عصر روز سه‌شنبه ۴ اوت ۲۰۲۰ جلسهٔ مجازی معرفی نامزدهای «کارزار تغییر و بازسازی کنگره ایرانیان کانادا» برای انتخابات آتی این کنگره از طریق برنامهٔ Zoom برگزار شد و هم‌زمان به‌صورت زنده از طریق صفحهٔ فیس‌بوک این کارزار هم پخش شد. در این جلسه که با حضور تنی چند از فعالان سیاسی و اجتماعی از شهرهای مختلف کانادا و همچنین دکتر حامد اسماعیلیون، سخنگوی «انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752» برگزار شد، محمد تاجدولتی روزنامه‌نگار ساکن تورنتو، مدیریت جلسه را بر عهده داشت. 

در ابتدای جلسه شهرام تابع‌محمدی، از مسئولان «کارزار تغییر و بازسازی کنگره ایرانیان کانادا»، اهداف این کارزار را بیان کرد و اشاره کرد که هدف آن‌ها این است که کنگرهٔ ایرانیان کانادا باید نهادی اجتماعی باشد که از منافع همهٔ ایرانیان کانادایی دفاع کند. او غیرحزبی، غیرجانبدار، قانونمند و پاسخگو بودن در برابر اعضا و همچنین تقسیم نکردن اعضای جامعه به خودی و غیرخودی را از ویژگی‌های دیگر کنگرهٔ مورد نظر کارزار تغییر و بازسازی دانست. او افزود کنگره نباید به ابزاری برای پیشبرد منافع عقیدتی و سیاسی یک گروه خاص، چه در سیاست کانادا و چه در سیاست ایران، بدل شود و باید به همهٔ ایرانیان اعم از دیندار یا بی‌دین، سیاست‌گرا یا سیاست‌گریز، مسلمان، بهایی، مسیحی، زرتشتی، جوان سالمند، تازه‌وارد یا مهاجر قدیمی و… تعلق داشته باشد. او سپس سه هدف این کارزار را به این شرح اعلام کرد: ۱- بازسازی کنگره ۲- مشارکت جامعهٔ ایرانی-کانادایی ۳- نیازسنجی جامعهٔ ایرانی-کانادایی. او همچنین پروژهٔ اجتماعی این کارزار را پیگیری دادخواهی خانواده‌های ایرانی-کانادایی سرنگون کردن پرواز ۷۵۲ هواپیمایی اوکراین معرفی کرد. او وعده داد تا زمان برگزاری انتخابات کنگرهٔ ایرانیان کانادا جلسات دیگری برای تشریح پلت‌فرم این کارزار و پرسش‌وپاسخ برگزار شود. در ادامهٔ جلسه، نیما مشعوف از دیگر دست‌اندرکاران کارزار، با تشریح چگونگی انتخاب نامزدها اشاره کرد در گزینش آن‌ها تلاش شده تنوع جامعهٔ ایرانی کانادا لحاظ شود. تلاش شده نامزدها از جریان‌های فکری مختلف باشند. همچنین کوشیده شده تعادل بین نامزدهای زن و مرد برقرار شود. او افزود افراد انتخاب‌شده از نسل‌های مختلف (هم از لحاظ ردهٔ سنی و هم از نظر مدت‌زمان زندگی در کانادا) انتخاب شده‌اند که تجربه‌های مختلفی در جامعهٔ ایرانی-کانادایی دارند و گزینش آن‌ها از شهرهای مختلف باعث می‌شود مسائل مربوط به ایرانیان در همه‌جای کانادا تحت پوشش قرار بگیرد. او تأکید کرد علی‌رغم تنوع نامزدها، همه بر سر این موضوع توافق دارند که باید برای حقوق و امور جامعهٔ ایرانی کانادا با هدف ارتقاء این جامعه فعالیت کنیم و به جا افتادن این جامعه در کانادا کمک کنیم. او افزود هدف این کارزار حمایت از سیاست‌های جمهوری اسلامی نیست و در عین حال هدف براندازی جمهوری اسلامی هم نیست و تنها هدف، رسیدگی به حقوق و امور ایرانیان کاناداست. 

در ادامهٔ برنامه، اسامی ۹ نامزد این کارزار در سه شهر ونکوور، مونترآل و تورنتو به‌شرح زیر و به‌ترتیب معرفی در این جلسه، اعلام شد:

ونکوور: فرید روحانی، مهرنوش احمدی و سوشیانت زنگنه‌پور

مونترآل: امیر خدیر و تینا فرشادگهر

تورنتو: زرین محی‌الدین، مهدی ترابی‌کیا، تارا صابرپور و مهردخت هادی

هر کدام از نامزدها در یک دقیقه خودشان را معرفی کردند و اولویت‌هایشان را در انتخابات برشمردند.

در ادامهٔ جلسه، فرصتی نیز به دکتر حامد اسماعیلیون، سخنگوی «انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752» اختصاص داده شد. او در سخنانش با اعلام اینکه انجمن «انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752» نمایندهٔ ۱۳۰ خانواده از ۱۶۷ جانباختهٔ این پرواز است، به برخی از مصائبی که خانواده‌های جانباختگان به‌ویژه در ایران با آن‌ها مواجه بوده‌اند، اشاره کرد و خطاب به نامزدهای معرفی‌شده خاطرنشان کرد راه دشواری در پیش روی دادخواهی این پرونده است و خواستار حمایت آن‌ها از دادخواهی خانواده‌های جانباختگان این پرواز و کمک به آن‌ها شد.

