مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

پنج سال پیش از طریق دوست و همکار گرامی‌مان، دکتر سارا جلالی، با مؤسسهٔ خیریه‌ای متفاوت در ونکوور آشنا شدیم که هرچند مدت کوتاهی از تأسیسش می‌گذشت، کارهایی بسیار متمایز و جالب توجه انجام داده بود. این مؤسسه‌ تمرکزش را روی فراهم‌آوردن امکاناتی برای بازی کودکانی قرار داده بود که بسیاری از آن‌ها امکان بازی‌کردن در محیطی مناسب را نداشتند. آن زمان گفت‌وگوی دکتر سارا جلالی با رضا مروستی یکی از پایه‌گذاران این مؤسسه با استقبال ایرانیان ونکوور و ورای آن مواجه شد. سه سال بعد و کمی پس از همه‌گیری کووید-۱۹، در زمانی که دیگر The Power of Play خیریه‌ای جاافتاده شده بود، گفت‌وگوی دیگری با رضا مروستی داشتیم دربارهٔ پروژه‌های جدید این مؤسسه ازجمله پروژه‌ای که در ایران آغاز کرده بودند. حالا دو سال از آن زمان گذشته و پروژه‌های این مؤسسه در ایران به‌بار نشسته است. به‌همین مناسبت گفت‌وگوی دیگری داشتیم با ایشان تا برای خوانندگانمان از این پروژه‌ها و برنامه‌های آینده‌شان بگویند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

 *********

آقای مروستی عزیز، پیش از هر چیزی سپاسگزاریم از اینکه بار دیگر دعوت ما را برای گفت‌وگو پذیرفتید. با وجود اینکه پیش از این دو بار در سال‌های گذشته با شما گفت‌وگو داشته‌ایم، ممنون خواهیم شد باز معرفی کوتاهی از خود داشته باشید تا خوانندگانی که پیش‌تر شانس آشنایی با شما را نداشته‌اند، کمی دربارهٔ شما و فعالیت‌های اجتماعی‌تان بدانند.

من رضا مروستی هستم. در سال ۲۰۰۲ همراه با خانواده‌ام به کانادا مهاجرت کردیم. در ونکوور در رشته‌های مختلف مشغول به تحصیل شدم، ولی هیچ‌کدام از آن‌ها من را راضی نمی‌کرد، چیز گمشده‌ای در خودم احساس می‌کردم که نمی‌دانستم چیست. از کودکی دنبال ماجراجویی بودم. در ونکوور هم به‌دنبال ورزش‌های هیجانی و مخاطره‌آمیز (extreme sport) رفتم.

چند حادثهٔ نزدیک به مرگ را پشت سر گذاشتم، بعد از آخرین حادثه که در پرواز سریع (speed flight) بود، به خود آمدم و از خودم پرسیدم چرا دنیا چند بار به من فرصت زندگی داده؟ آنجا بود که پس از جست‌وجو برای یافتن هدف زندگی به «قدرت بازی» پی بردم.

لطفاً کمی هم دربارهٔ پیشینه و اهداف سازمان غیرانتفاعی «قدرت بازی» یا همان The Power of Play برایمان بگویید.

«قدرت بازی» را در دسامبر سال ۲۰۱۶ به‌عنوان یک موسسه‌ٔ خیریهٔ کانادایی تأسیس کردم. هدف قدرت بازی این است که بچه‌های نیازمند دنیا فرصتی برای کودکی‌کردن و رشد داشته باشند. ما با پروژه‌های پایدارمان به جوامع درحالِ‌توسعه کمک می‌کنیم. ما پارک‌های بازی را با لوازم بازیافتی می‌سازیم.

چه چیزی موجب شد که از میان نیازهای گوناگون بچه‌ها، به موضوع بازی و در واقع فراهم‌نمودن فضا و لوازم بازی برای آن‌ها بپردازید؟

بازی نقش بزرگی در زندگی من داشته است. یادم است در زمان جنگ بین ایران و عراق و در موشک‌باران‌ها من با بازی بر ترس غلبه می‌کردم. بازی، نقشی اساسی در رشد روانی و عقلانی و جسمانی کودک دارد. در هنگام بازی بچه‌ها با هم آشنا شده و ریسک‌پذیر می‌شوند و وقتی با مشکلی برخورد می‌کنند، به‌دنبال راه‌حل می‌گردند. خیلی از بچه‌‌هایی که ما افتخار کمک‌رسانی به آن‌ها را داریم، کودکان پناهنده، کودک‌سرباز یا کودکان بی‌سرپرست‌اند.

طبق آنچه در وبسایت شما آمده، شما تاکنون موفق شده‌اید بیش از ۳۰ زمین بازی در کشورهای مختلف دنیا بسازید و روی زندگی بیش از ۲۷٬۵۲۰ کودک تأثیر بگذارید. لطفاً بفرمایید در کدام کشورها این زمین‌های بازی را ساخته‌اید و ملاک شما برای انتخاب این کشورها چه بوده است. آیا هدف شما بیشتر تمرکز بر روی جوامع در حال توسعه است؟ تا جایی که نقشهٔ جهان در وبسایت شما نشان می‌دهد، در کانادا هم پروژه‌هایی داشته‌اید، لطفاً دربارهٔ آن‌ها هم برایمان بگویید.

البته اطلاعات وبسایتمان به‌روز نیست؛ ما تاکنون در ۱۱ کشور ۳۶ پارک ساخته‌ایم که بیش از۳۲٬۰۰۰ کودک را پوشش می‌دهد. ما بیشتر در مناطق جنگ‌زده و کشورهای فقیر و درحالِ‌توسعه فعالیت می‌کنیم. همچنین در کانادا هم برای بومیان اقدام به ساخت زمین بازی کرده‌ایم.

مگر در کانادا دولت برای ساخت زمین‌های بازی از طریق شهرداری‌ها اقدام نمی‌کند؟

بخش عمده‌ای از بومیان کانادا در مناطق حفاظت‌شده زندگی می‌کنند که شهرداری‌ها در آنجا فعال نیستند. متأسفانه این مناطق بسیار محروم‌اند و مردم از بسیاری از امکانات مناطق شهری، ازجمله زمین‌های بازی برای کودکان، بی‌بهره‌اند. یکی از مناطقی که ما در حال ساخت زمین بازی در آن هستیم، منطقهٔ حفاظت‌شده‌ای در شهر لیتن در بریتیش کلمبیاست (Lytton) است؛ شهری که تابستان گذشته به‌دلیل آتش‌سوزی گسترده به‌کلی از بین رفت. به‌طور مثال، در این منطقهٔ حفاظت‌شده که در آن‌سوی رودخانه است، بومیان حتی پلی برای گذر از آن و آمدن به منطقهٔ شهری ندارند و از کشتی کابلی (Reaction Ferry) برای این امر استفاده می‌کنند و در فصلی که آب بالا می‌آید، حتی رفت‌و‌آمدشان به آن شیوه هم غیرممکن می‌شود.

