دکتر ناهید غنی

در این بخش به‌طور خلاصه و در تکمیل بخش اول مطلبِ شمارهٔ‌ پیش – جهتِ اطلاع شما از سوابق رئیس دولت استان بریتیش کلمبیا و وزیر آموزش و پرورش وقت – ابتدا خلاصه‌ای از این سوابق ارائه می‌شود و سپس سرفصل آموزشی جدید استان و آنچه که باید والدین دربارهٔ این سرفصل درسی جدید از آموزگاران بپرسند، پرداخته می‌شود.

سوابق کریستی کلارک، رئیس دولت استان بریتیش کلمبیا

کریستی کلارک، سی‌و‌پنجمین رئیس دولت استان بی‌سی و دومین زنی است که به این مقام می‌رسد. وی از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۵ به عضویت مجلس درآمد و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ در مقام نایب‌رئیس دولت گوردن کمبل بود. وی سال ۲۰۰۵ سیاست را ترک کرد و مجری برنامه رادیویی «کریستی کلارک» شد. سال ۲۰۱۱، پس از آن که گوردن کمبل حوزهٔ انتخاباتی خود را در وست پوینت گری ونکوور ترک کرد، کریستی کلارک در انتخابات ویژه (by-election) به پیروزی رسید. اما سال ۲۰۱۳ او در حوزهٔ انتخاباتی خودش، رأی نیاورد و دیوید ابی از NDP جای او را گرفت. وی همان سال در انتخابات ویژهٔ دیگری در وست ساید کلونا به پیروزی رسید و با پیروزی حزب لیبرال بی‌سی، ریاست دولت استان را به‌عهده گرفت. پسر کلارک در مدرسهٔ سنت جورجز که بهترین مدرسهٔ خصوصی ونکوور است، تحصیل می‌کند. از آنجا که کلارک همواره نقش تعداد دانش‌آموزان کلاس را موضوعی بی‌اهمیت دانسته است، موضوع تحصیل پسرش در مدرسهٔ خصوصی که همواره نسبت به مدارس دولتی تعداد کمتری دانش آموز در هر کلاس دارند، در نامه‌ها، وبلاگ‌ها و شبکه‌های اجتماعی دستاویزی برای اعتراض به او شد، زیرا معترضان معتقد بودند که وی دغدغهٔ مدارس دولتی را ندارد و در صدد خصوصی‌کردن مدارس است. در جریان اعتصابات و درحالی‌که مدارس دولتی تعطیل، اما مدارس خصوصی و کاتولیک باز بودند، تعدادی از معترضان جلوی مدرسهٔ سنت جورجز با گرفتن پلاکاردهایی در دست به اعتراض پرداختند [منبع].

یکی از اعتراض‌هایِ برحق آنان، تأمین یارانهٔ ۵۰ درصدی از دولت بی‌سی است. مدارس خصوصی در این استان برخلاف سایر استان‌ها ۵۰ درصد از دولت، یارانه می‌گیرند. علی‌رغم آنکه هزینهٔ بسیار گزافی را از دانش‌آموزان دریافت می‌کنند[منابع: ۱ و ۲ و ۳].

با این‌حال، همان‌زمان دولت بی‌سی شایعات مبنی بر خصوصی‌سازی مدارس را رد کرد[منبع].

سوابق پیتر فسبندر، وزیر وقت آموزش استان بریتیش کلمبیا

او دارای تحصیلات دانشگاهی نیست و سوابقش بیشتر در حیطهٔ بازاریابی و ارتباطات است. فسبندر اواخر دههٔ ۷۰ از اعضای هیئت امنای مدرسه‌ای بود که رویکرد سنتی وی برای اعمال تنبیه بدنی همواره انتقادات بسیاری را به همراه داشته است [منبع].

