همه‌ساله در ماه سپتامبر صدها مسابقهٔ دو در سرتاسر کانادا به یاد تری فاکس، ورزشکار فقید کانادایی، برگزار می‌شود. وی همچنین در زمینه‌های حقوق بشر و تحقیقات سرطان فعال بود. روز اول سپتامبر، تاریخی بود که تری فاکس به‌دلیل گسترش سرطان به ریه‌هایش ناچار به دست‌کشیدن از «ماراتن امید» شد، و این، دلیل برگزاری این مسابقات در ماه سپتامبر است. در این شماره مروری خواهیم داشت بر زندگی جوان ۲۲ ساله‌ای که به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ کانادا بدل شد و میراث او برای مطالعات سرطان توانسته است جان میلیون‌ها نفر را نجات دهد.

ترانس استنلی «تری» فاکس (۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ – ۲۸ ژوئن ۱۹۸۱) ورزشکار، فعال حقوق بشر و فعال تحقیقات سرطان اهل کانادا بود. در سال ۱۹۸۰ با وجود آنکه یکی از پاهایش را از دست داده بود، توانست در یک مسابقهٔ دو از شرق به غرب کانادا بدرخشد و با کمک‌هایی که دریافت کرد، توانست آگاهی افراد را در زمینهٔ تحقیقات سرطان افزایش بدهد. امروزه، مسابقهٔ دو تری فاکس بزرگ‌ترین مسابقهٔ یک‌روزهٔ جهان به‌منظور جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تحقیقات سرطان است که دوندگانی از ۶۰ کشور جهان در آن حضور می‌یابند و تاکنون بیش از ۸۵۰ میلیون دلارِ کانادا به نام او جمع‌آوری شده است.

تری فاکس در ۲۸ ژوئیهٔ سال ۱۹۵۸ در وینیپگ، مرکز استان مانیتوبا، متولد شد. پدرش، رونالد، کارمند راه‌آهن بود. تری دو برادر و یک خواهر داشت. خانوادهٔ تری در سال ۱۹۶۶ به استان بریتیش کلمبیا نقل مکان کردند. مادرش، بتی، زن بسیار کوشایی بود و این روحیه را به فرزندانش به‌ویژه به تری منتقل کرد. تری از همان دوران کودکی به ورزش‌های مختلف علاقه نشان می‌داد. او به‌‌ویژه به بسکتبال علاقه داشت، اما در این ورزش چندان موفق نبود. تری برای موفق‌شدن در بسکتبال و بیرون‌آمدن از نیمکت ذخیره‌ها بسیار تلاش کرد و در سال آخر دبیرستان موفق شد قهرمان مسابقات شود. مربی تربیت‌ بدنیِ تری تشخیص داد که او در مسابقات دو استقامت عملکرد بهتری دارد و او را به این ورزش تشویق کرد. تری برای ادامهٔ تحصیلاتش مردد بود، اما مادرش بتی او را متقاعد کرد که در دانشگاه سایمون فریزر در رشتهٔ حرکت‌شناسی به تحصیل بپردازد. تری در دانشگاه نیز با عزم راسخی که داشت توانست از بسیاری از ورزشکاران بااستعداد در رشتهٔ بسکتبال پیشی بگیرد.

در نوامبر سال ۱۹۷۶، زمانی که تری داشت به‌سمت خانه پدری‌اش رانندگی می‌کرد، محو تماشای پلی در حال ساخت شد و ناگهان به عقب یک ماشین پیکاپ برخورد کرد. در این حادثه زانوی تری کمی متورم شد. در ماه دسامبر دوباره احساس درد در ناحیهٔ زانو به سراغش آمد، اما فصل مسابقات بسکتبال بود و تری اهمیتی به آن نداد. در مارس ۱۹۷۷ درد زانوی تری شدت یافت و وی به بیمارستان مراجعه کرد. آنجا مشخص شد تری به سرطان استخوان استئوسارکوما دچار است. با وجود آنکه تری حادثهٔ رانندگی را عامل ضعیف‌شدن زانوی خود می‌دانست، اما پزشکان اعتقادی به ارتباط بین این دو موضوع نداشتند. پزشکان به وی توصیه کردند که باید زانوی خود را قطع کند و برای این کار باید تحت شیمی‌درمانی قرار می‌گرفت. به او گفته شد که دو سال پیش از مراجعهٔ او شانس بهبودی ۱۵ درصد بوده است، ولی در زمان مراجعه‌اش به ۵۰ درصد ارتقا یافته است. تری تحت‌ تأثیر ارزش تحقیقات سرطان قرار گرفت. سرانجام پای تری قطع شد و وی توانست سه هفته بعد با کمک پای مصنوعی به راه‌رفتن ادامه دهد. تری ۱۶ ماه در بیمارستان تحقیقات سرطان بریتیش کلمبیا تحت شیمی‌درمانی قرار داشت و این دوران برای او بسیار سخت گذشت زیرا هر روز شاهد دردکشیدن و مرگ مبتلایان به سرطان بود. سرانجام او درمانش را با هدف جدیدش به پایان رساند و آن هدف چیزی نبود جز آنکه باقیماندهٔ زندگی‌اش را وقف کمک به مبتلایان به سرطان کند.