برای ساخت این زمین‌های بازی با چه مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کنید؟ منابع مالی برای تهیهٔ بودجهٔ کارتان چیست؟

مشکل اصلی ما تأمین بودجه است. در کنار آن در خیلی از کشورهایی که کار می‌کنیم با دولت‌ها مشکل داریم، چون به‌عنوان یک تیم خارجی وارد آنجا می‌شویم و برخی دولت‌ها روی حضور ما حساس‌اند. همچنین در مناطقی فعالیت می‌کنیم که درگیر جنگ‌های داخلی یا قبیله‌ای‌اند، یا در آن مناطق بیماری‌هایی مثل مالاریا شایع است، یا کمبود آب و غذا دارند. بیشتر بودجهٔ ما از شبکهٔ دوستان و آشنایان است. البته ما از حمایت چند شرکت برخورداریم مثل DocuSign، ‏XDSsummit و ‏DOC LAND FILMS که بعضی از پروژه‌های ما را حمایت کرده‌اند.

خبردار شدیم که اخیراً در ایران فعالیت‌هایی داشته‌اید. لطفاً کمی دربارهٔ این پروژه برایمان بگویید. در چه مناطقی از ایران زمین بازی ساخته‌اید و آیا مسئولان با شما همکاری کرده‌اند؟

در منطقهٔ جازموریان در سیستان و بلوچستان پنج پارک ساختیم. ما با دولت هیچ تعاملی نداریم. ما مستقیماً با مردم همان روستا همکاری می‌کنیم. زمین‌ مورد نیاز را یا مردم روستا اهدا می‌کنند یا در مدارس زمین بازی می‌سازیم.

تجهیزات، وسایل ساخت‌و‌ساز و مصالح مورد نیاز خود برای ساخت زمین‌های بازی را از چه منابعی تأمین می‌کنید؟ تا چه اندازه استفاده از مواد بازیافت‌شده و توجه به محیط زیست در این منابع لحاظ می‌شود؟

تا جایی که مقدور باشد از لوازم بازیافتی مثل تایر ماشین، قطعات اتومبیل‌های فرسوده و چوب استفاده می‌کنیم. در ایران بعضی از لوازم را از شرکت‌های پارک‌سازی می‌خریم. معمولاً بیش از ۵۰ درصد پارک‌ها از لوازم بازیافتی ساخته می‌شود. در سال ۲۰۲۱ بیش از ۱٬۶۵۰ تایر بازیافت کردیم که خودش کوهی از زباله بود.

بهترین و تلخ‌ترین خاطرهٔ شما طی انجام پروژهٔ اخیرتان در ایران چه بود؟ اصولاً این نوع زندگی در حرکت چگونه است، و مهم‌ترین درسی که از این سفرها گرفته‌اید، چه بوده است؟ 

زمانی که پارکِ روستای رانک در حال اتمام بود، گروهی از والدین کودکان از روستای دورافتاده‌تری پیش مدیر پروژه آمدند و گفتند ما در مورد پارک بازی چیزهایی شنیدیم و از شما دعوت می‌کنیم به روستای ما بیایید و تقاضا داریم که برای فرزندان ما هم پارک بازی بسازید. این خیلی زیبا بود که عده‌ای از اولیا از مسافتی دور با پای پیاده بیایند و درخواست ایجاد پارک بازی برای بچه‌هایشان داشته باشند.

و اما از تلخ‌ترین‌ها، بعد از چند روز که پارک کامل و افتتاح شده بود، صبح که بچه‌ها با شادی و شعف به‌سمت پارک می‌دویدند، ناگهان متوجه شدند تعدادی از وسایل پارک دزدیده شده است. برای کودکانی که برای اولین‌بار صاحب پارک شده بودند، ازدست‌دادن آن وسایل بازی خیلی سخت بود.

چه برنامه‌هایی برای آیندهٔ فعالیت‌های اجتماعی‌تان در سر دارید؟ چه پروژه‌هایی در آیندهٔ نزدیک قرار است به‌انجام برسانید؟

به‌زودی در مدرسهٔ نابینایان و همچنین مدرسهٔ ناشنوایان در سریلانکا پارکی استثنایی خواهیم ساخت. طراحی این پارک استثنایی بر اساس طرح‌های دریافت‌شده از بچه‌های منطقه به‌درخواست مؤسسهٔ «قدرت بازی» با همکاری دانشگاه امیلی کار و همچنین هماهنگی با دانشگاهی در چین انجام شده و به‌زودی ساخته خواهد شد. در این پارک‌ها توجه ویژه‌ای به استفاده از رنگ‌ها برای بچه‌های ناشنوا و حس لامسه برای بچه‌های نابینا در بازی‌ها شده است. علاوه بر این دو پارک، به‌زودی در هائیتی، زامبیا، زیمبابوه و سوریه هم پارک‌هایی خواهیم ساخت.

افراد علاقه‌مند به انجام چنین فعالیت‌هایی و نیز حامیان مالی چگونه می‌توانند با شما تماس بگیرند و در این کار خیر سهیم باشند؟

کارهای ما فقط با همراهی و همیاری دیگران امکان‌پذیر خواهد بود. دوستان و همراهان مجلهٔ رسانهٔ همیاری می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ چگونگی کمک به پروژه‌های ما از وبسایت ما در آدرس www.thepowerofplay.ca دیدن کنند.

با آرزوی موفقیت‌های هرچه بیشتر برای شما در پروژه‌های آینده‌تان، بار دیگر از وقتی که به ما دادید، سپاسگزاریم.

نوشته «قدرت بازی» فرصتی برای کودکی‌کردن بچه‌های نیازمند دنیا  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با عکس‌های زیبایی از دکتر سارا جلالی، هنرمند ایرانی-کانادایی

گس‌تاون یکی از مناطق تاریخی شهر ونکوور است که نمادهای مهمی از این شهر در آن جای گرفته است. از جمله ساختمان شش‌طبقهٔ هتل یوروپ در میدان میپل تری و ساعت بخار معروف در تقاطع خیابان‌های کمبی و واتر. 

گس‌تاون نخستین محله در ونکوور بود و نامش برگرفته از جک دیتون ملقب به «گسی جک» ‎(“Gassy” Jack Deighton)‎، دریانوردِ اهل یورکشایر و ناخدای قایق‌های بخار بود که در سال ۱۸۶۷ برای افتتاح اولین میکده منطقه به آنجا آمد. او به‌دلیل عادتِ طولانی صحبت‌کردن یا gassing، مشهور بود و منطقهٔ اطراف میکدهٔ او با نام «شهر گسی» (Gassy’s town) شناخته شد؛ نام مستعاری که به «گس‌تاون» تبدیل شد. 