در ادامهٔ جلسه، تعدادی از پرسش‌های مخاطبان مطرح شد و مسئولان کارزار به آن پاسخ دادند.

کنگرهٔ ایرانیان کانادا در سال ۲۰۰۷ توسط جمعی از فعالان اجتماعی در تورنتو ثبت شد. در طول دورهٔ حیات این سازمان این نخستین‌باری است که نامزدهایی از استان‌های غیر از انتاریو در این انتخابات شرکت می‌کنند.

نوشته معرفی نامزدهای «کارزار تغییر و بازسازی کنگرهٔ ایرانیان کانادا» برای انتخابات آتی این کنگره اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – نورث ونکوور

عصر پنجشنبه، ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، طی مراسم باشکوهی و با شرکت حدود ۶۰۰ نفر – یعنی بیش از ظرفیت سالن – با سلایق، عقاید و مرام‌های گوناگون و متفاوت یاد و خاطرهٔ دوست و همکار گران‌قدرمان، علیرضا احمدیان، گرامی داشته شد. در این مراسم، تعدادی از هم‌وطنان و همچنین دوستان و همکاران غیرایرانی علیرضا طی ایراد سخنانی از زندگی پربار ولو کوتاه او تجلیل به‌عمل آورند.

در ابتدای این مراسم، مجریان برنامه، نگار جلالی و محبوبه صیاد، توضیحاتی در مورد اجرای برنامه دادند و به‌عنوان اولین سخنران، از فاطیما عابدی، همسر زنده‌یاد علیرضا احمدیان، دعوت کردند به پشت میکروفون برود. وی در بخشی از سخنانش که به زبان انگلیسی ایراد نمود، اظهار داشت:

علیرضا معنای واقعی کلمهٔ عشق را به تمامی زیست. او روحی بزرگ در جسمی ظریف و کوچک بود و تمام عمرش به دادنِ عشق، مهربانی، سخاوت و احترام به تک‌تک کسانی که در طول زندگی‌اش ملاقات کرد، گذشت. ایثار و مشارکتی که نسبت به جامعه داشت، نشان‌دهندهٔ شخصیتِ ازخودگذشته و بصیر او بود که به‌عنوان میراث او سال‌های سال در یادها و خاطره‌ها باقی خواهد ماند. او اعتقاد داشت که هرگز نباید از خود ناامید شد. همواره باید برای انسانِ بهتر بودن تلاش کرد و از قلب و احساسات خود مراقبت کرد. او باور داشت که باید تلاش کرد دچار داوری نشد و به‌جای آن هر چه بیشتر با خانواده و جامعه مهربان بود و به آن‌ها پرداخت، چرا که آن‌ها هویت ما را شکل می‌دهند.

پس از سخنان فاطیما عابدی، دکتر راس کینگ (Dr. Ross King)، رئیس دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، به‌همراه دکتر مصطفی عابدینی‌فرد، استادیار فرهنگ و ادبیات فارسی، دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، پشت تریبون رفتند و به‌ترتیب سخنانی دربارهٔ علیرضا ایراد کردند.

دکتر کینگ با اشاره به نقش علیرضا احمدیان در شکل‌گیری بخش ایران‌شناسی و آموزش زبان فارسی در دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا گفت: 

همکاران من در بخش مطالعات آسیایی، دفتر ریاست، و مشارکت دفتر توسعه و فارغ‌التحصیلان هرگز نمی‌توانیم به اندازهٔ کافی حق مطلب را دربارهٔ شخصیت کاریزماتیک علیرضا، عشق و علاقه‌اش، تحلیل‌های دقیق و روشنگرانهٔ او از جامعهٔ ایرانی ونکوور و بیش از هر چیزی گرمی و انسانیت بی‌ریای او، ادا کنیم. ما در بخش مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا عمیقاً دلمان برای او تنگ خواهد شد. او هرگز نمی‌تواند جایگزین شود، اما صمیمانه امیدواریم جوانان دیگری از جامعهٔ ایرانی ونکوور این نمونهٔ فعال ازخودگذشته را سرمشق خود قرار دهند و ما را کمک کنند.

دکتر عابدینی‌فرد نیز با اشاره به توانمندی بی‌همتای علیرضا احمدیان در ایجاد روابط عمیق و ماندگار، دوستی‌اش با او را یکی از نمونه‌های چنین روابطی توصیف کرد و گفت:

من امشب خرسندم این خبر خوش را به اطلاع شما برسانم که برای سال تحصیلی آینده ‎(۲۰۱۹-۲۰۲۰)‎ نام سلسله سخنرانی‌های ما به «Alireza Ahmadian Lectures in Persian & Iranian Studies» تغییر خواهد یافت. این اقدام نمادین به پاس قدردانی از مشارکت علیرضا احمدیان در ایدهٔ اجرا و هماهنگی چنین سخنرانی‌هایی انجام می‌شود. او افزود: ما امیدواریم بتوانیم برخی از مباحث نزدیک به اهداف فکری او را در این سخنرانی‌ها ارائه کنیم و به‌ویژه سعی کنیم گام کوچکی در جهت گرد آوردن افراد حتی با دیدگاه‌های متضاد به دور هم برای داشتن گفتمانی توأم با احترام متقابل برداریم.

