یکشنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، مقارن با ۷۵امین سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد، سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز (گروه ۱۷۶) با همکاری گروه عدالت برای ایران برنامه‌ای را به‌منظور بزرگداشت و دادخواهی برای آنانی که طی بیش از ۴۳ سال به‌دست رژیم ایران کشته شده‌اند، در کتابخانهٔ کوکئیتلام، شعبهٔ مرکز شهر، برگزار کرد. در این برنامه حدود ۸۰ تن شرکت کردند.

گردانندگی این برنامه را هِیزل پُستما (Hazel Postma)، از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، بر عهده داشت. او ابتدا از اِد هال (Ed Hall)، رئیس سابق اقوام بومی کوئیکُئِتلم (kʷikʷəƛ̓əm First Nation)، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. هال پس از معرفی خود و اشارهٔ کوتاهی به زبان و فرهنگ بومی‌اش که مربوط به منطقهٔ کوکئیتلام است، اظهار خوشحالی کرد که به این برنامه که در ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر به موضوع ایران اختصاص داده شده، دعوت شده است. اِد هال، اظهار امیدواری کرد که با تلاش جمعی بتوان صدای آنچه را که در دنیا می‌گذرد به گوش دولت‌ها و سیاستمداران رساند. او افزود به‌عنوان یک بومی می‌تواند بگوید که حقوق بشر از حدود سال‌های ۱۸۰۰ مورد تضییع قرار گرفته است و باید کارهای بسیاری در این زمینه و برای احقاق حقوق بشر انجام شود، هرچند در این برنامهٔ خاص تمرکز روی مردم ایران است. 

سپس جوی سیلور (Joy Silver)، از دیگر اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، طی سخنان کوتاهی و روشن‌کردن شمع که در برنامه‌های سازمان عفو بین‌الملل مرسوم است، به‌‌معنای تاباندن نور به وضعیت زندگی آن‌هایی که ناعادلانه در بندند، گفت بیایید در هر جایی از این دنیا که می‌توانیم سفرهٔ عدالت را بگسترانیم.

پس از آن فرهاد صوفی، از فعالان سیاسی و اجتماعی جامعهٔ ایرانی و نیز از اعضای قدیمی سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز، سخنانی ایراد کرد. وی با اشاره به ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر، به‌عنوان تعهدی جهانی برای تصدیق حقوق بنیادینی که هرکس به‌عنوان انسان سزاوار برخورداری از آن است، گفت حقوق بشر موضوعی جهانی‌ست و بسیار مهم است که به‌بهانهٔ چنین مناسبت‌هایی ما انسانیتی را که وجه اشتراکمان است، به یکدیگر یادآوری کنیم. او اشاره کرد که با توجه به اهمیت این موضوع، ۴۶ سال قبل به سازمان عفو بین‌الملل پیوسته و همچنان در این سازمان فعال است. فرهاد صوفی در ادامهٔ سخنانش ماجرای غم‌انگیز دستگیری، زندانی و شکنجه‌شدن برادرش زنده‌یاد فرامرز صوفی در سال ۱۹۸۶، و سپس اعدام‌شدن او دو سال بعد از آن تاریخ را شرح داد. وی سخنان خود را با اشاره به بخشی از آنچه در گزارش سازمان عفو بین‌الملل دربارهٔ ایران آمده پایان برد؛ اینکه عوامل اطلاعاتی و امنیتی رژیم چگونه تجاوز و دیگر خشونت‌های جنسی را برای شکنجه، تنبیه و ایجاد صدمات جسمی و روحی ماندگار در مقابله با معترضان ازجمله کودکانی که جوان‌ترینشان ۱۲ سال سن دارند، به‌کار می‌برد، و شهادت‌های دلخراشی که این سازمان جمع‌آوری کرده‌ است، نشان می‌دهد که خشونت جنسی به‌عنوان اسلحه‌ای کلیدی از سوی مقامات ایرانی در ابعاد وسیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پس از آن ویدیوی کوتاهی دربارهٔ نقش سازمان عفو بین‌الملل در ایران که مشخصاً برای این برنامه تهیه شده بود، پخش شد. 

در ادامه، هِیزل پُستما از محبوبه مجتهد دعوت کرد تا پنل گفت‌وگو را آغاز کند.

محبوبه مجتهد، از زندانیان سیاسی سابق و عضو گروه عدالت برای ایران، همراه با شش تن دیگر از اعضای جامعهٔ ایرانی ساکن کانادا در این پنل شرکت داشتند. هریک این هفت تن یکی از اعضای نزدیک خانواده یا اقوامشان را در زندان‌های جمهوری اسلامی، تحت شکنجه یا با اعدام، از دست داده‌اند. طی این پنل به‌ترتیب محبوبه مجتهد، نسترن صوفی سیاوش، هما جهانشاهی، افسانه چایچی، مصطفی صابر، تهمینه صادقی، و محمد پیام داستان پردرد ازدست‌دادن عزیزانشان را برای شرکت‌کنندگان در این نشست شرح دادند. 

در ادامهٔ این برنامه تنفس کوتاهی همراه با موسیقی اعلام شد. در این بخش فیروزه پیوندی به‌همراه کیوان چند ترانه اجرا کردند.

پس از آن هِیزل پُستما از بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس فدرال از منطقهٔ پورت موردی – کوکئیتلام، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. زاریلو طی سخنان کوتاهش و با اشاره به موضوع بحث این برنامه که نقض حقوق بشر در ایران است، گفت که مایل است دربارهٔ موضوع قتل و گم‌شدن زنان و دختران بومی در کشورمان یادآوری کند؛ نسل‌کشی‌ای که در کانادا نسبت به بومیان در حال وقوع است، و گفت در این ارتباط از ۲۳۱ پرونده، تاکنون تنها سه پرونده به سرانجام رسیده است. او همچنین با اشاره به اینکه پیش از آمدن به این نشست، برنامهٔ اعطای جایزهٔ نوبل به خانوادهٔ نرگس محمدی را دنبال می‌کرده، مبارزات او در برابر سرکوب جنسیتی و نقض حقوق بشر را ستود. زاریلو همچنین در بخشی از سخنانش اشاره کرد که تعداد زیادی از ایرانیان منطقه‌اش نگرانی‌های خود را دربارهٔ حضور افراد وابسته به رژیم در کانادا با او در میان گذاشته‌اند، و او مایل است تأکید کند که حزب متبوعش ان‌دی‌پی صدای آن‌ها را شنیده است و نه‌تنها در زمینهٔ حفاظت شهروندان در برابر این دسته از افراد، بلکه در زمینهٔ موضوع پولشویی نیز فشارهای لازم را به دولت می‌آورد. 

در ادامه، ویدیوی صحبت‌های کتی نیوْیابندی (Ketty Nivyabandi)، دبیر کل سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ کانادا، به‌مناسبت ۷۵امین سالگرد اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل و کمپین Write for Rights پخش شد.

پس از آن، به‌دنبال پخش ویدیوی کوتاهی دربارهٔ چند دهه فعالیت فرهاد صوفی در زمینهٔ حقوق بشر، با اعطای لوح تقدیر و سبد گلی از طرف جمعی از اعضای جامعهٔ ایرانیان از ایشان تقدیر شد. شایان ذکر است نقاشی مینیاتور و خطاطی این لوح کار بهروز وثوقی، هنرمند ساکن ونکوور، بود.

در خاتمهٔ این برنامه، رامین مهجوری، روزنامه‌نگار و هنرمند ساکن ونکوور، شعری سرودهٔ خود را به‌زبان انگلیسی و نیز شعری از احمد شاملو را به‌زبان فارسی برای شرکت‌کنندگان در این نشست خواند. 

شایان ذکر است که در این برنامه نقاشی‌هایی در زمینهٔ نقض حقوق بشر در ایران اثر رزیتا معینی شیرازی، هنرمند ساکن ونکوور، بر دیوار سالن نصب شده بود.

نوشته گزارشی از برنامهٔ سازمان عفو بین‌الملل شاخهٔ ترای‌سیتیز با همکاری گروه عدالت برای ایران در سالگرد انتشار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل متحد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

نمایشگاه آثار نقاشی دو هنرمند شناخته‌شدهٔ ایرانی ساکن مترو ونکوور، یعنی پری آزرم معتمدی و رزیتا معینی شیرازی، با عنوان «زیر سایهٔ درخت لوتوس» (Under the Shade of the Lotus Tree) در تاریخ ۲۴ ژانویه در موزهٔ هنر وست ونکوور گشایش یافت و تا تاریخ اول آوریل به‌طور رایگان برای بازدید عموم برقرار خواهد بود. آثار زیبای این دو هنرمند در این نمایشگاه الهام‌گرفته از اشعار کلاسیک شاعران ایرانی است. هیلاری لِتوین (Hilary Letwin)، مسئول نمایشگاه موزهٔ هنر وست ونکوور، دربارهٔ مفهوم آثارِ غرق در شعرِ این دو هنرمند می‌گوید: «ترجمهٔ یک مفهوم یا عبارت از زبانی به زبان دیگر هرگز کار آسانی نیست، و اگر کسی بخواهد این فرآیند را با شعر یا به‌صورت بصری انجام دهد، دشوارتر است. آزرم معتمدی و معینی‌ شیرازی در اینجا به‌عنوان مترجمان ما عمل می‌کنند؛ این هنرمندان نمادها و داستان‌های سنّتی ایرانی را مدرنیزه می‌کنند، پیام‌های پنهان شعر را منتقل می‌کنند، یا موتیف‌های تاریخی را زیرورو می‌کنند تا به بحران‌های اجتماعی-سیاسی در سرزمین مادری خود بپردازند.»

پری آزرم معتمدی دربارهٔ عشقش به هنر نقاشی می‌گوید: «نقاشی برای من حکم پناهگاه را دارد. مرا به جایی می‌برد که به ناچیزیِ خود پی می‌برم، به فروتنی. شعر کلاسیک و معاصر فارسی به من الهام می‌بخشد. برای درک لایه‌های پنهان معنا، شعر را به انگلیسی و سپس به زبانی تصویری ترجمه می‌کنم که از تفسیر من از نقوش هنر، معماری و باغ‌های سنّتی ایرانی سرچشمه می‌گیرد. برداشت‌های من از شعر با خاطرات، با احساس شادی و درد، با آسیبِ ازدست‌دادن در هم می‌آمیزد. خط، فرم و رنگ ابزار بیانی تصویری می‌شوند که فراتر از کلمات زبان هرروزهٔ من است. با ساعت‌ها تعمق و کار، تصویر به‌تدریج روی کاغذ مقابلم شکل می‌گیرد. من تسلیمِ اتفاقات غیرمنتظرهٔ آبرنگ می‌شوم، محدودیت‌ها و امکانات تکنیک‌های هنری را کشف می‌کنم، و شاهدِ ظهور تصویری هستم که خلقش می‌کنم و پیش از این لحظه هیچ‌کجا وجود نداشته است. با این‌حال، این تصویر به‌طور عمیق و استوار در میراث هنری هزاران سال قبل ریشه دارد.»

حسین امانت، طراح و معمار ایرانی نامدار مقیم ونکوور، که پری آزرم معتمدی را از دههٔ ۶۰ میلادی و زمانی که با هم در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران تحصیل می‌کردند می‌شناسد، دربارهٔ آثار هنری او می‌گوید: «آزرم معتمدی که در خانواده‌ای فرهیخته و هنرمند از اصفهان، شهری تاریخی و برجسته به‌‌دلیلِ زیبایی و فرهنگش، بزرگ شده بود، با اشتیاق و آگاهانه روحیهٔ هنری این شهر را جذب کرد و آن را در آثار هنری خود ترجمه نمود. این میراث فرهنگی غنی، همراه با قرارگیری او در معرض چشم‌انداز طبیعی بریتیش کلمبیا، آثار معناداری را به وجود آورده که انعکاس‌دهندهٔ تجربهٔ زندگی‌اش است. او هم با هنر سنّتی ایران و هم با هنر مدرن غرب آشنا بود. علاوه بر این، ما آموزش دیدیم که با آبرنگ و جوهر نقاشی کرده و طرح‌هایی خلق کنیم که بیشتر به‌عنوان آثار هنری ارائه می‌شوند تا نقشه‌های فنی. این مهارتی است که مطمئناً به آزرم معتمدی این اعتمادبه‌نفس را داد که در ادامهٔ کار هنری خود به کار در این تکنیک ادامه دهد، البته برای هدفی متفاوت.»

امانت می‌گوید سرانجام در سال ۱۹۷۹ و با انقلاب اسلامی، برای آن‌‌ها (ازجمله خودش) که از ایران رفتند، سردرگمی و شوک زیادی به وجود آمد. آزرم معتمدی در محیط جدید، دور از دنیایی که حساسیت‌های هنری او را تغذیه کرده بود، ازدست‌دادن کشور و مردمی را که پشت سر گذاشته بود، عمیقاً احساس کرد. شعر، ادبیات و هنر ایران که محور زندگی هنری او بود، تنها بقایای فرهنگ سرزمین مادری‌اش بود که با خود به کانادا آورده بود و با آن‌ها، سفری را آغاز کرد تا نوستالژی خود را از طریق شعر و نقاشی کشف کند و در درک ریشه‌های فرهنگی خود و ارتباط با آن‌ها عمیق‌تر بکاود.

