همکارم با کلافگی وارد اتاق کارمان شد. تماس تلفنی طولانی با مرکز کاریابی خسته‌اش کرده بود.
– سر در نمی‌آورم، چرا کارمند مرکز کاریابی اصرار دارد به مراجعم کاری بدهد که او اصلاً به آن علاقه ندارد. 

رو به او کردم و پرسیدم:
– چه کاری؟

– کار در انبار. چون در حال حاضر نیاز به اشتغال در این کار زیاد است. مراجعم در سوریه سال‌ها تجربهٔ کار حسابداری را دارد. هر چه تلاش کردم نتوانستم کارمند را قانع کنم که او در کوچینگ شغلی با حمایت ما وارد کار مناسب و موردعلاقه‌اش شود. می‌گفت، من هم دلم می‌خواست فضانورد شوم، حالا کارمند مرکز کاریابی هستم.

مراجعش را چند بار دیده بودم. زنی کوچک‌جثه که مصمم بود وارد بازار کار شود. 

مراجعم زنگ در ورودی را زد، به استقبالش رفتم. دست‌هایش را زیر دستگاه مایع ضدعفونیِ کنار در گرفت و با هم وارد اتاق کارمان شدیم تا کوچینگ شغلی را شروع کنیم. روی صندلی نشست و پرسید:
– اگر بخواهم در کنار دورۀ تخصصی آشپزی مجوز تاکسی‌رانی هم بگیرم، به‌نظر شما مرکز کاریابی هزینۀ آن را می‌هد؟ هزینۀ آن برایم گران است. حدود ۳۰۰ یورو می‌شود که شامل درخواست، گواهی سلامتی از دکتر، برگۀ عدم سوءپیشینه و ارزیابی بینایی است. 

– چرا به فکر مجوز تاکسی‌رانی افتاده‌ای؟

– شاید آخر هفته‌ها یا در تعطیلات تاکسی‌رانی کنم. 

دکمۀ بلندگوی تلفن را فشار دادم و شمارۀ مرکز کاریابی را گرفتم تا با مسئولش صحبت کنم. اداره‌ای دولتی که هزینهٔ زندگی و کوچینگ شغلی‌اش را تأمین می‌کند. بعد از چند زنگ گوشی را برداشت. مسئولش همان کارمندی بود که همکارم به‌خاطر کار مناسب برای مراجعش با او سروکلّه زده بود. همان که دلش می‌خواسته فضانورد شود. خودم را برای صحبت‌های غیرمنتظره آماده کردم. 

– برای گرفتن مجوز تاکسی‌رانی، باید اول درخواست کار داد و اگر شرکتی متقاضی را خواست، در آن صورت ما هزینهٔ آن را به‌عهده می‌گیریم. 

اسم شرکتی را هم آورد که معمولاً دنبال رانندۀ تاکسی می‌گردند. نامش را یادداشت کردم. کمی مکث کرد و ادامه داد:
– بگذارید دقیقاً پروندۀ مراجع را بخوانم؛ پدر سه فرزند، ۳۴ ساله. عالی! مدرک ‌B2 هم که دارد. حالا چه اصراری برای گرفتن مجوز تاکسی دارید. مرکز کاریابی هزینۀ گواهی‌نامۀ پایه یک را می‌دهد. الان همه‌جا دنبال رانندهٔ ماشین‌های سنگین هستند. درآمد آن هم خیلی بیشتر از تاکسی است.

به او گفتم:
– البته مراجعم قصد دارد که دورۀ تخصصی آشپزی را از تابستان شروع کند. 

کارمند یکهو با لحنی تعجب‌آمیز گفت:
– دورۀ آشپزی؟! همه‌گیری نشان داد که چقدر آشپزها شرایط اضطراری داشتند. باید دنبال کاری رفت که بازار داشته باشد.

مراجعم که تا حالا ساکت نشسته بود، سلامی کرد و گفت:
– به آشپزی علاقه دارم.

– راجع به پیشنهادم فکر کنید. مخصوصاً به بالابودن‌ِ درآمد. شما پدر سه فرزند هستید… 

تمام تلاشش را برای متقاعدکردن او کرد. آن‌قدر توضیح داد که مراجعم گیج شده بود. تماس که تمام شد، به شماره تلفن شرکت تاکسی‌رانی‌ای که یادداشت کرده بودم، زنگ زدم و قرار دیدار با مراجعم گذاشته شد.

