مراسم رژهٔ افتخار شهر ونکوور روز یکشنبه ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ در داون‌تاون ونکوور برگزار شد. در این مراسم جمعی از فعالان اجتماعی و مدافعان حقوق اقلیت‌های جنسی جامعهٔ ایرانیان ونکوور هم شرکت داشتند.

تاریخچهٔ برگزاری این مراسم به بیش از نیم‌قرن پیش برمی‌گردد. ​​در سال ۱۹۶۵، جنبش اعتراضی حقوق همجنس‌گرایان در مراسم یادآوری سالانه توسط اعضای گروه لزبین دختران بیلیتیس و گروه مردان همجنس‌گرای ماتاچین سازمان یافته بود، برگزار شد. اعضای ماتاچین همچنین در تظاهرات حمایت از همجنسگرایان زندانی در اردوگاه‌های کار کوبا شرکت داشتند. همهٔ این گروه‌ها در سال ۱۹۶۵ در سازمان ملل و همچنین در مقابل کاخ سفید تظاهرات کردند. اوایل صبح شنبه ۲۸ ژوئن ۱۹۶۹، در پی حملهٔ پلیس به مهمانخانهٔ استون‌وال، افراد ال‌جی‌بی‌تی در دهکدهٔ گرینویچ در محلهٔ منهتن جنوبیِ شهر نیویورک دست به شورش زدند. مهمانخانهٔ استوان‌وال، یک‌ بارِ مخصوص همجنس‌گرایان بود و به بخش بزرگی از مراجعه‌کنندگان خدمات می‌داد و در بین حاشیه‌نشینان جامعهٔ دگرباشان مانند تراجنسی‌ها و جوانان بی‌خانمان محبوبیت زیادی داشت.

در سال ۱۹۷۰، راهپیمایی‌های افتخار و اعتراض در شیکاگو، لس آنجلس، نیویورک و سانفرانسیسکو در زمان نخستین سالگرد شورش‌های استون‌وال برگزار شد. با گذر زمان این رویدادها سالانه شد و در سطح بین‌المللی رشد کرد. این مراسم در کانادا و شهر ونکوور هم همه‌ساله برگزار می‌شود.

توجه شما را به تصاویری از این مراسم جلب می‌کنیم.

نوشته حضور ایرانیان ونکوور در مراسم رژهٔ افتخار همراه با مروری کوتاه بر تاریخچهٔ این مراسم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

داستان‌هایی بر مبنای واقعیت از انسان‌هایی که تنها به رفتن فکر می‌کنند

آرام روانشاد – ایران

هوا خیلی سرد شده است. اوایل پاییز است و این سرما چندان طبیعی نیست، اما دلچسب است. حال و هوای پاییز حتی با وجود سایهٔ منحوس کرونا، قابل حس‌کردن و دیدن است. شاید پاییز کمی با خودش غم بیاورد. اما غمش هم دلنشین است و از آن دسته غم‌هایی نیست که خاطر آدم را بیازارد. در یک جمله شاید بتوان گفت پاییز فصل غم‌های دوست‌داشتنی است. 

توی یکی از همین عصرهای پاییزی به‌عنوان مسافر سوار ماشینم شد. روایت غم‌انگیزش در یک عصر پاییزی بر جانم نشست. یک هفته گذشته است و او مدام جلوی چشمم است. تا سوار شد، از حالت چهره‌اش و رفتارش فهمیدم که ترنس است. لباس مردانه پوشیده بود، اما بدنش فریاد می‌زد که زن است. در این مدت با چند اقلیت جنسی برخورد داشتم که قصد مهاجرت داشته‌اند. داستان چند نفر از آن‌ها را برایتان نوشته‌ام. اما هر چه از آن‌ها بنویسی باز داستانشان شنیدنی و رنجشان تازه است. با لحن آرام و خودمانی فضا را به‌سمتی هدایت کردم که مرا از خود بداند و اعتماد کند. به او گفتم که راحت صحبت کند و مطمئن باشد که قضاوتش نمی‌کنم. 

فکر می‌کنم به‌خاطر زن بودن‌ام با من احساس راحتی کرده و شروع به حرف‌زدن کرد. مسلماً با یک مرد نمی‌توانست آن‌طور راحت حرف بزند. مسعود اهل افغانستان بود. گفت که سپیده صدایش بزنم. همیشه عاشق اسم سپیده بوده و برایش تداعی‌کننده امید است و روزی دیگر و شروعی دوباره. شروعی که خودش مدت‌هاست به‌دنبالش بود و می‌خواست با مهاجرت آن را به انجام برساند. البته از ترس جانش اول به ایران گریخته بود. حالا قصد داشت که برای رفتن به برلین اقدام کند. می‌گفت همه‌جا شنیده که برلین بهشت رنگین‌کمانی‌ها است. مهاجرت برایش آسان نیست. به‌سختی خودش را به ایران رسانده بود و سه سال از اقامتش در ایران می‌گذشت. با فارسی دری شیرین شروع به صحبت کرد:

«آدم‌هایی با شرایط من آنی و بدون آنکه فکر کنند چه پیش خواهد آمد، در لحظه تصمیم می‌گیرند. جانشان را بر می‌دارند و فرار می‌کند. حالا که طالبان افغانستان را گرفته با خودم می‌گویم اگر آنجا بودم، قطعاً کشته می‌شدم. البته اگر زودتر از آمدن طالب‌ها به‌دست پدر یا برادرهایم کشته نمی‌شدم. روزی که تصمیم گرفتم از راه غیرقانونی به‌سمت ایران فرار کنم، به هیچ‌چیز فکر نکردم. مهاجرت غیرقانونی همهٔ پل‌های پشت‌سر فرد را از بین می‌برد. هیچ بازگشتی برای من در کار نبود؛ یا موفق می‌شدم یا جان خودم را از دست می‌دادم؛ به‌هرحال ماندن کنار خانواده هم برایم خطر داشت و ترجیح دادم ریسک فرار را بپذیرم. چند وقت پیش وقتی خبر غرق‌شدن مهاجران را در دریای مدیترانه شنیدم، با خودم فکر کردم من هم آن لحظه‌ای که قصد فرار داشتم ممکن بود تن به هر کاری دهم. حتی سپردن خودم به دریا. شاید هم جانم را از دست می‌دادم. اما این مُردن کجا و مُردن به‌دست پدر و برادر کجا! حاضر بودم در مسیر فرارم کشته شوم، اما گلویم به‌دست پدرم دریده نشود. نمی‌گویم اینجا وضعم خیلی بهتر شده. به‌هرحال در ایران با افغان‌ها چندان رفتار خوبی نمی‌شود. حالا فکر کنید مانند من اقلیت جنسی هم باشد. ایران را موقتاً برای فرار از دست خانواده‌ام انتخاب کردم. حالا دارم سعی می‌کنم راهی پیدا کنم و به آلمان بروم. پول برای رفتن از طریق قانونی ندارم و نمی‌دانم باید چه‌کار کنم. راستش می‌ترسم خودم را به‌دست قاچاقچی‌های انسان بسپارم. اما انگار چاره‌ای برایم نمانده است. به جراحی تغییر جنسیت هم فکر کردم. اما شنیده‌ام خیلی سخت است. پول زیادی هم می‌خواهد و خیلی از ترنس‌ها را دیده‌ام که بعد از این جراحی حال روحی‌شان بدتر شده و زندگی برایشان سخت‌تر. پس چاره‌ای ندارم جز رفتن به کشوری که با همین وضعیتم بتوانم آزادانه زندگی کنم.» 

سپیده با خانواده‌اش توی قندهار زندگی می‌کرد. یکی از عموهایش طالب بوده است. می‌گفت اگر پدرم هم از خون من گذشت می‌کرد، عمویم نمی‌گذشت. در چهارده‌سالگی حس می‌کند بیش از آنکه یک پسر باشد، دختر است. این تمایل به جنس مخالف او را به‌سمت احساسات زنانه می‌کشاند. دلش می‌خواست به تمام معنا یک زن باشد. برای همین گاهی در خلوت و تنهایی تمام خطرها را به‌جان می‌خرید تا ساعتی بتواند با پوشش و ظاهری زنانه، به آرامش برسد و هویتش را آن‌گونه که خودش می‌خواست ابراز کند. اما در نهایت خانواده‌اش بو بردند. گوشی همراهش را نشانم داد و گفت: «این من هستم. آرایش کردم. ببین چقدر زیبا شدم.»