حسین امانت دربارهٔ الهام‌گرفتن آزرم معتمدی از شاعران کلاسیک می‌گوید: «بسیاری از اولین کارهای او به‌ویژه از عمر خیام الهام گرفته است؛ اشعاری از او که بر زندگی در لحظهٔ حال، لذت از آن و پشت‌سرگذاشتن تمام چیزهای دیگر تأکید دارد. این احتمالاً همان حالتی بوده که آزرم معتمدی در آن زمان تجربه می‌کرده است. رباعیات معروف خیام بارها به انگلیسی ترجمه شده است، ترجمه‌هایی که آزرم معتمدی با آن‌ها آشنایی داشت. او طی سال‌ها از شاعران فارسی‌زبان دیگر مانند فردوسی، حافظ و مولانا نیز الهام گرفت که با ترجمه و تصویرسازی گزیده‌ای از اشعار یکی از برجسته‌ترین شاعران معاصر ایران، شفیعی کدکنی، با عنوان «در آیینهٔ رود» به اوج رسید. آزرم معتمدی در ادامه به نقاشی‌کردنِ اشعار سهراب سپهری و مهدی اخوان ثالث پرداخت؛ همهٔ شاعران معاصری که نسبت به تحولات اجتماعی و سیاسی کشورشان ابراز تأسف کرده‌اند.»

امانت معتقد است که آزرم معتمدی دنیای شعر را به تصاویر الهام‌گرفته از سنّت پیوند زده و آن را به شیوه‌ای نو بر روی کاغذ و بوم ارائه کرده است. در واقع، اولین آثار او کاملاً معمارانه بود و در آن‌ها تعادل، در چهارچوبی هندسی به‌زیبایی دیده می‌شد؛ هر یک گویی مراقبه‌ای است با ارجاع به باغ‌های ایرانی و مینیاتورهای سنّتی. او همچنین معتقد است که نور و رنگ از ویژگی‌های برجستهٔ آثار آزرم معتمدی است، و برخی از آثار او یادآور شیشه‌هایی رنگارنگ‌اند که به‌دقت در اشکال مختلف چیده شده‌اند. او می‌گوید آزرم معتمدی نور را به‌طرز ماهرانه‌ای به کار می‌گیرد و درخشندگی آن را به تصویر می‌کشد، و در عین حال شجاعت خود را در استفادهٔ هماهنگ از رنگ‌ها نشان می‌دهد؛ ترکیبی که آرامش‌بخش و چشم‌نواز است.

حسین امانت دربارهٔ دیگر جنبه‌های آثار هنری آزرم معتمدی می‌گوید: «رویکرد نوآورانهٔ آزرم معتمدی در ساخت جواهرات و فلزکاری نیز دیده می‌شود. او ضمن یادآوری هنر فلزکاری که اغلب در بازارهای اصفهان شاهد آن بوده، نقوش پیچیدهٔ ایرانی را به اشکال ساده‌تر درمی‌آورد. او می‌کوشد با استفاده از جواهرات در فلزات گران‌بها، صنعتی قدیمی را بازتعریف کند، اما ارتباط قوی با نقوش سنّتی ایرانی را حفظ می‌کند. این را می‌توان در کارهای ویترای و همچنین در طرح‌های فرش او مشاهده کرد.» او به مجموعه‌ای از نقاشی‌های آزرم معتمدی در این نمایشگاه اشاره می‌کند که در آن‌ها صندلی‌های خالی بر روی طرح‌های مختلف فرش‌های ایرانی به‌زیبایی ارائه شده‌اند، و می‌گوید: «در این کارها مفاهیم نیستی، خاطرات و سکون در نظر گرفته شده و جالب اینجاست که این مجموعه در طول همه‌گیری جهانی کووید آغاز شد، زمانی که فاصله‌گذاری اجتماعی باعث شد تا تنهایی، تفکر و تأمل مورد بازبینی قرار گیرد.»

پری آزرم معتمدی زندگی و آثار خود را با نثری شاعرانه و همراه با تصویر برخی از آثار هنری‌اش در کتاب «بوم آبی من» (My Blue Canvas) به‌زیبایی شرح داده است.

رزیتا معینی شیرازی دربارهٔ نقاشی‌های خود در این نمایشگاه می‌گوید: «در خلق نقاشی‌هایم برای این نمایشگاه، از شعر بلند فریدالدین عطار با عنوان «منطق‌الطیر» الهام گرفته‌ام. من «هفت وادی» را که پرندگان باید قبل از رسیدن به نقطهٔ پایانی سفرِ خود از آن بگذرند، به‌صورت بصری تصور کرده‌ام. «سیمرغ»، بخشی از شعر بلند منطق‌الطیر، به مسیری منتهی به جایی اشاره می‌کند که می‌توان مستقیماً خودشناسی و خویشتن‌اندیشی را تجربه کرد. این، داستانی نمادین از جست‌وجوی انسان برای رسیدن به حقیقتِ خود است. این شعر از کهن‌الگوها، مفاهیم، ​​ایده‌ها و نمادهایی صحبت می‌کند که تجربیات زندگی معاصر من را به اجدادم و اجداد مشترک ما در طول تاریخ بشر پیوند می‌دهد.»

او می‌گوید که برای به‌انجام‌رساندن این آثار هنری، از شیوهٔ «نقاشی پشت شیشه» استفاده کرده و در این نقاشی‌ها ترکیبی از مواد و لوازم سنّتی و امروزی را به کار برده است. معینی شیرازی می‌افزاید برای ارتباط بافت کلاسیک شعر و تکنیک سنّتی نقاشی پشت شیشه، ممارست و صبوری استادان هنر سنّتی، مستقیماً پشت قطعات شیشه نقاشی کرده است، و معتقد است که زنده‌بودن و داشتنِ انرژى انعكاسىِ شیشه و نیز استفاده از جلوهٔ آینه‌ای که با هر نقاشی به‌تدریج افزایش می‌یابد، بینندگان را به دیدن انعکاس خود در آینه‌ای که در نقاشی هست، دعوت می‌کند و در نتیجه مخاطب بخشی از سفر خودیابی می‌شود. وی دربارهٔ سبک آثارش می‌گوید: «سبک هر اثر از سنّتی تا انتزاعی را در بر می‌گیرد و تلفیقی از این دو است. این برخاسته از زندگی معاصر من است، هرچند پژواک اجدادم را که هنوز در من زندگی می‌کنند، تداعی می‌نماید.»

اَستری رایت (Astri Wright)، استاد هنر در دانشگاه ویکتوریا، دربارهٔ آثار هنری رزیتا معینی شیرازی می‌گوید: «اکنون از خودم می‌پرسم، هنرمندی از ایران، چه در داخل و چه در خارج و به‌عنوان یک مهاجر، با صحنه‌های خبری‌ای که جلو چشمانش پخش می‌شود، چه می‌تواند بکند؟ و اینکه در رابطه با این نمایشگاه، شعری صوفیانه از قرن دوازدهم مانند منطق‌الطیر به کسی که تاریخ، اصل‌ونسب و زندگی‌اش با واقعیت‌هایی که در چهار دههٔ اخیر در ایران شاهد آن بوده‌ایم در هم تنیده است، چه می‌تواند بدهد؟ و چگونه بیننده‌ای، اعم از بیگانه یا آشنا به فرهنگ ایرانی و ایران، که علاقه‌مند به کاوش در درک زیبایی‌شناختی ناب این آثار است، با الهام از تلاقی متون باستانی و تجربهٔ معاصر، شروع به درک ابعاد عمیق تاریخی، روانی و معنوی در این تصاویر بکر ارائه‌شده می‌کند؟»

رایت دربارهٔ تجارب هنری معینی شیرازی می‌گوید هنر او با سال‌ها تجربهٔ تدریس، ازجمله در دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار، به‌طور متفاوتی نشان‌دهندهٔ مواجهه با آموزش‌های آکادمیک به‌سبک غربی است که از میان فیلتر نمادهای فرهنگی ایرانی و تکنیک‌ها و روش‌های هنری، تاریخی و معاصر عبور کرده است. ارزش‌ها و تجربیات شخصی و سیاسی او هم در ایران و هم به عنوان یک مهاجر در سرزمین دیگر نیز به این‌ها اضافه می‌شود. او همهٔ این‌ها را با ایده‌ها، مواد و شیوه‌های تولیدشده در مسیرهای منتهی به مدرنیسم غربی و ورای آن ترکیب می‌کند. وی معتقد است یکی از مشخصه‌های نمایشگاه کنونی، تمایل شدید معینی شیرازی به ترکیب کلمات و تصاویر است؛ عناوین او خاطره‌انگیزند و به‌طور قابل‌توجهی به غنای آثار بصری می‌افزایند.

رایت معتقد است شاهدِ انقلاب ایران بودن و زندگی به‌عنوان یک زن جوان تحت رژیم جدید خمینی در آن زمان، تأثیر زیادی بر معینی‌ شیرازی داشته است و از خود این هنرمند نقل می‌کند: «من انقلاب ایران و جنگ ایران و عراق را زندگی کرده‌ام. دنیایی مملو از خشونت، سانسور و سکوت. هنر ابزاری شد برای بیان ناگفته‌ها و نادیده‌ها. هنر صدای من شد.» 

استری رایت دربارهٔ نقاشی پشت شیشه می‌گوید: «در رابطه با روش نقاشی پشت شیشه‌، سه ویژگی اصلی و متناقض برای من برجسته است: یک اینکه شیشه هم قوی است و هم به‌راحتی شکسته می‌شود. دوم اینکه شیشه شفاف اما بازتابنده است، و سوم اینکه این‌گونه آثار برعکسِ روشی که معمولاً نقاشی روی سطوح جامد (چوب، گچ‌بری، بوم و غیره) انجام می‌شود، نقاشی می‌شوند و این امر مستلزم تغییر ذهنی عظیمی از سوی هنرمند است. به‌طور مثال، در نقاشی «هفت وادی» معینی شیرازی مجبور بود «برعکس» فکر کند و عناصر برجسته را در پس‌زمینه برعکسِ آنچه در تمام زندگی‌اش انجام داده است، نقاشی کند.»

رایت می‌گوید که عمق و دغدغهٔ هنری معینی‌ شیرازی و بسیاری از هنرمندان مهاجری که ریشه‌هایشان مانند ریشه‌های درخت انجیر بنگالی، متناوباً در خاک فرو رفته و در هوا معلق می‌شود، او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این نوع هنر به‌دلیل اصرار بر ضرورت و اعتبار معنا و عدم وجود طنز و کنایه، چیزی متفاوت از خودآگاهی رسمی و بازی‌های روشنفکرانه‌ای است که در هنر پست مدرن اروپایی-آمریکایی دیده می شود. 

روز هشتم مارس از ساعت ۷ تا ۸ شب، علاقه‌مندان می‌توانند به‌صورت آنلاین به گفت‌وگوی هیلاری لِتوین، مسئول نمایشگاه موزهٔ هنر وست ونکوور، با هنرمندان پری آزرم معتمدی و رزیتا معینی شیرازی دربارهٔ این نمایشگاه بپیوندند. این جلسه برای عموم آزاد و رایگان است. لینک ثبت‌نام:

https://westvanlibrary.ca/event/art-talks-pari-azarm-motamedi-and-rozita-moini-shirazi-in-conversation-with-hilary-letwin-virtual/

همچنین روز ۱۶ مارس از ساعت ۲ تا ۳ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند به‌رایگان و حضوری در تور این نمایشگاه شرکت کنند. برای پیوستن به این تور نیازی به ثبت‌نام نیست.

در تاریخ ۲۵ مارس نیز از ۱۲ ظهر تا ۴ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند در کارگاه هنر این موزه که آخرین شنبه‌های هر ماه تشکیل می‌شود شرکت کنند. تمام مواد لازم برای خلق کار هنری از طرف موزه تأمین می‌شود. این کارگاه رایگان نیازی به ثبت‌نام ندارد. 

در تاریخ ۲۵ مارس همچنین از ساعت ۲ تا ۳ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند به تور فارسی این نمایشگاه بپیوندند. این تور نیز رایگان بوده و برای شرکت در آن نیازی به ثبت‌نام نیست. 

و بالاخره در تاریخ اول آوریل و آخرین روز این نمایشگاه از ساعت ۲ تا ۳ بعدازظهر، علاقه‌مندان می‌توانند در تور حضوری و رایگان این نمایشگاه که نیازی به ثبت‌نام ندارد، شرکت کنند. آدرس و تلفن محل نمایشگاه:

West Vancouver Art Museum

680 17th Street

West Vancouver BC V7V 3T2

604-925-7295

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه و برنامه‌های فوق، لطفاً به لینک زیر مراجعه کنید:

https://westvancouverartmuseum.ca/events

نوشته نقوش زیبا و چشم‌نواز در نمایشگاه نقاشی «زیر سایهٔ درخت لوتوس»  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – وست ونکوور

 بنازم ناز شستت را، سَبَد از کاه می‌بافی / به تارَش عشق می‌بندی، به پودش آه می‌بافی

 نگاهت خوشه‌های درد را در من می‌آویزد / و گندمگونه رخسارت، چه مِهری در دلم ریزد

 تو را تقدیر این بوده که سقف خانه‌ات باشی / چو خورشیدی جهان‌افروز، چراغِ خانه‌ات باشی

 تو را تقدیر می‌خواهد چنان موجی بپا خیزی / چنان دریا خروشنده، چنان باران فرو ریزی 

به پاسِ همّت نابت، ببوسم دست‌های تو / نشیند بر لبت خنده، نبینم اشک‌های تو

* * * 

کنون ای یاورِ «یارا»، که شعرم را همی‌خوانی/ حکایت را تو دانستی، روایت را تو می‌دانی

بهار آید و سبزه، از شکوفه دامنی دارد / بده ای مهربان دستی، محبت عالمی دارد

سرودهٔ نازیلا رفیع‌زاده، یکی از هنرمندان شرکت‌کننده در نمایشگاه 

هنرمندان نیکوکار ساکن ونکوور، با آفرینش اثری هنری و اهدای آن به بنیاد نیکوکاری یارا، انگار که پاره‌ای از وجودشان را به زنانی محروم در ایران، پیشکش کردند. 

