از اینجا تا همان شب‌های خون‌آلود کردستان

از اینجا تا مصلّی‌های خونین در بلوچستان

از اینجا، قلب تهرانی که می‌لرزد زمینش با↓

عروسک‌های بی‌پروای رقصان، توی اکباتان

از اینجا تا اوین از عمق مردابی که می‌پیچد

نفیری از هیولاهای زندانبانِ در زندان

به هر محبس، به هر مسلخ، به سلّاخان و جلّادان

به قربانگاه و قربانی ضحّاکان بی‌وجدان

قسم بر بارش خون از دو چشمانی که جاری شد

به پای عشق و آزادی… به نام نامیِ انسان

قسم بر قَاتَلُوكُمْ ها قسم بر وَاقْتُلُوهُمْ‏ ها

به سر بر دارِ لااِکْراهَ‌فِی‌الدّین‌های آویزان

به شارع‌ها، مُقَنّن‌ها، به‌ هر آیین و احکامی

به هر مجلس، به هر قانون و دستورات این دیوان

از اسطبلی که صادر می‌شود قانون کشتار از↓

نشیمنگاهشان در صحنِ میدان بهارستان

قسم بر این خیابان‌های سرخ از خون هر لاله

گلایل‌های پرپر… غنچه‌هایی زیر بمباران

که می‌رقصیم روی نعشتان در قلبِ آزادی

قسم بر خون یارانم… قسم بر مادرم ایران

نوشته قسم بر خون یارانم… قسم بر مادرم ایران؛ شعری از مهدی خدابخش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

زرد گفت: «تا کی می‌خوای به اون‌طرف میله‌ها نگاه کنی؟»

آبی نوکش را به چوب وسط قفس کشید و جواب داد: «تا وقتی که بتونم راهی پیدا کنم.»

– واقعاً؟ هنوز امید داری؟ بعد از این‌همه کله‌کوبیدن به میله‌ها، بعد از این‌همه نوک‌زدن به در، هنوز امید داری؟

– جز امیدداشتن، کاری از دستم برنمیاد.

– شاید با بچه‌دارشدن رویهٔ زندگی‌ت عوض شد… 

– آه، شروع نکن دوباره. رویهٔ زندگی من عوض می‌شه یا تو به آرزوت می‌رسی؟

– خب مگه حق من نیست که مادر بشم؟

– تا وقتی توی این قفس کوفتی هستی نه، حقت نیست مادر بشی.

– آخه مگه این قفسِ به‌قول تو کوفتی چشه؟ چیش کمه؟ آب و غذا داریم، سرپناه و گرما داریم. واقعاً بهترین شرایط برای بچه‌دارشدنه؛ بچه‌دارشدن بدون ترس حملهٔ مار و روباه و کوفت و زهرمار اون بیرون. وای خدای من، وقتی به نشستن روی تخم‌هام فکر می‌کنم، عقل از سرم می‌پره. چرا مقاومت می‌کنی؟

– خسته نمی‌شی همیشه همین دلایل رو میاری؟

– هیچ‌وقت جواب ندادی؛ هیچ‌وقت برات مهم نبوده که جواب بدی. همش از لای این میله‌ها زل زدی به بیرون زل زدی به اون بیرونی که پر از کلاغه، کلاغ‌هایی که از من و تو مرغ عشق قوی‌ترن. کلاً دوست داری جایی زندگی کنی که مرگ بیخ گوشت نفس بکشه. من ترجیح می‌دم توی این قفس بچه‌دار بشم تا اینکه اون بیرونِ وحشی بچه‌دار بشم.

آبی از بالا به پایین پرید و چند جرعه آب نوشید و دوباره به چوب وسط قفس و تقریباً نزدیک به زرد پرواز کرد و گفت: «بچه قبل از آب و غذا داشتن، نیاز به آزادی داره، چیزی که توی این قفس نیست. ما پرنده‌ایم. هویت ما پروازه، چیزی که توی این قفس نیست. بچه‌دار بشیم؟ بچه‌مون حتی نسیم رو روی بال‌هاش حس نمی‌کنه. باید بشینیم و آب‌شدنش و نگاه حسرت‌بارش به گنجشک‌ها رو ببینیم. تازه اگه شانس بیاریم و توی همین قفس نگهش داره که من فکر می‌کنم خیلی بعید باید باشه.» 

