بار دیگر در آستانهٔ هشتم مارس، روز جهانی زن، قرار داریم؛ از مهم‌ترین مناسبت‌های سالانه در سراسر دنیا برای گرامیداشت دستاوردهای زنان در زمینه‌های گوناگونِ اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی، و نیز فرصتی برای آگاهی‌بخشی دربارهٔ حقوق زنان، و کنش‌های سرعت‌بخشیدن به روند برابری و عدالت جنسیتی. 

روز جهانی زن، مناسبتی‌ست متعلق به همه و اساساً توجه به این مسئله بسیار مهم است که حقوق زنان جدای از حقوق بشر نیست. گلوریا استاینم، فمینیست و روزنامه‌نگار مشهور، در جایی گفته بود: «داستان مبارزهٔ زنان برای برابری متعلق به هیچ فمینیستی و/یا هیچ سازمان خاصی نیست، بلکه متعلق به تلاش‌های جمعی همهٔ کسانی‌ست که به حقوق بشر اهمیت می‌دهند.»

تاریخچهٔ گرامیداشت روز جهانی زن به سال ۱۹۱۱ بازمی‌گردد، و با وجود آنکه بیش از صد سال از این تاریخ می‌گذرد، ما همچنان و بی‌تردید نیاز داریم این روز را در تقویم داشته باشیم و گرامی‌اش بداریم. طبق پیش‌بینی مجمع جهانی اقتصاد، متأسفانه هیچ‌یک از ما برابری و عدالت جنسیتی را در طول عمر خود نخواهیم دید، و به‌احتمال زیاد فرزندان ما نیز چنان روزی را نخواهند دید. پیش‌بینی می‌شود که این مهم تا حدود یک سدهٔ دیگر محقق نخواهد شد، و درست به‌همین دلیل مشعل کارزار روز جهانی زن باید روشن بماند. مهم نیست که ما نتیجهٔ‌ این کارزار را – چنانچه مجمع جهانی اقتصاد پیش‌بینی کرده است – در طول عمر خود نبینیم، چرا که آنچه زنان امروز دارند، نتیجهٔ مبارزات افرادِ بنام و گمنامی‌ست که صد سال پیش واردِ این کازار شدند.

کارزار روز جهانی زن، هر سال تم و موضوع مشخصی دارد که در واقع به‌نوعی شعار این کارزار محسوب می‌شود. امسال (۲۰۲۴)، تم کمپین روز جهانی زن ‎#InspireInclusion نامیده شده است. این کمپین می‌کوشد بگوید وقتی الهام‌بخش دیگران می‌شویم تا به‌شمارآوردن زنان (women’s inclusion) را درک کنند و برایش ارزش قائل شوند، در واقع دنیای بهتری را می‌سازیم، و هنگامی‌که زنان الهام می‌گیرند تا خود را به حساب آورند، احساس تعلق، ارتباط و توانمندی به وجود می‌آید. در مجموع، پیام کارزار امسال این است که بیایید دنیایی فراگیرتر برای زنان بسازیم.

کارزار روز جهانی زن می‌کوشد بر اساس شعار امسال ترویج کند که:

– باید به الهام‌بخشی در زمینهٔ به‌شمارآوردن زنان متعهد بود. مثلاً وقتی زنان حضور ندارند، باید بپرسیم چرا نیستند؟ یا هنگامی‌که زنان مورد تبعیض قرار می‌گیرند، ما باید توجهات را به‌سوی عملکرد ضعیفی که موجب این تبعیض شده، معطوف کنیم. یا وقتی برخورد با زنان عادلانه نیست، نباید سکوت کنیم. و این کارها باید هر بار و در هر موردی تکرار شود.

– هر کسی در هر جایی می‌تواند الهام‌بخشِ به‌شمارآوردن زنان باشد. یعنی سازمان‌ها، گروه‌ها و افراد در سراسر جهان همگی می‌توانند نقشی داشته باشند؛ در جامعه، در محل کار، در خانه و ورای آن. لحاظ‌کردن زنان به‌معنای واقعی، یعنی صراحتاً پذیرفتن چندگونگیِ نژادی، سنی، توانایی و اعتقادات آن‌ها، و نیز هویتی که آن‌ها برای خود قائل‌اند. 

– چگونه می‌توان الهام‌بخشِ به‌شمارآوردن زنان بود؟ در مقیاس فردی، بسیار مهم است که هر کس مشارکت زنان و دختران را درک و ارزش‌گذاری کند و خواهان آن باشد. به‌علاوه، به‌اشتراک‌گذاری این دانش، حمایت و تشویق دیگران نیز موضوعی کلیدی است. در مقیاس سازمانی یا گروهی، راه‌های زیادی برای اطمینان از ارزش‌گذاری و گنجاندن نیازها، علائق و آرزوهای زنان و دختران وجود دارد، مانند ایجاد توانمندی اقتصادی زنان، جذب، حفظ و توسعهٔ استعدادهای زنان، حمایت از زنان و دختران در رهبری، تصمیم‌گیری، کسب‌و‌کار، علم و فناوری، فراهم‌کردن دسترسی زنان و دختران به آموزش باکیفیت و بسیاری شیوه‌های دیگر که طرح آن‌ها در این مقال نمی‌گنجد.

کارزار امسال از کسانی‌که مایل‌اند در به‌شمارآوردن زنان الهام‌بخش باشند، می‌خواهد تا برای نشان‌دادن همبستگی‌شان، با دستانشان شکل قلب بسازند و آن را با هشتگ‌های ‎#IWD2024 #InspireInclusion‎‏‎‏ در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارند تا الهام‌بخش دیگران برای مشارکت در این کارزار باشند. 

طبیعتاً مبارزات ۱۱۳ سال گذشته یعنی از زمانی‌که برای اولین بار رسماً روز جهانی زن گرامی داشته شد و حتی مبارزات سال‌های قبل از آن، بی‌حاصل نبوده است و گام‌های مهمی در جهت احقاق حقوق زنان برداشته شده است. جهان شاهدِ تغییرات قابل‌توجهی در افکار زنان و جامعه دربارهٔ برابری و آزادی زنان بوده است. البته با زنانِ بیشتر در هیئت‌مدیره‌ها، برابری بیشتر در حقوق قانونی، و افزایش دیده‌شدن زنان به‌عنوان الگو در هر زمینه‌ای در زندگی، ممکن است بسیاری فکر کنند که زنان به برابری واقعی دست یافته‌اند. اما واقعیتِ مایهٔ تأسف این است که زنان همچنان در مقایسه با مردانی با همان میزان دانش و تجربه، حقوق کمتری دریافت می‌کنند، همچنان به تعداد برابر در کسب‌وکارها و سیاست حضور ندارند، و در سطح جهانی، وضعیت تحصیلات و سلامت زنان و خشونت علیه آنان بدتر از مردان است. هرچند نباید این موضوع را نادیده گرفت که بهبودهای قابل‌توجهی حاصل شده است؛ ما زنان فضانورد داریم، زنان نخست‌وزیر داریم، دختران مدرسه‌ای می‌توانند به دانشگاه بروند، زنان می‌توانند متأهل باشند و کار کنند، و… 

ای‌کاش هر روز را روز جهانی زن بدانیم و سهم کوچک خود را برای اطمینان از اینکه آیندهٔ دختران روشن، عادلانه و امن باشد، فراموش نکنیم. 

نوشته به‌شمارآوردن زنان، موضوع کارزار امسال روز جهانی زن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هشتم مارس، روز جهانی زن، یکی از مهم‌ترین مناسبت‌های سالانه در سراسر دنیاست، برای گرامیداشت دستاوردهای زنان در زمینه‌های گوناگون ازجمله اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی، و نیز فرصتی برای آگاهی‌بخشی دربارهٔ حقوق زنان، و کنش‌های سرعت‌بخشیدن به روند برابری و عدالت جنسیتی. 

روز جهانی زن برای اولین بار در سال ۱۹۱۱ جشن گرفته شد، و با وجود قدمتی بیش از صد سال، ما همچنان و بی‌تردید به این مناسبت سالانه نیاز داریم. طبق پیش‌بینی مجمع جهانی اقتصاد، متأسفانه هیچ‌یک از ما برابری و عدالت جنسیتی را در طول عمر خود نخواهیم دید، و حتی به‌احتمال زیاد بسیاری از فرزندان ما نیز چنان روزی را نخواهند دید. پیش‌بینی می‌شود که این مهم تقریباً تا یک سدهٔ دیگر محقق نخواهد شد. این کارزار به ایفای نقش تک‌تک ما نیاز دارد؛ مهم نیست که نتیجهٔ‌ آن را در طول عمر خود نبینیم، چرا که آنچه زنان امروز دارند، نتیجهٔ مبارزات افرادِ بنام و گمنامی است که از صد سال پیش قدم در میدان این کازار گذاشته‌اند. 

هرساله تم و موضوع مشخصی برای کارزار روز جهانی زن در نظر گرفته می‌‌شود که در واقع به‌نوعی شعار این کارزار به حساب می‌آید. امسال (۲۰۲۳)، تم کمپین روز جهانی زن ‎#EmbraceEquity نامیده شده است. این کمپین می‌کوشد تفاوت میان برابری (equality) و عدالت (equity) را نشان دهد و اینکه چرا تمرکز روی عدالت است و نه برابریِ صرف.

واژه‌های equality و equity اغلب به‌جای یکدیگر به‌معنای عمومیِ «برابری» استفاده می‌شوند. از نظر ریشه‌شناسی، این دو کلمه از واژهٔ لاتین aequus، به‌معنای «هموار و یک‌دست»، «عادلانه» یا «برابر» ریشه می‌گیرند. با این‌حال، علی‌رغم این شباهت‌ها، مفاهیم ذاتیِ این دو کلمه متفاوت‌اند، و موضوع کمپین روز جهانی زن با هشتگ ‎#EmbraceEquity به‌دنبال کمک به ایجاد گفت‌وگو در سراسر جهان دربارهٔ موضوعِ مهم «عدالت» و تأثیر آن است. کمپین امسال می‌خواهد روی اینکه چرا «فرصت‌های برابر دیگر کافی نیستند»، صحبت کند، و دو کلمهٔ فوق را این‌طور معنا می‌کند: equality یعنی به هر فرد یا گروهی از مردم منابع و فرصت‌های یکسانی داده شود. ولی equity تشخیص می‌دهد که هر فرد شرایط متفاوتی دارد و درست همان منابع و فرصت‌های مورد نیاز برای رسیدن به یک نتیجهٔ برابر را به آن فرد اختصاص می‌دهد.