در تابستان ۱۹۷۷، ریک هانسن که در انجمن ورزش‌های ویلچری کانادا کار می‌کرد، از تری دعوت کرد در تیم بسکتبال شرکت کند. با وجود آنکه آن زمان تری تحت شیمی‌درمانی بود، اما تلاش و انرژی‌اش همه را مسحور کرده بود. بعد از گذشت دو ماه آموزش، تری توانست عضو تیم شود و در مسابقات قهرمانی کشوری در ادمونتون شرکت کند. او به سه مقام کشوری دست پیدا کرد و انجمن بسکتبال ویلچری آمریکا به او نشان تمام‌ستاره داد.

در سپتامبر ۱۹۷۹، فاکس توانست مسابقهٔ ماراتن ۱۷ مایلی در پرنس جورج را به پایان برساند و با وجود آنکه با فاصلهٔ ۱۰ دقیقه از سایرین به خط پایان رسید، تماشاچیان با اشک و تحسین وی را تشویق می‌کردند. تری آرزوی خود را با خانواد‌ه‌اش در میان گذاشت و گفت قصد دارد یک دلار به ازای هر نفر از ۲۴ میلیون کانادایی کمک مالی جمع‌آوری کند. در ماه اکتبر، تری فاکس نامه‌ای به انجمن سرطان کانادا نوشت و از آن‌ها خواست در انجام یک ماراتن در سراسر کانادا و جمع‌آوری کمک برای تحقیقات سرطان از وی حمایت کنند. تری قول داد که مسابقه را تمام کند حتی اگر مجبور شود تا خط پایان سینه‌خیز برود. شرط انجمن در پذیرش درخواست فاکس این بود که وی گواهی پزشکی از یک متخصص قلب برای تأیید سلامتش تهیه کند. مشخص شد که تری به گشادی بطن چپ قلب نیز مبتلا است که در ورزشکاران بسیار شایع است. پزشکان به او هشدار دادند که در معرض خطر جدی است. سرانجام هزینهٔ تهیهٔ پای مصنوعی، کفش مناسب، سوخت خودرو و سایر موارد از سوی شرکت‌های مختلفی مانند فورد، ایمپریال اویل، آدیداس و… فراهم شد. البته فاکس برای هیچ شرکتی تبلیغات انجام نمی‌داد و باور داشت هیچ‌کس به‌جز بیماران سرطانی نباید از مسابقات او منفعت مالی کسب کنند.

پای مصنوعی تری فاکس که در ماراتن امید از آن استفاده کرد

دو ماراتن ۸۰۰۰ کیلومتری به نام «ماراتن امید» در ۱۲ آوریل سال ۱۹۸۰ آغاز شد. فاکس با فروبردن پای راست خود در اقیانوس اطلس (در سنت جانز، نیوفاندلند و لابرادور) ماراتن را آغاز کرد و در مسیر با باد‌های شدید، بارش سنگین برف و باران مواجه شد. در تمامی مسیر دوست صمیمی‌اش، داگ آلوارد، با یک ون او را همراهی و برایش وعده‌های غذایی را تهیه می‌کرد. با رسیدن به هر شهر، فاکس از مردم کمک‌های مالی دریافت می‌کرد. تری در طول مسیر با داگ مشاجره می‌کرد و از میزان کمک جمع‌آوری‌شده ناراحت بود. او از اینکه رانندگان در طول مسیر وی را وادار می‌کردند به کنارهٔ جاده برود نیز بسیار ناراحت بود. پس از سپری‌شدن یک‌سوم از سفر، او تنها ۲۰۰ هزار دلار کمک جمع‌آوری کرده بود. در استان کبک، ایسادور شارپ، مدیرعامل هتل‌ها و اقامت‌گاه‌های فورسیزنز، که چند سال پیش از آن پسر خود را بر اثر یک تومور سرطانی از دست داده بود، تحت تأثیر عزم و ارادهٔ تری قرار گرفت و در طول مسیر در هتل‌های خود از وی پذیرایی می‌کرد. تری از ادامه‌دادن دلسرد شده بود، زیرا میزان کمک‌های مالی بسیار کم بود. شارپ به تری گفت که در ازای هر مایل به او ۲ دلار کمک می‌کند و همچنین نزدیک به ۱۰۰۰ شرکت دیگر را متقاعد کرد که همین کار را انجام دهند. تری بار دیگر باانگیزه به مسیرش ادامه داد و ساکنان و افراد سرشناس شهرهای مختلف به استقبال وی می‌آمدند. بعضی از ورزشکاران نیز قسمتی از مسیر را در کنار وی می‌دویدند. کمک‌های مالی افزایش یافت و حتی طی یک روز عبور از تورنتو، تری ۱۰۰ هزار دلار کمک دریافت کرد. بازیکن معروف هاکی، بابی اوور، چکی ۲۵ هزار دلاری به وی داد. تری در طول مسیر به مشکلات جسمانی برخورد و با اصرار انجمن سرطان کانادا چند روز به استراحت پرداخت. نهایتاً در روز ۱ سپتامبر تری مجبور شد مسابقه را متوقف کند و به بیمارستان منتقل شود.