به‌مناسبت روز جهانی زن و در فراخوانی از هنرمندان، از آنان درخواست شد با مشاهده و الهام از عکس‌ها و فیلم‌های زنان محرومی که بنیاد یارا برایشان کارآفرینی کرده، احساس و ایده و نگرش خودشان را به‌زبان هنرشان بازگویند و چنین کردند. آن‌ها گامی بلند و جانانه در مهرورزی و پشتیبانی از فروماندگان سرزمینی که درآن زاده شده‌اند، برداشتند. 

این رویداد در حافظهٔ تاریخی جامعهٔ ایرانیان ونکوور به قوّت و به نیکی به یادگار خواهد ماند. 

پس از دهه‌ها سکونت ایرانیان در ونکوور و به‌همت بنیاد نیکوکاری یارا، شمار قابل‌توجهی از فرهیختگانی هنرمند، روی موضوع ویژه‌ای تمرکز کرده و گرداگرد آن و البته به‌زبان خویش، پیام انسانی مهرورزی و مسئولیت ما برای حمایت از محرومان را به همه رساندند. 

در تمام مراحل برپایی نمایشگاه و در طول برگزاری آن تعالی و پیشرفت روابط میان هنرمندان با یکدیگر و با دیگران، نشان از رشد روابط در جامعهٔ بزرگ‌تر ایرانی داشت. 

حتی اندکی از رقابت ناسالم در آن‌ها دیده نشد. همه‌اش مهر و دوستی بود و نیکوکاری. 

فروتنی آن‌ها که استاد هنرند و اثرشان شانه‌به‌شانهٔ هنرجویانی تازه‌کار به‌نمایش گذارده شد، ستودنی است. هنرمندانی که جایگاه شایستهٔ خود را یافته‌اند، حمایت و انتقال تجربیات و گشودن دریچه‌های جدید را به‌روی تازه‌واردانِ به این وادی انجام دادند. 

«گوناگونی» از واژه‌های محبوب ماست، چرا که از سرزمینی آمده‌ایم که تک‌صدایی بر آن تحمیل شده است. گوناگونی در همهٔ موارد بود، از شرکت هنرمندان زن و مرد، جوان و غیر آن تا تکنیک‌های متنوع عرضهٔ هنر نقاشی. از انواع هنر‌های عرضه‌شده از نقاشی و مجسمه‌سازی و کاریکاتور تا چیدمان سنگ و خوش‌نویسی. 

استقبال نیکوکاران و هنردوستان هم بسیار خوب بود. نام هنرمندانی که آثارشان عرضه شد، به‌ترتیب حروف الفبا بدین قرار است: زهره آرامیان، نرگس آقاحسینی، رضا اسدی سمیع، نسرین اسلم، فهیمه الیاس، احمدرضا پیک، فرحناز ثمری، سهیلا جعفری، فرشته چهرزاد، ندا حامد، شرمینه رضوی‌فر، نازیلا رفیع‌زاده، افسانه رودگر، پروانه رودگر، هنگامه زکی‌پور، افشین سبوکی، آتوسا سیدین آزاد، مهین شریلی، لیلا طاهری، مریم عابدی، سپیده کاوسی، مونیکا کاویانی، شهلا کربلایی، نیلوفر معیّری، رزیتا معینی شیرازی، سارا مهجوری، نازنین میرمحمد صادقی، نکیسا نوروزی و سالومه هنرمند.

با سپاس فراوان از حامیان برنامه که بدین قرارند: نشریهٔ رسانهٔ همیاری، گالری آکادمی نازنین، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور، خانهٔ فرهنگ و هنر ایران، شهلا آرت گالری، مرکز مشاورهٔ روان پویا، آقای دکتر فرهاد گشتاسبی، مدیر کلینیک دندان‌پزشکی Lonsdale Dentist، خانم مری صالح، مشاور خرید و فروش املاک، باشگاه خندهٔ ایرانیان کانادا، آقای سیدعلی یوسفی نمین، مدیر شرکت Elegant Immigration Services و استودیو عکاسی و فیلم‌برداری SRNY FILM.

گزارش را با سروده‌ای از خانم زهره آرامیان دربارهٔ آنچه آفریده بودند و پیشکش کردند، به‌پایان می‌برم:

گاه می‌شود با نقاشی هم شعر گفت

برای زنانی که ندیده‌ایم

برای زنانی که نبوده‌ایم

برای آنان که مادر بوده‌اند

و کوله‌بار عشقشان بر دوش

داشته‌هایشان در مشت

و سر تا پا خم

در این مسیر پرآشوب

به دست‌چین کردن زندگی مشغول

و در آخر آنچه که می‌ماند

بافته‌های رنج است

بر دامنشان

در ازای هر آنچه که می‌خوانند

کاشته‌های رنج‌!

آثار به‌نمایش‌گذاشته‌شده در این نمایشگاه به‌ترتیب حروف الفبای نام خانوادگی هنرمندان:

نوشته پیشکش هنرمندان ونکوور به زنانی محروم و شایسته در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

باخبر شدیم بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور، که از کارآفرینی برای زنان محروم در ایران حمایت می‌کند، در صدد برگزاری نمایشگاهی از آثار هنری جمعی از هنرمندان ساکن ونکوور است. البته شایان ذکر است که هنرمندی هم از کشور بلژیک از راه دور در این نمایشگاه شرکت کرده است. به‌همین مناسبت از مینا سبزواری، عضو هیئت مدیرهٔ بنیاد نیکوکاری یارا، دعوت کردیم از انگیزهٔ برگزاری این نمایشگاه و برنامه‌هایی تدارک‌دیده‌شده برای خوانندگان ما بگویند و نیز از هنرمندان شرکت‌کننده در این نمایشگاه دعوت کردیم تا به سه پرسش ما دربارهٔ خودشان و مشارکتشان در این نمایشگاه پاسخ بدهند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

مینا سبزواری: نمایشگاه هنریِ متفاوت، هشتم مارس، روز جهانی زن، فرخنده باد. بنیاد نیکوکاری یارا با کمک هنرمندان نیک‌اندیش و نیکوکار، از ششم تا هجدهم مارس نمایشگاه هنری‌ای را برپا خواهد کرد که هم گرامیداشت روز جهانی زن، نوروز و بهار باشد و هم نیکوکاران و یاورانِ زنانی تهیدست در ایران، با خرید آثار هنری، برنامهٔ کارآفرینی برای آنان را حمایت کنند. این نمایشگاه با هر نمایشگاهی که پیش‌تر از این دیده‌اید، متفاوت است. آشیانه‌ای است که در آن عشق و شیفتگی را، مهر و شفقت را، مسئولیت و همیاری را در قالب آثار زیبای هنری و در دیدار با جان‌های شیفتهٔ هنرمندان، حس و تجربه خواهید کرد.

هنرمندان دست‌در‌دست هم نهاده‌اند تا در دوردست‌ها، در کوچه‌پس‌کوچه‌های دیاری که زاده شده‌اند، دستانی را بگیرند. دستان زنانی تهیدست که نان‌آور خانواده‌اند و آن زنان، ازین پس زمزمه خواهند کرد، این سروده را:

«می‌توانم نگه‌دارم دستی

زیرا دستی، دست مرا گرفته 

و به زندگی پیوند داده است.»

در این نمایشگاه شاهد گوناگونی هنرمندان خواهیم بود که جالب توجه است؛ هنرمندان زن و مرد، پیر و جوان شرکت کرده‌اند. آثار استادان هنر در کنار کارِ هنرجویان است، فروتنی آنان را می‌ستاییم و بالندگی اینان را ارج می‌نهیم. از دوردست‌ها هم مهربانانی به جمع آن‌ها پیوسته‌اند، هنرمندی را داریم که هم‌زمان با آن‌ها در بلژیک تابلویی را نقاشی کرده و فرستاده است. همدلی فاصله نمی‌شناسد.

زنانی ساده و پرکار که زندگی و کارِ واقعی آن‌ها، الهام‌بخش هنرمندان در خارج از ایران بوده است. هنرمندان از عکس‌ها و فیلم‌هایی که بنیاد نیکوکاری یارا در گزارش‌های کارآفرینی‌اش برای زنانی محروم در ایران منتشر کرده است، ایده گرفته و احساس و نگرش خود را ابراز کرده‌اند. 

ناگفته نماند که اسپانسرهای گرامی به‌ویژه نشریهٔ رسانهٔ همیاری، نقش مهمی در ساماندهی این برنامه داشته‌اند. نامی از اسپانسرها می‌بریم تا سپاس فراوان خود را ابراز کنیم:

نشریهٔ رسانهٔ همیاری، گالری آکادمی نازنین، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور، خانهٔ فرهنگ و هنر ایران، شهلا آرت گالری، مرکز مشاورهٔ روان پویا، آقای دکتر فرهاد گشتاسبی، مدیر کلینیک دندان‌پزشکی Lonsdale Dentist، خانم مری صالح، مشاور خرید و فروش املاک، باشگاه خندهٔ ایرانیان کانادا، آقای سیدعلی یوسفی نمین، مدیر شرکت Elegant Immigration Services با قدردانی فراوان از هنرمندان و به امید دیدار شما در نمایشگاه.

پرسش‌ها از هنرمندان: 

۱- لطفاً کمی دربارهٔ خودتان و فعالیت‌های هنری‌تان بفرمایید؛ اینکه از چه زمانی فعالیت‌های هنری‌تان را آغاز کرده‌اید و در چه زمینه‌هایی مشغول به کارید؟

۲- نظرتان دربارهٔ موضوع این نمایشگاه که حمایت از کارآفرینی برای زنان محروم در ایران است، چیست؟ چه شد که تمایل پیدا کردید در این برنامه مشارکت کنید؟ 

۳- با توجه به اینکه می‌دانستید مدل یا الهام‌بخش شما زن زحمت‌کشی است که هم‌اکنون در ایران، به‌ همین کاری مشغول است که مهربانانی از دوردست‌ها برایش مهیا کرده‌اند، آیا در آفرینش اثرتان برای این نمایشگاه، حسی متفاوت با دیگر آثارتان داشته‌اید؟ 

* * * * *

پاسخ‌های هنرمندان به‌تریتب حروف الفبای نام خانوادگی:

زهره آرامیان

پاسخ ۱- من زهره آرامیان ساکن ونکوور هستم. سابقهٔ فعالیت هنری من برمی‌گردد به دوران دبیرستانم در ایران که برای اولین‌بار در مسابقات استانی در استان فارس شرکت کردم و علاقهٔ اصلی من هنر مینیاتور و تذهیب است. البته به‌تازگی روایتگری را زیر نظر خانم رزیتا معینی شیرازی آغاز کرده‌ام.

پاسخ ۲- حضور در این نمایشگاه برای من افتخاری است که بتوانم با آن در توانمندسازی زنان در ایران، خدمت‌رسانِ جامعه باشم. در کل نقاشی برای من راهی است که با آن می‌توانم احساسم را بیان کنم و این نمایشگاه طریقی است که با آن می‌توان به مشارکت و همدلی رسید که در اینجا از بانیان آن تشکر می‌کنم.

پاسخ ۳- در مورد موضوعی که به‌عنوان مدل انتخاب کرده‌ام، همیشه یک مطلب مد نظرم بود و آن هم سیمای رنج و زحمت‌کشی زنانی که در عین خانه‌داری یا بچه‌داری به اقتصاد خانواده هم کمک می‌کنند و این صبوری و تحمل فقط از عهدهٔ ایشان ساخته است و امیدوارم روزهایی که در راه است برای این زنان حق و حقوقی برابر با مردان را رقم زند. با سپاس از شما و همکارانتان، موفق و سلامت باشید.

* * * * *

نرگس آقاحسینی

پاسخ ۱- نرگس آقاحسینی هستم، نقاش و سفالگر و سرامیست. لیسانس و فوق لیسانسم را از دانشگاه هنر و معماری تهران گرفته‌ام. بیش از بیست سال است که نقاشی می‌کنم و سال‌ها در تهران در دانشگاه و هنرستان تدریس کرده‌ام (حدود پانزده سال). در نمایشگاه‌ها، سمپوزیوم‌ها و فستیوال‌های نقاشی زیادی در ایران و خارج از ایران در کشورهایی مثل آمریکا، انگلستان، ایتالیا، جمهوری چک، ترکیه، قطر و گرجستان شرکت داشته‌ام.

پاسخ ۲- از آنجایی‌که همیشه زنان و مسائل و مشکلات آن‌ها موضوع نقاشی‌های من است، هر موضوعی که مرتبط با زن باشد، نظر مرا جلب می‌کند. جدا از موضوع نمایشگاه فعلی که برای من بسیار جذاب است، مسئلهٔ حمایت از کارآفرینی زنان و اینکه عواید نمایشگاه به آن‌ها تعلق می‌گیرد، برای من واقعاً ارزشمند و قابل‌تحسین است و خوشحال‌ام که نقش کوچکی در این کار بزرگ دارم.

پاسخ ۳- قطعاً کارکردن برای این نمایشگاه حس متفاوتی برایم داشت. سال‌هاست که موضوع نقاشی من زنان‌اند، اما همیشه با نقاشی‌هایم به این فکر می‌کردم که بتوانم حسی از رنج و محدودیت و تبعیض را به مخاطب القا کنم، حسی که بیشتر زن‌ها در جامعهٔ ما درگیر آن‌اند و از آن زخم خورده‌اند. اما موضوع این نمایشگاه من را با بُعد دیگری از مسائل زنان روبرو کرد. چیزی که واقعاً مرا به‌وجد آورد و به فکر فرو برد، کارآفرینی برای زنان بود. به‌اعتقاد من مهم‌ترین و اصلی‌ترین راه استقلال برای یک زن استقلال مالی است و خصوصاً اینکه در جوامعی نظیر کشور ما زن‌ها با داشتن استقلال مالی، دیگر مجبور به تحمل خیلی از زورگویی‌ها، تبعیض‌ها و سختی‌ها نیستند و می‌توانند به شکوفایی برسند. زن‌هایی که کار می‌کنند و در بُعد اقتصادی خانواده نقش دارند، به‌مراتب آگاهی‌های بالاتری کسب می‌کنند و این آگاهی به رشد اندیشه و توانمندی آنان و خانواده‌شان هم بسیار کمک می‌کند.

