هومن کبیری پرویزی – ونکوور

با اعلام نتایج همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا توسط نهاد انتخابات استان (Elections BC) که حاکی از پیروزی قاطع موافقان حفظ وضعیت موجود بود، نظرات و تحلیل‌های گوناگونی از سوی هر دو جناح در تفسیر نتایج همه‌پرسی ارائه شد. اما به‌جز افراد و نهادهایی که همسو با یکی از جناح‌های «آری» یا «نه» بودند، نهادهای مستقلی هم به بررسی این نتایج پرداختند. در این نوشتار نتایج یکی از این نهادهای مستقل را مورد ارزیابی قرار می‌دهیم.

به‌گفتهٔ نهاد انتخابات بی‌سی، ۱٬۴۰۳٬۳۵۸ بستهٔ تکمیل شده تا پایان مهلت قانونی در ساعت ۱۶:۳۰ روز ۷ دسامبر به این نهاد رسید که حاکی از شرکت ۴۲٫۶ درصد واجدان شرایط در این همه‌پرسی بود.

نتایج همه‌پرسی سال ۲۰۱۸ بسیار شبیه نتایج همه‌پرسی ۹ سال پیش برای تغییر نظام انتخابات بود با این تفاوت که میزان مشارکت در همه‌پرسی سال ۲۰۱۸ به‌طور چشمگیری کاهش یافت (۱۲٫۵ درصد کمتر) که این امر شاید به‌دلیل برگزاری آن از طریق پست باشد. از آنجایی‌که همه‌پرسی سال ۲۰۰۹ هم‌زمان با انتخابات استانی برگزار شد، میزان مشارکت در آن بیشتر بود.

در همه‌پرسی امسال ۶۱٫۳ درصد از واجدان شرایط شرکت‌کننده در همه‌پرسی به حفظ نظام انتخاباتی فعلی رأی دادند. این در حالی بود که ۳۸٫۷ درصد به تغییر نظام انتخابات به نوعی از نظام انتخاباتی تناسبی رأی داده بودند.

در سال ۲۰۰۹ هم ۶۰٫۹۱ درصد از شرکت‌کنندگان در همه‌پرسی به حفظ نظام نخست‌نفری و ۳۹٫۰۹ درصد از شرکت‌کنندگان به نظام تناسبی رأی داده بودند که به‌نظر می‌رسد دیدگاه بریتیش کلمبیایی‌ها به نظام انتخاباتی استان در این مدت تغییر چندانی نکرده است.

چرا بریتیش کلمبیایی‌ها به نظام نمایندگی تناسبی «نه» گفتند؟

مؤسسهٔ تحقیقاتی انگس رِید (Angus Reid) پس از اعلام نتایج همه‌پرسی، اقدام به برگزاری نظرسنجی‌ای کرده و نتایج آن را در وب‌سایت خود منتشر کرده است^۱. این مؤسسه بر اساس نظرسنجی انجام‌شده به این جمع‌بندی رسیده است که همسویی دیدگاه اغلب رأی‌دهندگان پیشین حزب بی‌‌سی‌لیبرال با رویکرد حزبشان (و البته نه لزوماً به‌خاطر پیروی از موضع حزب) در این همه‌‌پرسی و انشقاق در آرای رأی‌دهندگان حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و حزب سبز دلیل اصلی پیروزی حامیان وضع موجود بوده است.

بر اساس یافته‌های نظرسنجی انگس رید، ۳۰ درصد از رأی‌دهندگان حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برخلاف رویکرد حزبشان در این همه‌پرسی، به حفظ وضعیت موجود رأی دادند در حالی که تنها ۱۶ درصد از رأی‌دهندگان حزب بی‌سی لیبرال به تغییر نظام انتخاباتی رأی داده بودند.

همچنین این نظرسنجی نشان می‌دهد که ۴۱ درصد شرکت‌کنندگان در همه‌پرسی، پیش از آغاز کارزارِ موافقان و مخالفان همه‌پرسی و نظام تناسبی، تصمیمشان را در مورد اینکه می‌خواهند به کدام گزینه رأی بدهند، گرفته بودند و تنها ۵ درصد از مخاطبانِ نظرسنجی تصمیمشان را در پایان کارزار گرفتند.

این نظرسنجی همچنین نشان می‌دهد که جوانان خواهان تغییر بودند. ۶۷ درصد رأی‌دهندگان ۱۸ تا ۳۴ ساله به تغییر نظام انتخاباتی رأی داده بودند. حتی ۵۴ درصد رأی دهندگان ۳۵ تا ۵۴ ساله هم به تغییر نظام انتخابات رأی داده بودند ولی از قرار معلوم مشارکت افراد با سن بیش از ۵۵ سال توانست نقشی تعیین‌کننده‌تر ایفا کند که خود حاکی از مشارکت بیشتر این دسته از افراد در انتخابات داشته است.

هرچند کارزار تغییر نظام انتخاباتی به نظام تناسبی در نهایت شکست خورد، ولی بر اساس یافته‌های این نظرسنجی، توانست در دوره‌ای که تبلیغات آغاز شد، نظر تعداد بیشتری را به خود متمایل کند. کارزار جناح «آری» اندکی موفق‌تر از جناح «نه» بود. اگر این موفقیت نبود، نتیجهٔ همه‌پرسی با برتری قاطعانه‌تر حامیان وضع موجود به پایان می‌رسید.

مهم‌ترین دلیل کسانی که به تغییر نظام انتخاباتی رأی دادند، این باور بود که رأیشان در آینده اهمیت بیشتری خواهد یافت، ۷۸ درصد مخاطبان این نظرسنجی این موضوع را دلیل اصلی‌ و ۱۶ درصد دیگر هم این موضوع را یکی از دلایل تصمیمشان اعلام کردند. همچنین ۷۶ درصد آن‌ها بر این باور بودند که نظام انتخاباتی کنونی منصفانه نیست. همچنین دو سوم کسانی که به تغییر نظام انتخاباتی رأی دادند، دلیلشان را اجبار سیاستمداران به یافتن نقاط مشترک با یکدیگر در صورت برگزاری انتخابات به شیوهٔ تناسبی دانستند. تنها ۱۹ درصد از مخاطبان در پاسخشان دلیل اصلی رأی دادن به نظام تناسبی را حمایت احزاب بی‌سی ان‌دی‌پی و سبز از همه‌پرسی و نظام تناسبی دانستند.

چکیدهٔ نظرات مخاطبان نظرسنجی در نمودار زیر منعکس شده است:

در سوی دیگر یعنی کسانی که به حفظ وضع موجود رأی دادند، مهم‌ترین دلیل برایشان بهتر دانستن نظام انتخاباتی نخست‌نفری و همچنین پیشگیری از تشکیل دولت‌های اقلیت و ائتلافی بیشتر بوده است. نکتهٔ جالب توجه دیگر این است که تنها ۱۷ درصد مخاطبان دلیل انتخابشان را حمایت حزب بی‌سی‌ لیبرال از این نظام دانسته‌اند.

آیا نتیجهٔ همه‌پرسی حاکی از بی‌اعتمادی مردم به دولت کنونی بی‌سی است؟

اعلام نتایج همه‌پرسی، آن هم بر سر یکی از جنجال‌برانگیزترین موضوعاتی که می‌توانست آیندهٔ عرصهٔ سیاسی بریتیش کلمبیا و شاید حتی کانادا را با تحولی شگرف مواجه کند، از سوی مخالفان دولت و احزاب حاکم به بی‌اعتمادی مردم به دولت کنونی بی‌سی تفسیر شد و آنان از همین الان سقوط قریب‌الوقوع دولت را پیش‌بینی‌ کرده‌اند. در نگاه اول شاید چنین پیش‌بینی‌ای چندان دور از واقع به‌نظر نرسد. در هر حال، تغییر نظام انتخاباتی جزو برنامه‌های اصلی دو حزبی که دولت بر اساس توافقشان شکل گرفته است، بود و رد آن توسط مردم بی‌سی را شاید بتوان به مخالفت آنان با دولت و احزاب حاکم تعبیر کرد. از سوی دیگر، رهبر جدید حزب بی‌سی لیبرال هم مهم‌ترین هدفش را در زمان انتخاب به سمت رهبری حزب، مخالفت با این همه‌پرسی اعلام کرده بود. پس شاید بتوان پیروزی او را رسیدن به هدف اصلی‌اش و پیروزی حزب متبوعش هم قلمداد کرد.

از سوی دیگر، رأی‌دهندگان تنها در ۴ حوزهٔ انتخاباتی خارج از ونکوور و ویکتوریا به تغییر نظام انتخاباتی به نظام انتخاباتی تناسبی رأی موافق دادند و در ۶۵ حوزهٔ انتخاباتی دیگر به حفظ وضع موجود رأی دادند. که این را هم عده‌ای تهدیدی جدی در انتخابات بعدی برای احزاب حاکم قلمداد کرده‌اند.

ولی آیا چنین دیدگاهی کاملاً درست و منطبق بر دیدگاه جامع مردم استان نسبت به دولت است؟

نخستین فرضی که چنین دیدگاهی را متزلزل می‌کند، بخشی از یافته‌های نظرسنجی انگس رید بود که پیش‌تر به آن اشاره شد. آن هم مربوط به بخشی که مردم حمایت احزاب از هر کدام از انواع نظام‌های انتخاباتی را دلیل رأی مثبت یا منفی خود قلمداد کرده بودند. در واقع شاید بتوان از این نتایج دریافت که ماهیت آرای رأی‌دهندگان موافق یا مخالف، فراحزبی بوده و به موضع احزاب مورد نظر رأی‌دهندگان، کمترین ارتباط را داشته است.

از سوی دیگر این نکته را باید در نظر داشت که مقبولیت یک دولت تنها به موضع آن در قبال نظام انتخاباتی بستگی ندارد. نتایج یک نظرسنجی دیگر^۲ توسط مؤسسهٔ انگس رید که در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۸، یعنی درست چند روز پس از اعلام نتایج همه‌پرسی، منتشر شده است، نشانگر آن است که مقبولیت جان هورگان در بین بریتیش کلمبیایی‌ها از زمان انتخابش به سمت نخست‌وزیر استان کاهش اندکی (تنها ۵ درصد) یافته است که این اصلاً با نتایج همه‌پرسی در حوزه‌های انتخاباتی استان که بالاتر به آن پرداختیم، قابل قیاس نیست.

بر اساس یافته‌های این نظرسنجی، جان هورگان، نخست‌وزیر استان، یک سال و سه ماه پس از انتصابش به این سمت، تنها پس از دو نخست‌وزیر تازه‌کار منتخب استان‌های کبک (با کمتر از ۳ ماه سابقهٔ کار) و ساسکاچوان (با ۹ ماه سابقهٔ کار)، در جایگاه سومین نخست‌وزیر محبوب در سرتاسر کاناداست. این حاکی از آن است که سیاست‌های او در حوزه‌های دیگر توانسته نظر مثبت بریتیش کلمبیایی‌ها را به خود جلب کند.

نبرد مرگ و زندگی در کارزار سرنوشت‌ساز نانایمو و آزمونی برای همهٔ گمانه‌زنی‌ها

هر چند نظرسنجی‌ها ابزار خوب و نسبتاً مطمئنی برای گمانه‌زنی دربارهٔ نظرات و دیدگاه‌های مردم و پیش‌بینی واکنش و جهت‌گیری آنان در انتخابات است، هیچ‌گاه هیچ نظرسنجی‌ای نمی‌تواند صد در صد نتایجی منطبق بر واقعیت موجود ارائه کند. آنچه در انتخابات رخ می‌دهد، وابسته به عوامل گوناگون از جمله روند تحولات فاکتورهای کلیدی، مانند میزان اشتغال، مالیات، خدمات عمومی ارائه‌شده و همچنین شخصیت و مقبولیت نامزدهای شرکت‌کننده در انتخابات و رهبران احزاب و مواردی از این دست است که اغلب آن‌ها پیوسته در حال تغییرند. اگرچه تا زمان انتخابات عمومی استان و بررسی صحت و سقم همهٔ گمانه‌زنی‌های پس از همه‌پرسی مدت زمان نسبتاً زیادی باقی است، ولی از قضای روزگار و به فاصلهٔ بسیار کوتاهی پس از همه‌پرسی، سرنوشت دولت بریتیش کلمبیا به انتخابات میان‌دوره‌ای یک شهر کوچک ساحلی در جزیرهٔ ونکوور، گره خورده است.

در سپتامبر ۲۰۱۷ و زمانی که پس از کش و قوس‌های فراوان جان هورگان رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی با جلب حمایت حزب سبز توانست نایب فرماندار بریتیش کلمبیا را متقاعد کند که می‌تواند رأی اعتماد مجلس استان را به دست آورد و دولتی باثبات تشکیل دهد، این شبهه مطرح شده بود که در صورت کنار رفتن یک یا چند نماینده از احزاب حاکم و به‌دلیل تفاوت اندک در مجموع تعداد نمایندگان بی‌سی‌ ان‌دی‌پی و حزب سبز با نمایندگان حزب بی‌سی لیبرال، امکان سقوط دولت وجود دارد.

حالا این به کابوسی برای دولت بدل شده است. در انتخابات شهری سال ۲۰۱۸، لئونارد کراگ، نمایندهٔ منطقهٔ نانایمو در مجلس استان، با شرکت در انتخابات شهرداری شهر نانایمو و انتخابش به سمت شهردار از مقام خود به‌عنوان نمایندهٔ مجلس استعفا کرد تا انتخابات میان‌دوره‌ای این شهر به کارزاری تمام‌عیار برای همهٔ احزاب و به‌ویژه برای بی‌سی لیبرالِ سرمست از پیروزی در همه‌پرسی، بدل شود. چرا که اگر آن‌ها بتوانند در این حوزهٔ انتخاباتی پیروز شوند، تعداد نمایندگان این حزب در مجلس با مجموع تعداد نمایندگان دو حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و سبز برابر خواهد شد و قاعدتاً کار به انحلال مجلس و برگزاری انتخابات زودهنگام برای تشکیل دولت جدید خواهد انجامید.

هرچند باز هم نمی‌توان نتیجهٔ انتخابات یک حوزهٔ انتخاباتی را به همهٔ حوزه‌های استان تعمیم داد، ولی شاید بشود با این نمونه، صحت و سقم همهٔ حدس و گمان‌های هر دو جناح را به بوتهٔ آزمایش سپرد. چه آن‌ها که شکست دولت در همه‌پرسی را به‌منزلهٔ مخالفت مردم استان با آن‌ها قلمداد کرده‌اند و چه آن‌ها که گمان می‌کنند همه‌پرسی همه‌چیز نبوده و دولت توانسته است در حوزه‌های دیگر حمایت و نظر مردم استان را به خود جلب کند.

نانایمویی‌ها هم مانند اغلب مردم استان در این همه‌پرسی به نظام تناسبی رأی منفی دادند. ۵۴٫۰۹ درصد از مردم این حوزهٔ انتخاباتی به حفظ وضع موجود رأی دادند و تنها ۴۵٫۹۱ درصد از آن‌ها موافق تغییر نظام انتخاباتی به نظام تناسبی بودند که این برتری کاملاً چشمگیر جناح «نه» در این ناحیه را نشان می‌دهد.

در عین حال حزب بی‌سی ان‌دی‌پی از سال ۲۰۰۵ تاکنون در این ناحیه همواره پیروز بوده و در نیم قرن گذشته تنها دو نمایندهٔ غیر ان‌دی‌پی در این حوزه انتخاب شده‌اند. این دو فاکتور متضاد نانایمو را به بهترین آزمایشگاه برای راستی‌آزمایی دیدگاه‌های ذکر شده بدل می‌کند.

حتی تفاوت درصد آرای مردم از انتخابات استانی سال ۲۰۱۷ تاکنون در صورت پیروزی احتمالی نامزد بی‌سی ان‌دی‌پی، می‌تواند تا حد زیادی یکی از دو سوی طیف گمانه‌زنی‌های پس از اعلام نتایج همه‌پرسی را تقویت کند.

آخرین نظرسنجی‌های انجام‌شده^۳ در این ناحیه حاکی از رقابت شانه‌به‌شانهٔ دو حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی لیبرال است. بر این اساس شیلا مالکومسون، نامزد معرفی‌شده از سوی بی‌سی ان‌دی‌پی با برتری اندکی (۱٫۶ درصد) از تونی هریس، رقیب بی‌سی لیبرال خود پیش است.

در هر حال تا اوایل فوریه که این کارزار سرنوشت‌ساز به سرانجام برسد، بازار گمانه‌زنی‌ها و تفسیرهای هر دو جناح از نتایج همه‌پرسی کماکان داغ خواهد بود.

منابع:

۱. B.C. Electoral Reform Referendum: Voters’ motivations, and why proportional representation failed- وب‌سایت مؤسسهٔ انگس رید
۲. Premiers’ Performance: A Holly Jolly Christmas for Legault and Moe- وب‌سایت مؤسسهٔ انگس رید
۳. Nanaimo By-Election A Dead Heat; Singh And Bernier In Trouble In Their Ridings- وب‌سایت مؤسسهٔ مین استریت

نوشته نتایج همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا حاکی از چیست؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از اعلام نتایج، رهبران احزاب اصلی بریتیش کلمبیا در دو سوی جناح «نه»، جناح پیروز همه‌پرسی، و جناح «آری»، به این نتایج واکنش نشان دادند که توجه شما را به نظرات آنان جلب می‌کنیم.

اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال و اپوزیسیون رسمی بریتیش کلمبیا، که در زمان انتخاب به سمت رهبری حزب متبوعش، مقابله با همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بی‌سی را مأموریت اصلی‌اش اعلام کرده بود، در واکنش به نتیجهٔ همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی استان گفت:

«ما امروز شاهد قدرت مردم‌سالاری بودیم. جایی که میلیون‌ها تن از مردم بریتیش کلمبیا پیامی آشکار به ان‌دی‌پی و حزب سبز فرستادند حاکی از آنکه همه‌پرسی‌ای که در خدمت خود آن‌ها باشد، تحمل نخواهد شد. این [همه‌پرسی] از همان ابتدا فرآیندی معیوب بود چرا که ان‌دی‌پی فریب‌کارانه طوری شرایط را چیده بود که حزب سبز را راضی کند و بر سر کار بماند. این [همه‌پرسی] هرگز برای بهبود مردم‌سالاری ما نبود و صرفاً برای قدرت و کنترل آن بود. هرچند همهٔ بریتیش کلمبیایی‌هایی که برای تغییر رأی دادند، بر این باور داشتند که ما نیاز به بهبود مردم‌سالاری‌مان داریم. ما به آنان اطمینان می‌دهیم که صدایشان شنیده شده است. ما به دولتی برای قرن بیست و یکم نیاز داریم. دولتی که به آینده برای ساخت فرصت برای همهٔ مردم بریتیش کلمبیا بنگرد. دولتی که نه‌تنها به مشکلات امروزِ پیش روی مردم بریتیش کلمبیا بپردازد، بلکه برای مشکلاتی که فردا پیش رویشان خواهد بود، آماده باشد. بهترین شیوه برای بهبود مردم‌سالاری ما و حفظ اطمینان به این سیستم، مدرن کردن و تطابق یافتن به‌منظور مواجهه با آن چالش‌ها به شیوه‌ای نوآورانه و تازه است.

رد نظام نمایندگی تناسبی از سوی مردم بریتیش کلمبیا، نمایانگر خواست آشکار آنان برای نگه‌داشتن قدرت سیاسی در دست رأی‌دهندگان است.»

اما جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا و رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، در واکنش به این نتایج گفت:

«امسال مردم بریتیش کلمبیا در گفتمانی مهم دربارهٔ آیندهٔ مردم‌سالاری ما شرکت کردند. آنان در بزرگ‌ترین انگیزش عمومی در تاریخ استان شرکت کردند و در جوامع سرتاسر بریتیش کلمبیا دور هم جمع شدند تا دربارهٔ شیوهٔ رأی‌دادن در این استان صحبت کنند. حالا مردم بریتیش کلمبیا حرفشان را زده‌اند و تصمیم به نگه‌داشتن نظام انتخاباتی فعلی گرفته‌اند. این همه‌پرسی به این دلیل برگزار شد که ما باور داشتیم این تصمیم باید به دست مردم گرفته شود، نه سیاستمداران. هرچند بسیاری از مردم، از جمله خودم، از نتیجه ناامید شده‌ایم، به تصمیم مردم احترام می‌گذاریم. مردم بریتیش کلمبیا به مردم‌سالاری ما بسیار علاقه‌مندند. من می‌خواهم از همهٔ کسانی که با این میزان مشارکت بالا رأی دادند سپاسگزاری کنم و همچنین از نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا (Elections BC) برای انجام منصفانهٔ این همه‌پرسی که مردم را در سراسر استان به مشارکت جلب کرد، قدردانی نمایم. از زمان تشکیل دولت، ما برای بهتر کردن زندگی مردم کوشیده‌ایم. ما پول‌های کلان را در سیاست ممنوع کرده‌ایم و محدودیت‌های جدیدی را برای لابیگرها ایجاد کرده‌ایم تا مردم را در مرکز سیاستمان قرار دهیم. کارهای بسیار زیاد دیگری باقی مانده است و دولت ما می‌خواهد با شرکایمان در حزب سبز بی‌سی به کار برای ایجاد دولتی که برای مردم در بریتیش کلمبیا تلاش می‌کند، ادامه بدهد.»

اندرو ویور، رهبر حزب سبز بریتیش کلمبیا و شریک دولت استان، در واکنش به نتایج همه‌پرسی گفت:

«ما واردِ کازار نمایندگی تناسبی شدیم چون مردم‌سالاری نیابتی یکی از ۶ اصل اساسی حزب سبز بریتیش کلمبیاست. هرچند از نتیجهٔ همه‌پرسی ناامید شده‌ایم، به تصمیم مردم بریتیش کلمبیا برای نگه‌داشتن نظام نخست‌نفری احترام می‌گذاریم. من از نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا (Elections BC) برای مدیریت این همه‌پرسی سپاسگزارم. آن‌ها اطلاعات واضح و بی‌طرفانه‌ای را در اختیار مردم بریتیش کلمبیا قرار دادند و برای رأی دادن آن‌ها امکانات مناسب و در دسترس را فراهم آوردند. در طول مدت برگزاری این همه‌پرسی، من این فرصت را یافتم تا با تعداد بی‌شماری از مردم بریتیش کلمبیا دربارهٔ مردم‌سالاری آن‌ها صحبت کنم. من از دیدار با تعداد زیادی از شهروندان الهام گرفتم که عمیقاً به مدرن کردن نظام حاکمیتی ما به‌طوری که بازتابی از خواست مردم باشد، اهمیت می‌دادند. من از همهٔ کسانی که به این کارزار داوطلبانه کمک کردند، برای آن کار کردند و رأی دادند سپاسگزارم.

حزب سبز بریتیش کلمبیا به اصل مردم‌سالاری نیابتی‌اش پایبند می‌ماند. به‌عنوان بخشی از این تعهد، ما توانسته‌ایم پول‌های کلان را [در سیاست] ممنوع کنیم و لابیگری را متحول سازیم. ما به مبارزه برای سیاست‌هایی که مردم‌سالاری را در بریتیش کلمبیا تحکیم بخشد و آن را به مردم این استان پاسخگوتر بسازد و نمایندهٔ همهٔ مردم باشد، ادامه می‌دهیم.»

نوشته واکنش سران احزاب اصلی بریتیش کلمبیا به نتایج همه‌پرسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سال ۲۰۱۸ هم با تمام فراز و نشیب‌هایی که داشت، به روزهای پایانی‌اش رسید. البته ما مهاجران ایرانی که رشته‌ها و پیوندها با سرزمین مادری‌مان – خانهٔ اول – ناگسستنی‌ست و تحت تأثیر وقایع کشورِ همیشه-در-فراز-و-نشیبمان هستیم، بسته به استحکام آن پیوندها و حساسیت‌های فردی‌مان، ناگزیر تحت تأثیر حجم بیشتری از حوادث قرار می‌گیریم و طبعاً نسبت به یک کانادایی، در این خانهٔ دومی که قرارست امنیت و آرامش بیشتری برایمان داشته باشد، زندگی‌مان دستخوش امواج و تلاطمات بیشتری است. اصلاً شاید بتوان گفت که زندگیِ اغلب مهاجران ایرانی نسل اول در کانادا، خصوصاً آن‌ها که طی یکی دو دههٔ قبل پا به این کشور گذاشته‌اند، هنوز بیشتر تحت تأثیر جریانات داخل کشور است. این دسته از مردم، اغلب هنوز به‌شکلی وابستگی‌هایی مالی به ایران دارند و اغلب هنوز اعضای خانواده و وابستگان بیشتری در آنجا دارند، و طبعاً مسائل روزِ ایران که مستقیماً زندگی اعضای خانواده‌شان را در سایه‌ قرار می‌دهد، برای اینان نیز اهمیتی ویژه می‌یابد. هر چند، از منظری وسیع‌تر، کدام انسان است که از کنار اخباری چون مرگ نوجوانان و جوانان آن سرزمین – نخبه یا غیر آن – در تصادفاتی که قابل اجتناب‌اند، بی‌تفاوت بگذرد؟ کدام انسان است که خبر زندانی و شکنجه شدن کارگری را که تنها به عدم دریافت حقوقش اعتراض داشته است، بشنود و شانه بالا بیاندازد؟ کدام انسان است که خبر آن نوجوانی را که از شدت فقر و گرسنگی خودکشی کرد، بشنود و دلش نلرزد؟… از این منظر، تازه‌مهاجر و کهنه‌مهاجر معنایی ندارد؛ انسانیت اگر باشد، نمی‌تواند درد و رنج را نادیده بگیرد. بماند، آن که قلباً درد و رنج دیگری را تاب نمی‌آورد، آن که عمیقاً فقر و ستم و استبداد را ناعادلانه می‌داند، بی‌تردید این باور و تفکرش بدونِ مرز است و آن را محدود به مرزهای وطنش نمی‌کند، اما به‌هر رو، همان رشته‌ها و پیوندهاست که موجب می‌شود یک مهاجر تأثیرات بیشتری از آنچه در وطنِ غالباً-جهانِ-سومی‌اش می‌گذرد، بپذیرد.

و اما اینجا در کانادا، در خانهٔ دومِ ما مهاجران نسل اول، «فراز و نشیب»ها چندان شباهتی به آنچه بالاتر اشاره شد، ندارد. در اینجا، اغلبِ موضوعات و وقایع، خوب یا بد، مانند آب و هوا، قابل پیش‌بینی‌اند و می‌توان به‌موقع برایشان آمادگی لازم را پیدا کرد. بالا و پایین شدن قیمت جهانی نفت، رونق یا رکود بازار مسکن، و در مجموع نوسانات در اوضاع اقتصادی کشور به شکلی نیست که یک‌شبه کسی را به خاک سیاه بنشاند یا از کسی میلیاردر بسازد. با این‌همه، کانادا نیز همواره اقتصاد و گاه سیاست‌هایی متأثر از همسایهٔ قدَرقدرتِ جنوبی داشته و دارد. کما اینکه ماجرای دستگیری مدیر ارشد مالی شرکت هواوی به درخواست دستگاه قضایی آمریکا، به اتهام نقض تحریم‌های ایران یا از دیدِ پرزیدنت ترامپ به‌عنوان وجه‌المصالحهٔ جنگ تجاری بین آمریکا و چین، هم‌اکنون کانادا را در وضعیت بغرنجی قرار داده است، به‌طوری‌که سه تن از شهروندانش در کشور چین دستگیر شده‌اند و در وضعیت نامشخصی به‌سر می‌برند. همچنین در سی‌ام ماه نوامبر گذشته، بالاخره بعد از یک سال و نیم بحث و گفت‌وگو و رفت و برگشت‌های بسیار بر سرِ قرارداد نفتا، قرارداد جدیدی در حاشیهٔ اجلاس سران G20، بین کانادا، آمریکا و مکزیک در بوینس آیرس امضا شد. نکتهٔ جالب اینکه عنوان قرارداد جدید در آمریکا USMCA است (United States-Mexico-Canada Agreement)، در کانادا با آوردنِ نام کشور به ابتدای کلمه، CUSMA نام گرفته و در مکزیک، رسانه‌ها آن را T-MEC می‌نامند و برخی نیز MUSCA، چرا که معتقدند USMCA را نمی‌شود راحت تلفظ کرد. گویا پرزیدنت ترامپ هیچ‌وقت نفتا را به‌عنوان یک برند نپذیرفته بوده و پیش از امضای توافق، وقتی از او پرسیده‌اند که اگر کانادا با تغییرات اعمال‌شده موافقت نکند، چه؟ او در پاسخ گفته است که حرف C را از این نام جدید برخواهد داشت! هر چه هست، روشن نیست سه رئیس جمهور دقیقاً چه توافقی را امضا کرده‌اند، چون هنوز جزئیات این توافق‌نامه منتشر نشده است. تنها چیزی که معلوم است آنکه آن‌ها روی بیش از یک تریلیون دلار تجارت مشترک توافق کرده‌اند. با آنکه تأثیرات مانورهای آمریکا در اقتصاد کانادا را نمی‌توان منکر شد و در ماه‌های آتی باید دید قرارداد جدید چگونه اقتصاد این کشور را تحت تأثیر قرار خواهد داد، اما نرخ بیکاری در کانادا در ماه نوامبر ۵٫۶٪ اعلام شد که کمترین میزان طی ۴۰ سال گذشته بوده است. امید است که شاهد شکوفایی اقتصادی کانادا در سال جدید باشیم و نیز تلاش کنیم تا در ساختن و توسعهٔ کشوری که خانه‌اش می‌نامیم، سهمی را از آنِ خود کنیم. چنین باد!

نوشته یادداشت سردبیر: از سالی که پشت سر گذاشتیم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یکی از راه‌های شرکت در این همه‌پرسی بدون استفاده از سرویس پست و نگرانی از تأخیر در دریافت بسته‌های همه‌پرسی توسط Elecions BC‌، مراجعه به دفاتر معرفی‌شده توسط این نهاد در شهرهای مختلف و تحویل مستقیم بسته‌های تکمیل‌شده است.

افرادی که می‌خواهند بسته‌های همه‌پرسی را از این طریق تحویل دهند، می‌توانند از دوشنبه ۳ دسامبر تا پنجشنبه ۶ دسامبر  از ساعت ۸:۳۰ تا ۱۸ و روز جمعه ۷ دسامبر از ساعت ۸:۳۰ تا ۱۶:۳۰ به مراکز زیر مراجعه کنند:

نورث شور (شهر نورث ونکوور، بخش‌های نورث ونکوور و وست ونکوور):

‎North Vancouver – The Profile (Referendum Service Office)‎

‎120 Lonsdale Ave, North Vancouver

ترای‌سیتیز (کوکئیتلام، پورت کوکئیتلام و پورت مودی):

‎Coquitlam – Eagle Ridge Plaza (Referendum Service Office)‎

‎310-1194 Lansdowne Dr, Coquitlam

ونکوور (چاینا تاون):

Vancouver – Chinatown Plaza (Referendum Service Office)‎

Unit 119-180 Keefer St, Vancouver

ونکوور (نزدیک اُکریج):

‎Vancouver – Near Oakridge (Referendum Service Office)‎

‎5754 Cambie St, Vancouver

Located in Oakridge Plaza, across Cambie St from Oakridge Shopping Centre

برنابی:

Burnaby – Brentwood Town Centre (Referendum Service Office)‎

Unit 223-4567 Lougheed Hwy, Burnaby

سوری:

Surrey – Guildford Commerce Court (Referendum Service Office)‎

Unit 105-10334 152A St, Surrey

اطلاعات بیشتر دربارهٔ سایر مراکز را از طریق لینک زیر در سایت Elections BC ملاحظه کنید:

http://bit.ly/Referendum-Locations

نوشته آدرس مراکز دریافت بسته‌های تکمیل‌شدهٔ همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بی‌سی در مترو ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بوئن ما طی سخنانی اظهار کرد: «نهاد برگزاری انتخابات بی.سی. Elections BC هر روزه برگه‌های پست‌شدهٔ همه‌پرسی را از مردم مشتاق اصلاح سیستم انتخاباتی در سرتاسر استان دریافت می‌کند. با توجه به اینکه کمتر از دو هفته (۸ روز) از مهلت ارسال رأی‌ها مانده است، من تمامی شهروندان ناحیهٔ نورث ونکوور را به ارسال هرچه سریع‌تر برگه‌های پرشدهٔ همه‌پرسی خود تشویق می‌کنم – ما در کنار هم قادریم سیستم رأی‌گیری مدرنی انتخاب کنیم که به نفع همهٔ شهروندان استان باشد.»

بوئن ما همچنین اعلام کرد شهروندانی که هنوز برگه‌های رأی‌گیری شرکت در همه‌پرسی را دریافت نکرده‌اند، می‌توانند تا پایان نیمه شب جمعه ۲۳ نوامبر با نهاد برگزاری انتخابات بی.سی. Elections BC برای دریافت برگهٔ خود تماس بگیرند.

بنا به گفتهٔ بوئن ما، برگه‌های همه‌پرسیِ پست‌شده می‌بایست تا تاریخ جمعه ۳۰ نوامبر توسط نهاد انتخابات بی.سی در ویکتوریا دریافت شده باشد. شهروندان منطقهٔ نورث ونکوور علاوه بر پست کردن نامه‌های همه‌پرسی می‌توانند حضوری به دفاتر محلی همه‌پرسی مراجعه کرده و برگه‌ها را تحویل دهند. در شهر نورث ونکوور نزدیک‌ترین دفتری که می‌توانید برای این منظور به آن مراجعه کنید، در شماره ۱۲۰ خیابان لانزدیل قرار دارد.

همچنین خانم بوئن ما به رأی‌دهندگان یادآوری می‌کند که در صورت انتخاب سیستم تناسبی، شهروندان استان پس از دو انتخابات مجدداً این فرصت را خواهند داشت تا نسبت به نگه‌داشتن سیستم جدید تصمیم‌گیری کنند.

شهروندانی که واجد شرایط رأی‌دادن هستند، می‌توانند با مراجعهٔ حضوری به دفاتر نهاد برگزاری انتخابات بی.سی. یا از طریق وب‌سایت elections.bc.ca/ovr یا تماس با شمارهٔ ‎۱-۸۰۰-۶۶۱-۸۶۸۳ برگه‌های رأی‌گیری همه‌پرسی‌شان را دریافت کنند.

نوشته یادآوری نمایندهٔ شما در ناحیهٔ نورث ونکوور-لانزدیل برای شرکت در همه‌پرسی اصلاح نظام انتخاباتی استان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هنگامی‌که انقلابیون قرون هجدهم و نوزدهم در آمریکا و اروپا گام‌های نخست برای بنیان‌گذاری سیستم‌های مدرن دموکراسی را می‌گذاشتند کامپیوتر وجود نداشت و شمارش آرا کاری زمان‌بر محسوب می‌شد. به‌علاوه اعتماد عمومی نسبت به انتقال قدرت از اشراف و صاحبان زمین و سرمایه به عموم مردم زیاد نبود. لذا روشی انتخاب شد که از نظر اجرایی امکان‌پذیر باشد و برای مردم کم‌سواد آن زمان قابل درک باشد. رأی‌دهندگان (که مردان صاحب ملک بودند)، به کاندیدای مورد نظر خود رأی می‌دادند و هر کس یک رأی بیش از دیگران داشت انتخاب می‌شد. این سیستم را سیستم نخست‌نفری (First Past The Post یا به اختصار FPTP) می‌نامند. هر چند افراد سرشناسی در قرن نوزدهم همچون سر تامس هیر، جان استوارت میل و هنری ریچموند دروپ به مشکلات سیستم نخست‌نفری آگاه بودند و روش‌های مدرن‌تری را پیشنهاد کرده بودند، سیستم نخست‌نفری تا قرن بیستم، سیستم غالب در انتخابات بود.

