با تمرکز بر زندگی و آثار هنری پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز بنام ساکن ونکوور و آثار سه تن از شاگردان او که در این نمایشگاه شرکت داشتند

دکتر راضی رحیمی – ونکوور

پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز پرآوازهٔ شهرمان، در تاریخ ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۱ نمایشگاهی با عنوان مجسمه در باغ (Sculpture In Garden) را با تعدادی از هنرمندان مجسمه‌ساز ساکن ونکوور در شهر پورت مودی برگزار کردند. این نمایشگاه فرصتی شد تا با پروانه رودگر و مجسمه‌های بی‌نظیرش و نیز با سه تن از زنان مجسمه‌ساز ایرانی که به‌طور حرفه‌ای تحت آموزش‌های پروانه به ساخت مجسمه‌ مشغول‌اند، بیشتر آشنا شویم.

پروانه رودگر، هنرمندی تحسین‌شده در سطح بین‌المللی است و برخی آثار او در شهرهای مختلف جهان به نمایش گذاشته شده است. او در سال ۱۹۸۴ با همسر و دو فرزندش به ایتالیا، شهر فلورانس مهاجرت کردند. هر نقطهٔ شهر میکل‌آنژ با آن ابهت و شکوه و ظرافت‌های هنر رنسانس، آنچنان در پروانه تأثیر عمیقی گذاشت که او احساس کرد نیمهٔ دیگر خود را در آنجا یافته است. پروانه سفر هنری خود را از سال ۱۹۸۶ در فلورانس آغاز کرد و حالا با بیش از ۳۵ سال تجربه به‌عنوان یک هنرمند و معلم، نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی زیادی در سراسر دنیا بر پا داشته و جوایز متعددی دریافت کرده است.

او که طی ۲۰ سال گذشته در کانادا زندگی کرده، با فرهنگ‌های مختلفی آشنا شده و این درهم‌آمیختگی سنت‌ها و فرهنگ‌ها در سبک‌های مختلف کاری او به‌شدت تأثیر گذاشته است. او کار هنری خود را از سال ۱۹۸۶ در کالج The Artistic Lyceum در فلورانس ایتالیا، زیر نظر استاد مجسمه‌ساز، آنتونیو‌دی توماسو، و استاد مجسمه‌ساز سرامیکی مشهور ایتالیایی، مارچلو فانتونی، آغاز کرد. پروانه رودگر تحصیلات هنری خود را در دانشگاه Eta ‘Libera فلورانس به‌پایان رساند و در رشته‌های سرامیک، گچ و ریخته‌گری تخصص یافت. او گواهینامهٔ کار با سنگ را از مدرسهٔ هنر Porta Romana در فلورانس دریافت کرد. 

آثار پروانه رودگر در کشو‌رهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا، اروپا و استرالیا به‌نمایش گذاشته شده است. آخرین نمایشگاه فضای باز او در سال ۲۰۱۸ در سیدنی استرالیا، در نمایشگاه Sculpture by the Sea, Bondi برگزار شد.

در سال ۲۰۲۰، مجسمهٔ «مهاجرت» او به طور دائمی در پناهگاه حیات وحش کارامبین (Currumbin Wildlife Sanctuary) در گُلد کوست (Gold Coast)، استرالیا نصب شده است.

در سال ۲۰۰۹، مجسمهٔ گل کیهان (Cosmos Flower) پروانه، یکی از برندگان مسابقهٔ مجسمه‌سازی در فضای باز بین استان بریتیش کلمبیا و ایالت واشنگتن آمریکا بود، که این مسابقه به همت شهر اناکورتز (Anacortes) در واشنگتن برگزار شد و این مجسمهٔ پروانه به‌مدت دو سال در این شهر به‌نمایش گذاشته شد.

در سال ۲۰۰۰، پروانه رودگر توسط انجمن محیط زیست ایران به‌منظور طراحی و ساخت مجسمه‌ای در فضای باز سفارش گرفت. این پروژه به تعداد زیادی تولید و در خانه‌های سنتی و اماکن تاریخی سراسر کشور نصب شد. آثار او همچنین به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ موزهٔ صلصالی در دبی به معرض نمایش گذاشته شده است.

در مجسمه‌های پروانه رودگر، معنای خاصی از تصاویر انسانی یافت می‌شود که در دوران زایش و باروری، شور و اشتیاق و در فیگور زنان شکل می‌گیرد، و تحرک قوی تغییر شکل عناصر مجازی اصیل را به فرم‌های هنری تبدیل می‌کند، که این روند باعث به‌وجودآمدن قدرت زیادی در مجسمه‌ها و بیننده می‌شود. گاهی‌ اوقات قدرت خطوط ترسیم‌کنندهٔ چهره‌های مجسمه‌های او و منحنی‌های مشخص بدن آن‌ها، می‌توانند رنج و درد را منتقل کنند و این در حالی است که از بُعد زیبایی‌شناختی و تأثیری که روی بیننده می‌گذارد، چیزی کم نمی‌شود.

رودگر در کنار آثار خلاقانهٔ خود، مجموعهٔ گسترده‌ای نیز از مجسمه‌های هندسی و انتزاعی دارد که برگرفته از آثار باستانی ایران است.

فرهنگ هنری آثار پروانه رودگر ریشه در سنت کلاسیک کشورهایی پیش از این در آن‌ها زیسته است، ایران و ایتالیا، دارد. ایده‌های او از تمدن کلاسیک غربی و ایرانی آغاز و به ماژول‌های بیانگر مجسمهٔ مدرن و معاصر پایان می‌پذیرد. 

ساخت‌و‌ساز مجسمه‌های پروانه رودگر از تجزیه‌وتحلیل مفهوم «انتزاع هندسی» ناشی می‌شود؛ تجزیه‌وتحلیل ناشی از فرهنگ پارسی باستان که هزاران سال با چنین ویژگی‌های مشخصی، قدمت دارند.

پروانه در ۲۵ سال گذشته در کالج‌های هنری متعدد و در استودیوهای خصوصی خود در ونکوور و فلورانس، به تدریس هنر مجسمه‌سازی پرداخته است.

او در مورد هنر خود در خلق آثارش می‌گوید: «من از طریق نقاط قوت و ضعف خودم، خودِ واقعی‌ام را شناخته‌ام. وقتی کار می‌کنم، باید با ذات خود صادق باشم تا خلاق و اصیل باشم. من فکر می‌کنم زندگی مثل رودخانه‌ای است که جاری است. هر وقت دستانم را در این رودخانه می‌شویم، به‌دلیل تغییر مداوم حرکت آب‌های رودخانه، احساسات متفاوتی پیدا می‌کنم. هر اثری که خلق کرده‌ام، بیانگر این احساسات من بوده است. وقتی تغییر ماهیت اندیشه و احساسات خود را تأیید و قبول می‌کنم، شاهد جاری‌شدن رودخانه زندگی‌ام هستم، که در درون خود احساس خوشبختی می‌کنم.»

در کنار نمایش آثار وی در بسیاری از کشورهای مختلف آمریکای شمالی، آسیا و اروپا، در سال ۲۰۱۶، یکی از آثار پروانه، مجسمهٔ «مادر و کودک با دوچرخه» به بهره‌برداری رسید و به طور دائمی در ایستگاه ورودی اسکای‌ترین در پورت مودی، ایستگاه اینلت، نصب شده است.

پروانه به‌عنوان هنرمندی مسئول، این روزها که با قصهٔ تلخ گو‌رهای بی‌نام‌ونشان کودکان بومیان در حوالی مدارس شبانه‌روزی سابق مواجه شده است، تصمیم به ساخت اثری گرفت. او خشم و اندوه و احساساتش را در این زمینه با خلق مجسمهٔ سفید زیبای خود بیان کرده است.

جوایز

۲۰۰۹، جوایز هنرهای زیبای جشنوارهٔ هنری واشنگتن، اناکورتز، ایالات متحدهٔ آمریکا

۱۹۹۳، جایزهٔ اول Gadarte، مسابقهٔ هنری Gadarte’s، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۲، جایزهٔ اول مجسمه‌سازی در مسابقهٔ هنری Giuseppe Pescetti’s، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۱، جایزهٔ اول بین‌المللی در نقاشی، گرافیک، مجسمه‌سازی، شعر توسط ASAP، فلورانس، ایتالیا

مجسمه‌های سفارش‌گرفته‌شده

۲۰۱۶، مجسمهٔ «مادر و کودک با دوچرخه» نصب دائمی، ایستگاه ورودی اسکای‌ترین، خط اِوِرگرین، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۶، مجسمهٔ «اسب»، موزهٔ صلصالی، دبی

۲۰۰۰، مجسمهٔ «معبد ذهن» در فضای باز، مکان‌های مختلف تاریخی در ایران، انجمن محیط زیست ایران

نمایشگاه‌های انفرادی

۲۰۱۷، مرکز هنری تهران، تهران، ایران

۲۰۰۹، مرکز هنری پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی

۲۰۰۱، مرکز فرهنگی ایتالیا، ونکوور

۱۹۹۶، انجمن هنرهای زیبای Casa di Dante، فلورانس

۱۹۹۲، A.S.A.P، فلورانس

نمایشگاه‌های مشترک

۲۰۱۸، مجسمه‌سازی کنار دریا، ساحل بُدی، سیدنی

۲۰۱۸، گالری فرمانفرما، تهران

۲۰۱۷، مرکز هنری پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۶، سمپوزیوم عطار، تهران، ایران

۲۰۱۶، گالری خیابان هاو، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۳، گالری Agora نیویورک، نیویورک، ایالات متحدهٔ آمریکا

۲۰۱۳، گالری زیرزمین دستان، تهران، ایران

۲۰۱۳، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۲، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۱، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۰، کتابخانهٔ پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۰، Place Des Arts، کوکئیتلام، بی‌سی، کانادا

۲۰۱۰، گالری پِرا، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۹، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۹، مرکز هنری پورت مودی، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۸، باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۷، گالری Blackberry 7، پورت مودی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۷، گالری هنری برنابی، برنابی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۷، شهرداری بخش نورث ونکوور، نورث ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۶، باغ گیاه شناسی ون‌دوزن، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۶، کتابخانهٔ یادبود وست ونکوور، وست ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۶، گالری پاندول، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، کتابخانهٔ یادبود وست ونکوور، وست ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، گالری پاندول، ونکوور، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، گالری هنری سوری، سوری، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۵، گالری سیحون، لس‌ آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحدهٔ آمریکا

۲۰۰۴، Places Des Arts، کوکئیتلام، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۳، شورای هنری برنابی، برنابی، بی‌سی، کانادا

۲۰۰۲، گالری هنری پُرتفولیو، ونکوور، کانادا

۲۰۰۲، Halt’s Show Case، ونکوور، کانادا

۲۰۰۲، هنر در شهر، ونکوور، کانادا

۲۰۰۱، گالری هنری Ishtar، ونکوور، کانادا

۲۰۰۰، رقص ونیزی، ونکوور، کانادا

۱۹۹۹، گروپو دوناتلو، نمایشگاه مشترک با آنتونیو دی توماسو، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۸، انجمن هنرهای زیبای Casa di Dante، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۲، انجمن هنرهای زیبای Casa di Dante، فلورانس، ایتالیا

۱۹۹۱، Antica Compagnia del Paiolo، فلورانس، ایتالیا

ترانه مجیدی، نقاش و مجسمه‌ساز، از دیگر هنرمندان این نمایشگاه بود که با بیش از سی سال تجربه در طیف گسترده‌ای از تکنیک‌هایی که در زمینهٔ هنرهای گوناگون آموخته است، توانسته جنبه‌هایی از سبک‌های مختلف هنری را به کارهای جدید خود اضافه کند. 