نوشته پروژهٔ اجتماعی (۶۶) – کار اجباری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از وقتی که زبان آلمانی را تا مقطع ب-۲ تمام کرده بود، خانه‌نشین‌شدن کلافه‌اش می‌کرد. سال‌ها مغازه‌داری در سوریه و قبل از آن کار گارسونی، وقت سرخاراندن برایش نگذاشته بود. از روزی که او را می‌شناسم، تردید داشت که در آلمان مشغول به چه کاری شود. مدتی از کار در انبار حرف می‌زد. به محل کارمان می‌آمد تا برایش درخواست بنویسم. درخواست‌نوشتن را کاری پر دردسر می‌دید و فلسفه‌اش این بود: «والله، هر که مرا بخواهد، دیگر این‌همه جلو کامپیوتر نشستن، درخواست و رزومه نوشتن لازم ندارد.»

می‌گفتم:
– درخواست و رزومه را در پوشه می‌گذاری و پست می‌کنی. در آلمان این‌طوری مرسوم است. 

سرش را تکان می‌داد و می‌گفت:
– والله، کسی که مرا بخواهد دیگر نیاز به این‌همه تشریفات نیست. 

پیداکردن کار در انبار نتیجه‌ای نداد. به فکر کار در کارگاه تعمیر دوچرخه و نقاشی ساختمان افتاد، اما همه سابقه کار از او انتظار داشتند. به فکر رانندگی افتاد. بیشتر کارها نیمه‌وقت بودند. او کار تمام‌وقت می‎خواست. به فکر آرایشگری افتاد. یکی دو سال در سوریه تجربه کرده بود. باید دورۀ سه‌سالهٔ تخصصی می‌دید. پشیمان شد. 

در را که به رویش باز کردم، با بشقابی که روی آن کاغذ آلومینیومی کشیده بود، وارد اتاق کار شد. وقت کوچینگ شغلی داشتیم. همکار مراکشی‌ام هم توی اتاق بود.
– حدس بزنید چه چیزی با خودم آورده‌ام. 

همکارم و من بیشتر احتمال شیرینی سوری را می‌دادیم. مراجعم کاغذ آلومینیومی را که قطره‌های بخار در زیر آن می‌لغزیدند، با احتیاط برداشت. بشقابی پر از فلافل‌های هم‌اندازه و حلقه‌ای شکل نمایان شد. با رضایت‌خاطر و لبخندی در میان ریش و سبیلش گفت:
– خودم درست کردم. 

فلافل‌ها شروع به چشمک‌زدن کردند. با همکارم هر کدام یک‌دانه فلافل برداشتیم و در دهان گذاشتیم. گرم، ترد و تند بود.
– با علاقه آشپزی می‌کنم. خیلی حوصلۀ آن را دارم. 

شروع کرد با اشتیاق به توضیح طرز تهیهٔ فلافل. کمی فکر کرد تا اسم نخود را به آلمانی به‌یاد بیاورد.
– دو لیوان نخود خام را از یک روز قبل در آب می‌گذاریم تا خیس بخورند… 
ناگهان فکری مشترک در ذهن همه‌مان مثل حلقه‌های فلافل شروع به دورزدن کرد. خودش آن را به زبان آورد:
– کاش دورهٔ آشپزی می‌دیدم. ولی چه کنم که مدارک مدرسه‌ام را با خودم نیاورده‌ام. با خانواده‌ام از جنگ فرار کردیم و نشد. حالا بدون مدارک بفرستیم ببینیم چه می‌شود. 

این فرصت طلایی را در هوا قاپیدم و مشغول نوشتن درخواست برای دورهٔ تخصصی سه‌ساله شدیم. تمام که شد، با ایمیل به دو تا هتل بزرگ که دورۀ آشپزی ارائه می‌دهند، فرستادیم. 

هنوز یک ‌ساعتی از رفتنش نگذشته بود که تلفن زد. با صدایی هیجان‌زده گفت:
– مرا به مصاحبه دعوت کردند. 

شانس بزرگی بود که به او رو آورده بود. با خوشحالی جواب دادم:
– قبل از رفتن به مصاحبه با هم طرز پختن فلافل به آلمانی را تمرین می‌کنیم. شاید بپرسند که غذایی سوری را معرفی کنی. در مورد لباسی که برای روز مصاحبه بپوشی و سؤال‌هایی هم که احتمال دارد بپرسند، صحبت می‌کنیم.

خندید و گفت:
– پلیور نویی دارم، آن را می‌پوشم. والله، کسی که مرا بخواهد، دیگر نیاز به این‌همه تشریفات نیست.

