزاب می‌توانند هر آن جرقهٔ انتخابات زودهنگام را بزنند. به‌عنوان بخشی از توافق یادشده، جاگمیت سینگ، رهبر حزب دموکرات نوین، موافقت کرده است که در ازای حمایت دولت از برخی اولویت‌های او، مانند مراقبت‌های بهداشت دندان، در آراء کلیدی مجلس عوام حمایت کند.

پس از تغییرات روز چهارشنبه، سینگ دولت را در امور کلیدی مانند استطاعت مسکن ناموفق خواند، اما نگفت که از حمایت خود دست خواهد کشید.

جاگمیت سینگ گفت: «اولویت ما تحریک برای راه‌اندازی انتخابات نیست، بلکه این است که دولت را مجبور کنیم برای مردم کار کند. ما بر کسب نتایج برای مردم تمرکز کرده‌ایم، نه بر تحمیل انتخابات.»

نوشته خانه‌تکانی در کابینهٔ دولت ترودو اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امروز هشتم ماه مارس است؛ روز جهانی زن، و وقتی این صفحات از زیر چاپ درمی‌آیند، ۳۶۳ روز دیگر به هشتم مارسی دیگر و سرازیرشدنِ سیل تبریکات و شاخه‌‌گل‌هایی دیگر به این مناسبت باقی مانده است. واقعیت اینکه هرگز نتوانستم با جشن‌گرفتن و تبریک‌گفتن و کارهایی از این دست به‌نام این روز، کنار بیایم. اگر قرار است یک روز در سال زنان را به عرش اعلا برسانند، به آنان هدیه بدهند و از جفایی که قرن‌هاست بر آنان رفته، داد سخن سر بدهند و و و… و از روز بعد، نقطه سرِ خط، همان بهتر که زنان نیز چون مردان روزی به‌نام خود نداشته باشند. شخصاً فکر می‌کنم تنها چیزی که به این روز و نام آن معنا می‌بخشد، یادآوری مبارزه علیه عدم برابری حقوق زنان با مردان است که هنوز پس از یک قرن، راه زیادی دارد طی کند تا به سرمنزل مقصود برسد. کمی بیش از ۱۰۰ سال است که زنان علیه نابرابری جنسیتی و ظلمی که بر آن‌ها روا داشته می‌شود، مبارزه می‌کنند و ما همچنان شاهدیم که حتی در کشورهای پیشرفته زنانی که بتوانند به پست‌های کلیدی و مهم از جمله سطوح مدیریتی و دولتی دست یابند انگشت‌شمارند، و هنوز زنان برای انجام کاری هم‌اندازه با مردان، حقوق برابر و یکسانی دریافت نمی‌کنند، هنوز با جسم زن چون کالایی برخورد می‌شود که گاه چاشنی سکسی‌کردنِ تبلیغات دیگر کالاهاست و گاه خود کالایی‌اند که مستقیم برایش قیمت تعیین و پرداخت می‌شود، و هنوز، هنوز، هنوز…  

*  *‌‌  *  *  *

و اما ریاست جمهوری همسایهٔ جنوبی‌مان همچنان خبرساز است. هنوز از معلق‌شدنِ فرمان قبلی پرزیدنت ترامپ با حکم قاضی، چیزی نگذشته بود که وی دوشنبهٔ گذشته بار دیگر فرمان اجرایی جدیدی برای لغو ویزای کشورهای عمدتاً مسلمان صادر کرد. بر اساس این فرمان جدید، که به گفتهٔ وزیر خارجهٔ آمریکا تنها به‌منظور استفادهٔ رئیس‌جمهوری از حق خود برای حفظ امنیت مردم آمریکاست، نام عراق از لیست هفت کشوری که در فرمان قبلی آمده بود، حذف شده است. همچنین فرمان جدید ساکنان قانونی آمریکا و افرادی را که دارای مجوزهای قانونی‌اند، از ورود به خاک آمریکا منع نمی‌کند. و البته وزیر امنیت داخلی آمریکا نیز، در چشم‌اندازی دورتر، گفته است که سیستم مهاجرتی آمریکا دچار نواقصی است و باید تغییر کند.