مفهوم «انصاف» می‌تواند پیچیده باشد، زیرا اغلب فرض می‌شود که «عادل‌بودن» به این معنی است که همهٔ افراد چیز یکسانی را دریافت می‌کنند. این موضوع اغلب در دورهٔ رشد ما آموزش داده می‌شود، اما «انصاف» واقعاً زمانی معنای واقعی‌اش را دارد که همهٔ ما شرایط و پیشینهٔ یکسانی داشته باشیم.

از نظر سیاسی، برابری (equality) یکی از پایه‌های دموکراسی است. برابری بر این باور استوار است که همهٔ مردم باید فرصت‌های یکسانی برای یک زندگی شاد داشته باشند. برابری در واقع به دنیای ایدئالی مربوط می‌شود که موفقیت، مبتنی بر تلاش‌های شخصی است و نه موقعیت اجتماعی. با این‌حال، گفتمان مداوم نشان می‌دهد که برابری کافی نیست و ما باید به عدالت به‌عنوان یک اصل بهتر برای پیشرفت جامعه بپردازیم. عدالت، تصدیق می‌کند که مردم زندگی را از یک جا شروع نمی‌کنند و شرایط زندگی‌شان می‌تواند دستیابی به اهداف مشابه در مقایسه با دیگران را دشوارتر کند.

ناعدالتی (Inequity) بر بسیاری از مردم تأثیر می‌گذارد، و به‌لحاظ تاریخی، بیش از همه جوامعی مانند زنان، رنگین‌پوستان، افراد کم‌توان، محرومان اقتصادی و افرادی از جامعهٔ LGBTQ+‎ را به حاشیه می‌راند. هدف عدالت تغییر موانع سیستمی و ساختاری‌ای است که مانع از پیشرفت افراد می‌شود.

افرادی که به‌دنبال راه‌حل‌های مبتنی بر برابری برای مسائل اجتماعی‌اند، ممکن است به بی‌طرفی اعتقاد داشته باشند و اینکه نباید تفاوتی در خدمات و سیاست‌ها وجود داشته باشد. با این‌حال، راه‌حل‌های مبتنی بر عدالت، تجربیات زیستهٔ افراد و جوامع را که متفاوت و متنوع‌اند در نظر می‌گیرد و خدمات و سیاست‌ها را با توجه به این تفاوت‌ها و چندگونگی‌ها تطبیق می‌دهد. عدالت، راه‌حلی بلندمدت و پایدار و فرآیندی برای پرداختن به سیستم‌های اجتماعی نامتعادل است.

برابری روی فراهم‌کردن فرصت‌های برابر برای همهٔ جنسیت‌ها، مانند حق رأی زنان، تمرکز دارد. با این‌حال، زنان اغلب به چیزی بیش از یک زمین بازی مساوی نیاز دارند. زنان نیاز دارند به فرهنگی جهانی تعلق داشته باشند که فعالانه آن‌ها را در همهٔ جنبه‌های زندگی، از آموزش گرفته تا محل کار تا سلامت، ترویج و حمایت کند.

جنسیت مسئله‌ای درهم‌تنیده (intersectional) است و زنان به‌عنوان یک گروه، متنوع و چندگونه‌اند. به‌عنوان مثال، سیاست‌هایی که به‌نفع زنان سفیدپوست است، ممکن است به‌دلیل نابرابری‌های تاریخی یا فعلی به‌نفع زنان رنگین‌پوست نباشد. تغییر از برابریِ جنسیتی به فرآیند عدالتِ جنسیتی لازمهٔ پیشرفت معنادار است.

متأسفانه در تم کارزار روز جهانی زن، اشاره‌ای به مبارزات آزادی‌خواهانهٔ زنان شجاع ایران نشده است؛ و جای آن دارد که این یادداشت را با یاد جاویدِ تمام زنانی که به خون‌خواهی مهسا امینی به پا خواستند، به پایان برسانم؛ زنانی که رهبری انقلاب ۱۴۰۱ را به دست گرفتند، زنانی که از جان خود گذشتند، چشم خود را از دست دادند، زندان و شکنجه را به جان خریدند و… تا ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود را طلب کنند. روز جهانی زن بر تمام زنان دنیا، به‌ویژه بر زنان دلیر ایران گرامی باد!

نوشته روز جهانی زن؛ برابری جنسیتی یا عدالت جنسیتی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هشتم مارس، روز جهانی زن، یکی از مهم‌ترین مناسبت‌های سالانه در جهان است. مناسبتی برای گرامیداشت دستاوردهای زنان در زمینه‌های گوناگون ازجمله اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی، در سراسر دنیا. از این مناسبت همچنین استفاده می‌شود تا با آگاهی‌بخشی دربارهٔ حقوق زنان، کنش‌های سرعت‌بخشیدن به روند برابری جنسیتی هر چه بیشتر مورد توجه قرار گیرد. جمع‌آوری کمک‌های مالی برای امور خیریه با تمرکز بر زنان از دیگر فعالیت‌هایی است که معمولاً به این مناسبت مورد توجه قرار می‌گیرد. روز جهانی زن قدمتی بیش از صد سال دارد و برای اولین بار در سال ۱۹۱۱ جشن گرفته شد. رنگ‌هایی که برای این مناسبت به‌کار می‌روند، بنفش، سبز و سفید است. بنفش به نشانهٔ عدل و کرامت، سبز به نشانهٔ امید و سفید به نشانهٔ خلوص. این رنگ‌ها از اتحادیهٔ سیاسی و اجتماعی زنان در بریتانیا نشئت می‌گیرند، زمانی که این اتحادیه در سال ۱۹۰۸ آن‌ها را به‌عنوان رنگ‌های رسمی خود برگزید.

روز جهانی زن، به کشور، گروه یا سازمان مشخصی تعلق ندارد. هیچ دولت، سازمان غیرانتفاعی، خیریه، شرکت‌، مؤسسهٔ علمی، شبکهٔ زنان یا مرکز رسانه‌ایی مسئول این روز نیست. این روزی است که به همه تعلق دارد. گلوریا استاینم (Gloria Steinem)، از رهبران اصلی موج دوم فمینیسم در آمریکا در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ و نیز روزنامه‌نگار و فعال اجتماعی در توضیح این روز گفته است: «داستان مبارزهٔ زنان برای برابری،‌ داستانِ هیچ فمینیست یا هیچ سازمان مشخصی نیست، بلکه تلاش‌های جمعی همهٔ کسانی است که دغدغهٔ حقوق بشر دارند.» 

هرساله تم و موضوع مشخصی برای کارزار روز جهانی زن (The International Women’s Day campaign theme) در نظر گرفته می‌‌شود که درواقع به‌نوعی شعار این کارزار محسوب می‌شود. امسال این موضوع به شکستن تعصب اختصاص یافته و با هشتگ ‏‎#BreakTheBias تبلیغ می‌شود. تصور کنید دنیایی را که در آن برابری جنسیتی برقرار است. دنیایی فارغ از تعصب، کلیشه‌ها و تبعیض. دنیایی عادلانه که برای همه است. دنیایی که در آن تفاوت‌ها ارزش‌گذاری و گرامی داشته می‌شود. این‌ها اهدافی است که کارزار روز جهانی زن دنبال می‌کند و همهٔ‌ انسان‌ها را فرامی‌خواند تا با هم و با شکستن تعصبات، برابری جنسیتی را شکل دهند و به آن واقعیت ببخشند. 

و اما چگونه می‌شود بخشی از این کارزار بود؟ همهٔ ما شخصاً و روزانه، مسئولِ اندیشه‌ها و کارهایمان هستیم. ما می‌توانیم تعصب را در جامعهٔ خود بشکنیم. ما می‌توانیم تعصب را در محل کارمان بشکنیم. ما می‌توانیم تعصب را در مدرسه و دانشگاه بشکنیم… ما به‌همراه هم می‌توانیم تعصب را چه در روز جهانی زن و چه روزهای دیگر سال، بشکنیم اگر که بخواهیم.

خودآگاه یا ناخودآگاه، تعصب راه زنان را برای پیش‌رفتن دشوار می‌کند. دانستن اینکه تعصب وجود دارد، کافی نیست، بلکه کنش لازم است تا این معضل حل شود. کارزار روز جهانی زن از زنان و مردانی که می‌خواهند کمک کنند تا تعصب، تبعیض و کلیشهٔ جنسیتی از بین برود، دعوت کرده است تا با به‌اشتراک‌گذاشتن عکس‌های خود با دست‌هایی که به‌حالت ضربدری روی هم قرار گرفته‌اند، همبستگی خود را با این کازار نشان دهند. 

روز جهانی زن قدمتی بیش از صد سال دارد، ولی آیا ما همچنان به مناسبتی به‌نام روز جهانی زن نیاز داریم؟ پاسخ به این سؤال بی‌تردید مثبت است. طبق پیش‌بینی مجمع جهانی اقتصاد، شوربختانه هیچ‌یک از ما برابری جنسیتی را در طول عمر خود نخواهیم دید، و حتی به‌احتمال زیاد بسیاری از فرزندان ما نیز چنان روزی را نخواهند دید. پیش‌بینی می‌شود که برابری جنسیتی تقریباً تا یک سدهٔ دیگر به‌دست نخواهد آمد. این کارزار به ایفای نقش تک‌تک ما نیاز دارد، مهم نیست که نتیجهٔ‌ آن را در طول عمر خود نبینیم، چرا که آنچه زنان امروز دارند، نتیجهٔ مبارزات افرادِ بنام و گمنامی است که از صد سال پیش قدم در میدان این کازار گذاشته‌اند. 

همان‌طور که اشاره شد، جمع‌آوری کمک‌های مالی برای امور خیریه با تمرکز بر زنان ازجمله فعالیت‌هایی است که معمولاً به‌مناسبت روز جهانی زن مورد توجه قرار می‌گیرد. بر همین اساس، بنیاد نیکوکاری یارا طی فراخوانی از هنرمندان ساکن ونکوور دعوت کرده است که با ارائهٔ اثری هنری در نمایشگاهی که به‌همین منظور از ششم تا هجدهم همین ماه در وست ونکوور برگزار خواهد شد، شرکت نمایند. تا کنون ۲۸ هنرمند آثار خود را برای شرکت در این نمایشگاه آماده کرده‌اند و ما نیز از این فرصت استفاده کرده‌ایم و گفت‌وگوی کوتاهی با این عزیزان انجام داده‌ایم که در همین شماره به‌چاپ رسیده‌ است. از شما دعوت می‌کنم نظرات این هنرمندان عزیز را مطالعه بفرمایید و با دیدار از این نمایشگاه، در این امر نیکو مشارکت نمایید. کلیهٔ عواید حاصل از فروش آثار به‌نمایش‌گذاشته‌شده در این نمایشگاه از طرف بنیاد نیکوکاری یارا صرفِ کارآفرینی برای زنان شایستهٔ هم‌وطنمان که سرپرست خانوارند، خواهد شد.

