۱

آه پسرک!

پسرکِ سبزهای سرخ

و سرخ‌های شکفته بر خیابان،

آیا در زندگیِ دیگر

دوباره پرنده‌ای خواهی شد

آوازخوانِ کوچه‌های آزادی؟

آیا در زندگیِ دیگر

فصل پاییز

ماهی به‌نام «آبان» خواهد داشت

این‌گونه که زین پس

تمام فصل‌های ما پاییز و

ماه‌های ما آبان؟!

آه پسرک!

پسرکِ سرخ‌های جاری

بر رودِ سبزِ خیابان،

تو دیگر برای همیشه بخواب

ما جای تو

برای همیشه زندگی می‌کنیم

و از شرم می‌میریم!

۲

ماه می‌میرد تو نباشی

جانِ مادر، دوباره زنده شو!

نگاه کن!

از دریچهٔ روشنی که خانهٔ تو است، نگاه کن!

ماه دارد آرام‌آرام

می‌میرد پشت ابرهای سیاه

و شب

تاریک‌تر می‌شود.

جانِ مادر، دوباره زنده شو!

خاک‌ها را کنار بزن

و از دریچهٔ روشن خانه‌ات

به انبوهِ ابرهای سیاه

شلیک کن!

نوشته شعرهایی از رضا کاظمی برای کیان پیرفلک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

۱

پرنده

از روزن نور گذشت

آزادی‌اش را پر کشید

و تمام حجم قفس

ماند برای ما

۲

خاک را اگر بشکافی

نگاهت هنوز

ستارهٔ سَحَر است

که با ما حرف می‌زد

و میان دستانت هنوز

پرندهٔ آوازی

که بهار را

آیه به آیه تفسیر می‌کرد.

خاک را اگر بشکافی

کدورت از شب می‌ریزد

ملال از روز

غربت و تنهایی

از ما.

* * *

آه،

خاک را اگر بشکافی!

۳

در چشم‌هایش

آواز می‌خواندند ستاره‌ها

در دلش

رقص دستمال می‌کردند

زنان کُرد

دختری که در کوچه‌های شهرمان

پی عطری آشنا می‌گشت

اما

مشامش از بوی خون پر شد!

۴

تو فراموش نمی‌شوی

به‌خاطر آفتاب که از ذهن زمین نمی‌رود

به‌خاطر ماه که از ذهن آسمان

به‌خاطر بهار که از ذهن درخت

و به‌خاطر نامت

که از ذهن ما.

تو فراموش نمی‌شوی

تو فراموش نمی‌شوی

تو فراموش نمی‌شوی

تو فراموش نمی‌شوی… 

حتی اگر حوصلهٔ تاریخ را سر ببری،

فراموش نمی‌شوی!

۵

ماه می‌میرد تو نباشی

جانِ مادر، دوباره زنده شو!

نگاه کن!

از دریچهٔ روشنی که خانهٔ تو است، نگاه کن!

ماه دارد آرام آرام

می‌میرد پشت ابرهای سیاه

و شب

تاریک‌تر می‌شود.

جانِ مادر، دوباره زنده شو!

خاک‌ها را کنار بزن

و از دریچهٔ روشن خانه‌ات

به انبوهِ ابرهای سیاه

شلیک کن!

نوشته شعرهایی از رضا کاظمی برای مهسا (ژینا) امینی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نشسته بود پشت میز، نگاهش از پنجره راه کشیده رفته بود تو آسمان؛ خیره به نقطه‌ای مبهم. سیگارش هم تو جاسیگاری بَرا خودش دود می‌کرد. هنوز تو آسمان بود که صدایی شبیه برخورد سنگ‌ریزه و فلز‌ کشیدَش آوردش پایین، و دوباره بُرد و نشاندش پشتِ میز. سیگارش به فیلتر رسیده، خاموش شده بود. صدای سنگ‌ریزه مقطَّع و یک‌بَند تکرار می‌شد. انگار کسی روی شیشه ضرب گرفته باشد. از جاش پا شد، از در اتاق رفت بیرون؛ تو بالکن. رو نردهٔ فلزیِ بالکنْ مرغ دریایی کوچکی نشسته بود و یک‌ریز با نوکش، مثلِ دارکوب، به نرده می‌زد. انگار بخواهد مُرس بزند و حامل پیامِ مهمی باشد. ذوق‌زده، گل از گلش شکفت، چشم‌هاش از خوشحالی برق زد؛ انگار همدمِ تنهایی‌اَش را یافته باشد. بعد، برقِ چشم‌هاش رفت، و جاشْ تعجب و حیرت نشست. شهر، نه دریا داشت نه رودخانه که مرغ دریایی هم داشته باشد!