سرطان بار دیگر به سراغ تری آمده بود و ریه‌های وی را هدف قرار داده بود. او در یک کنفرانس مطبوعاتی با اشک این خبر را به همگان اعلام کرد و پس از گذشت ۱۴۳ روز و پیمودن ۵٬۳۷۳ کیلومتر به این ماراتن پایان داد.

تری موفق شد ۱٫۷ میلیون دلار کمک مالی جمع‌آوری کند و امیدوار بود مردم با دیدن پیامدهایی که سرطان در زندگی او به بار آورد، تشویق شوند به سایر بیماران کمک کنند. یک هفته بعد، شبکهٔ تلویزیونی CTV برنامه‌ای برای حمایت از تری ترتیب داد و توانست ۱۰٫۵ میلیون دلار کمک از استان‌های مختلف جمع‌آوری کند و قرار شد یک مرکز تحقیقات سرطان به نام وی در استان بریتیش کلمبیا تأسیس شود. دریافت کمک‌ها ادامه پیدا کرد و تا آوریل سال بعد بیش از ۲۳ میلیون دلار کمک جمع‌آوری شد. از سراسر دنیا افراد مختلفی برای تری نامه می‌نوشتند. تعداد نامه‌های دریافتی او به‌حدی زیاد بود که تنها نوشتن نام وی روی پاکت نامه به‌جای آدرس کامل کفایت می‌کرد. در سپتامبر سال ۱۹۸۰ نام تری فاکس در فهرست مشاهیر ورزشی کانادا ثبت شد و وی ورزشکار سال لقب گرفت.

طی ماه‌های بعد از مسابقه، وضعیت جسمانی تری رو به وخامت گذاشت و درمان‌های پزشکی بسیاری روی او انجام شد. سرانجام وی به کما رفت و صبح روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۸۱ در کنار خانواده در بیمارستان درگذشت. پرچم‌های کشور به‌حالت نیمه‌افراشته درآمد. مراسم تدفین وی در تلویزیون ملی نشان داده شد. فاکس در کانادا به شخصیتی ماندگار تبدیل شد و در سال ۱۹۹۹ او به‌عنوان بزرگ‌ترین قهرمان کشور شناخته شد. در سپتامبر سال ۲۰۱۳ دکتر جی واندر اعلام کرد که امید به درمان بیماران دچار به سرطان استئوسارکوما در جوانان، تا ۸۰ درصد و در افراد مسن‌تر، تا ۷۰ درصد افزایش داشته است. بخشی از این پیشرفت‌ها مدیون ۸۵۰ میلیون دلاری است که ماراتن امیدِ تری فاکس تا به امروز توانسته است جمع‌آوری کند. 

امروزه یادواره‌ها، فیلم‌ها، مجسمه‌ها، خیابان‌ها، جاده‌ها، مدارس، و مراکز ورزشی متعددی به یاد تری فاکس ساخته شده‌اند. حتی کوه بدون نامی در رشته‌کوه‌های راکی از سوی دولت بریتیش کلمبیا به نام کوه تری فاکس نام‌گذاری شد و محوطهٔ اطراف آن هم پارک استانی کوه تری فاکس نامیده شد.

در سال ۱۹۸۱ تمبر پستی به یاد وی چاپ شد در صورتی‌که معمولاً برای چاپ تمبر باید ۱۰ سال از زمان مرگ فرد مورد نظر بگذرد. انجمن مشاهیر تری فاکس در سال ۱۹۹۴ برای کمک به افراد ناتوان تأسیس شد. همچنین مرکز تحقیقات سرطان ونکوور به‌نام تری فاکس نیز برای کمک به کشف دلایل سرطان آغاز به کار کرد. در سال ۲۰۰۵ به‌مناسبت ۲۵امین سالگرد ماراتن امید، سکهٔ ویژه‌ای در کانادا با تصویر وی ضرب شد.

سکهٔ ۱ دلاری ضرب‌شدهٔ یادبود تری فاکس و ماراتن امید

در سال ۲۰۰۸ او شخصیت مهم تاریخ کانادا لقب گرفت. این عنوان به افرادی تعلق می‌گیرد که نقش بسیار مهمی در تاریخ کشور ایفا کرده‌اند. مادر تری در المپیک زمستانی سال ۲۰۱۰ ونکوور یکی از پرچم‌داران افتتاحیهٔ مسابقات بود.

