در شمارهٔ ۲۴ «رسانهٔ همیاری» ضمن گزارش مختصری از کارگاه آموزشی انجمن متخصصان حرفه‌ای ایرانی کاناداییِ بی‌سی (SICAP) که در تاریخ ۴ ماه مارس برگزار شد، قول داده بودیم مشروح سخنان رالف سلطان و شین سیمپسون را در شماره‌های بعدتر بیاوریم، هرچند با توجه به کمبود جا و پرداختن به مطلب گوناگون حول و حوش انتخابات، این امر به‌طور کامل میسر نشد ولی فکر کردیم که با پرداختن به مطالب تهیه‌شده توسط رالف سلطان که در آن جلسه به‌صورت پرزنتیشن ارائه شد، بسیاری از هموطنان می‌توانند با ساختار حکومت سیاست و دولت در استان بریتیش کلمبیا آشنا شوند.

تاریخچهٔ دولت

این استان پیش از ورود مهاجران بریتانیایی به‌عنوان سرزمین‌های مستعمرهٔ بریتانیا از ۲۰۰ گروه مختلف ساکنان اولیه (بومیان) تشکیل شده بود. در سال ۱۷۷۶ الکساندر مکنزی به‌عنوان اولین کاشف اروپایی گام در آن نهاد و سپس در سال ۱۸۰۰ شرکت هادسن بِی در آن به فعالیت مشغول شد. در سال ۱۸۵۶ به‌عنوان مستعمرهٔ رسمی پادشاهی بریتانیا معرفی شد و با وجود شکل‌گیری کانادا در سال ۱۸۶۷، این استان در سال ۱۸۷۱ به کانادا پیوست. در سال ۱۸۸۶ خط آهن سراسری به ونکوور پیوست و در سال ۱۹۱۴ درگیر جنگ جهانی اول شد.

سیستم قانونگذاری

سیستم قانونگذاری دولت بریتیش کلمبیا بر اساس مدل پارلمانی بریتانیا است .

اصول کلیدی پارلمان

•     اکثریت حکم می‌راند ولی حقوق اقلیت نیز محفوظ است
•     دولتِ مسئول و کابینه در  مقابل مجلس پاسخگو است و باید همواره مورد اعتماد مجلس باشد

تقسیم‌بندی احزاب سیاسی در استان بریتیش کلمبیا

انتخابات

• انتخابات در استان بریتیش کلمبیا هر ۴ سال یک بار به‌عنوان انتخابات استانی برگزار می‌شود  
• انتخابات بعدی به‌زودی در تاریخ ۹ ماه مه ۲۰۱۷ برگزار می‌شود
• ۲۸ روز قبل از انتخابات یعنی ۱۰ ماه آوریل، حکم نمایندگان حاضر ملغی و مجلس عملاً منحل می‌شود
• آژانس انتخاباتی استان بریتیش کلمبیا (Election BC) به‌عنوان آژانسی مستقل مسئولیت انتخابات را بر عهده دارد، مرزبندی‌های هر یک از کمپین‌های انتخاباتی را تعیین، صلاحیت کاندیدها را بررسی و انتخابات را اداره می‌کند

وقتی رأی احزاب به هم نزدیک یا برابر باشد

• اگر هیچ یک از احزاب اکثریت مطلق را به دست نیاورند
• دو حزب می‌توانند ائتلاف کرده و تواماً دولت تشکیل دهند
• در این حالت از نمایندهٔ ملکه (نایب فرماندار جودیت گیوچون) درخواست می‌شود تا تصمیم بگیرد کدام حزب دولت تشکیل دهد
• در این حالت نقش نایب فرماندار و نمایندهٔ ملکه چیزی بیش از نقش تشریفاتی است و نقش وی در تشکیل دولت حیاتی و اجرایی است

توضیح: متن فوق ترجمهٔ اسلایدهای ارائه‌شده توسط نمایندهٔ حزب لیبرال، رالف سلطان از حوزهٔ وست ونکوور و کپیلانو در کارگاه آموزش سیاسی، برگزارشده توسط انجمن متخصصان ایرانی کانادایی (SICAP) در تاریخ ۴ مارس سال ۲۰۱۷ می‌باشد و این انجمن با کسب اجازه از ایشان و وفاداری به متن اصلی، هیچ‌گونه دخل و تصرفی در آموزه‌های سیاسی فوق نداشته است.

نوشته ساختار و محتوای سیاست و دولت در استان بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر مهدی عابدی، جامعه‌شناس و عضو حزب NDP – ونکوور

دکتر مهدی راسل، کاندیدای حزب NDP در وست ونکوور و کپیلانو

الگوهای نقش مثبت و شبکه‌های حمایتی، نقش بازدارندهٔ قدرتمندی را در شبکه‌ها برای نوجوانان دارند و آن‌ها را از جرم دور می‌کنند. رز (۲۰۰۰) بر این باور است که سرمایهٔ اجتماعی تنها به‌وسیلهٔ عضویت در نهادها به دست می‌آید و شبکه‌های سرمایهٔ اجتماعی به‌طور خاص در فراهم‌آوردن حمایت‌های عاطفی و روانی نقش مؤثری در ارتقای سلامت روانی افراد دارند. در نتیجه سرمایهٔ اجتماعی در تعیین احتمال روی‌آوردن افراد خاص به رفتار مجرمانه و اعتیاد، نقش بازی می‌کنند. البته در اینجا نیز سرمایهٔ اجتماعی به‌عنوان تنها عامل مؤثر تلقی نشده است.