به تعجب و حیرتش میدان نداد و آرام رفت سمتِ پرنده. پرنده از حرکت نماند، پَر هم نزد برود آسمان، گم و ناپیدا شود و مرد هم فکر کند خواب دیده است. همان‌طور به نرده نوک می‌زد، و هرازگاهی چشم می‌گرداند مرد را می‌سُکید. مرد نزدیک‌تر شد و دست‌هاش را از دو طرف باز کرد بُرد جلو، خودش هم کمی خَمید. شبیه کفتربازهای حرفه‌ای که بخواهند رو پشت‌بامْ کفترغریبه‌ای را بگیرند از آنِ خود کنند. آرام، قدم‌به‌قدم پیش رفت، و به‌آنی پرنده را گرفت، کشید تو آغوشش؛ و سریع برگشت رفت تو اتاق. پرنده هیچ توش‌وتقلّایی برای فرار نکرد، فقط همچنان به عادت قبل، سرش را عقب جلو می‌کرد و به هوا نوک می‌زد. مرد، رهاش کرد میانِ اتاق و نشست به تماشایش. پرنده راه می‌رفت و به هرچه می‌رسید بِش نوک می‌زد؛ حتی به مرد که داشت خیره نگاهش می‌کرد. کمی بعد، مرد، ذوق‌زده و خوش‌خوشان، شروع کرد اَدای پرنده را در‌آوردن. پرنده از حرکت ماند. مرد خمیده‌خمیده راه ‌رفت و به هرچه ‌رسید بِش نوک ‌زد. حتی به مرغ دریایی که داشت خیره نگاهش می‌کرد. بعد، همان‌طور از در اتاق رفت بیرون، تو بالکن؛ و جَست زد نشست رو نرده‌های فلزی و بِهِ‌شان نوک زد، یک‌ریز و مقطّع. بعد، به هوا نوک زد، رو به شهری که نه دریا داشت نه رودخانه.

کم‌کم ازدحام شد. خیابان جای سوزن‌انداز نداشت. از میان‌ مردم یکی رفت نردبان آورد گذاشت به دیوارِ خانهٔ کناری. رفت بالا. تو بالکنِ همسایه. بعد آرام و با احتیاط به نردهٔ مشترکشان نزدیک شد. ترس داشت که مرد بپَّرَد برود. دست‌هاش را از دو طرف باز کرد بُرد جلو، خودش هم کمی خمید. شبیه کفتربازهای حرفه‌ای که بخواهند رو پشت‌بامْ کفترغریبه‌ای را بگیرند از آنِ خود کنند. آرام، قدم‌به‌قدم پیش رفت، و به‌آنی پرنده را گرفت، کشید تو آغوشش. ذوق‌زده، گل از گلش شکفته، چشم‌هاش از خوشحالی برق زد. همان‌طور آمد جلو بالکن، و مرغ دریایی را گرفت رو به مردم، نشانشان داد.

نوشته داستانک جدید و منتشرنشده‌ای از رضا کاظمی: مرغ دریایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

۱

منظرهٔ زیبایی نیست مرداب.

دلتنگیِ هزار مردِ نایی

خفته در گلوی نی‌ها!

۲

میانِ باغِ اناری

لگد به درخت می‌زند کودک،

می‌ریزند برگ‌ها

انارها، نه.

من آن کودک‌ام

انارها همه تو!

۳

میانِ تو و تو

عمری‌ست معلق‌ام،

انگار قایقی به‌گِل‌نشسته

که نه در آب می‌رود

نه بر آب!

۴

آزادی

تنهاییِ مکرر است

مثل رهاشدن یک زندانی

وقتی آن‌سوی میله‌ها

کسی به انتظارش نیست!

نوشته چند شعر تازه از رضا کاظمی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.