حرف‌های آبی آن‌قدر منطقی و البته تلخ بود که دهان زرد را دوخت. زرد دیگر حرف نمی‌زد و فقط پرهایش می‌ریخت. به پایین پرید و خودش را با ارزن‌ها سرگرم کرد. چند دقیقه‌ای گذشت و آبی دوباره خودش را درگیر بازکردن قفس کرد بدون آنکه حتی توجهی به زرد کند. اصلاً شاید برای همین بود که زرد بچه می‌خواست. همین دیده‌نشدن‌ها و نفهمیده‌شدن‌ها باعث می‌شد که زرد به هرچیزی چنگ بزند. زرد هم می‌دانست که قفس شرایط داشتن بچه را ندارد اما تنها دستاویزش شاید همین بچه‌ای بود که برای داشتنش همکاری آبی لازم بود و آبی همین یک خواسته را هم برآورده نمی‌کرد. با تمام این حرف‌ها باز هم آبی را دوست داشت، شاید چون انتخاب دیگری نداشت و چاره‌ای جز خرج عشقش برای آبی نداشت، نمی‌دانم.

زرد به‌سمت در چرخید و گفت: «می‌شه این‌قدر سرت رو نکوبی به در و دیوار؟ اون زخم بالاسرت جزئی از بدنت شده دیگه، به خودت یه استراحت بده که اگه تونستی آزاد کنی خودت رو، جونی داشته باشی حداقل از خونه بتونی بزنی بیرون.»

– می‌بینی؟ حتی ان‌قدر ارزش نداریم که پانسمانمون کنه.

– کلاً آرمانی که داری کورت کرده! احساست مرده، بدنت محبتت رو پس می‌زنه.

سکوت آبی نظر زرد را تأیید می‌کرد و این تأییدکردن باعث ریزش بیشتر پرهای زرد می‌شد. صدای در اتاق، ریتم قفس را به هم ریخت. انسان داشت وارد اتاق می‌شد، با آن قد متوسط و شکم چاق و ریش بلندش که از دور شبیه سایه‌ای پهن شده بود. آبی جلوی زرد قرار گرفت.

سایهٔ آدم داشت نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد. هرچه آدم نزدیک‌تر می‌شد، وجود آبی کم‌رنگ‌تر می‌شد. انسان که به قفس رسید دیگر خبری از آبی نبود. زرد دوباره از رؤیا رها شد و یادش آمد که همان زخم سر آبی او را از پا درآورده بود. زرد از رؤیا که رها می‌شد، بدن‌درد به سراغش می‌آمد. بدن‌دردی که به‌خاطر کوفتگی ناشی از کوبیده‌شدن به میله‌ها می‌آمد. زرد پرندهٔ تنهایی شده بود که با یاد آبی زنده مانده بود. انسان با بی‌اعتنایی به زخم‌های زرد، ظرف غذا را پر کرد و سوت‌زنان اتاق را ترک کرد. با رفتن او، زرد مثل همیشه شروع کرد به کوبیدن خودش به میله‌ها، این کار را تا بیهوش‌شدن ادامه می‌داد. وقتی بیهوش به کف قفس می‌افتاد، تازه سروکلهٔ آبی پیدا می‌شد. زرد امید داشت به پیروزی آبی… 

نوشته زرد و آبی – داستان کوتاهی از بنیامین عباسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پرسه در شهر‌ می‌زنیم آرام

ما شبیه غریبه‌ها هستیم

گم‌شدن، یک علاقهٔ ابدی

آخرِ کوچه‌های بن‌بستیم

صبح تا شب، مسیرِ بی‌مقصد

داخل‌ جوب‌ها مچاله شود

مثل تزریقِ کافئین در رگ

شورِ دیوانه‌وار تا به ابد

مزّهٔ قهوه روی لب‌های

کارمندان هر اداره نشست

کار و کار و شبانه هم در کار

[استراحت، مزاحم کار است!]

روی میز اداره رفتیم و

روی کیبورد کامپیوترها

در خیال فرار افتادیم

مثل ویروسْ توی سِرورها

ردِّ شاشیدنِ دو کارگریم

بی‌تفاوت به بوی آمونیاک

جِرمِ دندانِ در بوروکراسی

ما به فکر شکستن مسواک

روی دیوارهای سیمانی

ما دو تا‌ مثل یک گرافیتی

در شلوغی شهر، در بغلت

مثل سیگارم و تو کبریتی

پرسه در شهر می‌زنیم آرام

در خیابانِ خستهٔ بدمست

می‌نویسیم در ستایشِ شب

[ناامیدی، علاج این شهر است!]