نوشته یادداشت سردبیر: بله، ما همچنان به روز جهانی زن نیاز داریم! اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

واقعیتش این است که حمایت و گرامیداشت حقوق زنان مسئولیتی است که باید در تمام طول سال به آن توجه شود، اما به‌عنوان هستهٔ کار، «روز جهانی زن» نقش مهمی در این میان دارد، چرا که بحث و گفت‌وگو‌ دربارهٔ دستاوردهای زنان و نابرابری جنسیتی در جهان را در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی برجسته‌ می‌کند و توجه افراد مختلف در گروه‌های سنی متفاوت و با هر جنسیتی را به این موضوع معطوف می‌کند که آن‌ها چه نقشی می‌توانند در ساختن جهانی عادلانه‌تر برای همه داشته باشند.

ممکن است بسیاری فکر کنند یا حتی بگویند، اما زنان امروزه از همان حقوقی برخوردارند که مردان و چه نیازی است به گرامیداشت روزی به‌نام روز جهانی زنان! در پاسخ به این‌گونه افراد به آمار و ارقام و واقعیت‌های مستندی می‌توان اشاره کرد، از جمله اینکه:

• از هر۱۰ نفر نُه نفر دربارهٔ زنان مغرضانه و پیش‌داورانه برخورد و قضاوت می‌کنند.
• زنان دو برابر بیش از مردان احتمال دارد قربانی خشونت خانگی شوند یا مورد آزارواذیت جنسی قرار بگیرند.
• زنان سه برابر بیشتر از مردان احتمال دارد قربانیِ کنترل‌شدنِ پنهانی (stalking) شوند. 
• شکاف میان دستمزد زنان و مردان همچنان در کل دنیا برقرار است – به‌طور مثال در بریتانیا زنان در مقایسه با مردان گویی دو ماه از سال را رایگان و بی‌پرداخت کار می‌کنند.
• زنان همچنان در کسب‌وکار و سیاست به‌اندازهٔ مردان حضور ندارند.
• مردان همچنان اجازه دارند از طریق قانونگذاری دربارهٔ ممنوعیت سقط جنین تصمیمات خطرناک و کشنده‌ای دربارهٔ بدن زنان بگیرند.
• هنوز در سرتاسر دنیا، زنان به‌لحاظ تحصیلات، سلامت و بهداشت و خشونتی که به آن‌ها اعمال می‌شود، نسبت به مردان در وضعیت بدتری هستند. 
• در بلایایی همچون سیل، طوفان و خشکسالی زنان بیش از مردان کشته می‌شوند و آسیب می‌بینند چرا که مردان قدرت و منابع بیشتری در اختیار دارند. 
• هر سال، بیش از ۱۲ میلیون دختر زیر سن قانونی ازدواج می‌کنند؛ این یعنی حدود ۳۰٬۰۰۰ ازدواج دختربچه در روز!

کارزار «روز جهانی زن» هر سال حول موضوع (theme) مشخصی است و برنامه‌های گرامیداشت این روز همراه با هشتگی که برای آن در نظر گرفته می‌شود، همراه است. امسال این موضوع با هشتگ ‎ #ChooseToChallengeو در واقع با پیام «چالش را انتخاب کن» مشخص شده است. دنیایی که به چالش گرفته شود، دنیای هوشیاری خواهد بود. ما همه مسئولِ افکار و اعمال خودمان‌ایم. ما همه می‌توانیم تصمیم بگیریم که تبعیض جنسیتی و نابرابری را به چالش بکشیم. ما همه می‌توانیم به‌دنبال یافتنِ دستاوردهای زنان باشیم و آن‌ها را جشن بگیریم. و نهایتاً ما همه می‌توانیم کمک کنیم تا دنیایی پذیرا و یک‌دست بسازیم. فعالان کارزار «روز جهانی زن» در رابطه با موضوع بحث امسال می‌گویند که چالش تغییر به‌دنبال دارد، پس بیایید چالش را انتخاب کنیم. این کارزار همچنین از افراد و سازمان‌ها دعوت کرده است تا در حالتی که دست خود را بلند کرده‌اند، عکس بگیرند و نشان دهند که با این کارزار همراه‌اند؛ که تعهد می‌دهند چالش را انتخاب کنند و علیه نابرابری فریاد بزنند.

جالب است که کارزار «روز جهانی زن» در کانادا در حرکتی متفاوت موضوع امسال روز جهانی زن را ‎#FeministRecovery اعلام کرده است و از همه دعوت کرده است که با به‌کاربردن این هشتگ در شبکه‌های اجتماعی نشان دهند که از برابری جنسیتی دفاع می‌کنند و خواهان بازیابی و بهبود از همه‌گیری کووید-۱۹ برای همه فارغ از جنسیت هستند. به این معنا که همهٔ کانادایی‌ها فرصت تسریع برابری جنسیتی و ثبات اقتصادی و اجتماعی را داشته باشند. این کارزار در پی آن است که نشان دهد چگونه همه‌گیری کووید-۱۹ دستاوردهای سخت‌به‌دست‌آمده در زمینهٔ برابری جنسیتی را دچار فرسایش کرد. از تعدیل نیروها گرفته تا کمبود مهد کودک تا افزایش کارهای بی‌پرداخت تا بالاگرفتن خشونت‌های خانگی در زمان قرنطینه، زنان بیشترین ضربه را از بحران همه‌گیری و اقتصاد خورده‌اند. 

هنوز راه درازی تا رسیدن به برابری زنان با مردان باقی است و «روز جهانی زن» نقشی اساسی در زنده‌نگاه‌داشتن این مطالبات دارد. اما فراموش نکنیم که زنان باقیِ ۳۶۴ روز سال هم حضور دارند. ما باید تمام سال به‌دنبال این حقوق باشیم و برای تحقق آن مبارزه کنیم، نه تنها یک روز در سال. 

نوشته یادداشت سردبیر: چرا ما به «روز جهانی زن» نیاز داریم؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تم کمپین روز جهانی زن، امسال یعنی در سال ۲۰۱۹، ‎#BalanceforBetter نامیده شده است. تلاش این کمپین بر آن است که نشان دهد دنیایی با حضور متوازن و متعادل جنسیت‌ها، دنیایی بهتر است و اینکه چگونه می‌توان دنیایی به‌لحاظ جنسیتی متعادل‌تر ساخت؟ پاسخ چندان دشوار نیست؛ دستاوردهای زنان را جشن بگیرید. علیه تعصبات و افکار پیش‌داورانه آگاهی‌رسانی کنید. در یک کلام برای برابری قدم بردارید!

یکی از مهم‌ترین کارها برای تلاش در این راه، آن است که هر کسی کمپین ‎#BalanceforBetter خودش را در جامعهٔ خود، شبکه‌های اجتماعی‌ای که در آن‌ها فعالیت دارد، و سازمان‌ها یا گروه‌هایی که عضوشان است، راه بیاندازد. هر سال یک تم سالانهٔ‌ روز جهانی زن جشن گرفته می‌شود و در تمام طول سال ادامه می‌یابد تا سمت و سوی این فعالیت‌ها را از طریق ارائهٔ چارچوبی معنادار برای تقویت این حرکت متحد و متشکل کند.

روز جهانی زن که هر ساله در روز ۸ مارس جشن گرفته می‌شود، با اولین تجمع در سال ۱۹۱۱، هم‌اکنون بیش از یک سده قدمت دارد. مناسبتی که به کشور، سازمان یا گروه خاصی مربوط نیست و به تمام افراد در هر جای این دنیا تعلق دارد. بنابراین شایسته است که هر کسی این روز جهانی را از آنِ خود بداند و هر آنچه از دستش برمی‌آید انجام دهد تا به‌معنای واقعی موجب تغییر مثبتی در زندگی زنان شود.

روز جهانی زن، روزی است که دستاوردهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی زنان جشن گرفته می‌شود. روزی که همگان را به تسریع در روند برابری جنسیتی فرا می‌خواند.

روز جهانی زن تماماً دربارهٔ یکپارچگی، تجلیل، بازتاب، حمایت و عملکرد است – هر آنچه که در سطحی بومی و منطقه‌ای، جهانی باشد.

به‌لحاظ جهانی، بنفش رنگی نمادین برای زنان است. به‌طور تاریخی، ترکیب رنگ‌های بنفش، سبز و سفید نماد برابری زنان است که از اتحادیهٔ اجتماعی و سیاسی زنان در بریتانیا در سال ۱۹۰۸ آغاز شده است. بنفش بر عدالت و کرامت دلالت دارد. سبز نماد امید است. سفید نمایندهٔ خلوص و پاکی است، اما از آنجایی که «خلوص و پاکی» مفهومی بحث‌برانگیز است، دیگر استفاده نمی‌شود.

و اما تاریخچهٔ روز جهانی زن چیست؟

روز جهانی زن از اوایل دههٔ ۱۹۰۰ میلادی در تاریخ ثبت شده است. دورهٔ گسترش و تلاطمی عظیم در دنیای صنعتی‌شده که رشد سریع جمعیت و ظهور طرز تفکرهای رادیکال و افراطی را شاهد بود.

۱۹۰۸

ناآرامی‌های فراوان و مباحثات انتقادی در میان زنان در جریان بود. ستم و نابرابری در حق زنان، موجب شده بود آن‌ها در جهت کمپین برای تغییر هر چه بیشتر فعال شوند و صدایشان را بلند کنند. سپس در سال ۱۹۰۸، ۱۵٬۰۰۰ زن در شهر نیویورک تظاهرات کردند و خواستار ساعات کار کمتر، حقوق بیشتر و داشتن حق رأی شدند.

۱۹۰۹

بر اساس اعلامیه‌ای از طرف حزب سوسیالیست آمریکا، اولین روز ملی زن در سرتاسر ایالات متحده در روز ۲۸ فوریه بوده است. زنان پس از آن تا سال ۱۹۱۳، هر سال آخرین یکشنبهٔ ماه فوریه روز ملی زن را جشن گرفتند.

۱۹۱۰

در سال ۱۹۱۰، دومین کنفرانس جهانی زنان شاغل در کپنهاگ برگزار شد. زنی به‌نام کلارا زتکین (رهبر «ادارهٔ زنان» برای حزب سوسیال دموکرات آلمان) ایدهٔ روز جهانی زن را مطرح کرد. او پیشنهاد کرد که هر سال در روز معینی باید در هر کشوری جشنی به‌نام روز زن برگزار شود تا زنان بر خواسته‌های خود پافشاری کنند. کنفرانس مذکور با حضور بیش از ۱۰۰ زن از ۱۷ کشور، نمایندگان اتحادیه‌ها، احزاب سوسیالیست، کلوپ‌های زنان کارگر – شامل اولین سه زن منتخب در مجلس فنلاند – از پیشنهاد زتکین به اتفاق آرا استقبال کردند و در نتیجه روز جهانی زن شکل گرفت.