سپس، مهدیار بیاضی، مسئول ارتباطات در گروه پارلمانی نمایندگان دولت بریتیش کلمبیا، و از دوستان قدیمی علیرضا که با همفکری و همکاری او و دیگر دوستانشان، نقش مهمی در سازماندهی و برگزاری برنامه‌های «فریاد خاموش» داشت، سخنرانی کرد. او با اشاره به نقش علیرضا احمدیان در شکل دادن به تجمعات فریاد خاموش که سرآغاز دوستی بین آن دو بود، گفت: در روز خاکسپاری با او خداحافظی نکردم. حضورش را حس می‌کنم. حرف‌ها و ایده‌ها و ایده‌آل‌هایش در گوشم طنین‌انداز است. با او خداحافظی نکردم و نخواهم کرد، چرا که خداحافظی با علیرضا را به فراموشی سپردن آرمان‌ها و هدف‌های او می‌دانم. با خود تصمیم گرفته‌ام تا آنجا که در توان دارم آرمان‌ها و اهدافش را پیش ببرم و به واقعیت نزدیک کنم. برای مشارکت مردممان در امور اجتماعی/فرهنگی/سیاسی ظرفیت‌سازی کرده و برای تعامل هر چه بیشتر بین شهروندان جامعهٔ مهاجر ایرانی-کانادایی و جامعهٔ بزرگ‌تر کانادا بکوشم.

بعد از آن نوبت به سوشیانت زنگنه‌پور، رسید. سوشیانت از دوستان قدیمی علیرضاست که پس از آشنایی با او در بحبوحهٔ رسوایی انتخابات ریاست‌جمهوری ایران، به اتفاق جمعی از دیگر دوستان، جنبش «فریاد خاموش» را به‌منظور انعکاس مشکلات داخل ایران، سازماندهی کردند. وی همچنین در دوران تحصیل در دانشگاه لندن، دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی، هم‌دانشکده‌ای علیرضا بود.

او گفت: جامعهٔ ما انسان بزرگی را از دست داد، نه تنها به‌خاطر تفکراتش و وقت و انرژی‌ای که صرف بهبود جامعه کرده بود، بلکه به‌خاطر تمام پتانسیل فکری کشف‌نشده‌اش و آیند‌هٔ زیبایی که پیش رو داشت. علیرضا احمدیان همان انسان بزرگ بود. او به اشاره به تحول سریع علیرضا از دوستی گوشه‌گیر و خجالتی به تحلیلگری برجسته که داوری‌ها و تحلیل‌هایش بسیار موثق و اندیشمندانه بود، گفت: ما باید ایده‌ها و پروژه‌های او را جامهٔ عمل بپوشانیم، و آن‌ها را از قلم و کاغذ به‌سمت واقعیت حرکت دهیم – از سری گفت‌وشنودها، به ظرفیت‌سازی، به انعطاف‌پذیر ساختن جامعه، و ایجاد مهارت‌های سازمانی – این کار باید ادامه یابد. طی این روند، ما از رسالت زندگی او تجلیل خواهیم کرد، و به چیزی تحول‌آمیز از طریق تمام تلاش‌های جمعی‌مان دست خواهیم یافت.

پس از زنگنه‌پور، جین ثورنثوِیت (Jane Thornthwaite)، مراتب تسلیت عمیق اندرو ویلکینسون، رهبر حزب لیبرال بریتیش کلمبیا، و حزب متبوعش را ابراز کرد و در بخشی از سخنانش با اشاره به گفت‌وگوی علیرضا احمدیان با اندرو ویلکینسون رهبر این حزب، گفت:

اندرو ویلکینسون چند وقت پیش گفت‌وگویی دربارهٔ همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بی‌سی با علیرضا داشت و به‌خوبی دانش عمیق و گستردهٔ او را در طیف وسیعی از مسائل به‌خاطر می‌آورد. او افزود: علیرضا در یادها خواهد ماند، نه فقط در یاد کسانی که شخصاً او را می‌شناختند، بلکه در یاد همهٔ کسانی که به‌هر نحوی با فعالیت‌ها، روزنامه‌نگاری، دفاع از عدالت و مشارکتش در جامعه، در ارتباط قرار گرفته‌اند.

سپس، بوئن ما (Bowinn Ma) و ان کنگ (Anne Kang) هم‌زمان به پشت تریبون رفتند. بوئن ما به نمایندگی از طرف جان هورگان، نخست وزیر استان، پیام وی را برای حضار خواند که در بخشی از آن آمده بود:

بریتیش کلمبیا یکی از پرتوهای تابناکش را از دست داد. علیرضا احمدیان شهروندی پرشور در کانادا بود که برای دست یافتن به جامعه‌ای به‌معنای واقعی کلمه مردم‌سالار و پذیرا تلاش کرد. او مبارزی نترس بود که برای ایجاد فضایی برای شنیده شدن صداهای تازه تلاش می‌کرد. تعهد او به چندفرهنگی و تقویت پیوندهای جامعه فراموش نخواهد شد. علیرضا میراثی از دوستی و شور و اشتیاق برجای گذاشته که برای همهٔ ما الهام‌بخش خواهد بود.