پژوهش‌های زیادی به رابطهٔ میان سرمایهٔ اجتماعی و پیامدهای مثبت در حوزه‌ها و سطوح گوناگون اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و رفاهی توجه کرده‌اند. برای نمونه تحقیقات نشان داده‌اند که سرمایهٔ اجتماعی با کارایی نهادی، افزایش سطح آموزش و رفاه کودکان، کاهش جنایت‌ها و خشونت، کاهش نزاع و درگیری، برتری اقتصادی افراد، کاهش مرگ‌و‌میر، بهبود وضع سلامت، احساس خوشبختی و اعتماد به حکومت به‌صورت موفق و کارا رابطهٔ مستقیم دارد. همچنین سرمایهٔ اجتماعی با تندرستی، توسعهٔ اقتصادی کشور، توسعهٔ محلی و ملی، کاهش مرگ‌ومیر نوزادان و افزایش امید به زندگی، مشارکت مدنی و اجتماعی و همچنین رشد درآمد کشورها رابطهٔ مستقیم دارد.

شناسایی و تقویت سرمایهٔ اجتماعی در قالب سازمان‌های مردم‌نهاد و عضویت‌های داوطلبانه سبب افزایش سطح همکاری اعضا در گروه‌های اجتماعی و جامعه می‌شود و از این طریق منجر به افزایش سطح ارتباطات، نظارت و کنترل در سطح نهادهای عمومی و اجتماعی می‌گردد، در نتیجه می‌توان از آن در فرایند پیشگیری از اعتیاد استفاده کرد. سرمایهٔ اجتماعی جامعه را سالم‌تر، داراتر و شاید باتدبیرتر و شکیباتر بسازد.

از آنجا که سازمان‌های مردم‌نهاد یکی از ابزارهای اساسی مدیریت دولتی نوین در جهت رشد و توسعهٔ فعالیت‌های اجتماعی-سیاسی و توسعه‌ای هستند، در اکثر کشورها نقشی اساسی در فرایند توسعه بر عهده دارند.

بحث و نتیجه‌گیری

فرسایش سرمایهٔ اجتماعی، جامعه را از ساختارهای ضروری و فضای اخلاقی که لازمهٔ کارکرد بهینهٔ آن است محروم می‌کند. لن (۱۹۵۹)، روزنستون و هانس (۱۹۹۳)، وربا و نورمن (۱۹۷۲)، ولفینگر و روزنستون (۱۹۸۰) و برم و ران (۱۹۹۷)، عدم آموزش کافی و فقدان آگاهی افراد از حقوق اجتماعی خویش را عمده‌ترین دلیل پایین‌بودن میزان مشارکت شهروندان می‌دانند. کاهش مشارکت، موجب احساس بی‌قدرتی و افزایش بی‌معنایی در زندگی و از خود بیگانگی می‌شود. احساس بی‌قدرتی یکی از تجلیات و اَشکال بروز بیگانگی اجتماعی است که می‌تواند باعث گرایش فرد به انحرافات شود.

در سرمایهٔ اجتماعی، افراد و اجتماعات در قالب ارزش‌ها، هنجارها و پیوندهای اجتماعی که در جریان تعاملات اجتماعی به وجود می‌آید، قابلیت‌های خود را افزایش می‌دهند، هویت‌یابی می‌کنند و در عین به‌دست‌آوردن امکان کنترل زندگی خود، از حمایت‌های محیطی و اجتماعی که در شبکه‌های ارتباطی آن‌ها به‌وجود آمده برخوردار می‌شوند. و لذا قدرت کنارآمدن آن‌ها با فشارها و مسائل محیطی افزایش یافته و به لحاظ روانی از آرامش و آسایش مطلوبی برخوردار خواهند شد.

هدف از افزایش مشارکت و پیوندهای اجتماعی، اتخاذ سبک‌ زندگی‌ای است که بهزیستی را ارتقا می‌بخشد و به پرهیز از مخاطراتی چون مصرف مواد کمک می‌کند. افراد در صورتی خواهند توانست رفتارشان را تغییر داده و سبک زندگی سالم‌تری را اتخاذ کنند که سبک‌های جدید را از افراد مورد اعتماد خود فرابگیرند و باور نمایند که این تغییر رفتارها باعث بهبود در بهزیستی آن‌ها می‌شود. شبکه‌ای پایدار، عمیق و غنی از روابط می‌تواند باعث تسهیل کسب اعتماد و خودباوری شود.