ترانه معتقد است که او به‌معنای واقعی هنرمندی بین‌المللی است؛ در تهران متولد شد و در سن ۱۹ سالگی کشورش را ترک کرد، در جوانی طراحی را شروع و سپس در دانشگاه کالج هنر دهلی نو، در مقطع کارشناسی ارشد هنر خود را در هند دنبال کرد. او پس از اتمام دانشگاه، هنوز احساس رضایت نمی‌کرد و به یادگیری فنون مختلف هنری با رسانه‌های مختلف در امارات متحدهٔ عربی کار خود را، مانند کار بر روی ابریشم و نقاشی باتیک روی کاغذهای دست‌ساز دنبال کرد. ترانه در سال ۲۰۰۰ به ونکوور آمد و تصمیم گرفت که در کالج لنگارا به یادگیری هنر مدرن ادامه دهد، و هم‌زمان با آن یادگیری مجسمه‌سازی را نیز تحت نظر پروانه رودگر شروع کرد.

مجسمه‌سازی به ترانه اجازه داد که ایده‌های هنری خود را به‌شکل سه‌بعدی و با رویکرد عملی‌تری در کارهایش منعکس کند. در سال‌های اخیر، او تلاش کرده است تا ایده‌های جدید خود را با ترکیب سبک هنری سنتی شرقی و مدرن امروزی بیان کند. نقاشی‌های او شامل اکریلیک با ترکیب سایر مصالح طبیعی مانند شن و‌ ماسه، برگ، نمک و الیاف و مجسمه‌های او از سفال ساخته شده است.

ترانه در مورد آثار هنری خود می‌گوید: «من تلاش می‌کنم در کارهایم، جنبه‌هایی از صلح، عشق، وحدت، انسانیت و طبیعت را نشان دهم. آثار هنری من نشان‌دهندهٔ درد موجود جامعهٔ امروزی، و همچنین زیبایی‌های جهان پیرامون ماست.»

ترانه در حال حاضر عضو فدراسیون انجمن هنرمندان و مجسمه‌سازان کانادایی بریتیش کلمبیا است و در بسیاری از رویدادهای خیریه در سراسر جهان که به همراهی نمایشگاه‌های مختلف هنری تشکیل می‌شود، شرکت می‌کند. او در حال حاضر به تدریس کلاس‌های هنری مشغول است و کارگاه‌هایی را در استودیوی خودش و همچنین در مدارس و مراکز اجتماعی برگزار می‌کند.

دکتر گلشن مساع که به‌تازگی دورهٔ دانشگاهی خود را در زمینهٔ پزشکی از دانشگاه یو‌بی‌سی به اتمام رسانده است، از جوان‌ترین هنرمندان ایرانی- کانادایی شرکت‌کننده در این نمایشگاه بود. او از سن ۱۵ سالگی زیر نظر پروانه رودگر مجسمه‌سازی را شروع کرده است. مجسمه‌های گلشن بیشتر از جنس سفال است، که در روند تولید کارهایش به‌خوبی به پوستی باکیفیت، مانند پوست انسان درمی‌آید.

گلشن در روند خلاقیتش، تعاملات و حس ارتباط متقابل بین انسان‌ها را کشف می‌کند. کارهای اخیر او بیشتر روی به‌تصویرکشیدن شکل بدن انسان‌ها در حرکت‌های مختلف یوگا، زمانی که روح و بدن در حال تعادل و هماهنگی‌اند، متمرکز است. او همچنین روحیهٔ مهارنشدهٔ کودکان را، لحظه‌ای که آن‌ها کاملاً خود را در زمان‌ رها می‌کنند، و ماهیت خنده‌دار و بازیگوش کارهای خود را القا می‌کنند، به تصویر می‌کشد.

مجسمه‌های گلشن در سال‌های اخیر، در نمایشگاه‌های خصوصی در وست ونکوور و در نمایشگاه‌های سالانهٔ SSBC در باغ گیاه‌شناسی ون‌دوزن به‌نمایش گذاشته شده است. او جوایز متعددی را در زمینهٔ هنرهای تجسمی و طراحی معماری دریافت کرده است.

فروزان یزدان از دیگر زنان هنرمند این نمایشگاه بود که مجسمه‌های زیبایش نظر بیننده را سریعاً به خود جلب می‌کرد. 

فروزان‭ ‬یزدان،‭ ‬فارغ‌‌‬التحصیل‭ ‬مقطع‭ ‬کارشناسی‭ ‬ارشد‭ ‬رشتهٔ‭ ‬روزنامه‌‌نگاری‭ ‬و‭ ‬ارتباطات‭ ‬اجتماعی‭ ‬از‭ ‬ایران،‭ ‬از‭ ‬سال‭ ‬۱۹۹۶‭ ‬ساکن‭ ‬شهر‭ ‬ونکوور‭ ‬است.‭ ‬فروزان‭ ‬از‭ ‬بدو‭ ‬ورود‭ ‬به‭ ‬کانادا‭ ‬به‌‌‬عنوان‭ ‬دستیار‭ ‬سردبیر‭ ‬در‭ ‬نشریهٔ‭ ‬پیوند‭ ‬مشغول‭ ‬به‭ ‬کار‭ ‬شد‭ ‬و‭ ‬کماکان‭ ‬نیز‭ ‬در‭ ‬این‭ ‬نشریه‭ ‬مشغول‭ ‬به‭ ‬فعالیت‭ ‬است. ‬او‭ ‬مجسمه‌سازی‭ ‬را‭ ‬از‭ ‬سال‭ ‬۲۰۱۱‭‬ زیر‭ ‬نظر‭ ‬پروانه‭ ‬رودگر‭ ‬آغاز‭ ‬کرد‭ ‬و‭ ‬در‭ ‬تمام‭ ‬این‭ ‬سال‌ها‭ ‬در‭ ‬کنار‭ ‬کار‭ ‬حرفه‌ای‭ ‬و‭ ‬دیگر‭ ‬مشغله‌های‭ ‬روزمره،‭ ‬ساعات‭ ‬بسیاری‭ ‬را‭ ‬نیز‭ ‬برای‭ ‬پرداختن‭ ‬به‭ ‬این‭ ‬هنر‭ ‬اختصاص‭ ‬داده‭ ‬است‭ .‬فروزان‭ ‬قبل‭ ‬از‭ ‬تجربهٔ مجسمه‌‬سازی،‭ ‬به‭ ‬نقاشی‭ ‬و‭ ‬موسیقی‭ ‬نیز‭ ‬کمابیش‭ ‬پرداخته‭ ‬است،‭ ‬اما‭ ‬بر‭ ‬این‭ ‬باور‭ ‬است‭ ‬که‭ ‬مجسمه‌سازی‭ ‬برای‭ ‬او‭ ‬بهترین‭ ‬وسیله‭ ‬برای‭ ‬ایجاد‭ ‬ارتباط‭ ‬بیشتر‭ ‬و‭ ‬بهتر‭ ‬با‭ ‬خود‭ ‬و‭ ‬ابراز‭ ‬آن‭ ‬به‭ ‬دیگران‭ ‬می‌باشد. ‬فروزان‭ ‬عضو‭ ‬رسمی‭ ‬انجمن‭ ‬مجسمه‌سازان‭ ‬بریتیش‭ ‬کلمبیا‭.تس

نوشته گزارشی از نمایشگاه هنری «مجسمه در باغ» با تمرکز بر زندگی و آثار هنری پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز بنام ساکن ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌های نمایشگاه از: Laurence Labat

اخیراً آثار ونسان ون گوگ (Vincent van Gogh)، نقاش بزرگ قرن نوزدهم، در نمایشگاهی منحصربه‌‌فرد در ونکوور به‌نمایش گذاشته شده است. در این نمایشگاه که با استفاده از تکنولوژی پیشرفتهٔ چندپروژکتوری در مرکز همایش‌های ونکوور (Vancouver Convention Centre) برقرار است، بازدیدکنندگان در هر ردهٔ سنی می‌توانند با این روش جدید با ونسان ون گوگ و آثار او ارتباط دوباره‌ای را تجربه کنند. مضمونِ «ون گوگ را تصور کنید» یا Imagine Van Gogh، ایده‌ای بسیار باشکوه و خیره‌کننده است که با طرح‌های عظیم نقاشی‌های این هنرمند احاطه شده، و با ضربات قلم‌مو، جزئیات و رنگ او به تلاطم در می‌آیند. بازدیدکنندگان، سرگشته و غرقه در دنیای نقاش، در یک تجربهٔ فوق‌العاده، که همهٔ حواس آن‌ها را بیدار می‌کند، تحت ‌تأثیر این زیبایی‌های بصری قرار خواهند گرفت. در این رویداد منحصربه‌فرد، بازدیدکنندگان بیش از ۲۰۰ نقاشی ون گوگ را از نزدیک مشاهده و تجربه می‌کنند.

زندگی ون گوگ

۱۳۰ سال پس از مرگ ونسان ون گوگ، وی همچنان یکی از مشهورترین هنرمندان در تمام دوران است. ضربه‌های قلم‌موی او به‌طور گسترده‌ای قابل تشخیص است و دنیای فانتزی او، کرهٔ زمین را در بر می‌گیرد. 

این هنرمند که به‌دلیل عملکرد هنری و هم به‌خاطر شخصیتش مورد تجلیل قرار گرفته، خالق آثاری بود که در زمرهٔ شناخته‌‌شده‌ترین آثار هنری جهان قرار دارد. سبک متمایز رنگ‌آمیزی‌های محبوب وی که توسط ضربات قلم‌موی ضخیم به چرخش در آمده است، نقاشی‌های رنگ روشن او، مناظر درخشان، پرتره‌های رسا و طبیعت بی‌جان زنده، نمایانگر هنر این هنرمند است.

هنر ون گوگ پس از مرگش به‌طرز حیرت‌انگیزی محبوب شد، به‌ویژه در اواخر قرن بیستم، هنگامی که آثار او در حراجی‌های سراسر جهان با مبلغی رکوردشکن فروخته شد، و نمایشگاه‌های تور بین‌المللی او با موفقیت برگزار شد.

ونسان ون گوگ در ۳۰ مارس ۱۸۵۳ در گروت-زوندرت، در شمال هلند به دنیا آمد. او از کودکی، نشانه‌هایی از خُلق‌وخوی آشفته داشت که این مسئله او را در پروژه‌هایش در طول زندگی، عذاب می‌داد. او که فرزند یک کشیش پروتستان بود، ابتدا تصمیم گرفت زندگی خود را به‌سمت پروتستانیسم سوق دهد و به‌عنوان دانشجوی الهیات و مبلغی بشارت‌دهنده در بین معادن بوریناژ در لندن، کار کند. ون گوگ که با مبارزهٔ معدنچیان همدل شد، نقاشی را با کشیدن آن‌ها تمرین کرد و اولین رد پای سبک غم‌انگیز را برای ما باقی گذاشت. 

در سال ۱۸۸۶، او به پاریس نقل مکان کرد و در کنار برادرش تئو که یک گالری کوچک نقاشی را اداره می‌کرد، به زندگی ادامه داد. او به‌سرعت با نقاشان جوان آن دوران، که در صفوف ابتکاری‌ترین جنبش‌های هنری بودند، آشنا شد. تحت‌ تأثیر کار امپرسیونیست‌ها و همچنین هنرمندان ژاپنی، سبک ون گوگ رو به تکامل گذاشت. رنگ‌های او بر اساس اشکال اشیائی که به تصویر می‌کشید، درخشان‌تر و ضربات قلم‌موی او اصلاح می‌شد. او در سال ۱۸۸۸ و قبل از عزیمت به پاریس، طی اقامتش در جنوب فرانسه، از رنگ‌های روشن و درخشان موجود در نقاشی‌های معاصران فرانسوی خود تأثیر پذیرفت.

