ورزشکار پارالمپیک و چهرهٔ سرشناس کانادایی، ریک هنسن، روز ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴ (یک روز قبل از دریافت دکتری افتخاری از دانشگاه واترلو) سخنرانی الهام‌بخشی را در دانشکدهٔ سلامت این دانشگاه ارائه داد تا به همه یادآور شود که تقریباً یک‌چهارم کانادایی‌ها – نزدیک به ۲۷ درصد – با نوعی معلولیت زندگی می‌کنند و همگی باید در دسترس‌پذیرترشدن و همه‌شمول‌شدنِ هرچه بیشترِ جامعه و قوانین و ذهنیتمان کار کنیم. در ادامه، گزارش این سخنرانی از نظرتان خواهد گذشت.

* * * * *

پس از یک تصادف رانندگی حوالی پنجاه سال پیش، ریک هنسن با دچار آسیب نخاعی شد که منجر به فلج بدن او از کمر به پایین شد. ریک هنسن در آن شب پربار از سفر دشوارش برای ما گفت و این واقعیت که او اغلب به گذشته‌اش می‌اندیشد و در شگفت است که چقدر خوش‌اقبال بوده است. اما او همیشه احساس خوش‌شانسی نمی‌کرد و سفری پرفرازونشیب را طی کرد تا به این نقطه برسد.

ریک هنسن گفت: «در نوجوانی همه‌چیز من در فعالیت بدنی و ورزش می‌گذشت و نمی‌توانستم صبر کنم تا این رؤیای دیوانه‌وار را تحقق بخشم که شاید یک روز به‌نمایندگی از کشورم در بازی‌های المپیک شرکت کنم. سپس یک روز زیبای تابستانی پس از فارغ‌التحصیلی از کلاس دهم، زمانی‌که از یک سفر ماهیگیری به خانه برمی‌گشتم، در پشت یک وانت سوار شدم. دوستم از من پرسید که آیا می‌تواند جایش را با من عوض کند؛ تغییر جایی که آن روز سرنوشتم را برای همیشه تغییر داد. صدایی مهیب آمد و هوشیاری‌ام را از دست دادم. بعد از چند دقیقه که به هوش آمدم کوشیدم تا از زیر آوار بیرون بیایم و جعبه‌ها را به جلو هل دهم. اما باورناپذیر بود. من گیج و وحشت‌زده شده بودم که چه اتفاقی افتاده است. و ناگهان، روشن شد که وقتی سعی می‌کردم پاهایم را حرکت دهم، آن‌ها هیچ واکنشی نداشتند. ساعتی به‌طول ابدیت گذشت تا آمبولانس بیاید. آن‌ها چند بار سعی کردند مرا منتقل کنند و سپس در نهایت مرا سوار آمبولانس کردند و به بیمارستان کوچکی در شهر ویلیامز لیک بردند. فهمیدم که قطع‌نخاع شده‌ام و هرگز راه نخواهم رفت.

سه روز طول کشید تا دکتر جراح به آنجا برسد. در بیمارستانِ آنجا عمل جراحی و یک کاهش فشار انجام دادند. سپس در دوران نقاهت هر سه ساعت یک‌بار من را به‌سمت پایین، صورت به بالا، صورت به پایین، و باز صورت به بالا می‌چرخاندند. و سپس من به یک عفونت مقاوم به درمان گرفتار شدم و همیشه مجبور بودم بر شکم بخوابم. شبی اندکی پس از نیمه‌شب احساس فجیعی در شکمم کردم؛ دکمهٔ اضطراری را فشار دادم، اما کسی نیامد. بی‌اختیار بالا آوردم و تا خودِ صبح به آن واقعیتِ دل‌آزار نگاه می‌کردم که کاملاً درمانده به‌دام‌افتاده بودم.