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته تری فاکس، دوندهٔ افسانه‌ای ماراتن امید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

حدوداً سه هفته قبل تلفن نشریه زنگ خورد و خیلی اتفاقی خودم گوشی را برداشتم. آقایی خود را وکیلی معرفی کردند و کمی از آشنایی‌شان با نشریهٔ «رسانهٔ همیاری» گفتند و تعریفاتِ بی‌تعارف و بی‌تکلفشان حاکی از آن بود که راهِ خانه‌کردن در دل‌ها و جان‌ها را یافته‌ایم. آقای وکیلی ضمن اشاره به مطلب «هـ مثل همیاری» در بخش «لابه‌لای پست‌های همیاری» چاپ‌شده در نشریهٔ شمارهٔ ۱۰، گفتند که دخترشان بنیاد خیریه‌ای به ثبت رسانده‌اند که هدفش کمک به بیماران سرطانی و خانواده‌های آنان است و مایل بودند در صورت امکان این موضوع به‌نحوی در نشریه منعکس شود. نه سوژه بی‌اهمیت بود و نه از زیبایی اقدامِ‌ پدر برای معرفی فعالیت‌های انسان‌دوستانهٔ دختر می‌شد گذشت. شما را به خواندن گفت‌وگوی کوتاه ما با خانم لیلی وکیلی و در صورت امکان شرکت در برنامهٔ بنیاد خیریهٔ‌ ایشان به‌تاریخ ۱۵ سپتامبر (پوستر پیوست) دعوت می‌کنم.

خانم وکیلی، لطفاً در ابتدا مختصری از خودتان برای خوانندگان نشریهٔ‌ ما بگوئید. کِی به کانادا آمدید و چه پیشینه‌ای در زمینهٔ تحصیلی و حرفه‌ای دارید؟

من، لیلی وکیلی، در سال ۲۰۰۷ وارد کانادا شدم. تحصیلاتم را در دانشگاه یوبی‌سی (UBC) در رشتهٔ مدیریت بازرگانی IT به‌پایان رساندم و در حال حاضر به‌عنوان مدیر پروژه‌های فناوری اطلاعات در شرکت Telus مشغول به‌ کارم.

از خیریه‌ای که تأسیس کرده‌اید برایمان بگویید و اینکه انگیزه و محرّک اصلی شما در انجام این‌کار چه بود؟

این مؤسسهٔ غیرانتفاعی را که نام آن Liveitup Social Foundation است، دو سال پیش تأسیس کردم و انگیزه‌ام این بوده است که به بیماران سرطانی تحت درمان و خانواده‌های آنان که درگیر پروسهٔ درمان بیماری‌اند، کمک کنم. به‌عنوان فردی دردآشنا، هدفم این بوده تا با تمرکز بر روحیه، مثبت‌اندیشی، انرژی‌درمانی، و تدارک محیط‌های مناسب و جلسات مدیتیشن، در جهت رفع موانعِ پیش روی این بیماران و خانواده‌هایشان تلاش کنم.  

از زمانی که به‌فکر ایجاد این خیریه افتادید تا زمانی که به ثبت رسید، چقدر طول کشید؟ آیا فارغ از طولِ زمان، پروسهٔ پیچیده و پردردسری است؟ دولت کانادا چه‌قدر از چنین حرکت‌هایی حمایت می‌کند؟

از زمانی که به فکر ایجاد این مرکز افتادم تا زمانی که به‌ثبت رساندمش، حدود یک‌سال‌ونیم طول کشید. در ابتدای امر، ایجاد چنین مرکزی پروسهٔ پیچیده‌ای بود اما با همکاری وکیل این مرکز کارهای ابتدایی و مراحل ثبت آن به انجام رسید. همان‌طور که گفتم، این مؤسسه کاملاً غیرانتفاعی است و ما به‌عنوان راهنما، حامی و رابط در بهبود هرچه سریع‌ترِ بیماران، ایجاد روحیه و تدارک جلسات و دعوت از افرادی که در امور پزشکی و درمانی صاحب‌نظرند، تدارک جلسات گردهمائی و همفکری بین بیماران، اجرای برنامه‌های یوگا، مدیتیشن در طبیعت، کمپینگ، محیط‌های آرامش‌بخش در کنار دریا‌چه‌ها و برنامه‌های موسیقی جزو اهداف ماست. در خصوص گرفتن کمک‌های دولتی هنوز هیچ اقدامی نشده است.    

آیا در حرکتی که آغاز کرده‌اید، تمرکز شما روی جامعهٔ ایرانی است یا هر کسی بدونِ توجه به ملیت می‌تواند از خدمات خیریهٔ شما بهره‌مند شود؟

تمرکز ما روی بیماران و ایجاد روحیهٔ مثبت‌اندیشی در محیط زندگی آنان است و ملیت و نژاد مورد توجه ما نیست. تا جایی که در توانمان است، در جهت راهنمایی و بالابردن سطح آگاهی بیماران سرطانی، چه آن‌ها که در مرحلهٔ مداوا هستند و چه آنانی که قبلاً درگیر این بیماری بوده‌اند، می‌کوشیم و در این راه مایلیم از تجربه و اطلاعات دیگران نیز استفاده کنیم.

در حال حاضر چند نفر با شما همکاری می‌کنند؟ از چه شیوه‌هایی برای معرفی خیریهٔ خود کمک می‌گیرید؟ آیا در شبکه‌های اجتماعی فعال‌اید؟

این مؤسسه را ابتدا با ۶ نفر اعضای اصلی شروع کردیم ولی در حال حاضر ۱۲ نفریم که کاملاً به‌صورت غیرانتفاعی در جهتِ پیشبرد اهدافمان فعالیت داریم.