نوشته پروژهٔ اجتماعی (۶۵) – سیگنال فلافل‌های ترد و تند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

خبرهای دنیا را که مرور می‌کنی، می‌بینی دَرَش همچنان بر همان پاشنه می‌چرخد. قدرت‌های دنیا بالا سرِ تن مجروح و خونینِ سوریه زورآزمایی می‌کنند و برای هم شاخ و شانه می‌کشند. یکی، آن دیگری را به بمباران شیمیایی متهم می‌کند، آن دیگری علاوه بر دروغ خواندنِ این اتهام، آن را صحنه‌سازی می‌داند و تهدید می‌کند اگر طرف مقابل دست از پا خطا کند، او را بی‌پاسخ نخواهد گذاشت. این‌طرف نیز، برای اثبات حرفش هم که شده، در حمله‌ای نمایشی، نقطه‌ای پرت و بی‌ربط را بمباران می‌کند. در این میان، تیم ارزیابی سازمان ملل که مأموریت دارد زمینهٔ بازرسی مأموران سازمان منع تسلیحات شیمیایی را فراهم آورد تا صحنهٔ حملات مظنون شیمیایی در سوریه را بررسی کند، به‌علت تیراندازی‌ای که به‌سویشان انجام می‌گیرد، مجبور به بازگشت به دمشق می‌شود و کار به تأخیر می‌خورد. یعنی کار به‌جایی رسیده‌ است که حتی سازمان ملل، خود به حامی و پشتیبان نیاز دارد. روابط روسیه و اتحادیهٔ غرب به جنگ سرد پهلو می‌زند. ناگهان آمریکا تصمیم می‌گیرد نیروهایش را از سوریه خارج کند و میدان نبرد را به کشورهای حوزهٔ خلیج فارس واگذار کند… و مردم دنیا، من و شما، همچنان دوره می‌کنیم شب را و روز را…

* * * * *

و اما اینجا در خانه، خبرها امیدوارکننده است. جان هورگان، نخست وزیر، امروز چهارشنبه اعلام کرد که هیچ‌کس در استان بریتیش کلمبیا نمی‌بایست برای یافتن خانه در دشواری و تقلا باشد. وی اعلام کرد که با ایجاد پشتوانهٔ‌ مالی‌ای با عنوان Building BC Community Housing Fund، طی ده سال آینده برای اقشار کم‌درآمد و با درآمد متوسط، ۱۴٬۰۰۰ خانهٔ جدید در سرتاسر استان ساخته خواهد شد. بر اساس این پشتوانهٔ مالی (fund) جدید، دولت ۱٫۹ میلیارد دلار صرف ساخت خانه‌هایی «امن، ایمن و مقرون به‌صرفه» برای اجاره‌نشین‌ها خواهد کرد.

همچنین در ادامهٔ بحث‌ها و کشمکش‌ها بر سرِ توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان، یکشنبهٔ گذشته، جان هورگان با جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا و ریچل ناتلی، نخست وزیر آلبرتا، در اتاوا دیدار و گفت‌وگو داشته است. از قرار معلوم، نخست وزیر بی‌سی همچنان ایستاده است تا از منافع مردم استانش، اقتصاد آن و از سواحل و آب‌هایش در برابر خطر نشت قیر مایع طبیعی دفاع کند. او می‌خواهد بداند در صورت نشت چطور می‌شود پاک‌سازی می‌شود کرد و آیا اساساً پاک‌سازی ممکن است یا خیر؟ وی گفته است: «من قویاً معتقدم که بریتیش کلمبیا دربارهٔ آنچه در استانش رخ می‌دهد، حق نظر دارد. و برای همین است که ما می‌خواهیم از مردم سراسر استان دربارهٔ انتقال قیر طبیعی از رودخانه‌ها و نهرهایمان و در امتداد سواحل، جویا شویم.»

هورگان همچنین با اشاره به اقوام اولیه، گفت که وظیفهٔ ماست تا از حقوق این مردم دفاع کنیم و اجازه ندهیم تا نشت نفت زندگی‌شان را تحت تأثیر قرار دهد. وی معتقد است منافع بریتیش کلمبیایی‌ها و تمام کانادایی‌ها، بر آن‌ها که در سالن جلسات در تگزاس نشسته‌اند ارجحیت دارد. هورگان می‌گوید که برای دفاع از مشاغل بی‌سی، اقتصاد و محیط زیست آن، همچنان خواهد ایستاد. چنین باد!