در پایان از بنیاد نیکوکاری یارا که این کار ارزشمند را انجام می‌دهد، گالری نازنین و نشریهٔ خوشنام و فعال رسانهٔ همیاری تشکر می‌کنم.

* * * * *

رضا اسدی سمیع

پاسخ ۱- رضا اسدى سمیع هستم، از سال‌ها پیش در زمینهٔ هنرهاى نمایشى و طراحى فعالیت داشته‌ام و جدیداً مدتی است که در زمینهٔ هنرهاى سرامیک و نقاشى کار مى‌کنم.

پاسخ ۲- موضوع کارآفرینى زنان ایرانى همیشه یکى از دغدغه‌هاى من در زمینهٔ مسائل اجتماعى ایران بوده است. از اینکه با هنرم مى‌توانم در زمینهٔ حمایت از خانم‌هایى که بار مسئولیت خانواده را به دوش مى‌کشند، قدمى بردارم خوشحال‌ام. قطعاً پدیدآوردن اثرى با موضوع زنان کار و نقش حامیان این برنامه، براى من افتخارآمیز است. وظیفهٔ اصلى هنرمند تولید محتواى فرهنگى‌ای است که مسائل اجتماعى و سیاسى زمانه را بازگو مى‌کند.

پاسخ ۳- از اینکه این نمایشگاه این فرصت را به من داد، احساس رضایت درونى مى‌کنم و از برنامه‌گذاران محترم این نمایشگاه سپاسگزارم.

* * * * *

نسرین اسلم

پاسخ ۱- نسرین اسلم هستم و حدود ۳۵ سال است که به کارهای هنری و تدریس در حرفهٔ نقاشی با متد و سبک‌های گوناگون مشغول‌ام، همچنین تجربهٔ حضور در نمایشگاه‌های مختلف انفرادی و گروهی در ایران و خارج از ایران را داشته‌ام.

پاسخ ۲- افتخار آشنایی با بنیاد نیکوکاری یارا را از طریق فیس‌بوک و دوستان گرامی به‌دست آورده‌ام. 

پاسخ ۳- موضوع زنان، وضعیت آنان از نظر کار و زندگی و روابط آن‌ها با جامعه در ایران، همیشه از موضوعات مورد علاقه من بوده است. از اینکه احساس خودم دربارهٔ آن‌ها را در قالب اثری هنری بیان می‌کردم، شاد و خرسند بودم.

* * * * *

فهیمه الیاس

پاسخ ۱- فهیمه الیاس هستم. از ۱۶ سالگی به هنر نقاشی ومجسمه‌سازی جلب شدم و در این زمینه‌ها کار کردم. وقتی امکانات تحصیلی برای هنر کم و دانشکده‌های هنر تعطیل شدند، به بلژیک آمدیم و الان حدود سی و چهار سال است که در شهر اوستنده (Oostende) بلژیک زندگی می‌کنم. سال‌ها در زمینهٔ خلاقیت و هنر به نوجوانان تدریس کرده‌ام و نقاشی و سرامیک و مجسمه‌سازی را ادامه داده‌ام.

پاسخ ۲- در فیس‌بوک اطلاعیه‌های بنیاد نیکوکاری یارا را دیدم و چون تکیهٔ فعالیت‌هایشان بر کمک‌رسانی به زنان است، این بنیاد را انتخاب کردم. برایم جالب است که کسانی در دورترین فاصله با ایران زندگی می‌کنند و در فکر کارآفرینی در آنجا هستند و باعث می‌شوند که آن زنان به خود به چشم یک انسان موفق نگاه کنند و نه کسی که محتاج و ناتوان است.

پاسخ ۳- هنگامی که نقش این زن را می‌کشیدم، گرچه شنیده بودم که او نابیناست، حس می‌کردم دید قشنگی دارد. چشمِ دلش روشن و زیباست. پنجره باز بود و بوی قهوهٔ صبحگاهی مشامم را پر کرده بود. قلم به‌دست صورتِ زیبادلی را می‌کشیدم که در او نگاهی پرآب با درخشش زیاد می‌دیدم. چنان روی زمین نشسته که انگار سال‌هاست روی پا نایستاده، گویی خانه‌اش زیر آفتابی گرم خوابیده و خاطراتش رنگی دیگر دارد. شاید آسمان راز نگاهش را بخواند، گویی می گوید باید بروم تا بتوانم سکوت را از قلبم پاک کنم، سبدی ببافم تا نانی درآورم و به‌سوی خانه روم، ای گنجشک‌ها، ای ابرها، ای خورشید بروید به کودکانم خبر بدهید چشمانم آفتاب را می‌خواند.

* * * * *

احمدرضا پیک

پاسخ ۱- من احمدرضا پیک هستم و بیش از شش سال است که ساکن ونکوورم، اما در اینجا فعالیت هنری برای نمایشگاه نداشته‌ام. در ایران مهندس معمار بودم و در زمینهٔ موسیقی (گیتار کلاسیک و پاپ) و نقاشی فعالیت‌هایی داشتم.

پاسخ ۲- خیلی خوشحال‌ام که این نمایشگاه و با این عنوان خیرخواهانه برگزار می‌شود. من به‌قدری تحت تأثیر قرار گرفتم که پس از سال‌ها دوری از نقاشی دوباره قلم به دست گرفتم و امیدوارم این‌گونه یادآوری‌ها هرازچندگاهی باشد تا بتوانیم هرجای دنیا که باشیم، کمک‌رسان به این عزیزان باشیم. برای این کار فقط کمی همت لازم است.

پاسخ ۳- من معمولاً سوژه‌های کارهای هنری‌ام دلی بود و عنوان‌داشتن برای شروع کار را دوست نداشتم، اما به‌خاطر آشنایی قبلی با بنیاد یارا و دلسوزی دست‌اندرکاران و دیدن به‌ثمرنشستن برخی از کمک‌ها در این قاب‌های زیبا، بسیار مشتاقانه مشغول به نقاشی شدم و حس غیرقابل‌وصفی داشتم و اصلاً نگران این نبودم که بعد از سال‌ها نقاشی‌نکردن نتیجهٔ کار چه می‌شود.

* * * * *

فرحناز ثمری

پاسخ ۱- من از سن ۲۰ سالگی فعالیت‌های هنری‌ام را شروع کردم‌. از دانشگاه تهران در دکوراسیون داخلی فارغ‌التحصیل شدم و در کنار آن کلاس‌های نقاشی با اساتید برجسته دانشگاه و تدریس نقاشی را ادامه دادم. سال ۲۰۱۰ به ونکوور مهاجرت کردم و از همان بدو ورود فعالیت‌های هنری‌ام را شروع کردم. در دانشگاه هنر امیلی کار دوره‌های نقاشی پیشرفته را گذراندم و آتلیه هنری خودم را افتتاح کردم. دو بار در مسابقات گلدن براش لایو پیتینگ به‌همراه دوستم سارا مهجوری شرکت کردم و برنده شدیم و بیش از ۳۰ بار در لایو پیتینگ‌های متعدد و آکشن‌های خیریهٔ کانادایی شرکت کرده‌ام. بیش از ۲۰۰ نمایشگاه انفرادی و گروهی داشته‌ام و در حال حاضر کارهای من در Vancouver Fine Art Gallery و Chali-Rosso Art Gallery به‌صورت دائم نمایش داده می‌شود.

پاسخ ۲- به‌نظر من شرکت در نمایشگاه‌های خیریه به‌نفع ایرانیان و هم‌وطنان داخل ایران و گذاشتن برنامه‌هایی از این قبیل می‌تواند حرکت بسیار مثبتی باشد برای زنان زحمتکشی که در ایران هیچ پشتوانه‌ٔ حمایتی در این شرایط سخت ندارند و من به‌عنوان زنی هنرمند دوست دارم نقشی در این حرکت خیرخواهانه داشته باشم.

پاسخ ۳- تعظیم می‌کنم به تمام زنان قوی و زجرکشیدهٔ سرزمینم که همیشه ایستاده‌اند و هیچ‌گاه تسلیم نشده‌اند. این زنان از اعماق تاریخ سرزمینم از گذشته تا به امروز همواره شکوه و عظمتشان را حفظ کرده اند و من چقدر به زن‌بودن‌ام می‌بالم.

* * * * *

سهیلا جعفری

پاسخ ۱- سهیلا جعفری هستم. نقاشی برای من کاری ذوقی است و نه یک شغل. فعالیت هنری من در زمینهٔ نقاشی رنگ روغن است که آن را زیر نظر استاد علی‌رضا صدقدار در سال ۲۰۱۷ شروع کردم. خوشحال‌ام بگویم عمدهٔ نقاشی‌هایم را فروخته‌ام و عمدهٔ درآمدهای آن به مؤسسات خیریه که در ایران فعالیت دارند، تعلق یافته است. از جمله نقاشی‌هایی را به نمایشگاه‌هایی که خیریهٔ باران توسط خانم سبزواری و همکارانشان برگزار کردند، هدیه کرده‌ام که خوشبختانه همگی به‌نفع خیریه به‌فروش رفته‌اند.

پاسخ ۲- مثلی هست که می‌گوید: «به‌جای دادنِ ماهی، به من ماهیگیری را بیاموز.» بنابراین آموزش‌دادن ماهیگیری به زنان و فراهم کردن وسایل ماهیگیری برای آنان، قطعاً بهتر از دادنِ ماهی به آن‌هاست.

زنان را بایستی متکی به توانایی‌هایشان بار آورد و وسایلی را برای آن‌ها فراهم آورد که به‌طور مستقل بتوانند کار کنند و منبع درآمدی برای خود و خانواده‌شان باشند. با کمک به چنین زنانی ما نه‌تنها آن‌ها را از لحاظ مالی مستقل بار می‌آوریم، بلکه به آن‌ها این امکان را می‌دهیم که فرزندانشان را در محیطی امن‌تر، بهتر و شاداب‌تر پرورش دهند.

پاسخ ۳- حقیقت اینکه من یک مجموعه نقاشی در مورد زن و کار در محیط کشاورزی و دامداری قبل از دوران کرونا کشیدم که همگی با استقبال مواجه شدند و به‌فروش رفتند و این کار ادامهٔ کارهای قبلی من خواهد بود. خوشحال‌ام که می‌توانم توانمندی زنان را حداقل در یک حوزهٔ کاری به‌تصویر کشیده و در معرض دید عموم بگذارم. امیدوارم کارم موردقبول بازدیدکنندگان نمایشگاه قرار گیرد و خریداری شود که در این‌صورت کل درآمد آن را به بنیاد نیکوکاری یارا می‌دهم تا برای تجهیزکردن مادر دیگری برای تأمین معاش زندگی خود و خانواده‌اش به‌کار گیرند. 

* * * * *

فرشته چهرزاد

پاسخ ۱- فرشته چهرزاد هستم. من از کودکی به نقاشی علاقه داشته‌ام. کار با آبرنگ را در دوران دبیرستان شروع کردم و با رنگ روغن ادامه دادم. پس از وقفه‌ای طولانی حدود پنج سال پیش آموزش نقاشی را نزد استاد بسیار هنرمند خانم مونیکا کاویانی عزیز شروع کردم و هنوز در مرحلهٔ یادگیری هستم، با تشویق و راهنمایی ایشان اخیراً نمایشگاهی از کارهایم برگزار شد.

پاسخ ۲- از آنجا که با فعالیت‌های انسان‌دوستانهٔ بنیاد نیکوکاری یارا آشنا بودم، میل داشتم که من هم در این کار خیر و حمایت از مردم عزیزمان شرکت داشته باشم. 

پاسخ ۳- این بار احساس خیلی بهتری نسبت به نقاشی‌های پیشین خود داشتم، چرا که می‌توانستم قدمی هر چند کوچک در راه کمک به زنانی بردارم که در ایران هستند. از اینکه توسط یارا به آن‌ها دسترسی پیدا شده و می‌توانستم با آن‌ها ارتباط برقرار کنم، حس شادی و سرور داشتم.

* * * * *

ندا حامد

پاسخ ۱- من ندا حامد هستم، ۴۸ ساله، فوق لیسانس زبان فرانسه، ساکن نورث ونکوور و مادر دو فرزند ۲۱ و ۱۲ ساله. کارهای هنری جدیدم را از زمان تعطیلی و خانه‌ماندن به‌خاطر کووید-۱۹ شروع کردم. البته از سه سال پیش نقاشی را با خانم نازیلا رفیع‌زاده شروع کرده بودم، ولی در زمان همه‌گیری کارهای دیگری ازجمله dot painting و pebble art را شروع کردم. 

پاسخ ۲- حمایت از بانوان هم‌وطن کار ارزشمندی است و خوشحال‌ام که مشارکت کردم. توانمندکردن زنان، نقش مؤثری در بهبود اوضاع جامعهٔ ایرانی خواهد داشت.

پاسخ ۳- کاری که تقدیم می‌کنم تابلویی ترکیبی از نقاشی و سنگ است که یک زن خیاط را نشان می‌دهد. خوشحال‌ام اگر توانسته باشم کمک کوچکی به بانوان زحمت‌کش هم‌وطن کرده باشم.