عکس‌های زیبایی بود. با نشان‌دادن آن عکس‌ها می‌خواست به من ثابت کند او زن است، زنانه فکر می‌کند، زنانه زندگی می‌کند و می‌خواهد مثل یک زن عشق را تجربه کند. 

در قندهار عاشق مردی شده بود. مدتی با هم رابطهٔ عاشقانه داشتند. وقتی پدرش متوجه این ماجرا شد، او را تهدید به مرگ و سپس در خانه زندانی کرد. تصمیم داشت به‌زور و برای حفظ آبروی خانواده وادار به ازدواجش کند. یا باید ازدواج می‌کرد یا می‌مُرد. اما سپیده نمی‌خواست با سرنوشت یک انسان دیگر بازی کند. مادرش به کمکش شتافت و نگذاشت که او به‌کام مرگ برود. کمکش کرد تا از خانه فرار کند و به‌سمت ایران بیاید. با یادآوری مادرش بغض می‌کند. مادرش او را با تمام تفاوت‌هایش دوست داشت و پذیرفته بود.

این اتفاق سه سال پیش افتاده بود. هیچ خبری از خانواده‌اش نداشت. بقیهٔ خانواده برایش مهم نبودند و فقط دلتنگ مادرش بود. روزهای سختی را در ایران سپری کرده بود. به‌خاطر شرایطش نتوانسته بود کار درستی گیر بیاورد. در نهایت در کافه‌ای کار پیدا کرده بود که صاحبش به‌قول خودش روشنفکر بوده و شرایطش را پذیرفته بود. اما او در نهایت می‌خواست به سرزمینی برود که شرایطش را راحت‌تر بپذیرند. با آرامش بتواند زندگی جدیدی را به‌عنوان یک زن شروع کند. جایی که ناگزیر از تن‌دادن به جراحی تغییر جنسیت نباشد. می‌گفت:

«به‌نظر من هر کسی که فکر می‌کند ترنس است و تصمیم به جراحی دارد، بهتر است قبل از عمل از ایران خارج شود و سبک‌های زندگی ترنس‌ها را در کشورهای آزاد ببیند. بعد اگر خواست، تن به جراحی بدهد. این جراحی راحت نیست که آدم برایش یک‌شبه تصمیم بگیرد. 

وقتی که نوزادی به‌دنیا می‌آید، به‌واسطهٔ اندام‌های جنسی‌اش، جنسیتش مشخص و معلوم می‌شود که او باید به‌عنوان یک دختر یا یک پسر بزرگ شود. ما ترنس‌ها از همان کودکی متوجه می‌شویم که یک چیزی برای ما درست نیست و یک‌جای کار می‌لنگد. می‌فهمیم که شبیه بقیه نیستیم. معمولاً از هفت‌سالگی نشانه‌های متعارض در خلق‌وخو و رفتار ما مشخص می‌شود؛ مثلاً طرف پسر است، اما علائق دخترانه دارد. این تعارضات در بلوغ به اوج می‌رسد. وقتی یک ترنس تصمیم بگیرد که دیگر در جنسیتی که در بدو تولد به او داده شده است زندگی نکند، امکان‌های مختلفی برای او وجود دارد که در جنسیتی دیگر به زندگی خود ادامه دهد. اما این امکان بسته به جغرافیایی که در آن زندگی می‌کند، فرق دارد. در نهایت همهٔ ما دیر یا زود به‌نوعی ناچار به علنی‌کردنش می‌شویم. دو نوع آشکارسازی وجود دارد: درونی و بیرونی. اولین بار وقتی می‌فهمیم جنسیتمان با جنسیتی که در هنگام تولد برایمان مشخص شده همخوانی ندارد، علنی‌کردن درونی اتفاق می‌افتد که واقعاً سخت است. لحظه‌ای که خودمان باید با خودِ واقعی‌مان مواجه شویم و حقیقت را بپذیریم. آشکارسازی درونی می‌تواند مدت زیادی طول بکشد و یک‌روزه اتفاق نمی‌افتد. دردناک‌ترین قسمتش این است که آدم در مواجهه با این بحران تنهاست و نمی‌تواند برای کسی بازگویش کند. حتی در غرب هم که این‌همه آزادی وجود دارد، سخت است. چه برسد به آدم‌هایی مثل من که در یک محیط بستهٔ سنتی و مذهبی زندگی می‌کرده‌اند. زمانی که تصمیم می‌گیری این تفاوت را برای خانواده، دوستان و افراد دیگر تعریف کنی، علنی‌کردن بیرونی اتفاق می‌افتد. ترنس‌های زیادی هستند که آشکارسازی بیرونی ندارند و یا اینکه فقط برای افراد قابل‌اطمینانی که می‌شناسند، آشکارسازی می‌کنند. این قضیه بیش‌ازهمه در کشورهایی که ترنس‌بودن در آن‌ها ممنوع است، اتفاق می‌افتد و واقعاً ناراحت‌کننده است. چون آدم حس می‌کند مدام دارد نقش بازی می‌کند و خودش نیست. 

برخوردها در بیشتر مواقع بد و ناامیدکننده است. نمی‌خواهند بفهمند ما منحرف نیستیم. ما هم انسان‌ایم و در تعیین جنسیتمان مثل بقیه آدم‌ها نقشی نداریم. دست طبیعت ما را گرفتار برزخی عذاب‌آور کرده است. امیدوارم زندگی روی خوبش را به من هم نشان دهد و بتوانم بدون ترس و قضاوت در کشوری امن زندگی کنم.»

وقتی که او رفت، با خودم فکر کردم که چقدر حجم تنهایی‌اش بزرگ است و از خودم پرسیدم چطور این حجم از تنهایی را تاب می‌آورد.

نوشته در جست‌و‌جوی بهشت – سپیده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نام کارگردان: عبداللطیف کشیش

سال تولید: ۲۰۱۳ (کشور فرانسه)

ردهٔ سنی: ‎+۱۸

بازیگران: ادل اگزارکوپولوس – لئا سیدو – جرمی لائورت – ساندور فونتک

جوایز: جایزهٔ نخل طلای شصت و ششمین جشنوارهٔ کن در سال ۲۰۱۳. در مراسم اهدای نخل طلا به این فیلم، از بازی ادل اگزارکوپولوس، ایفاگر نقش «ادل» نیز ستایش شد. استیون اسپیلبرگ، رئیس هیئت داوران در این مراسم، گفت که بنا بر تصمیم اعضای هیئت داوران، نخل طلا علاوه بر کارگردان، استثنائاً به دو هنرپیشهٔ زن این فیلم، یعنی ادل اگزارکوپولوس و لئا سیدو نیز اهدا می‌شود. 

نامزد هشت جایزه و برندهٔ جایزهٔ سزار برای بهترین بازیگر زن خوش‌آتیه، جایزهٔ انجمن ملی جوایز نقد و بررسی ۲۰۱۳، هیئت ملی بازبینی فیلم برای بهترین بازیگر زن. جایزهٔ فیلم منتخب منتقدان برای بهترین فیلم خارجی – جایزهٔ مستقل اسپریت برای بهترین فیلم بین‌المللی – جایزهٔ مستقل British برای بهترین فیلم مستقل بین‌المللی – جایزهٔ حلقهٔ منتقدان نیویورک برای بهترین فیلم خارجی – جایزهٔ رابرت برای بهترین فیلم غیرآمریکایی – جایزهٔ مجمع بین‌المللی منتقدان فیلم برای بهترین فیلم خارجی

خلاصهٔ داستان 

اَدل دختری دبیرستانی است که نسبت به تمایلات احساسی و جنسی‌اش آگاهی ندارد، این بحران برایش تا جایی پیش می‌رود که او را به فروپاشی روانی می‌رساند. درست در مقطعی که تمام همکلاسی‌هایش دربارهٔ روابط پرشور جنسی‌ خود و لذت‌بردن از آن صحبت می‌کنند، اَدل با وجود تجربهٔ آن، خلائی درون خود حس می‌کند.