* * * * *

و بار دیگر در آستانهٔ روز زمین ایستاده‌ایم. ۲۲ آوریل، روزی است که هر سال به ما یادآوری می‌شود که سیارهٔ زمین، این گِردِ شکننده، تا چه اندازه به مراقبت ما ساکنانش نیاز دارد. ساکنانی که گاه با او چنان رفتار می‌کنند که با بسیاری اقلام یک‌بار مصرف در زندگی‌شان! تا زمانی که برای من تولید کند و به‌بار نشانَد، دیگر خیالی نیست پس از من چه خواهد شد… اینکه او را چگونه به دستان نسل بعدی خواهم سپرد، اینکه او را به نسل بعدی چگونه خواهم شناساند تا آن را قدر بداند، در حیطهٔ مسئولیت من نیست. باورکردنش سخت است که این گوی عظیم روزی نابود شود، ولی دریغا که با روند فعلیِ مصرف‌گرایی، ایجاد آلودگی‌های زیست‌محیطی، جنگ و و و… باید از خودمان بپرسیم آیا اساساً انسان زمینی از خود باقی خواهد گذاشت؟…

نوشته یادداشت سردبیر: روزی برای زمینِ ازنفس‌افتاده از جنگ و آلودگی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

داریم آخرین شماره در سال ۱۳۹۶ را می‌بندیم، و من فکر می‌کنم لابد باید از شادی‌ها نوشت، از عطر سنبل و نوای بلبل، باید جشن گرفت شکوفایی و جان گرفتنِ طبیعت را؛ طبیعتی که آماده می‌شود دوباره ردای سبزش را بر تن کند، باید غم‌ و غصه‌ای به دل راه نداد، دستِ‌کم در این روزها که همه، به‌خصوص ما ایرانیان و دیگرانی که نوروز را جشن می‌گیرند، به استقبال نوبهار می‌روند، باید دستی به سر و روی خانه کشید و غبار از تنش تکاند، باید به فکر اسکناس‌های نو بود – حالا گیریم از بانک آربی‌سی، باید به‌دنبال سین‌های سفرهٔ هفت‌سین بود، به فکر میهمانی‌های بزرگی که حالا دیگر تمام دید و بازدیدها را در خود جای داده‌ست،… چقدر کار داریم! در این میان، مراسم اسکار را هم نباید از دست داد؛ مخصوصاً فرش قرمزش را، فرش قرمزی که آمادهٔ خرامیدنِ هنرمندان هالیوودی‌ست، آنجا که یک به یک نام و آوازهٔ طراحان کفش و لباسشان را به رخ دنیا می‌کشند، آنجا که  تلألو لباس‌ها و فلاش‌های عکاسان چشم‌ها را کور می‌کند و حتماً صدای قهقهه‌ها و گپ و گفت‌هاشان نیز گوشی برای شنیدن دیگر صداها باقی نمی‌گذارد. ما هم مانند بقیهٔ دنیا چشم به صفحه‌های تلویزیون و هر دستگاه دیگری دوخته‌ایم تا از قافله عقب نمانیم، تا این مهم‌ترین رویداد هنری سال را به‌طور زنده تماشا کنیم؛ و ما نیز مانند دیگر مردم دنیا کور می‌شویم و کر می‌شویم… اسکار تمام می‌شود، کانال تلویزیون را عوض می‌کنیم، صفحات شبکه‌های مجازی را تند و تند از جلو چشم می‌گذرانیم؛ غوطهٔ شرقی دیگر کجاست؟ خانه‌هاشان بر سرشان آوار شده،… آه، به‌یاد می‌آوریم که چقدر کار بر سرمان آوار شده است، نوروز همین‌ نزدیکی‌ست و ما هنوز غبار از جان خانه‌مان برنگرفته‌ایم. این خرابه کجاست که غبار همچون ارواح در کوچه‌هایش می‌خرامد؟ آه نه؛ تلویزیون را خاموش می‌کنیم، طاقت نداریم، صفحهٔ تلفن را می‌بندیم، طاقت دیدن مجروح و زخمی نداریم؛ از ما که کاری ساخته نیست. نوشته بود ۸۰۵ نفر در ۱۶ روز گذشته آنجا کشته شده‌اند. می‌شود تقریباً روزی ۵۰ نفر؛ خُب، حساب و ضرب و تقسیم هنوز از یادمان نرفته است. آه، داشتیم فراموش می‌کردیم هنوز گندم هم خیس نکرده‌ایم. ۴۰۰٬۰۰۰ نفر در غوطهٔ شرقی در محاصره‌اند و نیمی از آن‌ها زیر ۱۸ سال‌ سن دارند. غم‌انگیزست، اما مگر ما چه کاری از دست ما برمی‌آید؟ دنیا برای خودش سازمان ملل متحدی دارد و اتحادیه اروپا و این حرف‌ها، اگر می‌شد کاری کرد، این‌ها می‌کردند! آه، داشت فراموشمان می‌شد هنوز گندم خیس نکرده‌ایم. اصلاً چرا وقت می‌گذاریم این اخبار ناراحت‌کننده را بشنویم و بخوانیم؟ دنیا خفقان گرفته است، مگر ما نیز ازاهالی این دنیا نیستیم؟… آه، ناگهان به‌یاد می‌آوریم که هنوز نمی‌دانیم برای میهمانی عید چه لباسی باید بپوشیم. لباس الیسون ویلیامز خیلی زیبا بود، اما کو خیاطی که بتواند عین آن را بدوزد!…