۱۹۱۱

به‌دنبال تصمیمی که در سال ۱۹۱۰ در کپنهاگ گرفته شد، روز جهانی زن اولین بار در اتریش، دانمارک، آلمان و سوئیس در روز ۱۹ مارس مورد تجلیل قرار گرفت. بیش از یک میلیون زن و مرد در تظاهراتی که خواهان حق کار، رأی، تعلیم، و خاتمهٔ تبعیض بودند، شرکت کردند. هر چند، کمتر از یک هفته بعد در ۲۵ مارس، تراژدی آتش‌سوزی کارخانهٔ ترای‌انگل در شهر نیویورک جان بیش از ۱۴۰ زن کارگر را گرفت که اغلب آن‌ها مهاجران ایتالیایی و یهودی بودند. این فاجعه توجه بسیاری را به شرایط کار و قوانین کارگری در ایالات متحده جلب کرد.

۱۹۱۳ – ۱۹۱۴

پیش از شروع جنگ جهانی اول، زنان روس در کمپین برای صلح، اولین روز جهانی زن را در آخرین یکشنبهٔ فوریهٔ ۱۹۱۳ تجربه کردند. پس از مباحثاتی در سال ۱۹۱۳، روز جهانی زن به روز ۸ مارس انتقال یافت و این روز از آن زمان تا کنون تاریخی جهانی برای این مناسبت باقی مانده است. در سال ۱۹۱۴، زنان بیشتری در سراسر اروپا تظاراتی برگزار کردند تا علیه جنگ کمپین کنند و همبستگی زنان را اعلام دارند. به‌طور مثال، در لندن تظاهراتی برای حمایت از حق رأی زنان در روز ۸ مارس ۱۹۱۴ برگزار شد.

۱۹۱۷

در آخرین یکشنبهٔ فوریه، زنان روس اعتصابی را به‌خاطر «نان و صلح»، در پاسخ به مرگ دو میلیون سرباز روس در جنگ جهانی اول آغاز کردند. با وجود مخالفت رهبران سیاسی، زنان به اعتصاب خود ادامه دادند تا نهایتاً چهار روز بعد تزار روسیه مجبور شد کناره‌گیری کند و دولت موقت حق رأی را به زنان تفویض کرد. تاریخی که اعتصاب زنان آغاز شد، یکشنبه ۲۳ فوریه بود بر اساس تقویم ژولینی (رومی) در روسیهٔ آن زمان که مطابق بود با ۸ مارس بر اساس تقویم میلادی در جاهای دیگر.

۱۹۷۵

روز جهانی زن برای اولین بار توسط سازمان ملل متحد در سال ۱۹۷۵ جشن گرفته شد. سپس در دسامبر ۱۹۷۷، مجمع عمومی این سازمان لایحه‌ای را به‌تصویب رساند که طبق آن یک روزِ سازمان ملل متحد برای حقوق زنان و صلح جهانی در هر روزی از سال توسط اعضای آن، مطابق با سنت‌های تاریخی و ملی خودشان لحاظ شود.

۱۹۹۶

سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۶، منظور نمودن یک تم سالانه را آغاز کرد – که برای آن سال بود «تجلیل از گذشته، برنامه‌ریزی برای آینده». این تم در سال ۱۹۹۷ با «زنان در میز صلح»، در سال ۱۹۹۸ با «زنان و حقوق بشر»، در سال ۱۹۹۰ با «دنیا عاری از خشونت علیه زنان»، و همین‌طور در سال‌های بعدی تا کنون ادامه یافته است. تم‌های سال‌های اخیر شامل «به زنان روستایی قدرت دهید، به فقر و گرسنگی خاتمه دهید» و «قول، قول است – زمانِ عمل برای خاتمه دادن به خشونت علیه زنان فرا رسیده است» می‌باشد.

۲۰۰۰

با فرا رسیدن هزارهٔ جدید، فعالیت‌های روز جهانی زن در بسیاری از کشورهای دنیا متوقف شد. دیگر برای این دنیای در حرکت فمینیسم بحث مورد علاقه و جذابی نبود. روز جهانی زن نیاز داشت دوباره مشتعل شود. کارهای اضطراری بسیاری هنوز بود که باید انجام می‌گرفت؛ نبردهایی که هنوز در آن پیروزی حاصل نشده و برابری جنسیتی هنوز به‌دست نیامده بود.

۲۰۰۱

قطب دیجیتالی جهانی internationalwomensday.com برای روز جهانی زن آغاز به کار کرد تا این روز را انرژی دوباره‌ای ببخشد، روزی که پلتفرم مهمی‌ست برای تجلیل و قدردانی از دستاوردهای زنان و ادامه دادن به فریاد حق‌خواهی برای برابری جنسیتی. هر سال این وب‌سایت از ترافیک بالایی برخوردار است و میلیون‌ها نفر و همچنین سازمان‌های بسیاری از سرتاسر دنیا از آن استفاده می‌کنند تا دربارهٔ فعالیت‌های روز جهانی زن بیاموزند و بیاموزانند. این وب‌سایت با حمایت مالی شرکت‌هایی که به برابری جنسیتی متعهدند، ادامهٔ حیات می‌دهد. سازمان خیریهٔ انتخابی این وب‌سایت World Association of Girl Guides and Girl Scouts است. وب‌سایت روز جهانی زن هر سال تمی را برای کمپین خود انتخاب می‌کند که برای گروه‌ها و سازمان‌ها تمی جهانی است. تم کمپین به‌نوعی چارچوب و جهتی برای فعالیت‌های روز جهانی زن در آن سال مشخص می‌کند. برخی از تم‌های اخیر این کمپپن از این قرارند:

‎#BalanceforBetter, #PressforProgress, #BeBoldforChange, #PledgeforParity, #MakeItHappen, #TheGenderAgenda

۲۰۱۱

سال ۲۰۱۱ مصادف بود با صدمین سالگرد حیات روز جهانی زن – یادآور اولین روز جهانی زن که صد سال قبل از آن در ۱۹۱۱ در اتریش، دانمارک، آلمان و سوئیس برگزار شد. پرزیدنت اوباما ماه مارس ۲۰۱۱ را «ماه تاریخی زنان» اعلام کرد، و آمریکا‌یی‌ها را فراخواند تا روز جهانی زن را با انعکاس «دستاوردهای خارق‌العادهٔ زنان» برای شکل دادن تاریخ کشور، به‌یاد آورند و گرامی دارند.

۲۰۱۹ و پس از آن

جهان تغییری قابل توجه در افکار زنان و جامعه دربارهٔ برابری و آزادی زنان شاهد بوده است. بسیاری از نسل‌های جوان‌تر ممکن است احساس کنند که «زنان پیروزِ همهٔ نبردها بوده‌اند»، در حالی‌که فقط بسیاری از فمینیست‌های دههٔ ۱۹۷۰ خیلی خوب طول عمر بلند و ریشه‌دار پیچیدگی پدرسالاری را می‌شناسند. با زنان بیشتر در هیئت مدیره‌ها، برابری بیشتر در حقوق قانونی، و افزایش دیده شدن تودهٔ زنان به‌عنوان الگو در هر زمینه‌ای در زندگی، هر شخصی ممکن است فکر کند که زنان به برابری واقعی دست یافته‌اند. واقعیت مایهٔ تأسف این است که زنان همچنان در مقایسه با مردانی با همان میزان دانش و تجربه، حقوق کمتری دریافت می‌کنند، وضعیت زنان همچنان به تعداد برابر در کسب‌وکارها و سیاست حضور ندارند، و در سطح جهانی، تحصیلات و سلامت زنان و خشونت علیه آنان بدتر از مردان است. هر چند، بهبودهای مهمی به انجام رسیده است. ما زنان فضانورد داریم، زنان نخست‌وزیر داریم، دختران مدرسه‌ای می‌توانند به دانشگاه بروند، زنان می‌توانند کار کنند و متأهل باشند، و زنان انتخاب‌هایی واقعی دارند. و هر سال، جهان به زنان الهام می‌بخشد و از دستاوردهایشان تجلیل می‌کند.

بیایید هر روز را روز جهانی زن بدانیم و سهم کوچک خود را برای اطمینان از اینکه آیندهٔ دختران روشن، عادلانه و امن باشد، فراموش نکنیم.

منبع: وب‌سایت www.Internationalwomensday.com

نوشته روز زن از آغاز تا امروز اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

چهارشنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۲۷ فوریه، بالاخره جودی ویلسون-رِیبولد ناگفته‌هایش – هر آنچه مجوز گفتنش را یافته بود – در برابر کمیتهٔ قضایی مجلس فدرال گفت، و آنچه تا به آن روز با هاله‌ای از تردید پوشیده بود، بر همه آشکار شد. وی به صراحت گفت که به‌مدت چهار ماه، بین سپتامبر تا دسامبر ۲۰۱۸، از طرف افرادی از حزب متبوعش تحت فشار سیاسی قرار گرفته بوده است تا جلوی محاکمهٔ شرکت اس‌ان‌سی-لاوالین به‌دلیل اتهامات مربوط به فساد مالی را بگیرد. ویلسون-رِیبولد طی این سخنان ضمن تشکر از کانادایی‌ها برای شکیبایی‌شان از روز ۷ فوریه که ماجرا در روزنامهٔ گلوب‌اندمیل منتشر شد، و اینکه با ارسال پیام‌هایی به وی، توجهشان به این موضوع را نشان داده بودند، موضوعِ ۱۰ تماس تلفنی و ۱۰ جلسهٔ حضوری‌ای را که از روز چهارم سپتامبر شروع شده بود، با جزئیات برای کمیتهٔ‌ قضایی شرح داد. جودی ویلسون-رِیبولد در انتها اظهار امیدواری کرد با اطلاعاتی که او روایت کرده است، برای کمیتهٔ قضایی و تمام کانادایی‌هایی که به حرف‌های او گوش داده‌اند، روشن باشد که بر او چه گذشته است و چه‌ها گفته شده و چه مکاتباتی صورت گرفته است. او گفت امیدوار است که واقعیات خود به اندازهٔ کافی گویا باشند. او همچنین اظهار کرد همان‌گونه که بارها گفته است، اعتقاد دارد که دادستان کل کانادا باید غیرحزبی باشد، و شفاف در زمینهٔ اصول، چرا که این اصول پایهٔ تصمیمات‌اند. جودی ویلسون-رِیبولد صحبت‌هایش را با اشاره به اینکه آموخته‌های او از مادر و پدرش، مادربزرگ و پدربزرگش و در کل، جامعهٔ اقوام بومی این است که همیشه باید راستی و درستی را محور ارزش‌ها و اصول زندگی‌ قرار داد، به‌پایان رساند.