سپس ان کنگ نیز در بخشی از سخنان خود دربارهٔ علیرضا، چنین گفت:

هر کسی که علیرضا احمدیان را می‌شناسد، او را به‌عنوان مردی بی‌ریا، مهربان و باملاحظه به‌ یاد می‌آورد. دوستی‌ای که بین ما بود، هر چند زمانش کوتاه، چیزی‌ است که من برای همیشه در قلبم گرامی خواهم داشت. هر بار که من و علیرضا همدیگر را می‌دیدیم، ما با هیجان موضوعات مختلفی را با هم در میان می‌گذاشتیم؛ موضوعاتی مانند اینکه چقدر کشور چندفرهنگی‌ای مثل کانادا بی‌نظیر است، اینکه چطور مردمی با فرهنگ‌های متفاوت از دور دنیا به بی‌سی می‌آیند و اینجا را خانهٔ خود می‌خوانند، و اینکه چطور ما می‌توانیم با هم کار کنیم تا جوامع مختلف را کنار هم قرار دهیم. او با افتخار از کانادایی بودنش حرف می‌زد و می‌خواست به سهم خودش در جامعه مشارکت کند و دینش را به آن ادا کند. او به گفته‌هایش عمل کرد و بخش عظیمی از زندگی‌اش را صرف ساختن جامعه‌‌ای با توافق نظر، پذیرا و صلح و دوستی کرد.

بوئن ما و ان کنگ، بعد از ایراد سخنانشان، پیام مکتوب جان هورگان را به مادر، پدر و همسر علیرضا تقدیم کردند.

پس از آن، لتیسیا سانچز (Leticia Sanchez)، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، در بخشی از سخنرانی خود دربارهٔ علیرضا چنین گفت:

علیرضا به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، پژوهشگر و تولیدکنندهٔ برنامهٔ رادیویی، حامی فرهنگ و هنر کانادایی و چندفرهنگی بود. علاقهٔ شدید او به امور بین‌المللی، خصوصاً در موضوعاتی چون جامعه و مردم‌سالاری، همواره در تمام پروژه‌ها، نوشته‌ها و صحبت‌هایش، زمانی‌که مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را مورد بررسی قرار می‌داد، قابل مشاهده بود. دستاوردهای روزنامه‌نگاری علیرضا همراه با موفقیت‌های نوشتاری او دربارهٔ مهاجرت، میراث او برای همهٔ جوامع وابسته به آسیا خواهد بود. 

لتیسیا سانچز همچنین به نمایندگی از طرف دیگر مدیران و اعضای انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، نقل قول‌هایی از ایشان را برای حضار قرائت کرد.

سپس سیما غفارزاده، سردبیر و مدیر مسئول رسانهٔ همیاری، طی سخنانی با اشاره به همکاری‌های مشترک این نشریه و برنامهٔ رادیویی Review که علیرضا حدود یک سال قبل آن را آغاز کرده بود، مروری داشت بر فعالیت‌های رادیویی وی. او در بخشی از این سخنان، پس از اشاره به سه گفت‌وگوی به‌یاد ماندنی با رهبران احزاب، گفت:

علیرضا بعد از رفراندوم هم به مصاحبه‌هایش ادامه داد؛ از جمله بسیار به موضوع Ride-hailing و صنعت تاکسیرانی در بریتیش کلمبیا پرداخت، با افراد مهم در احزاب اصلی بریتیش کلمبیا دربارهٔ جنبه‌های مختلف این موضوع صحبت و نظراتشان را منعکس کرد. او همچنین گفت‌وگوهایی در زمینهٔ چندفرهنگی از جمله گفت‌وگویی با لتیسیا سانچز، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیایی ونکوور، انجام داد که از طریق صفحه‌اش در وب‌سایت ساندکلاود در دسترس است.

جایش برای همیشه در این شهر خالی خواهد بود، و ما سخت دلمان برای او تنگ خواهد شد. حال، تنها کاری که از دست ما ساخته است، این است که دست به دست هم داده و با کمک هم تلاش کنیم کارهایش را ادامه بدهیم.

آرین زند، دانشجوی رشتهٔ علوم سیاسی دانشگاه بریتیش کلمبیا یکی دیگر از سخنرانان این مراسم بود. او با اشاره به سابقهٔ نه‌چندان طولانی آشنایی‌اش با علیرضا احمدیان از او به‌عنوان مربی و راهنمایش و تنها حلقهٔ اتصالش با جامعهٔ ایرانی ونکوور یاد کرد. او گفت: علیرضا همیشه اطلاعات فرصت‌‌های کاری و برنامه‌های اجتماعی و پژوهشی را برای من می‌فرستاد و مهم‌تر آنکه بعد از تاریخ سررسید آن‌ها با من پیگیری می‌کرد که آیا برای مشارکت در آن‌ها اقدام کرده‌ام یا نه!

او با نقل خاطره‌ای از علیرضا ادامه داد و گفت: روزی در خلال یکی از دیدارهایمان از برنامه‌ام برای آینده پرسید. به او گفتم اگر همه‌چیز ایده‌آل پیش برود… همین‌جا صحبتم را قطع کرد و گفت دنیای ایده‌آل نداریم، تو نباید منتظر شرایط ایده‌آل بشوی باید واقع‌گرا باشی و همهٔ تلاشت را بکنی تا بتوانی در همین شرایط موجود به آن چیزی که می‌خواهی برسی.