روز بعد، آن‌ها دارویی به من دادند و سپس از من پرسیدند که آیا می‌توانند کاری برایم انجام دهند و من گفتم روزهاست از بازوهایم استفاده نکرده‌ام؛ اگر می‌توانید ابزار ورزشی برایم بیاورید. بنابراین فیزیوتراپیست‌ها با چند نوار لاستیکی وارد شدند و من شروع به کار با آن کردم. جالب است وقتی در موقعیتی گیر می‌کنید که احساس درماندگی می‌کنید و غرق می‌شوید و واقعاً نمی‌دانید چه باید بکنید، توانایی تمرکز بر انجام یک چیز هرچند کوچک، برای ایجاد پویایی بسیار مهم است. کم‌کم توانستم برای تولد ۱۶سالگی‌ام در ۲۶ اوت به یک تخت معمولی منتقل شوم و بعد از دو ماه بنشینم. این یک قدم دیگر به جلو و بعد اهداف کوچک اما مهمی که داشتم، باعث ایجاد حرکت و اعتمادبه‌نفس می‌شد: بنشین روی صندلی؛ از تخت بلند شو و به تخت برگرد؛ با صندلی چرخ‌دار کار کن و آن را بپذیر. در این مسیر به خودم گفتم من یک صندلی چرخ‌دار بزرگ دارم؛ این معلولیت است، اما من که مساوی با معلولیتم نیستم. من به صندلی برای تحرک نیاز داشتم. و من شروع کردم به یادگیری نحوهٔ کار با آن، فشاردادن با بازوی چپ و حرکت به‌سمت راست، حرکت بازوی راست به‌سمت چپ، بعد از مدتی شما می‌توانید متوجه شوید که صندلی چرخ‌دار در واقع نسبتاً پرسرعت است، و شما یاد می‌گیرید که چگونه آن را به جنبش در آورید و البته ناگفته نباید گذاشت که چند دانشجوی زیبای پرستاری هم آنجا بودند و آن‌ها هم انگیزهٔ مضاعفی بودند تا خودم را با شرایط تازه وفق بدهم. در این مسیر بود که کم‌کم من متوجه شدم که همه‌چیز امکان‌پذیر است.»

در نتیجهٔ چنین سفر روحی‌ای است که او می‌گوید: «من بدون یک دم درنگ به آن کامیون برمی‌گردم و بارها و بارها این کار را انجام می‌دهم، به‌خاطر مبارزه، به‌خاطر انسانیتی که تجربه کردم. و هدفی که من توانسته‌ام به سمتش بروم.» 

مدت کوتاهی پس از آن، هنسن در دانشگاه بریتیش کلمبیا ثبت‌نام کرد، جایی که او بعدتر اولین فرد مبتلا به معلولیت بود که با مدرک تربیت‌بدنی فارغ‌التحصیل شد. 

هنسن تری فاکس را به تیم بسکتبال با ویلچر «ونکوور کیبل کارز» دعوت کرد و آن‌ها دوستان خوبی برای هم شدند. 

او سپس عضو تیم ملی پارالمپیک کانادا شد و مدال‌های ملی و منطقه‌ای و جهانی مختلفی را کسب کرد. سفرهای ورزشی هنسن مداوم و بی‌وقفه بود، هرچند او همچنان موانع و مشکلات را در درون خود و در مکان‌هایی که رفت، تجربه می‌کرد. 

هنسن تأکید کرد که در سفر به سراسر جهان، در بسیاری از کشورهایی که افراد معلول حقوق ابتدایی بشر را هم نداشتند: «من ورزشکاران بسیاری را دیده‌ام با معلولیت‌های خود مبارزه می‌کردند، اما حتی بیشتر با جامعه‌ای که قرار بود از آن‌ها استقبال کند، مبارزه می‌کردند.» موانع اجتماعی، نگرشی و فیزیکی‌ای که نباید وجود داشته باشد. 

پس از مبارزه با نگرش خود نسبت به ناتوانی‌اش، هنسن از تمرکز ترحم‌آمیز بر خود به‌سمت تمرکز بر پتانسیل و توانایی حرکت کرد. و این جایی است که اغلب کانادایی‌ها ریک هنسن را با عنوان «مرد در حرکت» و برای انجام سفر حماسی ۴۰٬۰۰۰ کیلومتری در سراسر جهان بر روی صندلی چرخ‌دارش می‌شناسند. طی سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷، ریک با تیمش ۳۴ کشور جهان را طی کرد تا آگاهی در مورد پتانسیل افراد معلول و ایجاد جوامع قابل‌دسترس و فراگیر را افزایش دهد: «می‌دانستم که اگر بتوانم استعدادهای ورزشی‌ام را ترکیب کنم و در سراسر جهان بچرخم، شاید به تغییر نگرش و شروع یک جنبش کمک کند.»

اما او هنوز در حال یادگیریِ این بود که به خود اجازه دهد به دیگران تکیه کند.