پ.ن: با احترام به استادم، دکتر مهدی موسوی نازنین، و کتاب بی‌نظیر «در ستایش ناامیدی» که آخرین مجموعه‌شعر چاپ‌شدهٔ ایشان است.

نوشته پرسه در شهر‌؛ شعری از پویا خازنی اسکوئی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با احترام به براتیگان و داستان «‌می‌خواستم تو را برای یک نفر توصیف کنم»

چند روز پیش داشتم سعی می‌کردم تو را برای یک نفر توصیف کنم. تو شکل هیچ آدمی که من تا‌به‌حال دیده‌ام، نیستی. نمی‌توانستم بگویم «خب، اون عینهو استالینه، جز اینکه سیبیل نداره، دهنش هم یه‌ جور دیگه‌ست و البته از سیاست هم چیزی نمی‌فهمه.» نمی‌توانستم بگویم، چون تو اصلاً شکل استالین نیستی. دست آخر، چارهٔ کار را در این دیدم که تو را به فیلمی تشبیه کنم که وقتی بچه بودم در مشهد دیده بودم. گمانم سال ۱۳۷۲ یا ۷۳ بود، یک‌جایی همان طرف‌ها. فکر کنم هفت سالم بود، یا هشت سال یا شاید هم شش.

فیلمی بود راجع به استفاده از ربات‌های خانگی، یک ‌جور فیلم ترسناک مخصوص بزرگسالان. فیلم راجع به زنی بود که یک ربات خانگی می‌خرد تا وقت آزاد پیدا کند و بتواند به علاقه‌مندی‌هایش بپردازد. او یک کارگاه چوب‌بری کوچک توی زیرزمین خانه‌اش درست می‌کند و وقتش را با درست‌کردن وسایل چوبی تزئینی می‌گذراند. ربات را هم جوری برنامه‌ریزی می‌کند که همهٔ کارهای خانه را انجام بدهد. دستور پخت صدها نوع غذا را در حافظه‌اش وارد می‌کند و کلمات ابتدایی را هم برای ارتباط‌برقرارکردن به او یاد می‌دهد. ربات حتی بچه را حمام می‌کند و لباس‌هایش را می‌پوشاند، روزنامهٔ شوهرِ زن را برایش می‌آورد توی تخت و تقریباً هر کاری که از او می‌خواهند، انجام می‌دهد.

یک روز که هوا رعد و برقی است، بعضی از اتصالات ربات به‌هم می‌ریزد. بعد توی فیلم، همین‌طور که باران و تگرگ به پنجره‌ها می‌زند و صداهای وحشتناک تولید می‌کند، ربات روی دیگرش را نشان می‌دهد. اول از همه می‌رود سراغ مرد خانواده که با روزنامهٔ در دست توی تخت دراز کشیده است. ربات، پایین‌تنهٔ مرد را به‌عنوان گوشت قابل‌پخت برای آشپزی شناسایی می‌کند و با ارّه، مرد را از کمر دو قسمت می‌کند. داد و فریادهای مرد در صدای رعد و برق و طوفان گم می‌شود و البته که زن هم در کارگاه چوب‌بری‌اش، گوشی صداگیر گذاشته و مشغول درست‌کردن یک پینوکیوی کوچک است. ربات با یک قسمت از ران مرد، کباب می‌پزد و آن را با دورچین هویج و نخودفرنگی تزئین می‌کند و برای زن می‌آورد. بعد به سراغ بچه‌ می‌رود که زیرش را کثیف کرده است. بچه را به‌عنوان یک قابلمهٔ کثیف شناسایی می‌کند و می‌برد می‌گذارد داخل ماشین ظرفشویی و دکمهٔ شستشو با بخار فراوان را می‌زند.