فراموش نکنیم که حدود دو سال قبل نخست‌وزیر وقت کانادا، استفان هارپر، قصد داشت سفر به ایران و سوریه را به‌عنوان کشورهای حامی تروریسم منع کند، یعنی برای ما ایرانیان ساکن کانادا، وضعیتی به‌مراتب بدتر از آنچه ترامپ در سر پرورانده و قصد اجرایش را کرده است. روشن است اگر مشارکتی در تعیین قدرت حاکم نداشته باشیم، در به‌راحتی می‌تواند بر روی پاشنهٔ دیگری بچرخد، چنان که در نهایت شگفتی همگان، در آمریکا اتفاق افتاد و محافظه‌کاران این‌بار با امید تازه‌ای که از طرف برادران آمریکایی خود در جانشان دمیده شده، به میدان بازگردند… فراموش نکنیم.

نوشته یادداشت سردبیر – دو مقوله، دو تلنگر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری، این حزب در ایمیلی به اعضا با اعلام این مطلب دستور جلسهٔ این نشست را به شرح زیر اعلام کرده است:

۱- بحث دربارهٔ پیشنهادات کمیتهٔ ویژهٔ پارلمانی برای تغییر شیوهٔ برگزاری انتخابات

۲- بازگشایی پروندهٔ‌قطعنامه‌ای که در اوت (آگوست) ۲۰۱۶ به تصویب رسید و نتوانست حمایت اکثریت اعضای حزب را به دست آورد

۳- بازنگری و به‌کارگیری فرآیندهایی بهبودیافته برای تصویب سیاست‌های این حزب

به‌دنبال تصویب قطعنامهٔ حمایت از بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم فعالیت‌های اقتصادی در مناطق اشغالی توسط اسرائیل در مجمع عمومی دوسالانهٔ حزب سبز و جنجال‌های پس از آن، این حزب اقدام به‌نظرسنجی الکترونیک از اعضای حزب نمود و نتایج آن را به شرح زیر اعلام کرد.

به‌گفتهٔ این حزب، اعضای شرکت‌کننده در این نظرسنجی، در پاسخ به این پرسش که دربارهٔ تصویب قطعنامهٔ حمایت از بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم فعالیت‌های اقتصادی در مناطق اشغالی توسط اسرائیل، چه فکر می‌کنند؟

۲۷٫۹ درصد گفته‌اند که این قطعنامه همان‌طور که تصویب شده قابل قبول است

۴۴ درصد گفته‌اند که این قطعنامه باید باطل شود

۲۸٫۱ درصد هم گفته‌اند که این قطعنامه باید عمومی‌تر باشد

در پاسخ به این پرسش که «آیا معتقدید که فرآیندهای تصویب سیاست‌های حزب نیاز به بازنگری دارد؟»

۴۵٫۲ درصد موافق بوده‌اند

۱۱٫۵ درصد مخالف بوده‌اند

۴۳٫۳ درصد هم نظری نداشته‌اند

به‌گفتهٔ این حزب ۲٬۸۵۶ نفر از اعضای این حزب که ۱۹٫۳ درصد اعضا را تشکیل می‌دهند، در این نظرسنجی شرکت کرده‌اند.

نتایج این نظرسنجی نشان می‌دهد که اگرچه اکثریت اعضا با تصویب این قطعنامه به شکلی که در مجمع عمومی دوسالانهٔ این حزب تصویب شد مخالف بوده‌اند، ولی کماکان ۵۶ درصد اعضای شرکت‌کننده در این نظرسنجی، با تصویب قطعنامه‌ای علیه اسرائیل (هرچند با اصلاحاتی به‌نسبت قطعنامهٔ قبلی) موافق‌اند که همین موضوع می‌تواند دردسرهای جدیدی را برای رهبری حزب در مجمع فوق‌العادهٔ ماه دسامبر ایجاد کند.

نوشته حزب سبز کانادا برای تغییر موضع در قبال تحریم اسرائیل آماده می‌شود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری به‌نقل از سی‌بی‌سی، هارپر ۵۷ ساله، در هفته‌های آخر انتخابات گفته بود که اگر حزب محافظه‌کار در انتخابات شکست بخورد، او کرسی نمایندگی‌اش در مجلس عوام را دست‌کم برای مدتی حفظ خواهد کرد.

به همین دلیل او در ۱۰ ماه گذشته حضور بسیار کم‌رنگی در مجلس داشت و در اغلب، ولی نه همهٔ، رأی‌گیری‌ها شرکت کرد.

