روز سه‌شنبه ۲۹ مهٔ ۲۰۱۸، بیل مورنو (Bill Morneau)، وزیر امور مالی کانادا، اعلام کرد که دولت فدرال خط لولهٔ انتقال نفت شرکت کیندر مورگان، پروژهٔ توسعه و ترمینال ارسال آن را به مبلغی بالغ بر ۴٫۵ میلیارد دلار خریداری می‌کند و نهایتاً آن را به خریدار جدیدی واگذار خواهد کرد. هر چند مورنو گفت که هنوز برای اظهارنظر دربارهٔ اینکه آیا دولت کانادا این پروژه را در کوتاه یا میان‌مدت واگذار خواهد کرد، بسیار زود است ولی دولت نمی‌خواهد در بلندمدت این پروژه را نزد خود نگه دارد.

انتظار می‌رود یافتن خریدار برای پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت با وجود مخالفت سرسختانهٔ دولت استان بریتیش کلمبیا، برخی گروه‌های حامی حفظ محیط زیست و اقوام اولیه کار آسانی نباشد. این مخالفت‌ها به‌قدری جدی بود که کیندر مورگان را از ادامهٔ پروژه منصرف کند. حال باید دید که آیا دولت فدرال از پس این مخالفت‌ها برمی‌آید یا نه.

به‌دنبال این تصمیم، واکنش‌های مثبت و منفی در سرتاسر کانادا برانگیخته شد.

جان هورگان در پستی در فیس‌بوک نوشت: «رویدادهای امروز تغییری در خطر هفت برابر شدن افزایش ترافیک نفت‌کش‌ها ایجاد نخواهد کرد.

اقدامات ما در تمام این مدت برای تحقق بهترین‌ها برای بریتیش کلمبیایی‌ها بوده است. برای دفاع از منافع ده‌ها هزار تن از کسانی که برای گذران زندگی‌شان به سواحل دست‌نخورده و منابع آبی داخلی وابسته‌اند، بوده است. برای دفاع از بخش‌های کلیدی اقتصاد ما بوده است.

اهمیتی ندارد چه کسی مالک این خط لوله یا هر خط لوله‌ای باشد که قیر رقیق را به آب‌های ما سرازیر کند. خطر همچنان پابرجاست.

نشت کوچکی می‌تواند حرفهٔ ده‌ها هزار نفر و میلیاردها دلار فعالیت اقتصادی را تهدید کند. ما باور داریم بریتیش کلمبیا باید دربارهٔ این مسئله که داریم اقتصاد و جوامعمان را در معرض خطر قرار می‌دهیم، اظهار نظر کند.

به‌همین دلیل است که ما این پرسش دادرسی‌مان را به دادگاه فرستاده‌ایم.

وظیفهٔ ما حصول اطمینان از حقوق همهٔ اقوام اولیه‌ای است که ممکن است تحت تأثیر نشت نفت قرار بگیرند. این بخشی مهم از فرآیند ترمیم روابط با آنان است و هیچ‌وقت تغییر نخواهد کرد. حتی اگر مالکیت شرکت تغییر کند.

من به ایستادگی برای مردم این استان ادامه خواهم داد و از اقتصاد و سواحلمان دفاع خواهم کرد.»

از سوی دیگر ریچل ناتلی، نخست‌وزیر آلبرتا و طرف دیگر این مناقشه، از تصمیم دولت فدرال استقبال کرد و در پستی در صفحهٔ فیس‌بوکش نوشت: «توافقی که امروز اعلام شد، بلافاصله افراد را به سر کار ساخت خط لوله باز خواهد گرداند. این خط لوله مشاغل خوبی ایجاد خواهد کرد و ما را برای ساخت چیزهایی مانند مدارس و بیمارستان‌ها که برای خانواده‌ها مهم‌ است، کمک خواهد کرد. کانادایی‌ها گرد هم آمده‌اند و ما با هم این خط لوله را می‌سازیم.»

اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال و اپوزیسیون رسمی دولت استان بریتیش کلمبیا، با انتقاد از جان هورگان، او را مقصر اصلی در مداخلهٔ‌ دولت فدرال برای خرید این پروژه و پرداخت میلیاردها دلار از جیب مالیات‌دهندگان کانادایی بدین منظور دانست و گفت: «این (پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت) پروژه‌ای خطیر است که باید توسط بخش خصوصی اجرا می‌شد و در مالکیت بخش خصوصی می‌ماند. حالا بریتیش کلمبیایی‌ها و کانادایی‌ها باید تاوان این بی‌فکری تاریخی هورگان را بپردازند.»

اندرو ویور، رهبر حزب سبز بریتیش کلمبیا و متحد دولت استان، این اقدام دولت را «خیانت» توصیف کرد. او گفت دولتی که وعده داده بود یارانه‌های سوخت فسیلی را قطع می‌کند و قهرمان اقتصاد پاک خواهد شد، نباید میلیاردها دلار پول مالیات‌دهندگان را برای خرید پروژهٔ توسعهٔ سوخت فسیلی صرف کند. ما باید در صنایعی سرمایه‌گذاری کنیم که دنیا به سویش در حرکت است. سرمایه‌گذاری در این خط لوله مانند سرمایه‌گذاری در اسب و کالسکه در زمان ظهور خودرو است.