سرفصل درسی جدید استان بی‌سی

در بازبینی‌ای کلی در طرح آموزش و پرورش استان بی‌سی، امتحانات استانی در مقطع دبیرستان حذف می‌شود و دربارهٔ چگونگی پیشرفت درسی فرزندان و نحوهٔ دسترسی به چگونگی این پیشرفت از اواخر ماه ژوئن تا اکتبر از والدین نظرسنجی خواهد شد. در طرح تازه، تعداد امتحانات استانی از پنج به دو کاهش می‌یابد و به ریاضی و مهارت خواندن و نوشتن محدود خواهد شد. وزیر آموزش و پرورش، مایک برنیر می‌گوید: «ارزیابی دانش‌آموزان از ارزیابی استانی به ارزیابی در سطح مدرسه تغییر خواهد کرد و بر این اساس که هر معلمی از دانش‌آموزان خود شناخت بیشتری دارد، می‌تواند برای سنجش میزان یادگیری او از روش‌های بهتر و متفاوت استفاده کند و بر نقاط قوت دانش‌آموزان خود تمرکز بیشتری داشته باشد. از سپتامبر ۲۰۱۷، دانش‌آموزان برای فارغ التحصیلی مجبور به گذراندن درس «آموزش و آشنایی با مشاغل» خواهند بود. هدف این درس، آشنایی با رابطهٔ میان دروس و فرصت‌های شغلی‌ست. سرفصل درسی جدید برای مقطع تحصیلی پیش‌دبستانی تا مقطع کلاس ۹ از پاییز امسال شروع می‌شود. فدراسیون آموزگاران  بی‌سی از این تغییرات استقبال می‌کند و معتقد است که حذف امتحانات استانی که از مدت‌ها قبل پیشنهاد فدارسیون بوده است، باعث می‌شود تمرکز دانش‌آموزان بر یادگیری بیشتر شود. همچنین این فدراسیون امیدوار است که دولت منابع مالی کافی برای تأمین منابع مورد نیاز اعم از کتاب یا سایر وسایل آموزشی را در اختیار آن‌ها قرار دهد. زیرا برای این تغییر معلمان نیاز به وقت بیشتر و آموزش ضمن خدمت دارند. افزون بر آن، چون تمرکز معلم بر نیازهای فردی هر دانش‌آموز است، تعداد کم دانش‌آموزان در هر کلاس، دانش‌آموزان با نیازهای خاص و معلم متخصص برای این‌گونه دانش‌آموزان باید تأمین و حمایت شوند[منبع].

تغییرات سرفصل درسی  بی‌سی و نقش دانش‌آموزان در یادگیری

در سرفصل جدید آموزشی، از دانش‌آموزان خواسته می‌شود تا «برنامهٔ یادگیری» را طرح‌ریزی کنند و برای پیشرفت درسی‌شان، «خود-ارزیابی» انجام دهند. از لحاظ تئوری، تعیین اهداف و تصمیم‌گیری دربارهٔ آنچه که می‌خواهند آموزش ببینند، بسیار ایده‌آل است. اما آیا برای آموزگاران این شرایط یا امکان فراهم است تا اهداف و برنامهٔ یادگیری هر یک از دانش‌آموزان را به‌صورت انفرادی برای تک‌تک درس‌ها و برای هر سال تعیین کنند؟ این برنامه نیازمند توجه به تک‌تک دانش‌آموزان و جلسات تک‌نفره است تا بتواند مؤثر واقع شود. در این حالت نقش آموزگار بیش از گذشته اثرگذار است، زیرا اگر دانش‌آموز از راهنمایی و حمایت کافی برخوردار نشود، اهداف و برنامهٔ یادگیری وی به اندازهٔ کافی برای دانش‌آموزان چالش‌برانگیز نخواهد بود و سطح مشارکت پویا و پیشرفت درسی وی را با اشکال مواجه خواهد کرد. سرفصل درسی تاکنون فرایندی با کارکرد «از بالا به پایین» بوده است و به آموزگار آزادی عمل می‌داد. اما سرفصل جدید، جهت این فرایند را معکوس می‌کند. این مسئله، برای دانش‌آموزان متوسط، جدی‌تر می‌شود، به این دلیل که ممکن است این دسته از دانش‌آموزان، به دلیل نبود انگیزهٔ کافی برای دروسی که در آن با مشکل مواجه هستند، به‌طور کلی آن دروس را از برنامهٔ یادگیری‌شان حذف کنند. در واقع تمرکز به جای آنکه بر یادگیری باشد، بر روی کسب نتیجه است.