او در پیام خداحافظی‌اش در توئیتر گفت: «دوستان، ما کارهای زیادی را با یکدیگر به انجام رسانده‌ایم ولی می‌دانم بهترین بخش آن هنوز باقی مانده. کشور ما باید به‌عنوان مظهر شکوفایی و آزادی باقی بماند. با دنبال کردن اصولی که ما در خانه و در خارج از کشور برایشان ایستادگی می‌کنیم، برای فرزندانمان و فرزندانِ فرزندانمان، کانادایی را به ارث خواهیم گذاشت که می‌شناسیم و بسیار دوستش داریم.»

Thank you to Calgarians and Canadians for having given me the honour of serving the best country in the world. pic.twitter.com/afidHZ9xgr

— Stephen Harper (@stephenharper) August 26, 2016

رونا آمبروسو، رهبر موقت حزب محافظه‌کار، هم با تجلیل از هارپر به دستاوردهای او در حوزهٔ اقتصاد، عدالت قضایی و روابط بین‌المللی اشاره کرد.

جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، هم در کتفرانس مطبوعاتی از سال‌ها خدمت او به کانادایی‌ها قدردانی کرد. او با نام بردن از همسر و فرزندان هارپر از آنان برای سال‌ها پشتیبانی از استفان هارپر تشکر کرد.

On behalf of Canadians, I thank Stephen Harper for his long & dedicated service to our country. My best wishes to you and your family today.

— Justin Trudeau (@JustinTrudeau) August 26, 2016

نوشته استفان هارپر از سیاست و نمایندگی مجلس کناره‌گیری کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری به‌نقل از سی‌بی‌سی، او در کنفرانس خبری امروز در مجلس گفت: «بودن در رأس یک سازمان بسیار دشوار است ولی من به احزاب دیگر علاقه‌مند نیستم. من گمانه‌زنی‌های زیادی را دربارهٔ پیوستنم به احزاب دیگر در اینترنت دیده‌ام. این چیزیست که حتی به آن فکر هم نکرده‌ام. من دوستانم را در احزاب دیگر دوست دارم، ولی من سبزم.»

او گفت پس از آنکه ناراحتی‌اش را از تصویب قطعنامهٔ حمایت از تحریم اسرائیل ابراز کرده، از طرف کانادایی‌ها به‌شدت حمایت شده است.

او گفت که برای ماندن در سمتش و تمرکز بر اصلاح نظام انتخابات در کانادا و فشار آوردن بر جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، برای عمل به وعدهٔ انتخاباتی‌اش در این زمینه، مصمم است.

به دنبال تصویب قطعنامهٔ حمایت از بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم فعالیت‌های اقتصادی در مناطق اشغالی توسط اسرائیل، می با این تصمیم مخالفت کرد و گفت ممکن است از سمتش استعفا دهد.

در عین حال او گفته است خواهان نشست اضطراری حزب متبوعش در ماه دسامبر برای بررسی دوبارهٔ این قطعنامه شده و بر این باور است که اکثریت اعضای حزب سبز از تحریم اسرائیل حمایت نمی‌کنند. او گفته است که حزب سبز کانادا یهودستیز نیست. حزب سبز کانادا به نظرسنجی از اعضای این حزب به‌صورت الکترونیک در سرتاسر کانادا اقدام نموده که نتیجهٔ آن هنوز به‌صورت عمومی منتشر نشده است.

می بار دیگر گفت که تصمیم حزبش برای تصویب این قطعنامه «قلبش را شکسته است».

تصویب قطعنامهٔ حمایت از تحریم اسرائیل در مجمع دوسالانهٔ حزب سبز با واکنش شدید گروه‌های یهودی کانادا مواجه شده است.

نوشته علی‌رغم مخالفت با تحریم اسرائیل، الیزابت می رهبر حزب سبز کانادا باقی می‌ماند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

احزاب کانادایى به‌طور سنتى هر دو سال یک‌بار کنگرهٔ حزبى برگزار می‌کنند. این کنگره‌ها محل بحث در مورد سیاست‌ها و جهت‌گیری‌هاى حزبى است. اما کادر سازمانى حزب نیز در همین کنگره انتخاب می‌شود. البته در مورد نیودموکرات‌ها قانون دیگری هم وجود دارد. بر طبق اساسنامهٔ حزب دموکراتیک نوین، رهبر حزب در هر کنگره در معرض رأى اعضا قرار می‌گیرد و چنانچه نصف به اضافهٔ یکِ شرکت‌ کنندگان رأى به بازنگرى در رهبرى حزب بدهند، رهبر از مقام خود کنار می‌رود و باید طى مدت یک سال کنگرهٔ حزبى براى انتخاب رهبر جدید برگزار شود.