باب چمبرلین، نایب رئیس اتحادیهٔ رؤسای قبایل بومی بریتیش کلمبیا، با حضور در تجمع مخالفان تصمیم دولت فدرال در ونکوور، تصمیم دولت فدرال را «اقدامی شرم‌آور» توصیف کرد. او گفت: «امروز دولت ناگهان به‌طور جادویی به ۴٫۵ میلیارد دلار پول دست یافت، برای چیزی که کانادایی‌ها نمی‌خواهند. برای من این اقدامی شرم‌آور است، در جایی که دولت کانادا به اقوام اولیه در سرتاسر کشور می‌گوید که برای تأمین آب شربشان ۳٫۲ میلیارد دلار ندارد.»

در سطح فدرال هم واکنش‌ها همان‌قدر تند و تیز بود. اندرو شییر، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی دولت فدرال، با انتقاد شدید از تصمیم دولت، هم‌راستا بودن این تصمیم با برنامه‌های اقلیمی دولت را زیر سؤال برد. او گفت در دولت قبلی ۴ خط لوله بدون پرداخت ۱ سنت از جیب مالیات‌دهندگان ساخته شد و حالا جاستین ترودو مالیات‌دهندگان را وادار می‌کند بهای اشتباه او را بپردازند.

جاگمیت سینگ، رهبر حزب دموکرات نوین کانادا، گفت: «این معاملهٔ بدی است که چیزی را حل نمی‌کند.» او دوام مشاغل ایجاد‌شده از طریق این پروژه را زیر سؤال برد. او گفت: «این تصمیم به این برمی‌گردد که کانادایی‌ها چه نوع کشوری می‌خواهند بسازند. آیا کشوری می‌خواهیم که در گذشته گیر کرده است؟ روی منافع کوتاه‌مدت بدون توجه به خطرات تمرکز کنیم؟ نه نمی‌خواهیم چنین کنیم.»

الیزابت می، رهبر حزب سبز کانادا، هم که به‌تازگی به پرداخت ۱۵۰۰ دلار برای شرکت در تجمع بدون مجوز ماه مارس مقابل در اصلی ترمینال خط لولهٔ پروژهٔ کیندر مورگان محکوم شد، با ابراز نگرانی از پیامدهای زیست‌محیطی و هزینه‌های این پروژه، نسبت به شانس دولت برای یافتن خریداری جدید برای این پروژه، ابراز تردید کرد.

او در انتقادی شدیداللحن در صحن علنی مجلس عوام گفت: «ماشین حساب‌هایتان را بیرون آورید و برای دیوانه‌شدن آماده باشید. کانادا به یک بی‌فکری تاریخی در برابر دلارهای مالیات‌دهندگان دست زده است.»

اعتراضات به تصمیم دولت فقط از سوی سیاست‌مداران نبود، چندین گروه و همچنین فعالان زیست‌محیطی از جمله دیوید سوزوکی، این تصمیم را به چالش کشیدند.

در میان تمام واکنش‌ها که اغلب مخالف تصمیم دولت فدرال بودند، نخست‌وزیر کبک از منظری متفاوت به این تصمیم دولت واکنش نشان داد. فیلیپ کوئیلارد ابراز امیدواری کرد که خرید پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت توسط دولت فدرال، افرادی را که دولت استانی کبک را به‌دلیل سرمایه‌گذاری در شرکت بمباردیه به باد انتقاد گرفته بودند، وادار به سکوت کند.

در عین حال، احزاب مخالف در کبک با انتقاد از تصمیم دولت فدرال آن را تهدیدی برای خودمختاری دولت‌های استانی تلقی کرده‌اند.

تصمیم دولت با تمام واکنش‌های مثبت و منفی به آن، پروژهٔ خط لولهٔ انتقال نفت آلبرتا به سواحل بریتیش کلمبیا را وارد مرحلهٔ جدیدی کرده است. دولت فدرال بر این باور است که با تصاحب مالکیت این پروژه، خواهد توانست با ابزارهای مختلف و با سیاست چماق و هویج دولت بریتیش کلمبیا را با اجرای این پروژه همراه کند. از سوی دیگر، به‌نظر نمی‌رسد دولت بریتیش کلمبیا چندان تغییری در مواضعش داده باشد. و البته این تصمیم بهانه‌ای محکم به دست احزاب مخالف دولت فدرال داده است تا بتوانند دولت ترودو را به نقد بکشند. بی‌تردید نتیجهٔ این تصمیم هر چه که باشد در انتخابات آتی فدرال نقشی اساسی خواهد داشت.

نوشته خرید پروژه خط لولهٔ انتقال نفت از جیب مالیات‌دهندگان کانادایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

خبرهای دنیا را که مرور می‌کنی، می‌بینی دَرَش همچنان بر همان پاشنه می‌چرخد. قدرت‌های دنیا بالا سرِ تن مجروح و خونینِ سوریه زورآزمایی می‌کنند و برای هم شاخ و شانه می‌کشند. یکی، آن دیگری را به بمباران شیمیایی متهم می‌کند، آن دیگری علاوه بر دروغ خواندنِ این اتهام، آن را صحنه‌سازی می‌داند و تهدید می‌کند اگر طرف مقابل دست از پا خطا کند، او را بی‌پاسخ نخواهد گذاشت. این‌طرف نیز، برای اثبات حرفش هم که شده، در حمله‌ای نمایشی، نقطه‌ای پرت و بی‌ربط را بمباران می‌کند. در این میان، تیم ارزیابی سازمان ملل که مأموریت دارد زمینهٔ بازرسی مأموران سازمان منع تسلیحات شیمیایی را فراهم آورد تا صحنهٔ حملات مظنون شیمیایی در سوریه را بررسی کند، به‌علت تیراندازی‌ای که به‌سویشان انجام می‌گیرد، مجبور به بازگشت به دمشق می‌شود و کار به تأخیر می‌خورد. یعنی کار به‌جایی رسیده‌ است که حتی سازمان ملل، خود به حامی و پشتیبان نیاز دارد. روابط روسیه و اتحادیهٔ غرب به جنگ سرد پهلو می‌زند. ناگهان آمریکا تصمیم می‌گیرد نیروهایش را از سوریه خارج کند و میدان نبرد را به کشورهای حوزهٔ خلیج فارس واگذار کند… و مردم دنیا، من و شما، همچنان دوره می‌کنیم شب را و روز را…