* * * * *

و اما بی‌شک بهار امسال در سرزمین مادری رنگ و بویی دیگر دارد. امسال، در ایران، بهار بهارِ زنان است. زنانی که با شجاعتی مثال‌زدنی روسری‌ها را به دار آویختند و پس از ۳۹ سال هوای تازه را لابه‌لای گیسوان خود حس کردند. بهار امسال از آنِ زنان است، زنانی که صدای اعتراضشان برای گرفتنِ این طبیعی‌ترین حق، به گوش همهٔ دنیا رسید. زنانی که دنیا باید به احترام آنان کلاه از سر بردارد.

در آستانهٔ سال نو و بهاری نو، از طرف تیم نشریهٔ رسانهٔ همیاری، شادی، تندرستی و آرامش برای شما خوانندگان گرامی و روزهایی بهتر و روشن‌تر برای دنیا آرزومندم.

نوشته یادداشت سردبیر: تلنگرانه و بهاری که از راه می‌رسد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در فاصلهٔ دو چشمت

مسیح پایین آمد

از هر چه صلیب

و بازگشت به رحم مریم

بَسّم نبود

سینهٔ خشک دخترکان سردشت

و دهان پرتاول مردان حلبچه

وقتی مادرشان بودم

چهارده‌ساله

در فاصلهٔ دو چشمت

کش آمدم از خلط تا خان شیخون

از استخوان تا ادلب

از نفس تا تنگی

تا تنگ

تا تُنگ

خالی

و ماهی سرخ سرگردان

میان دو گلوله

نگاهش کن!

مریم است

چهارده‌ماهه

با طعم شیرین کلر

چروک

با هزار فرمول شیمی در شکم

ماسک اکسیژنی بر دهان

و پنج‌هزار و یازده مسیح در رحم

بی‌تا

ششم آوریل دوهزار و هفده

نوشته برای کودکان شیمیایی ادلب شعری از بی‌تا ملکوتی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انگار دیگر قرار نیست اتفاق خوبی بیافتد؛ گویی صلح و نیکی از دنیا رخت بربسته است. روزگاری است که شادی، نیک‌بختی و آرامش تنها سهمِ اقلیتی‌ست شاید، شاید… کافی‌ است نگاهی به تیتر خبرهای یکی دو هفتهٔ گذشته بیاندازیم، و صد البته که این‌ها هیچ‌یک تازگی ندارند و گوش‌ها از آن‌ها پُر…

جزئیات جدید از فاجعه برخورد ۲ قطار در سمنان؛ شرق حلب بی‌شباهت به گورستانی بزرگ نیست؛ معلم بهبهانی به علت فقر و تهیدستی خودکشی کرد؛ وضعیت بحرانی آرش صادقی در اعتصاب غذا؛ هواپیمای حامل فوتبالیست‌ها سوخت تمام کرده بود!؛ وقوع اسیدپاشی در افسریه تهران؛ و و و…