و اما، پنج روز بعد یعنی دوشنبهٔ گذشته، چهارم ماه مارس، استعفای جِین فیلپات، رئیس هیئت خزانه‌داری دولت لیبرال، در واکنش به نحوهٔ برخورد دولت با موضوع رسوایی مالی شرکت اس‌ان‌سی-لاوالین، دولت ترودو را شوکه کرد و تحت فشار هر چه بیشتری قرار داد. فیلپات که همین ژانویهٔ گذشته و طی همان جابه‌جایی‌هایی که ویلسون-رِیبولد را از وزارت دادگستری به وزارت امور کهنه‌سربازان منتقل کرده بود، به پستِ ریاست هیئت خزانه‌داری دولت منصوب شده بود، گفت که اعتمادش را به دولت از دست داده است؛ اینکه چطور در ابتدا با این رسوایی برخورد کرده و سپس چطور به موارد مطرح‌شده واکنش نشان داده است. جودی ویلسون-رِیبولد در واکنش به استعفای جِین فیلپات، او را «رهبر بصیرت و توانایی» خواند. همچنین سلینا سیزر-شاوان، نمایندهٔ حزب لیبرال از حوزهٔ ویتبی-اشاوا که از زمانِ افشای ماجرای مذکور حامی و پشتیبانِ جودی ویلسون-رِیبولد بوده است، از استعفای جِین فیلپات حمایت نموده و توئیت کرده است که در دور بعدی انتخابات شرکت نخواهد کرد. وی در توئیت خود همچنین با اشاره به صحبت‌های ترودو در زمان انتخاب وزرای کابینه‌اش و توجه به حضور متعادل زنان در این کابینه، گفت: «زنان را به میدان بیاورید، سیاست را دستخوش تغییر کنید.» سیزر-شاوان می‌نویسد: «زمانی که شما زنان را به میدان می‌آورید، انتظار نداشته باشید شرایط همانی بماند که هست، انتظار داشته باشید که ما تصمیمات درست بگیریم، برای آنچه عادلانه است بایستیم و زمانی از میدان بیرون برویم که ارزش‌ها مورد مصالحه قرار گیرند. جِین فیلپات! ممنون که به‌زیبایی این واقعیت را نشان دادید.»

ماجرای رسوایی مالی شرکت عظیم اس‌ان‌سی-لاوالین و در پی آن رسوایی دولت لیبرال برای تحت فشار قراردادنِ وزیر دادگستری و دادستان کل کشور برای نادیده گرفتنِ خطای آن شرکت، می‌تواند از ده‌ها بُعد مختلف بررسی شود و طبعاً بسیاری از کانادایی‌ها در این میان دچار احساسات متناقضی هستند و همه الزاماً مانند اندرو شییِر، رهبر حزب محافظه‌کار، از آن شاد و سرمست نیستند، اما، آنچه در این میان تردیدی برای کسی باقی نگذاشته است، این است که زنانی از کابینهٔ ترودو، زنانی از اولین کابینهٔ تاریخ کانادا که به‌لحاظ جنسیتی متعادل (gender-balanced cabinet) است، شعار یا تم امسالِ «روز جهانی زن»، یعنی ‎#BalanceforBetter را به‌معنای واقعی جامهٔ عمل پوشانده‌اند.

نوشته یادداشت سردبیر: زنانی که دولت ترودو را با چالشی بزرگ مواجه کرده‌اند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

داریم آخرین شماره در سال ۱۳۹۶ را می‌بندیم، و من فکر می‌کنم لابد باید از شادی‌ها نوشت، از عطر سنبل و نوای بلبل، باید جشن گرفت شکوفایی و جان گرفتنِ طبیعت را؛ طبیعتی که آماده می‌شود دوباره ردای سبزش را بر تن کند، باید غم‌ و غصه‌ای به دل راه نداد، دستِ‌کم در این روزها که همه، به‌خصوص ما ایرانیان و دیگرانی که نوروز را جشن می‌گیرند، به استقبال نوبهار می‌روند، باید دستی به سر و روی خانه کشید و غبار از تنش تکاند، باید به فکر اسکناس‌های نو بود – حالا گیریم از بانک آربی‌سی، باید به‌دنبال سین‌های سفرهٔ هفت‌سین بود، به فکر میهمانی‌های بزرگی که حالا دیگر تمام دید و بازدیدها را در خود جای داده‌ست،… چقدر کار داریم! در این میان، مراسم اسکار را هم نباید از دست داد؛ مخصوصاً فرش قرمزش را، فرش قرمزی که آمادهٔ خرامیدنِ هنرمندان هالیوودی‌ست، آنجا که یک به یک نام و آوازهٔ طراحان کفش و لباسشان را به رخ دنیا می‌کشند، آنجا که  تلألو لباس‌ها و فلاش‌های عکاسان چشم‌ها را کور می‌کند و حتماً صدای قهقهه‌ها و گپ و گفت‌هاشان نیز گوشی برای شنیدن دیگر صداها باقی نمی‌گذارد. ما هم مانند بقیهٔ دنیا چشم به صفحه‌های تلویزیون و هر دستگاه دیگری دوخته‌ایم تا از قافله عقب نمانیم، تا این مهم‌ترین رویداد هنری سال را به‌طور زنده تماشا کنیم؛ و ما نیز مانند دیگر مردم دنیا کور می‌شویم و کر می‌شویم… اسکار تمام می‌شود، کانال تلویزیون را عوض می‌کنیم، صفحات شبکه‌های مجازی را تند و تند از جلو چشم می‌گذرانیم؛ غوطهٔ شرقی دیگر کجاست؟ خانه‌هاشان بر سرشان آوار شده،… آه، به‌یاد می‌آوریم که چقدر کار بر سرمان آوار شده است، نوروز همین‌ نزدیکی‌ست و ما هنوز غبار از جان خانه‌مان برنگرفته‌ایم. این خرابه کجاست که غبار همچون ارواح در کوچه‌هایش می‌خرامد؟ آه نه؛ تلویزیون را خاموش می‌کنیم، طاقت نداریم، صفحهٔ تلفن را می‌بندیم، طاقت دیدن مجروح و زخمی نداریم؛ از ما که کاری ساخته نیست. نوشته بود ۸۰۵ نفر در ۱۶ روز گذشته آنجا کشته شده‌اند. می‌شود تقریباً روزی ۵۰ نفر؛ خُب، حساب و ضرب و تقسیم هنوز از یادمان نرفته است. آه، داشتیم فراموش می‌کردیم هنوز گندم هم خیس نکرده‌ایم. ۴۰۰٬۰۰۰ نفر در غوطهٔ شرقی در محاصره‌اند و نیمی از آن‌ها زیر ۱۸ سال‌ سن دارند. غم‌انگیزست، اما مگر ما چه کاری از دست ما برمی‌آید؟ دنیا برای خودش سازمان ملل متحدی دارد و اتحادیه اروپا و این حرف‌ها، اگر می‌شد کاری کرد، این‌ها می‌کردند! آه، داشت فراموشمان می‌شد هنوز گندم خیس نکرده‌ایم. اصلاً چرا وقت می‌گذاریم این اخبار ناراحت‌کننده را بشنویم و بخوانیم؟ دنیا خفقان گرفته است، مگر ما نیز ازاهالی این دنیا نیستیم؟… آه، ناگهان به‌یاد می‌آوریم که هنوز نمی‌دانیم برای میهمانی عید چه لباسی باید بپوشیم. لباس الیسون ویلیامز خیلی زیبا بود، اما کو خیاطی که بتواند عین آن را بدوزد!…

* * * * *

و اما بی‌شک بهار امسال در سرزمین مادری رنگ و بویی دیگر دارد. امسال، در ایران، بهار بهارِ زنان است. زنانی که با شجاعتی مثال‌زدنی روسری‌ها را به دار آویختند و پس از ۳۹ سال هوای تازه را لابه‌لای گیسوان خود حس کردند. بهار امسال از آنِ زنان است، زنانی که صدای اعتراضشان برای گرفتنِ این طبیعی‌ترین حق، به گوش همهٔ دنیا رسید. زنانی که دنیا باید به احترام آنان کلاه از سر بردارد.

در آستانهٔ سال نو و بهاری نو، از طرف تیم نشریهٔ رسانهٔ همیاری، شادی، تندرستی و آرامش برای شما خوانندگان گرامی و روزهایی بهتر و روشن‌تر برای دنیا آرزومندم.

نوشته یادداشت سردبیر: تلنگرانه و بهاری که از راه می‌رسد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گفت‌وگویی با نیلوفر بیضایی، نمایشنامه‌نویس، محقق و کارگردان تئاتر ساکن آلمان که برای بزرگداشت یک عمر فعالیت هنری‌اش، مهمان ویژهٔ جشن روز زنِ جامعهٔ فرهنگی زنان ایران در ونکوور بود.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ پنجاهم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:

زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، نغمه برزگر، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، سعید جاوید، حمید زرگرزاده، مینا سبزواری، شهریار سپهریان مقدم، دکتر حسین ظهوری، سیما غفارزاده، علیرضا فدایی، حسین فرامرزی، پرستو فرخ‌یار، صدیقه فیروزی، هومن کبیری پرویزی، عباس گلی، داود مرزآرا، مژده مواجی، دکتر سرمد مهربد.