سپس فرید روحانی، کارآفرین، فعال اجتماعی و نخستین سرهنگ افتخاری ایرانی-کانادایی ارتش کانادا، با یادآوری خاطرهٔ علیرضا احمدیان و فعالیت‌های ارزنده‌اش در جامعهٔ ایرانی- کانادایی گفت:

دوستی با علیرضا این فرصت را به همهٔ ما داد که در مقطعی هرچند کوتاه از زندگی‌مان از تجربهٔ باورنکردنی دوستی و زندگی با او بهره‌مند شویم. من از آقا و خانم احمدیان برای پرورش و تحویل چنین فرزندی به اجتماع و دادن چنین فرصتی به دوستان علیرضا، سپاسگزارم.

آخرین سخنران این مراسم امیر باجه‌کیان، عضو شورای مشورتی چندفرهنگی بی‌سی و از دوستان قدیمی علیرضا، بود. وی در بخشی از سخنانش که به فارسی و انگلیسی ایراد نمود، گفت:

در روزهای سختی که گذشت، همهٔ ما به همدیگر و به خانوادهٔ عزیز علیرضا تسلیت گفتیم. ولی شاید تسلیت خود ما باشیم. ‌شنیدیم که بسیاری گفتند و گفتیم «خدا رحمتش کند». اما چرا؟ علیرضای ما خودْ رحمت بود و بخشندگی. و او بود که برای بسیاری از ما باعث دگرگونی شد. علیرضا به‌دنبال گفت‌وگو بود. گفت‌وگوی دوستانه میان افکار گوناگون. علیرضا آدم‌شناس بود و تعهدی عجیب به تقویت فعالان اجتماعی، به‌ویژه جوانان داشت. هدف دیگر علیرضا ایجاد ارتباط میان جوامع گوناگون بود. چرا که ما جوامع تازه‌وارد و اقلیت در این خانهٔ نو، در کنار هم است که قوی‌تریم. و از همه مهم‌تر برای علیرضا، همدلی بود و مهربانی. دلش دریا بود و از جنس یکرنگی. بهترین بزرگداشت برای علیرضا و بهترین تسلیت برای دوستدارانش، ادامهٔ راه اوست.

پس از سخنان امیر باجه‌کیان، به مدت ۱۵ دقیقه میکروفون باز اعلام شد. در این فرصت، دکتر مسعود اسماعیل‌زاده و دکتر ولی سیادت سخنانی ایراد نمودند.

در پایان این مراسم، جمشید احمدیان، پدر زنده‌یاد علیرضا احمدیان، ضمن سپاسگزاری از شرکت‌کنندگانِ در این مراسم، سخنانی ایراد نمود. وی در بخشی از این سخنان، گفت:

علیرضا امانتی بود از جانب خداوند که ما به‌عنوان امین، ۳۸ سال از آن نگهداری نموده و در تربیت و پرورشش اهتمام نمودیم، تا اینکه مشیت خداوند بر آن قرار گرفت که او را به درگاه خود فراخوانَد. ما این واقعه را که در مقیاس زمینی ضایعه‌ای بزرگ است، لباس الهی پوشاندیم و پذیرفتیم، زیرا تشخیص خیر و شر منحصراً از آنِ اوست. فلذا به آرامی سر تسلیم بر تصمیم کبریایی فرود آوردیم. از طرفی خوشحال و مفتخریم که امانت خداوند را با همت خودش در مسیری قرار دادیم که اخلاق و خصوصیاتش سمت و سوی ربانی گرفت.

تصاویر بیشتری از این مراسم را در اینجا ببینید:

نوشته بزرگداشت علیرضا احمدیان جامعهٔ متکثر ایرانیان ونکوور را زیر یک سقف جمع کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سوشیانت زنگنه‌پور، کارآفرین و فعال سیاسی و اجتماعی – ونکوور

جامعهٔ ما هفتهٔ پیش انسان بزرگی را از دست داد، نه تنها به‌خاطر تفکراتش و وقت و انرژی‌ای که صرف بهبود جامعه کرده بود، بلکه به‌خاطر تمام پتانسیل فکری کشف‌نشده‌اش و آیند‌هٔ زیبایی که پیش رو داشت. علیرضا احمدیان همان انسان بزرگ بود.

علیرضا و من اولین بار در سال ۲۰۰۹ و در بحبوحهٔ رسوایی انتخابات ریاست‌جمهوری ایران با هم آشنا شدیم. ما به اتفاق جمعی از دوستان، جنبش «فریاد خاموش» را به‌منظور انعکاس مشکلات داخل ایران و مردمی که در پی تقلب در انتخابات حقوق انسانی و مدنی‌شان خدشه‌دار شده بود، سازماندهی کردیم تا از نقش خود به‌عنوان جوانانی متخصص استفاده کنیم و در جامعهٔ کانادایی و همچنین اعضای منتخب دولت آگاهی‌رسانی کنیم و به نیروهای آزادی‌خواهی که تحت فشار رژیم ایران بودند، کمک کنیم.