کنگرهٔ حزب امسال در شهر ادمونتون، پایتخت آلبرتا برگزار شد. با توجه به استقرار دولت نیودموکرات در استان آلبرتا، اهمیت برگزارى کنگره دوچندان بود.

اما تنها دلیل اهمیت کنگرهٔ امسال در مکان برگزارى آن نبود، بلکه شکست سنگین ان‌دى‌پى در انتخابات، بررسى کارزار انتخاباتى حزب، مانیفست لیپ (Leap Manifesto) و از همه مهم‌تر رأى‌گیرى در مورد ادامهٔ رهبرى تام مولکر به این کنگره فضاى پر جنب و جوشى بخشیده بود.

در ماه‌هاى منتهى به برگزارى کنگره، کارشناسان حداکثر حضور ٨٠٠ نماینده از سراسر کانادا را پیش‌بینى می‌کردند، اما در روز آغاز کنگره، میزان ثبت‌نام به ١٬٨٠٠ عضو رسید.

لازم به ذکر است که هر عضو حزب می‌تواند با پرداخت مبلغ ثبت نام عادى به نمایندگى از حوزهٔ انتخابیهٔ محل سکونت خود در کنگره شرکت کند. اما انجمن‌هاى حزبى هر حوزهٔ انتخابیه سهمیهٔ ویژه‌اى نیز براى اعضاى فعال خود دارند که به وسیلهٔ رأى‌گیرى از اعضاى ساکن در آن حوزهٔ انتخابیه در یک جلسهٔ عمومى براى اعضا انتخاب می‌شوند. به جز این، هر نمایندهٔ پارلمان هم می‌تواند سهمیهٔ خاص خود را داشته باشد و آن را به اعضا اختصاص دهد. به غیر از انجمن‌هاى حزبى هر حوزه و نمایندگان پارلمان، اتحادیه‌هاى کارگرى، زنان و دگرباشان جنسى نیز سهمیهٔ خاص خود را دارند. همچنین براى افراد کم‌بضاعت نیز کمک‌های مالی وجود دارد.

در مدت کنگره، پنل‌ها و سخنرانی‌های مختلفی در صحن اصلی کنگره برگزار شد. حسن یوسف، رئیس کنگرهٔ کارگران کانادا، جان اشورث (Jon Ashworth) نمایندهٔ حزب کارگر در پارلمان بریتانیا، ریچل ناتلی (Rachel Notley) نخست‌وزیر نیودموکرات استان آلبرتا، استیفن لوئیس رهبر سابق نیودموکرات‌های اونتاریو و سفیر سابق کانادا در سازمان ملل متحد و نهایتاً تام مولکر که پیش از رأی‌گیری در مورد عملکرد خود سخنرانی کرد.

مرور بر انتخابات

در این جلسه که آخرین برنامهٔ روز نخست کنگره بود، هیئتی به ریاست پال دووار (Paul Dewar) نمایندهٔ سابق از حوزهٔ اتاوا سنتر در پارلمان، گزارش خود را به اعضا ارائه کرد. هر کدام از اعضای این هیئت به بخش‌‌هایی از عملکرد انتخاباتی ان دی‌پی در انتخابات پرداختند. از جملهٔ نکات جالب توجه این گزارش، عملکرد حزب در ارتباط با جوامع مهاجر بود. اعضا و مدیران حزب در این گزارش به اهمیت استخدام  و کارمندان از اقوام و جوامع مختلف مهاجران اشاره کردند.

در پایان گزارش به اعضا وقت داده شد که در مورد گزارش نظرات خود را بیان کنند.

قطعنامه‌ها

انجمن‌های حزبی منطقه‌ای و کارگری و نمایندگان، قطعنامه‌های پیشنهادی خود را پیش از برگزاری کنگره به حزب می‌فرستند تا در زمان کنگره اعضای حزب در مورد حمایت یا عدم حمایت از آن‌ها تصمیم بگیرند.

در کنگرهٔ امسال قطعنامه‌های پیشنهادی به شش موضوع تقسیم شده بودند و قطعنامه‌های مربوط به هر کدام از این موضوعات در یکی از جلسات عمومی بررسی شدند.