* * * * *

و اما اینجا در خانه، خبرها امیدوارکننده است. جان هورگان، نخست وزیر، امروز چهارشنبه اعلام کرد که هیچ‌کس در استان بریتیش کلمبیا نمی‌بایست برای یافتن خانه در دشواری و تقلا باشد. وی اعلام کرد که با ایجاد پشتوانهٔ‌ مالی‌ای با عنوان Building BC Community Housing Fund، طی ده سال آینده برای اقشار کم‌درآمد و با درآمد متوسط، ۱۴٬۰۰۰ خانهٔ جدید در سرتاسر استان ساخته خواهد شد. بر اساس این پشتوانهٔ مالی (fund) جدید، دولت ۱٫۹ میلیارد دلار صرف ساخت خانه‌هایی «امن، ایمن و مقرون به‌صرفه» برای اجاره‌نشین‌ها خواهد کرد.

همچنین در ادامهٔ بحث‌ها و کشمکش‌ها بر سرِ توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان، یکشنبهٔ گذشته، جان هورگان با جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا و ریچل ناتلی، نخست وزیر آلبرتا، در اتاوا دیدار و گفت‌وگو داشته است. از قرار معلوم، نخست وزیر بی‌سی همچنان ایستاده است تا از منافع مردم استانش، اقتصاد آن و از سواحل و آب‌هایش در برابر خطر نشت قیر مایع طبیعی دفاع کند. او می‌خواهد بداند در صورت نشت چطور می‌شود پاک‌سازی می‌شود کرد و آیا اساساً پاک‌سازی ممکن است یا خیر؟ وی گفته است: «من قویاً معتقدم که بریتیش کلمبیا دربارهٔ آنچه در استانش رخ می‌دهد، حق نظر دارد. و برای همین است که ما می‌خواهیم از مردم سراسر استان دربارهٔ انتقال قیر طبیعی از رودخانه‌ها و نهرهایمان و در امتداد سواحل، جویا شویم.»

هورگان همچنین با اشاره به اقوام اولیه، گفت که وظیفهٔ ماست تا از حقوق این مردم دفاع کنیم و اجازه ندهیم تا نشت نفت زندگی‌شان را تحت تأثیر قرار دهد. وی معتقد است منافع بریتیش کلمبیایی‌ها و تمام کانادایی‌ها، بر آن‌ها که در سالن جلسات در تگزاس نشسته‌اند ارجحیت دارد. هورگان می‌گوید که برای دفاع از مشاغل بی‌سی، اقتصاد و محیط زیست آن، همچنان خواهد ایستاد. چنین باد!

* * * * *

و بار دیگر در آستانهٔ روز زمین ایستاده‌ایم. ۲۲ آوریل، روزی است که هر سال به ما یادآوری می‌شود که سیارهٔ زمین، این گِردِ شکننده، تا چه اندازه به مراقبت ما ساکنانش نیاز دارد. ساکنانی که گاه با او چنان رفتار می‌کنند که با بسیاری اقلام یک‌بار مصرف در زندگی‌شان! تا زمانی که برای من تولید کند و به‌بار نشانَد، دیگر خیالی نیست پس از من چه خواهد شد… اینکه او را چگونه به دستان نسل بعدی خواهم سپرد، اینکه او را به نسل بعدی چگونه خواهم شناساند تا آن را قدر بداند، در حیطهٔ مسئولیت من نیست. باورکردنش سخت است که این گوی عظیم روزی نابود شود، ولی دریغا که با روند فعلیِ مصرف‌گرایی، ایجاد آلودگی‌های زیست‌محیطی، جنگ و و و… باید از خودمان بپرسیم آیا اساساً انسان زمینی از خود باقی خواهد گذاشت؟…

نوشته یادداشت سردبیر: روزی برای زمینِ ازنفس‌افتاده از جنگ و آلودگی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یعنی می‌شود آیا، می‌شود که بخواهی با مرور دو هفتهٔ گذشته یادداشتی بنویسی و به سرزمین مادری که برسی، خبری خوش که نه، دلخوش‌کُنکی بیابی؟ مگر می‌شود این حجم حادثه و بلای طبیعی و غیرطبیعی؟… هنوز زلزلهٔ سه ماه پیش دارد با کمک سرمای استخوان‌سوزی که کانکس‌ها و چادرها در برابرش یارای مقاومت ندارند، قربانی می‌گیرد، هنوز آتش سانچی از جانِ خانواده‌های بسیاری رخت بر نبسته است، که خبر می‌رسد ۶۵ هموطن – که از قضای روزگار اغلب متخصص و فعال محیط زیست‌اند – کمی مانده به قلهٔ دنا آسمانی شده‌اند… زن و مرد، پیر و جوان در طلب حق و به بهانه‌های واهی به پشت میله‌ها فرستاده می‌شوند و اغلب پیکرشان پس از خودکشیِ مشکوکی، تحویل عزیزانشان داده می‌شود. ظرف چند ساعت، خیابان‌های تهران به میدان جنگ بدل می‌شود چرا که در سرزمین مادری، عقاید و باورهاست که حدود آزادی انسان‌ها را تعیین می‌کند… و ما در این‌سوی آب‌ها، جایی که آزادی، حدود اختیاراتِ عقاید و باورها را تعیین می‌کند، در دریای اندوه و حسرت چون موج در گریز از خویشتن پیوسته می‌کاهیم[۱].