از آنجایی که سرمایهٔ اجتماعی خاصیت خودتقویت‌کنندگی و خودافزایی دارد، می‌تواند به افراد عضو نهادهای اجتماعی کمک کند تا به منابعی چون اعتماد و شبکه‌های تعاملی دست یابند و می‌تواند با تسهیل اقدامات هماهنگ، کارایی گروه را در دست‌یابی به اهداف خود بهبود بخشد. در این راستا، شبکه‌های اعتماد موجب می‌شوند که زمان و سرمایهٔ بیشتری به فعالیت‌های اصلی نوجوانان و جوانان اختصاص پیدا کند و علاوه بر آن موجب انتقال دانش اعضای گروه‌ها به یکدیگر می‌شود و جریان مناسبی را از یادگیری و دانش در بین آن‌ها فراهم می‌سازد. تقویت و افزایش انگیزه‌های اجتماعی در نوجوانان و جوانان و سازماندهی آن‌ها در نهادهای مدنی باعث شکل‌گیری فرهنگ‌های حمایتی خاص در این نهادها شده و ضمن ایجاد سطح بالاتری از مشارکت و تعلق اجتماعی، موجب می‌شود که به طور غیرمستقیم، کنترل رفتارها و تعامل‌های اجتماعی اعضای این نهادها، وابسته به هنجارهای موجود در این نهاد بشود و هزینه‌های بسیاری از کنترل‌های رسمی کاهش یابد.

پیشنهاد می‌شود از طریق سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌ها و آموزش‌ها، هنجارهایی بر مبنای افزایش انگیزهٔ مشارکت و روحیهٔ همکاری گروهی برای نوجوانان و جوانان جامعه در نظر گرفته شود و در محیطی امن و باثبات برای کنش و واکنش آن‌ها به گسترش، افزایش و تحکیم سرمایهٔ اجتماعی، همچنین تشویق آن‌ها به پرهیز از فردگرایی کمک کرد. تقویت ساختار شبکه‌های اجتماعی، روابط متقابل را تسهیل می‌کند. تقویت نهادهای مدنی و سازمان‌های غیردولتی (NGOs) مخصوص جوانان و نوجوانان، تقویت و غنی‌سازی آموزش‌ها در قالب تفریح و سرگرمی، تشویق مردم در جهت حضور داوطلبانه در نهادهای اجتماعی و دادن امتیازاتی به اعضا، می‌تواند از کارکردهای مهم دولت در زمینه افزایش سرمایهٔ اجتماعی باشد.

به‌طور کلی عواطف مثبت زندگی انجمنی یا مشارکت اجتماعی، هزینه‌های کنترل و نظارت رسمی را کاهش می‌دهد و افراد را در متقاعدکردن به رفتار مطابق با ارزش‌های اخلاقی مثبت در جامعه مدیون کار و تلاش، صداقت، تعاون و همکاری، احترام به یکدیگر، تقویت عزت نفس در سطح فردی و ملی، تقویت عملکرد، کارایی سازمانی و حوزه‌های اقتصادی-اجتماعی، فرهنگی و سیاسی می‌کند. همچنین امدادرسانی در روابط حمایتی به افراد فرصتی دوباره می‌دهد که استعدادهای منحصربه‌فرد را شکوفا سازند تا بتوانند در جهت خیر شخصی و جمعی گام بردارند.

نوشته سرمایهٔ اجتماعی زیربنای توسعهٔ همه‌جانبه (قسمت دوم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نویسندهٔ اول: دکتر مهدی عابدی، جامعه‌شناس – ونکوور

نویسندهٔ دوم: دکتر ناهید دبیری، محقق امور آموزشی – ونکوور

مرگ فروشنده، مرگ باورهاست، مرگ ارزش‌هاست و مرگ انسانیت

در یک نگاه، فیلم کنکاش مفهومی‌ عمیقی نسبت به مسائل پیچیدهٔ اجتماعی است. تضادهایی که اگر در زندگی عادی تجربه نکرده باشیم، به‌ندرت در مورد آن می‌اندیشیم، پیچیدگی معنائی، تقابل معنا و ارزش‌ها در روابط عِلّی متناقض، همه و همه سبب گردیده تا بار دیگر این اثر مانند بسیاری دیگر از آثار باارزش جای کنشگران را تغییرداده تا جائی‌که گاه متهمان در جایگاه قربانیان و بالعکس قرار گیرند، به‌گونه‌ای که در سکانس‌های واپسین مخاطب دیگر متجاوز را به دید متجاوز نمی‌بیند و حتی قربانی در صدد بخشش برمی‌آید. اگرچه در برداشت‌های عینی و آسیب‌شناسانه نگاه‌های سنگین جامعه پیرامون و انگ این پدیده به‌ظاهر دلیل بخشش قربانی است، ولی در بطن معنائی احساس ترحم و حقارت در نگاه‌های قربانی نسبت به متهم موج می‌زند و بخشش اگر نه در ظاهر، بلکه در باطن به‌دلیل حس ترحم است. این تقابل مفاهیم و برداشت‌های انتزاعی در سایر سکانس‌های فیلم نیز به‌زیبائی به تصویر کشیده شده است. به‌راستی چه تفاوتی بین پول باقیمانده از متهم و سایر پول‌های دیگر وجود داشت که این‌گونه غذای دلچسب را برای شخصیت داستان به خوراکی غیرقابل‌استفاده بدل می‌نماید. این سکانس نشان از این دارد که تا چه حد رفتارهای اجتماعی و کنش‌های نمادین ما بر مفاهیم انتزاعی استوار و تا چه حد این مفاهیم پیوندهای گسست‌ناپذیر با ارزش‌های اجتماعی و اعتقادی دارد .