سیستم نخست‌نفری برای مردمی که فقط دو انتخاب داشته باشند، کار می‌کند. ولی اگر تعداد کاندیداها یا تعداد احزاب از دو تا بیشتر باشد، نتایج بدی به‌بار می‌آورد. امروزه بیشتر مردم جهان طرفدار دموکراسی‌اند و کمتر کسی از دیکتاتوری یا حکومت اقلیت طرفداری می‌کند. کسانی هم که خواهان حکومت اقلیت بر اکثریت‌اند نظر خود را در لوای نقاط ضعف سیستم‌های دموکراسی تأمین می‌کنند.

در بیشتر کشورهای دمکراتیک بیش از دو حزب وجود دارد. مثلاً در کانادا نزدیک به صد سال است که بیش از دو حزب وجود دارد. در آلمان و فرانسه هم به‌همین صورت تنوع احزاب وجود دارد. لذا با پیشرفت تکنولوژی و قابل دسترس‌شدن کامپیوتر‌ها، بیشتر کشورهای جهان و قریب به اتفاق کشورهای اروپایی دیگر از سیستم نخست‌نفری استفاده نمی‌کنند. کشورهایی که بعداً به تجربهٔ دموکراسی مدرن که توسط انقلابیون آمریکا بنیاد نهاده شده بود پیوستند، روش‌های کامل‌تر و مناسب‌تری را برگزیدند. بسیاری مانند فرانسه سیستم دو مرحله‌ای (Run-off Voting) را برگزیدند و بسیاری به سیستم‌های تناسبی (Proportional Voting Systems) روی آوردند. ولی روش نخست‌نفری در آمریکا و انگلستان و مستعمرات سابق این کشور مثل کانادا باقی مانده است. تعدادی از این کشورها مثل استرالیا و نیوزیلند اقدام به تغییر سیستم ناکارآمد نخست‌نفری کرده‌اند و بعضی مانند کانادا در جریان تغییر‌ند و بعضی مانند آمریکا کماکان با نتایج این سیستم کهنسال (همچون به روی کار آمدن افراد ناشایسته با اقلیت آرا یا شکسته‌شدن رأی توسط کاندید سوم) دست و پنجه نرم می‌کنند.

مشکلات سیستم کهنسال نخست‌نفری در کانادا و سایر کشور‌ها به تجربهٔ تاریخی دیده شده است. این مشکلات از این قرارند:

اول) بسیار ممکن است که آرا بین کاندیدا‌ها تقسیم شود و کسی انتخاب شود که مورد علاقهٔ مردم نیست.

فرض کنید که در شهری بیشتر مردم علاقه‌مند به توسعهٔ سیستم رفت وآمد باشند و حزب الف هم معتقد به اولویت داشتن بهبود سیستم رفت و آمد است. در مقابل حزب ب و طرفداران آن معتقداند که آمد و شد مشکلی ندارد و باید مرکز تفریحی برای مردم بی‌بضاعت ایجاد شود. اگر هر یک از این دو حزب کاندیدایی معرفی کنند و مردم بین این دو کاندید انتخاب کنند، نتیجه به شرح زیر خواهد بود:

[table id=28 /] 

در چنین انتخاباتی، چه با سیستم نخست‌نفری و چه با سایر سیستم‌های رأی‌گیری، کاندید حزب الف با هدف حل مشکل رفت و آمد انتخاب خواهد شد.

حال فرض کنیم حزب ج نیز وجود دارد و طرفداران این حزب معتقدند که مشکل رفت و آمد با زدن یک تونل جدید رفع شود، در حالی‌که طرفداران حزب الف معتقد‌ند که مشکل رفت و آمد باید با زدن پل حل شود. حال اگر از افراد بپرسیم به کاندید کدام حزب رأی می‌دهید، نیمی از افرادی که مشکل رفت و آمد دارند به حزب ج رأی خواهند داد و نتیجه به‌صورت زیر در می‌آید:

[table id=29 /]  

در سیستم نخست‌نفری کاندید حزب ب که اقلیت مردم از آن حمایت می‌کنند نمایندهٔ مردم خواهد شد و ۶۵ درصد مردم از نتیجه ناراضی خواهند بود. درحالی‌که بیشتر مردم خواهان رفع مشکل رفت و آمد‌ند، مرکز تفریحی برای مردم بی‌بضاعت ایجاد خواهد شد!

دوم) اگر این اتفاق در تعداد زیادی از مناطق بیافتد، ممکن است چنین اقلیتی اکثر نمایندگان مجلس را به خود اختصاص دهند. اگر تعداد احزاب به‌جای سه تا چهار تا باشد، وضع از این بدتر و خطرناک‌تر است. این اقلیت که با اکثریت ناچیز و به‌خاطر شکسته‌شدن آرا به حکومت می‌رسد، حکومتی بی‌ثبات خواهد داشت و با کمترین تغییر در آرا، در انتخابات بعدی سقوط می‌کند. نه به‌خاطر اینکه نظر اکثریت تغییر زیادی کرده، بلکه چون ۶۵ درصد که با آن مخالف‌اند در رأی‌گیری بعدی به‌نحو دیگری رأی خواهند داد که در سطور بعدی می‌آید.

به‌عنوان مثال، حکومت انتاریو که به روش نخست‌نفری اداره می‌شود، ظرف پنج سال بین دولت‌های لیبرال و ان‌دی‌پی و محافظه‌کار دست به دست شده است و نزدیک به نیمی از بیست انتخابات گذشتهٔ کانادا یا منجر به انتخاب حکومتی شده که احتمالاً اکثر مردم دوست نداشته‌اند یا منجر به حکومتی اقلیتی و بی‌ثبات شده است. چنین حکومت‌هایی با رد شدن یک لایحهٔ بودجه در معرض سقوط بوده‌اند. مثل حکومت پال مارتین (لیبرال) که دو سال و دو ماه به‌طول انجامید و حکومت استیون هارپر، رهبر وقت ائتلاف محافظه‌کار، که در دوران نخست‌وزیری‌اش چهار بار به انحلال پارلمان اقدام کرد.

سوم) چون افراد طرفدار حل مشکل رفت و آمد درمی‌یابند که اگر به گزینهٔ مورد نظر خود رأی بدهند، اقلیت ۳۵ درصدی برنده می‌شود، لذا در انتخابات تعدادی به‌صورت تاکتیکی به آنچه واقعاً نمی‌خواهند، رأی خواهند داد و اگر بخت با ایشان همراه باشد (یا اگر دو حزب الف و ج ائتلاف کنند) نماینده‌ای که به فکر حل مشکل رفت و آمد باشد، ۳۵ درصد رأی می‌آورد و به مجلس می‌رود. ولی ما هرگز نخواهیم دانست نظر واقعی این مردم چیست. مهاجرانی که بیش از ده سال در کانادا زندگی کرده باشند، حتماً با این رأی‌دهی تاکتیکی آشنایی دارند. مثلاً اگر در برنابی زندگی می‌کنند و علاقه به حزب محافظه‌کار دارند، ممکن است در انتخابات به لیبرال رأی داده باشند تا رأی ایشان به‌هدر نرود.

راه حل مشکلات سیستم نخست‌نفری، سیستمی است که رأی‌گیری ترجیحی نامیده می‌شود. در سیستم ترجیحی از مردم سؤال می‌شود که انتخاب اول شما چیست و انتخاب دوم شما چیست و انتخاب سوم چیست. مثلاً در شهر مورد مثال، نتیجهٔ رأی‌گیری سه حزب به‌صورت زیر خواهد بود:

[table id=30 /] 

از میان سه روش تناسبی مورد رفراندم در بریتیش کلمبیا، سیستم سوم (Rural-Urban Proportional, RUP) روش‌های جداگانه‌ای برای شهرها و روستا‌ها پیشنهاد می‌کند. در این سیستم، در شهر‌ها (که هشتاد درصد نمایندگان را انتخاب می‌کنند) از سیستم ترجیحی (Single Transferable Vote یا به اختصار STV) استفاده خواهند کرد و ترجیحات نسبی مردم از ایشان سؤال می‌شود.

اگر آرا به روش انتقال کمترین رأی (STV) شمارش شود، چون هیچ حزب یا کاندیدایی رأی اکثریت ۵۰+۱ ندارند (به‌جای نادیده گرفتن آرای سطر اول  که کمترین گروه مردم‌اند) گزینهٔ حزب الف که با ۳۲ درصد شانسی ندارد، حذف می‌شود و نتیجه به‌صورت زیر در می‌آید.

[table id=31 /]  

نتیجهٔ انتخابات روشن است، کاندید حزب ج با ۳۲+۳۳ درصد آرا به مجلس می‌رود و برای حل مشکل رفت و آمد با زدن تونل تلاش می‌کند.

 در سیستم پیشنهادی RUP، تعدادی از محله‌ها در هم ادغام می‌شوند و هر منطقه چند نماینده خواهد داشت. مثلاً این شهر ممکن است سه نماینده داشته باشد. با اجرای این سیستم، نمایندهٔ اول منطقه از حزب ج خواهد بود و یک نماینده هم از احزاب الف و ب به مجلس خواهند رفت. دو نماینده از سه نمایندهٔ شهر در جهت حل مشکلات رفت و آمد فعالیت خواهند کرد و نمایندهٔ حزب ب هم صدای نیاز به مرکز تفریحی برای افراد بی‌بضاعت را به گوش سایر نمایندگان خواهد رساند. چون تعداد نمایندگان هر دیدگاه به نسبت رأی مردم است، این روش را تناسبی می‌نامند. سیستم (STV) یکی از انواع سیستم‌های تناسبی است که به‌خوبی این هدف را برآورده می‌کند. این نتیجه بسیار باثبات است و با اندکی تغییر در نظر مردم، هدف از حل مشکل رفت و آمد به هدف دیگری تغییر نمی‌کند.

لذا از همهٔ شهروندان بریتیش کلمبیا دعوت می‌کنم به تغییر به سیستم تناسبی رأی «آری» بدهند و از میان سه روش پیشنهادی تناسبی هم اول به (RUP) که تنها روشی است که در شهرها رأی‌گیری را به‌صورت ترجیحی و نتیجه را به‌طور اتوماتیک متناسب با نظر اکثریت می‌کند، رأی دهند. RUP از ورود گروه‌های کوچک به پارلمان جلوگیری می‌کند، جلوی به حکومت رسیدن اقلیت را می‌گیرد و دخالت مستقیم احزاب را هم به حداقل می‌رساند و نتایج باثباتی را به‌بار می‌آورد.

نوشته سیستم تناسبی؛ سیستمی پایدارتر و دمکراتیک‌تر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

حقوق دموکراتیک (حق رأی‌دادن و رأی‌گرفتن)، بخشی از حقوق شهروندی است که در منشور حقوق و آزادی‌های کانادا و در قانون اساسی کانادا آمده است.[۲]

الف – چرا سیستم رأی‌دهی نسبی به نفع جامعهٔ ما نیست؟

جامعهٔ ایرانی-کانادایی، جامعهٔ مهاجر جوانی است که هنوز در جامعهٔ سیاسی کانادا و استان بریتیش کلمبیا پا نگرفته است. دلایل این امر نداشتن تجربهٔ قبلی زندگی در یک جامعهٔ دموکراتیک و تمرین نکردن دموکراسی در کشور کاناداست. اولین قدم برای مشارکت در ادارهٔ امور سیاسی یک جامعه، رأی‌دادن و سپس رأی‌گرفتن است.

نتایج آماری انتخابات اخیر شهرداری‌ها در شهرهای بی‌سی و به‌ویژه در شهر نورث ونکوور که شاهد بیشترین تعداد کاندیدای ایرانی (۷ نفر) در سطوح شهردار، نمایندهٔ شورای شهر و معتمدان مدارس بوده، نشان می‌دهد که کاندیداهای ما در بهترین شرایط فعال بودن در جامعهٔ ایرانی، حتی رأی جامعه ایرانی را ندارند. آمار نشان می‌دهد که بازهٔ رأی جامعه ایرانی در این شهر بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ رأی است، در حالی‌که شهروندان ایرانی واجد شرایط در این شهر حدود چهار برابر این عدد است. (به رأی‌های کاندیداهای ایرانی شورای شهر که بیشترین رأی را داشته‌اند در وب‌سایت شهرداری نورث ونکوور نگاه کنید). در بین کاندیداهای انتخاب‌شدهٔ شورای شهر تعداد آرا بین ۳۷۰۰ تا ۶۰۰۰ رأی است. این بدان معنی است که کاندیداهای ایرانی‌ای که صرفاً به رأی‌های ایرانیان متکی‌اند، اگر بخواهند به شورای شهر راه یابند می‌بایست ۴ برابر رأی‌های حاضر خود رأی بیاورند. حال سؤال این است که اگر شهروند ایرانی به کاندیدای ایرانی رأی نمی‌دهد، چرا احزاب باید به جامعهٔ ایرانی برای داشتن رأی آن‌ها اهمیت بدهند؟

موضوع امروز ما، رفراندوم تعیین سیستم رأی‌دهی در استان بی‌سی است. سیسستم‌های رأی‌دهی در دنیا به دو سیستم اکثریت آرا ‎‎ (First-past-to-post)‎و تناسبی (Proportional Representation System) تقسیم می‌شوند.

سیستم رأی‌دهی فعلی در استان سیستم اکثریت آرا (FPTP) نامیده می‌شود. در این سیستم، کل استان بر اساس جمعیت هر ناحیه به حوزه‌های انتخاباتی تقسیم می‌شود. در هر حوزهٔ انتخاباتی احزاب یک کاندیدا معرفی می‌کنند. شهروندان واجد شرایط به کاندیدای مورد نظر خود رأی می‌دهند و کاندیدایی که رأی بیشتری به‌دست آورد، انتخاب می‌شود. رأی‌های کسانی هم که کاندیدای مورد نظرشان انتخاب نشده در جای دیگری به حساب نمی‌آید.بدین ترتیب همهٔ کسانی که در انتخابات شرکت کرده‌اند، فرصت داشته‌اند کاندیدای مورد نظرشان را انتخاب کنند.

از مزایای این سیستم، سادگی به‌کارگیری رأی‌دادن به اشخاصی که شما همهٔ آن‌ها را می‌شناسید، وجود امکان برای همگان تا رأیشان به حساب آید و حذف کاندیداهایی است که مورد تأیید مردم نبوده‌اند.

سیستم رأی‌دهی دیگر، سیستم رأی‌دهی تناسبی (Pro-Rep) است. در این سیستم، رأی‌دهندگان هم به کاندیدای مورد نظرشان و هم به حزب مورد نظرشان رأی می‌دهند. سیستم تناسبی بر حسب ترکیب‌های مختلف آن، دارای انواع مختلف (۱۶ نوع) است.

نوعی از سیستم تناسبی که دولت (حزب ان‌دی‌پی) پیشنهاد می‌کند نوع MMP است. در این نوع، گفته شده است که تعدادی از نمایندگان (مثلاً ۴۰ درصد) از کاندیداهای هر حزب، در هر حوزه با همان روش اکثریت آرا (یعنی شبیه همین سیستمی که الان وجود دارد) انتخاب می‌شوند و بقیه (۶۰ درصد) نمایندگان از لیستی که احزاب تهیه کرده‌اند و توسط احزاب و نه مردم انتخاب می‌شوند. از معایب این سیستم این است که این لیست را نه کسی می‌داند شامل چه کسانی‌اند و نه کسی به افراد این لیست رأی داده است.

حال به‌نظر شما، وقتی اعضای جامعهٔ ما در احزاب موجود عضویت گسترده ندارند، در انتخابات‌ مختلف فقط تعداد معدودی رأی می‌دهند، آیا سیاستمداران و احزاب برای لیست خود از ما انتخاب می‌کنند؟ یا احزاب برای لیست خود از جامعهٔ چینی-کانادایی‌ها یا هندی-کانادایی‌ها که بیش از صد سال در این جامعه سابقهٔ مشارکت در صحنهٔ جامعه دارند و نمایندهٔ مجلس، وزیر و وکیل دارند، انتخاب می‌کنند؟ مطمئناً و منطقاً هیچ دلیلی وجود ندارد که جامعهٔ ایرانی-کانادایی جایی در لیست احزاب داشته باشد و کسی از میان آنان، از طریق لیست احزاب به مجلس راه یابد.

اتفاقاً آنجا که در جامعهٔ کانادا، صحبت رقابت جامعهٔ ما با قومیت‌های دیگر می‌شود – که با رأی‌گیری نسبی این رقابت به‌وجود می‌آید – به‌نفع جامعهٔ ماست که گردانندهٔ این صحنه کانادایی‌ها باشند تا قومیت‌های دیگری که تجربهٔ کمتری در پذیرش و استقبال از مهاجران دارند.

لذا سیستم رأی‌دهی نسبی به‌نفع جامعهٔ ما که در سیاست کانادا نوپاست، نبوده و در این سیستم اکثریت نمایندگان از طریق لیست احزاب و نه از طریق رأی مردم انتخاب می‌شوند.