شیوه‌‌های معرفی این مرکز در حال حاضر از طریق فیس‌بوک، بروشور و مراجعه به وب‌سایت‌مان است، ولی در صددیم از طریق مجلات و روزنامه‌ها این مرکز را بیشتر بشناسانیم. البته ما به‌طور مستقیم با بخش الکولوژی بیمارستان لاینزگیت و VGH و چند مرکز دیگر در ارتباطیم و از آن طریق آشنایی و ارتباط ما با بیماران شکل می‌گیرد.

با توجه به عمر کوتاهی که خیریهٔ شما دارد، آیا تاکنون توانسته‌اید از کمک‌های دولتی و یا احیاناً از جمع‌آوری کمک‌های مالی بهره بگیرید؟ اگر خیر، منبع اصلی تأمین هزینه‌های شما چیست؟

چون این مرکز هنوز به‌طور کامل شناخته‌شده نیست، هنوز از کمک‌های دولتی برخوردار نبوده‌ایم ولی کمک‌های مردمی راهگشا بوده است، از جمله کمپینگ، یوگا و مدیتیشن در طبیعت و کارگاه مدیریت استرس که طیِ چند ماه گذشته داشته‌ایم و امیدواریم با فعال‌شدنِ هرچه بیشترِ این مرکز و شناساندنِ آن به جوامع مختلف، به اهدافمان که خدمت و سرویس‌دهی به بیماران و خانواده‌هایشان است، برسیم.

چه میزان از وقت خود را وقف فعالیت‌ در خیریه می‌کنید؟

به‌طور متوسط روزی ۳ ساعت، اما در زمان برگزاری ایونت‌ها و جلسات، گاهی اوقات تا روزی ۱۰ ساعت از وقتم را به این امر اختصاص می‌دهم.

چه آینده‌ای برای خیریه تصور می‌کنید یا بهترست بپرسم، آرزو می‌کنید در چند سال آینده خیریه را در کجا ببینید؟

تصورم این است که در آینده بتوانم محل مناسبی جهت بازپروری و برگزاری جلسات، کارگاه‌های دوره‌های آموزشی و انرژی‌درمانی در محیطی آرام در طبیعت از جمله در Squamish Valley فراهم کنم. و از این طریق در جهت بهبود بیماران و سلامت جسم و روح‌شان گامی بردارم. ضمناً از خوانندگان تقاضا دارم اگر خود علاقه‌مندند یا افراد علاقه‌مندی می‌شناسند، با ما تماس بگیرند و به ما بپیوندند.

برای حمایت از این حرکت نیکو، از جامعهٔ‌ ایرانیان ونکوور چه انتظاری دارید؟

از افراد خیّر و صاحب تجربه در این زمینه خواهشمندیم ما را در جهت رسیدن به این هدف خداپسندانه یاری نمایند.

همچنین در اینجا از بذل توجه و مساعدت نشریهٔ «رسانهٔ همیاری» کمال تشکر و امتنان را دارم.  

با سپاس فراوان برای وقتی که در اختیار «رسانهٔ همیاری» گذاشتید، آرزوی موفقیت روزافزون برای شما و تیم‌تان داریم.

نوشته گفت‌وگو با لیلی وکیلی مؤسس بنیاد خیریه‌ای برای کمک به بیماران سرطانی و خانواده‌هایشان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شش هفته‌ای می‌شود که پست مهمی جای پستِ مقررات را که همیشه بر سردر گروه «همیاری» میخکوب شده، گرفته است. پستی در ارتباط با جمع‌آوری کمک مالی برای جوان هموطنمان آقای فرهاد عباسی، ساکن ونکوور، که متأسفانه به بیماری سرطان دچار شده‌اند. در نشریهٔ شمارهٔ‌ ۱۰ و در بخش «لابه‌لای پست‌های همیاری» مفصلاً در این‌باره و همیاری هموطنان گفتیم و نوشتیم. اما این تنها یک وجه قضیه است؛ ما با واقعهٔ غم‌انگیزی مواجهیم و طبیعتاً هر کمکی که از دستمان برآید دریغ نمی‌کنیم. به‌طور مثال در این مورد خاص، دوستان علاوه بر کمک‌های مالی، که هم‌اکنون بعد از ۶ هفته به حدود ۱۰۵هزار دلار رسیده است، لابه‌لای صدها کامنتی که گذاشته شده، پیشنهاد کمک‌های دیگری از قبیل نگهداری دختر خردسال آقای عباسی را هم کرده‌اند.