شاید بتوان گفت مهم‌ترین قطعنامهٔ امسال در مورد مانیفست لیپ (Leap Manifesto) بود. این قطعنامه به انجمن‌های حزبی منطقه‌ای مأموریت می‌داد تا در مدت دو سال این مانیفست را در منطقهٔ خود به بحث بگذارند و نتیجه را به حزب گزارش دهند. مانیفست لیپ برنامه‌ای است برای گذار از اقتصاد مبتنی بر منابع معدنی و سوخت‌های فسیلی به انرژی‌های پاک با رعایت حقوق اقوام اولیهٔ کانادا و همراه با برنامه‌هایی برای عدالت اجتماعی. این قطعنامه با اختلافی اندک تصویب شد و خشم نمایندگان آلبرتا در کنگره را به همراه داشت. به ویژه به خاطر این که ریچل ناتلی در سخنرانی‌اش به‌طور غیرمستقیم با آن مخالفت کرد و از خواستهٔ خود برای انتقال نفت آلبرتا به آب‌های آزاد سخن گفت.

بازنگری در رهبری

پیش از کنگره و حتی در روزهای منتهی به رأی‌گیری در مورد آیندهٔ تام مولکر، کمتر کسی فکر می‌کرد که رأی آری به بازنگری در رهبری حزب بیش از ۴۰ درصد باشد. حامیان تام مولکر با قدرت و به‌صورت بسیار علنی از او دفاع می‌کردند، اما مخالفان کمتر حضور خود را علنی می‌کردند. حداقل دو نفر از نمایندگان در صحبت با نگارنده، علناً گفتند که تمایلی به صحبت در مورد نظر خود ندارند. هرچند گفتند که با ادامه رهبری مولکر مخالف‌اند.

نکتهٔ دیگر این بود که در تمام طول کنگره این صحبت مطرح شد که تام مولکر با اعضای حزب جلسهٔ پرسش و پاسخ خواهد داشت که این اتفاق محقق نشد. همچنین مولکر در بیشتر مدت کنگره در خارج از سالن حضور داشت و مدام در محاصرهٔ دوربین‌های تلویزیونی بود. در سخنرانی پرشور او در مورد رهبری پیش از رأی‌گیری ، او از ارزش‌های مشترک نیودمکرات‌ها گفت و بارها مورد تشویق قرار گرفت. اما آنچه بسیاری از اعضا از آن ابراز ناامیدی می‌کردند، عدم ارائهٔ برنامه برای پیروزی بود و این که مولکر نگفت که چرا او باید در رهبری باقی بماند.

در پایان، ۵۲ درصد اعضای حاضر رأی به بازنگری در رهبری دادند. اما طی یک قطعنامهٔ اضطراری، مهلت برگزاری انتخابات برای رهبر جدید از یک سال به دو سال تمدید شد.

لازم به ذکر است که اعضای حزب از استان منیتوبا به دلیل برگزاری انتخابات استانی منیتوبا در ادمونتون حضور نداشتند.

در کنار برنامه‌های اصلی این کنگره، نمی‌توان از اهمیت کارگاه‌های و برنامه‌های جنبی غافل شد. مثلاً پنل بررسی ارتباط با اقلیت‌های قومی و مهاجران، سازماندهی کوچک، اما پرثمر موافقان در بازنگری در رهبری حزب، و پنل‌های مربوط به اصلاح نظام انتخاباتی و بررسی روابط کانادا با اقوام اولیهٔ بومی.

نوشته کنگرهٔ سیاست‌گذارى حزب دموکراتیک نوین NDP اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

«پیمان پاریس» با هدف کنترل و کاهش میزان تغییرات اقلیمی نیاز به امضای ۵۵ کشوری که مسئول انتشار ۵۵ درصد گازهای گلخانه‌ای در جهان هستند، دارد.

به گزارش گلوبال نیوز، بزرگ‌ترین منتشرکنندگان گازهای گلخانه‌ای یعنی آمریکا و چین این پیمان را پذیرفته‌اند. بر اساس این پیمان کانادا ملزم می‌شود در چند دههٔ آینده انتشار گازهای گلخانه‌ای را تا ۳۰ درصد کاهش دهد. هدفی که حتی به آن نزدیک هم نیست. ترودو در مقر دائمی سازمان ملل متحد گفت: «امروز و با امضای من، کانادا متعهد می‌شود که تلاش‌هایش را متوقف نکند. تغییرات اقلیمی هوش، شفقت و ارادهٔ ما را به بوتهٔ آزمایش می‌سپارد ولی همهٔ ما در برابر این چالش برابریم. من امضاکنندگان دیگر را تشویق می‌کنم تا بدون معطلی تعهدات‌شان را در این زمینه دنبال کنند.»