او در زیر آفتاب پروانس، مناظر و صحنه‌هایی از زندگی جنوب فرانسه را نقاشی می‌کرد. این هنرمند که سپس در آرل مستقر شد، از قلم‌موهای منحنی و چرخان و همچنین رنگ‌های خالص، به‌ویژه زرد، سبز و آبی استفاده کرد. این تکنیک، به‌طور خاص در این نمایشگاه از کارهای ون گوگ، در نقاشی‌های معروف وی در سال ۱۸۸۸ یعنی اتاق‌خواب آرل و شب پرستاره، دیده می‌شود. هر آفرینش قابلِ‌مشاهده‌ای توسط ون گوگ در این دوره، چه طراحی و چه نقاشی، ظاهراً از نشاط جسمی و روحی برخوردار بوده است. ون گوگ با این روحیه و اشتیاق، پل گوگن، هنرمندی را که در پاریس ملاقات کرده بود، متقاعد کرد تا با او بماند. پس از کمتر از دو ماه کار مشترک، روابط آن‌ها به‌سرعت خراب شد و اوجش در بحث معروفی بود، که به‌روایتی در پی آن ون گوگ گوش خود را کاملاً قطع کرد.

در ماه مه ۱۸۹۰، این هنرمند جنوب فرانسه را ترک کرد و نزد برادرش تئو به پاریس بازگشت. ون گوگ روزبه‌روز خمودگی و افسردگی‌اش عمیق‌تر می‌شد، و آخرین احساسش را به برادر خود که پیش از مرگش بر بالین وی آمده بود، این‌گونه بیان کرد: «غم برای همیشه باقی خواهد ماند.»

نمایشگاه اخیر «ون گوگ را تصور کنید» در ونکوور، آثار ونسان ون گوگ را از دورهٔ آرل (۱۸۸۸ – ۱۸۸۹) تا پایان زندگی وی در ۱۸۹۰ به‌نمایش می‌گذارد. این سال‌ها برای ون گوگ استثنایی بود، استعداد او و همچنین عذاب‌های روحی او را در کارهای شاخصش مانند گل آفتابگردان، آیریس، گندم‌زار با کلاغ‌ها، شب پرستاره، شکوفه‌های بادام و در کلیسای اوور می‌توان مشاهده کرد. این نمایشگاه همچنین شامل بسیاری از پرتره‌های نقاشی‌شدهٔ او در این دوره، از جمله پرتره‌هایی از خود ون گوگ، پرترهٔ دکتر گاشه، پرترهٔ ژوزف رولین پستچی و پرترهٔ مادام گینو. در مجموع، تعداد باورنکردنی شاهکارهای ون گوگ از منظری کاملاً جدید برای بازدیدکنندگان این نمایشگاه آشکار می‌شود. این هنرمند پیش از درگذشت خود در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۹۰، به‌سختی کار کرد و میراث هنری‌ای را به یادگار گذاشت که امروزه در سراسر جهان شناخته شده است و ارج نهاده می‌شود.

نمایشگاه «ون گوگ را تصور کنید» که از ماه مارس گذشته آغاز شده است، تا ۲۹ اوت ۲۰۲۱ ادامه دارد و بلیت آن را می‌توان از وبسایت vancouver.imagine-vangogh.com/tickets خریداری کرد. این نمایشگاه تمام روزهای هفته به‌جز دوشنبه‌ها باز بوده و آخرین پذیرش بازدیدکنندگان یک ساعت قبل از بستن در است. دیدار از این نمایشگاه حدود یک ساعت به‌طول می‌انجامد.

زمان نمایشگاه:

سه شنبه تا جمعه، ۱۰ صبح زمان شروع تا ۱۰ شب (آخرین ورود)

شنبه، ۹ صبح تا ۱۱ شب (آخرین ورود)

یکشنبه، از ۹ صبح تا ۸ شب

قیمت بلیت بزرگسالان (۱۶+): سه‌شنبه تا پنجشنبه ۳۹٫۹۹ دلار، جمعه تا یکشنبه ۴۹٫۹۹ دلار

قیمت بلیت کودکان و نوجوانان (۴ تا ۱۵ سال): سه‌شنبه تا پنجشنبه ۳۴٫۹۹ دلار، جمعه تا یکشنبه ۴۴٫۹۹ دلار

کودکان ۳ سال و زیر این سن رایگان است، اما به‌دلیل محدودیت ظرفیت، رزرو بلیت نیاز دارند.

نوشته «ون گوگ را تصور کنید»؛ ادای احترامی به زندگی و آثار این نابغهٔ دنیای هنر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در نهایت تأسف، باخبر شدیم هنرمند ایرانی-کانادایی شهرمان، زنده‌یاد فریبا میرزایی، چشم از جهان فرو بست. 

فریبا میرزایی، طراح لباس و پارچه از مواد غیرِسنتی و غیرِمعمول، به بافت و رنگ پارچه می‌پرداخت و در نهایت، طراحی لباس منحصربه‌فردی از آن‌ها ارائه می‌کرد؛ او در این زمینه جوایز زیادی را در ونکوور از آن خود کرد.

فریبا میرزایی در سال ۱۹۶۴ در آبادان متولد شد. او از پنج‌سالگی با رنگ و فرم آشنا شد و با ترکیب آن‌ها کارهای هنری خلق می‌‌کرد. فریبا پس از شروع جنگ ایران و عراق همراه با خانوادهٔ خود به شمال ایران مهاجرت کرد. او در ایران خیلی زود توانست در زمینهٔ طراحی لباس فعال شود و کارگاه خود را راه‌اندازی کند.

فریبا میرزایی در سال ۱۹۹۶ با دخترش به ونکوور نقل مکان کرد و در سال ۱۹۹۹ از دانشگاه کپیلانو در رشتهٔ طراحی لباس و پارچه فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین در سال ۲۰۰۱ دورهٔ مجسمه‌سازی را در سطح پیشرفته در استودیوی هنر و طراحی دانشگاه کپیلانو گذراند.

فریبا در بهار سال ۲۰۰۰ شرکت خود را در نورث ونکوور افتتاح کرد و چند سال بعد، گالری هنر نساجی گبه را در مرکز شهر ونکوور به راه انداخت. 

او تکه‌های لباس‌های طراحی‌شدهٔ خود را از ابتدا خلق می‌کرد، این فرایند شامل طراحی پارچه، الگوها و سبک‌های متفاوت برای خلق‌ مدل لباس‌های منحصربه‌فرد او بود. فریبا با در اختیار داشتن این مهارت، در روند کار هنری خود، قادر به ایجاد طرح‌هایی بی‌همتا بود که برای طیف متمایزی در زمینهٔ مد لباس، طراحی می‌شد. به‌همین دلیل، طراحی‌های او قابل پیش‌بینی نبودند.

اثری هنری از فریبا میرزایی که او نامش را چای سبز نامیده بود، از نوعی پارچهٔ ابریشمی، پُلی‌استر و ساتن طراحی‌شده است که با دست چاپ و فشرده شده، چین خورده، رنگ و تزئین شده است.

عوامل محرک در خلق هنر فریبا میرزایی، قدرت طبیعت، هماهنگی و بصیرت او بود. او در روند پیوند این عوامل در هنرش به‌سرعت طرح‌هایی متفاوت و بی‌نظیر خلق می‌کرد. طرح‌های او در پالت‌های رنگ طبیعی، برای ساختار پارچه، چاپ و تزئین ظاهر می‌شد.

او گاهی ساختار پارچه را دستکاری می‌کرد، چاپ می‌کرد، و گاهی قسمت‌هایی از پارچه را از بین می‌برد و دوباره آن را تزئین می‌کرد تا فرم‌های دلخواهش را در یک پالت رنگی طبیعی خلق کند. او از موتیف‌های ایرانی نیز در طراحی‌هایش بهره می‌برد.

کارهای فریبا تلفیقی از طبیعت و طراحی مبتکرانه بود. او معتقد بود که طبیعت این قدرت را دارد که بر حساسیت ما تأثیر بگذارد و ما را به تعامل با دیگران وا دارد. این هنرمند معتقد بود که ارتباط صمیمانهٔ ما با طبیعت و فرآیندهای آن، می‌تواند انرژی مثبتی برای تغییر در ما ایجاد کند.

در مراسمی آنلاین که یکشنبه ۲۸ مارس ۲۰۲۱، برای بزرگداشت این هنرمند برگزار شد، ماری، دوست کانادایی او، شعر زیبایی را که به انگلیسی برای او سروده بود، خواند. این شعر شخصیت این هنرمند را چنین توصیف می‌کند:

FARIBA, an angel so kind, generous and loving

FARIBA, a star so bright in a universe of diamonds

FARIBA, sewing poems of history through threads of beauty

FARIBA, a visionary, creating life’s sacred journey

FARIBA, a wonderful wise human being, NEVER to be forgotten

FARIBA, your guiding light will be our prayer

FARIBA, the choir will sing out, FARIBA OH FARIBA, now you are at rest…‎

زنده‌یاد فریبا میرزایی برندهٔ جوایزی بسیاری در کانادا شده بود، از جمله:

– عنوان دوم در مسابقات طراحی لباس، ساسکاچوان، سال ۲۰۱۳ 

– برندهٔ جایزهٔ منتخب مردم در مسابقهٔ طراحی لباس، مرکز هنری پورت مودی، سال ۲۰۱۳

– برندهٔ بهترین جایزهٔ نمایش با حمایت دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار، سال ۲۰۱۲

– برندهٔ جایزهٔ بهترین نمایش و جایزهٔ منتخب مردم، در نمایشگاه «Outside the Box, an Exploration of fiber»، آرت گالری وایت راک، سال ۲۰۱۱

– برندهٔ جایزهٔ بهترین نمایش لباس در نمایشگاه هنری Wearable، آرت گالری کمپبل ریور، سال ۲۰۱۱ 

– برندهٔ جایزهٔ بهترین نمایش و جایزهٔ منتخب مردم در طراحی لباس و نمایش هنری آن، آرت گالری ویکتوریای بزرگ،  سال ۲۰۱۱

– مقام سوم مسابقات طراحی لباس، آرت گالری پورت مودی، سال ۲۰۰۵

او همچنین در ده‌ها نمایشگاه‌ انفرادی و جمعی در ونکوور و ویکتوریا شرکت داشت و آثار او همواره مورد توجه مخاطبان قرار می‌گرفت.

زنده‌یاد فریبا میرزایی گرچه اکنون در میان ما نیست، اما همچنان با آثارش و هنر خلاقش در بطن جامعه حضور دارد. نام و خاطره‌اش گرامی باد.

نوشته خالق آثار هنری منحصربه‌فرد از هیچ – به یاد بانوی هنرمند ایرانی-کانادایی شهرمان، زنده‌یاد فریبا میرزایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شهره شیرازی، متولد تهران، تحصیلاتش را در دانشگاه الزهرا در رشتهٔ طراحی پارچه به اتمام رسانده است. او نقاشی را از سنین کودکی آغاز و از بچگی عاشق خلق‌کردن آثار هنری بود. رنگ و کاغذ هر لحظه او را صدا می‌کردند و او با نگاه در اطرافش و تماشای هر چیزی که جذبش می‌کرد، آن را می‌کشید. شهره به‌همراه خانواده اش ۲۴ سال پیش در کوکئیتلام اقامت گزید. او یکی از ۱۲ هنرمند منتخب نقاشی بر روی مجسمه سالمون شد که در حال حاضر در ورودی شهرداری شهر کوکئیتلام نصب شده است. شهره شیرازی از سال ۲۰۱۰ به‌عنوان مربی هنری در استودیوی خودش به نام «استودیو اِی‌وان» (A1 Studio) در راکی پوینتِ شهر پورت مودی به‌همراه دو هنرمند دیگر به فعالیت‌های هنری و تدریس طراحی و نقاشی مشغول است. او در گذشته کلاس‌های هنری را در آرت سنتر پورت مودی برگزار می‌کرد و در حال حاضر در مرکز اجتماعات پارک‌گیت (Parkgate Community Centre) در نورث ونکوور به آموزش نقاشی و آبرنگ مشغول است.