* * * * *

اما در کانادا، پس از تهدیدات ریچل ناتلی، نخست وزیر استان آلبرتا، مبنی بر آنکه آلبرتا مذاکرات بر سر خرید برق بی‌سی را به‌حالت تعلیق درخواهد آورد و واردات شراب را نیز از این استان متوقف خواهد کرد، حال نوبت دولت فدرال است که همان‌گونه که انتظار می‌رفت، به تصمیم دولت بی‌سی برای اعلام لزوم مطالعات بیشترِ تبعات و خطرات نشت مواد نفتی پیش از اجرایی کردنِ توسعهٔ خط لوله، واکنش نشان دهد.

در تاریخ ۶ فوریه، دولت آلبرتا در پاسخ به عدم همکاری دولت بی‌سی برای توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان، علاوه بر تهدیدات فوق، از اتاوا خواست که مداخله کند و عملکردِ خلاف قانون اساسی از طرف بی‌سی را مردود اعلام کند. دو روز بعد، در تاریخ ۸ فوریه، مقامات رسمی دولت‌های فدرال و بی‌سی در ونکوور ملاقات کردند تا دربارهٔ مواضع دولت بی‌سی مذاکره کنند. همان روز، دولت اتاوا کنفرانس مطبوعاتی‌اش با دولت بی‌سی را لغو اعلام کرد.

روز نهم فوریه، قرار بود که وزیران دولت‌های فدرال و استانیِ وزارت مراقبت از کودکان (child care) طیِ کنفرانسی مطبوعاتی توافق‌نامهٔ مشترک خود را در زمینهٔ آموزش‌های ابتدایی و مراقبت از کودکان اعلام کنند. توافق‌نامه‌ای که به کمک ۱۵۳ میلیون دلاریِ دولت فدرال به دولت بی‌سی رسمیت می‌بخشید، اما، یک روز قبل، دولت اتاوا کنفرانس را به‌دلیل تداخل در برنامه‌ها لغو کرد.

اعلام توافق مذکور، می‌توانست کمک مهمی برای دولت بریتیش کلمبیا محسوب شود، در وضعیتی که دولت ان‌دی‌پی برای فراهم نمودنِ مهد کودکِ روزی ده دلار – که در مبارزات انتخاباتی ماه مه ۲۰۱۷ وعده‌اش را داده است – تقلا می‌کند. کما اینکه کرول جیمز، وزیر امور مالی استان، در روز ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۸ طی اعلام نخستین بودجهٔ استان پس از حدود دو دهه، گفت که وعدهٔ انتخاباتی مهد کودک همگانیِ روزی ده دلار یک دهه طول خواهد کشید تا به اجرا درآید. هر چند، در همین بودجه قدم‌های اولیه برای عملی کردن وعدهٔ مذکور برداشته شده است؛ از جمله اختصاص ۱ میلیارد دلار – طی سه سال – برای کاهش هزینه‌های مهد کودک، ایجاد بیش از ۲۲٬۰۰۰ مهد کودک جدید دارای مجوز و بالا بردن کیفیت خدمات آموزش‌های ابتدایی و مراقبت‌ از کودکان. بودجهٔ اختصاصی، هزینهٔ مهد کودک را تا حداکثر ۳۵۰ دلار در ماه برای هر کودک کاهش خواهد داد که انتظار می‌رود حدود ۵۰٬۰۰۰ خانواده از آن بهره‌مند شوند. همچنین امکان کمک‌هزینه‌هایی تا سقف ۱۲۵۰ دلار در ماه برای هر کودک وجود خواهد داشت که حدود ۸۶٬۰۰۰ خانواده از آن بهره‌مند خواهند شد. کرول جیمز گفت خانواده‌هایی که درآمدی کمتر از ۴۵٬۰۰۰ دلار در سال دارند، هیچ یا مبلغی ناچیز برای مهد کودک خواهند پرداخت.

هر چه هست، فعلاً به‌نظر می‌رسد دولت بی‌سی کمربندها را سفت کرده است تا در مقابل تهدید‌های استان همسایه و تحریم‌های دولت فدرال برای عبور بی قید و شرط خط لولهٔ کیندر مورگان از زمین‌هایش، بایستد و باجی ندهد.

_______________________________________________

۱- اشاره به این شعر محمدرضا شفیعی کدکنی:

هیچ می‌دانی چرا چون موج

در گریز از خویشتن پیوسته می‌کاهم؟

زان که بر این پردهٔ تاریک

این خاموشی نزدیک

آنچه می‌خواهم نمی‌بینم

وآنچه می‌بینم نمی‌خواهم

نوشته یادداشت سردبیر – دولت بی‌سی در سایهٔ تهدیدها و تحریم‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ساکنان دو استان همسایه، یعنی بریتیش کلمبیا  و آلبرتا، طی یکی دو هفتهٔ اخیر، شاهدِ تشدید کشمکش‌ها میان دو دولت استانی‌شان بر سرِ توسعهٔ‌ خط لولهٔ کیندر مورگان بوده‌اند. هفتهٔ پیش دولت استانی بی‌سی اعلام کرد که توسعهٔ خط لوله به‌لحاظ تبعات و خطرات نشت مواد نفتی، مستلزم مطالعات بیشتری است. دولت آلبرتا در اولین واکنش به این موضوع، مذاکرات بر سر خرید برق بی‌سی را به‌حالت تعلیق درآورد. اما ریچل ناتلی، نخست وزیر استان آلبرتا، روز سه‌شنبهٔ این هفته با اعلام این خبر که آلبرتا واردات شراب از استان همسایه را نیز متوقف خواهد کرد، دعوا را شدت بخشید. ناتلی گفت: «صنعت شراب‌سازی برای بی‌سی خیلی مهم است، حالا شاید نه به اندازه‌ای که صنعت نفت و گاز برای آلبرتا مهم است، اما به‌هر حال مهم است. آلبرتایی‌های بسیاری شراب بی‌سی را دوست دارند و من خودم یکی از آن‌ها هستم. در سال ۲۰۱۷، آلبرتا حدود ۷۰ میلیون دلار به کارخانه‌های شراب‌سازی بی‌سی پرداخت کرده است. و ۹۵٪ شراب کانادایی که در آلبرتا فروخته می‌شود، از استان بی‌سی است.» جان هورگان، نخست وزیر استان بی‌سی، در پاسخ به سخنان تهدیدآمیز همتای خود در آلبرتا، با انتشار بیانیه‌ای، اعلام کرد که دولت او حق دارد دربارهٔ تأثیرات نشت و ورود قیر طبیعی مایع به زمین‌های ساحل غربی، با مردمانش مشورت کند. او معتقد است که اگر آلبرتا مخالف است، می‌تواند بحث را در محل دادرسی و از طریق سیستم قضایی پیگیری کند. هورگان گفت: «مطالعات و مشورت‌های ما برای مقررات جدید مطرح‌شده، هنوز شروع نشده است، اما آلبرتا تصمیم گرفته است به بیزینس‌های بی‌سی ضربه بزند و آن‌ها را تحت فشار قرار دهد. از آلبرتا می‌خواهم که از موضع تهدیدآمیزش عقب بنشیند.» وی همچنین گفت که دولت در کنار تولیدکنندگان شراب بی‌سی خواهد ایستاد و به اقدامات تجاری اعلام‌شده علیه آنان واکنش نشان خواهد داد.

ریچل ناتلی، همچنان بر سرِ موضع خود، با توجه به اینکه هنوز شراب بی‌سی از قبل در آلبرتا موجود است، از ساکنان این استان خواسته است تا به‌هنگام سفارش مشروب در بارها یا رستوران‌ها به فکر کارکنان صنایع انرژی استان باشند و می‌توانند به‌جای آن مثلاً آبجوی بی‌نظیر ساخت آلبرتا را سفارش دهند. وی گفت: «این قدمی رو به جلوست برای بیدارکردنِ بی‌سی و فشار به دولت فدرال تا وارد عمل شود.» اندرو ویوِر، رهبر حزب سبز بی‌سی، دیروز در واکنشی شوخ‌طبعانه به اعلام بایکوت صنعت شراب‌سازی بی‌سی توسط دولت آلبرتا، در صفحهٔ فیس‌بوک خود نوشت: «افراد بسیاری از من پرسیدند که دربارهٔ رفتار بچه‌گانهٔ امروزِ ناتلی چه فکر می‌کنم. پاسخ من، خرید سه بطر شراب ناب بی‌سی بود!»

* * * * *

اوایل ماه فوریه است و شهر ونکوور تا اواسط ماه بعدی برنامه‌های بسیاری را در جامعهٔ ایرانی شاهد خواهد بود. اولینش که شمارهٔ قبل هم به آن اشاره کردیم، «شب نمایش‌ ایران» در روز ۱۲ فوریه (دوشنبهٔ هفتهٔ پیش رو و روز خانواده در بی‌سی) که بخشی از «جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم کوهستان ونکوور» است که امروز جمعه گشایش خواهد یافت. از این جشنوارهٔ ۹ روزه، روز ۱۲ فوریه صرفاً به ایران اختصاص داده شده است و پروانه کاظمی، بانوی ایرانی فاتح قلهٔ اورست دعوت شده است تا در این روز سخنرانی کند. پس از آن، ۱۸ فوریه، شاهد بر روی صحنه رفتن نمایش «هملتک» خواهیم بود که بازیگران و دیگر عوامل آن ماه‌هاست که مشغول تمرین و کار بر روی آن‌اند. در این شماره گفت‌وگویی داشته‌ایم با ژوبین غازیانی، کارگردان هملتک، که توجه شما را به آن جلب می‌کنم. سه روز بعد، ۲۱ فوریه، در برنامه‌ای به‌نام «موسیقی برای ایران» ٢۵ هنرمند ایرانی و غیرایرانی ساکن ونکوور کنار هم ایستاده‌اند برای کمک به هموطنان زلزله‌زده‌مان. هموطنانی که هنوز برای تأمین امکانات اولیهٔ زندگی به کمک و حمایت ما نیاز دارند. این هنرمندان هر چه دارند در سبد اخلاص گذاشته‌اند؛ چه خوب که با شرکت در این برنامه، ما نیز در کنارشان باشیم و سهم کوچکی در این حرکت بزرگ داشته باشیم. و پیش از رسیدن به برنامه‌های نوروزی روزهای ۲ و ۳ مارس، شاهد بر روی صحنه رفتنِ نمایش «بانو در آینه» خواهیم بود که پیش از این در شمارهٔ ۴۶ نشریه، گفت‌وگویی با کارگردان و دستار کارگردان آن، یعنی حسام انوری و سینا اتحاد داشتیم و در کمتر از یک ماه با حضور نیلوفر بیضایی، مهمان ویژهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ونکوور، برگزارکنندهٔ مراسم بزرگداشت روز زن، به تماشای آن خواهیم نشست.