در این شماره می‌خوانید:

• یادداشت سردبیر – تلنگرانه و بهاری که از راه می‌رسد
• گزارشی از کنسرت «موسیقی برای ایران» برای کمک به آسب‌دیدگان زمین‌لرزهٔ کرمانشاه
• بیانیهٔ مطبوعاتی – بودجه‌ای برای شما
• سبزهٔ موقت یا سبزی دائم
• گفت‌وگو با نیلوفر بیضایی در ونکوور به بهانهٔ بزرگداشت یک عمر فعالیت هنری‌اش
• انعطاف‌پذیری لازم بدن برای انجام راحت حرکات روزانه
• قدم چهارم در راه رسیدن به اندام متناسب و سلامت پایدار
• پشیمانی در لحظهٔ آخر و درست پس از خرید مسکن
• سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – برنامهٔ مهاجرتی نیروی متخصص در۲۰ سال پیش – قسمت دوم
• قوانین مربوط به مالک و مستأجر در استان بریتیش کلمبیا (قسمت پنجم)
• آموزش زبان انگلیسی – اصطلاحات مربوط به حمل‌ونقل و سفر
• ۱۶ مورد از کارهای سالانه‌ای که یک مالک باید انجام دهد – قسمت دوم
• نیمهٔ‌ پنهان – تحلیلی دربارهٔ خشونت علیه زنان
• برگی از تاریخ کانادا -ای. پالین جانسن راوی «افسانه‌های ونکوور»
• دو شعر از سعید جاوید
• کاریکلماتور
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من- گرافیتی، هنر یا تخریب‌گرایی؟
• دنیای من و آدم کوچولوها – حساسیت
• رایحهٔ مطبوع یک خانه – دو شیرینی وگن برای شب عید

نوشته پنجاهمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

به هشتم ماه مارس، روز جهانی زن، چیزی باقی نمانده است. روزی که امسال برای صد و هشتمین سال متوالی در جهان گرامی داشته می‌شود. روزی که ۱۰۸ سال است حقوقِ همچنان نابرابرِ زنان جهان را به ما یادآوری می‌کند. روزی که اساساً به‌دلیل نابرابری و تبعیضی که در سراسر جهان به زنان روا داشته می‌شود، به تقویم‌ اضافه شده است.  زنان دنیا، حتی آن‌ها که در کشورهای جهان اول زندگی می‌کنند، همچنان و هنوز برای دستیابی به حقوق برابر با مردان مبارزه می‌کنند. با امید به روزی که این مناسبت تنها برای گرامی‌داشت تاریخ مبارزهٔ زنان برای رسیدن به حقشان جشن گرفته شود.

جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی که حدود یک دهه است در شهر ونکوور فعالیت رسمی دارد، انجمنی غیرانتفاعی‌ست که با حضور زنان ایرانی این شهر، برنامه‌ها و فعالیت‌های چشمگیری را در کارنامهٔ خود ثبت کرده است. به‌مناسبت روز جهانی زن و جشنی که این جامعهٔ فرهنگی هر سال در این مقطع از سال برگزار می‌کند، گفت‌وگویی با اعضای هیئت مدیرهٔ آن داشته‌ایم که توجه شما را به مطالعهٔ آن جلب می‌کنیم. شایان ذکر است که از شش عضو هیئت مدیرهٔ جامعهٔ زنان، خانم ترانه یادگاری از بنیان‌گذاران این جامعهٔ فرهنگی در سفر بودند و به‌همین دلیل متأسفانه در این گفت‌وگو شرکت نداشته‌اند.

با سلام و سپاس فراوان از وقتی که به ما داده‌اید، لطفاً ابتدا کمی دربارهٔ تاریخچه و نوع فعالیت‌های «جامعهٔ فرهنگی زنان ایران» برای خوانندگان ما بگویید.

گلناز ملک: این جامعه در سال ۲۰۰۶ توسط گروه کوچکی از خانم‌های مهاجر ایرانی تشکیل شد که مایل بودند بتوانند هر چه بهتر در جامعهٔ کانادایی جذب بشوند. آن‌ها به انجمنی احتیاج داشتند که بتوانند معلومات و مهارت‌های خود را در زمینه‌های مختلف با هم به اشتراک بگذارند، به امید آنکه بتوانند در اجتماع بیشتر فعالیت کنند و از امکاناتی که برای زنان در کانادا وجود دارد، استفاده نمایند.

به این منظور، جلسات مرتب و ماهانه‌ای در منازلشان به‌راه انداختند. این فعالیت‌ها تأثیر بسیار مثبتی در زندگی‌های ایشان گذاشت و در شرایطی که مشغول جاافتادن و عادت کردن به زندگی جدیدشان در کانادا بودند، به آن‌ها نوعی حس هدفمندی، توانمندی و تعلق به یک گروه را داد.

خبر تشکیل این گروه دهان به دهان گشت و افراد بیشتری به پیوستن به این گروه علاقه‌مند شدند. با بیشتر شدن تعدا اعضا، به مکان بزرگ‌تری برای جلسات احتیاج بود، بنابراین تصمیم گرفتند گردهمایی‌ها را در سالنی در پارک رویال و سپس در کامیونیتی سنتر وست ونکوور تشکیل دهند. این سازمان بالاخره در سال ۲۰۰۸ توسط بنیان‌گذاران این جامعه در ویکتوریا به‌عنوان سازمانی غیرانتفاعی ثبت شد.

اعضای هیئت مدیرهٔ این سازمان، همه به‌صورت داوطلبانه خدمت می‌کنند و در کنار زندگی پرمشغله و مسئولیت‌های حرفه‌ای و خانوادگی‌شان، زمان بسیار زیادی را هم وقف ادارهٔ امور این سازمان می‌کنند.

تعداد اعضای هیئت مدیرهٔ این سازمان بین ۶ تا ۱۰ نفر است که هر دو سال یک‌بار توسط اعضای سازمان انتخاب می‌شوند. اعضای کنونی هیئت مدیره این اشخاص می‌باشند: پروین پرتوی، مریم جورابچی، ترانه یادگاری، فرشته امین، آذر ضیامنش، و گلناز ملک.

در حال حاضر، این جامعه حدود ۲۰۰ نفر عضو دارد و تعدادی نیز به‌صورت مستمع آزاد در جلسات شرکت می‌کنند. حضور در جلسات جامعهٔ فرهنگی، این موقعیت را به شرکت‌کنندگان می‌دهد که به معلوماتشان بیافزایند، دوستان و آشنایان بیشتری پیدا کنند، شبکهٔ معاشرتشان را گسترش دهند و در محیطی دوستانه در فنونی چون سخنرانی در مقابل جمع، آزموده شوند.

نوع فعالیت‌های جامعهٔ فرهنگی زنان از این قرار است:

۱- جلسات مرتب ماهانه با موضوعات متنوع مانند سلامتی جسم و روان، حقوق زنان، قوانین خانواده در کانادا، سیستم آموزشی در مدارس کانادایی، انتخابات شهری، موسیقی و شعر، فرهنگ و هنر، زندگی خانوادگی، و معرفی و تجلیل از زنان موفق ایرانی کانادایی.

۲- جشن روز جهانی زن، این جامعه هر ساله روز ۸ مارس را که روز جهانی زن است، مفصلاً جشن می‌گیرد و حدود ۷۰۰ نفر زن و مرد در این جشن شرکت می‌کنند.

۳- کارهای خیریه، این جامعه حداقل سالی یک بار برنامه‌ای برای جمع‌آوری کمک‌های مالی به سازمان‌های خیریه تشکیل می‌دهد، مانند:

• پناهگاه زنان
• بیمارستان کودکان
• خانهٔ رونالد مک‌دونالد (محل اقامت خانواده‌های کودکان بیماری که از شهرستان‌های اطراف برای معالجه به ونکوور می‌آیند)
• کمک به زلزله‌زدگان ایران و سایر کشورها و همچنین کمک به آسیب‌دیدگان سونامی
• کودکان و مادران بی‌پناه در ایران
• جنگ‌زدگان کردستان
• جنگ‌زدگان و پناهندگان سوریه

۴- همکاری با سایر سازمان‌های غیرانتفاعی ایرانی-کانادایی، از جمله، بنیاد کانادا و ایران، خیریهٔ پردیس، شرکت Pacific United Productions، و دیگر سازمان‌های فرهنگی و هنری ایرانی در شهر ونکوور

جامعهٔ فرهنگی زنان چه برنامه‌های شاخصی طی سال‌های فعالیت خود برگزار کرده است؟ در صورت امکان، لطفاً خلاصه‌ای از مهم‌ترین‌هایشان را بفرمایید.

مریم جورابچی: هر ماه سعی می‌شود سخنرانی‌ مفیدی که مورد علاقهٔ شرکت‌کنندگان نیز باشد، بیشتر در زمینهٔ سلامت جسم و روان، برگزار شود.

گلناز ملک: برنامه‌های شاخص جامعهٔ فرهنگی زنان از این قرارست:

۱- برگزاری هرسالهٔ جشن روز جهانی زن شامل دو بخش زیر:

• تجلیل از بانوی انتخابی سال، نظیرِ سیمین بهبهانی (از طریق ویدیو)، فخری خوروش (حضوری)، شهرنوش پارسی‌پور (حضوری)، پری زنگنه (حضوری)، مژگان جمال‌زاده، فعال حقوق بشر افغان (حضوری)، بنفشه صیاد (حضوری)، طاهره قرة‌العین (شخصیت تاریخی)، قمرالملوک وزیری (شخصیت تاریخی) و به‌زودی نیلوفر بیضایی (حضوری)
• برنامهٔ هنری سرگرم‌کننده از جمله تئاتر، کنسرت، نمایش رقص با حضور هنرمندان داخل و خارج از کانادا و سعی در معرفی هنرمندان ایرانی ونکوور به جامعهٔ ایرانی شهر.

۲- برگزاری دو سمینار دوروزهٔ روان‌شناسِ به‌نام، خانم دکتر نهضت فرنودی، در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ با موضوعاتی نظیر: افسردگی و اضطراب، تربیت فرزندان، فرق هوش عاطفی و هوش ذهنی، دلبستگی‌های سالم و وابستگی‌های بیمار، و بازیگران ذهن و روان.

۳- گردهمایی بانوان ایرانی و بانوان کانادایی، با هدف باز نمودن کانال‌های ارتباطی بین جامعهٔ ایرانی و سایر جوامع در ونکوور. جامعهٔ زنان میهمانی بزرگ و جالبی در سال ۲۰۱۰ ترتیب داد و از یک طرف خانم‌های عضو جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی و از طرف دیگر خانم‌های محترمی از جامعهٔ کانادایی شهر را دعوت کرد. از جمله میهمانان کانادایی این افراد بودند: خانم پاملا گلداسمت جونز (Pamela Goldsmith-Jones)، شهردار وقت وست ونکوور و نمایندهٔ فعلی پارلمان از حوزهٔ وست ونکوور سانشاین کوست، خانم ماکسین ویلسُن (Maxine Wilson)، شهردار پیشین کوکئیتلم، خانم پاملا مارتین (Pamela Martin)، گویندهٔ تلویزیون CTV، مدیر سالن سنتنیال تیاتر، چندین زن وکیل، چند هنرمند و همچنین گروهی از رهبران زن اقوام اولیهٔ کانادا، قبیلهٔ اسکوامیش.