در استان بی‌سی ۲۷ حزب ثبت‌شده وجود دارد که به‌جز سه یا چهار حزب معتبر، بقیه مسائل اساسی جامعه را پیگیری نکرده‌اند و برای همین هیچ‌گاه مورد تأیید مردم برای ورود به پارلمان قرار نگرفته‌اند. ما نباید با رأی به سیستم نسبی دولت را بازیچهٔ دست احزاب کوچکی مثل حزب ماری‌جوانا، حزب کمونیست، حزب کشتی مجانی، حزب خلق، حزب میراث مسیحی و… قرار دهیم. این احزاب معمولاً مسائل چندفرهنگی را به رسمیت نمی‌شناسند و از مهاجران استقبال نمی‌کنند. آن‌ها اکثراً مسائل خاصی مثل «مجانی‌کردن کشتی‌ها»، «پل‌ها» یا «رانت‌های خاص برای گروه‌های خاص» را می‌خواهند و وجود آن‌ها – حداقل برای جامعهٔ ایرانی، ثمره‌ای جز ایجاد بی‌ثباتی ندارد. ترافیک وحشتناک پل «پورت من» پس از مجانی‌شدن یا نتیجهٔ شعار مجانی کردن «آب و برق» در ایران را ببینید.

ب – ایراد‌های اساسی به حزب ان‌دی‌پی در ارائهٔ سؤالات رفراندوم اخیر و تأکید بر انتخاب روش نسبی

ب-۱ – بخش حقوق دمکراتیک شهروندان (حق رأی‌دادن و رأی‌گرفتن)، بخشی است که هیچ حزب سیاسی‌ای نباید تغییر آن را در دستور کار قرار دهد، چرا که احزاب سیاسی قانون را در جهت منافع خود تغییر می‌دهند. مثلاً برای تغییر قانون اساسی کانادا، باید از همهٔ شهروندان و نمایندگان آن‌ها و استان‌های مختلف یک اجماع وجود داشته باشد، و طرح تغییر باید توسط افراد و کارشناسان بی‌طرف ارائه شود. در حالی که در این رفراندوم دولت ان‌دی‌پی – و نه کمیته‌ای مستقل از شهروندان و صاحب‌نظران بی‌طرف – این رفراندوم و سؤالاتش را طرح کرده‌اند. در دو رفراندم قبلی در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹، این امر به‌عهدهٔ مجلس شهروندان (Citizens Assembly) که کمیته‌ای مستقل و غیرحزبی از شهروندان بود، سپرده شد. در هر دو مورد، شهروندان استان بی‌سی با بیش از ۶۰ درصد به نگهداشتن سیستم رأی‌دهی بر مبنای اکثریت رأی دادند.

ب-۲ – اگر رفراندومی با رعایت همهٔ اصول در مورد حقوق شهروندی برگزار شود، حتماً باید حد نصابی از رأی شهروندان باشد تا مثلاً این اتفاق نیافتد که با ۳۰ درصد آرا (‌به اندازهٔ شرکت‌کنندگان در انتخابات شهرداری‌ها) و رأی مثلاً ۱۶ درصد از جمعیت واجد شرایط رأی‌دهی، بخشی از حقوق دموکراتیک شهروندان تغییر کند. در موارد تغییر قانون اساسی این حد نصاب وجود دارد. بخش ۳۸ قانون اساسی هر تغییری را ملزم به تأیید مجلس نمایندگان، مجلس سنا و حداقل تأیید دوسوم مجالس استان‌هایی (۷ استان) که جمعیت آن‌ها بیش از دو سوم جمعیت کانادا را در بر می‌گیرد (قانون هفت – پنجاه)، می‌داند.

ب-۳ – حزب ان‌دی‌پی ادعا می‌کند که در روش نسبی رأی همگان حساب می‌شود و مشارکت مردم در انتخابات افزایش می‌یابد، این فرضیه‌ای بی‌پایه است. اگر این چنین است، چرا مردم در انتخابات شهرداری‌ها که انتخاباتی کمتر حزبی است و همهٔ شهروندان هم می‌توانند به‌راحتی کاندیدا شوند، درصد مشارکتی کمتر از ۳۰ درصد دارند؟ آیا ۳۰ درصد نشان‌دهندهٔ کل جامعه است؟ تا زمانی که همهٔ شهروندان نخواهند به پای صندوق‌های رأی بروند، هیچ انتخاباتی نه اکثریت آرا و نه نسبی نمی‌تواند نشان‌دهندهٔ رأی همهٔ شهروندان باشد.

ب-۴ – اشکال اساسی دیگر بر رفراندوم اخیر این است که دولت ان‌دی‌پی، برای مردم سه نوع از ۱۶ نوع سیستم تناسبی را پیشاپیش انتخاب کرده است. یعنی شبیه شورای نگهبان اول برای مردم انتخاب کرده‌اند و سپس مردم به آن انتخاب‌ها رأی می‌دهند. در صورتی که باید روش‌های مناسب توسط «مجلس شهروندان و متخصصان بی‌طرف» انتخاب و به مردم ارائه می‌شد. در مورد ۳ سیستم نیز اطلاعات کافی برای شهروندان وجود ندارد. بیشترین اطلاعاتی که دربارهٔ این سه سیستم وجود دارد، در وب‌سایت «انتخابات بی‌سی» است. اگر به این ویدیو‌ها نگاه کنید، می‌بینید که بسیاری از ویژگی‌های این سیستم‌ها تعریف نشده و گفته شده که بعداً توسط دولت تدوین خواهد شد.

https://elections.bc.ca/referendum

ب-۵ – سؤالات هر رفراندومی باید کاملاً روشن باشد و برای مردم نیز به‌خوبی توضیح داده شده باشد، امری که در مورد این رفراندوم رعایت نشده است. گلوبال نیوز روز ۲۷ اکتبر از وزیر آموزش عالی دولت (‌خانم ملانی مارک) که در حال تبلیغ برای روش نسبی بودند سؤال کرد که نتایج روش نسبی چیست و ایشان گفتند با وجود اینکه تحصیلات من در رشتهٔ علوم سیاسی است، نمی‌دانم که نتایج سیاسی انتخاب روش نسبی چه خواهد بود. حال اگر وزیر دولت که رشتهٔ تحصیلی‌اش هم علوم سیاسی است در مورد روش نسبی و نتایج آن نمی‌داند، مردم عادی چطور می‌توانند با این روش و نتایج آن آشنا باشند و به سؤالات آن پاسخ دهند؟

همچنین از سه گزینهٔ روش تناسبی که حزب ان‌دی‌پی معرفی کرده است دو گزینهٔ آن (روش‌های DMP و RUP) در هیچ نقطه‌ای از جهان تجربه نشده است.

در یک کشور دموکراتیک نمی‌توان از شهروندان چیزی در رفراندوم پرسید یا آن‌ها را به انتخابی واداشت، بدون آنکه خود پرسش و پاسخ‌ها روشن و مفهوم باشد یا قبلاً تجربه شده باشد.

بیل گود، مجری رادیو CKNW می‌گوید: «بریتیش کلمبیایی‌ها سزاوار یک رفراندوم شفاف و عاری از فشارهای یک حزب سیاسی‌اند که نتایج آن درجهت منافع حزب خاصی نباشد. آن‌ها باید در مورد سؤالات رفراندوم و نتایج آن کاملاً روشن باشند.»

ج – ادعاها در مورد سیستم نسبی و واقعیت‌ها

آقای هورگان می‌گوید به سیستم نسبی رأی‌دهید، در این سیستم ۴۰ درصد آرا، به معنای ۴۰ درصد کرسی‌های پارلمان است و این یعنی رأی هر کسی به‌حساب آمده است.

این ادعایی نابه‌جاست که در سیستم نسبی رأی همگان به‌حساب می‌آید و در سیستم فعلی (اکثریت آرا) رأی همگان به‌حساب نمی‌آید. چرا که در سیستم فعلی همهٔ صاحبان رأی می‌توانند پای صندوق بروند و نمایندهٔ مورد نظرشان را انتخاب کنند. در این مورد هیچ تفاوتی بین دو سیستم وجود ندارد، چرا که در هر دو سیستم تعداد نمایندگانی که به مجلس راه پیدا می‌کنند یکسان است. مثلاً در حال حاضر برای مجلس استان ۸۷ نماینده به مجلس راه می‌یابند، چه در سیستم نسبی و چه در سیستم اکثریت آرا، فقط همان ۸۷ نفر به مجلس راه پیدا می‌کنند. هر کس به کاندیدایی به‌جز ۸۷ نفری که به مجلس راه یافته‌اند رأی داده باشد، نماینده‌اش به مجلس راه پیدا نکرده است. پس این یک ادعای نادرست است که در سیستم پیشنهادی (ان‌دی‌پی و سبز)، همهٔ رأی‌ها حساب می‌شود ولی در سیستم رأی‌دهی فعلی، رأی‌های مردم حساب نمی‌شود.

ایشان نمی‌گوید چطور کسانی که کاندیداهایشان نتوانسته‌اند به مجلس راه پیدا کنند، رأیشان به‌حساب می‌آید. در این سیستم، تنها کسی که رأیش بیشتر به‌حساب می‌آید، رأی احزاب سیاسی است و نه رأی شهروندان به کاندیداهاشان.

در سیستم تناسبی رأی شما جابه‌جا می‌شود و به کاندیدای دیگری که نه آن را می‌شناسید و نه به آن رأی داده‌اید انتقال می‌یابد. به ویدیوی انتخابات بی‌سی نگاه کنید تا دقیقاً متوجه شوید که چطور در سیستم تناسبی رأی شما جابه‌جا می‌شود.

ایشان نمی‌گوید که در سیستم نسبی رأی‌های شهروندان جابه‌جا می‌شود. مثلاً شما به شخص الف رأی می‌دهید، آنگاه رأی شما به شخص ب منتقل می‌شود و شاید به شخص ج و شخص د. ایشان نمی‌گوید این چه نوع رأی به‌حساب آمدن است که شما به کسی رأی‌ دهید و رأی ایشان به شخص دیگری منتقل می‌شود.

ایشان نمی‌گوید که چرا اکثریت نمایندگان انتخاب‌شده در سیستم نسبی باید توسط احزاب، در پشت درهای بسته و بدون اطلاع مردم انتخاب شوند. کجای این انتصاب (‌لیست احزاب) با دموکراسی و انتخاب مستقیم توسط مردم همخوانی دارد. در دموکراسی کانادا مبنای «پاسخگوبودن دولت» انتخاب مستقیم اعضای آن توسط مردم است. همان‌طور که می‌بینید، روش انتخاب نسبی باعث مخدوش کردن اصل «‌پاسخگو بودن دولت»ها می‌شود.

ادعای ان‌دی‌پی این است که سیستم تناسبی در اکثر کشورهای پیشرفته اجرا شده، در صورتی که این ادعا درست نیست.

اتفاقاً سیستم انتخابات بر اساس اکثریت آرا (سیستم فعلی) سیستمی است که در اکثریت کشورها و از جمله کانادا، آمریکا، انگلستان، هندوستان، سنگاپور، کرهٔ جنوبی و بیش از ۶۰ کشور جهان اجرا می‌شود. بقیهٔ کشورهای جهان از روش‌های مختلف دیگری که ترکیبی از روش اکثریت آرا و روش‌های دیگر است استفاده می‌کنند. در این میان تعداد محدودی کشورها از روش نسبی استفاده می‌کنند. برای آشنا شدن به واقعیت و آشکار شدن تبلیغات غیرواقع‌بینانهٔ حزب ان‌دی‌پی از طریق این لینک به ویکی‌پدیا مراجعه کنید.

البته این درست است که بعضی کشورهای پیشرفت مثل آلمان، ایتالیا، اسرائیل و اسپانیا هم ازسیستم نسبی استفاده می‌کنند، ولی دلیل اصلی برای استفادهٔ از سیستم تناسبی در آلمان، اسپانیا و ایتالیا گذشتهٔ تاریخی‌شان و حاکمیت دیکتاتوری فاشیستی هیتلر، فرانکو و موسولینی بوده است. گذشتهٔ این کشورها هیچ مشابهتی با گذشتهٔ دموکراتیک کانادا و دموکراسی قدرتمند آن ندارد.

برعکس ادعای فوق، بسیاری از کشورهایی که انتخابات آن‌ها به روش سیستم تناسبی برگزار می‌شود، کشورهای شبه‌سوسیالیستی یا کمونیستی قدیم مثل قزاقستان، ازبکستان، قرقیزستان، لتونی، مولداوی، بلغارستان، مغولستان، موزامبیک، لهستان، رومانی، روسیه، نیکاراگوئه و ونزوئلا هستند.

پس به دلایل زیر سیستم نسبی تأمین‌کنندهٔ منافع جامعهٔ ما نیست:

– سیستم نسبیِ پیشنهادی یک سیستم نامشخص، با نتایج نامشخص است و حتی نمایندگان دولت نتایج به‌کارگیری آن را نمی‌دانند. برای همین هم پیش‌بینی شده است که اگر این سیستم کار نکرد، بعد از دو بار اجرا در استان به سیستم فعلی برمی‌گردیم!

– دو گزینه از سه گزینهٔ سیستم نسبی پیشنهادی، در هیچ جای جهان اجرا نشده است.

– اکثر کشورهای پیشرفته و توسعه‌یافتهٔ جهان از سیستم اکثریت آرا و نه سیستم نسبی استفاده می‌کنند.

– سیستم نسبی، همان‌طور که در اروپا شاهد آن هستیم عامل رشد احزاب تنگ‌نظر ضدمهاجر و ضدسیاست‌های چندفرهنگی می‌شود.

– سیستم نسبی، مطلقاً هیچ منافعی برای جامعهٔ ایرانی‌-کاناداییِ نوپا در سیاست ندارد.

روش رأی‌دهی بر اساس اکثریت آرا (FPTP)، سیستم ساده، شفاف، به‌دور از خودکامگی احزاب و لیست آن‌ها، به‌دور از جابه‌جایی رأی‌های ما و تجربه‌شده در طی بیش از ۱۵۰ سال دموکراسی در کاناداست. به این سیستم، یعنی انتخاب اول برگهٔ رفراندوم رأی‌دهید.

در آخر، کانون همکاری‌های اجتماعی، کانونی غیرحزبی است و از آنجا که این رفراندوم مربوط به حقوق شهروندی است، در مورد آن موضع‌گیری کرده و بهترین گزینه را به شهروندان معرفی کرده است.

[۱] Kei Esmaeilpour, Civic Association of Iranian-Canadians (Civic IC)‎

[۲] کتاب راهنمای حقوق شهروندی- انتشار انجمن آزادی‌های مدنی بی‌سی و کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان ( سیویک آی‌سی)

نوشته چرا سیستم رأی‌دهی نسبی (Proportional) در جهت منافع جامعهٔ ایرانی-کانادایی نیست؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا احمدیان – ونکوور

رفراندوم تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا از ۲۲ اکتبر با ارسال برگه‌های رأی‌گیری از طریق پست آغاز شده است و تا پایان ماه نوامبر ۲۰۱۸ ادامه خواهد داشت. با توجه به تأثیر بسیار زیادی که این رفراندوم بر فرآیند انتخابات دموکراتیک در بریتیش کلمبیا دارد، دعوت‌نامه‌هایی برای رهبران احزاب مهم استان فرستادیم تا دیدگاه‌های موافق و مخالف دربارهٔ چگونگی و ماهیت این رفراندوم را انعکاس دهیم. در شمارهٔ پیش اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال که خودش و حزب متبوعش مخالف سرسخت این رفراندوم است، به دعوت ما پاسخ گفت و در استودیوی برنامهٔ رادیویی Review حضوری شرکت کرد. پس از آن اندرو ویور رهبر حزب سبز و نیز جان هورگان نخست‌وزیر استان و رهبر حزب ان‌دی‌پی هم اعلام آمادگی کردند و گفت‌وگو با آن‌ها از طریق تماس تلفنی انجام شد که  توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم.

این‌ گفت‌وگوها کار مشترکی است از برنامهٔ رادیویی Review و رسانهٔ همیاری. علاقه‌مندان می‌توانند روز یکشنبه مورخ ۱۸ نوامبر از ساعت ۷ تا ۸ شب از طریق وب‌سایت www.spiceradio.net یا با دانلود کردن برنامهٔ زیر (مخصوص دستگاه‌های iOS) به گفت‌وگو با جان هورگان به زبان انگلیسی گوش بدهند.

http://appstore.com/itmbradio

این مصاحبه را اینجا بشنوید:

جناب نخست‌وزیر جان هورگان، به گفت‌وگوی مشترک برنامهٔ رادیویی Review و رسانهٔ همیاری خوش آمدید.

خیلی خوشحالم که اینجا هستم.

به‌نظر شما چرا ما در بریتیش کلمبیا به نظام نمایندگی تناسبی نیاز داریم؟

من بر این باورم که ما باید اطمینان یابیم که همهٔ آرا به حساب می‌آید و برای مدتی طولانی در انتخابات مختلف به‌جز یکی، اقلیتی از رأی‌دهندگان، [به عبارت بهتر] کمتر از ۵۰ درصد رأی‌دهندگان، پشت سر هم به دولت‌های اکثریت رأی داده‌اند. و این بدان معناست که همهٔ مردم دولتی را که می‌خواهند، به‌دست نمی‌آورند. من باور دارم که نمایندگی تناسبی منصفانه‌تر است، افراد بیشتری را لحاظ می‌کند و از اینکه همهٔ آرا به حساب آمده است، اطمینان می‌دهد.

این [نظام انتخاباتی] موجب مشارکت بیشتر جوانان خواهد شد و در هر کجای دنیا، بیش از ۹۰ کشور، که به کار گرفته شده، موجب افزایش مشارکت رأی‌دهندگان شده است. ما در کانادا سال به سال یا دوره به دوره شاهد کاهش حضور رأی‌دهندگان بوده‌ایم.