امید است با حمایت از این برنامه‌های فرهنگی و هنری، در تداوم چنین حرکت‌هایی در جامعهٔ ایرانیان ونکوور سهیم باشیم.

نوشته یادداشت سردبیر – خرید شراب در برابر توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برگردان: مریم عابدی – ونکوور

نه با تلاش برای توسل به زور در برابر اهالی بریتیش‌کلمبیا، و نه به هیچ شکل دیگری، ناتلی و ترودو به خط لوله نخواهند‌ رسید.

وقتی اولین‌بار مجلس انگلیس در سال ۱۲۹۵ تشکیل شد، شاه ادوارد اول طی احضارنامه‌ای تمام شهروندان را فراخواند. در آن احضارنامه نوشته شده‌ بود، «آنچه بر همگان اثر دارد، باید مورد تأئید همگان قرار گیرد.»

ظاهراً آن زمان هدف از گردهم‌آمدن اشراف، روحانیون، و زمین‌داران این بود که به جمع‌آوری پول مالیات که بسیار مورد نیاز بود، کمک‌ کنند تا در جنگ مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، این امر فرصتی نادر به‌دست داد تا صدای دادخواهی مردم مستقیماً به شاه برسد.

وقتی عبارت «آنچه بر همگان اثر دارد، باید مورد تأئید همگان قرار گیرد» را می‌شنوم، حکم جدیدتر رهبر کشور خود را به‌خاطر می‌آورم «تنها ساکنان و اهالی مناطق‌اند که می‌توانند اجازه‌ بدهند.»  سیستم وست‌مینستر بر اساس مشورت با شهروندان و رضایتشان بود، اما اتاوا در موارد متعددی از این موضع بسیار دور شده‌‌ است – و خط لولهٔ کیندر‌مورگن و توسعهٔ نفتکش‌ها مثال‌هایی روشن از این امرند.  

منظورتان از «منافع ملی» چیست؟

ببینید، آدم‌های معمولی در آلبرتا و بی‌سی وضع اقتصادی چندان جالبی ندارند.  اما ترجیح منافع یک استان بر استانی دیگر کاملاً غیرعادلانه است. هزینهٔ خواربار، خرید یا اجارهٔ مسکن و متوسط درآمد در آلبرتا بسیار بهتر‌است از آن‌چه ما این‌جا در بی‌سی داریم.  با این‌ وجود هر روز نخست‌وزیر آلبرتا، ریچل ناتلی و نخست‌وزیر کانادا، آقای ترودو اعلام خطر کرده، بی‌سی را در موقعیتی قرار می‌دهند که گویا بچه‌ای است که در زمین بازی توپش را به آلبرتا نمی‌دهد.  اگر از آن‌ها سؤال کنیم، خواهند‌ گفت که احداث یک خط لولهٔ جدید از شن‌های نفتی آلبرتا به سواحل‌غربی تنها راه اطمینان از آینده‌ای پایدار و مطمئن برای همهٔ ماست.  دوست دارم ببینم در چرک‌نویس‌هایشان چه حساب‌و‌کتابی در این مورد کرده‌اند؟

واقعاً موضوع چیست؟ چرا ترودو در استدلالش از محاسبات خلاقانه استفاده‌ می‌کند و به‌جای اینکه برای احقاق حق بی‌سی ایستادگی کند، شرط‌بندی‌اش را روی یک شرکت تکزاسی دوبرابر می‌کند؟ آن‌چه می‌توانم تصور کنم این‌ است که یک سیاستمدار سودجو برای حفظ قدرت و – البته میراثش، سعی در نادیده‌گرفتن حق سلامتی و امنیت برای شهروندان کانادا و نادیده‌گرفتن حقوق بومیان کانادا و حق مالکیت بر زمین‌هایشان می‌کند –  همان چیزی‌که در مبارزات انتخاباتیش قبل از نخست‌وزیری، برای احترام و رعایت آن تلاش کرده بود .  

ترودو برای ماندن در قدرت به ناتلی احتیاج دارد.  اگر ناتلی در انتخابات بعدی برنده نشود، ترودو مجبور خواهد‌بود تا با یک محافظه‌کار جنگجوی دوران هارپر سروکله‌بزند، شاید حتی با جیسون کنی، که مخالف همجنس‌گرایان و اهل اشاعهٔ ترس و وحشت است.  و رهبری مانند کنی، مثل ریچل ناتلی برنامهٔ کربن گران‌قیمت ترودو را با لبخند نخواهد‌پذیرفت.  خیر، تحت رهبری‌ای دیگر، آلبرتا می‌تواند به ساسکچوان بپیوندد و تمام برنامه‌های ترودو برای قیمت کربن را به هم بزند و بر درخشان‌ترین گوهر اولین (و شاید هم آخرین) دورهٔ نخست‌وزیری ترودو گرد‌و‌غبار دشت‌های غرب کانادا را بنشاند.

برای ترودو لازم است که ناتلی نخست‌وزیر آلبرتا بماند، و برای این‌امر، هردوی آن‌ها باید صنعت نفت و گاز را راضی نگه‌دارند. یعنی وارد قرارداد کیندرمورگن شوند.