هنسن گفت: «و اما تیم همراه من؛ باید به شما بگویم که آن‌ها چه تعهد عجیب و عظیمی به کار داشتند. بی‌وقفه روی تجهیزات و برنامه‌ریزی کار می‌کردند؛ یا آماندا، فیزیوتراپیست و بعدتر همسر من، متوجه شد که آسیب‌های من در طول مسیر (حداقل ۸ ساعت ویلچرراندن در هر روز) اغلب به این دلیل است که ما نسبت به شرایط زمین و جادهٔ پیش‌ِرو ناآگاهیم، بنابراین آن‌ها یک گروه را از قبل به جلو فرستادند تا شرح جزئیات مسیر را ضبط کنند. این گروه ازجمله یک ارتفاع‌سنج‌ پرواز داشتند و یک شیب‌سنج، و شروع به قراردادن همهٔ این‌ها در نوار کردند. تصور کنید در دههٔ هشتاد بدون جی‌پی‌اس و ایمیل آن‌ها هر روز اطلاعات را به ونکوور می‌فرستادند، و سپس کسی آن را رونویسی می‌کرد و آن را در یک کتابچهٔ راهنما قرار می‌داد و سپس آن را به ما ارسال می‌کرد و به ما امکان پیش‌بینی‌کردن شرایط و امکانات لازم و همین‌طور محاسبهٔ زمانی را که به هر شهر می‌رسیم، داد. بنابراین مردم در واقع می‌توانستند شروع به سازماندهی رویدادها در مسیر ما کنند. این واقعاً شروع کمک به هموارکردن راه کرد و نمادی از موفقیت ما مانند برنامهٔ بی‌نظیر در پل گلدن گیت در کالیفرنیا شد.»

به‌هر روی در طول تور جهانیِ «مرد در حرکت»، او فراز و نشیب‌های بسیاری تجربه کرد و بسیار آموخت و بزرگ‌ترین درسی که گرفت غلبه‌کردن بر «نمی‌توانم»ها بود.

به‌عنوان یک نقطهٔ اوج، ریک به یاد می‌آورد که تمام راه را تا پای دیوار بزرگ چین رفت، اما وقتی پله‌ها را دید به فیزیوتراپیست خود آماندا رید (که بعداً همسر او شد) گفت: «من نمی‌توانم آن بالا بروم.» 

این اولین جایی بود که او در تور با حسی مواجه شد که به او می‌گفت نمی‌تواند خود را به مقصد برساند. اما آماندا کلمات آرامش‌بخشی در چنته داشت: «نه ریک؛ ما تو را در هر مرحله از راه به‌عنوان تیم خود همراهی کردیم. حالا اجازه بده تو را از پله‌ها بالا ببریم.»

در پایان این تور سه‌ساله، هم ۲۶ میلیون دلار برای کمک به پروژه‌های آتی جمع‌آوری شد و هم این تلاش عظیم نمادین توانست نحوهٔ درک افراد جامعه را در نقاطی چون کشورهایی اروپایی، چین، اسرائیل، استرالیا، نیوزیلند و آمریکا تغییر دهد و در نتیجهٔ این دو توفیق، بنیاد ریک هنسن به‌عنوان بخشی از میراث این تور تأسیس شد تا بر تدوین و تدریس و اشاعهٔ مدل دسترس‌پذیری جهانی در دسترس‌پذیرکردن ساختمان‌ها و محیط‌های عمومی و همچنین به افزایش آگاهی، تغییر نگرش و حذف موانع شمول ادامه دهد.

و در همین فراز از سخن بود که ریک تأکید کرد: «هیچ دیواری در زندگی بیش‌ازحد سترگ نیست که نتوان بر آن فائق آمد؛ یا می‌شود از آن بالا رفت، یا به دلِ آن زد و از میانش عبور کرد، یا از زیر آن در اطراف آن و با دورزدنش. اما بالاخره ما می‌توانیم راه را پیدا کنیم.» 

و البته او در پایان بر این تأکید داشت که باوجود همهٔ این تلاش‌ها و تغییرات هنوز راه درازی در پیش است؛ به‌ویژه درزمینهٔ نگرش ناعادلانهٔ افراد غیرمعلول به افراد دارای معلولیت.

پس از پایان سخنرانی پرشورِ ریک، مایِنگِن هنری (از دانشمندان بومی عضو دانشکدهٔ سلامت) به صحنه آمد و پرِ عقاب را (که دارای بالاترین درجهٔ افتخار و احترام نزد بومیان است) به ریک هدیه داد که موردی نادر و بسیار خاص محسوب می‌شود.