من از اندرو ویلکینسون پرسیدم که چرا دولت بریتیش کلمبیا و بی‌سی ان‌دی‌پی از نمایندگی تناسبی حمایت می‌کنند و او مدعی شد که پایگاه بی‌سی ان‌دی‌پی به مترو ونکوور و جزیرهٔ ونکوور و چند نماینده در نقاط دیگر محدود شده است. من از شما همین پرسش را می‌پرسم. فکر می‌کنید چرا بی‌سی لیبرال علیه رفراندوم مبارزه می‌کند؟

من فکر می‌کنم بی‌‌سی‌ لیبرال‌ها به این دلیل مخالف نمایندگی تناسبی‌اند که وضع موجود، منافع انتخاباتی‌شان را از انتخاباتی به انتخابات دیگر تأمین کرده است. آن‌ها کمتر از نیمی از آرا را به‌دست می‌آوردند و ۱۰۰ درصد قدرت را هم. اگر به نواحی دیگر نگاه کنید، فقط در شش ماه گذشته چند انتخابات در کانادا برگزار شده است. در انتاریو حمایت ۴۰ درصدی از حزب محافظه‌کار به گرفتن ۱۰۰ درصد قدرت از سوی این حزب منتهی شد. در کبک کمتر از ۳۷ درصد آرا، اکثریت مطلق را در اختیار حزبی که اکنون بر سر کار است، قرار داد.

و در نیوبرانزویک شگفت‌آورترین نتیجه به‌دست آمد. حزبی با درصد آرای بیشتر یعنی ۳۸ درصد، تعداد کرسی کمتری را از حزبی که ۳۲ درصد آرا را به‌دست آورده بود، تصاحب کرد. چنین انحرافاتی است که من را متقاعد می‌کند که ما واقعاً به تغییر این سیستم نیاز داریم. حالا برسیم به اینکه چرا بی‌‌سی لیبرال چیزی را که در حال حاضر داریم، دوست دارند؟

این سیستم در طول سالیان به‌خوبی به‌ آن‌ها خدمت کرده است. من باور دارم در همکاری با هم، دیدگاه‌های متفاوت، چه از سوی حزب محافظه‌کار باشد، چه لیبرال، چه ان‌دی‌پی یا سبز، به نتایجی بهتر برای مردم منجر می‌شود. اغلب مردم می‌خواهند که نمایندگانشان برای آن‌ها در جهت منافع بریتیش کلمبیایی‌ها کار کنند و من فکر می‌کنم نمایندگی تناسبی چنین چیزی را محقق خواهد کرد.

من از اندرو ویور دربارهٔ اینکه چطور نمایندگی تناسبی به‌طور بالقوه سیاست بی‌سی را تغییر می‌دهد، پرسیدم و او گفت: «پلتفرم‌های انتخاباتی از نظر ارزش‌مداری متعادل‌تر خواهند شد.» او به نمونه‌هایی از وعده‌های انتخاباتی بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی لیبرال دربارهٔ برداشتن عوارض پل‌های پورتمن و گلدن ایرز نام برد و گفت: «این‌ها سیاست‌هایی به‌نفع عده‌ای خاص است. چون تنها تلاشی است برای خریدن تعدادی رأی در چند حوزهٔ محدود که می‌تواند نتیجهٔ انتخابات را تغییر دهد.»، او این کار را «رویکردی بدون دوراندیشی مالی دربارهٔ سیاست‌های عمومی» توصیف کرد و گفت: «بی‌سی ان‌دی‌پی [با این کار] تعدادی رأی در نواحی اطراف پل‌ها برد که به آن‌ها این امکان را داد تا بتوانند دولت اقلیت تشکیل دهند.» نظر آقای ویور این است که نظام نمایندگی تناسبی شیوهٔ کمپین‌های انتخاباتی بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی‌ لیبرال را تغییر خواهد داد. نظر شما در این زمینه چیست؟

اول از همه، من باور دارم که سیاست عوارض پل‌ها که توسط دولت پیشین مطرح شد به‌نفع عده‌ای خاص بود که پرداخت تاوانش بر روی مردم منطقه‌ای خاص از استان تمرکز داشت، در جایی‌که تأسیسات زیربنایی اعم از پل، جاده، و حتی در برخی مناطق داخلی بی‌سی کشتی‌ها هم رایگان‌اند، چرا باید مردم سوری تنها کسانی در بریتیش کلمبیا باشند که برای استفاده از پل‌ها عوارض پرداخت کنند؟

بنابراین برای من این تصمیم چیزی به‌جز رعایت انصاف نبود. من با چیزی که آقای ویور آن را تصمیمی بدون دوراندیشی مالی توصیف می‌کند، هم مخالف‌ام. چون ما زیرساخت‌ها را برای چند نسل می‌سازیم و این کار را از درآمدی که به استان می‌آید، پرداخت می‌کنیم و برای این زیرساخت‌ها زیر بار قرض می‌رویم و همهٔ مالیات‌دهندگان‌اند که پول زیرساخت‌های ما را پرداخت می‌کنند.

ولی البته [مخالفت من] از جنبهٔ دیگری است. نکتهٔ اصلی‌ای که او اشاره می‌کند این است که نمایندگی تناسبی وعده‌های انتخاباتی را تضعیف می‌کند که من از این بابت مطمئن نیستم. من فکر می‌کنم [این نظام] موجب می‌شود که ما با هم کار کنیم تا به نتایجی که مردم می خواهند برسیم و این همان چیزی است که من به‌عنوان نخست‌وزیر استان، در ۱۵ ماه گذشته روی آن تمرکز کرده‌ام. و هنگامی که این فرصت را یافتم تا پرسشی بسیار ساده را مقابل عموم مردم قرار دهم که آیا می‌خواهید وضع موجود حفظ شود یا از نمایندگی تناسبی حمایت می‌کنید، از این فرصت استفاده کردم و نهایتاً این رأی‌دهندگان‌اند که تصمیم نهایی را می‌گیرند.

نگرانی‌‌هایی دربارهٔ مشارکت رأی‌دهندگان در رفراندوم وجود دارد. می‌دانیم که در سال ۲۰۰۹ رفراندوم هم‌زمان با سی‌ و‌ نهمین انتخابات استانی برگزار شد و مشارکت رأی‌دهندگان ۷۵ درصد بود ولی در رفراندوم دربارهٔ HST که در سال ۲۰۱۱ برگزار شد و از همین شیوهٔ پست‌کردن برگه‌های رأی انجام شد، مشارکت رأی‌دهندگان به ۴۹٫۴ درصد کاهش یافت. چرا دولت شما رفراندوم را هم‌زمان با انتخابات شهری یا استانی برگزار نکرد؟

ما بخشی از یک دولت اقلیت‌ایم. آقای ویور از ما خواست که نظام انتخاباتی را بدون رفراندوم تغییر دهیم و من نمی‌توانستم با چنین چیزی موافقت کنم. باور من بر این است که سیستم [انتخابات] متعلق به سیاستمداران نیست. این سیستم متعلق به مردم است و آنان باید فرصت نظر دادن داشته باشند.

باور من بر این است که رأی‌گیری پستی بسیار راحت و قابل درک است. من باور دارم که مشارکت زیادی در این رفراندوم انجام خواهد شد. اشتیاق زیادی به این موضوع وجود دارد. این مشارکت در چند روز نخست چندان خودش را نشان نداد ولی هنوز سه هفته یا شاید دو هفته و نیم فرصت داریم و من اطمینان دارم بخش قابل توجهی از بریتیش کلمبیایی‌ها برگه‌های رأیشان را علامت می‌زنند و آن را پست می‌کنند.

دلیل اینکه منتظر انتخابات عمومی بعدی نماندیم این است که باید تا سال ۲۰۲۰ صبر می‌کردیم بدون اینکه نظام انتخاباتمان را تغییر داده باشیم. وقتی صحبت از نمایندگی تناسبی می‌شود، بریتیش کلمبیایی‌ها در ردهٔ پیشرفته‌ترین مردم کانادا قرار می‌گیرند. این سومین رفراندوم ما [در این زمینه] در ۱۳ سال گذشته است. به‌همین دلیل من فکر می‌کنم که مردم به‌خوبی [از این موضوع] آگاه‌اند.

باور من این است که بسیاری از مردم حمایت از نمایندگی تناسبی را انتخاب خواهند کرد، چون از وضع موجود و حس کنار گذاشته‌شدن، خسته شده‌اند. جوانان باور ندارند که رأیشان مهم است و تنها شیوه برای ترغیب نسل بعدی این است که این اطمینان را به آن‌ها بدهیم که وقتی به مراکز رأی‌گیری می‌روند و برگه‌های رأی را علامت می‌زنند، این کار نه فقط در انتخابات محلی‌شان بلکه در گستره‌ای وسیع‌تر و در نتایج استان هم تأثیر خواهد داشت.

جناح «نه» استدلال می‌کند که سه نوع نمایندگی تناسبی ارائه‌شده در برگه‌های رأی‌گیری در حال حاضر مفاهیمی تئوریک‌اند. آن‌ها می‌گویند که اگر بی‌سی یکی از این انواع سیستم نمایندگی تناسبی را برگزیند، شهروندان نمی‌دانند که چطور آن‌ها را تحت تأثیر قرار خواهد داد. اندرو ویلکینسون، به‌طور مثال، می‌گوید: «ما پروسهٔ بسیار سیاست‌زده‌ای داریم با کلی سردرگمی، بسیاری سؤالات بی‌پاسخ که همهٔ آن‌ها توسط کابینهٔ دولت ان‌دی‌پی پاسخ داده خواهد شد و این اشتباه است. این حق شهروندان است.» ما می‌دانیم که ترکیب کمیتهٔ مجلس را که قرار است برخی تصمیماتِ پس از رفراندوم را بگیرد، دولت شما تعیین خواهد کرد. همچنین کمیسیون مستقل مرزهای نواحی انتخاباتی پس از دریافت دستورالعمل‌هایی از دولت شما یا کمیتهٔ مجلس که شما منصوب خواهید کرد، تصمیماتش را خواهد گرفت. نگرانیِ‌ موجود این است که این پروسه به‌طور بالقوه می‌تواند بهره‌برداری سیاسی را تسهیل کند. پاسخ شما به این نگرانی چیست؟

من مطلقاً با این [نگرانی] مخالف‌ام و فکر می‌کنم که این حاصل بازی‌های شرارت‌آمیز آقای ویلکینسون است. او استدلالی برای حمایت از سیستم کهنه‌ای که در قرن هجدهم استفاده می‌شده، ندارد. در عوض، [مردم را] می‌ترساند و حرف‌هایی می‌زند مانند اینکه قرار است حرکتی نامناسب را شاهد باشیم. ما توزیع مرزهای نواحی انتخاباتی را هر دو دوره در انتخابات داریم. همیشه توسط یک کمیتهٔ مجلس انجام شده است. وقتی لیبرال‌ها بر سرِ کار بودند، هیچ‌کس نسبت به انتصاب آن کمیته‌ها شکایتی نداشت. برای او [ویلکینسون] حالا این کار بیشتر جار زدنِ ترس و ارعاب است. کمیتهٔ مجلس همیشه مستقل، و همیشه در برابر شهروندان بوده و دستورالعمل‌هایش را از قوهٔ قانونگذاری می‌گیرد که در این لحظه، نیمی ان‌دی‌پی، نیمی لیبرال و سه نفر سبز هستند. بنابراین، باز معتقدم که این فقط ترساندن مردم توسط آقای ویلکینسون است و حکایت گربه دستش به گوشت نمی‌رسد، می‌گوید بو می‌دهد. نمی‌دانم چرا او از اجازه دادن به مردم بریتیش کلمبیا برای آنکه انتخاب کنند هراس دارد و از اینکه کمیته‌ای داشته باشیم، چنانکه همیشه در چنین شرایطی داریم، تا برای کمیسیون مرزبندی نواحی انتخاباتی، که مستقل است و بار دیگر از شهروندان می‌شنود تا بداند آن‌ها در سیستم انتخاباتی چه می‌خواهند ببینند، دستورالعمل تعیین کند.

من فکر نمی‌کنم ما می‌توانستیم شفاف‌تر از آنچه که الان هستیم، باشیم. و طنز استدلال آقای ویلکینسون این است: اول از همه، ایشان می‌گوید، من قولِ سؤالی ساده دادم و حالا آن سؤال پیچیده است. خب، سؤال تا حد امکان ساده است؛ شما می‌خواهید با همان چیزی که دارید سر کنید یا می‌خواهید چیز متفاوتی امتحان کنید. و بعد او از من انتقاد می‌کند که اطلاعات کافی نمی‌دهم. خب، شما نمی‌توانید هر دو را داشته باشید. یا موضوع خیلی پیچیده است یا به اندازهٔ کافی پیچیده نیست، اما به‌نظر می‌رسد که اپوزیسیون بسیار برازندهٔ آقای ویلکینسون است، چون وی تقریباً مخالف همه‌چیز است.

طی مناظره با اندرو ویلکینسون، شما این بحث را کردید که تحت نظام تناسبی تعداد نمایندگان بیشتری به مجلس اضافه خواهد شد. و این به‌طور بالقوه موجب کاندیداهای متنوع بیشتر، نمایندگی بهتر، و به شمار آوردن [اقلیت‌ها] بیشتری می‌شود. می‌شود لطفاً این موضوع را بسط دهید که چگونه یک سیستم رأی‌گیری نمایندگی تناسبی به‌طور بالقوه جوامع مهاجر بزرگ، مانند ایرانی‌ها، را که هنوز مانده تا در سطح استانی نماینده داشته باشند، تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

خب، اول از همه قانونگذاری که رفراندوم را درست کرد، سقف تعداد نمایندگان مجلس را روی عدد ۹۵ گذاشته است. بنابراین، این خود افزایش ۸ نماینده است نسبت به آخرین بازتوزیع، که با نرخ رشد جمعیت ما هماهنگ است. وقتی صحبتِ چندگونگی کاندیداها می‌شود، من معتقدم احزاب سیاسی، قطعاً حزب سیاسی من، خیلی خیلی سخت کار کرده است تا چندگونگی جوامع ما را در کاندیداهایی که نامزدشان می‌کنیم یا آن‌هایی که تحت نمایندگی تناسبی جلو می‌بریمشان یا نامزدشان می‌کنیم، آزموده و لحاظ شوند. و باور دارم که این صدای بیشتری به کانادایی‌های جدید می‌دهد، چون آن‌ها شانس بیشتری تحت سیستم نمایندگی تناسبی خواهند داشت تا سیستمِ «برندهٔ صاحب همه‌چیز» که ما الان تحت سیستم اکثریت آرا داریم.

ما در برخی حوزه‌ها می‌توانیم با ۳۵٪ آرا نماینده انتخاب کنیم. در واقع، در سانیچ گلف آیلند در سال ۲۰۱۳، کاندیدای ان‌دی‌پی ۳۳٪ آورد، کاندیدای لیبرال ۳۲٪ و کاندیدای سبز هم ۳۲٪. این خبر خوبی برای ان‌دی‌پی بود، اما خبر خوبی برای رأی‌دهنده نبود. من معتقدم نمایندگی تناسبی درها را به‌سوی دموکراسی ما باز خواهد کرد، به همکاری‌های بیشتر و هواداری‌های افراطی کمتری منتج خواهد شد، و این کانادایی‌های جدید را تشویق خواهد کرد که مشارکت کنند چون آن‌ها دیگر حس نخواهند کرد که مرعوبِ سیستمی‌اند که به اعتقاد من صد و پنجاه سال است که در خدمت ثروتمندان و آن‌هایی‌ست که روابط قوی دارند.

به انتهای برنامه نزدیک می‌شویم. آقای نخست وزیر، آیا سخن آخری با مخاطبان ما دارید؟

بله، من فقط می‌توانم بگویم که ما این شانس را داریم تا با حرکت از سیستم اکثریت آرا به سیستم تناسبی، در بریتیش کلمبیا تاریخ‌ساز شویم، امری که [محقق شدنش] در دستان مردم است. اگر ما به سیستم تناسبی برسیم، چنانچه حزبی ۴۰٪ رأی‌ها را ببرد، ۴۰٪ کرسی‌ها را هم در مجلس از آن خود خواهد کرد. به‌همین سادگی‌ است. من باور دارم که این [سیستم] به نتایج بهتری منتهی خواهد شد. به شرکت بیشتر مردم در رأی‌گیری منتهی خواهد شد و مهم‌تر از آن، موجب خواهد شد جوانان بروند و رأی بدهند و با حذف هواداری‌ افراطی، که برای مدتی طولانی بریتیش کلمبیا را در دام خود گرفتار کرده است، معتقدم تعداد بیشتری از مردمی که می‌خواهند با هم به نفع بریتیش کلمبیا کار کنند، قدم جلو خواهند گذاشت. این چیزی‌ست که بیشتر مردم خواهان آن‌اند. این چیزی‌ست که اغلب مردم هر روز به آن عمل می‌کنند. تحت نظام تناسبی، ما می‌توانیم این را جزئی ضروری از دولتمان سازیم.

نخست وزیر جان هورگان، از وقتی که به ما دادید بسیار سپاسگزارم.

ممنون. از این گفت‌وگو بسیار لذت بردم.