در همین حین، روزی در خیابان دختری با موهای آبی نظرش را جلب می‌کند که دست در دست دختر دیگری است، آن دو از کنار هم رد می‌شوند، نگاهشان به یکدیگر می‌افتد و این آخرین نگاه بین آن دو نخواهد بود، سرنوشت بار دیگر آن‌ها را سر راه یکدیگر قرارشان خواهد داد تا آغازگر داستانمان باشد. 

دربارهٔ فیلم

فیلم که نام فرانسوی‌اش «La vie d’Adèle» (زندگی اَدِل) است، اقتباسی است از رمان فرانسوی به‌نام «Le Bleu Est Une Couleur Chaude» و به نویسندگی ژولی مارو.

در همان ابتدای فیلم، مسئلهٔ جنسیت و میل جنسی بین زن و مرد در قالب یک گفت‌وگوی کلاسی به ما نشان داده می‌شود. کارگردان با این شروع می‌خواهد ما را برای پیامی که کل فیلم دارد، آماده کند. فیلم نگاهی استادانه (اگر چه جنجالی) به درون زندگی دختری جوان در فراز و نشیب تجربهٔ اولین عشق است. بعد از دیدن چندین تصویر و نما پی به موقعیت اَدل در مدرسه و خانه می‌بریم.

َادل شاید نماد تعداد زیادی از نوجوانانی است که در این سن با بحران‌های احساسی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند و از سمت دوستان خود مورد تمسخر قرار می‌گیرند. اَدل باکره است. این مسئله از دید دوستان او مسخره است، به‌همین خاطر او تصمیم می‌گیرد با پسری دوست شود و کاری در این مورد انجام دهد، اما او رابطهٔ ایجادشده را رضایت‌بخش نمی‌بیند و به آن پایان می‌دهد. چیزی که او در جستجویش است برایش آشنایی ندارد تا زمانی که با اِما آشنا می‌شود.

در سال‌های گذشته اطلاعاتِ بیشتر انسان‌ها مخصوصاً جوان‌ها از تمایلات جنسی محدود به دو گزینه می‌شد: «رابطه بین دو جنس مخالف یا دو جنس موافق! اما اگر این روز‌ها برای ساعتی در این زمینه وب‌گردی کنید، متوجه خواهید شد که چه تمایلات پیچیدهٔ دیگری در این رابطه وجود دارد. دوجنس‌گرایی، بی‌جنس‌گرایی، همجنس‌گرایی مردانه و همجنس‌گرایی زنانه، تنها برخی از انواع تمایلات جنسی هستند که تاکنون در انسان‌ها کشف شده است و گسترش این موضوع (که اکثراً در نسل جوان است)، آن‌قدر زیاد بوده که اغلب خانواده‌ها یا کسانی را که از این موضوعات بی‌اطلاع‌اند، نگران کرده است. هنوز هستند خانواده‌‌هایی که حتی در جهان مدرن امروز و با وجود آزادی‌های اجتماعی‌ای که غرب به شهروندانش داده است، نمی‌توانند با چنین گرایشاتی در فرزندانشان کنار بیایند.

فیلم‌هایی نظیر: آبی گرم‌ترین رنگ است، جزوِ فیلم‌های خوبی است که در این زمینه ساخته شده است. این فیلم هم از جهتی آگاهی اجتماعی از این موضوع را بالا برده و هم روابطی را نشان دهد که منشأ آن نه از روی هیجانی یا تمایل ساختگی، بلکه از روی عشق است. احساسی عمیق و خالص که بین دو زن یا دو مرد شکل می‌گیرد.

تماشای این فیلم سه ساعت زمان می‌برد، ریتمش تند نیست، چون می‌خواهد شما را به درون شخصیت اَدل ببرد تا ذره‌ذره با تغییراتی که درونش اتفاق می‌افتد آشنا شوید، او را درک کنید و در مسائلی که بسیاری از جوانان مانند اَدل درگیرش‌اند، شریک شوید و قضاوتشان نکنید. فیلم مخاطب را از مرزهای شهوت فراتر می‌برد و به هم‌ذات‌پنداری با شخصیت فیلم می‌رساند. ما تنها شاهد زندگی اَدل نیستیم؛ ما با بخشی از زندگی او و در احساسات و تصمیمات او شریک می‌شویم.

کارگردان با اشاره به تفاوت طبقهٔ اجتماعی‌ای که بین دو سکانس میز شام کنار هم‌ گذاشته شده، به بُعد دیگری از این ماجرا ورود می‌کند. خانوادهٔ محافظه‌کار طبقهٔ متوسط اَدل دربارهٔ موضوعات پیش‌پاافتاده حرف می‌زنند، اما خانوادهٔ روشنفکر و از طبقهٔ اجتماعیِ بالای اِما صحبت‌هایشان بیشتر حول محور مسائل اگزیستانسیال، هنر، شغل، زندگی و عشق و آرزو می‌گردد. شاید یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های بین دو خانواده این است که خانوادهٔ اِما از رابطهٔ همجنس‌خواهانهٔ آن دو آگاه است، در حالی که خانوادهٔ محافظه‌کار اَدل تصور می‌کند آن‌ها فقط با هم دوست‌اند.

بازی دو بازیگر زن (ادل اگزارکوپولوس در نقش ادل و لئا سیدو در نقش اما) در این فیلم بسیار درخشان و ارزشمند است. چرا ارزشمند؟ چون برای نشان‌دادن عمق رابطه‎‌ای که بین دو زن می‌تواند اتفاق بیفتد هیچ کم‌کاری‌ای در این دو بازیگر دیده نمی‌شود. جالب است بدانید بازیگر نقش ادل، برای بازی در این فیلم، جایزهٔ بازیگر خوش‌آتیه را هم دریافت کرده است.

این فیلم با وجود تحسین‌های بسیار منتقدان، انتقادات منفی‌ای را هم در برداشت. مثل سکانس‌های جنسی طولانی! که البته اگر به‌دور از تعصب به آن نگاه کنیم، این صحنه‌ها برای نشان‌دادن رابطهٔ بین اَدل و اِما نیازش حس می‌شد. این فیلم با تمام این سکانس‌ها در مورد رابطهٔ جنسی نیست. فیلم دربارهٔ زندگی است به‌خصوص زندگی اَدل، و رابطهٔ جنسی هم بخشی از زندگی است.

سخن آخر اینکه تماشای فیلم‌هایی با این سبک در دنیای امروز بسیار ضروری است، چرا که ما را به درک درستی نسبت به آنچه در اجتماع وجود دارد، می‌رساند. همچنین تماشای این قبیل فیلم‌ها، برای کسانی که با تعصب و بدبینی اقلیت‌های جنسی را قضاوت می‌کنند، می‌تواند کمک‌کننده باشد تا به درک بهتری از زندگی و احساسات این افراد برسند. برای دیدن آثاری نظیر این فیلم می‌توان به فیلم‌هایی همچون مرا با نامت صدا کن، مهتاب و کوهستان بروکبک رجوع کرد که اولی پیش از این و در شمارهٔ ۱۰۴ نشریه معرفی شده‌ است. 

این فیلم در کتابخانه‌های مترو ونکوور از جمله ونکوور، وست ونکوور (از طریق سرویس پخش آنلاین)، شهر و بخش نورث ونکوور، برنابی، پورت مودی، کوکئیتلام و کتابخانه‌های منطقهٔ فریزر ولی موجود است که می‌توانید آن را به‌رایگان امانت بگیرید. علاوه بر این، می‌توانید آن را از طریق سرویس‌های پخش آنلاین اپل تی‌وی بخرید یا اجاره کنید.