افتتاح بندر ونکوور و همچنین راه‌آهن پاسیفیک، به این منطقه رونق چشمگیری بخشید. علی‌رغم اینکه تنها دو ساختمان از این منطقه از آتش‌سوزی بزرگ ونکوور در سال ۱۸۸۶ به‌جا ماند، ولی خیلی زود همهٔ منطقه دوباره بازسازی شد و زندگی و کسب‌وکار در آن رونق گرفت. رونقی که تا به امروز ادامه داشته است و گس‌تاون را به یکی از مراکز اصلی گردشگری ونکوور بدل کرده است. در سال ۲۰۰۹ این منطقه به‌عنوان مکان تاریخی ملی ثبت شد.

دربارهٔ زندگی گسی جک در سال‌های اخیر و به‌ویژه توسط بومیان مباحثی به میان کشیده است. از جمله گفته شده که او پس از درگذشت همسر اولش، با دختر بومی ۱۲ ساله‌ای ازدواج کرده است، دختری که گفته می‌شود سه سال بعد توانست از دست او بگریزد. این بحث‌ها و دیگر انتقادات به او باعث شد که در ژوئن ۲۰۲۰ بر روی تندیس گسی جک در میدان میپل تری در گس‌تاون به‌نشانهٔ اعتراض، رنگ قرمز پاشیده شود. هرچند کسی مسئولیت این کار را به‌عهده نگرفت.

شاید بتوان معروف‌ترین نماد گس‌تاون را ساعت بخار آن در تقاطع خیابان کمبی و واتر دانست. این ساعت در سال ۱۹۷۷ برای پوشاندن توری دریچهٔ بخار در آن مکان، که بخشی از سیستم گرمایش بخار توزیع‌شده در ونکوور بود، به‌عنوان راهی برای مهار بخار و همچنین جلوگیری از خوابیدن بی‌خانمانان در آنجا در شب‌های سرد سال ساخته شد. طراحی اولیهٔ آن معیوب بود و پس از ازکارافتادن باید با برق تغذیه می‌شد. مکانیسم بخار این ساعت با حمایت مالی کسب‌وکارهای محلی به‌طور کامل بازسازی شد، چرا که به یکی از جاذبه‌های اصلی گردشگری تبدیل شده بود.

در اکتبر ۲۰۱۴ این ساعت به‌طور موقت برای تعمیرات اساسی توسط سازندهٔ اصلی آن برداشته شد و در ژانویهٔ ۲۰۱۵ دوباره در همان مکان نصب شد.

عکس روی جلد این شماره از این ساعت و همچنین عکس‌هایی که در این مطلب درج شده است، اثر دکتر سارا جلالی، هنرمند ایرانی-کانادایی، است که عکس‌های زیبایش از شهر و طبیعت زیبای ونکوور و البته نقاط دیگر جهان، مخاطبان زیادی را به خود جلب کرده و جوایزی را هم برای او به ارمغان آورده است، از جمله جایزهٔ نمایشگاه SPECTRUM 50 شهر وست ونکوور در سال ۲۰۱۸.

برای دیدن عکس‌های بیشتر از این هنرمند صفحهٔ اینستاگرام و فیس‌بوک او را دنبال کنید:

www.instagram.com/saraacademy.art

www.facebook.com/saraAcademy.inc

نوشته مروری بر تاریخچهٔ محلهٔ قدیمی گس‌تاونِ ونکوور و ساعتِ بخارش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – ونکوور

عکس‌ها: گروه مردم‌نهاد «یکی هستیم»

سه سال پیش از طریق دوست و همکار گرامی‌مان، دکتر سارا جلالی، با مؤسسهٔ خیریه‌ای متفاوت در ونکوور آشنا شدیم که هرچند مدت کوتاهی از تأسیسش می‌گذشت، کارهایی بسیار متمایز و جالب توجه انجام داده بود. این مؤسسه‌ تمرکزش را روی فراهم آوردن امکاناتی برای بازی کودکانی قرار داده بود که بسیاری از آن‌ها امکان بازی کردن در محیطی مناسب را نداشتند. آن زمان گفت‌وگوی دکتر سارا جلالی با رضا مروستی یکی از پایه‌گذاران اولیهٔ این مؤسسه با استقبال ایرانیان ونکوور و ورای آن مواجه شد. حالا دیگر The Power of Play خیریه‌ای جاافتاده است و رضا مروستی و همکارانش در نقاط مختلف دنیا از جمله ایران زمین‌های بازی برای کودکانی ساخته‌اند که شاید هیچ‌وقت نمی‌توانستند در دوران کودکی از امکان بازی کردن در چنین فضاهایی بهره‌مند شوند. حال پس از سه سال، گفت‌وگوی کوتاهی با رضا مروستی داشتیم تااز آخرین پروژه‌های The Power of Play برایمان بگوید.

رضای عزیز با سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً کمی دربارهٔ تاریخچه و اهداف The Power of Play برایمان بگویید.

ممنون‌ام از وقتی که به من دادید. ما در The Power of Play، با لوازم بازیافتی زمین‌های بازی خلاقانه و پایداری برای بچه‌هایی می‌سازیم که به این زمین‌ها نیاز دارند. این مؤسسه در دسامبر ۲۰۱۶ پایه‌گذاری شد و از آن زمان ما ۱۶ زمین بازی در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی ساخته‌ایم که زندگی بیش از ۱۳٬۰۰۰ نفر را تحت تأثیر قرار داده است.

بسیاری از مؤسسات خیریه ابعاد دیگری از زندگی افراد را تحت پوشش قرار می‌دهند، چه شد که شما تصمیم گرفتید به ساخت زمین‌های بازی برای بچه‌ها اقدام کنید؟

بازی نقشی حیاتی در رشد جسمی، روانی و احساسی کودکان ایفا می‌کند. از طریق بازی است که کودکان دنیای پیرامونشان را درک می‌کنند، با ضربات روحی کنار می‌آیند و خلاقیتشان را پرورش می‌دهند. در عین حال، اهمیت بازی کردن در بسیاری از کشورهای در حال توسعه و کمپ‌های پناه‌جویان نادیده گرفته شده است. به‌همین دلیل ما تصمیم گرفتیم روی این بخش تمرکز کنیم و فعالیت‌هایمان را در این زمینه انجام بدهیم.

زمین‌های بازی را چطور می‌سازید؟

زمین‌های بازی ما توسط خود کودکان آن محل طراحی می‌شود تا سلیقه‌شان در آن در نظر گرفته شده باشد و بدانند صدایشان اهمیت دارد. آن‌ها بهتر از هر کسی می‌دانند که دوست دارند چطور بازی کنند. برای همین از آن‌ها می‌خواهیم چیزهایی را که دوست دارند در زمین بازی داشته باشند برایمان نقاشی کنند. تیم طراحی و ساخت ما نقاشی‌های آن‌ها را به واقعیت بدل می‌کند. ما همیشه در ساخت زمین‌های بازی افراد محلی را مشارکت می‌دهیم تا این حس در آن‌ها به‌وجود بیاید که بخشی از این تغییرات در محیط زندگی‌ کودکانشان‌اند. وقتی مردم محلی در ساخت این زمین‌ها مشارکت می‌کنند، آن را مال خودشان می‌دانند و هم بیشتر از آن استفاده می‌کنند و هم بهتر از آن نگهداری می‌کنند.