صحنه‌های بعدی مربوط می‌شود به توفان و بارانی که به شیشه‌ها می‌خورد و نیم‌تنهٔ بالایی مرد که روی تخت افتاده و در همان حال که از پایین‌تنه‌اش خون فواره می‌زند، در حال حل‌کردن بقیهٔ جدول است و بدجور سر یک سؤال پنج‌حرفی گیر کرده و عصبانی است. بعد هم بدن قرمز بچه توی ظرفشویی دیده می‌شود که مثل یک توپ بزرگ پر از آب شده است و ربات آن را به‌عنوان وسیلهٔ بازی شناسایی می‌کند و با پا شوتش می‌کند سمت زیرزمین. بچه که انگار از این بازی راضی است، با دهان پاره‌شده می‌خندد. زن که در حال خوردن خوراک ماهیچه است، متوجه نمی‌شود توپ همان بچه است که به سمتش شوت شده و او هم ضربهٔ محکمی را به شکم بچه می‌زند و آن را می‌غلتاند طرف ربات. 

واقعاً فیلم معرکه‌ای بود. بعد از آن تا چند شب کابوس می‌دیدم و جایم را خیس می‌کردم. من هنوز هم که هوا رعد و برقی می‌شود یاد بعضی از صحنه‌های آن فیلم می‌افتم و تو، به‌نظر من این شکلی هستی.

*عکس نویسنده از Dirk Skiba

نوشته می‌خواستم تو را برای یک نفر توصیف کنم – داستان کوتاهی از فاطمه اختصاری اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

آمپول بیهوشی را زده بود و تا چاقوی جراحی را برداشت، صدای گرومبی بلند شد. همه‌مان برگشتیم به طرف صدا و دیدیم سودابه نقش زمین شده است. خانم معلم، چاقوی جراحی را پرت کرد روی میز و دوید ته کلاس. یکی از بچه‌ها هم رفت ناظم و مدیر مدرسه را خبر کرد. سودابه را خواباندند روی زمین و پاهایش را بالا گرفتند و به‌زور آب‌قند ریختند توی حلقش. توی آن‌همه شلوغی هیچ‌کس حواسش به خرگوش نبود و آرام‌آرام اثر بیهوشی داشت از بین می‌رفت. اما هنوز بی‌حال بود و جانِ تکان‌خوردن نداشت. همه دور سودابه جمع شده بودند و صدای خانم مدیر را می‌شنیدم که داشت زنگ می‌زد به آمبولانس. سریع خرگوش را گذاشتم توی کوله‌ام و درش را بستم. می‌ترسیدم که خرگوش به هوش بیاید و از توی آن بپرد بیرون. یکهو وسط آن بلبشو سمانه گفت: «اِ، خانوم! خرگوش نیست. فکر کنم فرار کرده، خانوم.»

اما انگار خانم معلم اصلاً صدایش را نشنید و همه دور سودابه جمع شده بودند. بالاخره آمبولانس آمد و سودابه را که بردند سوار کنند، از فرصت استفاده کردم و از مدرسه زدم بیرون. به خانه که رسیدم، مامان افتاده بود به جانِ آن یک وجب اتاق و داشت شیشه‌ها را تمیز می‌کرد. چند روز بود که به‌جای تمیزکردن خانه‌های مردم گیر داده بود به این یک‌ذره جا. همه‌اش هم به‌خاطر این بود که شوهر عمه‌طیبه قول داده بود دست بابا را توی اداره‌شان بند کند. چنان مشغول پاک‌کردن شیشه‌ها بود که اصلاً نفهمید من زود از مدرسه جیم زده‌ام. پریدم توی زیرزمین و خرگوش را از توی کیفم درآوردم. یک گوشه کز کرده و ترسیده بود. هویج پلاسیده‌ای از ته یخچال برداشتم و قایم کردم زیر لباسم. از پله‌های زیرزمین پایین رفتم و گذاشتمش جلویش. کمی آن را بو کشید اما عقب‌عقب رفت و لب نزد. هنوز از من می‌ترسید. دوباره از پله‌های زیرزمین بالا رفتم تا سبزی‌های باغچهٔ روبروی اتاقِ رضوان‌‌خانم را بچینم. مطمئن بودم که این موقعِ روز خواب است. آن یک تکه باغچه‌ را مثل جانش دوست داشت. یک طرفش را پر کرده بود از سبزی و طرف دیگر را هم گل میمون کاشته بود. از وقتی که بابا را از اداره اخراج کردند و مجبور شدیم خانه‌مان را بفروشیم و بیاییم مستأجر رضوان‌‌خانم شویم، این باغچه همین شکلی بود. یک بار که مهمان داشتیم، مامان یواشکی رفت از توی باغچه‌ سبزی بچیند، اما رضوان‌‌خانم دید و کم مانده بود ما را با باروبندیلمان از خانه‌اش پرت کند بیرون. مامان هم تا یک ماه تمام گریه می‌کرد و می‌گفت آبرویش جلوی فامیل‌هایش رفته است. تا دستم را بردم طرف سبزی‌ها یکهو صدای بازشدن در آمد. قلبم داشت از جا کنده می‌شد. یک لحظه اسباب و اثاثیهٔ خانه‌مان را تصور کردم که رضوان‌‌خانم با عصبانیت پرتشان می‌کند توی کوچه. بابا را که از پشت یک‌عالمه بادکنک دمِ در دیدم، نفس راحتی کشیدم. بادکنک‌های وصل‌شده به چوب کلفت را تکیه داد به دیوار و دست‌هایش را زیر شیر جلوی حوض وسط حیاط شست. 