آرام روانشاد نویسندهٔ این مطلب، روزنامه‌نگار و مدیر کانال سینمایی اوتوپیاست. کانال سینمایی اوتوپیا به معرفی و نقد آثار برتر سینمای جهان می‌پردازد. همچنین در کنار سینما مطالبی در حوزهٔ فلسفه و ادبیات هم با مخاطب به اشتراک می‌گذارد. با پیوستن (Join) به این کانال به یک نشریهٔ سینمایی، هنری آنلاین در سطح بالا دسترسی پیدا خواهید کرد.

https://t.me/Utopiafilm

نوشته معرفی فیلم و سریال: آبی گرم‌ترین رنگ است – Blue Is The Warmest Color اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در دو هفتهٔ گذشته، متأسفانه آنچه بیش از هر چیزی در جهان جلب توجه می‌کند، جنگ و خشونت و کشتار است… از تشدید تنش میان اسرائیل و فلسطینی‌ها گرفته تا انفجار خودرو بمب‌گذاری‌شده در نزدیکی مدرسهٔ دخترانهٔ «سیدالشهدا» در غرب شهر کابل، تا قتل مرد جوان همجنس‌گرا در اهواز توسط نزدیکانش، تا پسربچهٔ پنج‌‌ساله‌ای که سه‌شنبهٔ این هفته زیر رگبار گلولهٔ مأموران انتظامی ایرانشهر – به گمان اینکه ماشین خانواده حامل مواد مخدر است – جان داد، تا صدها یا هزاران قتلی که در سرتاسر دنیا همیشه اتفاق می‌افتد و ما خبرش را می‌شنویم یا نمی‌شویم… 

تشدید مبادلات مرگبار آتش میان اسرائیل و مبارزان فلسطینی به حدی رسیده است که سازمان ملل متحد نسبت به خطر بروز «جنگی تمام‌عیار» هشدار داده است. از دوشنبهٔ این هفته دستِ‌کم ۶۵ فلسطینی، ازجمله ۱۶ کودک و شش اسرائیلی کشته شده‌اند. در حین نگارش این یادداشت، این ناآرامی‌ها در بیت‌المقدس شرقی و کرانهٔ باختری همچنان ادامه دارد و گفته می‌شود اوضاع به جنگ داخلی شباهت دارد.

شنبهٔ گذشته، ۸ مهٔ ۲۰۲۱، ابتدا خودرویی بمب‌گذاری‌شده در نزدیکی مدرسهٔ دخترانهٔ «سیدالشهدا» منفجر شد و دقایقی بعد از آن، دو مینِ کارگذاری‌شده نیز منفجر شد. تا زمان نگارش این یادداشت، ۸۵ کشته و ۱۴۷ زخمی در این حمله تأیید شده است که بیشتر آنان دختران دانش‌آموز بوده‌اند. آمار نهایی هنوز مشخص نیست و مسئولان افغانستان می‌گویند تعدادی از خانواده‌ها قربانیانشان را بدون ثبت دفن کرده‌اند. طبق آخرین خبر بی‌بی‌سی، بر اساس گزارش‌های امنیتی ۱۱۳ نفر در این حمله کشته شده‌اند. طبق گزارش «کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان»، تنها طی ماه رمضان ۱۳۰ رویداد امنیتی ثبت شده که در مجموع به کشته‌شدن ۱۶۰ غیرِنظامی و زخمی‌شدن ۳۵۱ نفر دیگر منجر شده است. قربانیان مدرسهٔ «سیدالشهدا» شامل این فهرست نیست. در ارتباط با این فاجعهٔ غم‌انگیز، مجیب مهرداد، مدیر مسئول روزنامهٔ ۸صبح، یادداشتی اختصاصی برای رسانهٔ همیاری از افغانستان ارسال کرده است که می‌توانید آن را در اینجا مطالعه نمایید.

سه‌شنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۴ مهٔ ۲۰۲۱، جوان همجنس‌گرای ۲۰ ساله‌ای به‌نام علیرضا فاضلی منفرد توسط برادر ناتنی و یک یا به‌ روایتی دو تن دیگر از بستگانش به منطقهٔ برومی در اهواز برده شده و با چاقو گلویش را می‌برند… متهمان به قتل، روز بعد با مادر علیرضا تماس می‌گیرند، محل جسد را به او اطلاع داده‌ و می‌گویند که می‌تواند جسد پسرش را زیر نخل پیدا کند… این مادر که از خبر قتل تنها فرزندش دچار شوک شده، در بیمارستان بستری است. فایل‌های صوتی منتشره از علیرضا نشان از آن دارد که جانش از سوی خانوا‌ده تهدید می‌شده است و برای همین، او می‌خواسته برای زندگی به ترکیه و سپس به کشوری اروپایی برود. او به‌دلیل فشارهای خانواده مدت‌ها بود که در شهرهای دیگری زندگی می‌کرده و تنها برای گرفتن کارت معافیت سربازی‌اش به اهواز رفته بود که به قیمت جانش تمام شد. طبق گفتهٔ عقیل عبیات، شریک زندگی علیرضا فاضلی منفرد که در ترکیه به‌سر می‌برد، علیرضا قصد داشته که پس از گرفتن کارت معافیت سربازی‌اش به ترکیه برود و با او زندگی کند. اما نهایتاً همان کارت معافیتی که قرار بود برگهٔ آزادی‌اش باشد از سرزمینی که جای او نبود، حکم مرگی شد که خانواده برایش صادر کرد. پاکت حاوی کارت معافیت سربازی‌ علیرضا ابتدا به‌دست خانواده‌اش می‌رسد و آن‌ها که به همجنس‌گرابودن او شک داشتند، با دیدنِ بند مربوط به نوع معافیت روی کارت، از همجنس‌گرابودنش مطمئن شده و اقدام به کشتنش می‌کنند. با وجود آنکه همجنس‌گرابودن در ایران تابو است و آشکارا اعلام‌کردنِ این موضوع بهای گزافی حتی به‌میزان جان این افراد دارد، نکتهٔ جالب توجه این است که مردان همجنس‌گرا می‌توانند به‌همین دلیل به‌طور موقت معافیت سربازی بگیرند. طبق بخش ۵ بند ۷ از آیین‌نامهٔ معاینه و معافیت مشمولان خدمت نظام وظیفه، به این‌گونه افراد به‌دلیلِ «کژخویی‌های که مغایر شئونات اجتماعی و نظامی (از جمله انحرافات جنسی و جنسیتی) باشد» شش ماه معافیت موقت داده می‌شود. تبصرهٔ این بند می‌گوید پس از شش ماه در صورت اثبات در مراکز درمانی، این معافیت می‌تواند به دائم تبدیل شود. 

سازمان شش‌‌‌رنگ که اخبار مربوط به همجنس‌گراها و تراجنسیتی‌های ایران را پوشش می‌دهد، در تحقیقی که اخیراً منتشر کرده، می‌گوید ۶۲ درصد جامعهٔ اقلیت‌های جنسی ایران که در یک نظرسنجی شرکت کرده‌اند، از سوی خانوادهٔ درجه‌یک خود مورد خشونت قرار گرفته‌اند. این سازمان از مخالفان جمع‌آوری اطلاعات مربوط به گرایش جنسی افراد و ثبت آن در کارت معافیت سربازی در ایران است و اعتقاد دارد این مسئله علاوه بر دسترسی به خصوصی‌ترین اطلاعات مربوط به گرایش و رفتارهای جنسی متقاضیان معافیت از سربازی، خطرات امنیتی نیز دارد.

متأسفانه علیرضا فاضلی منفرد اولین همجنس‌گرای قربانیِ خشونت خانوادگی نبوده و آخرین آن‌ها نیز نخواهد بود، آن هم در کشوری با قوانین مردسالارانه که بر پایهٔ سنت نوشته شده است، و خصوصاً همجنس‌گرای مرد را، که «مردبودن» را زیر سؤال می‌برد، برنمی‌تابد. جایی که حتی بخشی از قشر روشنفکر آن نیز همجنس‌گرایی را بیماری می‌پندارد و برای همین در برابر بریده‌شدن گلوی علیرضا فاضلی آن‌قدر واکنش نشان نمی‌دهد که در برابر بریده‌شدن سرِ رومینا اشرفی با داس به دست پدرش… چرا راه دور برویم، در همین غرب خودمان، سازمان بهداشت جهانی تازه در سال ۲۰۱۷ همجنس‌گرایی را از لیست بیماری‌ها خارج نموده و آن را به‌عنوان نوعی ناهمنوایی جنسیتی شناخته است. بیایید صادق باشیم، چند نفر از ما در همین کانادا، همین بریتیش کلمبیا، که وزیر ایمنی عمومی‌اش یک همجنس‌گراست، در صورت همجنس‌گرابودنِ فرزندمان، آن را ناهنجاری نمی‌پنداریم؟…

نوشته یادداشت سردبیر: جهانی خشمگین و آغشته به خون اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در روز یکشنبه یازدهم آوریل به‌مناسبت روز بین‌المللی آشکارسازی تراجنسی یا ترنس* (International Transgender Day of Visibility) به دعوت شبکهٔ لزبین‌ها و ترنس‌های ایرانی (شش رنگ) وبیناری با عنوان «هویت ترنس، روش‌های بهبود مشاهده‌پذیری افراد ترنس» برگزار شد. نگارنده گردانندگی این برنامه را به‌عهده داشت. سه کنشگر ترنس (transgender) آریا یکتا، دکتر میترا شریفی و شایا گلدوست به‌ترتیب از آلمان، استرالیا و ونکوورِ کانادا از سخنرانان این برنامه بودند. میدا ملک و سپیدار نیز دو هنرمند کوئیر از ونکوور بودند که به هنرنمایی پرداختند. 