در سرفصل درسی جدید و در بهترین حالت، آموزگار شناخت خوبی از دانش‌آموزانش دارد و می‌تواند بر اساس نیاز هر یک از آنان، راهنمایی لازم را ارائه کند. اما اینکه این مسئله در دنیای واقعی چقدر عملی باشد، به‌خصوص در مقطع دبیرستان که آموزگار با تعداد زیادی دانش آموز سر و کار دارد، نکته‌ای است مهم و شایان توجه. درحالی‌که دانش‌آموزان خودشان ‌«برنامهٔ یادگیری» خود را طرح ریزی می‌کنند، نه‌تنها نقش آموزگار کلیدی‌تر می‌شود بلکه توجه و مشارکت و پدر و مادر را نیز می‌طلبد. پدر و مادر باید از برنامهٔ یادگیری فرزندشان، آگاه و دربارهٔ پیشرفت او با آموزگار مربوطه در ارتباط مداوم باشند. پدر و مادر می‌توانند هنگام دیدار با آموزگار این پرسش‌ها را مطرح کنند:

• آیا اهداف یادگیری فرزند من به قدر کافی چالش‌برانگیز است؟
• فرزند من می‌خواهد درس … (به‌طور مثال ریاضی) را بیشتر کار کند. اما ما نگران درس … (به‌طور مثال زبان انگلیسی) او هستیم، زیرا در آن درس نیاز به پیشرفت دارد؛ چه برنامه‌ای برای پیشرفت او در این درس در نظر گرفته شده است؟
• فرزند من چگونه متوجه می‌شود که به اهداف مورد نظر خود در درس‌های مزبور رسیده است؟
• پیشرفت فرزند من در کارنامهٔ او (به‌دلیل حذف نمره در کارنامه) چگونه ثبت می‌شود؟

در نهایت، انتخاب راه آسان برای رسیدن به «هدف» به‌جای یادگیری، ممکن است باعث شود تا دانش آموز برای محیط جدی‌تر تحصیل، یعنی دانشگاه، آمادگی کمتری داشته باشد. باید توجه داشت که آیا با اعمال سرفصل درسی جدید، معلمان امکان جامهٔ عمل پوشاندن به آن را دارند؟[منبع]

نوشته اعتصاب آموزگاران بی‌سی تابستان ۲۰۱۴ (بخش دوم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

خوانندگان گرامی، به ویژه مادران و پدران، این گزارش را با حوصله تا انتها بخوانید. آمار و ارقام و تاریخ های زیادی در گزارش می‌بینید که اگر چه ممکن است از حوصلهٔ شما خارج باشد، اما از حقیقت تلخی خبر می‌دهد که پویایی جامعهٔ بریتیش کلمبیا را می‌طلبد تا از بروز بحران آموزش دولتی که هم‌اینک در آمریکا در جریان است، جلوگیری شود. استان بریتیش کلمبیا نسبت به سایر استان‌ها از بودجهٔ آموزشی کمتری برخوردار است، مدارس خصوصی پنجاه درصد بودجهٔ خود را به‌صورت یارانه/ سوبسید از دولت یعنی از محل تأمین مالیات، دریافت می‌کنند. در برخی مناطق آموزش و پرورش استان، فقر گریبانگیر دانش آموزان است که برخی برنام‌ های خیریه، (شاید تنها) وعدهٔ غذایی آ‌‌‌ن‌ها را تهیه می‌کنند. برای دانش‌آموزان با نیازهای ویژه، آموزشیار کافی (وجود) ندارد. اگر معتقد هستیم که «زمانی برنده هستیم که همه برنده باشند»، مشارکت شما در سطح خرد و کلان، چه از راه گفت‌و‌گو با آموزگاران و یا نمایندهٔ پارلمانی منطقهٔ خودتان و چه شرکت در رأی‌گیری و یا مکاتبه با مسئولان، به این پویایی می‌افزاید. لینک‌های مرتبط با مطالب برای بررسی بیشتر شما ارائه شده است. بخش دوم این نوشته در آینده، به سوابق دست‌اندرکاران دولتی و آموزشی، برخی نظرات آموزگاران و والدین و راهکارهای موجود خواهد پرداخت.