نوشته آقای ویلکینسون از اجازهٔ انتخاب داشتن مردم بریتیش کلمبیا هراس دارد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا احمدیان – ونکوور

رفراندوم تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا از ۲۲ اکتبر با ارسال برگه‌های رأی‌گیری از طریق پست آغاز شده است و تا پایان ماه نوامبر ۲۰۱۸ ادامه خواهد داشت. با توجه به تأثیر بسیار زیادی که این رفراندوم بر فرآیند انتخابات دموکراتیک در بریتیش کلمبیا دارد، دعوت‌نامه‌هایی برای رهبران احزاب مهم استان فرستادیم تا دیدگاه‌های موافق و مخالف دربارهٔ چگونگی و ماهیت این رفراندوم را انعکاس دهیم. در شمارهٔ پیش اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال که خودش و حزب متبوعش مخالف سرسخت این رفراندوم است، به دعوت ما پاسخ گفت و در استودیوی برنامهٔ رادیویی Review حضوری شرکت کرد. پس از آن اندرو ویور رهبر حزب سبز و نیز جان هورگان نخست‌وزیر استان و رهبر حزب ان‌دی‌پی هم اعلام آمادگی کردند و گفت‌وگو با آن‌ها از طریق تماس تلفنی انجام شد که  توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم.

این‌ گفت‌وگوها کار مشترکی است از برنامهٔ رادیویی Review و رسانهٔ همیاری. صدای هر سه گفت‌وگو متعاقباً در صفحهٔ فیس‌بوک برنامهٔ رادیویی Review در آدرس: https://www.facebook.com/ReviewYVR قرار خواهد گرفت.

این‌گفت‌وگو را در اینجا بشنوید:

https://soundcloud.com/reviewyvr/interview-with-andrew-weaver-the-leader-of-the-green-party-of-british-columbia

آقای اندرو ویور به گفت‌وگوی مشترک رسانهٔ همیاری و Review خوش آمدید.

از اینکه من را دعوت کردید بسیار سپاسگزارم.

چرا موضوع اصلاح نظام انتخابات برای شما به‌عنوان یک شهروند نه به‌عنوان فردی که در مقام رهبر حزب سبز و یک نمایندهٔ مجلس با آن مخالف‌اید، مهم است؟

من فکر می‌کنم دلایل اینکه برای مردم بریتیش کلمبیا مهم است که از این موضوع حمایت کنند چنانچه آن را مناسب بدانند این است که [تغییر نظام انتخابات] سیستم نمایندگیِ بهتری را در مجلس قانونگذاری محقق می‌کند و بازتاب بهتری از ترکیب استان ما در مجلس است هم از نظر تنوع و هم از نظر دیدگاهی منطقه‌ای برای حصول اطمینان از اینکه نمایندگی منطقه‌ای بهتر عمل می‌کند. چرا چنین چیزی می‌گویم؟ دلیلش این است که همین الان اگر به منطقهٔ اُکاناگان کملوپس بروید، متوجه می‌شوید که حتی یک نماینده‌ٔ انتخابی در جناح دولت نیست. همهٔ آن‌ها در جناح اپوزیسیون هستند. در حالی که در ۱۶ سال گذشته دقیقاً برعکس بود. همهٔ آن‌ها در دولت بودند و هیچ‌کدام در جناح اپوزیسیون نبودند. این به‌طور کلی و برای کل منطقهٔ اُکاناگان به نمایندگی ضعیفی منجر می‌شود؛ یا کامیابی است یا ناکامی. ولی در نظام انتخاباتی تناسبی همین منطقهٔ اُکاناگان می‌توانست با تعداد غالب نمایندگان بی‌‌سی‌لیبرال، چند نماینده از ان‌دی‌پی و شاید یک نماینده از حزب سبز بهتر نمایندگی شود و بازتاب بهتری از ترکیب واقعی این منطقه باشد.

این مهم‌ترین دلیل بود. مقابل این هم هست. به‌عنوان مثال در دان‌تان ونکوور جایی که همهٔ نمایندگان از NDP هستند و کسی نیست که از بی‌‌سی‌ لیبرال صحبت کند، در جزیرهٔ ونکوور و جاهای دیگر هم همین‌طور. به‌همین دلیل این به نمایندگی بهتر و بازتاب بهتری از تنوع جامعهٔ ما منجر می‌شود.

نگرانی‌هایی دربارهٔ شیوهٔ تهیه و اجرای این رفراندوم وجود دارد. می‌خواهم پاسخ شما را به تعدادی از آن‌ها بدانم، بفرمایید آیا شما دخل و تصرفی در فرآیند و شیوهٔ طراحی آن داشتید؟

نه، زمانی که ما توافق‌نامهٔ اعتماد و تأمین را [با ان‌دی‌پی] امضا کردیم در این مورد توافق کرده بودیم چون بی‌سی‌ ان‌دی‌پی رفراندوم برای نظام تناسبی انتخابات را در کمپینش گنجانده بود. بی‌سی لیبرال هم در سخنرانی افتتاحیه مجلس در سال ۲۰۱۷ اعلام کرد که برای تغییر نظام انتخابات رفراندوم برگزار خواهد کرد، و ما به‌عنوان حزب سبز، یکی از ۶ اصل راهنمایمان نمایندگی تناسبی است. هر حزب سبزی در هر کجا باور دارد که این [نظام انتخاباتی تناسبی] شکل بهتری از دموکراسی است. ما، هم در حزب سبز بی‌سی و هم در بی‌سی ان‌دی‌پی ارزش‌هایی را که می‌خواستیم در پرسش‌های رفراندوم بازتاب یابد، از طریق فرآیند معمول ارائه کردیم؛ همان فرآیندی که از طریق آن بیش از ۹۰٬۰۰۰ بریتیش کلمبیایی دیگر هم بازخوردهایشان را ارائه کردند.

بنابراین ما از سوی احزاب به‌صورت جمعی چیزی را ارائه کردیم که در واقع خواستار ارزش‌ها بود. ما و هیچ‌کدام از نمایندگان ان‌دی‌پی تا زمان معرفی قوانین از ماهیت پرسش‌ها یا فرآیند رفراندوم اطلاعی نداشتیم، ولی ما به نهاد مستقلی که تشکیل شد تا به فرایندی برای [رفراندوم] برسد که قرار بود ما حمایتش کنیم، اعتماد کردیم.

در این رفراندوم حداقلی برای میزان مشارکت رأی‌دهندگان تعیین نشده است. هیچ سهمیهٔ منطقه‌ایی وجود ندارد و تنها اکثریت رأی‌دهندگان برای تصمیم‌گیری کافی است. این در حالی است که در رفراندوم‌های قبلی سهمیه‌های منطقه‌ای داشتیم و حداقل ۶۰ درصد اکثریت باید حاصل می‌شد. جناح مقابل ادعا می‌کند که حتی ۱۰ درصد رأی‌دهندگان بریتیش کلمبیایی به‌طور بالقوه می‌توانند یکی از بنیادی‌ترین اصول دموکراسی ما را تغییر دهند. آیا فکر می‌کنید این منصفانه است؟

واقعیت این است: در دموکراسی‌های سراسر جهان ما نظام رأی‌گیری داریم. مردم حضور دارند و می‌توانند آزادانه رأی بدهند. همین الان، من می‌توانم به شما حوزه‌های انتخاباتی شهری‌ای را نشان دهم که مشارکت رأی‌دهندگان در آن‌ها ۱۸ درصد بوده است! [فقط] ۱۸٪! آیا اگر فقط ۱۸ درصد رأی‌دهندگان شرکت کنند، ما می‌گوییم شهردار و اعضای شورای شهر مشروعیت خود را از دست می‌دهند؟ در انتخابات استانی سال ۲۰۱۳ کمتر از یک‌چهارم رأی‌دهندگان ثبت‌شده، یعنی کمتر از ۲۵ درصد رأی‌دهندگان، به حزب بی‌سی لیبرال رأی دادند. این جای تفکر دارد. کمتر از یک‌چهارم [رأی‌دهندگان ثبت‌شده] به بی‌سی لیبرال رأی دادند چون چیزی حدود نیمی از ۵۰ درصد واجدین شرایط در انتخابات شرکت کردند. بنابراین آن‌ها می‌بایست ۴۰ درصد قدرت را به دست می‌آوردند ولی آن‌ها ۱۰۰ درصد قدرت را تصاحب کردند و نیازی به مشورت با هیچ‌کس دیگری را نداشتند. به‌همین دلیل هر کاری که می‌خواستند بکنند، بدون هیچ نظری از طرف اپوزیسیون یا حتی اعضای حزب خودشان که در کابینه نبودند، تصویب می‌شد. چون شورای مدیریتی کابینه صحنه‌گردان اصلی بود. به‌همین دلیل من فکر می‌کنم آن چیزی که ما جلو مردم قرار دادیم، فرقی با دیگر جوانب دموکراسی ما ندارد. ما انتظار و امید داریم مردم بیرون بیایند و رأی بدهند. ما در کانادا با حدنصاب ۵۰ درصدی برای پیمان شارلوت‌تاون رأی دادیم و آن را به تصویب رساندیم ولی این تصویب با دشواری انجام شد. این [پیمان] ساختار کشور ما بود. بنابراین اگر ما می‌توانیم ساختار کشورمان را با حدنصاب ۵۰ درصدی شکل دهیم، می‌دانید، من فکر می‌کنم این چیزی است که در دموکراسی ما وجود دارد؛ اینکه ما امید مشارکت بالا داریم و صریح بگویم ما نمی‌خواهیم این مشارکت فقط از طرف جناح ما باشد، چون کمپین ما بر امید متمرکز است. ما می‌دانیم نظام‌های مبتنی بر نمایندگی تناسبی به حاکمیت بهتر، چرخش پاندول‌وار کمتر قدرت بین چپ‌ترین و راست‌ترین جناح‌های سیاسی، پیشگیری از ظهور دیدگاه‌های تندرو در قانونگذاری منتج می‌شود و می‌دانیم که این‌ها برای دموکراسی خوب است و نیز می‌دانیم که امیدی وجود دارد که مردم با رأی «آری» در واقع به اطمینان از استفاده از رأی‌هایشان برای مشخص شدن ساختار مجلس قانونگذاری، رأی می‌دهند. چه در حوزه‌ای به ان‌دی‌پی رأی بدهند که لیبرال‌ها قدرت زیادی دارند یا به حزب سبز در حوزه‌ای رأی بدهند که ان‌دی‌پی قدرت زیادی دارد، رأی‌هایشان برای تشکیل ساختار مجلس قانونگذاری تعیین‌کننده است و این هیجان‌انگیز است و صریح بگویم که ما جزو معدود ملت‌هایی در جهان‌ایم که هنوز به این شیوه عمل نمی‌کنیم.

جناح مقابل این رفراندوم را پیچیده توصیف می‌کند. پرسش نخست ساده است ولی پرسش دوم از مردم می‌خواهد که به سه سیستم تناسبی معرفی‌شده رتبه بدهند. دو تا از آن‌ها یعنی سیستم تناسبی روستایی-شهری (RUP) و سیستم تناسبی دوعضوی (DMP) تاکنون در هیچ نقطه‌ای از جهان استفاده نشده‌اند. آیا از شیوهٔ تدوین دو پرسش رفراندوم پشتیبانی می‌کنید؟

مسلماً جناح «نه» که بخش اصلی آن حزب بی‌سی لیبرال است، تلاش دارند ادعا کنند که این [پرسش‌ها] پیچیده است. واقعیت این است که رفراندوم قبلی دربارهٔ نظام تناسبی تک‌رأی انتقال‌پذیر (STV)، که خیلی از حد نصاب ۵۰٪ گذشت، بسیار پیچیده‌تر بود، چون تشریح سیستم تک‌رأی انتقال‌پذیر دشوار است. درک آنچه که ما در برگه‌های رأی‌گیری داریم، تنها به چند دقیقه مطالعه نیاز دارد. [از رأی‌دهنده] پرسیده می‌شود که آیا شکلی از نظام تناسبی را می‌خواهد یا نه. پاسخ آن «بله» یا «خیر» است. و اگر پاسختان مثبت باشد، می‌توانید بگویید کدام‌یک را ترجیح می‌دهید، اما مجبور هم نیستید این رده‌بندی [ترتیبی که ترجیح می‌دهید] را انجام دهید.

درک یکی از آن‌ها، یعنی نظام تناسبی دوعضوی، بسیار ساده است. در این سیستم شما همان حوزه‌های انتخابی‌ای را که تاکنون داشته‌اید، باز هم دارید. ولی آن‌ها به دو حوزه تقسیم می‌شوند. اجازه بدهید مثالی بزنم. در حال حاضر در نورث شور چهار حوزه داریم. پاول ریور- سان‌شاین کوست، وست ونکوور-سی‌تواسکای و دو حوزه در نورث ونکوور حالا [نورث کوست] به دو حوزه تقسیم می‌شود: نورث ونکوور  و دیگری حوزه‌ای وسیع‌تر. کاری که باید بکنید این است که کماکان باید به نمایندهٔ محلی‌تان رأی بدهید، ولی شما دو نفر را در برگه‌های رأی‌گیری دارید و می‌توانید به هر کدام که خواستید رأی بدهید و ممکن است [در عمل] هیچ تفاوتی با سیستم فعلی برای شما نکند. ولی اتفاقی که می‌افتد، انتخاب دوم است، که تناسبی بودن را محقق می‌کند.

درک MMP بسیار ساده است. شما به نمایندهٔ محلی‌تان و همچنین نمایندهٔ منطقه‌ای‌تان رأی می‌دهید. واقعاً ساده است. دوبار رأی می‌دهید. اعتراف می‌کنم سیستم روستایی-شهری پیچیده‌تر است و سیستمی است که شخصاً از آن نگرانم چون برای من توجیه سیستم‌های رأی‌گیری متفاوت در نقاط مختلف بی‌سی دشوار است ولی دلیل متقاعدکننده‌ای برای این کار وجود دارد.

من به ذکاوت بریتیش کلمبیایی‌ها اعتقاد راسخی دارم و صریح بگویم که این ادعای جناح «نه» را توهینی شدید می‌دانم. کشورهای در حال توسعه در جهان سوم به‌نوعی رأی‌دهندگانی دارند که آن‌قدر هوشمند هستند که بتوانند نظام تناسبی را درک کنند و برای آن رأی بدهند ولی بریتیش کلمبیایی‌ها نه. آن‌ها فکر می‌کنند ما که هستیم؟ اینکه بگوییم این پیچیده است و مردم نمی‌فهمندش، توهین‌آمیز است.

این اطلاعات وجود دارد و ویدیوهایی کارتونی هست که در آن نشان داده می‌شود که چقدر آسان می‌توان این کار را انجام داد و من امیدوارم مردم وقت بگذارند آن را ببینند. چون این پرسشی مهم است و در آن نمونه‌های بسیار جالبی از اتفاقی که قرار است بیافتد نشان داده می‌شود. چه به اسکاتلند بروید یا به نیوزیلند یا استرالیا یا مناطق دیگر جهان، سیستم انتخاباتی تناسبی در حال شکوفایی است و در واقع مردم‌ نیز با آن شکوفا می‌شوند.

جناح «نه» ادعا می‌کند که کل فرآیند رفراندوم با حزب‌گرایی و دخالت بی‌جای سیاستمداران لکه‌دار شده است. همان‌طور که می‌دانید پیش از این، ما برای رفراندومِ تغییر نظام انتخابات، شورایی از شهروندان داشتیم؛ نهادی غیرحزبی متشکل از شهروندانی که به‌صورت تصادفی انتخاب شده بودند. آن‌ها مشکل را بررسی کردند و پیشنهاداتی دادند. ولی این بار، همکار شما، اندرو ویلکینسون، ادعا می‌کند ان‌دی‌پی و حزب سبز نظام انتخاباتی ما را به دست احزاب سیاسی سپرده‌اند و «این [رفراندوم] را در دستور کار حزبی قرار داده‌اند، به‌جای آنکه آن را در دستور کار حقوق اساسی (پایه‌ای) شهروندان قرار دهند». چرا اجازه دادید این فرآیند با چنین ادعاهای سیاسی‌‌ای بتواند لکه‌دار شود؟

تنها سیاسی‌کاری‌ای که در جریان است از سوی حزب بی‌سی لیبرال است و رک بگویم، آقای ویلکینسون باید آن را بهتر بداند به‌جای اینکه مدام به رأی‌دهندگان اطلاعاتی بدهد که نادرست است. اینکه بگوییم احزاب لیست سیستم‌ها را مشخص می‌کنند درست نیست. دربارهٔ این اطلاعات باید تصمیم‌گیری شود. و نخست‌وزیر استان ما، درست مثل حزب ما، تصریح کرده است که ما ترجیح می‌دهیم که مردم بتوانند به کسی که می‌خواهند نمایندگی‌شان کند، رأی بدهند. این بدان معنی‌ست که احزاب ما از لیست باز (Open List) حمایت می‌کنند. ما این را به‌عنوان یک واقعیت می‌دانیم که همین الان برخلاف صحبت‌هایی که در زمینهٔ مداخلهٔ سیاسی می‌شود، گروه غیرانتفاعی «Fair Vote BC» متشکل از مردم عادی بریتیش کلمبیا که به دموکراسی ما اهمیت می‌دهد، در جناح «آری» فعالیت می‌کند. چه کسانی در جناح «نه» هستند؟ سوزان آنتون، دادستان کل پیشین بی‌سی لیبرال، و بیل تیلمن، استراتژیست پیشین بی‌سی ان‌دی‌پی. بنابراین سیاست صد در صد در جناح «نه» است و شما گروهی از شهروندان را در «Fair Vote BC» دارید که در جناح «آری» فعالیت می‌کنند.