در ابتدای برنامه، اینجانب به اهمیت شنیدن روایت قشرهای مختلف اجتماعی در جهت ایجاد و حفظ یک جامعهٔ مدنی و عاری از خشونت و تبعیض پرداخته و در ادامه، به اهمیت بالای شنیدن روایات به‌خصوص در مورد اقشاری که به‌طور تاریخی به حاشیه رانده شده‌اند، تحت ستم بوده‌اند یا هویتشان با تابو گره خورده است، تأکید نمودم. 

سخنرانی‌ها با معرفی هر یک از سخنرانان آغاز شد. آریا یکتا، کنشگر حوزهٔ ال‌جی‌بی‌تی‌+، به‌واسطهٔ تجربهٔ زیست شخصی‌اش به‌عنوان ترنس غیردوگانه (non-binary transgender) در ایران، با تبعیض‌های جنسیتی مختلفی روبه‌رو بوده است که اکنون از آن‌ها به‌عنوان انگیزه و دلیل مطالبه‌گری‌اش یاد می‌کند. او در حال حاضر به‌عنوان دستیار تحقیق با «شش رنگ» همکاری می‌کند.

صحبت‌های آریا به اشاره به چند باور نادرست در مورد افراد ترنس اختصاص داشت. از جملهٔ این باورهای غلط این است که افراد ترنس را بیمار می‌شمارند یا آن‌ها را گناهکار می‌دانند، یا تصور می‌کنند که افراد ترنس نمی‌توانند خانواده‌ای برای خود تشکیل دهند. تصور رایج این است که افراد ترنس دگرجنسگرا هستند و تنوع در گرایش در میان آن‌ها وجود ندارد. حتی زمانی ترنس‌بودن به‌عنوان امتحان الهی برای خانوادهٔ فرد تلقی می‌شده است. تصور رایج دیگر این است که همهٔ افراد ترنس جراحی می‌کنند. بعضی خانواده‌ها به غلط فکر می‌کنند اگر فرزندشان دوست ترنس داشته باشد یا در مورد هویت‌های جنسیتی متنوع اطلاعات کسب کند، او نیز ترنس می‌شود. آریا در مورد هر یک از این باورهای غلط به تفصیل صحبت کرد و توضیح داد.

دکتر میترا شریفی متخصص مهندسی پزشکی از دانشگاه نیو ساوث ولز استرالیا، مدافع حقوق بشر در حوزهٔ ال‌جی‌بی‌تی، کودک و پناهندگان است. او در سخنرانی خود به نشانه‌های تاریخی وجود افراد ترنس اشاره کرد. مواردی از این نشانه‌ها در اشیاء و لوازم آرایشی که همراه با مردگان در قبر گذاشته می‌شده، در نقده واقع در آذربایجان غربی پیدا شده است. دکتر شریفی همچنین به سیر تحول باورهای جامعهٔ ایرانی در مورد زنان به‌طور عام و پریود به‌طور خاص پرداخت و نتیجه گرفت که تغییر نگرش در مورد پدیده‌هایی که غیرِقابلِ‌پذیرش به‌نظر می‌رسند، ممکن است. او رویکردی را که نیاز به واکاوی علمی و بیولوژیک دارد تا بتواند افراد ترنس را بپذیرد و حقوق آن‌ها را به رسمیت بشمارد، نقد کرد و تأکید کرد که به ترنس‌بودن باید مانند هر ویژگی دیگر انسانی مثل چپ‌دست‌بودن یا داشتنِ رنگ چشم متفاوت نگاه کرد. دکتر شریفی در پایان توضیح داد که پذیرش افراد ترنس و به‌رسمیت‌شناختن حقوق آن‌ها به‌نفع همهٔ افراد جامعه است. 

شایا گلدوست، زنی ترنس و کنشگر مسائل مربوط به جنس و جنسیت است. او به تولید محتوا برای رادیو و نشریهٔ الکترونیکیِ «ایران وایر» می‌پردازد. شایا به اهمیت فرهنگ‌سازی در جامعه و نهادهای مختلف اجتماعی اشاره کرد و به این سؤال پاسخ داد که چه سؤال‌هایی را نباید از افراد ترنس پرسید. 

سپیدار از هنرمندان کوئیر پُرطرفدار است و از زمان مهاجرتش به کانادا چند ترانه تولید کرده است. او در این برنامه به اجرای ترانه‌ای همراه با گیتار پرداخت. 

میدا ملک، خواننده، بازیگر و نمایشنامه‌نویس کوئیر است که گروه Heterochrome را بنیان‌گذاری کرده است. او نیز با اجرای قطعه‌ای به هنرنمایی پرداخت. از جمله فعالیت‌های دیگر میدا تولید برنامه‌های آنلاین سرگرمی/آموزشی با محوریت ال‌جی‌بی‌تی در سازمان تازه‌تأسیس کوئیرکَده است. 

این برنامه با اتمام بخش پرسش و پاسخ و با این قول که در آینده تکرار خواهد شد، پایان پذیرفت.

*روز بین‌المللی آشکارسازی تراجنسی یا ترنس (International Transgender Day of Visibility) رویدادی سالانه است که در تاریخ ۳۱ مارس به‌مناسبت تجلیل از افراد ترنس و افزایش آگاهی از تبعیض با افراد ترنس در سراسر جهان و همچنین تجلیل از کمک‌های آن‌ها به جامعه اختصاص یافته‌ است. این روز توسط یک فعال ترنس آمریکایی به‌نام راشل کرندال از میشیگان در سال ۲۰۰۹ و به‌عنوان واکنشی به عدم شناخت افراد ترنس از سوی دگرباشان جنسی نامگذاری شد. این روز تنها روز شناخته شده‌ای‌ است که تراجنسگرامحور می‌باشد. روز یادآوری ترنس که پیشتر وجود داشت، صرفاً برای سوگواری قتل‌های افراد ترنس است، اما اعضای زندهٔ جامعهٔ ترنس را تجلیل و گرامی نمی‌دارد. نخستین روز بین‌المللی آشکارسازی ترنس در تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۰۹، برگزار شد. از آن زمان تاکنون این روز توسط سازمان حمایت از جوانان مستقر در ایالات متحده برگزار می‌شود. (منبع: ویکی‌پدیا)

نوشته گزارشی از جلسهٔ روز بین‌المللی آشکارسازی ترنس اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – ونکوور

به‌تازگی باخبر شدیم که تعدادی از هم‌وطنان ساکن ونکوور بزرگ به‌‌همراه تعدادی از غیرایرانیان گروهی به نام «بنی آدم» تشکیل داده‌اند تا به یک زوج پناهجوی همجنس‌گرای ایرانی‌ کمک کنند هر چه زودتر بتوانند وارد کانادا بشوند. در گفت‌وگو با یکی از اعضای گروه «بنی آدم»، تا حدودی دربارهٔ نحوهٔ شکل‌گیری این گروه، فعالیت‌های آن‌ها و روند اسپانسرِ پناه‌جویان شدن را آموختیم. توجه شما را به این گفت‌وگو جلب می‌کنیم.

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، ممنون خواهیم شد اگر در ابتدا دربارهٔ نحوهٔ شکل‌گیری گروه/انجمن «بنی آدم» و اهداف آن برایمان بگویید. 