تابستان ۲۰۱۴ بیشترین فشار روحی را برای تعدادی از مردم بی‌سی به همراه داشت؛ یعنی آموزگاران و دانش‌آموزان کلاس ۱۲. با وجود همبستگی میان آموزگاران، پشتیبانی اتحادیهٔ آموزگاران بی‌سی و حمایت پرستاران و برخی از والدین، بیشترین حملات لفظی از سوی تعداد زیادی از مردم متوجه آموزگاران بود: فروکاستن مطالبات برحقِ ایشان به «افزایش حقوق»، «اتهام به کم‌کاری» و «زیاده‌خواه» شمردن آنان، از جمله این حملات بود. از سویی دیگر مدرسهٔ تابستانی، موقعیت خوبی را برای دانش‌آموزان سال آخر فراهم می‌کند، از این نظر که چنانچه دانش‌آموزان، نتوانند نمرهٔ دلخواه را از درس مورد نظر در دورهٔ تابستانی بگیرند، فرصت دوباره برای تکرار دوره را در طول سال تحصیلی خواهند داشت، که این فرصت از آن‌ها گرفته شد. همچنین آن دسته از دانش‌آموزانی که باید خود را برای گرفتن پذیرش از دانشگاه آماده می‌کردند، این بیم را داشتند که در صورت به‌نتیجه‌نرسیدن مذاکرات و دیرکرد آغاز مدارس از درس عقب بیافتند. این امر شاید موجب می‌شد تا در رقابت با دانش‌آموزان استان‌های دیگر در گرفتن پذیرش از دانشگاه‌های خارج از بی‌سی با مشکل مواجه شوند. در طول تابستان ۲۰۱۴، صفحهٔ فیس‌بوک کریستی کلارک، رئیس دولت استان بریتیش کلمبیا، از انتقاد و خواهش نسبت به عملکرد او در آن سال و سال‌های پیش‌تر پر شده بود. انتقادهایی که به طفره‌رفتن وی از مذاکره با آموزگاران بود و نادیده‌گرفتن درخواست مردمی‌ که از وی انتظار داشتند به‌عنوان رئیس دولت استانی، رویکردی رهبرگونه داشته باشد تا کینه‌جویانه. با فرارسیدن زمان بازگشایی مدارس در آغاز سپتامبر در سایر استان‌ها، نگرانی‌های والدین افزایش یافت و برای حمایت از آموزگاران به جنب‌و‌جوش افتادند. با تحت فشار قرارگرفتنِ دولت از سوی افکار عمومی، در نهایت مدارس با سه هفته تأخیر باز شدند. نوشتهٔ پیش رو به جرئیات ماجرا می‌پردازد.