مصالح مورد نیاز برای ساخت زمین‌های بازی را از کجا تأمین می‌کنید؟

ما همهٔ مصالح و نیروی کار مورد نیاز را از منابع محلی تأمین می‌کنیم تا اقتصاد منطقه را تقویت کنیم. تا جای ممکن از مواد بازیافت‌شده استفاده می‌کنیم تا سیاره‌ای را که در آن زندگی می‌کنیم تمیزتر کنیم، جرقه‌ای از خلاقیت در ذهن کودکان بزنیم و پایداری را در بین مردم محلی ترویج دهیم. 

شنیدیم به‌تازگی پروژه‌ای را در ایران انجام داده‌اید، لطفاً کمی دربارهٔ آن برایمان بگویید.

تازه‌ترین پروژهٔ ما ساخت زمین بازی در روستای بوئینگ جازموریان در استان کرمان بود که با همیاری گروه مردم‌نهاد «یکی هستیم» اجرا و افتتاح شد. در این پروژه، یک زمین بازی برای ۵۰۰ کودک این منطقه و روستاهای اطراف ساختیم. این زمین بازی مثل سرابی است در دل کویرِ بی‌آب و علف با این تفاوت که واقعی است و از بین نمی‌رود. ما برای ساخت این زمین ۳۰ اصله نخل را به آنجا منتقل کردیم و دورتادور زمین کاشتیم تا فضایی سایه‌دار ایجاد کنیم. همچنین در حال ساخت یک مرکز اجتماعات با همکاری شریک محلی‌مان در آنجا هستیم.

چه پروژه‌هایی در دست اجرا دارید؟

ما دو پروژهٔ زمین بازی جدید در دهکدهٔ امید (Hope) در رواندا و همچنین پرورشگاه/مدرسه در کاسسه، اوگاندا در دست اجرا داریم. همچنین ما پس از پروژهٔ بوئینگ جازموریان برای اولین بار کمی متفاوت با زمینه‌هایی که تاکنون کار کرده‌ایم، تصمیم به تأمین مواد غذایی برای مردم منطقه گرفتیم. در زمان اجرای پروژهٔ ساخت زمین بازی متوجه شدیم که مردم این منطقه بسیار محروم‌اند. با بررسی‌هایی که کردیم دریافتیم که می‌توانیم با ۱۴ دلار، ۱۰ کیلوگرم برنج، یک کیلوگرم عدس، یک گالن روغن و یک گالن رب گوجه‌فرنگی برایشان بخریم که این می‌تواند غذای یک خانوار را به‌مدت یک ماه تأمین کند.

به‌همین دلیل، کمپین جدیدی راه‌اندازی کرده‌ایم و هدفمان این است که کسی در آنجا گرسنه نخوابد. می‌خواهیم این پروژه را در سرتاسر جادهٔ ایرانشهر در آن منطقه پیاده کنیم. از همه دعوت می‌کنیم در این پروژه و همچنین پروژه‌های دیگر ما مشارکت کنند. کمک‌ها و حمایت‌های شما زندگی جدیدی برای بچه‌ها می‌سازد و بازی و شادی را به زندگی‌هایشان می‌آورد و همه‌مان می‌دانیم که شادی بچه‌ها واگیردار است! چه کاری بهتر از این می‌تواند باشد که دنیایمان را به جایی شادتر تبدیل کنیم و این با شادی بچه‌ها میسر می‌شود.

با آرزوی موفقیت هرچه بیشتر برای شما در پروژه‌های بی‌نظیرتان و سپاس از وقتی که به ما دادید.

نوشته رضا مروستی: شادی بچه‌ها واگیردار است! اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تعدادی از آثار عکاسی دکتر سارا جلالی، در گالری Silk Purse Arts Centre وست ونکوور در معرض نمایش و فروش قرار داده شده است. در این نمایشگاه که از سوی شورای هنرهای جامعهٔ وست ونکوور برگزار می‌شود، در کنار آثار دکتر سارا جلالی، آثار نقاشی هنرمند دیگری به نام باب آراکی به نمایش گذاشته شده است.

مراسم افتتاحیهٔ این نمایشگاه روز سه‌شنبه ۵ نوامبر از ساعت ۱۸ تا ۲۰ و با استقبال خوب بازدیدکنندگان برگزار شد. از جمله بازدید کنندگان روز نخست این نمایشگاه ریچارد استوارت، شهردار شهر کوکئیتلام، بود که خودش نیز از علاقه‌مندان به هنر عکاسی است.

دکتر سارا جلالی در متنی که به‌منظور معرفی خودش برای این نمایشگاه نوشته، گفته است که عکاسی را سه سال پیش و به‌طور اتفاقی زمانی که در روزی بارانی در ونکوور عکس گربه‌ای را در کنار گودال آبی که انعکاس تصویر درختان در آن پیدا بوده گرفته، آغاز کرده است. او این عکس را الهام‌بخش خودش دانسته و به‌همین دلیل نام آن را Inspiration گذاشته است. این هنرمند اضافه کرده است که این عکس موجب تغییر نوع زاویهٔ نگاهش به جهان اطراف شده است.

 از آن زمان تاکنون او عکس‌های زیادی از نقاط مختلف جهان گرفته و بیشتر عکس‌هایش، مناظر شهری، زیبایی‌های طبیعت و زوایای متفاوتی از دنیای پیرامون ما را به‌تصویر می‌کشد. عکس‌های این هنرمند تاکنون توسط چندین رسانهٔ کانادایی و همچنین رسانه‌های فارسی‌زبان ونکوور از جمله رسانهٔ همیاری منتشر شده است.

گفتنی است در نمایشگاه SPECTRUM 50 که در ماه مارس ۲۰۱۸ در همین گالری و توسط شورای هنرهای جامعهٔ وست ونکوور برگزار شد و آثار ۵۰ هنرمند ساکن این شهر با رسانه‌ها، سبک‌ها و سوژه‌های متفاوت، توسط هیئت گزینش انتخاب شد و در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفت، عکس Inspiration دکتر سارا جلالی از سوی بازدیدکنندگان به‌عنوان بهترین اثر شناخته شد و جایزه گرفت.

این نمایشگاه از ۵ تا ۲۴ نوامبر در گالری Silk Purse Arts Centre وست ونکوور در آدرس زیر برقرار است:

‎1570 Argyle Ave, West Vancouver, BC V7V 1A1

گزیده‌ای از عکس‌های دکتر سارا جلالی را می‌توان در وب‌سایت، صفحهٔ اینستاگرام و صفحهٔ فیس‌بوک‌ ایشان از طریق آدرس‌های زیر دید:

وب‌سایت: http://sara.photography

اینستاگرام: https://www.instagram.com/sarajalali.art

صفحهٔ فیس‌بوک: https://www.facebook.com/sarajalali.art

رسانهٔ همیاری برای این هنرمند آرزوی موفقیت روزافزون دارد.