ترودو در سخنانش به بودجهٔ ۲٫۶۵ میلیارد دلاری دولتش برای کمک به برنامه‌های جهانی درزمینهٔ انرژی پاک اشاره کرد که با تشویق شدید حضار مواجه شد.

امضای این پیمان با مخالفت حزب مخالف محافظه‌کار مواجه شده که چنین تصمیمی را موجب تضعیف اقتصاد کانادا دانسته‌ است.

نوشته جاستین ترودو پیمان اقلیمی پاریس را امضا کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

قسمت اول این مطلب را در اینجا بخوانید
سقوط قیمت نفت، کاهش شدید رشد اقتصادی چین، بیکاری مزمن جهانی، تلاطم بازارهای مالی در مقیاسی جهانی، گسترش فقر، ازدیاد فاصلهٔ طبقاتی، رشد بی سابقهٔ میلیتاریسم و جنگ‌های نیابتی و از همه مهم‌تر انقباض طبقهٔ متوسط و پیوست‌شان به لایه‌های محروم در کشورهای صنعتی، زمینه‌های عینی گسترش پُرشتاب ناسیونال‌ ــ شووینیسم را پدید آورده است. فروریزش سطح درآمد طبقهٔ متوسط ، خشم، ناامیدی، استیصال، پرخاش و خشونت لجام‌گسیخته‌ای را در سطوح ملی و جهانی به‌بار آورده است که کنترل پی‌آمد‌های شومش گاه آن‌قدر متنوع است که خوش‌فکرترین جامعه‌شناسان نیز گاه از تحلیل دینامیزم ویرانگرش عاجزند.

نشانه‌ها بسیارند! حتی بدبین‌ترین نظریه‌پردازان هم گمان نمی‌کردند که در قرن بیست‌ویکم در آلمان، هر چندروز یک کمپ پناه‌جویان در آتش بسوزد و مردم دست‌افشان و پاکوبان هلهله سر دهند و نگذارند ماشین‌های آتش‌نشانی شعله‌ها را فرونشانند. بسیاری از آن‌ها نیک می‌دانستند که کودکان بسیاری در آنجا می‌زیند، گویا تلذّذ سوختن کودکان در لهیب آتش سرخ به شهوتی جدید در تاریخ دردآور و شرمسار بشریت بی‌هویت امروز تبدیل شده است. و چه‌ کسی گمان می‌کرد سیاست‌مدار راست‌گرای آلمان در یک سخنرانی عمومی از پلیس آلمان بخواهد که به‌روی مهاجران آتش بگشایند؟ و چه‌ کسی باور می‌کرد که در آمریکا، کسی که سخن از اخراج میلیون‌ها مسلمان و لاتینو می‌گوید، آشکارا در پی استقرار امپراتوری نژاد سفید است و دیگران را جز بردگانی در دنیای مدرن نمی‌خواهد، چنان پُرقدرت به‌سوی ریاست جمهوری آمریکا گام بردارد. و چه کسی تصورش را می‌کرد که در محله‌هایی از شهرهای بزرگ کانادا، دیوارنوشته‌های متعددی در برتریِ نژاد سفید، تنفّر نژادی را ترویج کند و به زنانی با پوشش‌های دیگر تعرض کنند.

اگر به تاریخ بنگریم، در خواهیم یافت که فاشیسم، پوجادیسم، لنینیسم روسی، شووینیسم و… همگی جنبش‌های اعتراضی طبقهٔ متوسط بر بستر بحرانی اقتصادی بوده‌اند. بحرانی که از حوزهٔ اقتصادی آغازشده، به‌زودی حوزه‌های اجتماعی ــ اخلاقی جامعه را درمی‌نوردد و معمولاً در غیاب عقلانیت، به بزرگ‌ترین فجایع بشری منتهی می‌شود. در آمریکا، همان‌گونه که بسیاری از تحلیل‌گران باور دارند، ترامپیسم (بخوانید نومک‌کارتیسم) پرچم جنبش اعتراضی سفیدهاست. خیل عظیمی از کارگران و صاحبان مشاغل کوچک سفید به‌خوبی دریافته‌اند که دورهٔ درآمدهای ساعتی ۵۰ دلار پس از دورهٔ کوتاهی در کالجی گمنام یا شاید خوشنام، خانه‌های مجلّل و سفرهای آن‌چنانی به‌سر آمده و دورنماهای اقتصادی تیره و تار می‌نمایند. اینجاست که اعتراض عمومی شدت می‌گیرد و بی‌خردی عمومی دیواری کوتاه‌تر از مهاجران نمی‌یابد تا مقصرش بنامد و بر بستر نارضایتی عمومی، نژادپرستانی چون ترامپ قدرت می‌گیرند.