طبیعتاً تمام آنچه در باب کمک و همیاری اشاره شد، بسیار زیباست و ارزشمند. هرچند، آنچه اغلب فراموش می‌کنیم یا تمایلی به عمیق‌تر شدن دربارهٔ آن نداریم، این است که فکر کنیم امکان دارد فردا هر یک از ما یا عزیزانمان در جای آقای عباسی باشیم. غالباً فکر می‌کنیم تصادف، بیماری و مواردی از این دست، فقط برای دیگران است و ما همیشه نظاره‌گریم. شاید این طبیعت آدمی‌ست که مایل است از فکرکردن به موضوعات ناخوشایند دوری جوید و حلِ مشکلات را واگذار کند به زمانی که پیش آید. حال آنکه اگر کمی واقع‌گرا باشیم و در صددِ گول‌زدنِ خود نباشیم، و اگر تنها در حدی عمومی دربارهٔ سرطان بیاموزیم؛ اینکه علم پزشکی چه می‌گوید، آمارها چه می‌گویند، اینکه سوایِ دلایل ژنتیکی  – که تحت کنترل ما نیست – چطور می‌توانیم زمینه را برای رشد سلول‌های سرطانی مهیا نکنیم، اینکه ۹۰٪ سرطان ریه به دلیل مصرف دخانیات رخ می‌دهد، اینکه گوشت قرمز و سایر گوشت‌های فرآوری‌شده، می‌تواند به اندازهٔ استعمال سیگار، خطر ابتلا به سرطان را افزایش ‌دهد،‌ اینکه چگونه می‌شود تنها با اختیارکردن سبک زندگی سالم، بسیاری از این عوامل را حذف کرد، و خارج از حیطهٔ فردی، اینکه چگونه می‌توان به‌سهم خود کمک کرد تا چرخ تحقیقات برای یافتنِ درمانی قطعی برای بیماری‌های لاعلاجی همچون سرطان بچرخد و اینکه چه‌طور می‌توان به سازمان‌های غیرانتفاعی که هر یک به‌نحوی تلاش می‌کنند باری از دوش این بیماران بردارند، کمک کرد.

مطلب «هـ مثل همیاری» نشریهٔ شمارهٔ ۱۰ موجب آشنایی ما با خانم لیلی وکیلی شد؛  خانم جوانی ساکن ونکوور که به‌تازگی بنیاد خیریه‌ای برای کمک به بیماران سرطانی و خانواده‌هایشان تأسیس نموده است. در این شماره گفت‌وگوی کوتاهی با ایشان انجام داده‌ایم که شما را به خواندن آن دعوت می‌کنم.

به امید روزی که واژهٔ سرطان هیچ دلی را نلرزاند.

سیما غفارزاده

نوشته نقبی به لایه‌های تلخ زندگی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

حدود دو هفته پیش بود که مثل هر روز صبح داشتم پیغام‌های فیس‌بوکی‌ام را چک می‌کردم که به‌دلیل وجود گروه «همیاری»، معمولاً روزانه تعداد زیادی پیغام نخوانده انتظارم را می‌کشند و شاید بی‌اغراق بیشترشان از افرادی‌ست که نمی‌شناسم‌شان. در همان زمان پیغامی دریافت کردم از دوستی در ایران که به‌طور معمول با من مکاتبه‌ای ندارد و اصلاً بعید می‌دانم ماه به ماه هم از فیس‌بوکِ فیلترشدهٔ آنجا استفاده کند، که همین خود بی‌درنگ و ناخودآگاه اضطراری بودنِ موضوع را شاید نشانی‌ بود. بلافاصله پیغام را خواندم و خُب فکرم به بی‌راه نرفته بود. این دوست قدیمی، لینکی فرستاده بود مربوط به جمع‌آوری کمک مالی برای شخصی که دچار بیماری سرطان شده بود، و نوشته بود: «ایشان یکی از عزیزان ساکن در ونکوورست؛ جوانی واقعاً عزیز و دوست داشتنی. او هر ساله برای اهدای خون مراجعه می‌کرده است، امسال اما به‌هنگام این کار متوجه می‌شوند که دچار سرطان خون است.» این دوست اضافه کرده بود: «فکر می‌کنم جامعهٔ شما بتواند کاری برای او بکند.»

واقعیتش و راست و حسینی‌اش، چندان هم مطمئن نبودم جامعهٔ ما یعنی همین ایرانیان ساکن ونکوور و بعد شاید ایرانیانِ تمام کانادا و بعدتر شاید ایرانیانِ تمام دنیا بتواند یا بهتر بگویم بخواهد کاری برای او یا برای هر کس دیگری بکند. چرا که همه خیلی خوب می‌دانیم با تمام حُسن‌نیتی که بسیاری از هموطنان دارند و به‌رغم تلاش‌های زیادی که در جهتِ متحدکردن ایرانیانِ خارج‌نشین در کشورهای مختلف انجام می‌گیرد – چیزی که در ونکوور هم اساسِ به‌وجودآمدنِ گروه «همیاری بوده و گاه کورسوی امیدی – باز همچنان ریسمان اعتماد در میان جامعهٔ‌مان محکم نیست… پیش خود گفتم، زمانِ این تجزیه و تحلیل‌ها نیست. و برای آنکه وقتی تلف نکنم، با جمله‌ای کوتاه و ساده، لینک را در گروه «همیاری» پست کردم: « جوان هموطنی در شهرمان ونکوور به کمک شما نیاز دارد؛ لطفاً اگر امکانش را دارید، دریغ نکنید.» کمپین روزِ قبلش شروع شده بود و تنها ۶۷۵ دلار در قلکش داشت با هدف رسیدن به ۳۵٬۰۰۰ دلار.