علیرضا برنامه‌ریزی سخت‌کوش و زحمت‌کش بود، مهمان‌نوازی سخاوتمند و خوش‌طینت که همیشه با همه با لبخندی زیبا احوالپرسی می‌کرد، یک حرفه‌ای بسیار قابل اعتماد، بی‌نهایت مسئول در قبال حرف‌هایش و بسیار معتقد به اصول. او از مبارزه در میدانی برای اصول برابری و احترام به حقوق انسانی و مدنی، استقبال می‌کرد، حتی اگر آن مبارزه قرار بود به شکست بیانجامد. او بهترین میانجی بین گروه‌هایی بود که با هم اختلاف عقیده و بحث داشتند، ضمن آنکه همه را در «فرهنگسرا»ی خوش‌نامش – خانه‌اش که به پاتوق جمعیِ همهٔ‌ ما دوستان تبدیل شده بود، تا تجمعات را برنامه‌ریزی و سازماندهی بکنیم، جا داده بود.

او با موفقیت دولت کانادا را متقاعد کرد تا نقش فعال‌تری در تحت فشار گذاشتن دولت ایران برای رعایت تعهدات خود در قبال اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر داشته باشد. او مرتباً با نمایندگان مجلس و همچنین با وزیر امور خارجهٔ کانادا دیدار می‌کرد. او به‌عنوان رابطی میان ما و رسانه‌ها فعالیت داشت، از طرف ما با تعدادی شبکه‌های تلویزیونی و نشریات فارسی و انگلیسی صحبت می‌کرد، ضمن آنکه یادداشت‌هایی هم برای برخی نشریات می‌نوشت. 

او همچنین تعدادی پانل آکادمیک برای آگاهی‌رسانی به مردم دربارهٔ ارزش مقاومت غیرخشونت‌آمیز، حقوق و مسئولیت‌های شهروندی، و تاریخچهٔ حرکت‌های آزادی‌خواهانه در خاورمیانه، سازماندهی کرد. او اعتقاد داشت که ما جمعیت پراکنده در خارج از ایران، مسئولیت داریم تا احساسات ملی و دیدگاه عمومی‌مان را انعکاس دهیم، برای دفاع از علائق مشترک ملی‌مان بایستیم و مهارت‌ها و شبکه‌های ارتباطی‌مان را به‌کار ببندیم تا فرصت‌های سیاسی را به چالش بگیریم و برای آن‌ها که صدایی ندارند (دانشجوها، قشر متوسط پایین، قربانیان تحریم‌ها)، مبارزه کنیم.

من به داوری‌ها و ارزش‌های علیرضا اعتماد داشتم، و ما به لحاظ ارزش‌های مشترک، مسئولیت و پاسخگویی، صداقت و تفکر مستقل، به‌شدت به هم نزدیک بودیم. با توجه به آنکه در ظرفیت‌های مشابهی برای توسعهٔ مفاهیم آزادی‌خواهی و حقوق انسانی و مدنی کار کرده بودیم، من خیلی خوب می‌دانستم که سعی در رسیدن به درجهٔ بالایی از کرامت انسانی، چه تلاش ارزشمند اما قدرناشناخته‌ای بود، و همچنین می‌دانستم چرا او آن‌قدر برای دنبال کردنِ آن راه، شور و اشتیاق داشت. 

نیازی نیست حرف من را باور کنید. گزیدهٔ زیر از معرفی شخصی‌اش در دانشگاه لندن، دید دقیق‌تری از ارزش‌های هدایتگر او به دست می‌دهد: 

«من در سال ۱۹۸۱ در ایران متولد شدم، چند ماه پس از آنکه عراق در سال ۱۹۸۰ به ایران حمله کرد که آغازگر جنگ خونین هشت‌ساله‌ای شد. من هنوز حملات هوایی و بمباران تهران و تعدادی شهرهای دیگر را به یاد دارم. همه دربارهٔ صدام حسین حرف می‌زدند. به‌عنوان یک کودک، من فکر می‌کردم که صدام آدم بدی است که هواپیمایی دارد و شهرهای مختلف را در ایران بمباران می‌کند. بالاخره متوجه شدم که من یک ایرانی‌ام و صدام رهبر کشور دیگری است که عراق نام دارد. همان‌طور که بزرگ می‌شدم، همچنین فهمیدم که دنیا بیش از دو کشور است. دو کشور در جنگ بودند، در حالی‌که دیگر کشورها داشتند تماشا می‌کردند و کاری نمی‌کردند تا آن را متوقف کنند؛ از دید کودکی که نگران بود. وقتی من و دوستانم با هم دعوا می‌کردیم، همیشه کسی بود که پادرمیانی کند و ما را متوقف کند. چطور چنین چیزی در دنیا اتفاق نمی‌افتاد؟ یک بار از پدرم پرسیدم چرا ایرانی‌ها و عراقی‌ها نمی‌توانند با صلح و آرامش کنار هم زندگی کنند، مانند خانوادهٔ ما و دوستان عرب ما. او سریع جواب داد که این بسیار پیچیده‌تر است. من از همان سنین کم تصمیم گرفتم هر کاری می‌توانم بکنم تا بلایا و فجایعی مانند جنگ ایران و عراق را متوقف کنم. من هنوز نمی‌دانستم که چرا آن‌ها می‌جنگند، اما به خودم قول دادم که باید مطمئن شوم تا کودکان دیگر تجربهٔ جنگ را از سر نگذرانند. حالا من مرد بالغی هستم با تجربه‌های گوناگون. حالا می‌فهمم که شکست دیپلماسی بود که به جنگ انجامید. به‌عنوان شهروند این جهان، من به مقولهٔ امنیت انسانی باور دارم، مفهومی که سلامت و آسایش مردم را در مرکز ملاحظات صلح و امنیت قرار می‌دهد، در مقابل مفهوم متعارف امنیت ملی که تنها روی امنیت یک ملت تمرکز می‌کند. من به پیشینهٔ ایرانی‌ام افتخار می‌کنم، و همچنین افتخار می‌کنم که یک کانادایی‌ام. زندگی در دو کشوری که به‌شدت به‌لحاظ آداب و رسوم ملی، ساختار اجتماعی، مذهب، و سیستم دولتی با هم متفاوت‌اند، موجب شده‌ است دیدگاهی بیابم که چندگونگی را در برمی‌گیرد و مروّجِ درک فرهنگی و سعهٔ صدر است که باعث می‌شود بتوان از کلیشه‌ها و تصورات غلطی که افراد مختلف ممکن است دربارهٔ هم داشته باشند، دوری کرد.»