برنامهٔ این میهمانی بزرگ شامل سرو کردنِ شام مجلل ایرانی که توسط اعضای جامعه تهیه شده بود، نمایشگاه نقاشی و مجسمه‌های سه هنرمند ایرانی ونکوور، صنایع دستی، سخنرانی در زمینهٔ حقوق زنان ایرانی و اجرای موسیقی و رقص بود. این برنامهٔ زیبا با خواندنِ یک ترانهٔ بومی توسط خانم‌های اسکوامیش پایان یافت.

۴- اسپانسر شدن یک خانوادهٔ پناهندهٔ سوری، این کار مهم در سال ۲۰۱۷-۲۰۱۶ با همکاری West Vancouver United Church انجام گرفت و بسیار موفقیت‌آمیز بود. مدیریت و اعضای کلیسا همگی از همکاری با گروه خانم‌های ایرانی در این کار بسیار ابراز خرسندی و رضایت کردند.

چه شد که به فکر دعوت از خانم نیلوفر بیضایی افتادید؟ و چه شد که از آقای حسام انوری برای همکاری در برگزاری برنامهٔ امسال روز زن دعوت به‌عمل آوردید؟

گلناز ملک: من در ماه ژوئن ۲۰۱۷ به تماشای یکی از نمایشنامه‌های ایشان به نام «دو تشت آب گرم و دو صد غزل ناگفته» رفتم و از آن بسیار لذت بردم. هم نمایشنامه بسیار عالی نوشته شده بود و هم اجرا و بازی‌ها عالی بود. به این نتیجه رسیدم که این کارگردان می‌تواند برای برنامهٔ روز زن ۲۰۱۸ برای ما نمایش خوبی تهیه کند و بلافاصله با ایشان تماس گرفتم. مذاکرات اولیه انجام شد و پس از آنکه در هیئت مدیره تصمیم گرفتیم بانوی سال ۲۰۱۸ خانم نیلوفر بیضایی باشد، از آقای انوری خواستیم که نمایشنامه‌های ایشان را مطالعه کند و مجموعه‌ای از آن‌ها را به‌روی صحنه بیاورد. حاصل کار، نمایش «بانو در آینه» است که روزهای دوم و سوم مارس در سالن تئاتر سنتنیال به‌روی صحنه خواهد رفت.

حدود هفت ماه از آن زمان گذشته است و به روز هیجان‌انگیز اجرای برنامه نزدیک می‌شویم. از انتخاب آقای انوری هم به‌علت شخصیت دوست‌داشتنی ایشان و هم به‌علت کار حرفه‌ای و هنرمندانه‌شان بی‌نهایت خوشحال‌ایم.

فرشته امین: اسم خانم نیلوفر بیضایی را شنیده بودیم ولی با کارهای ایشان آشنا نبودیم. بعد از آنکه فیلمی را به‌همراه کارهای ایشان در بی‌بی‌سی فارسی دیدیم و فکر کردیم خیلی خوب خواهد بود که از ایشان به‌عنوان یکی از بانوان موفق ایرانی در برنامهٔ جشن روز زن سال ۲۰۱۸ قدردانی به‌عمل بیاوریم. با خانم بیضایی تماس گرفتیم و ایشان نیز با محبت دعوت جامعه را پذیرفتند.

مشارکت زنان ایرانی ونکوور در کارهای داوطلبانه را، از جمله مشارکت در فعالیت‌های جامعهٔ فرهنگی زنان، چگونه می‌بینید؟

پروین پرتوی: بدون شک زنان ایرانی ونکوور در کارهای داوطلبانه‌ای که مورد علاقهٔ آن‌ها است، مانند کتابخانهٔ مدارس و کارهای خیریه، شرکت می‌کنند. در جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی، در حال حاضر گروه داوطلب متشکلی نداریم، ولی برای امور اجرایی برنامه‌های عمومی، مانند جلسات ماهانهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی و جشن‌ها، خانم‌ها مشتاقانه داوطلب می‌شوند و به ما کمک‌های شایسته‌ای می‌نمایند.

مریم جورابچی: ما سعی می‌کنیم که فرهنگ کارهای داوطلبانه را در بین جامعهٔ ایرانیان ونکوور توصیه کنیم و آن را توسعه دهیم.

فرشته امین: با توجه به جمعیت ایرانیان در ونکوور، مشارکت خانم‌های ایرانی در فعالیت‌های داوطلبانه بسیار کم است.

موانع مشارکت زنان ایرانی در فعالیت‌های داوطلبانه چیست؟ چگونه می‌توان آنان را به مشارکت بیشتر در امور اجتماعی و فرهنگی تشویق و ترغیب کرد؟

پروین پرتوی: تا آنجا که می‌دانم، در مورد موانع شرکت زنان ایرانی در فعالیت‌های داوطلبانه تحقیق و بررسی لازم به‌عمل نیامده است، ولی به‌طور کلی می‌توان موانع زیر را نام برد:

• • نداشتن وقت

• اطلاع نداشتن از اهمیت کار داوطلبانه در کارهای اجتماعی و اینکه نتایج مثبت آن به‌طور غیرمستقیم به‌نفع خود داوطلب و دیگر زنان و مردان جامعه می‌شود. در کانادا، هر سال در حدود ده تا سیزده میلیون داوطلب در سازمان‌های خیریه و غیرانتفاعی مشغول کار می‌شوند.

• نداشتن علاقه به این کار؛ بعضی‌ها ترجیح می‌دهند که به سازمان‌های خیریه پول بدهند، ولی شخصاً نمی‌خواهند داوطلب شوند.
• برای تشویق زنان ایرانی در امور اجتماعی و فرهنگی، باید طی جلسات آموزشی آن‌ها را از منافع کار داوطلبانه آگاه نمود. مثلاً اینکه شرکت در گردهمایی‌های اجتماعی و فرهنگی و عضویت در سازمان‌های غیرانتفاعی، مهارت‌های ارتباط بین اشخاص را بالا می‌برد، اعتماد به‌نفس را زیاد می‌کند، معلومات شخصی در این زمینه‌ها بیشتر می‌شود و موجب پیدا کردن دوستان جدید می‌شود.

آذر ضیامنش: به‌نظر من یکی از موانع، عدم داشتن اعتماد به‌نفس کافی به‌دلیل ضعف زبان انگلیسی در ارتباط با سازمان‌های کانادایی است.

در مورد سازمان‌های ایرانی، بر اساس تجارب ۶ سالهٔ من در کانادا، افراد وارد کارهای عام‌المنفعه می‌شوند، اما در طول زمان به‌دلیل عدم انسجام درون سازمانی و ضعف در کارهای تیمی که عمدتاً به‌دلیل فردگرایی و فردمحوری است، افراد کم‌کم اشتیاق کارهای جمعی و داوطلبانه را از دست می‌دهند. منظورم این است که متأسفانه در جامعه‌ ایرانی-کانادایی، سازمان‌ها و انجمن‌های زیادی وجود دارند که یا در درون سازمان ناهماهنگی وجود دارد، یا بین سازمان‌ها با هم رقابت‌های ناسالم و گاه تخریبی. وقتی بین سازمان‌ها همسویی و اتحادی وجود ندارد، چطور انسان‌ها به کار درون‌سازمانی گرایش داشته باشند؟…

از طرفی عموماً جامعهٔ ایرانی-کانادایی، جامعه‌ای نوپا و جوان است، برای همین مشکلات و مسائل عدیده و پیچیدهٔ مهاجرت از جمله نیاز به رفع نیازهای اولیه و ایجاد امنیت شغلی و مالی، انطباق‌پذیری اجتماعی و از طرف دیگر نیاز به حمایت‌های عاطفی مبرم دارد که در مجموع شرایط سختی را ایجاد می‌کند و افراد در شیوه‌های مقابله‌ای، گاه دچار سردرگمی می‌شوند و این حالت روند جذب به بطن جامعه برای کارهای داوطلبی را کند می‌کند.

در پاسخ به اینکه چگونه افراد و به‌ویژه زنان را به فعالیت‌های داوطلبانهٔ فرهنگی تشویق کرد، به برنامه‌ای منسجم و واقع‌بینانه با محور نیازهای رشد و توانمند‌سازی زنان نیاز است و تلاش همه‌جانبهٔ سازمان‌ها را برای فرهنگ‌سازی و آشنایی زنان با جایگاه ارزشمند کار داوطلبی، می‌طلبد.

دعوت از زنان کوشا و موفق برای به اشتراک گذاشتن تجارب و مراحل پیشرفت آنان نیاز در این مسیر مؤثر خواهد بود.

تلاش برای نشان دادن ارزش والای کار داوطلبی از طرف زنان و مادران به‌عنوان الگوی عشق و انسان‌دوستی در خانواده، می‌تواند تأثیر مثبت بر فرزندان برای احترام به انسان‌ها را بنا نهد.

فرشته امین: به‌نظر من مشغلهٔ زیاد خانم‌ها بعد از مهاجرت و وفق پیدا کردن با محیط جدید، دغدغه‌های مختلف و آشنایی با کشور میزبان و مهم‌ترین دلیل از نظر اینجانب ضعیف عمل کردن در کارهای گروهی است. متأسفانه انجام کار‌های گروهی در فرهنگ ما جاافتاده نیست و تقویت این‌گونه کارها نیازمندِ تلاش جمعی بیشتر است. به‌نظرم، با هر چه بیشتر کردنِ تعداد انجمن‌ها که در آن‌ها به فعالیت‌های داوطلبانه نیازست و از طریق اطلاع‌رسانی، می‌توان خانم‌ها را به مشارکت در کارهای داوطلبانه تشویق و ترغیب کرد.

آیا شما در ایران نیز فعالیت‌های مشابه داشته‌اید؟ اگر پاسخ مثبت است، چه تفاوت‌هایی در چنین فعالیت‌هایی در ایران و کانادا می‌بینید؟ آیا دولت کانادا مزایا و تسهیلات خاصی برای فعالیت‌های فرهنگی زنان در نظر می‌گیرد؟

پروین پرتوی: من در ایران دبیرِ دبیرستان بودم و با داشتن سه فرزند وقت داوطلب شدن نداشتم. بعد از آمدن به کانادا و استقرار که حداقل سه سال طول کشید، شروع به کار داوطلبی نمودم. اولین جایی‌که من به‌‌عنوان داوطلب کار کردم Vancouver Volunteer Center بود. از همان‌جا، با سازمان‌های غیرانتفاعی دیگر آشنا شدم. در نتیجه، در سازمان زنان مهاجر استخدام شدم و پس از مدتی عضو هیئت مدیرهٔ BC Organization of Immigrant and Visible Minority Women کار داوطلبانه را دنبال کردم. از آن زمان تا به‌ حال که بیش از ٣٠ سال گذشته است، هیچ روزی نبوده که من بدون کار داوطلبی سر کرده باشم و به‌همین مناسبت در ١٢۵مین سالگرد کانفدریشن کانادا به دریافتCommemorative Medal, in recognition of significant contribution to community and Canada نائل شدم.