واکنش هموطنان شگفت‌انگیز بود. تنها ظرف دو ساعت حدود ۳٬۰۰۰ دلار به مبلغ اضافه شد. قطعاً گروه «همیاری» تنها جایی نبود که لینک یادشده به اشتراک گذاشته شده بود، هرچند نام‌های آشنا در لیست حکایت از آن داشت که همیاران گروه آستین بالا زده‌اند. کمک‌هایی که فقط مالی نبود بلکه همراه با کلام‌هایی مهرآمیز و حمایت‌کننده، دلِ «فرهاد»ی را که اغلب نمی‌شناختند، گرم می‌کردند و به زندگی امیدوار.

و همچنان ناباورانه، تنها ظرف ۶ روز، این کمپین به هدف ۳۵٬۰۰۰  دلاری‌اش رسید!

نکتهٔ‌ جالب این بود که نه شخص بیمار و نه خواهر و برادری و نه حتی پسرخاله‌ای که کمپین را درست کرده بود، عضو گروه همیاری نبودند و تنها بعد از این پست بود که آقای رامتین رخشا پسرخالهٔ آقای فرهاد عباسی از طریق دوستی در گروه از موضوع خبردار شدند و به عضویت گروه درآمدند. در صحبتی که با ایشان داشتم، اشاره کردند که پسرخالهٔ‌شان که در ابتدا چندان از برپایی این کمپین خوشحال نبودند و به‌واقع مخالف با جمع‌آوری کمک مالی، با خواندن پیام‌هایی که برخی از هموطنان ‌همراهِ ارسال کمک مالی‌شان، خطاب به ایشان نوشته بودند، روحیهٔ‌شان متحول شده و می‌گویند، «حالا که چنین است، باید زنده بمانم». و البته نیازی نیست بگویم که همین خبر ساده اشک به چشمانم آورد و پیش خود از تردیدی که در ابتدا داشتم شرمنده شدم. بله، جامعهٔ‌ ما می‌تواند کاری برای او بکند. جامعهٔ ما می‌تواند خیلی کارها بکند اگر که بخواهد، اگر که بر بی‌اعتمادی‌ها فائق آید، اگر که این خواستن را وظیفهٔ فردی بداند و به دیگری نسپارد. ما می‌توانیم اگر که بخواهیم. هیچ مانعی در اینجا جلودارِ این توانستن نیست جز نخواستن.

در آخر،  و برای حسن ختام بد نیست اشاره کنم که کمپین کمک به این هموطن جوان همچنان ادامه دارد، چرا که بیمارستان مرکز مراقبت‌های سرطان در شهر سیاتل آمریکا (Seattle Cancer Care Alliance) که قرارست به روش آزمایشات بالینی (Clinical Trial) درمان را روی ایشان شروع کنند، تنها برای پذیرش و بستری‌کردن بعد از انجام آزمایشات، مبلغ ۱۸۰٬۰۰۰ دلار آمریکا طلب کرده‌اند و در نتیجه سقف این کمپین به‌ناچار به ۲۸۰٬۰۰۰ دلار کانادا افزایش یافته است.

در صورت تمایل و امکانِ مالی برای کمک به این هموطن، اینجا کلیک کنید.

نوشته لابه‌لای پست‌های همیاری – «هـ» مثل همیاری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تابستان مترادف است با سپری‌کردنِ زمان بیشتری در بیرون از منزل و محیط کار. هرچند روزهای آفتابی لذت بخش است، اما می‌تواند برای چشم‌ها خطرناک باشد، اگر به‌درستی محافظت نشوند. مطالعات نشان داده است تماس طولانی و مکرر با اشعهٔ ماوراء بنفش آفتاب (UV) بدون محافظت مناسب، باعث آسیب دائمی چشم‌ها می‌شود. این آسیب‌ها شامل ایجاد ناخنک، کاتاراکت (آب مروارید)، صدمه به شبکیه (Macular Degeneration) و حتی ایجاد سرطان‌های چشمی (ملانوما) است.

اشعهٔ ماوراء بنفش بخشی از اشعهٔ آفتاب است که هیچ رنگی ندارد و با چشم دیده نمی‌شود. سه نوع A‏، B و C دارد. A و B از جو زمین عبور می‌کنند و می‌توانند وارد چشم شوند و به چشم آسیب بزنند، هرچند بخشی از اشعهٔ B توسط جو زمین جذب می‌شود. اشعهٔ C کاملاً توسط لایهٔ اوزون و جو زمین جذب می‌شود، بنابراین یک عینک آفتابی مناسب باید بتواند هر دو اشعه A و B را صددرصد جذب کند.

کسانی که ورزش‌های آبی انجام می‌دهند، اسکی‌بازان، ماهیگیران، کشاورزان و کسانی که وسطِ یک روز آفتابی در کنار رودخانه‌ها، دریاها و یا در ارتفاعات بالا به‌مدت طولانی در معرض اشعهٔ ماوراء بنفش قرار می‌گیرند، در معرض خطر ابتلا به این بیماری‌ها هستند.

درست است که برای ایجاد این بیماری‌ها مدت زمان طولانی‌ای لازم است، اما هر بار که ما بدون محافظت از چشم در مقابل آفتاب قرار می‌گیریم، آسیبی به چشم‌های ما وارد می‌شود و با تکرار آن، این آسیب‌ها به‌مرور روی هم جمع شده و منجر به بیماری‌های جدیِ فوق‌الذکر می‌شود.