پس از آنکه ما تصادفاً فعال و سازماندهِ برنامه‌های اجتماعی شدیم، هر دو به لندن، بریتانیا، رفتیم تا تحصیلات دانشگاهی‌مان را در مدارج بالاتر پی بگیریم. هر دو در دانشگاه لندن، دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی و هر دو در علوم انسانی مشغول به تحصیل شدیم؛ او در دیپلماسی و من در سیاست‌گذاری عمومی.

از آنجا که طعم ظرفیت‌سازی جامعه را اندکی چشیده بودیم، هر دو شکاف‌های مهمی را دیدیم که باید مورد توجه قرار می‌گرفت و هر دو کاملاً این انگیزه را داشتیم که روزی به ونکوور برگردیم و برای بهبود قوانین، سطح سواد مدنی، و خودکارآمدیِ جامعهٔ ایرانی-کانادایی؛ برای کمک به بهره‌وری هرچه بیشتر این جامعه و تبدیل آن به منبع ارزش‌افزایی ورودی به زندگی مدنی کانادایی، کار کنیم. 

وقتی نوبت سازماندهی جامعه می‌شد، او قابل اتکاترین و قابل اعتمادترین دوستی بود که من داشتم. من و او شریک جرم بودیم و مرتب در رابطه با پروژه‌های مرتبط با جامعه، با یکدیگر مشورت می‌کردیم و ایده‌های مختلفی را برای تشویق بیشتر مسئولیت و مشارکت مدنی، آموزش، و ظرفیت‌سازی بحث و بررسی می‌کردیم. 

ما هر دو کاملاً به سوءاستفاده از قدرت حساسیت داشتیم و هر دو می‌خواستیم به جامعه کمک کنیم تا از جانب خودش حرف بزند و از این مشکل رایج که افراد مشخصی از جامعه خارج از نوبت حرف بزنند، ادعا کنند که تنها آن‌ها هستند که جامعه را در موضوعات حزبی و بحث‌برانگیز نمایندگی می‌کنند، از سیاست‌های در خدمت خودشان دفاع کنند که منعکس‌کنندهٔ تمایلات عموم گستردهٔ مردم نیست، در جایی که اجماع و وفاق عمومی وجود نداشت، خلاصی یابیم. 

طی سه سال، من به چشم دیدم که او به‌راستی خود را از کنج راحتی و عافیت‌طلبی هل داد و گویی در پوستی جدید شکوفا شد. آن تماشاچی خجالتی گوشه‌گیر ولی علاقه‌مند، تبدیل شده بود به کارشناسی محترم، سخت‌کوش، و خبره‌ای صادق، تحلیل‌گر مسائل سیاسی و رهبر فکری در امور بین‌المللی. انضباط و سخت‌گیری او به‌عنوان یک محقق و خودباوری تازه‌یافته‌اش به او کمک کرد تا این دگرگونی مهم در او رخ دهد.

او ابتدا به‌دنبال تجربه‌ای موفق طی تحصیلات مقطع کارشناسی‌اش، شروع به پروراندنِ خودباوری و اعتمادبه‌نفسش کرد. پیش از لندن، او در رشتهٔ‌ کارشناسی تاریخ در دانشگاه بریتیش کلمبیا پذیرفته شد و با موفقیت تز ۱۵٬۰۰۰ کلمه‌ای خود را با عنوان «دکتر سید فخرالدین شادمان: تجددآور فراموش‌شده» نوشت و از آن دفاع کرد، تزی که مطالعه‌ای بود روی کارهای دکتر شادمان (۱۳۴۶ – ۱۲۸۶) در مبحث مدرنیته در ایران. نمرهٔ نهایی او، یعنی A، بر کیفیت تحقیقات او و مهارتش در معرفی شفاهی کارش گواهی دارد.

این تجربه، همراه با مدرک فوق‌لیسانس تازه‌مهرخورده‌اش از دانشگاه لندن، این شهامت و جرئت را به او داد که شخم بزند و جلو برود. او به‌طور مرتب یادداشت‌هایی برای انجمن سیاست خارجه (Foreign Policy Association) و بی‌بی‌سی فارسی می‌نوشت و طی چند سال، اعتبار ارزشمندی به‌عنوان تحلیل‌گر امور بین‌المللی و مفسر بی‌بی‌سی و سرویس خبری بخش جهانی آن و همچنین دیگر رسانه‌ها کسب کرد. 