با سلام و ممنون از وقت شما، حتماً. آگست ۲۰۱۹ از طریق دوستی که از ونکوور گذر می‌کرد با یک زوج همجنس‌گرای ایرانی آشنا شدم که در حال حاضر خارج از ایران به‌عنوان پناهنده زندگی می‌کنند، در کشوری که از نظر فرهنگ همجنس‌گراستیزی تفاوت چندانی با ایران ندارد. هدف این زوج این است که نهایتاً در کشوری زندگی کنند که حقوقشان به‌عنوان زوج همجنس‌گرا شناخته‌شده باشد. داستان زندگی‌شان را که شنیدم، به این فکر کردم که چگونه می‌شود امکان مهاجرتشان را به کانادا فراهم کرد. از قبل با کارهای انجمن خیریهٔ رینبو رِفیوجی (Rainbow Refugee) و کمک‌هایشان به پناه‌جوهای رنگین‌کمانی آشنایی داشتم. با مؤسس این انجمن قرار گذاشتم و در مورد روند این کمک‌ها صحبت کردیم. در کانادا امکانی به نام اسپانسرشیپی خصوصی وجود دارد که مردم می‌توانند حلقه‌ای تشکیل بدهند تا پول مورد نیاز تعیین‌شده توسط دولت را برای اسپانسر شدن فرد/افراد جمع‌آوری کنند و درخواست اسپانسرشیپی را به دولت کانادا بفرستند. در این مورد، پروندهٔ اسپانسرشیپی از طریق رینبو رفیوجی فرستاده خواهد شد و در واقع مشروعیت کار ما از اعتبار این انجمن گرفته می‌شود. پس از این دیدار، با تعداد زیادی از دوستانم تماس گرفتم و نهایتاً پس از سه ماه حلقه‌ای از ۱۳ نفر شکل گرفت و همه متعهد شدیم که این مسیر را با هم طی کنیم و و اسپانسرِ این زوج برای مهاجرت به کانادا بشویم. گروهمان را با الهام از شعر مشهور سعدی، «بنی آدم» نامیدیم. برای اطلاع بیشتر می‌توانید وب‌سایت بنی آدم را در اینجا ببینید:
www.baniadam.ca

آیا گروه/انجمن شما به‌صورت رسمی و به‌عنوان ارگانی غیرانتفاعی یا خیریه، ثبت شده است؟ 

خیر، ما یک حلقه‌ایم که با رینبو رفیوجی کار می‌کنیم. در حال حاضر، بیش از ۳۰ حلقه با رینبو رفیوجی کار می‌کنند. رینبو رفیوجی یک نهاد خیریهٔ ثبت‌شده است و پولی که ما جمع‌آوری می‌کنیم، در حساب بانکی این نهاد جمع می‌شود.

آیا اعضای گروه شما همه در ونکوور زندگی می‌کنند؟ آیا همه ایرانی‌اند یا از اقوام گوناگون دور هم جمع شده‌اند؟ 

همهٔ اعضای گروه به‌جز یک نفر که در شمال استان بی‌سی زندگی می‌کند، در ونکوور بزرگ هستند. گروه ما از افراد ایرانی و غیرایرانی تشکیل شده است.

در حال حاضر روی چه پروژه‌ای کار می‌کنید؟ صحت‌وسقم مواردی را که به شما ارجاع می‌شود، چگونه بررسی می‌کنید؟ 

در حال حاضر، پروژهٔ ما اسپانسر شدنِ این زوج است که در ابتدا در موردشان گفتم و فعلاً پروژهٔ دیگری در دست نداریم. درمورد وضعیت پناهندگی آن‌ها هم باید اضافه کنم که واقعی بودن این مورد خاص توسط UNHCR به تأیید رسیده است. 

آیا تمرکز شما روی پناهندگانی از کشورهای مشخص است، یا صرفاً بر اساس اضطراری بودن وضعیت افراد، انتخاب می‌شوند؟ 

در رابطه با این زوج، ‌بیشتر شرایط خاص و اضطراری‌شان تعیین‌کننده بوده است و چون به جامعهٔ رنگین‌کمانی‌ها تعلق دارند، رجوع به رینبو رفیوجی بسیار راهگشا بود. هر حلقه‌ای که با رینبو رفیوجی کار می‌کند، در پی اسپانسر شدن برای یک فرد یا یک زوج است. برخی از حلقه‌ها مثل حلقهٔ ما، فردی/افرادی را که می‌خواهند اسپانسرش بشوند، به رینبو رفیوجی معرفی می‌کنند. از طرف دیگر، برخی از حلقه‌ها بدون اینکه فردی/افرادی را مد نظر داشته باشند، به رینبو رفیوجی اعلام آمادگی می‌کنند و رینبو رفیوجی بر اساس اضطراری‌ بودن شرایط پناه‌جویان بی‌شماری که با این انجمن تماس می‌گیرند، آن‌‌ها را به حلقه‌ها معرفی می‌کند. 

طبیعتاً چنین پروژه‌هایی نیازمند منبع مالی قابل توجهی است؛ کمک‌های مالی برای تأمین هزینه‌های لازم را چگونه گردآوری می‌کنید؟

بله، هدف ما جمع‌آوری ۳۵ هزار دلار، برای پوشش مخارج ضروری زندگی یک زوج در ونکوور بزرگ به‌مدت یک‌سال، است. به‌تازگی، ما به مبلغ ۱۹ هزار دلار رسیده‌ایم^۱ و دیگر می‌توانیم پروندهٔ اسپانسرشیپیی را به دولت کانادا بفرستیم. روش‌های متعددی برای جمع‌آوری پول در نظر داریم. تاکنون بیشتر پولِ جمع‌آوری‌شده از طریق کمک اقوام و دوستان و دوستانِ آن‌ها بوده است. قدم های بعدی تماس با کسب وکارهای شهر و افراد نیکوکار است. کلا باید خلاق باشیم تا بتوانیم این پول را جمع آوری کنیم، چون رقم بزرگی است! برای مثال بعضی از دوستان هنرمندمان پیشنهاد دادند که بخشی یا کل درآمد حاصل از فروش محصول هنری خود را به این امر خیر هدیه بدهند. در همین راستا هم یکی از آن‌ها به نام آلیسون لیک تصمیم گرفت برخی از نقاشی‌های کولاژ قدیمی‌تر خود را از طریق اینستاگرام به حراج بگذارد. چند نفری هم کارهایش را خریدند که مبالغ پرداخت شده بابت این نقاشی‌ها به تمامی به پروژهٔ بنی‌آدم اختصاص یافت. [برای دیدن این کارها و اطلاعات بیشتر درباره جزییات و تماس با نقاش، خوانندگان محترم می توانند به اینجا سر بزنید]^۲.

علاقه‌مندان به حمایت مالی از این پروژه می‌توانند از طریق وب‌سایت «بنی آدم» کمک خود را واریز کنند: www.baniadam.ca، پس از کلیک روی دکمهٔ Give Now، گروه بنی‌ آدم را از لیست آبشاری انتخاب کنند، یا از لینک گوفاندمی زیر به‌صورت آنلاین کمک نمایند:
https://bit.ly/2FDaXG4

آیا توانسته‌اید از کمک‌های مالی دولتی نیز برای پیشبرد اهداف خود استفاده کنید؟ 

هنوز خیر، ولی در حال کار روی مدارک هستیم که برای کمک دولتی اقدام کنیم.

آیا گروه شما داوطلب می‌پذیرد؟ اگر پاسخ مثبت است، افراد علاقه‌مند چگونه می‌توانند با شما تماس برقرار کنند؟ 

ما صد در صد به کمک بیشتر برای جمع‌آوری پول احتیاج داریم. اگر کسی علاقه به همکاری دارد، می‌تواند از طریق آدرس baniadamcircle@gmail.com به ما ایمیل بزند.