نوشته مردی در حرکت مدام برای دسترس‌پذیرکردن جهان؛ گزارش اختصاصی از سخنرانی ریک هنسن در دانشگاه واترلو اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر فرشید سادات‌شریفی – واترلو

عکس‌ها از روابط عمومی دانشگاه واترلو

روز سه‌شنبه ۱۱ ژوئن ۲۰۲۴ حوالی ۲:۳۰ بعدازظهر به‌وقت شرق کانادا، ریک هَنسِن، ورزشکار پرافتخار پارالمپیک، نیکوکار و کارآفرین و مدافع حقوق افراد دارای معلولیت اهل بریتیش کلمبیا، مفتخر به دریافت دکترای افتخاری از دانشکدهٔ سلامت دانشگاه واترلو شد. این افتخار به‌پاس خدمات برجستهٔ او به حقوق، رفاه و سلامت افراد دارای معلولیت نه‌تنها در کانادا بلکه در سراسر جهان به ایشان اعطا شد. در ادامه، توضیحاتی از زبان رئیس دانشکدهٔ سلامت دانشگاه واترلو دربارهٔ این نشان و سپس ترجمهٔ سخنرانی ریک خطاب به دانشجویان فارغ‌التحصیل و سایر اعضای حاضر در این مراسم آورده شده است که با فاصلهٔ بسیار اندکی پس از مراسم و اختصاصاً برای رسانهٔ همیاری تهیه شده است. علاوه بر این، او روز دوشنبه ۱۰ ژوئن ۲۰۲۴ در دانشگاه واترلو سخنرانی الهام‌بخش و پرکششِ یک‌ساعته‌ای داشت که گزارش آن برنامه را می‌توانید در اینجا بخوانید.

********

در این مراسم پروفسور لیلی لیو، رئیس دانشکدهٔ سلامت دانشگاه واترلو، گفت: «ریک هَنسِن یک ورزشکار پارالمپیک کانادایی، فعال و نیکوکار شناخته‌شدهٔ بین‌المللی برای افراد دارای معلولیت است. او در دوران نوجوانی با حادثه‌ای مواجه شد که پاهایش را فلج کرد. اما در عوض، ریک حمایت از افرادی را که با معلولیت و آسیب نخاعی زندگی می‌کنند، به اشتیاق و کار و سرلوحهٔ زندگی‌اش تبدیل کرده است. او یک کانادایی مشهور است که به‌طور قابل‌توجهی دسترسی و فرصت‌های برابر را برای افراد دارای معلولیت بهبود بخشیده و کمک‌های شایانی به این اعضای جامعه کرده است تا سرزندگی آن‌ها را افزایش دهد و زندگی‌شان را غنی‌تر کند. ریک در راستای هدف خود، به اولین فرد دارای معلولیت تبدیل شد که با مدرک تربیت‌بدنی از دانشگاه بریتیش کلمبیا فارغ‌التحصیل شد. او در فعالیت‌های ورزشی مانند بسکتبال با ویلچر و کراس‌کانتری با ویلچر آن‌هم برای به‌چالش‌کشیدن انگ‌های مرتبط با معلولیت‌ها برتری و پیش‌گامی داشت. او ۱۹ جایزهٔ بین‌المللی ماراتن با ویلچر؛ بسیاری عناوین جهانی و ۹ مدال طلای پان‌آمریکن با ویلچر کسب کرد. ریک همچنین نمایندهٔ کانادا در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۱۹۸۴ بوده و سه بار قهرمان ورزشکار معلول سال کانادا شده است. او مدال الماس ملکه‌الیزابت و نشان بریتیش کلمبیا و همچنین نشان اعلای Order of Canada را دریافت کرده است. آقای هَنسِن زمانی که در سال ۱۹۸۵ سفر جهانی «مرد در حرکت» خود را آغاز کرد، دیدگاه جهان را نسبت به افراد دارای معلولیت تغییر داد.

تا سال ۱۹۸۷، او ۲۶ میلیون دلار برای تحقیقات ضایعات نخاعی جمع‌آوری کرد و آگاهی عمومی را دربارهٔ این مقوله افزایش داد تا زمینهٔ مشارکت افراد دارای معلولیت در جامعه‌ای فراگیر را فراهم آورد. این تور بیش از دو سال در ۳۴ کشور و بیش از ۴۰٬۰۰۰ کیلومتر را در بر می‌گرفت، ریک به‌طور متوسط ۸۵ کیلومتر و به‌مدت هشت ساعت در روز را با ویلچرش می‌پیمود؛ حتی به قلهٔ کوه‌های آلپ سوئیس رسید. هَنسِن پس از تور خود، بنیاد ریک هَنسِن را برای ادامهٔ فعالیت‌های جمع‌آوری کمک‌های مالی ایجاد کرد. تا به امروز، این بنیاد بیش از ۳۶۰ میلیون دلار برای تحقیقات در زمینهٔ آسیب نخاعی و برنامه‌های مرتبط با جوانان جمع‌آوری کرده است. برنامهٔ صدور گواهینامهٔ دسترس‌پذیری در بنیاد ریک هَنسِن هم مدل دسترس‌پذیری جهانی فضاهای عمومی را ترویج می‌کند تا همهٔ شهروندان بتوانند با تمام توان خود در عرصهٔ عمومی مشارکت کنند. 