شهرهٔ عزیز، با درود و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً کمی در مورد خودتان و فعالیتهای هنری تان از گذشته تا به حال برایمان بازگو کنید؟

من از بچگی نقاشی را خیلی دوست داشتم و کلاً به کارهای هنری مانند خیاطی و بافتنی علاقه‌مند بودم. مداد و کاغذ و رنگ چیزهایی بودند که از کودکی من را آرام می‌کردند. ولی متأسفانه آن زمان منابعی برای الگوبرداری به‌شکل امروزی وجود نداشت و من با نگاه‌کردن به طبیعت و اطرافم برای نقاشی‌هایم الهام می‌گرفتم. در دانشگاه الزهرا رشتهٔ طراحی پارچه قبول شدم و بعد از اتمام آن جذب کار در زمینهٔ گرافیک، تبلیغات، طراحی پارچه و نقاشی شدم. هر وقت که در زندگی‌ام دچار ناامیدی و مشکلی می‌شدم، به طراحی و نقاشی رو می‌آوردم . پناهگاه من همان کاغذ و قلم بود که به‌وسیلهٔ آن‌ها ذهن خودم را آرام می‌کردم و روز بعد با انرژی بیشتر با مشکلات جدید روبرو می‌شدم.

بعد از مهاجرت به کانادا و سختی‌های اولیهٔ زندگی مهاجران که همه ما از آن آگاهی داریم، وقت زیادی برای نقاشی نداشتم. بچه‌های من اینجا به دنیا آمده‌اند و زندگی سخت آن روزها فرصتی برای نقاشی برای من باقی نمی‌گذاشت، ولی من در تمام مدت روز همراه با کارم چیزهایی را که دوست داشتم، در ذهنم نقاشی می‌کردم. حدود ۱۴ سال پیش بود که دوباره نقاشی را خیلی جدی شروع کردم و با کار داوطلبانه در مرکز فرهنگی اِوِرگرین (Evergreen Cultural Centre) با هنرمندان دیگر کوکئیتلام آشنا شدم و با کمک آن‌ها دوباره خودم را پیدا کردم. کار نقاشی و طراحی آن روزها برای من کسب درآمد نداشت و فقط فرصتی بود که من می‌توانستم تنهایی‌ام و مشکلات زندگی‌ام را فراموش کنم و آرام شوم.

اگر در اینستاگرام و فیس‌بوک مرا جستجو کنید، من مجموعه‌ای از طرح‌ها و نقاشی‌هایی دارم که آثار خودم است و مجموعه‌ای دیگر متعلق به شاگردانم است، که به آن‌ها نقاشی آموزش داده‌ام. در حال حاضر،‌ من در استودیو خودم با دو هنرمند دیگر که فضای آتلیه را مشترکاً استفاده می‌کنیم، طراحی و نقاشی تدریس می‌کنم. همچنین در مرکز اجتماعات پارک‌گیت (Parkgate Community Centre) در نورث ونکوور برای بزرگسالان و کودکان کلاس‌های آموزش طراحی و نقاشی دارم.

چه شد که به طراحی فیگور انسان برهنه روی آوردید؟

مجموعه کارهای من در پی خلق جهانی است که در آن، آزادی بیان انسان هیچ محدودیتی ندارد. من شیفتهٔ شکل بدن انسان هستم و به‌نظرم زیباترین و پیچیده‌ترین فیگور در طبیعت، اندام انسان است. نحوهٔ نشان‌دادن احساسات و عواطف انسان از طریق زبان بدن و کندوکاوی که به درک این حس منجر می‌شود، برای من جالب و هیجان‌انگیز است. وقتی نور به این طراحی‌ها برخورد می‌کند، آن‌ها انتزاعی و در عین حال ارگانیک و نرم به‌نظر می‌رسند. هیچ لایهٔ دروغ و فریب یا آرایش و لباس بر روی آن‌ها وجود ندارد. به‌نظر من، به‌تصویرکشیدن فیگور برهنه بهترین راه برای آشکارساختن شخصیت درونی واقعی یک انسان است و ابتدایی‌ترین احساسات بشری مانند غم، تنهایی و عصبانیت را نشان می‌دهد. در هر اثری که خلق می‌کنم، احساساتم را از زبان بدنِ مدل و شکل آن‌ها تفسیر می‌کنم.

بیشتر چه سبکی را در کارهایتان دنبال می‌کنید؟

تکنیک انتخابی من آبرنگ است، اگرچه با سایر تکنیک‌ها مانند رنگ روغن و اکریلیک نیز کاملاً آشنایی دارم. به‌نظر من، آبرنگ مادهٔ شگفت‌انگیزی است و به‌دلیل ویژگی‌های آن هیچ هنرمندی، نمی‌تواند یک نقاشی آبرنگ را تکرار کند. آبرنگ به هر احساس و حرکت قلم شما بلافاصله واکنش نشان می‌دهد و تجربه‌ای جادویی ایجاد می‌کند که با هیچ تکنیک دیگری قابلِ‌مقایسه نیست. نقاشی با آبرنگ، مانند بداهه‌نوازی در موسیقی است که همه‌چیز باید در همان لحظه خلق شود و وقتی برای تمرین و تکرار وجود ندارد. اگرچه آبرنگ برای نقاش جای زیادی برای اشتباه‌کردن نمی‌گذارد، اما من معتقدم که بهترین تکنیک برای انتقال پیامم، این سبک از نقاشی است. لایه‌های رنگ در نقاشی آبرنگ هیچ‌چیزی را پنهان نمی‌کنند و هیچ نقصی را نمی‌پوشانند. آن‌ها به‌سادگی با هم مخلوط می‌شوند و یکدیگر تکمیل می‌کنند.

برای خلق نقاشی‌هایتان از چه چیزها یا منابعی ایده می‌گیرید؟

من بیشتر از طبیعت اطرافم ایده می‌گیرم که آن‌ها می‌توانند فیگور انسان، اشیاء، گل و گیاه و یا هر چیز دیگری که در اطرافم می‌بینم، باشد. به‌تازگی پروژهٔ جدیدی را شروع کرده‌ام که بر روی به‌تصویر‌کشیدن درختان زیبای ونکوور متمرکز است. من به اطرافم نگاه و کندوکاو می‌کنم که با چه زبان بصری‌ای می‌توانم به بهترین شکل درکم را از دنیای اطرافم بیان کنم . وقتی هنرمند هنر تجسمی را انتخاب می‌کند، در واقع جست‌وجو می‌کند که چگونه درک و احساس خود را با شیوه‌های گوناگون به دیگران برساند. این درک من از زندگی و دنیای پیرامونم است که در طراحی و نقاشی‌هایم برای دیگران بازگو می‌کنم.

در دوران کرونا، در دو هفته‌ای که همه‌جا تعطیل بود، من فرصت پیاده‌روی بیشتری را در طبیعت پیدا کردم و آن زمان بود که زیبایی‌های درختان من را به خودش جلب کرد. آن زمان فصل زمستان بود و درختان بدون برگ و برهنه بودند و من همه‌چیز را سیاه و سفید می‌دیدم. در درختان حرکت و ارتباطی دیدم که به من می‌گفت درختان روح دارند. گاهی درختان را غمگین و گاهی آن‌ها را در حال پرواز و رقص می‌دیدم. از این‌رو، بهترین وسیله‌ای که برای طراحی به ذهنم رسید که بتوانم این احساس را شفاف بیان کنم، خودکار مشکی و کاغذ سفید بود. فکر می‌کردم استفاده از رنگ در این نوع طراحی حسم را می‌پوشاند.

چه نمایشگاه‌هایی تا به‌حال در مترو ونکوور برگزار کرده‌اید؟

من بیشتر در نمایشگاه‌های گروهی شرکت داشته‌ام، از جمله در آرت سنتر پورت مودی، سیلک گالری، گاری ارت اسپات و گالری راند هاوس در ونکوور. چون بیشتر کارهای من بر روی فیگور انسان برهنه است، متأسفانه اینجا هم معذوریت‌هایی برای نمایش آن‌ها وجود دارد. از این‌رو، من بیشتر با همکارانم نمایشگاه گروهی می‌گذارم. 

کلاس‌های طراحی و نقاشی‌هایتان را از چه زمانی شروع کردید؟ و در حال حاضر، با توجه به شرایط کرونا، این کلاس‌ها چگونه تشکیل می‌شود؟

از سال ۲۰۱۰ استودیو خودم را باز کردم که در راکی پوینتِ پورت مودی واقع است. در حال حاضر کلاس‌های آموزش حضوری ما به تعداد محدود و طبق پروتکل‌های بهداشتی بر پا می‌شوند. به‌لحاظ کووید-۱۹، برای کسانی که دوست ندارند در آتلیه آموزش ببینند، کلاس‌های آنلاین برای کودکان و بزرگسالان از طریق زوم برگزار می‌کنم و به آن‌ها روش‌های اولیهٔ طراحی را آموزش می‌دهم.

بیشتر بزرگسالان از این کلاس‌ها استقبال کرده‌اند و این کلاس‌ها به آن‌ها کمک می‌کند که در این شرایط سخت و تنهایی ، خود را آرام‌تر کنند و مثبت‌تر به زندگی و آیندهٔ خود نگاه کنند. به‌نظر من، هنر به‌هر شکلش نوعی مدیتیشن است که آدم‌ها می‌توانند با روآوردن به آن، ذهن منفی خود را خالی کنند. در این لحظه‌ها، فرد می‌تواند فقط به خودش فکر کند یا حتی گاهی به چیزی فکر نکند، درست مثل عبادت. من فکر می‌کنم خلاقیت هنری در تمام افراد به اشکال گوناگون وجود دارد و هر فردی می‌تواند آن را برای خودش کشف کند و با کمی آموزش و تمرین در خود بپروراند.

شاگردان کلاس‌های شما بیشتر از چه گروه سنی و از چه کشورهایی هستند؟

همهٔ گروه‌های سنی در کلاس‌های آموزشی استودیو من شرکت می‌کنند. در کلاس‌های نورث ونکوور کلاس‌های متعددی را تدریس می‌کنم که بسته به موضوع کلاس، شاگردانی از سنین ابتدایی تا افرادی در سن بازنشستگی در آن‌ها شرکت می‌کنند. بزرگسالان بیشتر مشتاقِ کلاس‌های طراحی و آبرنگ هستند، ولی کودکان کلاس‌های انیمیشن و کارتون را بیشتر دوست دارند. در کلاس‌های من افرادی از تمام ملیت‌ها حضور دارند و تنها شرط لازم، علاقه به یادگیری کار هنری است.