فیلم به‌زیبائی رد یکی از شخصیت‌های اصلی نادیده و پنهان فیلم (مستأجر ناجور) را به تصویر کشیده و مخاطب را به قضاوتی دشوار در مورد نقش این کنشگر اجتماعی در متن ناسالم جامعهٔ پیرامونی (حتی کارگردان تئاتر) دعوت می‌نماید تا جایی‌که به‌سختی می‌توان تشخیص داد که او یک نیاز است یا نیازمند، معلول است یا علت و اصولاً در این جریان متهم اصلی است یا قربانی اصلی و البته استعاره‌های نقش بدکاره در نمایشنامه تلنگری است به درک بهتر این کنش پیچیده .

در لایه‌های سطحی‌تر فیلم می‌توان به‌خوبی تبعات و پیچیدگی‌های روانی و اجتماعی تجاوز را در جوامع، خصوصاً جوامع در حال گذار مشاهده نمود. عجز در تحلیل این واقعه، تضادهای مفهومی‌ و مرگ ارزش‌های نهادینهٔ شخصیت فیلم، همه در سکانس مرگ فروشنده در تابوت رقم خورد، مرگ باورها، مرگ ارزش‌ها و مرگِ بودن در انگارهٔ خودساخته. انگاره‌هایی که دیربازی است مانند ترک‌های عمیق و دهشت‌آور دیوارهای ساختمان درحال فروریختن در نمایه‌های مختلف فیلم نمایش داده می‌شود.

در برداشت‌های سطحی‌ترِ فیلم به‌طور استعاری و گاه به‌طور مستقیم‌تر اشارت‌هایی به گسست‌های خانوادگی شده است. مادر مجردی که فرزند خود را در محل کار به‌همراه داشته و فرزند را به‌دلیل جدایی والدین محروم از سیر طبیعی خانوادگی نموده و یا فقدان پدر دانش‌آموزی که تصاویر نامتعارف در گوشی همراه خود دارد.

از سوی دیگر دنیای درون قربانیِ تجاوز پر است از آشفتگی، پر از اما و اگرها و آماده‌سازی برای مماشاتی خودخواسته و تن‌دادن به سکوت اجباری در پس عدم فهم ناآگاهانه از علت آن علی‌رغم کلنجار درونی در درک واقعیت.

شخصیت‌های سکانس آخر فیلم شخصیت‌های ابتدای فیلم نبودند، در آن‌ها درک جدیدی از رخدادها و روابط شکل گرفته بود، شاید به‌تدریج داشتند گاو می‌شدند.

نوشته مرگ فروشنده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر مهدی راسل، کاندیدای حزب NDP در وست ونکوور و کپیلانو

مقدمه

یکی از برنامه‌ریزی‌ها در دنیای جدید، توجه به مشارکت فعال و اثربخش همه‌جانبهٔ افراد جامعه در تمام ابعاد مختلف توسعه است. به‌عبارت دیگر مشارکت فرایندی است که دربرگیرندهٔ انواع کنش‌های فردی و گروهی به‌منظور دخالت در تعیین سرنوشت خود و جامعه و تأثیرگذاردن بر تصمیم‌گیری دربارهٔ امور عمومی است. از آنجایی‌که سرمایهٔ اجتماعی نقش مؤثری در کاهش هزینه‌های فعالیت‌ها و موفقیت افراد در دستیابی به اهدافشان دارد، یکی از موضوعات پژوهشی مرتبط با نهادهای اجتماعی است. امروزه ارتباط مردم با حکومت و دستگاه‌های دولتی و رشد مشارکت‌های هر چه بیشتر آنان از طریق نهادها و سازمان‌هایی صورت می‌گیرد که به سازمان‌های مردم‌نهاد معروف شده‌اند. ویژگی‌هایی نظیر نداشتنِ وابستگی به ساختار دیوان‌سالارانه و منابع عمومی دولت، داوطلبانه و دموکراتیک‌بودن، آن‌ها را از سازمان‌های دولتی متمایز می‌کند. آیندهٔ جهان در سیطرهٔ سازمان‌های غیردولتی خواهد بود. بر همین اساس، هر کشوری احتمال بقای قدرتمندی خود را از طریق گسترش سازمان‌های مردم‌نهاد رقم خواهد زد. کوفی عنان، دبیر کل سازمان ملل متحد، گفته است: «قرن بیست‌و‌یکم، عصر سازمان‌های مردم‌نهاد خواهد بود».