عکس‌های بیشتری از این نمایشگاه را در اینجا ببینید:

نوشته گزارشی از افتتاحیهٔ نمایشگاه آثار عکاسی دکتر سارا جلالی در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در این نمایشگاه که توسط شورای هنرهای جامعهٔ وست ونکوور، به‌مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس این شورا، از ۱۳ فوریه تا ۴ مارس در Silk Purse Arts Centre برگزار شد، آثار ۵۰ هنرمند با رسانه‌ها، سبک‌ها و سوژه‌های متفاوت، توسط هیئت گزینش انتخاب شد و در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفت. آثار ۵ هنرمند ایرانی هم در بین ۵۰ اثر برگزیده در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده بود.

پس از پایان کار نمایشگاه و شمارش آرای بازدیدکنندگان، عکس Inspiration‌ اثر دکتر سارا جلالی، هنرمند ایرانی-کانادایی، برندهٔ جایزهٔ اثر منتخب بازدیدکنندگان شد.

بیشتر عکس‌های دکتر سارا جلالی، مناظر شهری، زیبایی‌های طبیعت و زوایای متفاوتی از دنیای پیرامون ما را به‌تصویر می‌کشد و تاکنون توسط چندین رسانهٔ کانادایی و همچنین رسانه‌های فارسی‌زبان ونکوور منتشر شده است.

گزیده‌ای از عکس‌های ایشان را می توان در وب‌سایت، کانال رسمی اینستاگرام و صفحهٔ فیس‌بوک‌شان از طریق آدرس‌های زیر دید:

وب‌سایت: http://sara.photography

اینستاگرام: https://www.instagram.com/sarajalali.art

صفحهٔ فیس‌بوک: https://www.facebook.com/sarajalali.art

رسانهٔ همیاری این موفقیت را به ایشان تبریک می‌گوید و برایشان آرزوی موفقیت روزافزون دارد.

نوشته موفقیت هنرمند ایرانی-کانادایی در نمایشگاه SPECTRUM 50 در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بیست و پنجم ژانویه، شهر ونکوور شاهد گشایش نمایشگاهی با عنوان «مدرنیته در ایران» به همت خانم پانته‌آ حقیقی در مرکز پروژه‌های هنری گریفین در نورث ونکوور بود. این مراسم با حضور هنرمندان ایرانی و غیرایرانی برگزار شد. در افتتاحیهٔ این نمایشگاه هنرمندانی چون حسین امانت، محمد احصایی، پرویز تناولی حضور داشتند و همچنین آثار هنرمندان به‌نامی چون محمد احصایی، منیر شاهرودی فرمانفرمائیان، منصور قندریز، فریده لشایی، سیرک ملکونیان، بهمن محصص، فرامرز پیلارام، بهجت صدر، پرویز تناولی، محسن وزیری مقدم، و چارلز حسن زنده‌رودی که نقش عمده‌ای در نمایش زیباشناختی ایرانی در خلال رنسانس فرهنگی اواخر قرن بیستم داشته‌اند، به نمایش گذاشته شده است.

در این دوران، آثار هنرمندان با حفظ هویت هنر ایرانی، از هنر مغرب‌زمین نیز تأثیر پذیرفته است. از این حرکت به‌عنوان رویکردی نوسنتی یاد می‌شود. از پیشگامان این رویکرد، می‌توان از منصور قندریز، پرویز تناولی، محمد احصایی، منیر شاهرودی فرمانفرمائیان،‌ فرامرز پیلارام، چارلز حسین زنده‌رودی نام برد. در حال حاضر هنرمندانی چون بهمن محصص، فریده لشایی،‌ سیرک ملکونیان، بهجت صدر، و محسن وزیری‌ مقدم با الهام‌ گرفتن از هنر مغرب‌زمین، خط اتصالی به هنر هم‌عصران خود را در اروپا و آمریکای شمالی ترسیم می‌کنند.

بدون شک برگزاری نمایشگاه‌هایی از این دست در شهرمان ونکوور منجر به آشنایی هر چه بیشتر مردم با آثار هنرمندان و اندیشمندان ایرانی خواهد شد.

علاقه‌مندان می‌توانند تا نهم آوریل ۲۰۱۸، روزهای شنبه از ساعت ۱۲ ظهر تا ۵ عصر از این نمایشگاه دیدن کنند.

تصاویری از این نمایشگاه را در اینجا مشاهده کنید:

نوشته گزارشی از نمایشگاه هنری «مدرنیته در ایران» از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۸ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

میترا بشاش، دکتر سارا جلالی، سایه سعد، نیکی کاتوزیان و مُنا کیا هنرمندان ایرانی‌ای هستند که آثارشان در بین آثار برگزیده برای نمایش در SPECTRUM 50 به نمایش گذاشته خواهد شد.

مراسم افتتاحیهٔ این نمایشگاه روز سه‌شنبه، ۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۸، از ساعت ۶ تا ۸ شب برگزار خواهد شد.

به اثری که بیشترین آرای بازدیدکنندگان را به خود اختصاص دهد، جایزه‌ای تعلق خواهد گرفت.

آغاز:  سه‌شنبه، ۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۸

پایان: یکشنبه، ۴ مارس ۲۰۱۸

مکان: Silk Purse Arts Centre

ساعات بازدید از ساعت ۱۲ تا ۱۶ هر روز

آدرس: 1570‎ Argyle Ave, West Vancouver, BC V7V 1A1

اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه را در اینجا بخوانید.

تصاویری از افتتاحیهٔ این نمایشگاه را در اینجا ببینید:

نوشته نمایش آثار پنج هنرمند ایرانی در نمایشگاه SPECTRUM 50 اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از سری مطالب گروه funcouver (گشت و گذار در ونکوور) در فیس‌بوک

بهترین سرگرمی در روزهای تعطیلی پیش رو، قدم‌زدن در فضاهای چراغانی‌شدهٔ شهر است. این فضاها برای همه و به‌خصوص برای بچه‌ها بسیار دیدنی‌اند. تعدادی از پارک‌ها و خانه‌های زیبای شهر را که هنرمندانه چراغانی ‌شده‌اند، در زیر معرفی می‌کنیم. ورودی آن‌ها رایگان است اما پیشنهاد می‌شود برای حمایت از مؤسسات خیریه‌ای که آن‌ها پیشنهاد می‌کنند، بسته به وسعتان مبلغی را پرداخت کنید.