نقاشی «مجسمهٔ ماهی سالمون» شما در کنار ساختمان شهرداری کوکئیتلام نصب شده است. لطفاً کمی دربارهٔ ایدهٔ این نقاشی و اینکه چه شد برای نصب در این مکان انتخاب شد، برایمان توضیح دهید؟

شهر کوکئیتلام در سال ۲۰۱۵ برای بزرگداشت ۱۲۵امین سالگرد تأسیس خود و برای تجلیل از اهمیت فرهنگی ماهی سالمون برای این شهر جودی برومفیلد، هنرمند اسکوامیش، را برای ساخت ۱۲ مجسمهٔ عظیم‌الجثهٔ ماهی سالمون از جنس کامپوزیت، انتخاب کرد. طرحِ ۱۲ نفر از بین ۴۱ هنرمند محلی شرکت‌کننده انتخاب شد که مجسمه‌ها را با رنگ و سایر مواد به‌صورت یک اثر کامل هنری درآورند. یکی از طرح‌های پذیرفته‌شده طرح من بود. البته قابل ذکر است که ۳ نفر از این ۱۲ هنرمند منتخب، ایرانی و از همکاران من در استودیو اِی‌وان بودند. موضوع نقاشی بر روی ماهی‌ها، گذشته، حال و آیندهٔ شهر کوکئیتلام بود. من در طرح خودم سعی کردم گذشتهٔ شهر را که طبیعت زیبای آن است مانند جنگل، اقیانوس، کوه و دشت، تصویر کنم و برای زمان حال، ساختمان‌های بلندی که در آن ساخته شده‌اند. برای آینده، اسکای‌ترین را انتخاب کردم که پروژهٔ آن در حال ساخت بود. فکر کنم همین باعث انتخاب نصب مجسمهٔ ماهی من برای نصب در ورودی شهرداری شد. این پروژه سه ماه طول کشید و مردم و خبرگزاری‌ها خیلی از آن استقبال کردند. در این مراسم از ما قدردانی شد و من خیلی خوشحال‌ام که با اینکه از کشور دیگری آمده بودم، این امکان را داشتم که در این جامعه بین هنرمندان محلی پذیرفته شوم. در حال حاضر، این ۱۲ مجسمه در سرتاسر شهر کوکئیتلام، در ورودی پارک‌ها و مقابل شهرداری نصب شده‌اند.

عکس‌ها ازوبسایت شهرداری کوکئیتلام

علاوه بر نقاشی و تدریس طراحی و نقاشی، در چه زمینه‌های فرهنگی و هنری دیگری فعال‌اید؟

بعضی از هنرمندان خوش‌شانس‌اند و از طریق هنرشان تأمین معاش می‌کنند، ولی در مورد من اینچنین نیست. من در کنار تدریس طراحی و نقاشی با مؤسسهٔ ساکسس در زمینهٔ کمک به والدین مهاجر همکاری می‌کنم. در این برنامه‌ها مادران جوان مهاجر را با هم آشنا می‌کنیم و برنامه‌هایی برای آشنایی پدر و مادران ایرانی با روش‌های جدید تعلیم و تربیت خردسالان برگزار می‌کنم.

چه برنامه هایی برای آینده دارید؟

در حال حاضر، در فکر تأسیس یک مرکز مهدکودک (Daycare) با تمرکز بر پرورش توانایی‌های هنری کودکان هستم که با روش خودم، به بچه‌ها از سنین کودکی هنر و روش‌های طراحی و نقاشی را آموزش دهیم. این روش به کودکان و والدین این فرصت را می‌دهد تا ساعات خوشی را در کنار هم به نقاشی و کارهای دستی بگذرانند. 

به هنرمندان تازه‌مهاجر برای دنبال‌کردن علایق هنری‌شان به‌صورت حرفه‌ای در کشور جدید، چه توصیه‌ای دارید؟

هنرمندان تازه‌وارد نیز مانند تمام مهاجران در بدو ورود ممکن است مجبور به انجام کارهایی شوند که از دنیای هنری آن‌ها خیلی فاصله داشته باشد، ولی این شرایط گذراست و مطمئن باشید با صبر و تلاش و وفادار ماندن به هنرتان دوباره می‌توانید گوشه‌ای از زندگی‌تان را به هنر اختصاص دهید. با هنرمندان محلی تماس برقرار کنید و در گردهمایی‌های هنری شرکت کنید و از ارتباط با دیگر هنرمندان کانادایی هراس نداشته باشید. 

اگر صحبت دیگری با خوانندگان «رسانهٔ همیاری»، خصوصاً با هنردوستان ونکوور دارید، لطفاً بفرمایید؟

من از همهٔ ایرانیان ونکوور می‌خواهم که مجلهٔ «رسانهٔ همیاری» را حمایت کنند. این رسانه همان‌طور که از اسمش مشخص است، همه ایرانیان را دور هم جمع کرده و محفلی شده تا جامعهٔ ایرانی بتواند تا حد امکان به یکدیگر یاری برساند. با این مجله ما توانسته‌ایم تا حد زیادی جامعهٔ ایرانی را به یکدیگر معرفی کنیم و مبنایی باشیم برای رشد و شکوفاییِ بیشتر جامعهٔ ایرانی در ونکوور.

شهره جان، ممنون از وقتی که در اختیار ما گذاشتید و امیدوارم که شاهد موفقیت بیشتر شما و جامعهٔ هنری ایران در ونکوور بزرگ باشیم.

نوشته در پی خلق جهانی که در آن، آزادی بیان انسان هیچ محدودیتی ندارد – گفت‌وگو با شهره شیرازی، هنرمند نقاش ساکن کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

راضی رحیمی – ونکوور

امسال در مترو ونکوور، یکی از ایمن‌ترین و دیدنی‌ترین رویدادهای نمایشگرهای زیبا، نورپردازی‌ها و صحنه‌های جادویی کریسمس، دیدن چراغانی زمستانیِ پی‌ان‌ای (PNE Winter Lights) است که از ۱۱ ماه دسامبر شروع شده است. این نمایشگاه هر ساله در تعطیلات کریسمس توجهات ویژه‌ای را به‌سوی خود جلب می‌کند و در سال ۲۰۲۰ با در نظر گرفتن اقدامات ایمنی به‌خاطر کووید-۱۹، ابتکار جدید و شگفت‌انگیزی طراحی شده که به‌ویژه برای خانواده‌های ونکووری بسیار جذاب است. طراحان این نمایشگاه در اقدامی جدید برای محافظت از بازدیدکنندگان در برابر ویروس، امکان بازدید با اتومبیل شخصی افراد را فراهم آورده‌اند.

بازدیدکنندگان می‌توانند با خانوادهٔ خود به‌راحتی در فضای گرم و نرم ماشین و به‌دور از هرگونه وحشتی از این بیماری فراگیر، با اتومبیل خود در مسیری به مسافت ۲ کیلومتر در اطراف سمبل‌های زیبای کریسمس گردش کنند و از دیدن آن‌ها لذت ببرند.

کودکان در ضمن این گردش می‌توانند در بین چراغ‌های نورانی، به‌دنبال سانتا بگردند و از غذاهای خوشمزهٔ ارائه‌شده در این جشنواره لذت ببرند. در این رویداد، شما می‌توانید از مجسمه‌های نورانی حیوانات، تونل رنگارنگ و ایستگاهی که در آن مأمورانی با ماسک‌های متفاوت هنری به شما شکلات تعارف می‌کنند، دیدن کنید. همچنین درخت غول‌پیکر بنفش کریسمس به ارتفاع ۱۵ متر (که در این مراسم دو بار از آنجا عبور خواهید کرد)، محل جذاب رقصنده‌های زنده و همچنین سانتا کلاوس در حال رقص روی سورتمه، از جمله دیدنی‌های زیبایی است که شما می‌توانید در این مکان مشاهده کنید.

این جشن از ۱۱ ماه دسامبر امسال شروع شده و تا تاریخ ۳ ژانویه از ساعت ۴ بعدازظهر تا ۱۰ شب در روزهای غیرِتعطیل در محوطهٔ پی‌ان‌ای ادامه دارد.

پی‌ان‌ای در Playland در خیابان هِیستینگ شرقی واقع شده است و دسترسی به رویداد چراغانی زمستانی، از طریق ورودی ۹ است که نزدیک گوشهٔ شمال شرقی پارک و در مجاورت خیابان بریج‌وِی (Bridgeway) قرار دارد. برای دریافت آدرس دقیق این مکان می‌توان از وب‌سایت پی‌ان‌ای و نقشهٔ ورودی‌های آن استفاده کرد. این رویدادِ به‌خصوص در تاریخ‌های آخر هفته خیلی زود پیش‌فروش شده است و از این‌رو اگر تصمیم به رفتن و دیدار از این مکان را دارید، هرچه زودتر بلیت خود را رزرو کنید.

لازم به ذکر است که در این بازدید، کارکنان پی‌ان‌ای به کلیهٔ پروتکل‌های ایمنی که ضمن مشورت با مقامات بهداشت ونکوور تهیه شده است، پایبندند و پوشیدن ماسک صورت برای همهٔ افراد بالای ۲ سال اجباری است. این رویداد با در نظر گرفتن ایمنی‌های بهداشتی مقابله با کووید -۱۹ و برای خانواده‌هایی که در یک خانه زندگی می‌کنند طراحی شده است، بنابراین باید از آوردن افراد غیرِخودی در ماشین‌های خود پرهیز کرد.

به شرکت‌کنندگان پیشنهاد شده است که وسایل نقلیهٔ خود را تزئین کنند و از تجربیات خود، از جمله خواندن آوازها و ترانه‌های کریسمس با ملحق شدن به کارول-اوک (Carol-oke) عکس‌هایی را در شبکه‌های اجتماعی با استفاده از هشتگ pnewinterlights# پست کنند.

در طول مسیر گردش ماشین، ایستگاهی برای بانک غذای ونکوور وجود دارد و شما می‌توانید کمک‌های مالی خود یا محصولات غذایی مانند کنسرو را به آنجا اهدا کنید. 

برای خرید بلیت و دریافت اطلاعات بیشتر دربارهٔ این رویداد به وب‌سایت چراغانی زمستانیِ پی‌ان‌ای مراجعه فرمایید:

https://pne.ca/winterlights/

نوشته دیدنی‌های ونکوور: چراغانی زمستانی در پی‌ان‌ایِ ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

راضی رحیمی – ونکوور

میپل ریج ششمین شهر قدیمی استان بی‌سی است که گرچه اغلب به‌عنوان حومهٔ مترو ونکوور در نظر گرفته می‌شود، اما دارای هویت فرهنگی بزرگی به‌اندازهٔ وسعت و محیط طبیعی گسترده‌ای‌ است که در آن واقع شده است.

شهرداری میپل ریج مانند سایر شهرهای ونکوور بزرگ، هرساله سنت چراغانی خیابان‌ها و میادین شهر میپل ریچ را برای مراسم کریسمس و باشکوه ساختن تعطیلات زمستانی به‌عهده دارد. این تزئینات شامل رنگ‌های قرمز نمادین دوران کریسمس و نمایشگرهای زیبای ویترین فروشگاه‌ها است و یکی از مکان‌های دیدنی برای گذراندن تعطیلات زمستانی به‌شمار می‌رود. 

در سال ۲۰۱۹، شهرداری میپل ریج با مشارکت برخی از حامیان مالی، این سنت دیرینه را به سطح کاملاً جدیدی رساند و امسال نیز از تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۲۰ تا ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۱ پارک یادبود صلح (Memorial Peace Park) در این شهر و همچنین مرکز شهر با چراغانی‌های ویژه و زیبا، شهر میپل ریج را به مکانی دیدنی برای تعطیلات زمستانی تبدیل خواهد کرد.

در این فصل، همراه با پیاده‌روی زمستانی و بازدید از چراغانی‌های زیبا این شهر، می‌توانید در کنار تونل چراغ‌های چشمک‌زن، درخت بلند نورانی، تابلوهای نواری مزین به چراغ‌های تزئینی زیبا و درخت سکوویا با نورافشانی‌های متفاوت، زمینهٔ مناسب را برای عکس سلفی با عزیزان خودتان انتخاب کنید. 

موسیقی ویژه روزهای تعطیلات زمستانی کریسمس همراه با مشارکت مشاغل خیابانی در مرکز شهر نیز برقرار و جلوه‌ای خاص به این شهر می‌دهد. فروشگاه‌های روبه‌خیابان این مناطق، ویترین‌های خود را با موضوع «دهکدهٔ کریسمس به سبک قدیمی و سنتی» تزئین خواهند کرد. 