نهادهای اجتماعی، سرمایهٔ اجتماعی را پدید می‌آورند و دستیابی به هدف‌هایی را که در نبودِ آن‌ها غیرممکن یا پرهزینه بود، ممکن و تسهیل می‌کنند. به‌طوری که عضویت در سازمان‌های اجتماعی، میزانی برای سرمایهٔ اجتماعی می‌شود. منفعت‌های حاصل از عضویت در یک گروه، همبستگی را به‌وجود می‌آورد که حصول منفعت‌ها را ممکن می‌سازد. هر زمان که جامعه‌ای یا نهادی اجتماعی بتواند مشارکت اعضای خود را برای دستیابی به اهداف خاص یا حل مسئله‌ای جلب نماید، گفته می‌شود که آن جامعه دارای سرمایهٔ اجتماعی است. این مشارکت می‌تواند الزام به فعالیت اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و هر نوع دیگر باشد. در مورد شبکه‌ها و همکاری اعضا در سازمان‌های مدنی داوطلبانه، اوسلانر (۲۰۰۲) بر این اعتقاد است که اعضایی که در یک سازمان داوطلبانه با یکدیگر همکاری می‌کنند، از رفتارهایی مدنی برخوردارند که رفتارهایی همگون به‌شمار می‌آیند، بر این مبنا فضای فعالیت‌های داوطلبانه در یک جامعه از نشانه‌های اصلی رشد سرمایهٔ اجتماعی در آن جامعه است. البته مشارکت در گروه‌های اجتماعی نتایج سودمندی برای فرد و جامعه دارد.

انجمن‌های داوطلبانه بر سطوح متفاوت جامعه تأثیرهای مختلفی دارند که برخی آثار آن‌ها بدین شرح است: ارائهٔ فرصت اجتماعی به افراد برای عضویت در گروه‌های اجتماعی بیشتر، ارائهٔ فرصت اجتماعی جهت بسط روابط اجتماعی و شبکهٔ ارتباطات شخصی افراد، ارائهٔ فرصت اجتماعی برای ابراز عقیده و پیشنهاد راه‌ حل در عرصهٔ عمومی و ارائهٔ فرصت اجتماعی برای شرکت در تصمیم‌گیری‌های گروهی. تأثیر انجمن‌های داوطلبانه فقط به سطح خُرد محدود نمی‌شود، این‌گونه انجمن‌ها در سطح کلان نیز تأثیرگذارند.

ویژگی ذاتی سرمایهٔ اجتماعی این است که در روابط اجتماعی شکل می‌گیرد. به تعبیر پورتز (۱۹۹۸) سرمایهٔ اجتماعی در درون ساختار روابط افراد یافت می‌شود. برای برخورداری از سرمایهٔ اجتماعی، فرد باید با دیگران رابطه داشته باشد. سرمایهٔ اجتماعی، مجموع منابع واقعی و مجازی در دسترس یک فرد یا گروه است که این افراد به واسطهٔ برخورداری از شبکه‌ای بادوام از روابط فهم و درکی متقابل و کم و بیش نهادینه‌شده، آن را به دست آورده‌اند. بوردیو (۱۹۸۶) بر این باور است که میزان سرمایهٔ اجتماعی‌ای که یک فرد از آن برخوردار است، بسته به اندازهٔ شبکهٔ ارتباطات وی می‌تواند به‌طور مؤثری تغییر یابد.

در سرمایهٔ اجتماعی، افراد و اجتماعات در قالب ارزش‌ها، هنجارها و پیوندهای اجتماعی‌ای که در جریان تعاملات اجتماعی به‌وجود می‌آید، قابلیت‌های خود را افزایش می‌دهند و در عین به‌دست‌آوردن امکان کنترل زندگی خود، از حمایت‌های محیطی و اجتماعی که در شبکه‌های ارتباطی آن‌ها به‌وجود آمده، برخوردار می‌شوند. سرمایهٔ اجتماعی، ما را قادر می‌سازد ارزش ایجاد کنیم، کارها را انجام دهیم، به اهدافمان دست یابیم، مأموریت‌هایمان را در زندگی به اتمام برسانیم و به سهم خویش به دنیایی یاری رسانیم که در آن زندگی می‌کنیم. در این مورد وایتفورد (۲۰۰۰) اظهار می‌دارد: «امروزه عوامل تعیین‌کنندهٔ اقتصادی- اجتماعی سلامت، به‌خوبی بررسی‌ شده و شواهد مستندی در دست است که هر چه افراد به لحاظ اجتماعی منزوی‌تر باشند، از سلامت روان کمتری برخوردارند و به‌عکس هر چه پیوستگی اجتماعی در جامعه بیشتر باشد، آن جامعه سالم‌تر خواهد بود. کاهش بار بیماری‌های روانی و پرورش سلامت روانی، ویژگی‌هایی را که برای قبول نقش‌های اجتماعی افراد لازم است، افزایش می‌دهد. سلامت روانی به‌همراه سلامت جسمی، بر صلاحیت‌های مورد نیاز برای مشارکت افراد در جامعه می‌افزاید و سرمایهٔ اجتماعی را در سطح ملی فراهم می‌آورد».