آقای رئیس، به‌پاس قدردانی از دستاوردهای گران‌قدر او و برای تأثیرگذاری قابل‌توجهش در بهبود دسترس‌پذیری و ایجاد فرصت‌های برابر برای افراد دارای معلولیت، از شما می‌خواهم که مدرک دکترای حقوق honoris causa را به ریک هَنسِن اعطا کنید.»

پس از اعطای مدرک دکترای افتخاری به ریک هنسن، او با حاضران این‌گونه سخن گفت: «وای، چه افتخار باورنکردنی‌ای! من خیلی خوشحالم که اینجا در دانشگاه واترلو هستم. آقای رئیس، هیئت‌رئیسه، هیئت‌علمی و کارکنان دانشگاه، خانواده و والدین و صدالبته فارغ‌التحصیلان عزیز، یک‌یک ما دور هم جمع شده‌ایم تا این نقطه‌عطف را با هم جشن بگیریم. همهٔ ما با هم هستیم؛ از تمام اقشار، از سرتاسر گیتی و همگی با علایق و ارزش‌های مشترک متحد شده‌ایم تا یک‌ لحظهٔ مهم موفقیت و کامیابی را در سفرهای شخصی‌مان جشن بگیریم؛ سفرهایی برای تعیین اهداف، تعقیب رؤیاها، یافتن هدف و معنا و نهایتاً تحقق‌بخشیدن به‌ آن‌ها. 

اینک من به گذشته نگاه می‌کنم و شگفت‌زده‌ام. من، اهل ویلیامز لِیک، شهری کوچک در بریتیش کلمبیا هستم. ۵۰ سال پیش که در کنار جاده دراز کشیده بودم، به جعبه‌ابزار فولادی تکیه داده بودم و کمرم بعد از تصادفی وحشت‌بار خرد شده بود؛ پاهایم را لمس می‌کردم اما فهمیدم که بی‌حس‌اند و تکان نمی‌خورند. آن لحظه چه کسی می‌توانست امروز را تصور کند؟ پاهایم فقط مثل ژله تکان می‌خوردند، و من غرق در ترس و درد بودم و به نظر می‌رسید که تمام امیدها و رؤیاهای من همراه با ستون‌فقراتم در هم شکسته است. یک بوم خالی از جنس ناامیدی برابرم بود. احتمالاً آماده بودم که مهم‌ترین چیزی را که همه‌مان داریم، از دست بدهم: امید را. مهم نیست که در طول فرازونشیب پیچیده و وحشتناک زمان، در اوج درد و رنج چه اتفاقی می‌افتد؛ باید صبور بود، چون خیلی چیزها که به نظر می‌رسد نمی‌توانیم کنترلشان کنیم، همان چیزهایی‌اند که ما را به ادامه‌دادن با گام‌های کوچک وامی‌دارد. چنین حرکتی نه با تأکید روی معلولیت و بن‌بست که با تمرکز بر توانایی است که ادامه می‌یابد، چون ما این فرصت را می‌یابیم که جای خود را پیدا کنیم تا به آن بومِ تیرهٔ جلوی چشممان سروشکلی بدهیم و از پسِ روزنه‌های نور و رنگ و بافت و امید و امکانات، دنیای جدیدی را ایجاد کنیم. 