اگر بی‌سی را لازم داشتید، به راحتی آن را قربانی منافع خود کنید

وقتی می‌شنوم که عبارت «منافع ملی» را در بوق و کرنا کرده‌اند، آن‌چه می‌شنوم تنها این است:‌«بریتیش‌کلمبیا هرچه می‌خواهد بشود!» تازه حتی به این هم توجه نکرده‌اند که یکی از بزرگ‌ترین اهرم‌های اقتصادی بریتیش‌کلمبیا صنعت توریسم است (بالغ بر ۷ میلیارد دلار در سال)، و این که بی‌سی به خاطر حیات وحش بکرش شهرت جهانی دارد.  هیچ نگران نباشید که بهای مسکن ما سر به‌ فلک کشیده‌ است و طبقهٔ متوسط به سختی می‌تواند از عهدهٔ مخارج غذا و مهدکودک‌ها برآیند. پاسخ مشکلات کل کشور تنها یک خط لوله‌ است! خط لوله‌ای که  حتی از یک فروشگاه کم کارمند  Home Depot هم کمتر کار دائمی ایجاد می‌کند! هورا! عجب خط لولهٔ جادویی‌ای!

دیگر بس است! دست بردارید!

معلوم است که داستان از چه قرار است: سیاستمداران با هم مشغول بازی‌اند بلکه بخت یارشان باشد و بتوانند با امیدهای واهی در گرو خطوط لوله نهادن، مردم را متقاعد‌ کنند تا بار دیگر انتخابشان کنند.

مردمی که بیش از همه از توسعهٔ خط لولهٔ کیندرمورگن مورد تأثیر قرار می‌گیرند – بومی‌ها و اهالی بریتیش‌کلمبیا – کمتر از همه مورد توجه اتاوا و همسایهٔ شرقی ما واقع شده‌اند. و بنا بر تعداد سفرهای انگشت‌شماری که نخست‌وزیر به استان ما انجام می‌دهد بدون انتشار گزارشی – و اینکه حتی برنامهٔ دیدار با مردم سراسر کانادا در شهرداری‌ها در زمستان گذشته شامل حال بریتیش‌ کلمبیا نشد – بعید است که فرصتی برای رساندن صدای اعتراضمان به‌طور مستقیم دست‌ دهد.  اما بریتیش‌ کلمبیایی‌ها به این فرصت‌ها نیازی ‌ندارند.  ما ابزار لازم برای محافظت از خود را داریم و از حالا دست‌به‌کار شده‌ایم.

ترودو و ناتلی شاید فکر کنند در سپتامبر بولدوزرهای شرکت کیندرمورگن وارد زمین‌های ما می‌شوند و حفاری‌ها آغاز خواهد شد، غافل از آنکه باید اول با قانون اساسی ما و حقوق مردمان بومی ما بجنگند.  چشم‌انداز زیبایی نیست، و صدالبته چیزی نیست که من آن را پیگیری منافع ملی بنامم. اما خب، انتخابش با آن‌هاست.

منبع:

https://dogwoodbc.ca/bc-watches-its-back/

نوشته بریتیش کلمبیا مجبور‌است یک‌بار دیگر نیز از خود محافظت کند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

احزاب کانادایى به‌طور سنتى هر دو سال یک‌بار کنگرهٔ حزبى برگزار می‌کنند. این کنگره‌ها محل بحث در مورد سیاست‌ها و جهت‌گیری‌هاى حزبى است. اما کادر سازمانى حزب نیز در همین کنگره انتخاب می‌شود. البته در مورد نیودموکرات‌ها قانون دیگری هم وجود دارد. بر طبق اساسنامهٔ حزب دموکراتیک نوین، رهبر حزب در هر کنگره در معرض رأى اعضا قرار می‌گیرد و چنانچه نصف به اضافهٔ یکِ شرکت‌ کنندگان رأى به بازنگرى در رهبرى حزب بدهند، رهبر از مقام خود کنار می‌رود و باید طى مدت یک سال کنگرهٔ حزبى براى انتخاب رهبر جدید برگزار شود.

کنگرهٔ حزب امسال در شهر ادمونتون، پایتخت آلبرتا برگزار شد. با توجه به استقرار دولت نیودموکرات در استان آلبرتا، اهمیت برگزارى کنگره دوچندان بود.

اما تنها دلیل اهمیت کنگرهٔ امسال در مکان برگزارى آن نبود، بلکه شکست سنگین ان‌دى‌پى در انتخابات، بررسى کارزار انتخاباتى حزب، مانیفست لیپ (Leap Manifesto) و از همه مهم‌تر رأى‌گیرى در مورد ادامهٔ رهبرى تام مولکر به این کنگره فضاى پر جنب و جوشى بخشیده بود.

در ماه‌هاى منتهى به برگزارى کنگره، کارشناسان حداکثر حضور ٨٠٠ نماینده از سراسر کانادا را پیش‌بینى می‌کردند، اما در روز آغاز کنگره، میزان ثبت‌نام به ١٬٨٠٠ عضو رسید.

لازم به ذکر است که هر عضو حزب می‌تواند با پرداخت مبلغ ثبت نام عادى به نمایندگى از حوزهٔ انتخابیهٔ محل سکونت خود در کنگره شرکت کند. اما انجمن‌هاى حزبى هر حوزهٔ انتخابیه سهمیهٔ ویژه‌اى نیز براى اعضاى فعال خود دارند که به وسیلهٔ رأى‌گیرى از اعضاى ساکن در آن حوزهٔ انتخابیه در یک جلسهٔ عمومى براى اعضا انتخاب می‌شوند. به جز این، هر نمایندهٔ پارلمان هم می‌تواند سهمیهٔ خاص خود را داشته باشد و آن را به اعضا اختصاص دهد. به غیر از انجمن‌هاى حزبى هر حوزه و نمایندگان پارلمان، اتحادیه‌هاى کارگرى، زنان و دگرباشان جنسى نیز سهمیهٔ خاص خود را دارند. همچنین براى افراد کم‌بضاعت نیز کمک‌های مالی وجود دارد.