کمک به دیگران، چه کوچک و چه بزرگ، سرمایهٔ اجتماعی را غنی می‌سازد و شبکهٔ وسیعی از کنش متقابل را خلق می‌کند. سرمایهٔ اجتماعی را می‌توان حاصل پدیده‌های اعتماد متقابل، تعامل اجتماعی متقابل، گروه‌های اجتماعی، احساس هویت جمعی و گروهی، احساس وجود تصویری مشترک از آینده و کارِ گروهی در یک سیستم اجتماعی دانست. سرمایهٔ اجتماعی به‌طور خلاصه در شاخصه‌هایی چون وفاداری، اعتماد، اتصالات شبکه‌ای، اقتدار فردی، هویت سازمانی، عمل متقابل، هنجارهای اجتماعی و اعتبار تجلی می‌یابد. کاپلان و لینچ (۱۹۹۷) سرمایهٔ اجتماعی را نوعی انباشت سرمایه و شبکه‌هایی معرفی کرده‌اند که همبستگی اجتماعی، تعهد اجتماعی و در نتیجه نوعی عزت نفس و سلامتی را در افراد به‌وجود می‌آورد.

از کارکردهای اقتصادی سرمایهٔ اجتماعی می‌توان به کاهش هزینهٔ مبادله، تسهیل برخی از مناسبات رسمی (نظیر قراردادها، سلسله مراتب و امثال آن‌ها) بهبود کارایی، سرعت تبادل اطلاعات، تقویت ابتکارات و کاهش فساد اشاره کرد. در واقع اصلی‌ترین کارکرد اقتصادی سرمایهٔ اجتماعی، تسهیل هرگونه مبادله است. فرد باید هم به افراد – پیوند و اعتماد بین فردی – و هم به نهادها – اعتماد انتزاعی و اطمینان از رعایت هنجارها که شامل اعتماد به نهادها، اعتماد به گروه‌های اجتماعی، اعتماد به مسئولان و… است – اعتماد کامل داشته باشد. هر دو بعد درون‌گروهی و بین‌گروهی سرمایهٔ اجتماعی برای موفقیت نتایج توسعهٔ اقتصادی- اجتماعی (حاصل از پیشگیری) مفیدند.

سرمایهٔ اجتماعی اندک می‌تواند به‌وجودآمدنِ بزهکاری، جرم و اعتیاد را پیش‌بینی کند. سلامت اجتماعی به واسطهٔ رابطهٔ اجتماعی قابل پیش‌بینی است. عدم وجود سرمایهٔ اجتماعی (اعتماد و شبکه پیوندها) در افراد سبب عدم مشارکت آن‌ها در فعالیت‌های اجتماعی می‌شود. نظریات، قائل به این نکته‌اند که هر چه همبستگی و انسجام در درون یک گروه، اجتماع یا جامعه کمتر باشد، میزان جرم و انحراف در آن بالاتر خواهد بود. به نظر هارفام (۲۰۰۴)، سرمایهٔ اجتماعی عوامل استرس‌زا را در زندگی کاهش و خطر این عوامل را کم می‌کند. همچنین سرمایهٔ اجتماعی می‌تواند اثر حوادث منفی زندگی را کاهش دهند. پیامد نداشتنِ معنا در زندگی، گسترش مثلث شوم افسردگی، پرخاشگری و اعتیاد است. فردِ ازخود‌بیگانه، احساس تعهد و تعلق خود را نسبت به دیگران از دست می‌دهد و روابط اجتماعی او آسیب می‌بیند. از این‌رو، این وضعیت باعث کاهش کنترل اجتماعی بیرونی و سوق‌دادن افراد به‌سمت رفتارهای انحرافی می‌شود. به‌طورکلی در اثر فرسایش سرمایهٔ اجتماعی، جامعه به آسیب و انحرافات اجتماعی از قبیل افزایش جرم و جنایات، قتل، فروپاشی خانواده، مصرف موادمخدر، خودکشی، فرار از پرداخت مالیات و… و آسیب‌های روانی از قبیل عدم احساس تعلق، ازخودبیگانگی، پوچ‌گرایی، احساس انزوا و افسردگی، کاهش احساس شادکامی و سلامت جسمی مبتلا می‌شود.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته سرمایهٔ اجتماعی زیربنای توسعهٔ همه‌جانبه (قسمت اول) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر مهدی راسل،  کاندیدای حزب NDP از حوزهٔ وست‌ونکوور-کپیلانو – ونکوور

سیاست جهان درچند دههٔ گذشته دوره‌های سختی را از سر گذرانده، دوره‌هایی که در متون سیاسی به دورهٔ ریگانیسم، تاچریسم و… اطلاق می‌گردد چرا که سیاست‌های ناخوشایند اقتصادی در زمینه‌های متعدد زیربنائی و زیست‌محیطی موجب تعمیق و گسترش شکاف و نابرابری ناعادلانهٔ طبقات مرفه و طبقات متوسط در زمینه‌های اجتماعی و اقتصادی گردیده و همچنین صدمات واردشدهٔ سیستماتیک و درازمدت به اکوسیستم در این دوران، امروز از دغدغه‌های اساسی صاحبنظران، دولتمردان و هر آن کسی است که نگران میراث آیندگان است. این دوره‌های نشیب سیاسی عمدتاً به منازعات خونین منطقه‌‌ای و جهانی دامن زده و گاه موجب آغاز آن بوده است که در زمینهٔ امنیت بین‌الملل نیز جامعهٔ جهانی را به محیطی ناامن‌تر، غیرقابل‌اعتمادتر و با موضع‌گیری‌های خصمانهٔ اعتقادی و سیاسی بدل نموده است.