چه برنامه‌ای برای آینده دارید و آیا به‌دنبال افزایش تعداد مددجویان هستید؟ 

ما پس از فرستادن پروندهٔ اسپانسرشیپی، همچنان باید به جمع‌آوری پول ادامه بدهیم تا به ۳۵ هزار دلار برسیم. بررسی پروندهٔ اسپانسرشیپی توسط دولت کانادا حدود ۱ تا ۲ سال طول می‌کشد و با شرایط کووید-۱۹ ممکن است بیشتر هم طول بکشد. اگر همه‌چیز خوب پیش برود و این زوج تا دو سال دیگر وارد کانادا بشوند، حلقهٔ ما تعهد دارد که به‌مدت یک‌سال به این زوج کمک کند تا راه‌وچاه زندگی در کانادا را یاد بگیرند و پس از یک‌سال بتوانند کاملاً مستقل روی پای خود بایستند. کمک‌های سال اول شامل کمک در پیدا کردن مسکن، دکتر، باز کردن حساب بانکی، کلاس زبان و غیره خواهد بود. در حال حاضر، تمرکز ما بر روی این پروژه است و هنوز دربارهٔ اینکه پس از پایان این اسپانسرشیپی فعالیت خود را به چه شکلی قرار است ادامه دهیم، تصمیم‌گیری نکرده‌ایم.

با سپاس دوباره از وقت شما، اگر توضیحات یا صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید. 

حتماً، حرف که خیلی زیاد است. ما به‌عنوان جامعهٔ انسانی راه درازی در پیش داریم. مسیر بسیار طولانی‌ای برای آگاهی پیدا کردن دربارهٔ تفاوت‌ها، پذیرش و احترام به آن‌ها پیش رو داریم و البته راه درازی را هم آمده‌ایم و دستاوردهای بزرگی داشته‌ایم. حقوق افراد رنگین‌کمانی در کانادا شناخته شده است، هر چند این بدان معنا نیست که اینجا مدینهٔ فاضله است. خشونت علیه افراد رنگین‌کمانی اینجا هم وجود دارد، ولی حداقل این دلگرمی بزرگ هست که قانون پشت این‌ دسته از افراد است. در جامعه‌ای مثل ایران افراد رنگین‌کمانی نامرئی‌اند. سطح آگاهی اغلب مردم ایران دربارهٔ این افراد بسیار پایین است و میزان خشونت‌های کلامی، جسمی و جانی علیه آن‌ها بسیار بالاست. بماند که در آنجا قانون هم برای افراد رنگین‌کمانی حکم اعدام صادر می‌کند. چیزی که دوست دارم بگویم این است که وظیفهٔ تک‌تک ماست که سطح آگاهی خودمان را بالا ببریم و تا جایی که می‌توانیم در شعاع خود تأثیر مثبت بگذاریم. شاید توانستیم روزی قوانین ایران را در رابطه با افراد رنگین‌کمانی تغییر بدهیم. در آخر دوست دارم بگویم که امیدوارم خودتان را دوست داشته باشید فارغ از هر رنگی که هستید در این رنگین کمان هستی.

لینک‌های گروه «بنی آدم»:

Website:
https://www.baniadam.ca/

YouTube:
https://youtu.be/BccPlPSo1N8

GoFundMe:

https://bit.ly/2FDaXG4

^۱دولت کانادا برای اسپانسرشیپیی خصوصی یک زوج مبلغ ۲۵٬۰۰۰ دلار را تعیین کرده است. طبق قوانین، زمانی که ۷۵٪ این مبلغ جمع‌‌آوری شود، می‌توان پروندهٔ اسپانسرشیپیی را برای دولت فرستاد. گروه «بنی آدم» از ابتدا هدف خود را روی جمع‌آوری ۱۰٬۰۰۰ دلار بیش از مبلغ مورد نظر دولت گذاشته است تا بتواند به هزینه‌های ضروری این زوج در یک‌سال اول زندگی‌شان در کانادا نیز کمک کند.

^۲در نسخهٔ چاپی و دیجیتال شمارهٔ ۱۱۶ رسانهٔ همیاری، نام و آدرس حساب اینستاگرام این هنرمند درج نشده بود، بدین‌وسیله از ایشان و خوانندگان نشریه پوزش می‌خواهیم.

نوشته در جامعه‌ای مثل ایران افراد رنگین‌کمانی نامرئی‌اند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

حزب لیبرال کانادا اعلام کرده است که پورُوسکی و ترودو صبحانه-ناهاری را در مونترآل، شهر محل زندگی این ستاره، طی مراسم جشن افتخار (Pride Celebration) این شهر که از ۹ تا ۱۹ اوت برگزار می‌شود، میزبانی خواهند کرد. حزب لیبرال دو بلیت برای شرکت در این رویداد را برای قرعه‌کشی میان کسانی که به این حزب کمک مالی می‌کنند، ارائه کرده است.

یکی از برندگان خوش‌شانس، در تاریخ ۳ اوت و بر اساس پاسخ‌هایش در «آزمون مهارت تست» برای شرکت در این رویداد انتخاب خواهد شد که می‌تواند مهمان دیگری را نیز به‌همراه خود ببرد. این جایزه شاملِ سه شب اقامت در هتل، یک کوپن ۲۰۰ دلاری شام، و یک بسته هدیه از طرف حزب لیبرال است.

پیش از اعلام برنامهٔ‌ فوق، حزب لیبرال آن را طیِ داستانی طنزآمیز در حساب کاربری ایسنتاگرام حزب، با عکسی مات‌شده از  پورُوسکی به‌همراه یک‌سری Emoji که به‌بهترین شکل این رویداد را نشان می‌داد، ترسیم کرد.

ترودو، همواره از رویدادهای دگرباشان جنسی صراحتاً حمایت کرده و به‌طور منظم در رژه‌های افتخار در سراسر کشور، از جمله در تورنتو، ونکوور و مونترآل حضور پیدا کرده است. او همچنین با ظاهر شدن بر روی جلد مجله Attitude در ماه دسامبر، به‌عنوان نخستین رهبر جهان که برای ناشری بریتانیایی ژست می‌گیرد، تاریخ‌ساز شد.

جاناتان ونز، متخصص گریم و ستارهٔ این سریال، در واکنشی مبنی بر خوشحالی‌اش از برگزاری این رویداد، این فرصت را برای مخاطب قرار دادن رهبرانی از جهان مانند ترامپ و پوتین که هنوز از دگرباشان جنسی به‌صورت آشکار حمایت نمی‌کنند، استفاده کرد. او نوشت:

«من برای آنتونی بسیار خوشحال‌ام که توانسته است نشان دهد بعضی از رهبران جهان، به جشن افتخار اهمیت می‌دهند و اینکه چرا حمایت رهبران جهان از این جشن اهمیت دارد! ما ناظر شما خواهیم بود.»

جاناتان ونز، هنگامی که کارشناس فرهنگی این سریال، کارام براون، با کاخ سفید دیدار کرد، چندان خوشحال نشد. براون که با بانوی دوم، کارن پنس و رئیس امور داخلی کاخ سفید ملاقات کرده بود، مورد انتقاد ونز قرار گرفت. او نوشت: «این دیدار بی‌معنی است، زیرا آن‌ها ما را دوست ندارند.» بعدها براون در مصاحبه‌ای با Mic، سعی کرد این انتقاد را از ذهن‌ها پاک کند.

او گفت: «رویکردهای ما به این موضوع متفاوت‌، اما هدف ما یکسان است. و برای من، همیشه تلاش برای ایجاد گفت‌وگو با کسانی که سعی در سرکوبم دارند، اولویت داشته است. به‌لحاظ تاریخی، این تنها راهی است که آفریقایی-آمریکایی‌ها یا همجنس‌گرایان توانسته‌اند، تغییر ایجاد کنند.»