دستورالعمل‌های ارائه‌شده توسط مقامات بهداشت محلی از جمله حفظ فاصلهٔ اجتماعی، در این اماکن پیش‌بینی شده است. همچنین هنگامی که با خانواده‌های دیگر همراه‌اید، استفاده از ماسک ضروری خواهد بود. تمام فعالیت‌های طراحی‌شده و جاذبه‌های دیدنی در پارک یادبود صلح و اطراف آن واقع خواهند شد تا فاصلهٔ اجتماعی لازم از یکدیگر رعایت شود. 

طی این مراسم شما می‌توانید با فرهنگ و هنر شهر میپل ریج، غذا و نوشیدنی، فروشگاه‌های خرید، تریل آل میپل ریج و موارد قابلِ‌توجه دیگر آشنا شوید. بنابراین در هر زمان از ۲۷ نوامبر تا ۸ ژانویه به پارک یادبود صلح و مرکز شهر میپل ریج بروید و از مناظر زیبا و آواهای جادوی تعطیلات GLOW Maple Ridge لذت ببرید – مطمئناً این بازدید به بخشی از سنت سالانهٔ خانوادگی شما تبدیل خواهد شد.

حتماً در کنار یکی از نمایشگرهای شگفت‌انگیز نورانی در این دوران، سلفی بگیرید و به آن برچسب glowmapleridge# بزنید.

برای اطلاعات بیشتر در مورد این مکان دیدنی، می‌توانید از وب‌سایت زیر دیدن کنید:

www.mapleridge.ca/2344

نوشته دیدنی‌های ونکوور: میپل ریجِ تابان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بیست و چهارمین جشنوارهٔ سالانهٔ فیلم‌های آسیایی ونکوور (Vancouver Asian Film Festival) از ۳۱ اکتبر تا ۸ نوامبر ۲۰۲۰ در خانه‌های شما به‌صورت آنلاین برگزار خواهد شد. 

تعداد فیلم‌های جشنوارهٔ امسال دو برابر جشنواره‌های گذشته و با محتوای هیجان‌انگیزتری نسبت به قبل، خواهد بود. این جشنواره شامل نمایش ۵ فیلم برتر جهان، ۱۲ فیلم برتر آمریکای شمالی، ۱۳ فیلم برتر کانادایی و در نهایت ۷ فیلم دیگر است که برای اولین بار در ونکوور به نمایش در خواهد آمد. قابل توجه است که ۶۰ درصد این فیلم‌ها توسط زنان کارگردانی شده‌اند.

این جشنواره، امسال که سالی چالش‌برانگیز در تمامی دنیا به‌خاطر کووید-۱۹ است، در اولین شب افتتاحیهٔ خود (شب هالووین) یعنی ۳۱ اکتبر ۲۰۲۰ به‌طور زنده، اولین فیلم خود را در سینماهای دهکدهٔ بین‌المللی سینه‌پلکس اُدیِن (Cineplex Odeon International Village Cinemas)، با پایبندی کامل به پروتکل‌های بهداشتی تا سقف ۵۰ نفر به نمایش می‌گذارد.

برنامه‌های این فستیوال شامل نمایش گسترده‌ای از فیلم‌هاست که منعکس‌کنندهٔ مسائل مهم و ضروری روز برای مهاجران، زنان و افراد حاشیه‌نشین است. فستیوال فیلم آسیایی ونکوور در مجموع ۱۸ فیلم بلند و ۴۶ فیلم کوتاه، از همهٔ ژانرها را از سراسر آسیا به زبان انگلیسی یا با زیرنویس انگلیسی به نمایش می‌گذارد.

فیلم افتتاحیهٔ این فستیوال، فیلم موفق کشور کُرهٔ جنوبی است به‌نام «کمد» (‌The Closet‌) که سال پیش برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم خارجی در جوایز اسکار شد. این فیلم ساختهٔ کیم کوانگ بین، با بازی ستاره‌های بزرگ کُره‌ای هاگ یونگ وو و کیم نام گیل، و همچنین هول یول است. این فیلم رمز و راز ترسناک مسائل والدین را از طریق داستان کودک گمشده‌ای بررسی می‌کند. شب افتتاحیهٔ این جشنواره همراه است با جشن سینمای درخشان کُره و سرگرمی شب هالووین که مخاطبان می‌توانند ضمن دیدن این فیلم برای بهترین کاستوم خود در سینما یا در خانه‌هایشان با یکدیگر به رقابت بپردازند. 

همچنین در این فستیوال، مستند «سس کچاپ و سویا» ساختهٔ ژی مین هو که مطالعه‌ای بر روی پنج زوج است و روابط آن‌ها را با توجه به تاریخچهٔ روابط زوج‌هایی از نژادهای مختلف در کانادا که از دههٔ ۱۹۳۰ شکل گرفته، بررسی می‌کند و مستند «امپراطوری دونات» نوشتهٔ آلیس گو در مورد ظهور مهاجران کامبوجی در فرمانروایی ایالات متحدهٔ آمریکا، به نمایش در خواهند آمد.

فیلم اختتامیهٔ این فستیوال نیز، نمایش مجازی زنده از «فراتر از رؤیا» (Beyond the Dream) ساخته کیوی چو با بازی ستاره‌های نوظهور ترنس لاو و سسیلیا چوی است که یک فیلم تفکربرانگیز هنگ کنگی در مورد رابطهٔ عجیب بین یک روانکاو و بیمار اسکیزوفرنی در حال بهبود است، که به دنبال یافتن عشق است.

در بسیاری از برنامه‌های Video-on-Demand این فستیوال، مصاحبهٔ اختصاصی با فیلمسازان ارائه می‌شود و این در حالی است که برنامه‌ریزی آنلاین این فستیوال به مخاطبان این امکان را می‌دهد تا با فیلمسازان به‌صورت زنده در گفت‌وگوهای با فیلمسازان دیدار کنند.

برای اطلاعات بیشتر از جشنوارهٔ فیلم آسیایی ونکوور (VAFF) و خرید بلیت‌های افتتاحیه و آنلاین این فستیوال به سایت زیر مراجعه فرمایید:

festival.vaff.org/2020

نوشته دیدنی های ونکوور: جشنوارهٔ فیلم آسیایی ونکوور (VAFF) در سال ۲۰۲۰  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

«نقاشیشعر»، نامی است که به‌تازگی نرگس جلالی دلیا، هنرمند مهاجر کانادایی-ایرانی، بر مجموعه آثار هنری خود که از ترکیب شعر و نقاشی توأماً تشکیل شده، نهاده است. این مجموعه برای اولین بار است که در نمایشگاه پاسیفیک آرتز مارکت (Pacific Arts Market) در ونکوور در حال حاضر به تماشا گذاشته شده است.

نرگس جلالی دلیا، در سال ۱۹۸۱ از مادری آمریکایی از تبار ایتالیایی و پدری ایرانی در مونترآل چشم به جهان گشود. او تا پنج سالگی در آمریکا دوران کودکی خود را سپری و پس از اتمام تحصیلات پدر و مادرش، به‌همراه خانواده به ایران مهاجرت کرد. او دوران نوجوانی و جوانی خود را همراه با شیفتگی به تاریخ و هنر، شعر، موسیقی و معماری ایران گذراند. عشق و علاقهٔ وافر نرگس به شعر فارسی از یک‌سو و اشتیاق او به نقاشی از سوی دیگر، منجر به ترکیب این دو بر بوم نقاشی و خلق واژه‌ای جدیدی به نام «نقاشیشعر» شد. نرگس با کار نقاشی بر روی اشعار مورد علاقه‌اش تلاش کرده تا عرصهٔ شعر را به شکل یک اثر هنری بصری نشان دهد و بنا به گفتهٔ خودش، «نقاشیشعر» آیینه‌ای است که کلمات را به‌صورت هنری تجسمی منعکس می‌کند: «در این مفهوم، نقاشی همواره برای من وسیله‌ای بوده است تا تفسیری هنری از شعر مورد نظرم به منصهٔ ظهور برسانم.»

مولانا، حافظ، شاملو، سهراب سپهری و فروغ فرخزاد از جمله شاعرانی‌اند که نرگس را در این راه تحت تأثیر شعر خود قرار داده‌اند؛ «شعر همواره برای من پیام‌آور عشق، التیام اتصال و از همه مهم‌تر امید – حتی در بحرانی‌ترین شرایط – بوده است. من این پیام را در زندگی و آثار بسیاری از شاعران و هنرمندان خاورمیانه برداشت کرده‌ام.»

نرگس با پرورش یافتن در فضای دوزبانه، همواره تحت تأثیر قدرت ترجمه در برقراری ارتباطات انسانی و پیوند زدن فرهنگ‌ها بوده است. او با تسلط کامل به دو زبان انگلیسی و فارسی، به‌راحتی با سایر فرهنگ‌های مختلف دنیا آشنا شده است و اشعار شاعران و ادبای خاورمیانه از جمله نزار قبانی، جبران خلیل جبران و ناظم حکمت، در «نقاشیشعر» او سهمی دارند. نرگس به «نقاشیشعر» به‌عنوان نوعی دیگر از ترجمه نگاه می‌کند: «از دیدگاهی می‌توان گفت که نقاشیشعر نوعی ترجمه است، ترجمهٔ کلمات به نقاشی و توانایی بیان دوبارهٔ شعر با رنگ‌ها و نقوش هنری که به عرضهٔ شعر به‌صورت اثری هنری-ادبی می‌انجامد.»

نرگس جلالی پنج سال پیش دوباره و این‌بار به همراه همسر و سه فرزندش از ایران به کانادا مهاجرت کرد. آنچه که انگیزهٔ او برای قدم برداشتن در مسیر ابداع «نقاشیشعر» بود، پیش از همه، یافتن راهی بود برای اتصال دوباره به دنیای شعر و ادبیات فارسی در سال‌های دور از وطن و همچنین امید به خلق اثر هنری چندبعدی ادبی-بصری جدید که ایرانیان و مهاجران دورازدیار خود بتوانند از طریق تماشای آن با ادبیات زیبای کشور خود ارتباطی نو برقرار کنند. 

نرگس به این نکته اشاره دارد که «نقاشیشعر»، برداشتی هنری از نقاشی و تجلی شعری است که دربرگیرندهٔ آن نقاشی است: «هنر و معماری ایرانی همواره سبک هنری من را تحت تأثیر قرار داده‌اند، ولی آنچه که الهام‌بخش ترکیب و به‌وجود آمدن نقوش و رنگ‌های هر اثر«نقاشیشعر» است، خودِ شعر و مضمون آن است.» 

او معتقد است بهترین راه برقراری ارتباط با سایر ملل و معرفی شعر و ادبیات غنی و زیبای فارسی و دنیای شرق، از طریق هنر نقاشی می‌باشد. او برای خلق هر اثر«نقاشیشعر»، همیشه نخست ابیات شعر را با استفاده از مدیوم‌های مختلف هنری روی بوم می‌نگارد، و در مرحلهٔ بعد با استفاده از روش بداهه‌سازی و رنگ‌های اکریلیک، ویترای و سنگ‌های طبیعی، نقوش و رنگ‌ها را اضافه می‌نماید تا با کلمات آمیخته شوند.

بر اساس توضیح نرگس «در ارائهٔ یک اثر«نقاشیشعر» سعی بر این است تا اثر به شکل یک کل عرضه شود و توجه بیننده را در نگاه اول با رنگ‌ها و نقش‌ها به خود جلب کند و کشف شعر در مرحلهٔ بعدی پس از توجه و دقت بیشتر، حاصل آید. بنابراین، غالباً سعی می‌شود تا کلمات به‌وسیلهٔ مدیوم‌ها پنهان شوند یا به‌عمد از خطی استفاده شود که بسیار نزدیک به فرم نقوش استفاده‌شده در آن اثر باشد.»

