دو سال پیش، نمایشگاه شعری به‌زبان انگلیسی برگزار شد و من احساس کردم جای شعر و ادبیات فارسی در چنین نمایشگاهی خالی است. با تعدادی از هنرمندان که در ذهن داشتم مشورت کردم. من علاقه‌مند به نوشتن بودم و در نظر داشتم رویداد ادبی کوچکی اتفاق بیفتد. در نهایت تیمی متشکل از پنج نفر تشکیل شد؛ هنرمندانی که اتفاقاً هنرشان بی‌ارتباط با ادبیات به‌نظر می‌رسید. فکر کردیم شاید یک اتفاق تازه باشد. دست‌کاریِ آن چیزی که از ادبیات و هنر قبلاً دیده شده است. از طرفی همگی نوپا بودیم و برداشتن قدم اول کمی ترسناک به‌نظر می‌رسید. در روزی از همان روزها، مصاحبه‌ای از فروغ شنیدیم که باور داشت هنر باید به‌زبان روز بیان شود و متناسب با زمانه تغییر کند. آنجا بود که فهمیدیم فروغ فرخزاد همان فردی‌ست که دنبالش هستیم. از آن گذشته فروغ، هم در هنر و هم ادبیات فعالیت داشت. به‌این ترتیب رویداد ادبی‌-هنری «ف» شکل گرفت. تلاش ما تصویرسازی از اشعار فروغ و به‌نوعی بازسازی کلبهٔ کوچک او بود. مدتی زمان برد تا از اشعار فروغ تصویری بسازیم. از طرف من دو متن متولد شد، از طرف سارا صدر تصویری پیرایش شد، از طرف بهار کیان‌پور و فردیز رویدادی دوخته شد و از طرف فرنیا اتفاقی شانه شد. دورهمی کوچکی، در کنار اهالی محترم هنر‌ و‌ ادب برگزار شد. البته نوازندگی تار، خطاطی و شعرخوانی هم در طول نمایشگاه در جریان بود. کارگاه داستان‌نویسی استاد محمدعلی از دورهمی کوچک و نوپای ما با مهر‌ و‌ محبت حمایت کرد. به‌ویژه یادگار استاد، خانم شقایق محمدعلی. با اجازهٔ ایشان یادبود کوچکی هم از استاد گران‌قدرمان که باعث علاقهٔ من به ادبیات شدند، در نمایشگاه قرار گرفت. 

در آخر حضار چند دقیقه‌ای با مهر به حرف‌های دل من که از زبان فارسی گفتم، گوش کردند. گفتم این رویداد از هنرهایی استفاده کرده که در روزمره استفاده می‌شود و با ادبیات تلفیق شده تا در روزمرگی‌ها به‌خاطر داشته باشیم، فارسی در حال ازبین‌رفتن است. شاید نسل بعد نوشتن فارسی نداند. نسل بعدش چند کلمه‌ای فارسی بلد باشد و نسل بعدترش نه خودش را ایرانی معرفی کند و نه فارسی بلد باشد. پس لطفاً در روزمرگی‌ها به یاد فارسی هم باشیم. زبان مادری که این روزها حالش خوب نیست. 

کاری از:

رز راد، سارا صدر، بهار کیا‌ن‌پور، Feredizz، فرنیا (vivaaastudio)

نوازندهٔ تار: امیرنوید کریمیان

خطاط و طراح لوگو: مصطفی پورمهدی

گروه عکاسی: Extensoofficial

گروه فیلمبرداری: Chameleon Studio 

پذیرایی: Dream Cake True

با حمایت مالی: سرکار خانم مانا نوری و مجموعهٔ Beaubelle

نوشته نگاهی به رویداد ادبی-هنری «ف» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رُز راد – ونکوور

نازنین استادم، محمد محمدعلی،

همواره آموزه‌های نیکت در داستان‌ها و نوشته‌هایم جریان خواهد داشت. ترکیب قلم و کاغذ تا ابد برایم یادگار وجود نازنین توست. هرگاه دلتنگت شوم، بیشتر خواهم نوشت، عاشقانه‌تر قلم خواهم فشرد و عمیق‌تر تراوشات ذهن خسته‌ام را روی کاغذ پیاده خواهم کرد.

به یاد دارم نخستین روز کارگاه، در میان جمع اساتید و اهالی ادب و شعر پارسی به من نیز فرصت داده شد تا داستان خوانده‌شده را تحلیل و تفسیر کنم. آنجا بود که دانستم در کلاس‌های تو، استاد و شاگردی وجود ندارد. آنجا بود که دانستم جای درستی ایستاده‌ام. در کنار استادی که به شاگردانش هم فرصت تجربه می‌دهد، فرصت بیان و یادگیری. گرچه هنوز راه بسیار مانده است.

کاش که این بیماری چندروزه همچون اتوبوس منحوس به هدف نمی‌رسید. اما افسوس. خوشا به‌ حال من، که در آخرین روز کارگاه داستان‌نویسی، شنوای داستانم بودی. و بدا به حالم که نمی‌دانستم آخرین دیدار است. بعد از رفتن تو تا چند روزی نمی‌توانستم دست در داستان خوانده‌شده‌ام ببرم. اما پس از چند روز پنداشتم، نوشتن، تنها یادگار تو در من و دیگر شاگردان است. پس نوشتم. ساعت‌ها نوشتم. تغییر افعال، پاک‌نویسی، ویرایش، دوباره‌نویسی، ویرایش، و حال داستان به پایان رسید. پایانْ، استاد. تمام شد. و هرچه نقد کرده بودی، اصلاح گردید. حال باز برایت می‌خوانم و می‌دانم که می‌شنوی.

استاد، تو نرفته‌ای. یادت در خاطرمان، آموزه‌هایت در ذهنمان، صدایت در گوشمان، مهرت در قلبمان تا ابد پابرجاست. جایت در کارگاه داستان‌نویسی تا ابد سبز و وجود پدرانه و پاکت در آرامش ابدی باشد. 

نوشته نوشتن تنها یادگار تو در من و دیگر شاگردان است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.