ما همه جا هستیم، آزاد و برابر

‏‎فیس‌بوک ما:

‏‎‏‎‏https://m.facebook.com/DharmaMartia ‏‎

وب‌سایت ما:‏

‏‎‏http://dharmamartia.org

‏‎صفحه خبر وب‌سایت :

‏http://news.dharmamartia.org/

اینستاگرام ما:

‏dharma_martia

توئیتر ما:

‏@DharmaMartia ‏‎

کانال تلگرام ما:

‏‎‏https://telegram.me/DharmaMartia

‏‎همکاران ما

‏‎‏رسانهٔ همیاری: ‏‎‏

‏http://media.hamyaari.ca

‏‎‏ فضای اختصاصی دارما و مارتیا در تریبون زمانه:

‏www.tribunezamaneh.com/archives/author/dharma-martia

سایت پلنت ترنسجندر:

‏www.planettransgende

منبع: وب‌سایت پینک نیوز

https://www.pinknews.co.uk/2018/07/30/justin-trudeau-brunch-antoni-porowski-queer-eye/

نوشته دیدار جاستین ترودو با آنتونی پورُوسکی، ستارهٔ «چشم دگرباش» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در حال حاضر به‌نظر می‌رسد کانادا در برههٔ زمانی‌ای قرار گرفته است که به‌دلیل انتخابِ نخست‌وزیر خوش‌عکس و خوش‌برخوردش، جاستین ترودو، موقتاً مورد تحسین همهٔ آمریکایی‌ها قرار گرفته است. از اکتبر سال گذشته که ترودو به مقام نخست‌وزیری کانادا منصوب شد، وی به‌خاطر حمایتش از حقوق دگرباشان جنسی، مورد توجه رسانه‌ها و کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفته است. این توجه با انتشار عکس‌هایی از او به‌مناسبت روز تی‌شرت صورتی منتشرشده در مجلهٔ وُگ و دیگر عکس‌های او در کنار باراک اوباما، ابراز شد.

آنچه جاستین ترودو در کانادا انجام می‌دهد، به‌نظر آمریکایی‌های آزاداندیشی که با ریاست‌جمهوری ترامپ مخالف‌اند، مانند رؤیایی است که به تحقق رسیده باشد.

اما فارغ از این هیجانات، ترودو هنوز کارهای بسیاری باید در احقاق حقوق دگرباشان جنسی و جنسیتی انجام دهد.

اگر چه شرایط قانونی و سیاسی جامعهٔ کانادا در رابطه با حقوق دگرباشان جنسی و جنسیتی در مقایسه با کشورهای دیگر بسیار پیشرفته است و اکثر دگرباشان جنسی آمریکایی به‌نوعی به این شرایط غبطه می‌خورند، هنوز فاصلهٔ قابل‌توجهی تا تأمین حقوق اولیهٔ دگرباشان به‌خصوص برای تراجنسی‌های کانادایی دیده می‌شود.

بین عناوین خبری‌ای که ترودو در رسانه‌ها به‌دست آورده و دستاورد‌های او در مقام نخست‌وزیر کانادا، گسستگی وجود دارد.

چند هفته پیش۲، رسانه‌هایی که اخبار دگرباشان را پوشش می‌دهند، اعلام کردند که ترودو در حال انتشار بیانیه‌ای برای عذرخواهی و پوزش از زندانی‌کردن مردی همجنس‌گراست، مردی که بر طبق قانون لواط کانادا در سال ۱۹۶۷ به حبس دائم محکوم شده و از دنیا رفته بود. ترودو برای این همدردی مورد تشویق و احترام بسیاری قرار گرفت، اما او معضل اصلی را فراموش کرد؛ اینکه قانون لواط کانادا هنوز در کتاب‌ها موجود است، با سنی متفاوت برای رضایت در رابطهٔ جنسی و ممنوعیت مطلق رابطهٔ جنسی مقعدی بیش از دو نفر.

و اگر چه دادگاه‌های پنج استان قانون لواط کانادا را بر خلاف قانون اساسی این کشور اعلام کرده‌اند، این قانون همچنان برای آزار و اذیت مردان همجنس‌گرا در سراسر کانادا استفاده می‌شود. به‌علاوه، قوانین مبهمی در مورد تن‌فروشی و فاحشه‌خانه‌ها در کتاب‌های قانون وجود دارد که برای ترساندن و تعقیب دگرباشان مورد استفاده قرار می‌گیرد و ترودو هنوز کلمه‌ای در مورد لغو این قوانین قدیمی و خلاف قانون اساسی کانادا نگفته است.

مدت کوتاهی پس از انتشار عذرخواهی ترودو، او مجدداً در عناوین خبری خبرساز شد. این‌بار خبر در مورد فرستادن هدیهٔ ولنتاین از طرف ترودو و کابینه‌اش برای مرد همجنس‌گرایی بود که در محل کار خود در ادمونتون مورد تحقیر و تبعیض همجنس‌گراستیزانه قرار گرفته بود.

باید گفت که این موارد خاص بسیار دلگرم‌کننده است، اما به‌نظر می‌رسد که آن‌ها فرصت را برای صحبت دربارهٔ مشکل اصلی از دست دادند: اگرچه همهٔ مردان و زنان همجنس‌گرا و دوجنس‌گرا در کانادا صریحاً طبق قوانین ضد تبعیض و همجنس‌گراستیز مصون‌اند، هیچ قانونی برای حمایت از تراجنسی‌ها موجود نیست.

حزب لیبرال ترودو در کمپین انتخاباتی‌اش وعده داده بود که قوانین صریح حمایتی از تراجنسی‌ها را در قوانین حقوق بشر کانادا و مقررات قوانین جزایی کانادا نهادینه کند، اما تا امروز لیبرال‌ها لایحه‌ای را در این رابطه، معرفی نکرده‌اند. این در حالی است که پیش از پایانِ کار دولت قبلی، لایحه‌ای توسط مجلس در این رابطه طرح شده بود که پس از طرح موضوع انتخابات، به‌فراموشی سپرده شد.

ترودو همچنین می‌توانست از موقعیت خود به‌عنوان نخست‌وزیر برای دفاع از مشمول‌نمودنِ حقوق تراجنسی‌ها در قوانین حقوق بشر سه استان بریتیش کلمبیا، کبک، و نیو برانزویک که همگی توسط دولت‌های استانی لیبرال‌ نزدیک به حزب ترودو اداره می‌شوند و حقوق تراجنسی‌ها هنوز صریحاً مورد حفاظت قرار نگرفته است، استفاده کند. (در کانادا، قانون استانی برای فعالیت‌های وسیع‌تری قاون وضع می‌کند تا قانون فدرال)

از دیگر معدود قول‌هایی که لیبرال‌ها به جامعهٔ دگرباشان کانادا داده بودند، برداشتن قانون تبعیض‌آمیز منع خون‌دادن مردان همجنس‌گرا بود. تنها پس از چند هفته بعد از به‌دست‌گرفتن دولت توسط لیبرال‌ها، دولت جدید از تعهد خود عقب‌نشینی و در عوض پیشنهاد کرد که این قانون با تعویقی یک‌ساله دنبال شود، که در عمل همچنان مردان همجنس‌گرا را از اهدای خون بازمی‌دارد.

و این‌ها همه پیش از ورود به موضوعاتی پیچیده‌تر است که دولت موضع ناروشنی در قبالشان دارد، مانند قانون تن‌فروشی (که توسط دادگاه عالی خلافِ قانون اساسی اعلام شد، اما در دولت قبلی مورد تجدیدنظر قرار گرفت) و نیز جرم‌انگاری بیماری ایدز.

رسانه‌های جهان زمانی که ترودو اعلام کرد امسال به‌عنوان اولین نخست‌وزیر کانادا در رژهٔ غرور دگرباشان جنسی در تورنتو شرکت خواهد کرد، باز معطوف به او شد. این اولین بار نبود که ترودو قول داد در رژهٔ غرور دگرباشان جنسی شرکت کند. در سال ۲۰۱۴ حزب لیبرال حتی مسابقه‌ای را در گریندر – نرم‌افزار دوستیابی دگرباشان – برگزار کرد تا حضور ترودو در جشن غرور دگرباشان را جشن بگیرد. اما نهایتاً ترودو پیش از شروع رژه، محل را ترک کرد. خبرسازشدن و فرار از مسئولیت، استراتژی جدیدی برای ترودو نیست.

به‌عنوان یک نخست‌وزیر، ترودو چهار سال وقت دارد تا برنامهٔ خود را به اجرا دربیاورد. در نتیجه، اجرای کُند برنامه‌ها، لزوماً پایان داستان نیست. اما اگر او واقعاً بخواهد اثرگذار باشد؛ لازم است که سرعت تیم اجرایی‌اش را به اندازهٔ تیم رسانه‌اش بالا ببرد.

۱) اصل مقالهٔ فوق در  آوریل ۲۰۱۶ منتشر شده است.

نوشته جاستین ترودو هنوز چیزهای زیادی را در دفاع از دگرباشان جنسی باید به جامعه ثابت کند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.