– تو چرا زود اومدی از مدرسه؟

– یکی از بچه‌ها غش کرد، زود تعطیلمون کردن.

نگاهی به من انداخت و خندید. انگار از چشم‌هایم فهمید که داشتم دروغ می‌گفتم. من هم زدم زیر خنده.

– امروز چند تا بادکنک فروختی؟

– هیچ‌چی.

از جایش بلند شد و داشت بادکنک‌ها را می‌برد توی اتاق که صدای مامان بلند شد.

– پس مرغت کو؟ وای خدا! 

– پولم نرسید. حالا حتماً باید شام بذاریم جلوشون؟

چند تا پَر سبزی کندم و پریدم توی زیرزمین، اما خرگوش نبود. همه‌جای زیرزمین را گشتم، ولی انگار دود شده و رفته بود هوا. از پله‌ها رفتم بالا و دوروبر حیاط را گشتم، ولی آنجا هم نبود. دوباره برگشتم به زیرزمین و دیدم بابا خرگوش را بغل کرده است. 

– برو یه ظرف آب کُن بیار. این زبون‌بسته تشنه‌ست.

سریع رفتم کاسهٔ کوچکی را آب کردم و بردم توی زیرزمین. بابا ظرف آب را گذاشت جلوی خرگوش. مامان یکهو در زیرزمین را باز کرد و تا خرگوش را دید، صورتش از عصبانیت قرمز شد. می‌دانستم که رضوان‌‌خانم چقدر بدش می‌آید حیوان توی خانه‌اش باشد و فکر می‌کند منبع مو و کثافت است. تا آمدم دهانم را باز کنم که بگویم خودم همین‌جا نگهش می‌دارم، صدای زنگ در بلند شد. مهمان‌ها بودند. باید خرگوش را ول می‌کردم و می‌رفتم پیش مهمان‌ها. در زیرزمین را بستم. خداخدا می‌کردم که رضوان‌ خانم هوس ترشی نکند و نرود توی زیرزمین. با اوقات‌تلخی نشستم پیش عمه‌طیبه و او هم مدام از درس و مدرسه می‌پرسید. مامان آن سر اتاق، پای سماوربرقی، استکان‌های چای را پُر می‌کرد. بعد هم درِ گوش بابا که منتظر بود استکان‌ها پر شوند، آرام پچ‌پچ ‌کرد. دلم یکهو شور افتاد. هر موقع پچ‌پچ می‌کردند بعدش یک اتفاقی می‌افتاد مثل همان‌موقع که بابا را اخراج کرده بودند. بابا با سینیِ پُر از چای آمد این سر اتاق و مامان گفت می‌رود از رضوان‌خانم چند تا پیاز قرض بگیرد. بابا تلویزیون را روشن کرد و گذاشت روی کانالی که مدام مستند پخش می‌کرد. بعد هم شروع کرد به هندوانه‌گذاشتن زیر بغل من که از بس برنامهٔ مستند نگاه می‌کنم اطلاعات عمومی‌ام خوب است و چه و چه. دل توی دلم نبود تا بروم توی زیرزمین و به خرگوش سر بزنم. اما با آن‌همه هندوانه‌ای که بابا زیر بغلم گذاشته بود باید همان‌جا جلوی تلویزیون می‌نشستم و خودم را شیفتهٔ برنامه‌های مستند نشان می‌دادم. یک نفر رفته بود وسط جنگل‌های آمازون و داشت دربارهٔ آدم‌ها و نابودی زمین حرف می‌زد. بوی پلو بلند شد و تا بقیه مشغول سفره پهن‌کردن شدند از فرصت استفاده کردم و رفتم توی زیرزمین. اما خرگوش سر جایش نبود. همه‌جا را گشتم. نبود که نبود. صدای مامان را شنیدم که می‌گفت بروم سر سفره. داشتم دیوانه می‌شدم و به این فکر می‌کردم که نکند رضوان‌‌خانم فهمیده و بلایی سر او آورده باشد. از پله‌ها بالا رفتم و نشستم سر سفره. توی ظرف بزرگِ وسطِ سفره پُر از پلو با گوشت بود و عمه‌طیبه و شوهرش حمله کرده بودند به آن‌ها. رویم را برگرداندم و از لای درِ باز اتاق چشمم خورد به برق چاقو که کنار حوض وسط حیاط بود.