آنچه برای من رخ داد، تشخیص این واقعیت بود که من هنوز همان شخصِ پیشین بودم، ماجراجو، ورزشکار، شخصی که واقعاً می‌خواست به کاوش در زندگی در کامل‌ترین شکل خود ادامه دهد، اما نمی‌توانستم این کار را به‌تنهایی انجام دهم. قبل از فیزیوتراپم که بعدتر همسرم شد، فرد مؤثر دیگر معلم تربیت‌بدنی‌ام در دبیرستان بود. روزی او از من پرسید: «با زندگی‌ات چه می‌خواهی بکنی؟» (زیرا من برای خودم متأسف بودم) و من گفتم: «نمی‌دانم؛ من قبلاً ورزش را دوست داشتم… » او گفت: «خب ریک، هیچ‌جا در تعریف یک ورزشکار نمی‌گویند که باید از پاهای خود برای ورزشکار‌بودن استفاده کنی.» حق با او بود. ورزش پارالمپیک آنجا بود و منتظرم بود. من فقط نیاز داشتم که برخی از دام‌های ذهنی‌ام را رها کنم. همان‌ دام‌هایی که بزرگ‌ترین معلولیتِ درونیِ ما هستند. با به‌چالش‌کشیدن آن‌هاست که ذهن آزاد و رها می‌شود. پس برای من، ورزش شد همه‌چیز؛ به‌دور دنیا سفر کردم، نمایندهٔ کشورم بودم، در همه‌جا با افراد دارای معلولیت ملاقات کردم که در واقع با چالش‌های مشابه، مواجه بودند (نگرش خودشان، نگرش جامعه، موانع فیزیکی). 

با دوستانم روی سکو صعود می‌کردم و یک پیروزی بزرگ را جشن می‌گرفتیم، اما کم‌کم و حدود یک دهه بعد متوجه شدم که احساس می‌کنم کمبود ناشی از معلولیتم نیازی به درمان ندارد تا به‌عنوان یک انسان در تمام زندگی‌ام مملو از ظرفیت و شکوفایی باشم. و اینْ به‌خاطر افرادی بود که به من ایمان داشتند؛ به‌خاطر خانواده و حامیان و معلمانم. مثل سال‌های دانشگاهم که استادی به من و کلاسمان یادآوری کرد که اگر بر تعالی تمرکز کنید، قانون ۱۰ هزار ساعت کلید موفقیت است. 

اما در پسِ همهٔ این‌ها چیزی که به‌عنوان یک قهرمان پارالمپیک برای من تکان‌دهنده بود، بی‌عدالتیِ جهانی در حق معلولان بود. حقوق بشر برای افراد دارای معلولیت عملاً وجود نداشت. امروز دنیا تغییر کرده و در بسیاری اوقات مردم و نهادها به تحقق شرایط عادلانه‌تر کمک می‌کنند. از آن روز تا اینجا، ما خیلی پیش رفته‌ایم، ولی بااین‌حال هنوز راه زیادی در پیش داریم. 

و چه خوب که من اینجا با نسل بعدی و در جمع فارغ‌التحصیلانی هستم که به‌خوبی می‌دانند که می‌توانند تغییر ایجاد کنند. آن‌ها اینجا آماده‌اند تا به‌سمت جلو بتازند و بتوانند به رؤیاهای خود برسند. من از شما جوان‌ترها می‌خواهم که به من بپیوندید، زیرا نسل شما با این نگرش آشناست که معلولیت در واقع می‌تواند چیز مثبتیای باشد؛ زیرا اگر موانع برطرف شود، توانمندیِ همه امکان‌پذیر است. ما در کنار هم این امکان را داریم که جنبشی جهانی را رقم بزنیم. از جنبش و تحول در زندگی ۱٫۳ میلیارد نفر از مردم صحبت می‌کنم که امروز با معلولیت زندگی می‌کنند. این جامعه‌ای بسیار عظیم است؛ بزرگ‌ترین اقلیت جهان که در نهایت همهٔ افراد در مرحله‌ای از زندگی‌شان به آن خواهند پیوست.

ساختار اجتماعی ما و شمول و عدالت و اقتصاد ما و فرهنگمان به این حرکت بستگی دارد. این یک ضرورت برای آیندهٔ کانادا و جهان است؛ جهانی که ما می‌خواهیم دنیایی سالم و فراگیر باشد. 

همهٔ این‌ها امروزه در کشور ما ارزش محسوب می‌شود که باعث برانگیخته‌شدن حس افتخار در درون من می‌شود که اهل چنین کشوری باشم؛ سرزمینی که نقاط قوت زیادی دارد، اما هنوز در حال پیشرفت است و راه زیادی در پیش دارد که شما بخشی از آن هستید. 

از این لحظه لذت ببرید؛ این موفقیت را جشن بگیرید. به فارغ‌التحصیلان تبریک می‌گویم. به کار خود ادامه دهید و هرگز رؤیاهای خود را رها نکنید؛ همه‌چیز ممکن است.»

نوشته ریک هنسن: هرگز رؤیاهای خود را رها نکنید؛ همه‌چیز ممکن است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.