آقای ویلکینسون دائماً پر سر و صدا مخالفت می‌کند و بلوف می‌زند، ولی واقعیت این است که ادعاهای او مبتنی بر واقعیت نیست. واقعیت این است که حزب سبز بی‌سی و حزب بی‌سی ان‌دی‌پی هر کدام به‌عنوان یک حزب سیاسی از این [تغییر] حمایت می‌کنند و حزب بی‌‌سی‌ لیبرال به‌عنوان یک حزب سیاسی با آن مخالف است. ولی از این نظر که چه کسانی کمپین‌های «آری» و «نه» را هدایت می‌کنند، این سیاستمداران‌اند که کمپین «نه» را هدایت می‌کنند و «Fair Vote BC» که شهروندان عادی بریتیش کلمبیا هستند و جناح «‌آری» را هدایت‌ می‌کنند.

اگر قرار بشود نظام تناسبی به کار گرفته شود، موارد ناشناختهٔ بسیاری وجود دارد. تعداد کرسی‌ها، منطقه‌ها، لیست‌های باز یا بستهٔ احزاب . مواردی از این دست. به‌نظر شما آیا عادلانه و دموکراتیک است که از مردم بخواهیم به چیزی رأی بدهند که هنوز بسیاری از شاخصه‌هایش ناشناخته‌ است؟

در واقع بعد از هر انتخاباتی مورد ناشناخته‌ای وجود دارد. دلیل این ادعا این است که مرزهای حوزه‌های انتخاباتی هر از چندی تغییر می‌کند. برخی اوقات [این تغییر] پس از دو انتخابات انجام می‌گیرد. به‌عنوان مثال مرزهای حوزهٔ انتخاباتی خود من در سال ۲۰۱۳ که من برای نخستین‌بار انتخاب شدم و سال ۲۰۱۷ تغییر اساسی کرد. مرزهای حوزه‌های انتخاباتی با تغییر آمارهای جمعیتی پیوسته تغییر می‌کند. به‌عنوان مثال در حوزهٔ انتخاباتی من، اُوک بِی، جمعیت اندکی کمتر شده است در حالی که در سوری افزایش جمعیت زیادی داشته‌ایم. در نتیجه، من باید ناحیهٔ وسیع‌تری را نمایندگی کنم. در حال حاضر نمایندگی بخشی از ویکتوریا هم با من است در حالی که پیش از این مسئولیت ساکنان ویکتوریا با من نبود و به سوری کرسی‌های بیشتری در مجلس داده شده است و این اتفاق در چند منطقهٔ دیگر هم افتاد. به‌همین دلیل اشکالاتی که به مرزبندی‌ها گرفته می‌شود، قابل دفاع است. علی‌رغم اینکه بی‌سی لیبرال این‌طور وانمود می‌کند که این کار موضوعی بسیار تعجب‌برانگیز است، این اتفاق هر سال و در هر انتخاباتی می‌افتد.

دربارهٔ بقیهٔ موارد تعجب‌برانگیز، اجازه بدهید به موارد تعجب‌برانگیزی که می توانید با سیستم کنونی داشته باشید نگاهی بیاندازیم. همیشه موارد شگفت‌آور در زندگی هست. چه تعدادی از مخاطبان شما پیش‌بینی می‌کردند که دونالد ترامپ با سیستم نخست‌نفری به‌عنوان رئیس جمهور آمریکا انتخاب شود؟ احتمالاً تعداد زیادی چنین تصوری نداشتند. چه تعدادی پیش‌بینی می‌کردند که داگلاس فورد به‌عنوان نخست‌وزیر انتاریو از حزبی که رهبرش چند ماه پیش از کمپین کنار رفته بود، برندهٔ انتخابات شود؟

آن‌ها بدون داشتن پلت‌فرمی و با شعار «ما می‌خواهیم برایتان آبجوی یک دلاری بیاوریم» در کمپین انتخاباتی شرکت کردند. شما در این سیستم صد در صد قدرت را [به چنین افرادی] می‌دهید. چه کسی فکر می‌کرد در کبک و در جایی که حزبی کمتر از ۴۰ درصد آرا را دارد به این اکثریت بزرگ دست پیدا کند؟ بنابراین شگفتی در هر انتخاباتی رخ می‌دهد. چیزی که من بر اساس دانسته‌های سراسر جهان می‌توانم بگویم این است که چرخش پاندولی حاکمیت با سیستم تناسبی از بین می‌رود. چیزی که در بی‌سی رخ می‌دهد و اتفاقاتی که در ایالات متحده و انتاریو شاهدیم این است که شما دولتی را برای مدتی بر سر کار می‌بینید. نهایتاً رأی‌دهندگان از دولت خسته می‌شوند. آن‌ها دولت را بیرون می‌اندازند. دولت جدید بر سر کار می‌آید و خودش را از شر همهٔ سیاست‌های دولت قبلی خلاص می‌کند تا چرخش پاندولی خودش را آغاز کند.

همهٔ آن‌ها؟

نه همه، ولی چنین چیزهایی بسیار معمول است. می‌توانید نگاهی به سیاست‌های قانون کار در بریتیش کلمبیا بیاندازید. قوانین کار از جناح راست به چپ و از چپ به راست چرخیده است. در حالی که باید در میانه باقی بماند. زمانی که شما نظام انتخاباتی تناسبی داشته باشید، شاهد انتقال ملایم قدرت بین دولت‌ها از جناحی به جناح دیگر خواهید بود. به ملت‌های شمال اروپا جایی که چنین اتفاقی می‌افتد، نگاه کنید. این شیوه به حاکمیت متعادل‌تری منتج می‌شود. چیزی که به باور من بریتیش کلمبیایی‌ها به دنبال آن‌اند.

در بین سه سیستم انتخابات تناسبی که در حال حاضر معرفی‌شده، خود شما کدام یک را ترجیح می‌دهید؟

من نظرات خودم را دارم ولی نمی‌خواهم روی تصمیم رأی‌دهندگان تأثیر بگذارم چون فکر می‌کنم مردم خودشان باید تصمیم بگیرند. چیزی که می‌توانم به‌عنوان یک اصل اخلاقی بگویم این است که علی‌رغم نظر افراد کمال‌گرا، آن گروهی از مردم که خالصانه زمان زیادی را برای ارائهٔ چیزی که بهترین نتیجه را حاصل کند و تناسبی‌ترین و متنوع‌ترین باشد، صرف می‌کنند و ممکن است قویاً ادعا کنند که روستایی شهری بهترین گزینه است، من کمتر به آن تمایل دارم. من بر اساس اصول این نظر را می‌دهم. چیزی که در این سیستم من را معذب می‌کند، تفاوت سیستم رأی‌دهی در نقاط مختلف استان است. به‌همین دلیل واقعاً برایم اهمیتی ندارد. می‌خواهم به پرسش نخست رأی «آری» بدهم. برای بخش دوم به سیستم‌های معرفی‌شده رتبه می‌دهم. اینکه کدام یک از این دو سیستم اول انتخاب شود خیلی برایم نگران‌کننده نیست. من فکر می‌کنم بریتیش کلمبیایی‌ها باید همه‌جا [همهٔ استان] مانند هم رأی بدهند. این ترجیح شخصی من است ولی ممکن است دیگران با این نظر موافق نباشند.

در سال ۲۰۱۷ حزب سبز در ۸۳ حوزهٔ انتخابی نامزد معرفی کرد. در حالی که بی‌سی‌ ان‌دی‌پی و بی‌سی لیبرال هر کدام ۸۷ نامزد داشتند و در واقع در همهٔ حوزه‌های استان نامزد معرفی کردند. اگر آن زمان نظام انتخاباتی تناسبی داشتیم، اعداد و ارقامِ نتایج آشکارا تغییر می‌کرد. حزب بی‌سی لیبرال که در حال حاضر و با سیستم کنونی ۴۲ کرسی دارد، ۳۶ کرسی می‌داشت. بی‌سی ان‌دی‌پی که اکنون ۴۱ کرسی دارد، نیز ۳۶ کرسی می‌داشت، ولی شما که اکنون ۳ نماینده در مجلس دارید، ۱۵ نماینده می‌داشتید. به‌نظر می‌رسد تنها حزب سبز بی‌سی است که از رفراندوم تغییر نظام انتخاباتی نفع می‌برد. به شما می‌گویم که اندرو ویلکینسون در مصاحبه‌ای که با او داشتم، به من گفت که «اندرو ویور خواستار چنین چیزی شده است تا دستیابی‌اش به قدرت را تضمین کند» و «با نیرنگ به‌دنبال قدرت است و از کابینهٔ ان‌دی‌پی برای یافتن کاری دائمی کمک می‌گیرد». چه حرفی برای کسانی دارید که می‌گویند این انتخابات صرفاً به شما منفعت می‌رساند و همچنین واکنش شما به نظرات اندرو ویلکینسون چیست؟

اندرو ویلکینسون مدام و پر سر و صدا لفاظی می‌کند. واقعیت این است: زمانی که من در سال ۲۰۱۳ برای حزب سبز بی‌سی وارد کارزار شدم، بر اساس اصولی اخلاقی وارد این کار شدم. برای همهٔ مخاطبانِ این گفت‌وگو می‌گویم که آخرین کار در دنیا برای کسی که به‌دنبال قدرت است، شرکت در انتخابات از طریق حزبی است که تا آن زمان در هیچ استانی از کانادا نماینده‌ای در مجلس‌های قانون‌گذاری نداشت. آن هم در یکی از محافظه‌کارترین حوزه‌های انتخاباتی استان ما که اُوک بِی-گوردون هد (Oak Bay- Gordon Head) است. به‌همین دلیل من بر اساس اصولی در انتخابات شرکت کردم چون نمی‌توانستم شاهد فروپاشی میراث گوردون کمپبل در حوزه‌های نوآوری و تغییرات اقلیمی، با بی‌مسئولیتی بی‌سی لیبرال‌ها تحت حاکمیت نخست‌وزیر کریستی کلارک باشم.

من انتخاب شدم. همکارانم با اهداف و انگیزه‌هایی یکسان ولی الگوهای کمی متفاوت به من ملحق شدند. به‌همین دلیل اکنون ما سه نماینده داریم. ما در سال ۲۰۱۷ حتی خواب چنین نتیجه‌ای را هم نمی‌دیدیم. ما در سال ۲۰۱۷ برای قدرت گرفتن وارد انتخابات نشدیم. ما بر اساس اصول وارد انتخابات شدیم تا اطمینان یابیم که مشکلات به بحث گذاشته می‌شوند و اگر به عملکرد ما در مدت یک سال و اندی در مجلس نگاه کنید، خواهید دید که ما به‌طور معنی‌داری در زمان پرسش از دولت (Question Period) در تمامی مباحث مشارکت داشته‌ایم. ما با همهٔ احزاب کار می‌کنیم. از اینکه سیاست‌های عمومی پیش از همه و در مرکز تصمیم‌گیری قرار داشته باشد، اطمینان حاصل می‌کنیم.

برای حزب بی‌سی لیبرال، سیاست چیزی جز بازی نیست. آن‌ها ماه‌ها در مجلس قانونگذاری نشستند و تنها کاری که کرده‌اند، صحبت دربارهٔ این رفراندوم بوده است. مشکلات بسیار مهم دیگری در بریتیش کلمبیا وجود دارد که باید به آن‌ها رسیدگی شود، ولی آن‌ها همهٔ حواسشان روی آیندهٔ حزبشان متمرکز شده است و نگرانی از اینکه با ظهور حزب محافظه‌کار بی‌سی ممکن است گزینهٔ زندهٔ دیگری به‌جای آن‌ها وارد سیاست شود، و البته من فکر می‌کنم [ظهور چنین حزبی] برای دموکراسی خوب است. حزب محافظه‌کار بی‌سی در انتخابات گذشته کمتر از ۵ درصد آرا را به‌دست آورد. من گمان نمی‌کنم اگر انتخابات گذشته به‌شیوهٔ تناسبی برگزار می‌شد، حزب سبز بی‌سی از آرای ان‌دی‌پی کم می‌کرد. احتمالاً می‌دیدید که حزب بی‌سی لیبرال بخشی از آرایَش را به حزب محافظه‌کار بی‌سی می‌داد و احتمالاً شاهد ظهور حزب دیگری می‌بودید. چطور این می‌تواند برای دموکراسی بد باشد وقتی احزاب مجبور می‌شوند با هم همکاری کنند؟ آخرین حزبی در جهان که من فکر می‌کردم ممکن است با آن همکاری کنم بی‌سی ان‌دی‌پی بود. من هیچ‌وقت حامی بی‌سی ان‌دی‌پی نبوده‌ام. آن‌ها کمپینی کاملاً شخصی علیه من به‌راه انداختند. ولی چیزی که من و جان هورگان به آن رسیدیم، این بود که وقتی مردم و سیاست‌های عمومی را در اولویت قرار دهیم، آن زمان می‌توان روی چیزهایی که با هم تفاهم داریم تمرکز کرد، نه چیزهایی که تفاهم نداریم و می‌توان کارهایی را به انجام رساند. بی‌‌سی‌لیبرال‌ها از همکاری با دیگران معذب می‌شوند چون عادت دارند فقط به منافع خودشان فکر کنند و بدون نیاز به پاسخ‌گویی به کسی استان را بچرخانند، به‌همین دلیل با استیصال می‌خواهند اطمینان یابند که چنین تصمیمی گرفته نشود. چون از اینکه حزب محافظه‌کاری ظهور کند، نگرانی اساسی دارند. می‌توانید با توجه کردن به رفتار آن ها در پارلمان این موضوع را مشاهده کنید. آن‌ها شاهد تنش‌هایی در درون حزبشان هستند. نیمی از آن‌ها آشکارا به مسیری که اکنون دارند می‌روند، اعتقادی ندارند و نیمی دیگر به‌نوعی در تقلا برای حرکت در این مسیرند. به همین دلیل حزب بی‌سی لیبرال اکنون بسیار آشفته است و آن‌ها بر سر متوقف کردن نظام تناسبی متحدند چون از این می‌ترسند که در ماه‌های آتی حزبشان منشعب شود و از هم بپاشد.

ولی فارغ از همهٔ این چیزها آیا اذعان می‌کنید که اگر همین الان سیستم تناسبی می‌داشتیم، این سیستم تنها به نفع حزب سبز بود؟

نه، چون من فکر می‌کنم این به‌نفع دموکراسی است. اگر دربارهٔ نفع صرفاً با مفهوم نفع‌طلبی قدرت بر اساس تعداد کرسی‌ها فکر کنید، بله، ما تعداد بیشتری کرسی به‌دست خواهیم آورد. ولی اگر به این فکر کنید که چه چیزی برای دموکراسی بهتر است، چه چیزی برای نمایندگی مردم بهتر است، من به شما می‌گویم که بسیار بهتر خواهد بود اگر ما شاهد ظهور حزب محافظه‌کار باشیم، ممکن است شاهد حضور حزب مناطق روستایی بی‌سی باشیم و این خوب است چون همین الان چیزی که داریم این است که زمانی که موعد رأی‌گیری می‌شود، اعضای بی‌سی لیبرال وادار می شوند طبق نظر رهبری حزب رأی دهند. بنابر این مهم نیست چه اتفاقی بیفتد، آن‌ها توسط حلقهٔ داخلی‌شان خواهند گفت که چطور رأی بدهید. ما به طعنه می‌گوییم در آنجا تنها تعداد معدودی تصمیم می گیرند و به بقیه گفته می‌شود از آن تصمیم پیروی کنند. بنابراین اکنون شما وقتی به بی‌سی لیبرال یا بی‌سی ان‌دی‌پی رأی می‌دهید، به تنوع رأی نمی‌دهید چون آن‌ها در تمامی مسائل هماهنگ با هم رأی می‌دهند و ناچارند چنین کاری بکنند. چیزی که ما نیاز داریم دیدگاه‌هایی با تنوع بیشتر است. در واقع شما می‌توانید بحث‌ کنید. مشارکت و همکاری با یکدیگر واقعاً بسیار دشوار است. همین رابطهٔ ما با بی‌سی ان‌دی‌پی در این دولت اقلیت دشوار است. بسیار بسیار دشوار است، چون ما از دو حزب سیاسی متفاوت می‌آییم، ولی اگر بالغ باشید و تشخیص بدهید که نه برای کسب قدرت بلکه برای حکومت انتخاب شده‌اید، دیگر به‌دنبال بازی‌های منفعت‌طلبانهٔ سیاسی نمی‌روید و ناچار می‌شوید با یکدیگر کار کنید و وقتی شما ناچار شوید با هم کار کنید، از کوته‌نظری دور می‌شوید و به‌همین دلیل من از اتفاقی که افتاده بسیار خرسندم. برای من به‌عنوان کسی که از نزدیک با دولت گوردون کمپبل روی توسعهٔ استراتژی تغییرات اقلیمی کار کرده و در معرض رویکرد منفعت‌طلبانهٔ ان‌دی‌پی در کارزار مبارزه با مالیات بر آلاینده های کربنی (Axe the Tax) مواجه بوده، همکاری با جان هورگان و بی‌سی ان‌دی‌پی بسیار نامحتمل بود، ولی ممکن شد و من از این اتفاق بسیار خوشحال‌ام.

آیا باور می کنید که بی‌سی ان‌دی‌پی در حمایت از نظام تناسبی صادق است؟ چون به‌نظر می‌رسد آن‌ها هم قدرتشان را از دست خواهند داد.