شهر برنابی Burnaby

– دهکدهٔ میراث برنابی Burnaby Heritage Village قطعاً یکی از بهترین و زیباترین مکان‌هایی است که شما و خانوادهٔ عزیزتان وقت خوشی را می‌توانید در آنجا سپری کنید.

شهر پورت کوکئیتلام Port Coquitlam

– این خانه را به‌دلیل چراغانی زیبا، معجزهٔ خیابان ری (Miracle on Rae street) می‌نامند:

‎3313 Rae St., Port Coquitlam

فیلم کوتاهی که توسط خانم لیلا بزرگ‌نژاد از این خانه گرفته شده را می‌توانید در اینجا تماشا کنید:

شهر کوکئیتلام Coquitlam

– تونل ۱٫۲ کیلومتری پوشیده شده از ۱۰۰٬۰۰ چراغ نورانی تا ۱۸ ژانویه در شهر کوکئیتلام در کنار دریاچهٔ لافارج برقرار است. گفته می‌شود این تونل طولانی‌ترین تونل کریسمس در دنیاست.

شهر ونکوور Vancouver

– استنلی پارک برای بیستمین سال متوالی با بیش از ۳ میلیون چراغ بسیار زیبا تزئین شده است و شما می‌توانید پیاده در این فضای زیبا قدم بزنید یا به‌ازای پرداخت مبلغی سوار قطار شوید. دیدن چراغانی‌ها رایگان است، گرچه پیشنهاد می‌شود برای کمک به صندوق نجات‌یافتگان آتش‌سوزی، مبلغی پرداخت شود.

– بزرگ‌ترین درخت کریسمس استان بی‌سی روبه‌روی آرت گالری برپاست. بلندی این درخت بیش از ۲۴ متر است و ظاهراً از درخت تقریباً ۲۳ متری در راکفلر سنتر شهر نیویورک هم بلندتر است.

– اگر می‌خواهید عکس کریسمسی زیبایی داشته باشید، شاید چراغ‌های رنگارنگ بیمارستان سنت پال در خیابان بورارد مکانی ایده‌آل برای شما باشد.

– خیابان رابسون، خیابانی زیبا برای پیاده‌روی و خرید است. شما می‌توانید پس از پیاده‌روی و خرید در یکی از رستوران‌ها یا کافه‌های پرطرفدار خستگی در کنید یا برای اسکیت‌سواری به میدان رابسون بروید.

نورث شور

– در انتهای خیابان ۲۵ام مارین درایو وست ونکوور جشنوارهٔ نور دان‌دِرِیْو (Dundarave Festival of Lights) مکانی دیدنی و زیبا در کنار آب است که اهالی وست ونکوور می‌توانند از آن لذت ببرند.

– دهکدهٔ پارک رویال جنوبی هر ساله بسیار زیبا چراغانی می‌شود. این مجموعه که شامل فروشگاه، رستوران و کافه‌های متعددی است، همیشه مکانی مناسب برای دیدن دوستان و آشنایان است.

– با بیش از ۱۰۰ هزار چراغ و دیگر تزئینات هنرمندانه، این خانه شخصی مقصد زیبایی برای ساکنان نورث ونکوور به‌خصوص کودکان عزیز است:

‎4967 Chalet Place, North Vancouve

نوشته راهنمای بازدید بیش از ۱۰ فضای زیبای نمایش نور کریسمس در سطح شهر ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رضا مروستی ۱۵ سال پیش به همراه خانوادهٔ خود به ونکوور مهاجرت کرد. او عاشق زندگی در طبیعت و درس‌گرفتن و لذت‌بردن از آن بود و چه جایی بهتر از بریتیش کلمبیا برای این امر. اما تصمیمی ناگهانی مسیر زندگی‌اش را تغییر داد و به اتفاق دوست و همراهش سونیا ساندو راهی سفری پرماجرا به سرزمین کودکان نیازمند شد. آن‌ها در چند روز آینده به قصد ساخت‌وساز و فعالیت‌هایی مشابه برای کمک به کودکان بومی کانادا نیز سفر کوتاهی به بریتیش کلمبیا خواهند داشت. مختصری از فعالیت‌های اخیرشان را با هم می‌خوانیم.

از طرف رسانهٔ همیاری برای شرکت در این مصاحبه از شما تشکر می‌کنم. لطفاً مختصری دربارهٔ خودتان و فعالیت‌های اجتماعی اخیرتان برای خوانندگان ما بفرمایید.

حدود ۶ ماه پیش من و دوستم تصمیم گرفتیم که مسیر زندگی‌مان را تغییر دهیم و آن را صرف کمک‌کردن به بچه‌ها و بهترکردن دنیا بکنیم. این‌طور بود که تصمیم گرفتیم برای بچه‌های بی‌بضاعت زمین بازی بسازیم. از روزی که این تصمیم را گرفتیم، حدود ۳ هفته طول کشید تا تمام دارایی خودمان را در کانادا بفروشیم، از کارمان استعفا بدهیم و به اوگاندا سفر کنیم. در شمال اوگاندا به پناهگاه مردم سودان جنوبی رسیدیم و آنجا اولین زمین بازی را برای گروه بچه‌های پناهنده و یتیم ساختیم. الان حدود ۳ ماه است که در هندوستان مشغول ساخت بزرگ‌ترین پروژهٔ زمین بازی چندگانه در دنیا هستیم.

به عنوان فردی آشنا به ورزش و فعالیت‌های بدنی، برای من جالب بود که شما دقیقاً بر نیاز اصلی هر جامعه یعنی لزوم حرکت و فعالیت بدنی دست گذاشتید. بازی و ورزش به‌خصوص برای کودکان هر جامعه‌ای تضمین‌کنندهٔ آینده‌ای سالم برای آن جامعه است. جرقهٔ این کار از کجا و چطور زده شد؟

بازی نقش بسیار بزرگی در رشد جسمی، عقلی و اجتماعی کودکان دارد. بازی بهترین طریقهٔ فعالیت و رشد جسمی برای بچه‌هاست. نه‌تنها ورزش برای رشد جسمی و عقلی لازم است، بلکه بچه‌ها تنها پس از استفاده‌کردن از انرژی زیاد است که می‌توانند روی درس تمرکز کنند. در زمان بازی بچه‌ها یاد می‌گیرند که چطور دوست‌ پیدا کنند، به دیگران و قوانین احترام بگذارند و چیزهایی را با یکدیگر به‌اشتراک بگذارند.