نوشته آزمایش علمی – داستان کوتاهی از محبوبه عموشاهی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شب از چشم‌ها ریخت

و صبح به آسمان نرسید.

آخرین نفسی که قبل از خواب گرفته بود… 

مثل دود در ریه‌هایش شکست.

زنگ خانه صدا زد

بلند بلند بلندتر.

در را باز کرد

نزدیک آمد

ملحفه را رویش کشید و کنارش خوابید.

در، چهارچوب را بوسید

و با چشمی که به پایین دوخته بود

خداحافظی کرد.

نزدیک شد

و سرش را روی ملحفه گذاشت.

موزائیک‌ها سرد شدند

و آخرین نفس را

از ریه‌های آپارتمان بیرون دادند.

کرم‌ها با دف و سنتور

از پله‌ها بالا آمدند.

جشن شروع شده بود

و خانه

قبل از اینکه موشک‌ها پیدایش کنند

آخرین خانه‌ای بود که در شهر زنده مانده بود

نوشته بمب‌باران؛ شعری از محمدرضا عبادی صوفلو اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از غم روزنامه‌ها پیداست

پای اخبار خوب می‌لنگد

شب به چشم زمانه سنجاق است

آسمان با طلوع می‌جنگد

خانه‌ام سال‌هاست ناامّید

بر گسل‌های درد خوابیده

مرزهایش غریب، از هر سو

دور دیوار رنج پیچیده

سوزش زخم‌های تحمیلی

رد انگشت‌های تاتاری

هی نشسته به جان این خانه

وای از این سرنوشت اجباری!

شهر در هر بهار بی‌لبخند

بغض‌ شد بی‌صدا کمانه گرفت

عاقبت با تمام بی‌رحمی

تیرهایش مرا نشانه گرفت

پای خرداد خیس باریدم

پابه‌پای تمام مادرها

زیر تابوتِ این‌همه عاشق

خم شده قامت صنوبرها

من جهانم دو نیمهٔ خالی‌ست

با شب و روزهای پژمرده

بین دیوار شرق تا غربش

استخوان‌های من ترَک خورده!

این‌طرف من به شوق آینده

زندگی را مرور می‌کردم

آن‌طرف لاله‌های پرپر را

در دل تَنگِ گور می‌کردم

این‌طرف طفل زار بی‌مادر

آن‌طرف هم یتیم و ناخوانده

شاخه‌ام سر به آسمان است و

ریشه‌ام جای دیگری مانده

قصّه اما عجیب تکراری‌ست

در دیاری که زندگی گم شد

درد از هر طرف که می‌بینم

قسمت سفره‌های مردم شد!

با شکافی عمیق تا خوردم

روی جغرافیای ویرانی

قلب من هر دقیقه می‌ریزد

در خلیج همیشه ایرانی!