گویی جهان دارد سقوط آزاد می‌کند و ما که حتی از زیر پای خود اطمینانی نداریم، با سرهایی فروبرده در صفحه‌های نمایش کوچک و بزرگ، هر چه پستی و پلیدی و زشتی‌ست می‌بینیم و نمی‌بینیم و روزمرگی‌هایمان را با قورت‌دادنِ جوک‌ها و بده‌بستانِ تازه‌ترین استیکرها ادامه می‌دهیم… دورهٔ‌ پیامبران نیز به‌سر آمده است، امید به بشارت‌دهنده هم نمی‌شود داشت و «نجات‌دهنده در گور خفته است». پس راهی نیست و تنها می‌توان به «انسان» امیدوار بود، انسانی که تویی، منم؛ مائیم. تکانی بخوریم. نمی‌دانم از کجا، اما این شعر نیما در سرم زمزمه می‌شود این روزها:

وای بر من! در شبی تاریک از اینسان،

بر سر این کلّه‌ها جنبان،

چه کسی آیا ندانسته گذارد پا؟

*  *  *

و اینجا در خانه، همین دو روز پیش خبری که چندان هم غیرمنتظره نبود، بالاخره از راه رسید و بر چهرهٔ آنانی که به امید تغییر، به ترودوی جوان رأی داده بودند و الویت‌شان مسئلهٔ بحران محیط زیست است، گرد ناامیدی نشاند. نخست‌وزیر ترودو برخلاف وعده‌‌هایی که داده بود، به بومیان کانادا، رأی‌دهندگان جوان و مردم بریتیش کلمبیا پشت کرد، و پروژهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان را تصویب کرد… پروژه‌ای که سونامی آلودگی‌های کربنی را در این استان موجب خواهد شد. حال باید دید کریستی کلارک هم پشت جاستین ترودو را خواهد گرفت، چنانچه اتاوا از وی انتظار دارد یا اندک ایستادگی‌ای از نخست‌وزیر این استان را شاهد خواهیم بود. کریستی کلارک و البته جان هورگان، رهبر اپوزیسیون، به‌خوبی می‌دانند که موضع‌گیری‌شان در قبال این پروژه می‌تواند نقشی کلیدی در انتخابات استانی سال ۲۰۱۷ ایفا کند و از این رو بی‌گدار به آب نزده و محتاطانه در حال تنظیم سیاست‌شان در این زمینه‌اند. از سوی دیگر فعالان محیط زیست هم در تدارک سازمان‌دادن اعتراضات گسترده‌ای علیه این پروژه‌اند. روزهای پرتنشی در پیش خواهد بود. امید است که سرانجامِ کار، آینده‌ای بهتر برای ساکنان این سرزمین رقم زند.

———————

تیتر مطلب- سطری از شعر معروف «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد»، فروغ فرخزاد

نوشته سخن سردبیر – نجات‌دهنده در گور خفته است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری، این وزارت‌خانه اعلام کرد که در هفته‌های آتی پذیرش پناهندگان سوری و اسکان آنان در سرتاسر کانادا شتاب بیشتری می‌گیرد. این اقدام به‌دنبال ادامهٔ بررسی پرونده‌های پناهندگان و برگزاری جلسات اطلاع‌رسانی و آشنایی پیش از ورود برای آنان در طول تابستان که منجر به آماده شدن تعداد بیشتری از پناهندگان سوری برای ورود به کانادا شده‌ است، انجام می‌گیرد.

بنا بر این گزارش، از زمان آغاز اسکان پناهندگان سوری در کانادا شهرها و نواحی گوناگونی از سرتاسر کانادا و خارج از شبکهٔ سنتی شهرهای پناهنده‌پذیر، علاقهٔ خود را برای اسکان پناهندگان سوری اعلام کرده‌اند. از آن‌جمله می‌توان به شهرداری کلتهام-کنت در انتاریو اشاره کرد که با همکاری سازمان‌های خدمت‌رسانی به پناهندگان در شهرهای ویندزر و لندن، به کمک به پناهندگان برای اسکان در این منطقه، خواهد پرداخت.

به‌غیر از ۶٬۰۰۰ پناهنده‌ای که از سوی دولت حمایت شده‌اند، تعداد دیگری نیز که توسط افرادی از داخل کانادا به‌صورت شخصی حمایت شده‌اند هم به کانادا وارد خواهند شد.

جان مک‌کالوم، وزیر مهاجرت، پناهندگان و شهروندی کانادا، گفت آوردن پناهندگان به کانادا، تنها گام نخست است. کمک به آنان در اسکان و جاافتادن در جامعهٔ کانادا به پشتیبانی و مشارکت کانادایی‌ها و جوامع مختلف کانادا نیاز دارد.

نوشته کانادا برای پذیرش ۶٬۰۰۰ پناهندهٔ سوری تا پایان سال جاری میلادی آماده می‌شود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.