در چه کشورهایی و به چه میزان فعالیت داشته‌اید؟ حتماً داستان نرگس کلباسی اشتری را که برای کمک به کودکان نیازمند در هند دچار مشکل شد، شنیده‌اید. همکاری مسئولان آن کشورها و مردم با شما چگونه بوده است؟ از نظر قانونی چه مشکلاتی سد راه این‌گونه کمک‌هاست؟

تا به حال اوگاندا و هندوستان. متأسفانه مسئولان همکاری که نمی‌کنند هیچ، کار را سخت‌تر هم می‌کنند. در اوگاندا ما حتی اجازهٔ ورود به پناهگاه‌ها را نداشتیم مگر اینکه حدود ۲ ماه منتظر مدارک می‌ماندیم و هزینهٔ زیادی پرداخت می‌کردیم. به‌همین دلیل ما برای ساخت پارک، مخفیانه وارد منطقه می‌شدیم و پنهانی خارج می‌شدیم. در هند ویزا مشکل‌ساز بود، چون ما وابسته به سازمان بزرگی نیستیم، گرفتن ویزای کار مشکل است و ما فقط ویزای توریستی داریم. برای همین هر چند ماه یک‌بار برای تمدید ویزا از کشور خارج می‌شویم. ولی مردم این کشورها فوق‌العاده همیاری کردند. بدون کمک مردم، این کار امکان‌پذیر نمی‌بود.

در بخشی از فیلم مستندی در مورد آفریقا، یک کودک آفریقایی به زیبایی گفت که اگر می‌خواهید به ما کمک کنید برای ما شغل ایجاد کنید و به ما کمک کنید سلامت و شاد باشیم. صدقه‌دادن مشکلات ما را به‌طور موقت حل می‌کند. وقتی فعالیت‌های شما را دیدم، احساس کردم کاری که شما می‌کنید در راستای سلامتی جامعه است و بسیار قابل تقدیر. نظر خود شما در مورد بهترین شیوهٔ کمک به مردم جوامع در حال توسعه چیست؟

بله، آفریقا صدقه لازم ندارد. متأسفانه صدقه دلیل پیشرفت‌نکردن آفریقاست. بسیاری از مردم در آنجا بر این باورند که ترقی آن‌ها وابسته به مردم و مسئولان کشورهای دیگر است، چون چیز دیگری ندیده‌اند؛ به‌ این خاطر که حدود ۱۰۰ سال است که صاحبان اکثر منابع طبیعی آفریقا و اکثر شرکت‌های بزرگ آنجا کشورهای غربی‌اند. کشورهای آفریقایی به رهبران قوی آفریقایی نیاز دارند. ولی سرمایه‌داران و سازمان ملل متحد به‌خاطر منافعشان اجازهٔ این کار را نمی‌دهند.

معمولاً وقتی فردی ایرانی برای کمک‌های خیریه به کشورهای در حال توسعه می‌رود به او انتقاد می‌شود که چرا به ایران برای کمک نرفته است؟ آیا شما هم با چنین انتقادی مواجه شده‌اید؟ آیا رفتن به ایران و ساخت زمین بازی برای کودکان محروم ایران هم در برنامهٔ شماست؟

ما اعتقادی به مرز که چیزی جز خطی خیالی و جداسازی مردم برای منافع رهبران و قدرتمندان است، نداریم. ما همه یکی هستیم. ساکنان کره زمین؛ خواهران و برادران. ما قطعاً به ایران هم خواهیم رفت تا در خدمت کودکان زیبای آن نقطه از کره زمین هم باشیم.

تجهیزات و وسایل ساخت‌و‌ساز را چگونه تهیه کردید؟ آیا خود شما مستقیماً درگیر ساخت فضاهای بازی شدید؟

تا حد امکان هر زمین بازی را از مصالح بازیافتی درست می‌کنیم. مثلاً با استفاده از لاستیکِ ازرده‌خارج‌شده. برای ساخت‌و‌ساز از منابع و مردم همان منطقه استفاده می‌کنیم که به اقتصاد آنجا هم کمکی شده باشد. ما از ابتدا تا انتهای هر پروژه مستقیماً مشغول و درگیر آن‌ایم؛ از جمع‌کردن کمک‌های خیریه تا طراحی، بیل‌زدن، نظارت و تا انتهای پروژه.

یکی از بهترین و یکی از تلخ‌ترین خاطرات سفرهای خود را بفرمایید.

تلخ‌ترین خاطره، گوش‌کردن به قصهٔ زندگی ۶۹ بچهٔ بی‌سرپرست و پناهندهٔ سودان جنوبی بود. که چگونه وقتی بعضی از این خردسالان روزی به خانه آمدند و پدران و مادرانشان را قطعه‌قطعه‌شده و غرق در خونشان دیدند و بدون فرصتی برای گریه و خاک‌سپاری به کمک بزرگ‌ترهای دیگر از خانه و کشورشان فرار کردند و به اوگاندا پناه آوردند. وقتی به آنجا رسیدند، در بیابان زیر درختی شروع به زندگی کردند و هیچ‌چیز به‌غیر از لباسی که تنشان بود، نداشتند. آن درخت شد خانه، عبادتگاه و زندگی‌شان.

بهترین خاطره، روزی بود که برای همین ۶۹ بچه زمین بازی ساختیم؛ اولین زمین بازی ما. تا قبل از آن روز، تمام روز این بچه‌ها فقط در سایه از آفتاب قایم می‌شدند و در کمپ نه صدای خنده بود و نه بازی. از وقتی این زمین بازی کامل شد، تمام آن منطقه پر شد از صدای خندهٔ بچه‌ها، بازی و نشاط. بزرگ‌ترها می‌گفتند خیلی از این بچه‌ها یک‌سال بود که نخندیده بودند. نمی‌توانم احساسم را توضیح بدهم، ولی در آن لحظه تصمیم گرفتیم تا آخر عمر به این کار ادامه خواهیم داد.

کلیپی از ساخت این زمین بازی را در اینجا ببینید:

شما در این سفر همراه بسیار خوبی داشتید. آیا به‌نظر شما این‌گونه سفرها را به تنهایی هم می‌توان انجام داد؟ چه توصیه‌هایی برای کسانی که علاقه‌مندند فعالیت مشابهی داشته باشند، دارید؟

این مأموریت ۵۰-۵۰ بوده و بدون دوست، عشق و همراه من، سونیا ساندو، امکان‌پذیر نمی‌بود. برعکس کانادا که ما صدها دوست داشتیم، در این سفر ما هر دو خیلی تنهاییم. خیلی وقت‌ها مسیرمان به بن‌بست می‌خورد. بعضی اوقات فشار روحی زیاد است نه‌تنها به‌خاطر مشکلات خودمان، بیشتر به‌خاطر دیدن مشکلات دیگران. فشار جسمی و بیماری، فشار مالی و چیزهای دیگر. ولی من و همراهم همیشه هوای یکدیگر را داریم. در این سفر عشق و علاقهٔ ما به هم روزبه‌روز بیشتر شده است. ما این مأموریت را فرصتی برای رشد می‌دانیم و به هم کمک می کنیم تا هر کداممان به بهترین وجه از توانایی‌هایش بهره‌گیری کند. ولی هر کاری وقتی عشق و اراده پشتش باشد امکان‌پذیر است، چه صدها نفرباشید چه یک نفر.