نرگس امیدوار است بازدیدکنندگان با دیدن این مجموعهٔ هنری از برقراری ارتباط با دنیای عاشقانه و عارفانه شعر فارسی از طریق نقاشی لذت ببرند و همچنین در هر اثر «نقاشیشعر»، تفسیر و دنیای خاص خود را پیدا کنید.

مراسم گشایش این نمایشگاه در تاریخ ۱۸ اکتبر از ساعت ۴ تا ۷ بعدازظهر در نمایشگاه پاسیفیک آرتز مارکت در ونکوور است و در این مراسم، نرگس جلالی دلیا روند کارهای هنری و توضیحات خود را در مورد تابلوهایش با توجه به شعر استفاده‌شده به اشتراک می‌گذارد. قابل توجه است که این نمایشگاه تا آخر سال ۲۰۲۰ در این گالری برپا خواهد بود. 

نمایشگاه پاسیفیک آرتز مارکت واقع در ونکوور، مکانی برای تمام هنرمندان ونکووری است که در زمینه‌های گوناگون می‌توانند آثار هنری خود را به نمایش بگذارند. کریستال، مدیریت این گالری با رهنمودهای ارزنده به هنرمندان جهت بهتر شناساندن هنر خود در تمامی زمینه‌ها همکاری می‌کند.

برای اطلاعات بیشتر از سایت پاسیفیک آرتز مارکت دیدن کنید.

نوشته گشایش نمایشگاه «نقاشیشعر» نرگس جلالی دلیا، هنرمند ونکووری، در ماه اکتبر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این روزها فراگیر شدن ویروس کرونا همه‌چیز را در دنیای امروزی دستخوش تحول کرده است. در همهٔ دنیا بسیاری از رویدادها و گردهمایی‌ها که پیش‌تر به‌طور منظم برگزار می‌شدند، یا لغو و تعلیق شده یا به فضای مجازی پناه‌ آورده‌اند. در این میان جمع‌های فرهنگی و ادبی ایرانیان ساکن ونکوور نیز بی‌نصیب نمانده‌‌اند از جمله «یاران حافظ»، گروه فرهنگی‌ای که از آغاز شیوع این بیماری، جلسات ماهانهٔ خود را از طریق اپلیکیشن زوم در فضای مجازی ادامه داده است.

«یاران حافظ» محفلی پژوهشی و دوستانه‌ است که اعضای آن در ونکوور زندگی می‌کنند و در گردهمایی‌های ماهانهٔ خود در کتابخانهٔ کوکئیتلام، به بحث و بررسی پژوهش‌هایی که تاکنون پیرامون خواجهٔ شیراز و شعر او انجام شده، می‌پردازند. همچنین در این جلسات در فضایی دوستانه، غزل‌‌ها و شیرین‌سخنی‌های این شاعر بزرگ فارسی را مرور و در مورد آن‌ها تبادل نظر می‌کنند. با برگزاری جلسات یاران حافظ در فضای مجازی، این جمع بر آن شدند تا از امکانات این فضا بهرهٔ بیشتری ببرند و جلساتی فوق‌العاده با حضور یکی از صاحب‌نظران که در حافظ‌‌پژوهی صاحب‌ِ نام‌اند، برگزار کنند. در این جلسات ضمن دعوت از عموم علاقه‌مندان ایرانی برای شرکت در این سخنرانی‌ها، به پرسش‌های شرکت‌کنندگان نیز پاسخ داده می‌شود. از این‌رو، بدیهی است که هم شرکت‌کنندگان و هم سخنرانان می‌توانند فراتر از ایرانیان اهل فرهنگِ ساکن ونکوور باشند.

نخستین سخنران مهمان «یاران حافظ»، محقق و استاد محترم، دکتر احمد کریمی حکاک، است که از لس‌انجلس به این جمع خواهند پیوست. 

دکتر احمد کریمی حکاک نویسنده، مترجم، پژوهشگر و استاد دانشگاه است که آثار و پژوهش‌های او مورد توجه اهل فرهنگ و ادب زبان فارسی در داخل و خارج از ایران می‌باشد. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران است و تحصیلات ادبی خود را در آمریکا ادامه داده است. دکتر حکاک در آمریکا موفق به دریافت مدارک کارشناسی ارشد در رشتهٔ زبان انگلیسی و مدرک دکتری در ادبیات تطبیقی شد، و از آن زمان، تدریس ‌و پژوهش در عرصهٔ ادبیات فارسی را در دانشگاه واشنگتن و مریلند پی گرفته است.

دکتر حکاک، علاوه بر تدریس و پژوهش، ده‌ها کتاب و مقالهٔ ارزشمند تألیف کرده است که به‌عنوان منابعی غنی ‌و سرشار از دانستنی‌ها، در اختیار دانش‌پژوهان قرار دارد. وی بنیان‌گذار و سرپرست مرکز ایران‌شناسی «روشن» در مریلند و عضو هیئت ویراستاران دانشنامهٔ ایرانیکا در دانشگاه کلمبیای نیویورک است. همچنین ایشان سردبیری ادبی مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات اجتماعی وابسته به دانشگاه تهران و ده‌ها سِمَت مهم دیگر را در کارنامهٔ وزین خود دارد.

زمان سخنرانی و پرسش و پاسخ دکتر حکاک، روز چهارشنبه ۹ سپتامبر ۲۰۲۰ ساعت ۷ تا ۱۰ شب به وقت غرب کانادا و آمریکاست که از طریق اپلیکیشن زوم برگزار می‌شود. همهٔ علاقه‌مندان به حافظ و فرهنگ و ادب فارسی بدون محدودیت مکانی، می‌توانند در خانه یا محل کار خود به‌راحتی در این جلسه شرکت کنند. برای ورود به این جلسهٔ مجازی و بهره‌گیری از سخنان دکتر حکاک، می‌توانید به کانال تلگرامی «با حافظ» با استفاده از آدرس https://t.me/BaHafezChannel بپیوندید. در این کانال افزون بر اطلاعات بیشتر، لینک دسترسی به جلسهٔ مجازی در زوم، چند ساعت پیش از آغاز جلسه اعلام خواهد شد.

امید است که این اقدام‌های ارزشمند جمعی تداوم داشته و شاهد فعالیت‌های فرهنگی و ادبی پرشور بیشتری از ایرانیانِ مقیم ونکوور باشیم تا بتوانیم در مهاجرت، شعلهٔ تابناک فرهنگ اصیل ایرانی را در دل‌هایمان همچنان زنده نگه داریم.

نوشته برگزاری نخستین جلسهٔ سخنرانی حافظ‌پژوهیِ گروه فرهنگی «یاران حافظ» ونکوور با حضور دکتر احمد کریمی حکاک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

همهٔ مهاجران داﺳﺘﺎن‌های واﻗﻌﯽ و ﺗﺨﯿﻠﯽ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ درﺑﺎرهٔ مهاجرت و هویت ﺧﻮد دارﻧﺪ که ﮔﺎه ﺑﺮ زﺑﺎن ﺟﺎری ﻣﯽ‌ﺷﻮد و ﮔﺎه در وبلاگ‌های خصوصی بازنشر می‌شود یا ﻣﺎﻧﻨﺪ حسرتی ﺧﻮد را پنهان ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﺗﺎ اینکه در ﻗﺎﻟﺐ‌های هنری ارزشمند، خود را ﻧﻤﺎﯾﺎن سازد. هفتهٔ گذشته، روز ۱۷ ژوئیه، گردهمایی‌ای از طرف بینال دوسالانهٔ ونکوور ترتیب داده شد تا از هنرمند و مجسمه‌ساز ایرانی، کامبیز شریف، در کنار مجسمهٔ تازه‌نصب‌شده‌اش در ونکوور به‌نام «نیاز» قدردانی شود. در این گردهمایی که جمعی از هنرمندان و اعضای شورای شهر ونکوور، حضور داشتند، برای رعایت نکات بهداشتی به‌منظور اجتناب از ویروس کرونا، ماسک‌هایی در نظر گرفته شده بود که به تمامی حاضران تقدیم شد. همچنین در این مراسم گروه کر با نواختن آهنگ‌های متنوع و گاه ایرانی، محیطی گرم و صمیمی را برای بازدیدکنندگان فراهم نمود.

این مجسمهٔ برنزی با عنوان «نیاز» ساختهٔ کامبیز شریف، از هنرمندان جوان مجسمه‌ساز ایرانی-کانادایی است که چند سالی است در ونکوور زندگی می‌کند و در سمت جنوب غربی تقاطع خیابان‌های مِلویل، پندر غربی و جرویس در مرکز شهر ونکوور، نصب شده است. مجسمهٔ «نیاز» الهام‌گرفته از تجربهٔ شخصی کامبیز شریف به‌عنوان یک مهاجر و نماد مهاجرت برای همهٔ ملیت‌هاست. ایدهٔ مجسمهٔ «نیاز» حدود ۱۱ سال پیش و در زمانی که این هنرمند جوان تازه قدم به سرزمین جدید گذاشته بود، شکل گرفت. کامبیز شریف در بینال دوسالانهٔ ونکوور اظهار داشت:

«مهاﺟﺮ در جست‌وجوی ﻣﮑﺎﻧﯽ اﺳﺖ که در ﺑﺴﯿﺎری ﻣﻮارد ﺗﻮﺻﯿﻒ آن ﺑﺎ ﺧﯿﺎل‌ﭘﺮدازی ﮔﺮه ﺧﻮرده اﺳﺖ. ﺑﺮای ﻣﻦ مهم‌ترین اﻣﺘﯿﺎز مهاجرت، اﻣﮑﺎن ﺟﺎبهﺟﺎﯾﯽ از ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ ﺗﺤﻤﯿﻠﯽ به ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺮای ﺑﺮﭘﺎﯾﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎی ﺑﺎزﺗﺼﻮرِ اﻣﻨﯿﺖ، آراﻣﺶ و ﺛﺒﺎت ﺑﻮده اﺳﺖ. ﺟﺎﯾﯽ که ﺑﺘﻮان داشته‌‌ها و خواسته‌ها را ﺑﺮای رﺳﯿﺪن به رﺿﺎﯾﺘﯽ ﻗﺎﺑﻞ اﻧﺘﻈﺎر ﺗﺮﮐﯿﺐ ﮐﺮد. هرﭼﻨﺪ که ﺟﺪاﯾﯽ از ﺗﺎرﯾﺦ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﺎدری و ﺗﻼش در ﺷﮑﻞ دادن ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﻧﻮ در ﺑﺴﺘﺮی ﺟﺪﯾﺪ، ﺑﯽ‌ﺷﺒﺎهت به ﺗﺠﺮبهٔ هم‌زمان ﺗﻠﺨﯽ و ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﯾﺪهٔ اوﻟﯿﻦ مجسمه در وﻧﮑﻮور در ﺳﺎل ٢٠٠٩ هم‌زمان ﺑﺎ مهاجرت ﻣﻦ به ﮐﺎﻧﺎدا ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻼش در جست‌وجوی اﻣﻨﯿﺖ و ﺳﺮﭘﻨﺎه و درک و ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﻓرهنگ ﺟﺪﯾﺪ، ﺧﻮد را در هیئت مجسمه‌ای ﺑﺮﻧﺰی ﻧﻤﺎﯾﺎن ﮐﺮد که آن را «ﻧﯿﺎز» ﻧﺎﻣﯿﺪم. درواﻗﻊ، «ﻧﯿﺎز» ﺑﺮاﯾﻢ ﺧﺎﻟﺺ‌ﺗﺮﯾﻦ ﺗﻌﺒﯿﺮ ﺣﺎل‌وروز آن دوران اﺳﺖ، به‌طﻮری‌که ﮔﺬر زﻣﺎن هم نتوانسته ﺑﺮ ﮐﯿﻔﯿﺖ ارﺗﺒﺎط ﻣﺎ تأثیر ﺑﮕﺬارد. در ﻓﺮﻣﯽ ﺧﻼصه‌ﺷﺪه، سه اﻧﮕﺸﺖ دﺳﺖ را ﺑﺎزﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ که ﭼﯿﺰی را از ﻣﺤﯿﻂ اطﺮاف طﻠﺐ ﻣﯽ‌ﮐﻨﻨﺪ. آن‌ها به نهال‌های ﺑﯿﺮون‌آﻣﺪه از ﺧﺎک ﯾﺎ ﺗﯿﺮهای ﭼﻮﺑﯽ ﺳﺮپناهی ﻣﯽ‌ﻣﺎﻧﻨﺪ که در ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﺴﺘﯽ و ﺑﻠﻨﺪی‌های زﻧﺪﮔﯽ بهﺳﺨﺘﯽ ﻣﻘﺎوم‌اﻧﺪ، وﻟﯽ همچنان ﺗﻤﻨﺎﯾﯽ دارﻧﺪ. ﮐﻒ دﺳﺖ ﭼﻮن دﻧﯿﺎﯾﯽ از ﺧﺎطﺮه و ﺗﺠﺮبه، رد ونشانه‌های ﮔﺬشته را در ﺗﻦ ﻧﺮم آینه‌ای ﮐﺮوی ﺣﺒﺲ ﮐﺮده، وﻟﯽ آنچه را که ﻣﺘﻌﻠﻖ به اﮐﻨﻮن اﺳﺖ، ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ.»