بچه‌ها را فراموش نکنید. بچه‌ها به‌خاطر این‌که عدسی چشمشان بسیار شفاف است، در مقابل ورود اشعهٔ UV به چشم بسیار آسیب‌پذیرترند. همچنین کسانی که از داروهایی مانند تتراسیکلین، داکسی سیکلین، فنوتیازین، آلوپورینول (برای درمان اسید اوریک) ویا پسورالیس (برای درمان  پسوریازیس) استفاده می‌کنند، درمقابل نور بسیار آسیب‌پذیرتر و حساس‌ترند. بنابرین این افراد و همچنین بچه‌ها باید علاوه بر عینک آفتابی مناسب، از کلاه لبه‌دار نیز استفاده کنند.

فریب هوای ابری را نخورید. ابرها از ورود اشعهٔ UV جلوگیری نمی‌کنند. اشعهٔ UV از ابر، گرد و غبار و مه عبور می‌کند و می‌تواند در هر فصلی از سال به چشم‌ها صدمه بزند، اما میزان اشعهٔ UV در تابستان سه برابر زمستان است و همچنین میزان آن در ارتفاعات، ساحل ، آب ، برف و در ساعات وسط روز بیشتر است.

چشم‌های روشن نسبت به چشم‌های تیره در مقابل اشعهٔ ماوراءبنفش آسیب‌پذیرترند.

بررسی‌ها نشان داده  است در آمریکا ۷۴ درصد پدر و مادرها با استفاده از کرم‌های ضدآفتاب پوست بچه‌هایشان را در مقابل آفتاب محافظت می‌کنند، اما فقط ۳۲ درصد آن‌ها از عینک آفتابی برای محافظت چشم بچه‌هایشان استفاده می‌کنند.

مطالب بیشتر دربارهٔ محافظت چشم از آفتاب و انتخاب عینک آفتابی مناسب در مقالهٔ بعدی خواهد آمد.

نوشته تابستان در راه است مواظب چشمانتان باشید! اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شجریان ماه گذشته و به دنبال لغو کنسرت ارمنستان اعلام کرده بود: «پزشک معالجم موردی را در MRI اخیرم مشاهده کرد که قاطعانه از من خواست سفرم را لغو کرده تا برای ۶ تا ٨ هفته زیر نظر ایشان به معالجه و درمان مورد دیده‌شده بپردازیم.»

به دنبال انتشار این خبر هواداران شجریان در شبکه‌های اجتماعی و نیز شخصیت‌های مختلف هنری، فرهنگی و سیاسی به آن واکنش گسترده‌ای نشان دادند.

دکتر قاضی زاده هاشمی وزیر بهداشت ایران با توضیحاتی در خصوص آخرین وضعیت بیماری ایشان گفته که وی به سرطان کلیه مبتلا است که  با گذشت پانزده سال از این بیماری، سرطان به متاستاز دچار شده که به مغز هم تهاجم داشته  است .

دکتر هاشمی در خصوص این بیماری ( متاستاز ) گفت: «سلول‌های سرطانی گاهی از تومور اولیه جدا شده و وارد جریان خون یا سیستم لنفاوی (سیستمی که مولد، ذخیره‌‌کننده و حامل سلول‌هایی است که با عفونت‌ها مبارزه می‌کنند) می شوند. سلول‌های سرطانی به این شکل به دیگر بخش‌های بدن سرایت می‌کنند که خوشبختانه  در حال حاضر وضعیت  آقای شجریان خوب است که با پرتودرمانی و شیمی درمانی با این بیماری مقابله می‌‌شود و  روند درمانی به خوبی صورت می‌گیرد و طی آخرین تماسی که من با وی داشتم، مشخص شد تا دو سه ماه آینده به ایران بازمی‌گردد و روند درمانی خود را در کشور ادامه می‌دهد.»

بیوگرافی افشین سبوکی

افشین سبوکی در سال ۱۳۴۵ در شیرازمتولد شد. وی از دانشکدهٔ هنرهای زیبای تهران در رشتهٔ نقاشی فارغ‌التحصیل شد. افشین سبوکی فعالیت هنری‌اش را در زمینه کاریکاتور از سال ۱۳۶۵ با گروه کاسنی آغاز کرد و بعد از آن به‌همراه دیگر هنرمندان با گروه «کلاغ سفید» به ادامهٔ فعالیت پرداخت. او  همچنین از اعضای مؤسس مجلهٔ «کیهان کاریکاتور» بود.

سبوکی با نشریات متعددی همچون «همشهری»، «سلام»، «طنز و کاریکاتور»، «فیلم»، «دنیای تصویر»، «گزارش فیلم» و «شرق» همکاری داشت.

بعد از مهاجرت به کانادا ضمن برگزاری چند نمایشگاه کاریکاتور، در رشتهٔ انیمیشن دیجیتال در دانشگاه کپیلانو تحصیل کرد و هم‌اکنون ضمن همکاری با وب‌سایت‌ها و نشریات به ساخت انیمیشن مشغول است.

نوشته محمدرضا شجریان مهمان پانزده‌ساله‌اش را معرفی کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.