نوشته جغرافیای ویرانی؛ شعری از سمیه شیخی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

توو زندگی، هر پنجره دیواره اسماعیل

توو ریه‌هات انباری از سیگاره اسماعیل

وقتی نمونده واسهٔ بازی و خوشحالی

اسباب‌بازی‌مون همین آواره اسماعیل

ما کارگر، ما کارگر، ما کارگر بودیم

ما کارگر هستیم و این اجباره اسماعیل

تاریخ ما یعنی همین دل‌مردن و بودن

این زندگی، از زندگی بیزاره اسماعیل

وقتی تمومِ شهر با زیرِ کمر خوابه

بابات با اشکای تو بیداره اسماعیل

هرچی لگد خوردیم کافی نیست! انگاری

رو صورتت کلّی لگد جا داره اسماعیل

توی نگاه دوربین‌های بدون لنز

چشمت نگاتیوی ‌عمیق و تاره اسماعیل

ما توی این مرداب تاریکی گرفتاریم

از این شپش‌ها پشتمون می‌خاره اسماعیل

هر لحظه‌مون‌ دلگیره و اینو نمی‌فهمن!

مثل قرارِ آخرین دیداره اسماعیل

این گریه‌ها، این گریه‌ها، این گریه‌های تو

چیز جدیدی نیست… یه تکراره اسماعیل

نوشته اسماعیل؛ شعری از عباس اصغرپور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دهان باز می‌کند

و بشارتی نوین

بر عرصهٔ سکوت می‌نوازد

شمالش

رأس‌السرطانِ ویرانه‌های باختری  

جنوبش

رأس‌الجدی خرابه‌های خاوری

انقلابش

آتشفشان تفتانی‌ست بر کمربند استوایی 

شرابش

برگرفته از خوشه‌های پروین نصف‌النهاری

عروسی مردگان است و ظهور مدینه‌ای فاضله 

رقص کودکان طلسم‌شده و هم‌بستری مردان و زنان گمشدهٔ آتلانتیس 

سنگ‌ها

دوباره به‌هم ساییده

و الهه‌ها آبستن ربّ‌النوع

خورشید می‌شوند 

آمون دوباره متولد

و اهرام ثلاثه

قتلگاه سربازان اندیشه می‌شود

مژده‌ای برمی‌خیزد

دوباره جنگلی تحتِ امر شامپانزه‌ای

دوباره گوریل‌ها میدان‌داری می‌کنند

و میمون‌ها فرمانروایی 

اصالت وجودی ماست

که نسل‌هاست، قانون را

با دست‌های حیوان دوپا می‌نویسیم  

اینک آخرالزمانی‌ست

که بزغالهٔ نر شیر می‌دهد

و تیتر یک اخبار می‌شود

اینک آخرالزمانی‌ست

که ویروسی

تا ختنه‌گاه بشریت نفوذ می‌کند

و خدایان را به سخره می‌گیرد

آخرالزمان اینک است و گوسالهٔ سامری بر تخت 

آخرالزمان اینک است و الواح سنگیِ طور 

حرام‌زادگانی بر کرسی

خطابهٔ ده فرمان موسی را

بر پیشانی، حک کرده 

و فرزندان نامشروع خود را

به دایگی اموات می‌سپارند

اینک زمان

بر لب پیرزنی‌ست که می‌خواند

دهان باز کنید

باشد

تا «سپیده‌ای بتراود»

نوشته تا «سپیده‌ای بتراود»؛ شعری از اعظم اسعدی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شبنم‌ کاظمی – ایران

این بیست و سومین نامه‌ای‌ست که می‌نویسم. دیوانه شدم سالومه. کجایی آخر؟ به هر چیزی باربط و بی‌ربط بند می‌کنم، شاید خبری از تو بشنوم. رادیو، تلویزیون، اینترنت، اخبار داخل و خارج، غریبه، آشنا، تازه‌وارد؛ به هرکسی بگویی رو انداختم. از تو خبری نیست که نیست. کجایی سالومه؟ چرا نیامدی؟ قرار بود بعد از مرز همدیگر را ببینیم. بیست و یکم هر ماه می‌روم به محل قرارمان. نکند آن دو هفته‌ای که نیامدم آمده باشی و وقتی دیده‌ای من نیستم، فکر کرده باشی که من یادم رفته یا بی‌خیال شده‌ام؟ یا اصلاً نگرانم شده باشی؟ از هر ایرانی تازه‌واردی از تو می‌پرسم، چیزی نمی‌داند. مگر می‌شود؟ با این ملت چه‌کار کرده‌اند که روزِ به‌آن مهمی در یاد هیچ‌کسی نیست؟ چرا هیچ خبری از آن روز پیدا نمی‌شود؟ مگر یک حکومت می‌تواند حافظهٔ مردمش را دست‌کاری کند تا یک روز خاص را برای همیشه از یاد ببرند؟ اگر اینجا بودی همان‌طور که توی ویزور دوربینت نگاه می‌کردی، می‌گفتی: «توانستن که می‌تواند. درست مثل ۴ ژوئن که در چین وجود ندارد، هر روزی از تاریخ می‌تواند به‌راحتی و طی یکی دو نسل از حافظه‌‌ها پاک شود.» و اضافه می‌کردی: «مگر اینکه در تاریخ شفاهی زنده بماند.»