نقش هدایتگرش در دانشگاه و در جامعه، او را در موقعیت‌هایی قرار داد که مجبور می‌شد با شور و اشتیاق از حرکت‌های حقوق بشری دفاع کند و مردم را دربارهٔ اهمیت مشارکت مدنی و سیاسی آگاه کند. او این مسئولیت‌ها را می‌پذیرفت و ساعت‌ها صرف آموزش مردم دربارهٔ مزایای مشارکت مدنی و دفاع از حقوق بشر می‌کرد. مخاطرات شخصی و وقت ارزشمندی که سرمایه‌گذاری کرد تا وضعیت جامعه را بهبود ببخشد، نیروی سازنده‌ای بود برای ایجاد برنامهٔ مطالعات ایران‌شناسی دانشگاه یوبی‌سی. از زبان خودش: 

«وقتی من شروع به تحقیقات برای تز کارشناسی‌ام کردم، از اینکه دیدم کتابخانهٔ یوبی‌سی منابع کافی برای کسی که به مطالعه روی خاورمیانه علاقه‌مند است، ندارد، مأیوس شدم. از آنجا که دانشگاه اولویت‌های آموزشی دیگری داشت، تصمیم گرفتم ترویجِ تحقیقات و برنامه‌های درسی مربوط به خاورمیانه را در دست بگیرم. هرچند، متوجه شدم که بخش اعظمی از جامعهٔ ایرانی ونکوور که توان مالی ایجاد کمک‌هزینه‌ای را برای استخدام استاد تمام‌وقتی را داشتند، خواستار برنامهٔ مطالعات ایران‌شناسی بودند. من کارم را بر اساس میراث آن‌هایی که قبلاً روی این حرکت تلاش کرده و مرحلهٔ جدید کارزار مطالعات ایران‌شناسی را شروع کرده بودند، انجام دادم، و بعد از چند ماه، گروه من به دانشگاه کمک کرد تا برای استخدام یک مدرس زبان فارسی پول جمع‌آوری شود. ما هنوز داریم کار می‌کنیم تا برای استخدام یک استاد تمام‌وقت کمک‌هزینه‌ای ایجاد کنیم. من این پروژه را شروع کردم، چون اعتقاد دارم که دانشگاه امن‌ترین جا برای ما، به‌عنوان رهبران آیندهٔ جهان، است تا در گفت‌وشنودها مشارکت کنیم و درک دیگر فرهنگ‌ها و کشورها به‌منظور ایجاد دنیایی بهتر را ترویج دهیم.»

مرگ او و نبودنش مرا سرگشته و مستأصل کرده است. اینکه چطور کسی با موهبت‌هایش و سابقهٔ کارهای عالی‌اش شانس این را نیافت تا توانایی‌های بالقوه‌اش را، به نفع خودش و افراد دوروبَرش، تحقق بخشد، واقعیتی‌ست که تحملش بسیار دشوار است. من به‌خوبی می‌توانم تصور کنم زندگی کاری او به کجا می‌توانست هدایت شود، به چه تغییرات شگرفی می‌توانست دست یابد، و چه تأثیری می‌توانست بگذارد. تأملاتی در باب آینده‌اش، از زبان خود او:

«من دوست دارم از دانشم برای بازی کردنِ نقش میانجی بین بازیگران مختلف در صحنهٔ بین‌المللی برای ترویج حرکت‌های حقوق بشری، استفاده کنم. برای مثال، اگر برخی از مردم بر اساس اتهاماتی ساختگی در سوریه بازداشت می‌شوند، من دوست دارم کسی باشم که با رسانه‌ها، دولت‌ها، گروه‌های حقوق بشر در سراسر دنیا و شرکت‌های بزرگ چندملیتی که همچنان در فعالیت‌های اقتصادی در سوریه مشارکت دارند، مذاکره و همکاری می‌کند تا دولت سوریه را برای آزاد کردنِ آن‌ها تحت فشار قرار دهند…»

خلأ ناشی از نبودنِ او، فقدانی بسیار عظیم برای جامعه است، اما نه چیزی که ما به بیهودگی تحملش کنیم. دلم برایش مثل یک برادر تنگ خواهد شد، و جای او قابل جایگزین کردن نیست، کار او، کار جمعی ماست که باید ادامه دهیم. 

پس ما چه می‌توانیم بکنیم تا میراث او را ارج نهیم؟ ما باید ایده‌ها و پروژه‌های او را جامهٔ عمل بپوشانیم، و آن‌ها را از قلم و کاغذ به‌سمت واقعیت حرکت دهیم – از سری گفت‌وشنودها، به ظرفیت‌سازی، به انعطاف‌پذیر ساختن جامعه، و ایجاد مهارت‌های سازمانی – این کار باید ادامه یابد. طی این روند، ما از رسالت زندگی او تجلیل خواهیم کرد، و به چیزی تحول‌آمیز از طریق تمام تلاش‌های جمعی‌مان دست خواهیم یافت. 

من هرگز فراموشش نخواهم کرد.

علیرضا، روحت شاد، دوست عزیز من. امیدوارم هر جا که هستی، هرگز لبخندت محو نشود، و هرازچندگاه پیش ما بیا… حمایت.

نوشته علیرضا احمدیان؛ قلبی مهربان و روحی بی‌قرار اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.