پیشینهٔ اعتصابات:

ژانویهٔ ۲۰۰۲ وزیر وقت آموزش، کریستی کلارک در دولت گوردون کمپبل، متعلق به حزب لیبرال بریتیش کلمبیا، توافق‌نامهٔ جمعی معلمان استان را ملغی کرد. این‌کار باعث حذف سالانه ۳۳۶ میلیون دلار از بودجهٔ مدارس دولتی شد. علاوه بر آن، دولت لوایح ۲۷ و ۲۸ را به اجرا گذارد که به این ترتیب تعداد شاگردان کلاس و ترکیب کلاس (یعنی تعداد دانش‌آموزان استثنایی، یا تعداد مشاوران تحصیلی، معلم‌های کمکی و کتابدار به ازای تعداد دانش‌آموزان در هر مدرسه) دچار دگرگونی شد [منبع]؛ از دانش‌آموزان با نیاز‌های خاص، حمایت لازم نشد و  حق چانه‌زنی از معلمان گرفته شد. سه سال بعد،  طی سپتامبر-اکتبر ۲۰۰۵، ۹۰٫۵ درصد معلمان رأی به اعتصاب دو هفته‌ای دادند. سپتامبر ۲۰۰۶ دولت با  قراردادی ۵ ساله، با آموزگاران به توافق رسید. افزایش حقوق معلمان در سطح متوسط اعمال شد و افزایش حقوق نواحی آموزشی‌ای که حقوق کمتری دریافت می‌کردند، کمی‌ بیشتر شد؛ اما تا سال ۲۰۱۱، مسائل کلیدی همچون تعیین تعداد دانش‌آموزان هر کلاس و نیز ترکیب کلاس‌ها به‌صورت لاینحل باقی ماند.

آموزگاران بی‌سی همواره الغای توافق‌نامه از سوی کریستی کلارک را مورد اعتراض قراره داده بودند و به دادگاه نیز شکایت کرده بودند. این شکایت در ژوئن ۲۰۰۷ به نتیجه رسید: دادگاه عالی کانادا علیه اقدام دولت بی‌سی برای اجرای لایحهٔ ۲۹، رأی داد و آن را مخالف قانون اساسی دانست. همچنین، دادگاه عالی بر حقوق کارگری برای چانه‌زنی جمعی بر سر شرایط کاری، بر اساس منشور حقوق و آزادی تأکید کرد. آوریل ۲۰۱۱، دادگاه عالی کانادا علیه لایحه ۲۷ و ۲۸ مصوب سال ۲۰۰۲ دولت رأی داد و به معلمان حق چانه‌زنی بر سر تعداد دانش‌آموزان در کلاس و ترکیب کلاس را اعطا کرد و به دولت یک‌سال وقت داد تا وضعیت حقوق چانه‌زنی ملعمان را اصلاح کند. اما این اتفاق نیافتاد. در ژوئن ۲۰۱۱، ۹۰ درصد معلمان به اعتصاب رأی دادند و کارهای دفتری را در سپتامبر آن سال تعطیل کردند. اما دولت لیبرال فوریه همان سال لایحه ۲۲ را ارائه کرد. این قانون، اعتصاب معلمان را ملغی و یک میانجی برای مذاکره منصوب کرد. آن‌ها مارس ۲۰۱۲ به یک اعتصاب سه‌روزه دست زدند. این اعتصاب در اعتراض به امتناع دولت برای مذاکره بر سر تعداد دانش‌آموزان کلاس و سایر مسائل مهم بود. در آوریل ۲۰۱۲، لایحه ۲۲ تصویب شد. دولت در تهدید به اعتصاب معلمان، جریمه‌ای بیش از ۲۰ میلیون دلار بر روی هر روز اعتصاب، در نظر گرفت. هنوز بحث مسائل اصلی یعنی تأمین بودجهٔ بیشتر برای استان، تعداد دانش‌آموزان و ترکیب مدارس باقی بود.