در ماه‌های اخیر با روی کار آمدن ترامپ در آمریکا به‌عنوان رئیس‌جمهور این کشور، باید این دوره را ترامپیسم نامید. در یک نگاه ترامپیسم محصول بی‌تفاوتی سیاسی در اقشار متوسط جامعه در بعد اجتماعی است، بی‌تفاوتی سیاسی ناشی از سرخوردگی‌های مستمر اقشارمردم، دل‌مشغولی‌های خودساخته و مهندسی‌شده، ضعف اعتماد عمومی، توهم توطئه و نهایتاً انفعال روشنفکرانه.

فارغ از دلائل برشمرده، بی‌تفاوتی اجتماعی و عدم مشارکت فعال طبقات متوسط در ساز و کارهای سیاسی در مقاطع مختلف به‌نفع مشارکت‌کنندگانی تمام می‌شود که در میدان خالی رقابت سیاسی فریفتهٔ وعده‌های سطحی و رفتارهای نمایشی گاه وطن‌پرستانهٔ کاندیداهایی می‌گردند که اغلب نه از سوابق سیاسی چندانی برخوردارند و نه اصولاً جایگاه سیاسی‌ای در معادلات ملی و بین‌المللی دارند.

در این بین غفلت از دنیای واقعی و عینی به بهانهٔ حضور در فضاهای مجازی که در عین آگاهی‌بخشی سبب تخدیر جوامع می‌گردد از جمله دلائل اساسی بی‌تفاوتی نسل جوان به مسائل پیرامونی و عمدتاً سیاسی است .

عدم درک صحیح معادلات سیاسی و مناسبات بین‌المللی از طرف برخی از اقشار نیز از سویی باعث می‌گردد تا با اعتقاد به دیدگاه‌های منسوخ‌شده، سیاست‌های دیکته‌شده در قالب توهم توطئه منجر به بی‌تفاوتی گسترده  و ترویج آن در مجامع عمومی گردد، پدیده‌ای که اغلب سیاست‌ورزان خودکامه به‌طور غیر مستقیم از آن حمایت می‌نمایند.

صرف‌نظر از دلائل اجتماعی بی‌تفاوتی سیاسی اقشار متوسط در ظهور دوره‌های ترامپیزم، دلائل سیاسی متعددی نیز دراین جریان سازی دخیل و موجب ظهور این دوره‌های پسرفت سیاسی است. از دیدگاه فلسفهٔ تاریخ، این دوره‌ها اغلب پس از دوره‌های معتدل سیاسی و دولتمردانی ظهور می‌کنند که با گرایشات اجتماعی به سرمایه‌گذاری‌های فرهنگی و آموزشی بلندمدت اعتقاد دارند. به‌عبارت دیگر دولتمردانی که به زیربناهای فرهنگی، آموزشی و اجتماعی  جوامع همت می‌گمارند و تقویت این زیربناها را عامل توسعهٔ همه‌جانبه و نهایتاً اقتصادی می‌دانند. از آنجا که زمان زعامت سیاسی این دولتمردان پیش از به‌ثمرنشستن دستاوردهای فرهنگی و اجتماعی به‌پایان می‌رسد، فرصت‌طلبان سیاسی از احساسات توده‌های عامی مردم در عدم حصول برنامه‌های کوتاه‌مدت اقتصادی سوءاستفاده می‌نمایند. با بررسی دقیق‌تر درمی‌بابیم که بسیاری از این فرصت‌طلبان سیاسی بنای لرزان دولت خود را بر دستاوردهای استوار و منطقی دولت‌های پیشین خود بنا می‌نهند و در حقیقت ثمر درخت دولتمردان پیشین را استفاده و نتیجهٔ سیاست‌های پوپولیستی خود می‌دانند. با نگاهی به این دوره‌ها به‌خوبی روشن است که چگونه دستاوردهای دولتمردان آینده‌نگر به نفع این منفعت‌طلبان سیاسی مصادره گردید و نتایج آن به نام آن‌ها رقم می‌خورد.

در کشور آمریکا نیز دستاوردهای دولت قبلی در زمینهٔ تنش‌زدائی بین‌المللی و توجه به زیربناهای آموزشی و بهداشتی که در دوره‌های قبل مورد غفلت دولتمران جنگ‌طلب واقع شده بود سبب شد تا امروز دلالان سیاسی از اعتماد بین‌المللی بدست آمده در جریان سیاست‌های ترکیبی و پیچیده دولت قبل که باعث پس‌انداز فرهنگی و در درازمدت اقتصادی برای آن‌ها می‌شد، درعین انکار و محکومیت روند سیاسی دولت پیشین حداکثر استفاده را از این دستاوردها نمایند.