آذر ضیامنش: من در ایران سال‌ها در سرای سلامت شهرداری مناطق غرب و جنوب تهران به‌طور داوطلبانه در زمینهٔ حرفه و تخصص خودم برای خانواده‌ها کلاس‌های آموزشی مهارت‌های زندگی و فرزندپروری داشتم که البته خود نیز بسیار از آن‌ها یاد گرفتم.

تفاوت فعالیت‌ها در ایران و کانادا بیشتر برمی‌گردد به اینکه در کانادا، کار داوطلبانه به‌عنوان فرهنگ و ارزش اجتماعی لازم و ضروری است، برای همین بر اساس اصول و سیستم انسجام‌یافته‌ای انجام می‌گیرد که جنبهٔ فرسایشی و تعارضی ‌آن کم است و به‌دلیل قدردانی کردن از داوطلبان و دلگرمی دادن به‌ آن‌ها، انگیزهٔ افراد را برای فعالیت خودجوش و بی‌انتظار تقویت می‌کند، آموزش نقش محوری دارد و فرد در گروه به‌عنوان نیرویی مثبت تلقی می‌شود.

فرشته امین: من از سن دبستان با کارهای داوطلبانه و گروهی آشنا شدم و به‌عنوان پیشاهنگ و پلیس مدرسه فعالیت داشتم. هر تابستان هم در اردوهای مختلف شرکت می‌کردم و کارهای گروهی انجام می‌دادم. این روند ادامه داشت تا اینکه حتی در دانشگاه هم به‌عنوان دانشجوی داوطلب در انجمن‌های مختلف فعالیت داشتم و به استادان هم کمک می‌کردم.

فعالیت‌های اجتماعی خود را با انجام کارهای مختلف ادامه دادم. در سال ۱۳۸۶ در شهرستان محلات، با هزینهٔ شخصی کلینیک همودیالیز تخصصی تأسیس کردم.

سال‌هاست که با کودکان کار (واقع در خیابان شوش تهران) کار می‌کنم. از خرید کفش و وسایل مدرسه برای اول مهر تا پیدا کردن پزشکان داوطلبی که برای کمک به این کودکان، وقت و انرژی خود را به رایگان در اختیار این عزیزان قرار می‌دهند.

با خیریهٔ سلوک واقع در تهران همکاری نزدیکی دارم و در ونکوور هم به‌طور کلی تمام فعالیت‌هایم، به‌عنوان مشاور تغذیه و ورزش، داوطلبانه است. و در حال حاضر، با یک خیریهٔ کانادایی همکاری می‌کنم.

در مورد تسهیلاتی که دولت کانادا در اختیار فعالیت‌های فرهنگی قرار می‌دهد، اطلاع چندانی ندارم. جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی هیچ‌گونه کمکی از دولت کانادا دریافت نمی‌کند. در مورد ایران می‌دانم که هیچ‌وقت نسبت به فعالیت‌های این‌چنینی نظر خوبی ندارند، به‌خصوص اگر فعالیت به‌نحوی به بانوان مربوط شود. معمولاً شروع این‌گونه فعالیت‌ها با هزینهٔ شخصی است و گرفتن هرگونه کمکی از دولت، به‌سختی و به کندی امکان‌پذیرست.

چه انتظاری از جامعهٔ مردان ایرانی دارید؟ کمک‌های مستقیم و غیرمستقیم مردان ایرانی در تقویت فعالیت‌های جامعهٔ فرهنگی زنان ایران چه می‌تواند باشد؟ مردان ایرانی چه نقشی در مشارکت زنان (همسرانشان) در این‌گونه فعالیت‌ها می‌توانند داشته باشند؟

پروین پرتوی: از مردان ایرانی‌ای که از جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی و اهداف آن اطلاع دارند، انتظار داریم که در جلسات عمومی و جشن‌های این جامعه شرکت کنند و زنان و دختران فامیل و همسران خود را تشویق کنند که به عضویت جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی درآیند. همچنین اگر همسران آن‌ها در کارهای داوطلبانهٔ این جامعه شرکت دارند، آن‌ها را در این کار پشتیبانی کنند و در صورت لزوم تسهیلات شرکت آن‌ها را در این کار داوطلبانه فراهم آورند.

آذر ضیامنش: مسلماً در هر فعالیتی همسویی زن و مرد و حمایت همدیگر پویایی و رشد فکری و روانی را افزایش می‌دهد، ایده‌های و خلاقیت جدیدی را پرورش می‌دهند، همکاری در منزل را زیاد می‌کند که باعث ایجاد صمیمیت و قدردانی از هم می‌شود.

آقایان با یاری رساندن به همسر خود، کمک می‌کنند که زنان با حضور خود در جامعه به بلوغ اجتماع و شناختی بیشتری کسب کنند و نتایج آن مستقیما در درون خانواده نمود پیدا می‌کند.

فرشته امین: به‌نظر من مردان نقش بسیار عمده‌ای می‌توانند داشته باشند؛ چه مستقیم و چه غیرمستقیم. مستقیم به این‌صورت که مردان می‌توانند زنان (همسر، مادر، خواهر،…) را به انجام امور فرهنگی و اجتماعی، ترغیب و تشویق کنند. غیرمستقیم نیز به این صورت که مردان، به‌خصوص مردان ایرانی نسل‌های قدیمی‌تر که قطب مالی خانواده‌اند و زنان بیشتر خانه‌دار، با کمک‌های مالی خود می‌توانند هم از زنان خانوادهٔ خود و هم از مشارکت زنان دیگر در جامعه پشتیبانی کنند.

چشم‌انداز شما برای گسترش فعالیت‌های «جامعهٔ فرهنگی زنان ایران» در چند سال آینده چیست؟ چه اندازه امکان و احتمال مشارکت زنان ایرانی نسل دوم مهاجر وجود دارد؟

پروین پرتوی: جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی در طرح‌ریزی برنامه‌هایش همیشه آینده‌نگری را مورد توجه قرار می‌دهد و امید است که این جامعه فعالیت‌های خود را در مورد نیازمندی‌های زنان ایرانی در زمینه‌های مختلف توسعه دهد و سعی کند که زنان نسل جوان (نسل دوم مهاجر) را به شرکت در کارهای مختلف جامعه، به‌خصوص در هیئت مدیره، دعوت نماید. امید من این‌ است که در چند سال آینده، دستِ کم نصف اعضای هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی، زنان نسل دوم مهاجر باشد.

فرشته امین: به‌نظرم طی سال‌های آینده، به‌طور یقین درصد مشارکت زنان در انجام کارهای داوطلبانه بیشتر و بیشتر خواهد شد. و به‌خصوص نسل دوم مهاجران با توجه به آشنایی بیشتر با قوانین و فرهنگ کشور میزبان، به‌طور حتم درصد فعالیت‌های اجتماعی داوطلبانه‌شان بیشتر خواهد بود.

با سپاس مجدد از وقت شما، چنانچه موضوع دیگری هست که مایل‌اید مطرح کنید، لطفاً بفرمایید.

گلناز ملک: دلم می‌خواهد خانم‌های ایرانی ساکن ونکوور، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی را مثل خانوادهٔ دوم خود بدانند و از برنامه‌های ما استفاده کنند و خودشان هم با پیشنهادات سازنده و کمک‌های داوطلبی‌شان در تهیهٔ برنامه‌های بهتر و مفیدتر شرکت نمایند.

فرشته امین: جامعهٔ فرهنگی زنان ایران از بانوان ایرانی که مایل به همکاری داوطلبانه با این جامعه هستند، استقبال می‌کند و به آن‌ها خوشامد می‌گوید.

امروز حدود چهل سال است که از ورود اولین مهاجران ایرانی به کانادا می‌گذرد، ولی متأسفانه جامعهٔ ایرانی نتوانسته است آن‌طور که باید و شاید خود را در کشور میزبان تثبیت نماید، که شاید یکی از دلایل عمدهٔ آن عدم مشارکت در کارهای گروهی است.

من به‌عنوان یکی از اعضای جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی، از شما تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار ما قرار داده‌اید. امیدوارم که همیشه در کار خود موفق باشید.

نوشته تقویت کار‌های گروهی نیازمندِ تلاش جمعی بیشتر است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گفت‌وگویی با اعضای هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور در آستانهٔ جشن سالانهٔ این سازمان به‌مناسبت روز جهانی زن.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ چهل و نهم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:

زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، آرش امامی، رژیا پرهام، مهدی توسلی، امیرحسین توفیق، بهار زبردست، مینا سبزواری، شهریار سپهریان مقدم، دکتر کامران عسگری، سیما غفارزاده، حسین فرامرزی، پرستو فرخ‌یار، صدیقه فیروزی، هومن کبیری پرویزی، تهمورث کیانی، عباس گلی، داود مرزآرا، مژده مواجی، دکتر سرمد مهربد.

عکس روی جلد: پرهام پاشایی

در این شماره می‌خوانید:

• یادداشت سردبیر – دولت بی‌سی در سایهٔ تهدیدها و تحریم‌ها
• نکات برجستهٔ بودجهٔ ۲۰۱۸ استان بی‌سی
• گزارشی از روز ویژهٔ ایران در جشنوارهٔ فیلم کوهستان ونکوور
• مراسم عروسی گروهی میدان رابسون در روز ولنتاین
• گفت‌وگو با هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی
• ورزش‌های تیمی‌ یا فردی
• قدم سوم در راه رسیدن به اندام متناسب و سلامت پایدار
• ارتباط شما و مشاوران املاک – قسمت آخر
• سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – برنامهٔ مهاجرتی نیروی متخصص در۲۰ سال پیش – قسمت اول
• قوانین مربوط به مالک و مستأجر در استان بریتیش کلمبیا (قسمت چهارم)
• آموزش زبان انگلیسی – اصطلاحات روابط دوستی و عاطفی
• ۱۶ مورد از کارهای سالانه‌ای که یک مالک باید انجام دهد – قسمت اول
• اسکالپشور چیست؟
• برگی از تاریخ کانادا – راه‌آهن زیرزمینی؛ گذرگاه بردگان به‌سوی سرزمین موعود
• نقد کتاب – سقف بلند تنهایی، گامی‌ بلند برای رمان فارسی در تبعید
• کاریکلماتور
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من- آدمک‌های عاشق
• دنیای من و آدم کوچولوها – فقط کمی پیر!
• چند شعر از بهار زبردست – ۱۳ ساله از ایران
• رایحهٔ مطبوع یک خانه – نان بربری

نوشته چهل و نهمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.