 اما… در تاریخ شفاهی هم خبری از آن روز نیست.

دیروز توی غذاخوری کمپ که نشسته بودم و به ساندویچم نگاه می‌کردم، یاد تو بودم. تلویزیون روشن بود و من دنبال سس سفید می‌گشتم. توی این خراب‌شده همیشه چیزی کم است. توی غذاخوری سس سفید نیست. توی توالت مایع دست‌شویی نیست. توی حمام هم شامپو نیست. اخبار خارجی از تلویزیون پخش می‌شد. اسم ایران که آمد، بی‌اختیار گوش‌هایم را گرفتم. باید فراموش کنم و از هر چیزی که من را به یاد آن روزها می‎اندازد، فرار کنم. توی جلسه‌های مشاورهٔ کمپ، دکتر هانکه می‌گوید اگر می‌خواهم اینجا دوام بیاورم باید، باید ایران را فراموش کنم. شاید من این‌طور حس می‌کنم، اما «باید»، «ایران» و «فراموش» را با تأکید خاصی می‌گوید.

ساندویچم را برداشتم و روی میز دنبال سس سفید گشتم. یاد تو بودم که سس قرمز و سفید را با هم روی ساندویچ یا پیتزایت می‎ریختی و وقتی گاز می‌زدی لب بالایی‌ات پر از سس می‌شد. سس‌هایی که سهم من بود. سس سفید نبود. نداشتند. کلافه بودم. سس سفید می‌خواستم و نبود. تو نبودی تا دور لب‌هایت پر از سس شود. ساندویچ را انداختم توی سطل و رفتم نشستم توی دست‌شویی و یک دل سیر گریه کردم. گریه کردم تا دیوانه نشوم.

دوباره قرص‌های تلخی را که دکتر هانکه برای کابوس‌ندیدن داده بود، شروع کردم. همان دیروز بعد از اینکه از دست‌شویی بیرون آمدم، رفتم توی راهروی کمدها و دو سه تا با هم بالا انداختم. رویش هم یک قاشق ماست خوردم تا تلخی‌اش را بگیرد. بعد آمدم دراز کشیدم روی تخت، اپیزود آخر «رادیو بندر» را پلی کردم و به تو فکر کردم. به تو و آن روز. به هزاران احتمالی که می‌توانست رخ داده باشد و در کابوس‌هایم دیده‌امشان. شاید عملیات لو رفته و دستگیر شده باشی و اصلاً عملیاتی انجام نشده باشد. شاید عملیات کامل شده و بعد تو را گرفته‌اند و الان جایی در انفرادی هستی و بنا به مصالح ملی یا هر چیز دیگری که خودشان می‌دانند، صدایش را در نیاورده‌‌اند. شاید نارنجک‌ها منفجر نشده باشند. شاید تو ترسیده‌ای و قبل از اینکه ضامن را بکشی، پشیمان شده‌ای. مثل سه سال پیش که دم مرز از فرار‌کردن و پناهندگی پشیمان شدی. نکند یکی از آن‌ها قبل از اینکه فرار کنی منفجر شده باشد؟ کاش پشیمان شده باشی سالومه. کاش نارنجک‌ها عمل نکرده باشند. کاش زنده باشی. سالومه! سالومه… چند احتمال دیگر ممکن است رخ داده باشد که هنوز در خواب‌هایم ندیده‌ام؟ چرا هیچ‌کس خبری از تو و آن روز ندارد؟

*این مجموعه‌داستان را می‌توانید به‌صورت رایگان از طریق لینک زیر در وب‌سایت ناشر بخوانید:

https://sayeha.org/ap4241

نوشته رادیو بندر – داستان کوتاهی از شبنم‌ کاظمی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.