* * * * *

نازیلا رفیع‌زاده

پاسخ ۱- من، نازیلا رفیع‌زاده، دانش‌آموختهٔ دانشکدهٔ علوم توان‌بخشی از دانشگاه علوم پزشکی ایران در رشتهٔ فیزیوتراپی هستم و برای مدت ۲۰ سال در بیمارستان شهدای هفتم تیر در شهر ری، به‌عنوان فیزیوتراپیست مشغول به کار بودم. در دسامبر ۲۰۱۰، به‌همراه همسر و پسر ۱۷ ساله‌ام به کانادا مهاجرت کرده و در نورث ونکوور ساکن شدم. از کودکی به نقاشی علاقهٔ وافر داشتم، ولی از سن ۲۵ سالگی به‌طور مستمر زیر نظر استاد مهدی علیزاده در تهران، در زمینهٔ طراحی، سیاه‌قلم و رنگ روغن مشغول به آموختن شدم. در حال حاضر، در زمینه‌های شعر و نثر ادبیات فارسی و نقاشی فعالیت دارم و اصول طراحی و نقاشی با اکریلیک و رنگ روغن را در خانه آموزش می‌دهم.

پاسخ ۲- نمایشگاه کنونی، پل ارتباطی عاطفی‌ای است بین من و آنچه که در ایران می‌گذرد. در جامعهٔ مردسالار کنونیِ ایران، با توجه به سیاست‌ها، فشارها و سوءمدیریت موجود که سایهٔ سیاهش همیشه بر سر زنان مخصوصاً زنان سرپرست خانوار بوده و است، نقش چنین سازمان‌های مردمی‌ای چه در داخل و چه در خارج از کشور، که به‌جای دادنِ ماهی، ماهیگیری آموزش می‌دهند بسیار پررنگ می‌شود.

مشارکت من، گرچه با توجه به درگیری‌های روزمره شاید بسیار کم‌رنگ باشد، ولی مُهر تأییدی است بر حرکت سازنده و مثبت این گروه و نیز نشان از اعتماد به دست‌هایی است که پرچم این مجموعه را به اهتزاز در آورده‌اند.

پاسخ ۳- در مقایسه با سایر کارهای خودم که همیشه الهام‌گرفته از گل‌ها و زیبایی‌های طبیعت بوده، این کار، حال‌وهوای دیگری داشته‌ است. سعی من بر این بوده تا جایی که در دانش و توانم است، در این وقت کم حس تلاش و رنجی را که یک زن سرپرست خانوار دارد، بتوانم به‌تصویر بکشم. البته لازم به ذکر است که عکاس قبلاً شکار لحظه‌ها را انجام داده است. در انتها از خداوند پیروزی و توفیق در این حرکت زیبا را برای خانم سبزواری عزیز و تمامی همیاران گرامی‌شان مخصوصاً مجلهٔ رسانهٔ همیاری، آرزومندم.

* * * * *

افسانه رودگر

پاسخ ۱- من از سال ۱۳۸۰ مطابق با ۲۰۰۱ میلادی فعالیت هنری‌ام را با پرتره و با استفاده از کُنته و مداد شروع کردم. در این رابطه در دو نمایشگاه شرکت نمودم. متأسفانه به‌دلیل کارم که تمام‌وقت بود و خودم سرپرستِ خودم بودم، فقط دو سال ادامه دادم. از سال ۱۳۹۳ مطابق با ۲۰۱۴ میلادی مجدداً نقاشی را با آبرنگ شروع کردم. آبرنگ را با تماشاکردن پدرم در حال کار، در زمانی که در خانهٔ پدری‌ام زندگی می‌کردم، یاد گرفتم. پدرم در زمان حیاتشان استاد هایپررئالیست بودند. موضوعات من غالباً حیوانات و طبیعت است که هر دو الهام‌بخش من‌اند. در این مدت در چندین نمایشگاه شرکت کرده‌ام.

پاسخ ۲- با عرض خسته نباشید به خانم مینا سبزواری، باید باید بگویم که واقعاً دستشان درد نکند با برپایی این نمایشگاه به زنان زحمت‌کش کشورمان کمک می‌کنند؛ زنانی که همسرانشان به‌دلایل مختلف مانند اعتیاد، زندان و… قادر به کارکردن نیستند یا همسرانشان را از دست داده‌اند و بار مشکلات خانواده به دوش آن‌ها افتاده است. باید بگویم که این کمک‌ها در حقیقت باید از طرف دولت کشورمان باشد، ولی متأسفانه دولت ما در این زمینه هیچ‌کاری نمی‌کند و این کمک‌ها همیشه از طرف مردم بوده و است. من بسیار خوشحال‌ام که سهم بسیار کوچکی را در این زمینه ایفا می‌کنم. 

پاسخ ۳- حس من در زمان ایجاد این اثر صددرصد متفاوت با آثار دیگرم بوده است. در درجهٔ اول چون هدفم کمک به زنان زحمت‌کش است، بسیار خوشحال بودم و احساس می‌کردم که چقدر خوب است که با خلق این اثر کمکی به آن‌ها می‌کنم و در درجهٔ دوم چون انتخابم زنی است که در روستا مشغول نخ‌ریسی است، خواستم زنده‌دلی و عشق به زندگی این زنان را با انتخاب رنگ‌های زیبایی که در پوشش‌شان است، تحسین کنم.

* * * * *

پروانه رودگر

پاسخ ۱- من پروانه رودگر هستم، ساکن ونکوور. در سال ۱۹۸۴ با همسر و دو فرزندم به ایتالیا، شهر فلورانس مهاجرت کردیم. با بیش از ۳۵ سال تجربه در مجسمه‌سازی، در حال حاضر به کار هنری در این زمینه و نیز آموزش آن مشغول‌ام. 

من کار هنری‌ام را از سال ۱۹۸۶ در کالج The Artistic Lyceum در فلورانس ایتالیا، زیر نظر استاد مجسمه‌ساز، آنتونیو‌دی توماسو، و استاد مجسمه‌ساز سرامیکی مشهور ایتالیایی، مارچلو فانتونی، آغاز کردم. سپس تحصیلات هنری‌ام را در دانشگاه Eta ‘Libera فلورانس به‌پایان رساندم و در رشته‌های سرامیک، گچ و ریخته‌گری تخصص یافتم. همچنین گواهینامهٔ کار با سنگ را از مدرسهٔ هنر Porta Romana در فلورانس دریافت کردم. 

آثار هنری من در کشو‌رهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا، اروپا و استرالیا به‌نمایش گذاشته شده است. آخرین نمایشگاه فضای بازم در سال ۲۰۱۸ در سیدنی استرالیا، در نمایشگاه Sculpture by the Sea, Bondi برگزار شد.

پاسخ ۲- با تشکر از خانم مینا سبزواری به‌خاطر فعالیت‌هایشان برای کمک به زنان ایرانی‌ای که شرایط دشواری برای گذران زندگی دارند، خوشحال‌ام که مرا هم در جزئی از این فعالیت شرکت داده‌اند.

متأسفانه ارگان‌های دولتی کشورمان از زنان محروم و آن‌هایی که مسئولیت اصلی خانواده را به‌عهده دارند، حمایت چندانی نمی‌کنند و نه تنها روزبه‌روز به مشکلات روزمرهٔ زنان می‌افزایند، بلکه عملاً حل مشکلات و تسهیل آن‌ها را به‌عهدهٔ خود آنان گذاشته‌اند. 

در مورد موضوع این نمایشگاه، یعنی کمک به کارآفرینی برای زنان محروم، به‌نظر من کارآفرینی و ایجاد امکانات برای کارکردن زنان نه تنها بخشی از مشکلات مادی آن‌ها که از اصلی‌ترین مشکلات آن‌هاست، حل می‌کند، بلکه زمینه‌ساز فضای بهتر در خانواده می‌شود، آرامش بیشتری برای فرزندان در محیط خانواده فراهم می‌شود، تصور بهتر و سازنده‌تری از زن و مادر در خانواده ایجاد می‌شود و اینکه کمک می‌شود تا فرهنگ سازندگی و تولید در خانواده ترویج شود.

پاسخ ۳- در مورد حسی که من هنگام درست‌کردن این مجسمه داشتم، قطعاً درک من از سوژهٔ این کار روی کارم تأثیر گذاشته و یقیناً من حس متفاوتی داشته‌ام. من در حین انجام این کار سعی کردم احساس زنی را درک کنم که تنهاست یا حمایت چندانی ندارد، مشکلات مالی زیادی دارد و مسئولیت نگهداری بچه‌هایش با اوست. امیدوارم که توانسته باشم این حس را به کارم منتقل بکنم. با امید به موفقیت

* * * * *

هنگامه زکی‌پور

پاسخ ۱- هنگامه زکی‌پور هستم. حدود هشت سال پیش آموزش نقاشی را در خدمت دوست عزیزم خانم فرحناز ثمری شروع کردم و الان هم فقط به‌صورت آماتور و تفریحی نقاشی می‌کشم و در این زمینه حرفه‌ای نیستم.

پاسخ ۲- موضوع این‌ نمایشگاه و کلاً فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در جهت یاری‌رساندن و ایجاد اشتغال برای زنان سرپرست خانوار در ایران، بسیار باارزش و قابل‌تقدیر است. من هم فکر کردم به‌نوبهٔ خودم با خلق یک اثر هنری، ممکن است بتوانم نقشی در این کار خیر داشته باشم.

پاسخ ۳- قطعاً موضوع نقاشی من این‌بار بسیار متفاوت است و با امید به کمک‌رسانی و پشتیبانی از زنان زحمت‌کش ایران کشیده شده و حس متفاوتی از خلق یک اثر صرفاً هنری یا زیبا را داشت. هر نقشی و رنگی که بر بوم گذاشته می‌شد، به یاد و با امید کمک‌رسانی به همنوعم بوده است. به امید توفیق

* * * * *

افشین سبوکی

پاسخ ۱- افشین سبوکی هستم. با سابقهٔ حدوداً ۲۵ ساله در زمینهٔ طراحی کارتون؛ کاریکاتور و انیمیشن. تجربهٔ برگزاری چندین نمایشگاه فردی و گروهی کارتون و کاریکاتور را در ایران، ترکیه و کانادا داشته‌ام. همچنین در چندین جشنواره از جمله فستیوال بین‌المللی کاریکاتور تهران، عضو هیئت داوران بوده‌ام. در حال حاضر در کانادا در رشتهٔ انیمیشن مشغول هستم و البته با چند مجله و وبسایت در زمینهٔ کارتون و کاریکاتور همکاری دارم.

پاسخ ۲- به‌نظر من هر قدمی که در حمایت از هم‌وطنان محروم برداشته شود، با ارزش و مؤثر است و باید مورد حمایت قرار بگیرد.

پاسخ ۳- من معمولاً تلاش می‌کنم در کنش‌هایی که برای حمایت از هم‌وطنان داخل ایران صورت می‌گیرد، شرکت کنم. بعد از اطلاع از این حرکت مثبت و شناختی که از فعالیت‌ها و پیگیری‌های خیرخواهانهٔ سرکار خانم سبزواری دارم، با کمال میل و افتخار به این گروه پیوستم. به امید اینکه از طریق این حرکت سمبلیک قدم کوچکی برای بانوان ایرانی برداشته شود.

* * * * *

آتوسا سیدین آزاد

پاسخ ۱- من آتوسا سیدین آزاد متولد سال ١٣۵۶ هستم. من در نازنین آکادمی زیر نظر نازنین جان کار سیاه قلم و پاستیل انجام می‌دهم. 

پاسخ ۲- از طریق فیس‌بوک خانم سبزواری عزیز و نازنین جان از قصد عزیزان برای برگزاری این نمایشگاه مطلع شدم.

پاسخ ۳- از صمیم قلبم برای شرکت در این نمایشگاه و حمایت از زنان زحمتکش سرزمینم احساس خرسندی دارم و امیدوارم بتوانم با همگام‌شدن با عزیزان هنرمند قدمی مؤثر در این زمینه بردارم.

* * * * *

مهین شریلی

پاسخ ۱- با سلام و عرض ارادت، خدمت خانم سبزواری، من مهین شریلى فارغ‌التحصیل رشتهٔ صحنه‌آرایى از دانشگاه هنر در ایران هستم. به‌مدت چندین سال در هنرستان‌هاى ایران مشغول تدریس مبانى هنرهاى تجسمى بوده‌ام و به‌مدت بیست و دو سال بعد از اینکه به ونکوور آمدم در زمینهٔ نقاشى و صحنه‌آرایى فعالیت داشته‌ام و در این زمینه‌ها آثار متعددی را با موضوعات مختلف خلق کرده‌ام. 

پاسخ ۲- به‌نظرمن براى زنان محرومى که مسئولیت مخارج زندگی‌شان را دارند، کارآفرینى حرکتی انسانی و باارزش است که برکات فراوانی را برای جامعه و فرد به‌همراه دارد. 

پاسخ ۳- نگاه به مقولهٔ «زنان کار» به‌طور معمول تداعی نوعی فلاکت و تاریکى را به‌همراه دارد. هدف من در اثر ارائه‌شده توجه به جنبهٔ والا و زیبای حمایت از این بانوان است و سعی کردم با استفاده از رنگ‌ها روشنایى این احساس به‌نمایش گذارده شود. رنگ‌های به‌کاررفته در این طرح و نقش فرش، با دستان هنرمند بانوی بافنده در هم مى‌آمیزند و اثری خلق می‌کنند که پیام‌آور زیبایی و زندگی است، چه آنکه هیچ رنگى بى‌دلیل و بى‌اذن عاشق بافندهٔ آن بر دار گره نمى‌خورد و نمی‌نشیند. وجود پرنده‌ها در تابلو بیانگر امید و رهایی و ارج‌نهادن بر زیبایى اثر هنریِ زنده و پویای این زنان است و نقوش اسلیمى به مثابهٔ درختى قوی و استوار با شاخ و برگ‌هاى زندگى می‌باشند.