هیولایی از تنفّر نژادی – بر پایهٔ برتری نژاد سفید – در بطن جامعهٔ آرام و بی‌صدا دست‌اندرکار بسیج پایه‌های حمایتی خود درمیان لشکر نومیدان و مستأصلان است. اگر بحران اقتصادی ادامه یابد – که نشانه‌ها حاکی از جان‌سخت‌بودن آن است – روزبه‌روز، دوقطبی‌شدنِ جامعه شدت بیشتری می‌گیرد و در غیاب مهاجران متشکل – و نه مهاجران بی‌شکل – نگرانی‌هایی جدی آزادی‌های اجتماعی را تهدید خواهد کرد. سؤالات اساسی که مهاجران باید به آن‌ها بیاندیشند می‌توانند سیاهه‌ای باشند مانند آن‌چه در سطور زیر می‌آیند:

۱- کدامین راهکارهای عملی می‌تواند به مشارکت حداکثری مهاجران بیانجامد؟

۲- تاکنون مهاجران – و ما خصوصاً باید از خود آغاز کنیم – خاصّه ایرانیان چه اقدامات عملی‌ای در راستای متشکل‌شدن برداشته‌اند؟ آیا ارزیابی دقیقی وجود دارد؟

پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند نقطهٔ عزیمت مناسبی برای یک گفت‌وگوی عمومی در فضای ایرانی باشد. بی‌توجهی به ظرفیت‌های نژادپرستی و تهدید آزادی‌های اجتماعی و ناآگاه‌بودن به نیروها و ظرفیت‌های مهاجران در تلطیف فضای سیاسی، دو روی یک سکه‌اند.  

قسمت سوم این مطلب را در اینجا بخوانید  

نوشته مانیفست مهاجران (قسمت دوم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به گزارش سی‌تی‌وی، او با انتقاد شدیدالحنی از دفتر نخست‌وزیر سابق گفت: «اگر کسی چنین تصور کند که افراد این سازمان گروهی کارمند اداری خوش‌طینت‌اند که به امور مربوط به نخست‌وزیر رسیدگی می‌کنند، در اشتباه است.»

او افزود «کل سناریوی پرداخت چک شخصی ۹۰٬۰۰۰ دلاری از سوی نایجل رایت رئیس دفتر وقت نخست‌وزیر برای پرداخت هزینه‌های شخصی این سناتور نه به سود دافی بلکه برای منفعت دولت و دفتر نخست‌وزیر بوده است.» او چنین کاری را «در جامعه‌ای دموکراتیک غیرقابل قبول» خواند.

قاضی دافی را از تمامی اتهاماتش شامل نشان دادن هزینه‌های دروغین و کلاهبرداری از دولت تبرئه کرد. دافی از گفت‌وگو با خبرنگاران خودداری کرد و تنها به دست‌دادن با طرفدارانش اکتفا نمود. او اکنون و پس از این حکم بار دیگر به دفترش در مجلس سنا دسترسی خواهد یافت.

قاضی گفته است دفاعیات دافی را دربه دام افتادن او در استراتژی دفتر نخست‌وزیر برای مدیریت پیامدهای گزارش‌های مطبوعاتی دربارهٔ ادعای هزینه‌ها و محل سکونت دافی، پذیرفته است. او در متن حکمش نوشته است پس از بررسی شواهد از جمله مکاتبات نایجل رایت با مقامات ارشد دفتر نخست‌وزیر و سناتورهای حزب محافظه‌کار او را به این پرسش از خودش رسانده که «آیا نایجل رایت به اعضای سنا طوری دستور می‌داده که گویی تنها مهرهٔ پیاده‌ای در بازی شطرنج هستند؟ آیا آن اعضای ارشد سنا مانند ربات جلو می‌روند و چیزی را که برایشان تعیین شده می‌خوانند؟ آیا خواندن این ایمیل‌ها مرا به این باور می‌رساند که سناتور دافی یا باید چیزی را که به او دیکته شده بود می‌گفت یا با پیامدهای آن روبه‌رو می‌شد؟

و پاسخ من با این سؤالات این بود: بله، بله، بله، بله، بله و بله!!!!!»