صد در صد. یکی از چیزهایی که من دربارهٔ آقای هورگان فهمیده‌ام، این است که شما می‌توانید حس درونی‌اش را از چهره‌اش بخوانید، و زمانی که به انجام کاری متعهد می‌شود، به آن کار متعهد شده است. من این موضوع را در بین نمایندگانشان که در دولت نیستند، هم می‌بینم. همه این را دوست ندارند، ولی می‌توانم بگویم که همهٔ نمایندگان جوانشان این را دوست دارند. همهٔ نمایندگانی که در دههٔ ۸۰ به‌دنیا آمده‌اند در هر دو حزب این را دوست دارند. کسانی که سن و سال بیشتری دارند، مقاومت بیشتری در برابر تغییر نشان می‌دهند که مقتضای سنشان است.  نگاهی به سخنگویان کمپین «آری» بیاندازید، جوان و سرزنده‌اند. نگاهی به سخنگویان کمپین «نه» بیاندازید، سیاستمدارانی از سدهٔ پیشین‌اند و بعد عده‌ای از آن‌ها مانند اوجال دوسانژ، سیاستمدارانی از دههٔ ۱۹۹۰ را برای حمایت از خودشان با خود یدک می‌کشند. من می‌فهمم که افرادی که به گذشته تعلق دارند، می‌خواهند آنچه را که در گذشته داشته‌اند حفظ کنند ولی ما نسل جدیدی داریم که می‌دانند در نقاط دیگر جهان چه اتفاقاتی می‌افتد. کسانی که دستاوردهای نظام انتخاباتی تناسبی را در سراسر جهان تجربه کرده‌اند. چه در نیوزیلند، استرالیا، اسکاتلند یا اغلب نقاط اروپا، می‌دانند چه چیزی وجود دارد و چیزی را که می‌بینند دوست دارند و این اتفاقی است که در کمپین «آری» در حال وقوع است.

نگرانی‌هایی دربارهٔ تشکیل دولت‌های ائتلافی تحت نظام تناسبی وجود دارد. در چنین شرایطی احزابی که با پلت‌فرم خاصی وارد انتخابات شده‌اند، پس از تشکیل ائتلاف ناچار به مصالحه و دست‌کشیدن از ایده‌آل‌هایشان و بخش‌هایی از پلت‌فرمشان می‌شوند. دربارهٔ این ادعا چه می‌گویید؟

به این هنر مصالحه و همکاری می‌گویند. اول از همه باید بگویم این فرض دربارهٔ اینکه شما بر اساس پلت‌فرمی وارد [کارزار انتخابات] می‌شوید، کمی تغییر می یابد. در نمایندگی تناسبی شما به داشتن کمپین‌هایی با ارزش‌مداری بیشتر می‌رسید. اگر به انتخابات گذشته نگاه کنیم، می‌بینیم که بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌‌سی لیبرال در تقلا برای بیشترین کاهش در عوارض پل‌های پورت من و گلدن ایرز بودند. این سیاست‌هایی بود به‌نفع عده‌ای خاص، چون تنها کاری که می‌کرد، تلاش برای به دست آوردن آرای چند حوزه بود که امکان داشت نتیجهٔ انتخابات را رقم بزنند. در رابطه با پذیرش حذف عوارض، چیزی که من می‌توانم بگویم این است که این کار رویکردی بود بدون دوراندیشی مالی دربارهٔ سیاست‌های عمومی. بی‌سی‌ ان‌دی‌پی تعدادی از کرسی‌های کلیدی در حوزه‌های اطراف به این پل‌ها را برد و این به آن‌ها این امکان را داد تا بتوانند دولت اقلیت تشکیل بدهند. می‌دانیم که موضوع به‌اشتراک‌گذاشتن اتومبیل‌های سواری شخصی (Ride-Hailing) مسئلهٔ دیگری است که طرف‌های ذی‌نفع [به‌طور مثال تاکسی‌داران] را در نواحی اطراف سوری تحت تأثیر قرار می‌دهد. و دلیل اینکه بی‌‌سی لیبرال در این زمینه برنامه‌ای نداد و بی‌سی ان‌دی‌پی آخر کار تصمیم‌گیری دربارهٔ آن را به تعویق انداخت، همین بود.  بنابر این هم ما و هم شما می‌دانیم که این نوع سیاست‌ها و پلتفرم‌هایی به‌نفع عده‌ای خاص رخ می‌دهد. اگر به جلو بنگریم، وقتی احزاب متوجه بشوند که نتیجهٔ انتخابات توسط مردم مشخص می‌شود و زمانی که بخواهید مردمی را که می‌دانند دیگر قدرت با چرخش پاندولی به چپ و راست جابه‌جا نمی‌شود، به خود جذب کنید، احزاب ناچار می‌شوند ارزش‌هایی را ابراز کنند که بازتاب ترکیب دولت باشد و بنابراین ترکیب دولت بازتاب رأی‌دهندگان خواهد بود. وقتی الان هیچ نماینده‌ای از منطقهٔ اُکاناگان برای تصمیم‌گیری‌ها در دولت نیست، خوب است؟ من فکر می‌کنم این اصلاً خوب نیست. من فکر می‌کنم ما نیاز به داشتن نماینده‌ای از اُکاناگان در دولت داریم ولی این بدان معنی نیست که همهٔ نمایندگان باید از اُکاناگان باشند و نماینده‌ای از ویکتوریا که دومین شهر بزرگ و مرکز استان است، نباشد. چیزی که در انتخابات قبلی رخ داد. بنابراین من فکر می‌کنم [اگر نظام تناسبی بر سر کار بیاید]، شما بار دیگر بر اساس پلتفرم در انتخابات شرکت می‌کنید ولی پلتفرم‌هایی را خواهید یافت که از لحاظ ارزش‌مداری متعادل شده‌اند. ما با پلتفرم‌هایی سر و کار خواهیم داشت که به تحصیل اولویت دهند، به کسب‌وکارهای کوچک اولویت دهند، به نوآوری اولویت دهند، به اهمیت اندیشیدن دربارهٔ پیامدهای تصمیمات درازمدت شما اولویت دهند. لیبرال‌ها ممکن است به این ادعایشان ادامه دهند که هنوز به پول‌های کلان در سیاست نیاز خواهد بود، همان کاری که اکنون هم می‌کنند. همان‌گونه که می‌دانید و همان‌طور که در این زمینه صحبت کرده‌ایم، آن‌ها مدتی است که در مخالفت با حذف پول‌های کلان از سیاست، استدلال‌هایی مطرح می‌کنند. باورنکردنی‌‌اند. شاید اگر بخواهند برای این موضوع کمپینی به راه بیاندازند، این همان ارزشی باشد که بتوانند ارائه دهند. ولی شما کمتر و کمتر از انواع سیاست‌هایی که به‌نفع عده‌ای خاص باشد، خواهید دید. سیاست‌هایی مانند اینکه می‌خواهیم عوارض پلی را حذف کنیم یا می‌خواهیم در این حوزهٔ انتخابی بیمارستان بسازیم، تا بتوانند تعدادی رأی از افرادی در آن حوزه که ممکن است به هر کدام از دو طرف رأی بدهند، جمع کنند.

یکی از چیزهای مثبتی که جناح «آری» ادعا می‌کند این است که نظام تناسبی به همکاری و رویکرد مشارکتی بیشتر در سیاست منجر می‌شود و بر اساس نظرات شما می‌بینم که حزب شما رابطهٔ خوبی با بی‌سی ان‌دی‌پی دارد، ولی از سوی دیگر حزب بی‌سی لیبرال حزب شما را این‌گونه توصیف می‌کند: «حزب سبز در مقابل ما بسیار کارشکنی می‌کند. آن‌ها تحت هیچ شرایطی همکاری نمی‌کنند. آن‌ها اصلاً به شیوه‌ای سازنده با ما برخورد نکرده‌اند. آن‌ها ما را فریب می‌دهند، عهدشکنی می‌کنند و این تعریف آن‌ها از دولت اقلیت مبتنی بر همکاری است.»

این همان‌جایی است که حزب بی‌سی لیبرال ماهیت وجودی خودش را گم می‌کند. من الان نمی‌دانم آن‌ها کیست‌اند. فکر نمی‌کنم بریتیش کلمبیایی‌ها هم بدانند که آن‌ها کیست‌اند. ما دو بار برای بی‌سی‌ لیبرال یادداشتی فرستادیم و گفتیم که دوست داریم با شما کار کنیم، ولی اگر می‌خواهید اصلاحیه‌هایی بیاورید، لطفاً محترمانه آن‌ها را به ما نشان بدهید درست همان‌طور که ما کردیم، آن‌ها را روی دستور کاری بنویسید تا بتوانیم آن‌ها را ببینیم و بررسی کنیم. آن را پشت دستمال کاغذی ننویسید و زمانی که در صحن مجلس نشسته‌ایم به دست ما نرسانید و انتظار جلب حمایت ما را بدین شکل نداشته باشید. دقیقاً این اتفاق افتاد. موضوع دیگری که گفتیم این بود که ما اکنون برای اولین بار به لایحه‌نویسان دسترسی یافته‌ایم. برای ما چندان معنا ندارد که اصلاحیه‌‌ای را که قرار است الف) از دستور کار خارج شود یا ب) قانونی نیست، چون بازبینی قانونی را طی نکرده است، ارائه کنیم. ما گفتیم که آماده‌ایم از اصلاحیه‌های بی‌سی لیبرال حمایت کنیم اگر از صورت‌جلسه‌های مجلس استفاده کنند. اما آن‌ها این کار را نمی‌کنند. ما اصلاحیه‌ای را نوشته‌شده روی یک دستمال کاغذی دریافت کردیم و این به‌نوعی حاکمیتی خوب است؟ چیزی که الان ما داریم متوجه می‌شویم، این است که بی‌سی‌ لیبرال‌ها فکر می‌کنند سیاست چیزی جز بازی نیست. افراد خوب در احزاب مختلف هستند. بی‌سی لیبرال افراد کمی را دارد که به‌مدت طولانی در این حزب مانده‌اند، افرادی که به منافع خود می‌اندیشند و حالا حس تعلق خاطرشان را از دست داده‌اند، چون دیگر در حاکمیت نیستند و رک بگویم که رفتارشان قابل اعتراض است.

بی‌سی لیبرال می‌تواند چپ، راست و مرکز را مورد توهین قرار بدهد. بگذارید مثالی برایتان بزنم تا ببینید همکاری با این حزب چطور پیش می‌رود. ما تلاش کردیم و باز هم به تلاشمان ادامه می‌دهیم. من با آن‌ها توافق کرده بودم که بعد از ناهار صحبت کنم. چون اینجا بر این اساس کار می‌کند که شما باید با ترتیب صحبت‌ها موافقت کنید. آن‌ها گفتند که موافق‌اند ولی هنوز چیزی که مورد سؤال قرار داده بودند، تمام نشده بود. من بعد از ناهار برگشتم و آن‌ها مناظره را پیش از آنکه من برسم تمام کرده بودند. آن‌ها حتی یک سؤال ساده هم نپرسیدند. چون می‌دانستند اگر مناظره را تمام کنند، من نمی‌توانم صحبتی بکنم. این از نوع بازی‌هایی است که آن‌ها می‌کنند و رک بگویم که فکر می‌کنم بریتیش کلمبیایی‌ها از این [بازی‌ها] خسته شده‌اند و گمان می‌کنم نهایتاً این امر در رفراندوم بازتاب بیابد؛ اینکه شما می‌توانید با افراد دیگر کار کنید ولی باید مانند یک فرد بالغ رفتار کنید، نه مانند بچه‌های لوسی که چوب بیس‌بال و توپشان را برمی‌دارند و با اخم و تخم به گوشه‌ای می‌روند و تصمیم می‌گیرند پیاده به خانه برگردند. و این درست مانند رفتاری است که الان بی‌سی لیبرال‌ها می‌کنند. رک بگوییم که این رفتار افراد بالغ نیست. خجالت‌آور است.

به پایان این گفت‌وگو نزدیک می‌شویم. چیز دیگری هست که بخواهید با مخاطبان ما در میان بگذارید؟

بله، می‌خواهم بگویم که از اتفاقاتی که در ۱۷ ماه گذشته در بریتیش کلمبیا رخ داده بسیار هیجان‌زده‌ام. حزب ما از جایگاه همکاری ۴ سالهٔ من با حزب بی‌سی لیبرال آمد، هرچند ممکن است الان آن‌ها چیز دیگری بگویند. من چند قانون را با مشارکت [آن‌ها] به تصویب رساندم از جمله اینکه کارفرمایان در رستوران‌ها دیگر نمی‌توانند پرسنلشان را مجبور به پوشیدن کفش پاشنه‌بلند بکنند. ارتباط توأم با همکاری وجود داشت و من فکر نمی‌کردم با حزبی که در رقابت‌های انتخاباتی بسیار علیه آن مبارزه کردیم بتوانیم تا این حد کار کنیم. ولی چیزی که من و جان هورگان متوجه شدیم این بود که وقتی روی ارزش‌های مشترک کار کنیم، وقتی ناچار به همکاری با هم باشیم، منتج به حاکمیت بهتری می شود و پاندول از چپ به راست تاب نمی‌خورد.

من فقط امیدوارم وقتی مردم به رأی‌دادن فکر می‌کنند، با امید رأی بدهند نه از ترس. بی‌سی لیبرال‌ها می‌خواهند به شما بقبولانند که دنیا به آخر می‌رسد، آسمان به زمین می‌آید و شما باید از ترس، علیه نظام انتخاباتی تناسبی رأی بدهید. چیزی که ما و بی‌سی ان‌دی‌پی و کارزار «رأی منصفانه» در جناح «آری» می‌گوییم، این است که برای امید رأی بدهید. ما می‌دانیم نظام نخست‌نفری چه نتیجه‌ای می‌دهد، کافی است به مرزهای جنوبی‌مان یا به انتاریو نگاه کنید. ما می‌دانیم رویکرد پیشرو به نظام تناسبی چه نتایجی خواهد داد. به اسکاتلند، نیوزیلند، استرالیا و شمال اروپا نگاه کنید. بیایید برای امید رأی بدهیم. بیایید از جناح «آری» به نظام تناسبی حمایت کنید و دو انتخابات پس از این [تغییر] اگر آن را دوست نداشتید، می‌توانید به همین سیستم فعلی بازگردید، ولی من فکر می‌کنم باید به [این سیستم] شانسی داد.

آقای اندرو ویور، از وقتی که به ما دادید سپاسگزاریم.

باعث افتخار بود. من هم سپاسگزارم.

نوشته اندرو ویور: با امید رأی بدهید، نه از ترس اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

استان بریتیش کلمبیا هنوز از کارزار انتخاباتی شهرداری‌ها در ماه اکتبر نفسی تازه نکرده بود، که میدان مبارزهٔ دیگری را تدارک دید و این یک، البته نه کارزاری میان کاندیداهایی در رقابتی آشکار با هم، بلکه عرصه‌ای برای تغییر یکی از بنیادی‌ترین مبانی مردم‌سالاری کاناداست. تغییری که اگر اتفاق بیافتد، اولین نمونه در کانادا و شاید تلنگری برای تغییر نظام انتخاباتی در استان‌های دیگر و حتی انتخابات فدرال باشد. تغییر نظام انتخاباتی که در وعده‌های انتخاباتی جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، در انتخابات فدرال سال ۲۰۱۵ نیز بود و پس از به قدرت رسیدنِ وی از دستور کار خارج شد، در بریتیش کلمبیا برای سومین بار در سالیان گذشته به همه‌پرسی گذاشته خواهد شد. بریتیش کلمبیایی‌ها در این همه‌پرسی پستی شرکت خواهند کرد تا برای تغییر یا عدم تغییر سیستم رأی‌گیری این استان که حدود ۱۵۰ سال قدمت دارد، تصمیم بگیرند. درست که سرنوشت این رفراندوم را مردم رقم خواهند زد، اما طبعاً رهبران احزاب سیاسی و گروه‌ها و فعالان سیاسی-اجتماعی در تلاش‌اند تا مردم را با نقاط قوت سیستمی که از آن دفاع می‌کنند و نقاط ضعف سیستمی که ردش می‌کنند، آشنا نمایند. تیم رسانهٔ همیاری نیز تا آنجا که در توان داشته، از کوشش در رساندن صدای این دو جناح فروگذار نکرده است. تلاش کرده‌ایم علاوه بر انتشار مقالاتی از دیدگاه‌های گوناگون، سه گفت‌وگوی نسبتاً مفصل و کم‌نظیر حتی در بین رسانه‌های غیرفارسی‌زبان، با رهبران احزاب بی‌سی لیبرال، بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی گرین را با همکاری دوست عزیزمان علیرضا احمدیان، میزبانبرنامهٔ رادیویی Review، تنها طی همین دو سه هفتهٔ اخیر به انجام برسانیم تا شما خوانندهٔ گرامی با نظرات و مواضع هر یک از رهبران در دفاع از یک سیستم و رد سیستمی دیگر، آشناتر شوید و با ذهنی روشن و خیالی آسوده رأی خود را به صندوق‌های پست بسپارید. در شمارهٔ گذشته گفت‌وگو با اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال، و مطلبی از مهدیار بیاضی، فعال اجتماعی و مسئول ارتباطات در گروه پارلمانی نمایندگان دولت بریتیش کلمبیا، منتشر شد و در شمارهٔ پیش رو نیز گفت‌وگو با جان هورگان، نخست وزیر استان و رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، و اندرو ویوِر، رهبر حزب سبز بی‌سی، و همچنین دو مطلب از دو دیدگاه متفاوت، یکی از دکتر امیرحسن قاسمی‌نژاد در تأیید سیستم تناسبی و دیگری از کیقباد اسماعیل‌پور در تأیید سیستم نخست‌نفری (سیستم فعلی) منتشر شده است. زحمات بسیاری کشیده شده است تا این گفت‌وگوها و مطالب تهیه و در این دو شماره منتشر شود؛ امید است مثمر ثمر واقع شود. عزیزِ هم‌وطن، نظر به اهمیت این رفراندوم و تأثیری که نتیجه‌اش می‌تواند بر زندگی ما در این استان بگذارد، بیایید از کنارش بی‌تفاوت عبور نکنیم؛ فارغ از اینکه به کدام نظام انتخاباتی رأی می‌دهیم، بیایید مشارکت کنیم.

نوشته یادداشت سردبیر: دو کلمه‌ای در باب رفراندوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.