در ژوئن ۲۰۱۲، BCTF (اتحادیه معلمان بریتیش کلمبیا) علیه دولت اقامهٔ دعوا کرد. این اقامهٔ دعوا دربارهٔ تعداد دانش‌آموزان و ترکیب کلاس بود. یک‌سال بعد، ژوئن ۲۰۱۳، قرارداد معلمان منقضی شد و سال بعد‌تر از آن یعنی ژوئن ۲۰۱۴، دادگاه عالی علیه لایحهٔ ۲۲ رأی داد، به این معنی که به معلمان حق اعتصاب بازگردانده شد. [منبع]

اعتصاب تابستان ۲۰۱۴

طی ژوئن تا سپتامبر ۲۰۱۴، دو هفتهٔ آخر سال تحصیلی ۲۰۱۴، مدارس به‌علت اعتصاب دایر نبودند و کلاس‌های تابستانی نیز برای دانش‌آموزان دبیرستانی برگزار نشد، علی‌رغم تلاش اتحادیهٔ معلمان بریتیش کلمبیا برای برقراری ارتباط با دولت و وزیر آموزش برای مذاکره، هیچ وقعی به درخواست‌ها گذارده نشد. [منبع]

نزدیک به شروع مدارس، دولت بریتیش کلمبیا اعلام کرد که به بچه‌های دوازده‌سال و کمتر بابت هزینه‌های مهدکودک و معلم خصوصی، روزی ۴۰ دلار می‌پردازد ( البته ۳۰ روز پس از اتمام اعتصاب) که جزو در آمد حساب می‌شود و به آن مالیات تعلق می‌گیرد. این امر البته موجب خشم و نارضایتی تعداد زیادی از والدین و دانش‌آموزان شد. فروکاستن ارزش آموزش و پرورش به روزانه ۴۰ دلار برای تأمین پرستار برای بچه‌های زیر دوازده‌سال، نه‌تنها توهین به وظیفهٔ معلمی، بلکه تبعیض آشکار میان کودکان و نوجوانان بالای دوازده‌سال بود. [منبع]

با آغاز مدارس در سایر استان‌های کانادا و تعطیل‌ماندن مدارس در بی‌سی و نیز حضور معلمان در خط اعتصاب در مدارس، والدین، برخی از صاحبان کسب‌و‌کار، هنرمندان و روزنامه‌نگاران با معلمان بر سر حمایت از تحصیل رایگان هم‌صدا شدند. این موجب شد تا دولت بر سر میز مذاکره بنشیند. درخواست اتحادیهٔ معلمان در ابتدا ۲۲۵ میلیون دلار در سال  بود، اما بعد آن را به ۱۷۵ میلیون دلار کاهش داد و از برخی خواست‌های خود نیز صرف‌نظر کرد. این باعث می‌شد تا به ۵۰۰ هزار دانش‌آموز در استان، روزانه ۳ دلار بیشتر بودجه تعلق گیرد. اما بودجهٔ پیشنهادی دولت تنها ۷۵ میلیون دلار بود. میانجی، اتاق مذاکره را به دلیل دوربودن مواضع دو طرف از یکدیگر، ترک کرد.  بار دیگر، اتحادیه با رأی‌گیری از معلمان، رأی به «حکمیت» داد که این‌بار دولت از آن امتناع کرد. [منبع]

سپس راهپیمایی، سرازیرشدن نامه‌ها و ایمیل‌ها به دفاتر نمایندگان پارلمان بی‌سی که منجر شد برخی از آنان دفتر خود را تعطیل کنند، همچنین ابراز نگرانی کنسول چین از سرگردان‌بودن دانش‌آموزان خارجی در این استان [منبع]، موجب شد بار دیگر از میانجی برای مذاکره دعوت شود. پس از مذاکرات چند روزه، طرفین ساعت ۳:۵۰ دقیقهٔ بامداد سه‌شنبه ۱۶ سپتامبر به توافقی آزمایشی رسیدند که می‌بایست به رأیِ معلمان گذاشته می‌شد. طی این مذاکرات، دولت در حالی از تأمین بودجه سر باز می‌زد که به مازاد ۲۶۶ میلیون دلار در سه ماههٔ اول سال دست یافته بود [منبع].

قسمت دوم این مطلب را اینجا بخوانید.

نوشته اعتصاب آموزگاران بی‌سی تابستان ۲۰۱۴ (بخش یکم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.