برای شروع و انجام فعالیت‌هایی از این دست به چه میزان پشتوانهٔ مالی نیاز است؟

ما برای شروع این کار از دوستان خواستیم که اگر به مأموریت ما اعتقاد دارند، برای تولد ما دو نفر که چند روز قبل از سفر بود، به‌جای کادو، کمک خیریه به ما بدهند. که مبلغی حدود ۲۷۶۰ دلار جمع شد. ما برای هزینهٔ زندگی روزمره از پول فروش تمام دارایی‌هایمان در کانادا استفاده می‌کنیم. ما این‌قدر به این کار معتقدیم که می‌دانیم همه‌چیز و کائنات به ما یاری خواهند کرد. کمبود پول نمی‌تواند کاری که از دل بربیاید را متوقف کند. ما و مأموریتمان بهترین مثال کمک‌هایی از این دست هستیم.

شنیدیم که در سفرکوتاه خود به ونکوور تصمیم دارید زمین‌های بازی‌ای هم برای اقوام بومی این استان بسازید. تا چه اندازه از حمایت مردم و ارگان‌های دولتی در اینجا بهره‌مندید؟

بله، ما در سفر کوتاه خود به ونکوور می‌خواهیم برای بومیان در مناطق دورافتادهٔ بی‌سی زمین بازی بسازیم. در حال حاضر تنها کمک ما در کانادا دوستان و خانواده‌‌اند.  

آیا تصمیم دارید دوباره به کشورهای دیگری برای کمک سفر کنید؟ چه برنامه‌هایی برای آیندهٔ فعالیت‌های اجتماعی‌تان در نظر دارید؟

البته، این کار مسیری است که ما برای کل زندگی‌مان در نظر گرفته‌ایم یا تا روزی که دیگر به این کار در جهان نیازی نباشد. در حال حاضر سازمان ما غیرانتفاعی است. ما برنامه داریم که سازمان را به خیریه تبدیل کنیم. آن موقع شانس گرفتن گرنت (Grant) و خیریه از شرکت‌های بزرگ و حامیان مالی برای سازمان ما بیشتر می‌شود.

مهم‌ترین درسی که از این سفرها گرفته‌اید را در یکی دو جمله بفرمایید.

هر انسانی، فقیر یا مرفه، تحصیل‌کرده یا نکرده و در هر کجای دنیا، چیزهای را تجربه کرده است که هیچ‌کس دیگر همان‌ها را تجربه نخواهد کرد. با همه باید صحبت کرد و درس گرفت.

لطفاً توضیح دهید که افراد علاقه‌مند به انجام چنین فعالیت‌ها و همچنین حامیان مالی چگونه می‌توانند با شما تماس بگیرند و در این امر خیر سهیم و شریک باشند؟

بهترین شیوهٔ تماس با ما از طریق وب‌سایت و ایمیل است.

www.thepowerofplay.net

thepowerofplay.info@gmail.com

٪۱۰۰ کمک‌های خیریه به سازمان غیرانتفاعی ما صرف ساخت زمین بازی می‌شود. ما حتی هزینهٔ رفت‌وآمدمان به کشورها و زمین بازی‌ها را از جیب خودمان می‌پردازیم. در حال حاضر ما از سرمایه‌گذاری جمعی (Crowdfunding) صرفاً برای تأمین هزینه‌های ساخت زمین بازی استفاده می‌کنیم. علاوه بر این یک مؤسسهٔ غیرانتفاعی استرالیایی و یک شرکت هندی در زمینهٔ جمع‌آوری اعانه و ساخت زمین‌های بازی با ما همکاری دارند.

وب‌سایت مؤسسهٔ غیرانتفاعی: www.thepowerofplay.net

سرمایه‌گذاری جمعی: https://www.gofundme.com/thepowerofplay

برای حمایت مالی از پروژه‌های Power of Play اینجا کلیک کنید.

از اینکه در این مصاحبه شرکت کردید از شما سپاسگزارم و برایتان آرزوی موفقیت، شادی و سلامتی دارم.

نوشته قدرت بازی – گفت‌وگو با رضا مروستی یکی از بنیان‌گذاران مؤسسهٔ غیرانتفاعی The Power of Play اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گزارش نشست رهبر حزب BC NDP و نمایندگان این حزب در مجلس استانی با رسانه‌های فارسی‌زبان.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ بیست‌وپنجم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:

زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، کافیه جلیلیان، زهرا جناب، دکتر ناهید دبیری، دکتر مهدی راسل، دکتر امیرعباس روائی، تالین ساهاکیان، مینا سبزواری، شهریار سپهریان مقدم، غزال صحرائی، دکتر مهدی عابدی، ژوبین غازیانی، سیما غفارزاده، علیرضا فدایی، محمد فضلعلی، صدیقه فیروزی، عباس گلی، مژده مواجی، سیما میرزاآقایی، دکتر سیدعلی یوسفی نمین.

با سپاس از دکتر سارا جلالی برای عکس روی جلد

در این شماره می‌خوانید:

• یادداشت سردبیر – بهارانه
• جشن بزرگ نوروز بالهٔ ملی پارس ونکوور و رسانهٔ همیاری
• نشست مطبوعاتی جان هورگان با رسانه‌های ایرانی
• گزارش بازارچهٔ نوروزی خیریهٔ پردیس
• گزارشی از دونوازی پیانوی ایمان حبیبی و همسرش «با ارکستر سمفونیک ونکوور»
• بررسی عواقب روند خشونت خانوادگی (قسمت سوم)
• پرورش ماهی‌ها و پیامدهای آن برای حیوانات و زمین
• تکنیک‌های موفقیت در آزمون IELTS – اشتباهات رایج گرامری در آیلتس
• سرمایهٔ اجتماعی زیربنای توسعهٔ همه‌جانبه
• امکانات، شرایط و روش صحیح مطالعه و مرور دروس جهت آمادگی برای آزمون‌ها
• سلسله‌داستان‌های مهاجرت – بررسی پیشینه (قسمت آخر)
• داستان کوتاه – من تشنهٔ معصومیت‌ام
  
• دنیای من و آدم کوچولوها – ناوروز
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من- از نوع آلمانی‌اش
• شعر – اثر انگشت بر سمنو
• مبادلهٔ بدهی: چگونه بدهی برای شما کار کند
• هزینه‌های نهایی برای خرید ملک در بریتیش کلمبیا (قسمت دوم)
• برگی از تاریخ کانادا: الکساندر گراهام بل
• هاکی روی یخ؛ ورزش محبوب کانادا را تا چه حد می‌شناسید؟
• آموزش زبان انگلیسی – نکاتی که باید در زمان مصاحبهٔ شغلی در نظر بگیریم (قسمت دوم)
• رایحهٔ مطبوع یک خانه – دو نوع ساندویچ خوشمزهٔ گیاهی
• جوالدوز
• پاسخ برندهٔ جایزهٔ مسابقهٔ شمارهٔ ۲۴

نوشته بیست‌وپنجمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.