* * * * *

لیلا طاهری

پاسخ ۱- لیلا طاهری هستم. سال‌هاست در زمینهٔ نقاشی و گرافیک در ایران و تا حدودی هم در اینجا فعالیت‌هایی داشته‌ام. در ایران نمایشگاه‌هایی برگزار کرده‌ام. در اینجا هم با موضوع زنان با عنوان فریاد سکوت و Stop Abuse Women در مکان‌های مختلفی در ونکوور نمایشگاه‌هایی داشته‌ام.

پاسخ ۲- موضوع زنان و مشکلات زنان همواره موضوع مورد علاقهٔ من بوده است، چه در ایران، چه اینجا. با بنیاد یارا و خانم سبزواری عزیز مدت‌هاست در ارتباطم و هر کمکی بتوانم برای کارآفرینی زنان انجام بدهم خوشحال می‌شوم.

پاسخ ۳- ایدهٔ نمایشگاه با این موضوع، بسیار زیبا و قابل‌تقدیر است و من به‌شخصه در زمان کشیدن این طرح خیلی با کارم ارتباط برقرار کردم. با تصور اینکه این بافندهٔ فرش دارد کل آرزوهای خودش و خانواده‌اش را با این فرش می‌بافد. سعی کردم احساسم را با این نقاشی به‌تصویر بکشم. با آرزوی سلامت و موفقیت برای همهٔ دست اندرکاران

* * * * *

مریم عابدی

پاسخ ۱- من مریم عابدی، ساکن کوکئیتلام هستم. از میان هنرها بیشتر به نقاشی، تئاتر و موسیقی علاقه‌مندم، اما در حال حاضر از بین هنرها فقط گاهی کار نقاشی انجام می‌دهم. به فعالیت اجتماعی، خصوصاً برای هم‌وطنان و هم‌زبانانم علاقه دارم و سعی می‌کنم در حد امکان به آن‌ها کمک کنم. نقاشی را حرفه‌ای نیاموخته‌ام، اما از سال ۲۰۱۸ خیلی بیش از پیش در این زمینه فعال شدم و همان سال در دو نمایشگاه گروهی در ونکوور شرکت کردم. تکنیک مورد استفادهٔ من اکثراً اکریلیک روی بوم است.

پاسخ ۲- مدت‌ها بود نقاشی نکشیده بودم، اما موضوع و اهداف این نمایشگاه انگیزه‌ای قوی برای شرکت‌کردن و ارائهٔ کار در من ایجاد کرد. 

پاسخ ۳- خوب است زنان شجاع و توانمند ایران می‌توانند، هرچند از راه دور، حمایت و گرمی دست‌های ما را حس کنند. همین کارها اگر زنان زحمت‌کش و پرکار ایرانمان را دلگرم کند، خود انگیزه‌ای بزرگ و متفاوت است.

* * * * *

مونیکا کاویانی

پاسخ ۱- مونیکا کاویانی هستم، مدرس نقاشی رنگ روغن و سبک کارم رئال، مدرن و آبستره است. به‌مدت بیست سال تدریس نقاشی رنگ روغن کرده‌ام و در نمایشگاه‌های آثار هنری در ایران، لندن و کانادا به‌صورت انفرادی و گروهی حضور داشته‌ام. همچنین برای هنرجویانم نمایشگاه‌های نقاشی برگزار کرده‌ام.

پاسخ ۲- بی‌شک حمایت از کارآفرینی زنان، می‌تواند آثار مثبتی در تقویت دیدگاه‌ها به توانایی‌های بی‌بدیل زنان داشته باشد. انسان‌هایی با افکار مثبت که به‌جای خیال‌بافی، برای رسیدن به اهدافشان تلاش کرده‌اند. من هم به‌عنوان عضو کوچکی در این مجموعه با نگاهی مثبت و با عشق، کار کوچکی را با عنوان ستایش، انجام دادم. بسیار ستودنی است دست‌ها و افکار کارآفرینان عزیز.

پاسخ ۳- زنان زحمت‌کش سرزمینم، انسان‌هایی پرمهرند. مهربانی آئین مردم ایران است. با حضور در این نمایشگاه گرمی قلب‌های مهربانشان را حس کردم. حسی متفاوت و زیبا که امیدوارم در خلق اثرم هم نمایش داده شده باشد.

* * * * *

سپیده کاوسی

پاسخ ۱- سپیده کاوسی هستم. از کودکی علاقهٔ زیادی به نقاشی و فعالیت‌های هنری داشتم و در ۷ سالگی به اولین کلاس نقاشی رفتم. این مسیر ادامه داشت تا زمانی که تصمیم گرفتم به هنرستان بروم و به‌صورت آکادمیک نقاشی را ادامه بدهم. لیسانس نقاشی خود را از دانشگاه تهران گرفتم و تصمیم گرفتم برای ادامهٔ این مسیر و رسیدن به اهدافم مهاجرت کنم و در حال حاضر به‌ تحصیل هنرهای زیبا و هنرهای نمایشی در داگلاس کالج مشغول‌ام. 

سبک اصلی من تلفیق فلسفه و هنر است که در تابلوهای سه‌لته اجرا شده‌اند و از نظر مفهوم مکمل یکدیگرند. 

بیش از ۱۰ سال سابقهٔ کار و آموزش در زمینهٔ نقاشی‌های آمیخته (Mixed Media)، مدرن و برجسته دارم. طراحی و اجرای پروژه‌های هفت‌سین برای شهرداری، مراکز خرید و شرکت‌ها، کاشی‌کاری، طراحی خطاطی (Calligraphy) اسم، شعر… و همکاری با طراحان طلا و جواهر داشته‌ام.

پاسخ ۲- من به‌صورت کاملاً اتفاقی در آخرین روزها از این نمایشگاه مطلع شدم و جذب موضوع و نیت خیر این بنیاد شدم و علاقه‌مند شدم اثری هرچند کوچک در این نمایشگاه ارائه دهم و سهم کوچکی در این کار داشته باشم. 

پاسخ ۳- بله، حس متفاوتی برای اجرای این اثر داشتم. نوعی پارادوکس… شادی برای کمک‌ به آن‌ها و ناراحتی از شرایط سخت زندگی آن‌ها. به‌امید روزی که فقر در دنیا ریشه‌کن شود و تمام استعدادها دیده شوند.

* * * * *

شهلا کربلایی

پاسخ ۱- شهلا کربلایی هستم، رشتهٔ تحصیلی من طراحی داخلی است، اما از سال ۱۹۹۸ میلادی به‌طور مستمر نقاشی سنتی ایرانی را به‌عنوان فعالیت اصلی خودم انتخاب کرده‌ام که نگاره‌سازی ۳۰ اثر اختصاصی برای کتاب Rome’s Stories همراه با تنی چند از دوستانم، یکی از دستاوردهای آن است. همچنین خودم را از لذت نقاشی با تکنیک‌های متفاوت در طول این سال‌ها محروم نکرده‌ام.

پاسخ ۲- تجربه به من نشان داده است که مشارکت و کار گروهی همواره نتایج خوبی را به‌همراه دارد و چه چیزی زیباتر از مشارکت برای این هدف والا.

پاسخ ۳- در طی انجام این کار من با احساساتی متفاوت دست‌به‌گریبان بودم؛ از سویی احساس همدردی و غم برای زنانی سرپرست خانواده که دغدغهٔ خور و خواب خانواده آرامش را از آن‌ها گرفته و از سویی دیگر، احساس خوبی که با شرکت در این نمایشگاه می‌توانم سهم کوچکی را در کنار عزیزانی که در بنیاد یارا بنایی نکو برافراشته‌اند، داشته باشم.

بنی‌آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش زیک گوهرند 

چو عضوی به‌درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار

* * * * *

نیلوفر معیّری

پاسخ ۱- من نیلوفر معیّری هستم و از شش‌سالگی در ترکیه زندگی کرده‌ام. از آنجا که پدرم هنرمند و نقاش بودند، از همان کودکی با هنر آشنا و به آن علاقه‌مند شدم. رشتهٔ تحصیلی‌ام در مقطع لیسانسم نقاشی بود و فوق‌لیسانسم را در رشتهٔ مد و پارچه به‌پایان رساندم. دکترای Qualification in Art (Cinema-tv)‎ من در ادامهٔ همان هنر شامل سینما و تلویزیون هم می‌شود. 

به‌مدت ۲۵ سال در ترکیه استاد هنر در دانشگاه بودم و بعد از آن از سال ۲۰۰۳ در فلورانس تاریخ هنر و طراحی تدریس می‌کنم. حدود ۱۲ سال است که ساکن ونکوورم و در محل Nilufar Art studio (Pera Art Gallery)‎ تدریس آکادمیک نقاشی را برای همهٔ سنین انجام می‌دهم.

پاسخ ۲- از طریق جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی در ونکوور با بنیاد نیکوکاری یارا آشنا و به فعالیت‌هایشان علاقه‌مند شدم. 

پاسخ ۳- بنیاد یارا موضوع زنان و کار را پیشنهاد داده بودند که خیلی برایم جالب بود. سعی کردم توانایی زنان زحمت‌کش شرقی را نشان بدهم و همچنین تمایل آن‌ها برای داشتن کار و حرکت و زندگی سرشار از سازندگی و از این کارم احساس فوق‌العاده خوبی داشتم و دارم.

* * * * *

رزیتا معینی شیرازی

پاسخ ۱- من رزیتا معینی شیرازی مدرس دانشگاه امیلی کار و هنرمند بینا‌رشته‌ای هستم. کار هنری‌ام را بیش از سه دهه پیش با نقاشی شروع کردم و در ادامه عکاسی٬ چیدمان٬ صدا و تصویرسازی هم به کارهایم اضافه شده است. 

پاسخ ۲- به‌نظر من هر حرکتی که به انسان و طبیعت یاری برساند قابل پشتیبانی و حمایت است. هیچ انسانی بدون کمک به دیگر انسان‌ها قادر به ادامهٔ بقا نخواهد بود. در این مقطع شاید بعضی از ما به کمک‌کردن و دیگرانی به کمک گرفتن نیاز دارند. من هم در یکی از این دو گروه قرار دارم. 

پاسخ ۳- کارهای دستی معمولاً در خود روح زنانه دارند. نخ‌ریسی٬ بافتنی٬ خیاطی و تبدیل مواد خام به وسایلی که موجب آرامش و رفاه خانواده می‌شوند، کارهایی‌اند که به‌طور تاریخی زنانه‌اند. در طی انجام مراحل این کار من هم برای ساعاتی خودم را در زمرهٔ زنان تولیدکننده می‌دیدم و با عشق دور نقاشی‌ام را با نخی طلایی بخیه می‌زدم و به موسیقی فولکلور ایرانی گوش می‌کردم. 

* * * * *

سارا مهجوری

پاسخ ۱- من سارا مهجوری، از سال ۲۰۱۲ در ونکوور به فعالیت هنری مشغول‌ام و آثار من به‌مدت چهار سال در Howe Street Fine Art Gallery به‌نمایش گذاشته شده است. هم‌اکنون به‌صورت خصوصی و نیمه‌خصوصی مشغول به تدریس‌ام. من با تکنیک امپرسیونیسم کار می‌کنم و در آثار من ترکیبی از تکنیک‌های مدرن با Palette Knife و رئال در هم آمیخته شده است.

پاسخ ۲- این باعث خرسندی من است که بتوانم گامی در جهت حمایت از زنان محروم و زحمت‌کش وطنم ایران بردارم و از تمام هم‌وطنان عزیزم که در این بنیاد نیکوکاری نقشی ایفا کرده‌اند، کمال تشکر را دارم.

پاسخ ۳- من در حین انجام این کار حس قشنگی را تجربه کردم که در کارهای قبلی نداشتم؛ حس همدلی، حس وحدانیت و یکی‌شدن. به امید فردایی بهتر برای مردم ایران به‌خصوص قشر آسیب‌پذیرمان که پایه‌های اصلی خانواده‌اند و سال‌ها مورد ظلم و بی‌عدالتی و تبعیض جنسی قرار گرفته‌اند؛ زنان وطنم ایران.

* * * * *

نازنین میرمحمد صادقی

پاسخ ۱- نازنین میرمحمد صادقی هستم، متولد مهر ۱۳۵۹و به‌مدت ۳۰ سال است که در زمینهٔ نقاشی (آبرنگ، رنگ روغن و سیاه‌قلم) فعالیت دارم. بالغ بر ۱۵ نمایشگاه انفرادی در ایران و خارج از ایران داشته‌ام و در بسیاری از نمایشگاه‌های گروهی شرکت کرده‌ام. 

پاسخ ۲- موضوع این نمایشگاه بسیار باارزش و قابل‌تقدیر است. امیدوارم با شرکت در این کار گروهی بتوانم در این کار خیر نقشی داشته باشم.

پاسخ ۳- زمانی که شروع به کشیدن این نقاشی کردم، حس متفاوتی در حین کشیدن این اثر در من وجود داشت؛ در تمام زمان به یاد این عزیزان بودم و اینکه امیدوارم بتوانم نقش کوچکی برای کمک‌رسانی به آن‌ها داشته باشم. با تشکر از همهٔ عزیزانی که در این کار گروهی نقشی داشته‌اند.