این هنرمند در مورد مشخصات این مجسمه عنوان کرد: «مجسمهٔ «ﻧﯿﺎز» ﺑﺎ ١٢٠٠ ﮐﯿﻠﻮﮔﺮم وزن و ۵٫۵ ﻣﺘﺮ ارﺗﻔﺎع، از ﺑﺮش و ﺗﻠﻔﯿﻖ ۴٨ قطعهٔ ریخته‌ﮔﺮی‌ﺷﺪه، ﺳﺎخته ﺷﺪه است ﺗﺎ به‌طﻮر ظﺮﯾﻔﯽ خواسته‌های ﻧﺎگفته و ﻧﺎﺷﻨﺎختهٔ ﻣﻦ و دﯾﮕﺮ مهاجران را ﺑﺎزﮔﻮ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮای ﻣﺘﺮﯾﺎل آن ﺑﺮﻧﺰ را ﺑﺮﮔﺰﯾﺪم. ﺟﺴﻤﯽ ﺳﺨﺖ که ظﺎهری ﻧﺮم و آینه‌وار را ﻧﻤﺎﯾﺎن ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ و ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮای لحظه‌ای آنچه را که ﭼﺸﻢ در ﺗﻘﺎطﻊ سه ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺟﺮوﯾﺲ، ﻣﻠﻮﯾﻞ و ﭘﻨﺪر ﻣﯽ‌ﺑﯿﻨﺪ، بهﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎهی ﺛﺒﺖ و بهﺳﺮﻋﺖ به ﻣﺤﯿﻂ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﮕﺎهی که ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم در ﺣﺎل ﻋﺒﻮر ردوﺑﺪل ﻣﯽ‌ﺷﻮد، همه ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﻨﺪ در طﻮل زﻣﺎﻧﯽ که ﺑﺮای ﺗﻤﺎﺷﺎی آن ﮔﺬاشته‌اﻧﺪ، ﺑﺎزﺗﺎب ﺧﻮد و ﻣﺤﯿﻂ اطﺮاﻓﺸﺎن را ﺑﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﮑﺎﻧﯽ که اﯾﺴﺘﺎده‌اﻧﺪ، ﺗﺠﺮبه ﮐﻨﻨﺪ.»

کامبیز شریف معتقد است «در اﯾﻦ‌ﺻﻮرت، «ﻧﯿﺎز» ﺑﺮای ﻣﺮدﻣﯽ که ﺗﺎرﯾﺦ‌های ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ را ﺗﺠﺮبه ﮐﺮده‌اﻧﺪ هم‌زمان دﻧﯿﺎﯾﯽ ﺧﺼﻮﺻﯽ و ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﯽ‌ﺳﺎزد که ‌نه‌تنها زﻣﺎن و ﻣﮑﺎن در آن ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮفته ﻧﻤﯽ‌ﺷﻮﻧﺪ، بلکه ﻧﻘﺸﯽ ﺣﯿﺎﺗﯽ دارﻧﺪ. در ﻓﻀﺎﯾﯽ ﺧﺼﻮﺻﯽ، مجسمه ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﺎزﺗﺼﻮر اﻣﺮ ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس و ﻧﺎﮔﻔﺘﻨﯽ ذهنیات ﺑﯿﻨﻨﺪه را ﻓﺮاهم ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ. او ﭼﻮن ﭘﯿﮑﺮی همگون و ﺑﺎزﺗﺎﺑﻨﺪه رﻓﺘﺎری را ﺑﺮﻣﯽانگیزد که ﺑﻌﺪی تنانه دارد و ﺑﺎ ﺗﺠﺮبهٔ ﻓﺮد از اﻧﻌﮑﺎس ﺧﻮد هم‌ﭘﯿﻮﻧﺪ اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ، ﻣﻌﻨﺎ بهﺻﻮرﺗﯽ ﺳﯿﺎل وابسته به ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻣﯿﺎن «ﻧﯿﺎز» و ﺑﺪن ﺑﯿﻨﻨﺪه ﻣﯽ‌ﺷﻮد، به‌طﻮری‌که هر ﺑﺮﺧﻮردی ﺷﮑﻞ ﺟﺪﯾﺪی از آن را ﺑﺎزﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﺣﻀﻮر اﻓﺮاد، ورای جنبه‌های ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮد ﻣﯽ‌رود زﯾﺮا که هر ژﺳﺖ ﺑﺪﻧﯽ، دﯾﺪ دﯾﮕﺮی را به‌همراه دارد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ مجسمه همیشه ﺑﺎ ﺑﺪن‌های ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن در گفت‌‌وگوﺳﺖ و در ﻋﯿﻦ ﺑﺎزﻧﻤﺎﯾﯽِ مفهوم ﻧﯿﺎز، ﺑﺴﺘﺮی را اﯾﺠﺎد ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ که همهٔ ﻋﻮاﻣﻞ دﺧﯿﻞ، از جمله ﻣﺤﯿﻂ و دﯾﮕﺮاﻧﯽ که در ﻣﺤﯿﻂ ﺣﻀﻮر دارﻧﺪ، بهﻣﺜﺎبهٔ ﺑﺪﻧﯽ ارﮔﺎﻧﯿﮏ ﺑﺎ هم ﺑﺮهم‌ﮐﻨﺶ داشته ﺑﺎﺷﻨﺪ و اﺛﺮ همیشه ﺗﻤﻨﺎی ﺣﻀﻮر دﯾﮕﺮی را ﺣﺲ ﮐﻨﺪ.»

دوسالانهٔ ونکوور یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای هنری کانادا است که مسئولیت تأمین برجسته‌ترین و بی‌نظیرترین آثار هنری شهر ونکوور را بر عهده دارد. بیشتر آثار هنری منتخب این دوسالانه به‌طور موقت در ونکوور به نمایش گذاشته می‌شوند. اغلب آثار هنری برجسته برای سال‌ها در جای خود باقی مانده و بقیهٔ آثار هنری دائمی به‌طور معمول از طریق منافع عمومی و کمک‌های خصوصی تأمین و نگهداری می‌شوند.

کامبیز شریف در سال ۱۳۵۷ همراه برادر دوقلوی خود کامران، در تبریز به‌دنیا آمد و هر دو از ۱۲ سالگی به طراحی و نقاشی رو آوردند. آن‌ها از همان ابتدا می‌کوشیدند تا طراحی‌های خود را به‌صورت سه‌بعدی نمایش دهند که پس از آن ناخودآگاه هر دو به‌سمت مجسمه‌سازی سوق پیدا کردند. آن‌ها بعد از اتمام تحصیلات خود در تبریز، به تهران مهاجرت کرده و حدود پانزده سال پیش کارگاه مجسمه‌سازی خودشان را در این شهر به نام استودیو شریف راه انداختند.

کامبیز شریف در سال ۱۳۸۱ جایزهٔ اولِ سومین دورهٔ بینال مجسمه‌سازی تهران را با حضور پرویز تناولی به‌عنوان دبیر این بینال، به‌خاطر مجسمهٔ چوبی‌اش با نام «رویش» دریافت کرد. مجسمهٔ رویش به ارتفاع ۷ متر و به وزن ۱٫۵ تن، پس از بینال با همکاری موزهٔ هنرهای معاصر به سفارت ایران در پاریس منتقل شد و در فضای سبز سفارت ایران در پاریس نصب شد. جایزهٔ این بینال برای کامبیز شریف، سفر مطالعاتی یک‌ساله‌ای به پاریس بود که فرصتی را فراهم آورد تا کامبیز در ۲۳ سالگی تجربهٔ زندگی در فضای خارج از ایران را تجربه و در فضایی آزاد با آثار هنری مهم دنیا آشنا شود.

کامبیز شریف در چهارمین دورهٔ بینال مجسمه‌سازی تهران نیز توانست مقام شهامت و جسارت را از سازمان زیباسازی شهر تهران به‌خاطر مجسمهٔ «چشم خدا» دریافت کند. این مجسمه هجده و نیم متری که در میان آن فانوس‌های بی‌شمار و ظریف نصب شده، بزرگ‌ترین مجسمهٔ چوبی کامبیز شریف است، که در پارک ایرانشهر در کنار «خانهٔ هنرمندان» نصب شده است.

از این هنرمند مجسمهٔ «چرخ زمان» در تالار وحدت و نیز نمونهٔ کوچک مجسمهٔ «نیاز» که در ونکوور نصب شده، توسط موزهٔ دیویس بوستون در سال ٢٠١۵ خریداری شد که حال در کلکسیون مجموعه قرار دارد.

آثار کامبیز شریف تاکنون در بیش از۳۰ نمایشگاه انفرادی و جمعی در ایران و خارج از ایران به نمایش در آمده است. مرکز هنرهای زیبای سانفرانسیسکو، نمایشگاه بین‌المللی نیویورک، گاری الیوت لوییز ونکوور و گالری هنری سنت دویز پاریس از جمله مراکزی‌اند که آثار او را به‌نمایش گذاشته‌اند.

شایان ذکر است که در سال آینده، شاهد نصب مجسمهٔ «اسلحهٔ صلح» از این هنرمند در شهر ونکوور خواهیم بود، که هشتاد درصد پروسهٔ ساختن آن تقریباً به اتمام رسیده است. مجسمهٔ «اسلحهٔ صلح» از جنس برنز به ارتفاع ۳٫۵ متر و به طول ۵٫۵ متر است که وزن آن حدوداً به ۳٫۵ تن خواهد رسید. همچنین در سال ۲۰۲۴ – ۲۰۲۳ نیز چیدمانی از مجسمه‌های «رویش»، اثر دیگری از کامبیز شریف در شهر برنابی نصب خواهد شد. این چیدمان متشکل از چهار مجسمه به ارتفاع‌های هفت متر، هشت متر، نه متر و ۱۵ متر از جنس استیل خواهد بود.

نوشته مجسمهٔ «نیاز» نماد مهاجرت، اثر کامبیز شریف، در مرکز شهر ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.