در مدت کنگره، پنل‌ها و سخنرانی‌های مختلفی در صحن اصلی کنگره برگزار شد. حسن یوسف، رئیس کنگرهٔ کارگران کانادا، جان اشورث (Jon Ashworth) نمایندهٔ حزب کارگر در پارلمان بریتانیا، ریچل ناتلی (Rachel Notley) نخست‌وزیر نیودموکرات استان آلبرتا، استیفن لوئیس رهبر سابق نیودموکرات‌های اونتاریو و سفیر سابق کانادا در سازمان ملل متحد و نهایتاً تام مولکر که پیش از رأی‌گیری در مورد عملکرد خود سخنرانی کرد.

مرور بر انتخابات

در این جلسه که آخرین برنامهٔ روز نخست کنگره بود، هیئتی به ریاست پال دووار (Paul Dewar) نمایندهٔ سابق از حوزهٔ اتاوا سنتر در پارلمان، گزارش خود را به اعضا ارائه کرد. هر کدام از اعضای این هیئت به بخش‌‌هایی از عملکرد انتخاباتی ان دی‌پی در انتخابات پرداختند. از جملهٔ نکات جالب توجه این گزارش، عملکرد حزب در ارتباط با جوامع مهاجر بود. اعضا و مدیران حزب در این گزارش به اهمیت استخدام  و کارمندان از اقوام و جوامع مختلف مهاجران اشاره کردند.

در پایان گزارش به اعضا وقت داده شد که در مورد گزارش نظرات خود را بیان کنند.

قطعنامه‌ها

انجمن‌های حزبی منطقه‌ای و کارگری و نمایندگان، قطعنامه‌های پیشنهادی خود را پیش از برگزاری کنگره به حزب می‌فرستند تا در زمان کنگره اعضای حزب در مورد حمایت یا عدم حمایت از آن‌ها تصمیم بگیرند.

در کنگرهٔ امسال قطعنامه‌های پیشنهادی به شش موضوع تقسیم شده بودند و قطعنامه‌های مربوط به هر کدام از این موضوعات در یکی از جلسات عمومی بررسی شدند.

شاید بتوان گفت مهم‌ترین قطعنامهٔ امسال در مورد مانیفست لیپ (Leap Manifesto) بود. این قطعنامه به انجمن‌های حزبی منطقه‌ای مأموریت می‌داد تا در مدت دو سال این مانیفست را در منطقهٔ خود به بحث بگذارند و نتیجه را به حزب گزارش دهند. مانیفست لیپ برنامه‌ای است برای گذار از اقتصاد مبتنی بر منابع معدنی و سوخت‌های فسیلی به انرژی‌های پاک با رعایت حقوق اقوام اولیهٔ کانادا و همراه با برنامه‌هایی برای عدالت اجتماعی. این قطعنامه با اختلافی اندک تصویب شد و خشم نمایندگان آلبرتا در کنگره را به همراه داشت. به ویژه به خاطر این که ریچل ناتلی در سخنرانی‌اش به‌طور غیرمستقیم با آن مخالفت کرد و از خواستهٔ خود برای انتقال نفت آلبرتا به آب‌های آزاد سخن گفت.

بازنگری در رهبری

پیش از کنگره و حتی در روزهای منتهی به رأی‌گیری در مورد آیندهٔ تام مولکر، کمتر کسی فکر می‌کرد که رأی آری به بازنگری در رهبری حزب بیش از ۴۰ درصد باشد. حامیان تام مولکر با قدرت و به‌صورت بسیار علنی از او دفاع می‌کردند، اما مخالفان کمتر حضور خود را علنی می‌کردند. حداقل دو نفر از نمایندگان در صحبت با نگارنده، علناً گفتند که تمایلی به صحبت در مورد نظر خود ندارند. هرچند گفتند که با ادامه رهبری مولکر مخالف‌اند.

نکتهٔ دیگر این بود که در تمام طول کنگره این صحبت مطرح شد که تام مولکر با اعضای حزب جلسهٔ پرسش و پاسخ خواهد داشت که این اتفاق محقق نشد. همچنین مولکر در بیشتر مدت کنگره در خارج از سالن حضور داشت و مدام در محاصرهٔ دوربین‌های تلویزیونی بود. در سخنرانی پرشور او در مورد رهبری پیش از رأی‌گیری ، او از ارزش‌های مشترک نیودمکرات‌ها گفت و بارها مورد تشویق قرار گرفت. اما آنچه بسیاری از اعضا از آن ابراز ناامیدی می‌کردند، عدم ارائهٔ برنامه برای پیروزی بود و این که مولکر نگفت که چرا او باید در رهبری باقی بماند.

در پایان، ۵۲ درصد اعضای حاضر رأی به بازنگری در رهبری دادند. اما طی یک قطعنامهٔ اضطراری، مهلت برگزاری انتخابات برای رهبر جدید از یک سال به دو سال تمدید شد.

لازم به ذکر است که اعضای حزب از استان منیتوبا به دلیل برگزاری انتخابات استانی منیتوبا در ادمونتون حضور نداشتند.

در کنار برنامه‌های اصلی این کنگره، نمی‌توان از اهمیت کارگاه‌های و برنامه‌های جنبی غافل شد. مثلاً پنل بررسی ارتباط با اقلیت‌های قومی و مهاجران، سازماندهی کوچک، اما پرثمر موافقان در بازنگری در رهبری حزب، و پنل‌های مربوط به اصلاح نظام انتخاباتی و بررسی روابط کانادا با اقوام اولیهٔ بومی.

نوشته کنگرهٔ سیاست‌گذارى حزب دموکراتیک نوین NDP اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.