* * * * *

نکیسا نوروزی

پاسخ ۱- من فعالیت هنری‌ام را از زمانی که هنرستان می‌رفتم به‌صورت جدی‌تر شروع کردم و در دورهٔ چهارسالهٔ دانشگاه، عکاسی خواندم. به‌طور کلی به موسیقی و نقاشی و تئاتر بسیار علاقه‌مندم. ایران که بودم بیشتر عکاسی کار می‌کردم و بعد از مهاجرت علاقهٔ بیشتری به نقاشی پیدا کردم. در سال‌های اخیر نقاشیِ روی صورت یکی از فعالیت‌های موردعلاقهٔ من شده است.

پاسخ ۲- از نظر من این موضوع و به‌طور کلی حمایت زنان از یکدیگر مسئلهٔ بسیار مهمی است و این یکی از دلایل اصلی من برای شرکت در این نمایشگاه بود.

پاسخ ۳- وقتی که کشیدن این طرح را شروع کردم، در تمام مدت به این فکر می‌کردم که شاید این کار دلگرمی هر چند اندکی برای زنان کارآفرین هم‌وطنم ایجاد کند.

* * * * * 

سالومه هنرمند 

پاسخ ۱- سالومه هستم‌ و با دو فرزند و همسرم در ونکوور زیبا زندگی می‌کنم. از سنین نوجوانی همواره به فعالیت‌های هنری علاقه داشته‌ام. در شروع کارم، با علاقه به طراحی‌های تخصصی با مداد و زغال و در ادامه با تکنیک آبرنگ و گواش به خلق آثار نقاشی پرداخته‌ام. بعد از مهاجرت به کانادا دوره‌هایی در دانشگاه NSCAD نوا اسکوشیا گذراندم که در آنجا با هنرهای نصبی و پوششی به‌طور حرفه‌ای آشنا شدم. در سال ۲۰۱۰ استودیوی هنری خود را در پورت مودی تأسیس کردم. در این استودیو به تدریس هنر و انجام پروژه‌های هنری-فرهنگی با مراکز دولتی و شهرداری‌ها مشغول شدم. 

هنر از لذت‌بخش‌ترین سرگرمی‌های زندگی برای من است و در حال حاضر از دید هنری‌ام در کار تخصصی‌ام به‌عنوان مشاور املاک بهره می‌برم.

پاسخ ۲- زنان قلب جامعه‌اند و هر چه زنانِ مستقل‌تر و قوی‌تری داشته باشیم، جامعهٔ استوارتر و سالم‌تری خواهیم داشت. کارآفرینی برای زنان محروم وطنمان یکی از ریشه‌ای‌ترین اقدامات است ‌و باعث افتخار است که بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور هم در این امر فعال است. 

پاسخ ۳- دقیقاً حس متفاوتی دارم، بخشی از این حس مربوط به دوران کودکی خودم‌ است در شهر زیبای اصفهان و خاطرات روشنی که به‌واسطهٔ شغل مادرم در دیدار با قشر محروم جامعه داشتم. زنان زیبا‌رو، زحمت‌کش و مهربانی که با دستان هنرمند و پینه‌بسته مشغول بافت قالی یا پخت‌وپز نان در تنور بودند تا خرج گذران زندگی را دربیاورند. خاطرات شیرین کودکی من در کنار یکی از همان زیبارویان رقم خورد که در ساعات کار مادرم از من نگهداری می‌کرد و برایم غذاهای خوشمزه می‌پخت. اولین طرح‌ها و نقاشی‌هایم‌ با کمک او شکل گرفت؛ طرح‌های زیبای قالی‌هایی که شب‌ها او‌ در خانه می‌بافت. خوشحال‌ام فرصتی ایجاد شده تا بتوانم کمکی به همان گروه زنان عزیز وطنم بکنم.

نوشته از ونکوور با عشق؛ دستِ یاریِ هنرمندان به زنان شایستهٔ وطن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

هفتهٔ گذشته باخبر شدیم که رزیتا معینی شیرازی، هنرمند نقاش و استاد دانشگاه امیلی کار، به‌مناسبت یک‌سالگی کارگاه‌های نقاشی آنلاین که ایده‌اش سال گذشته در اوج همه‌گیری کووید شکل گرفت و خیلی زود به‌ مرحلهٔ اجرا درآمد، نمایشگاه آنلاینی از آثار هنرجویانش با عنوان «رنگ در آینه» ترتیب داده است. بازدید از این نمایشگاه که از ۱۲ نوامبر آغاز شده و تا ۳۱ دسامبر امسال ادامه خواهد داشت، با یک کلیک^۱ برای عموم آزاد و رایگان است. به‌همین مناسبت گفت‌وگویی با این هنرمند شهرمان انجام داده‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم. 

رزیتای عزیز، از وقتی که به ما دادید، بسیار ممنون‌ایم. لطفاً برای شروع کمی از خودتان پیشنیهٔ هنری‌تان برایمان بگویید. چطور شد به نقاشی علاقه‌مند شدید و از چه سنی آن را شروع کردید؟ چه زمانی از ایران خارج شدید و چند سال است که به کانادا آمده‌اید؟ 

از دعوت شما سپاسگزارم. من از کودکی عاشق رنگ بودم. یادم است کلاس اول دبستان مشق‌های شبم را هر روز با یک رنگ از مدادرنگی‌هایم می‌نوشتم. بزرگ‌تر که شدم در دبیرستان رشتهٔ گرافیک خواندم، اما متأسفانه سالی که دیپلم گرفتم به‌دلیل انقلاب فرهنگی دانشگاه‌ها بسته شد. البته بسته‌شدن دانشگاه‌ها مانعی برای یادگیری من نشد. من این شانس را پیدا کردم که با استادان خوبی چون رویین پاک‌باز، عربعلی شروه، بهروز مسلمیان، قباد شیوا، فرشید مثقالی و استاد عزیزم، نصرت‌الله کسراییان، در هنرکده‌های خصوصی کار کنم و پایه‌های تاریخ هنر، نقاشی، آناتومی، عکاسی و کار با موضوعات حماسی را یاد بگیرم.

در سال ۱۹۸۴، بعد از اینکه دانش‌سَراها باز شد و گزینش و تحقیقات محلی شروط اصلی راه‌یافتن به دانشگاه‌ها شد، من بار سفر بستم و به آلمان رفتم. در حین یادگیری زبان آلمانی در کلنِ آلمان، با استادان شهاب موسوی‌زاده و احمد امین‌نظر آشنا شدم و با آن‌ها شروع به کار طراحی و نقاشی کردم و بعد هم به‌طور آکادمیک آموزش دیدم. 

در سال ۱۹۹۰، به کانادا مهاجرت کردم. اول به کالج و بعد هم به دانشگاه امیلی کار رفتم و بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ به ایران برگشتم. در طی سال‌هایی که در ایران نبودم، همیشه به کنکوری که نتوانسته بودم بدهم، فکر می‌کردم. بالاخره موقعیتی پیش آمد که من کنکور دادم و در رشتهٔ تصویرسازی که از حوزه‌های موردعلاقهٔ من بوده و است، با رتبهٔ دهم قبول شدم و مدرک فوق‌لیسانس گرفتم. من تجربهٔ تحصیل و تدریس در ایران را از بهترین تجربیات و اتفاقات زندگی‌ام می‌دانم.

ایران یکی از بهترین کشورها در زمینهٔ تصویرسازی است و همین امروز بهترین جوایز تصویرگری را، که حکم اسکارِ این رشته را دارند، تصویرگران ایران از آنِ خود می‌کنند. من بسیار خوش‌شانس بودم که چنین اتفاقی در زندگی‌ام افتاد که در مهد تصویرگری این دوره را بگذرانم. 

سابقهٔ تصویرگری بر روی ابزار و ادوات در ایران، به هزاران سال پیش برمی‌گردد و از دوران خلافت عباسیان از حدود سال‌های ۷۵۰ میلادی، کتاب‌ها و جراید هم با تصاویر مزین شده‌اند. فرهنگ غنی تصویر در کنار شعر و ادبیات فارسی، بعضاً به‌علت سانسور و خفقان سیاسی، لایه‌ها و کنایه‌های بسیار پیچیده‌ای پیدا کرده که زبان خاص هنر تصویر در ایران را شکل داده است. 

در عین حال، مدیریت هنری تعداد زیادی کتاب در زمینهٔ اسطوره و حقوق شهروندی برای رده‌های سنی کودک و نوجوان را بر عهده داشتم و ادیتوری بخش تصویرگری کتاب ماهِ کودک و نوجوان نیز از جمله فعالیت‌های من در ایران بود. 

در تمام مدتی که مشغول یادگیری هنر بودم، همچنان تدریس هم می‌کردم. زمانی رسید که خواستم مدرس بهتری باشم و به‌طور علمی آموزش هنر را یاد بگیرم. به‌همین دلیل در دانشگاه ویکتوریای کانادا، رشتهٔ آموزش هنر را با تأکید بر آموزش دانشگاهی برای بزرگسالان، انتخاب کردم و دومین فوق‌لیسانس خودم را از آنجا گرفتم. دانش در این رشته قفل‌های بسیاری را در زمینهٔ آموزش هنر برایم باز کرد و به من کمک کرد تا سبک و شیوه‌ام را برای آموزش پیدا کنم.

لطفاً کمی هم از سبک کارتان برایمان بگویید. تصور می‌کنم طی سالیان گذشته سبک‌های گوناگونی را تجربه کرده‌اید و گاه شاید بشود گفت اجراهای متفاوت و جالب کارهایتان، خود داستانی‌ است. 

من کارم را زمانی که هنوز دبیرستان می‌رفتم با هایپر رئالیسم شروع کردم. اشیا را با ذره‌بین می‌دیدم و می‌کشیدم و با خودم مسابقه می‌گذاشتم که وقتی مخاطب شیء و نقاشی را کنار هم ببیند، قادر نباشد نقاشی را از شیء اصلی تشخیص دهد، و خیلی سخت کار می‌کردم. بعد به نقاشی‌های روسی و نقاشی‌های دیواری مکزیکی در سایزهای بزرگ علاقه‌مند شدم و نقاشی‌هایم موضوع‌های حماسی پیدا کردند. در کنار نقاشی، عکاسی هم می‌کردم و عکاسی‌هایم تبدیل به چیدمان‌های بزرگ شدند. با عکاسی تصویرسازی را شروع کردم و دوباره نقاشی به کارهای من برگشت. در کل، من خودم را هنرمند بینارشته‌ای می‌دانم و در کارهای هنری‌ام برای بیان و پیامی که دارم، هم‌زمان از چند رشتهٔ هنری استفاده می‌کنم. 

چند سال است که در دانشگاه امیلی کار مشغول به کارید و چه درس‌هایی تدریس می‌کنید؟ 

از سال ۲۰۰۹ دعوت به کار شدم و ۱۴ سال است که مشغول به تدریس در این دانشگاه‌ام.

من در دو دپارتمان هنرهای پایه و هنرهای تصویری کار می‌کنم و کلاس‌هایی که تدریس می‌کنم، به‌ این شرح‌اند: پروسهٔ خلاقیت، پایه‌های هنر بینارشته‌ای، ایده‌پردازی، اصول و قواعد تصویرسازی، طراحی و تکنیک‌های مختلف نقاشی و تصویرگری. 

اخیراً دوره‌ای با عنوان نقاشی مینیاتور و هنرهای محلی ایران و هند طراحی کرده‌ام که مشغول تدریسش هستم.

طی دو سال گذشته، همه‌گیری کووید چه تأثیری بر کار شما گذاشته است؟ به‌لحاظ تدریس در دانشگاه و نیز دیگر فعالیت‌های هنری مانند برگزاری کارگاه‌های نقاشی.

واقعیت این است که من همیشه در تنهایی کار کرده‌ام و این مدت شاید برای من آرامشی اجباری هم به‌ارمغان آورد و مجبور نبودم از محیط کارگاهم بیرون بروم و بیشتر روی کارم تمرکز پیدا کردم. تدریس در دانشگاه و تمام جلسات دو سالی است که آنلاین شده و من مشکلی در شکل‌گیری ارتباطات و آموزش نمی‌بینم. اتفاقاً این مسئله باعث شده درهای جدیدی به‌روی همه باز شده تا راحت‌تر و در هر مکان جغرافیایی‌ای که باشیم، بتوانیم با هم ارتباط برقرار کنیم. در این مدت، دو نمایشگاه در مرکز میراث فرهنگی کوکئیتلام در مکین هاوس^۲ و گالری هرمیتج کلگری^۳ داشته‌ام که اتفاقاً بازخورد خوبی هم داشته است. 

با توجه به اینکه اخیراً کارگاه‌های نقاشی شما به‌صورت آنلاین برگزار می‌شود، طبیعتاً هنرجویان از هر گوشهٔ دنیا می‌توانند در آن شرکت کنند، هرچند اختلاف زمانی می‌تواند عاملی محدودکننده باشد. چند درصد از هنرجویان شما از ونکوور یا در مقیاس وسیع‌تر از کانادا هستند و چند درصد از خارج از کانادا؟

تا قبل از همه‌گیری کرونا، این تصور که بشود نقاشی را به‌صورت آنلاین هم تدریس کرد، برایم ساده نبود. اما بعد از تمام‌شدن ترم بهار دانشگاه در آوریل ۲۰۲۰ به‌صورت آنلاین، متوجه شدم که ما چه ابزار ارزشمندی در دست داریم. به درخواست چند دوست بسیار عزیز برای اولین بار به‌زبان فارسی شروع به تدریس نقاشی آنلاین کردم. این تجربه آن‌قدر شیرین بود که تصمیم گرفتم به‌طور جدی‌تر به آموزش آنلاین هنر به فارسی‌زبانان بپردازم. از سپتامبر ۲۰۲۰ برنامه‌ای دقیق و مرتب نوشتم و کلاس‌های آموزش قصه‌گویی و روایت‌گری با تصویر را شروع کردم. اختلاف ساعت را با برگزاری کلاس‌ها در ساعات مختلف حل کرده‌ام. در واقع کلاس‌هایی که برگزار می‌کنم، در روزها و ساعات متفاوت هفته هستند؛ مثلاً من شاگردانی دارم از ونکوور که کار تمام‌وقت دارند و برای آن‌ها کلاس‌های غروب برگزار می‌کنم؛ شاگردانی دارم که بچه‌مدرسه‌ای دارند و کلاس عصر به برنامه‌هایشان نمی‌خورد، بنابراین برای آن‌ها کلاس را صبح یکی از روزهای هفته برگزار می‌کنم. شاگردانی دارم که فقط مایل‌اند آخر هفته کار هنری انجام بدهند و برنامه‌های زندگی‌شان اجازهٔ شرکت در کلاس‌ها در طول هفته را نمی‌دهد. بنابراین آخر هفته هم برای این گروه کلاس برگزار می‌کنم. 