دانلد بین، وکیل مدافع دافی، به خبرنگاران گفت در تمامی طول مدت ۴۴ سالهٔ حرفه‌ای‌اش شاهد چنین «تبرئهٔ چشمگیری» نبوده‌ است. او گفت: «دافی بیش از هر کانادایی‌ای در طول تاریخ در برابر افکار عمومی تحقیر شده است» او افزود تصمیم امروز قاضی نشانگر آن است که نباید برای قضاوت عجله کرد.

نوشته سناتور مایک دافی از تمامی اتهاماتش تبرئه شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

و چه مفلوکانه، همهٔ ارزش‌های انسانی را به کناری می‌نهد، دنائت را روی سپید می‌کند، خط سیاه بر ردای سپید روشنفکری می‌کشد، قصاص قبل‌ازجنایت می‌کند و هم‌زبان با سفّاک‌ترین خون‌ریزانِ تاریخ بر مرگ دردناک کودکی بی‌پناه، سرخوشانه می‌رقصد. کم هم نیستند اروپائیانی دست‌افشان و پاکوبان که هلهلهٔ مستانه سر دهند، تو گوئی رازی سربه‌مهر از غلافی نهان بُرون جسته و دیدگان‌شان بر علت‌العلل درماندگی مالی-اقتصادی‌شان گشوده شده و این کشفِ شگرف چیزی نیست، جز ربودن فرصت‌های طلايی‌شان توسط مهاجران-پناهندگان.

در سوی دیگری از جهان، در همسایگی ما، خواب‌های آشفتهٔ دونالد ترامپ را ۳۵٪‎ آمریکائیان تعبیر می‌کنند و به جهان آشکارا پیغام می‌دهند که، ما نژادپرستیم! ما کو کلاکس کلان‌ها بازگشته‌ایم تا انتقام بگیریم از تویی که گمان می‌کنی ما برابریم. می‌دانم چه بسیارند آن‌هایی که در این تنگناهای تلخ تاریخی، نیچه را به یاد می‌آورند و نقد تلخ‌اش را بر دمکراسی‌ها، که چه‌سان بر بسترشان درختانی با میوه‌های زهرآگین خواهد رست.

به برهه‌ای از تاریخ گام گذاشته‌ایم؛ دوران شکست نسبی دمکراسی‌ها. دوران پرسش‌گریزی و جهلِ مدرن. دوران خواب‌بودنِ بخش بزرگی از جامعهٔ عین بیداری. و البته بیدار نخواهند شد که تو را بشنوند چرا که خود را به خواب زده‌اند. و تو نمی‌توانی آنی‌ را که خود را به خواب زده بیدار کنی. اگر بیدار می‌شد، چه ساده می‌شد گفت: مهاجران خاورمیانه‌ای بسیار کمتر از دولت‌های غربی مسئول داعش و القاعده‌اند. در جنگ شرورانهٔ آن‌ها، اگر به زحمت ۳٬۰۰۰ یا ۴٬۰۰۰ شهروند غربی جان‌های عزیزشان را باخته‌اند، تاکنون شاید نزدیک به یک میلیون زن و کودک خاورمیانه‌ای زوّار جهان دیگر شده‌اند. آن‌ها اما، چون به قصد قربانی‌کردن مهاجران شمشیر از رو بسته‌اند، نخواهندت نیوشید.

خطر نژادپرستی هم‌اکنون بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین تهدید‌های همبستگی جهانی‌ست. گاه قربانیان آن‌قدر دیر به خود می‌آیند، که فرصت فرار را هم از دست می‌دهند. اگر مهاجران آماده نباشند، اگر سهمی بزرگ در ساخت قدرت نداشته باشند، و اگر به‌سان توده‌ای بی‌شکل تنها نظاره‌گری بی‌تفاوت باشند، در بزنگاهی – که گاه سریع‌تر از آنچه گمان می‌کنیم احاطه‌مان می‌کند – قدرت‌مداران در حذفشان تردید نخواهند کرد. زین‌سوست که باید بی‌رحمانه مظاهر نژادپرستی را به‌نقد کشید، باید متشکل شد. باید به اعماق جامعه رسوخ کرد و هیچ بی‌پناهی را تنها نگذاشت. و این‌همه به بار نخواهد نشست، اگر خود نژادپرست باشیم.

ادامهٔ این مقاله را در اینجا بخوانید.

نوشته مانیفست مهاجران (قسمت اول) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.