جالب اینکه حدود ۳۰ درصد شرکت‌کنندگان از ونکوور، ۲۰ درصد از شهرهای دیگر کانادا و حدود ۵۰ درصد از کشورهای مختلف‌اند.

آیا افراد علاقه‌مند به شرکت در کارگاه‌های نقاشی شما باید مشخصات و شرایط خاصی داشته باشند؟ آیا این افراد حتماً باید سابقهٔ فعالیت هنری‌ای داشته باشند؟ 

نقاشی و طراحی مثل رقص است. همهٔ انسان‌های روی کرهٔ زمین قادر به انجامش‌اند و از ابتدای بشریت، حتی قبل از به‌وجودآمدن زبان، انسان با کشیدن طرح بر روی سطوح مختلف توانسته است خاطرات، ترس‌ها و آرزوهاش را بیان کند. به‌همین دلیل است که نقاشی‌کشیدن برای همه نه تنها ممکن است، بلکه به‌نظر من نوعی از مراقبه است. در کلاس‌های من ابتدا هنرجویان ترکیب‌کردن رنگ سفید و سیاه با اکریلیک را یاد می‌گیرند و به‌مرور در حین بیان احساساتشان با رنگ‌ها، سبک‌ها، انواع قلم‌زنی، ترکیب‌بندی و زیبایی‌شناسی تصویر آشنا می‌شوند.

لوازمی که برای شروع کلاس‌ها لازم است: عشق، صمیمیت، وسایل نقاشی، موسیقی خوب و نوشیدنی دلخواه.

در حال حاضر، نمایشگاهی مجازی با عنوان «رنگ در آینه» از آثار هنری هنرجویان شما برپاست که تصور می‌کنم حاصل کار آن‌ها طی یک‌سال یادگیری و تمرین نقاشی تحت آموزش شما بوده است. لطفاً دربارهٔ این نمایشگاه و آثار ارائه‌شده در آن برایمان بگویید. 

بله برگزاری این نمایشگاه به‌مناسبت یک‌ساله‌شدن کارگاه‌های نقاشی است. در این کلاس‌ها حلقه‌های دوستی زیبایی شکل گرفته و تعداد بسیار زیادی کار هنری تولید شده که متأسفانه پلتفرم نمایشگاه آنلاین به من اجازهٔ شرکت‌دادن بیش از ۵۳ کار را نمی‌داد.

تمام آثار ارائه‌شده قصه‌ای یا خاطره‌ای از زندگی هنرجویان را در خود دارد. لازم است بدانید که فقط سه یا چهار نفر از هنرجویان تا حدودی با نقاشی آشنا بوده‌اند و بقیهٔ دوستان فقط در ساعات کلاس و برای اولین بار بوده که نقاشی‌کردن را تجربه می‌کردند. بعضی از یاران خیلی کمتر از یک‌سال با ما بوده‌اند.

اگر نمایشگاه را ببنید، متوجه می‌شوید چقدر سبک کارها متفاوت است و تا چه حد هر کسی در این کلاس‌ها این آزادی را دارد که به‌سبک دلخواه خود نقاشی کند. من اینجا تنها در نقش تسهیل‌گر سعی دارم کمک کنم شرکت‌کننده‌های در کلاس‌هایم، صدای درونشان را بشنوند و با رنگ و قلم‌مو قصه‌های بسیار شخصی زندگی خودشان را که از پس سال‌ها بالاوپایین‌شدن‌های زندگی در جاهای دور از خودآگاه پنهان شده‌اند، روی کاغذ بازآفرینی کنند. معمولاً بعد از چند جلسهٔ اول، که یادگرفتن اصول بسیار اولیهٔ نقاشی است، هر جلسه با یک سؤال یا یک بیت شعر یا با دیدن یک اثر هنری یا نماد شروع می‌شود و ما کمی دربارهٔ این موضوعات با همدیگر صحبت می‌کنیم و از پس گفت‌وگوهای گروهی کم‌کم ایدهٔ کارهای بسیار شخصی افراد شکل می‌گیرد و در جریان شکل‌گیری کار، هنرجویان روی کارهای همدیگر نظر می‌دهند و انگار که جریان خلق اثر هنری برای هر کسی به‌نوعی یک حرکت جمعی است، ولی در خانهٔ خودشان و به‌شکل فردی روی کاغذ نقش می‌بندد.

از ژانویهٔ ۲۰۲۲، کلاس‌های جدید در ساعات مختلف شروع خواهد شد. ما با اپلیکیشن زوم کلاسمان را برقرار می‌کنیم. در واتس‌اپ هم برای هر کلاس یک گروه داریم که دوستان موضوعات مربوط به نقاشی‌ را با هم‌گروهی‌هایشان در میان می‌گذارند و در مورد نقاشی‌ها گفت‌وگو می‌کنند. من هم بسته به موضوع و درس هفته، نقاشی‌های معروف و مرتبط با درس و موضوع کلاس را با دوستان به‌اشتراک می‌گذارم.

این نمایشگاه تا چه زمانی برقرار است و علاقه‌مندانی که مایل به خرید این آثار باشند، چطور باید اقدام کنند؟ 

این نمایشگاه تا ۳۱ دسامبر برپاست. اگر کسی مایل به خرید نقاشی‌ها باشد، به‌راحتی گزینهٔ ایمیل را انتخاب می‌کند و تقاضای خود را می‌نویسد. آدرس ایمیل نمایشگاه مستقیماً به ایمیل من وصل است و من می‌توانم اطلاعات بیشتر را در اختیار علاقه‌مندان قرار بدهم. در این مدت، سه اثر فروش رفته که خبری بسیار نیکوست.

با توجه به تجربهٔ نمایشگاه مجازی «رنگ در آینه»، اصولاً کار آنلاین و کارگاه‌های مجازی را در مقایسه با کارگاه‌ها و نمایشگاه‌های حضوری چطور ارزیابی می‌کنید؟

هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. نمایشگاه‌های حضوری این امکان را به بازدیدکننده می‌دهد که با حواس پنج‌گانه‌اش اثر هنری را ببیند و درک کند، در حالی‌که نمایشگاه مجازی به مخاطب امکان دیدن اثر و زوم‌کردن بر روی نقاشی را می‌دهد. ضمن اینکه نمایشگاه در هر ساعتی و هر جغرافیایی در دسترس است. 

در مورد آموزش هم ما مشکلی از جهت شروع و انتخاب موضوع‌ها، دنبال‌کردن مسیر تکمیلِ نقاشی‌ها و نقد و راهنمایی برای کامل‌کردن نقاشی‌ها نداریم و به‌راحتی همگی با هم سر تمام کارها بحث و تبادل نظر می‌کنیم و به نتایج بسیار خوبی در جهت کامل‌کردن پروسهٔ تکمیلِ نقاشی‌ها می‌رسیم.

نکتهٔ قابل ‌توجه در این نمایشگاه این است که تمام هنرمندانی که آثارشان ارائه شده یا به‌عبارتی تمام هنرجویانی که طی یک‌سال گذشته تحت آموزش شما بوده‌اند، زن هستند. آیا این اتفاقی بوده است؟ دلیل این امر را چه می‌دانید؟

به نکته ظریفی اشاره کردید. هیچ گزینشی در انتخاب هنرجوها نبوده، اما تمام متقاضیان را زنان تشکیل داده‌اند. جالب توجه است که تمام زنانی که به کلاس‌های من آمده‌اند، حتی بدون یک مورد استثناء کار حرفه‌ای و تخصصی می‌کنند و وقت زیادی برای سرگرمی ندارند و تخصص‌های حرفه‌ای خودشان را دنبال می‌کنند، اما همچنان در جست‌وجوی دستیابی به رؤیاهای خود هستند. من در کلاس‌های آموزشی مثل شعر و ادبیات و اسطوره‌شناسی و… هم که خودم شرکت می‌کنم، شاهد شرایط مشابهی هستم. فکر می‌کنم بهتر است که یک جامعه‌شناس به این سؤال پاسخ دهد. من فقط از وجود چنین زنانی لذت می‌برم، در کنارشان انرژی می‌گیرم و به وجودشان افتخار می‌کنم. 

قدردانی و استقبال ایرانیان ساکن ونکوور از مقولهٔ هنر و به‌خصوص نقاشی را چطور می‌بینید؟

به‌نظر من تاریخ ما با هنر عجین است و ایرانیان از عاشقان هنر و ادبیات‌اند. متأسفانه از یک‌طرف آموزش هنر و فرهنگ هنری ما دچار اشکالات و آسیب‌های فراوانی شده و از طرف دیگر مهاجرت و جابجایی و مشغله‌های متعاقب آن، فرصتی برای تحسین هنر برای شمار زیادی از مهاجران ایرانی باقی نگذاشته است. اما ما ایرانیان همیشه قدردان هنرمندان و ادیبان خود بوده‌ایم و هستیم. 

اگر روزی تمام محدودیت‌های کووید برداشته شود، آیا باز به برگزاری آنلاین کارگاه‌هایتان ادامه خواهید داد؟ 

حتماً. تجربهٔ زیبای کار مشترک و هم‌زمان را در حالی‌که هر کس در خانه خود در گوشه‌ای از لندن، مکزیکوسیتی، برلین، ونکوور، تگزاس، تورنتو یا تهران نشسته، نمی‌شود طور دیگری به‌دست آورد. ما قصه‌هایمان را با هم شریک می‌شویم و زندگی زیسته‌مان و آرزوهایمان را با رنگ و نور جشن می‌گیریم. 

اگر افرادی علاقه‌مند به شرکت در کارگاه‌های آموزشی شما باشند، چگونه باید اقدام کنند؟

بسیار ساده می‌توانند به وبسایت^۴ من بروند و از طریق ایمیل^۵ یا تلفن تماس بگیرند یا در صفحهٔ فیس‌بوک پیام بدهند. ادمین کلاس‌ها خانم غزل در کمتر از ۲۴ ساعت با ایشان تماس خواهند گرفت و برای کلاس‌ها راهنمایی‌شان خواهند کرد.

اگر صحبت دیگری دارید که مایل‌اید با خوانندگانمان داشته باشید، لطفاً بفرمایید.

من فکر می‌کنم ما فارسی‌زبانان بسیار خوشبخت‌ایم که در فرهنگی با چنین پشتوانهٔ عمیق هنری و ادبی زندگی می‌کنیم. من در کلاس‌هایم از این گنجینه وام می‌گیرم و همگی ما نقبی به حافظهٔ جمعی‌مان می‌زنیم و در نهایت پیوندی بین موضوعات فردی و اجتماعی‌مان شکل می‌گیرد که نقششان می‌کنیم. 

برای مثال، من در یک کلاس بیتی از یکی از اشعار مولانا را خواندم.

نه دامی‌ست نه زنجیر 

همه بسته چراییم

هم‌زمان یک‌سری قفل‌های ایرانی دوران کهن را که به‌شکل حیوانات و پرندگان بودند، به هنرجویان نشان دادم. توضیح دادم در زمانی که این قفل‌ها به این زیبایی ساخته شده‌اند، مکان‌ها با در از هم جدا نمی‌شدند و این قفل‌ها بیشتر جهت طلسم و یا برای رسیدن به آرزوها کاربرد داشته‌اند. 

از هنرجویان خواستم هر کس قفلی برای خودش انتخاب کند و با توجه به شعر و تجربه های شخصی به موضوعی برای نقاشی فکر کند. گفت‌وگوها درگرفت و در آخر هر هنرجو با پیوندزدن فرهنگ و ادبیات به زندگی شخصی‌اش، نقاشی کشید. تابلوهای درخشانی به‌وجود آمد که بخشی از آن‌ها را در این نمایشگاه با شما به‌اشتراک گذاشته‌ایم.

من لازم می‌دانم در آخر اضافه کنم که آموزش به زبان فارسی به هم‌وطنانم برای من مثل یک معجزه است؛ اینکه توانستم از پتانسیل‌هایی که در فرهنگ و زبانمان داریم برای آموزش نقاشی استفاده کنم. هنرجویان هم با چشم دل همراهی‌ام می‌کنند و در کنار هم عاشقانه کار می‌کنیم و رفاقت و صداقت و صمیمیت را این‌بار دور از ایران تجربه می‌کنیم.

از زحماتی که شما برای جامعهٔ مهاجر ایرانی می‌کشید و وقتی که به من دادید، بسیار سپاسگزارم.

برخی از آثار به نمایش گذاشت‌شده در نمایشگاه «رنگ در آینه»:

^۱از طریق این لینک: https://bit.ly/Colours-In-the-Mirror

^۲‏Coquitlam Heritage at Mackin House

^۳‏Calgary Hermitage Gallery

^۴‏www.rozitamoinishirazi.com

^۵‏rmoinishirazi@ecuad.ca

نوشته رزیتا معینی شیرازی: نقاشی‌کشیدن نوعی مراقبه است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.