فارغ از دیدگاه‌های مختلف احزاب، جناح‌ها و گرایش‌های سیاسی برای مقابله با جریان ترامپیزم و فراز و نشیب‌های سیاسی، ارتقاء آگاهی‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی به تنهایی نمی‌تواند عامل مهمی در اصلاح  روند فلسفه سیاسی جهانی باشد چرا که بسیاری از روشنفکران عافیت‌طلب در مقایسه با سایر اقشار مردم از سطح بالائی از این آگاهی‌ها برخوردارند اما به‌دلیل انفعال سیاسی و اجتماعی سهم کمتری  از یک نوجوان رأی‌اولی در تعیین سرنوشت جامعه و کشورشان دارند .

بی‌تدبیری و یأس سیاسی ناشی از نشیب‌های سیاسی این‌چنینی قائم به فرد نیست، ساز و کارهای ناسالم، بی‌تفاوتی‌ها، انفعال و عدم حضور فعالانه در اجتماع به دلایلی که از آن یاد شد همه و همه موجب بروز زمینه‌های ظهور چنین افرادی می‌شود. در تمام دوره‌های تاریخ ترامپ‌های بالقوه وجود دارند و این مائیم که اجازهٔ بالفعل‌شدن به آن‌ها بدهیم یا نه. به امید اینکه به‌عنوان شهروندان کشور کانادا، با حضور فعال در صحنهٔ سیاسی و اجتماعی از ظهور و به قدرت رسید  افرادی که جز منافع فردی و ایجاد تنش‌های اجتماعی و سیاسی برای بهره‌برداری خود دستاوردی را عاید نمی‌کنند، جلوگیری به عمل آوریم.

نوشته ترامپیسم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌ها از سامان شریعتی

روز شنبه مورخ ۱۸ فوریهٔ ۲۰۱۷، دکتر مهدی راسل، نامزد برگزیدهٔ حزب دموکرات نوین استان بریتیش کلمبیا در حوزهٔ وست‌ونکوور– کپیلانو برای شرکت در انتخابات استانی ماه مه سال ۲۰۱۷، با مردم دیدار کرد. این جلسه از ساعت سه‌ونیم عصر آغاز شد. مجری جلسه پس از خوشامدگویی به مهمان‌ها و یادآوری اینکه جامعهٔ ایرانی بریتیش‌ کلمبیا برخلاف استان‌های کبک و انتاریو هنوز صدایی در سطوح بالای تصمیم‌گیری ندارد، از جیم هنسن عضو شورای شهر نورث‌ونکوور برای سخنرانی دعوت به عمل آورد.

وی سخنان خود را این‌گونه آغاز کرد که، «مهم‌ترین فرد، امروز نه من به‌عنوان عضو شورای شهر، و نه مهدی به‌عنوان یک کاندیدا است. مهم‌ترین، امروز شمائید که با تمامی مشکلات برای دموکراسی قدم برمی‌دارید.»

این عضو شورای شهر سپس ادامه داد: «چند ماه پیش با مهدی آشنا شدم و به‌راحتی فهمیدم او توان، تحصیلات، استقامت و دانش تغییردادن سیاست در نورث‌شور را دارد. نکتهٔ خاص برای من این است که اگر مهدی انتخاب شود، به‌عنوان اولین ایرانی‌ای خواهد بود که قدم در مجلس ایالتی می‌گذارد. من پنجاه‌و‌شش سال در نورث‌شور زندگی کرده‌ام و به‌خوبی می‌دانم که ایرانی‌ها چه تغییرات مثبتی در اینجا به وجود آورده اند.»

جیم هنسن در پایان با تشکر از دکتر مهدی راسل برای پذیرفتن این راه دشوار، حمایت خود را از ایشان اعلام کرد.

پس از جیم هنسن، دکتر مهدی عابدی، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه، در حمایت از مهدی راسل سخنان خود را با برشمردن برخی دلایل بی‌تفاوتی سیاسی به‌عنوان آفت اجتماعی آغاز کرد. این جامعه‌شناس اولین دلیل سیاسی‌نبودن ایرانیان خارج از کشور را تداعی مفهوم سیاست با شکنجه و زندان و خون‌ریزی به‌علت پیشینهٔ سیاسی در ایران عنوان کرد.

وی سپس به سرخوردگی سیاسی اشاره کرد و گفت: «اگر در انتخاباتی شکست خوردیم، بهانه‌ای نشود که شرکت در انتخابات را کنار بگذاریم. همان‌طور که اگر در بیزنس شکست می‌خوریم، نباید کارکردن را رها کنیم.»

دکتر عابدی همچنین بیان کرد: «همان‌طور که ما برای ساختن زندگی بهتر دست به مهاجرت زدیم، اکنون نیز نیاز داریم برای ساختن بریتیش‌ کلمبیایی بهتر دست از بی‌تفاوتی برداریم. ترامپ و ترامپیزم زادهٔ بی‌تفاوتی ما نسبت به امر سیاست است.»

پس از دکتر مهدی عابدی، دکتر مهدی راسل سخنان خود را با تشکر از مدعوین آغاز کرد.

این کاندیدای منطقهٔ وست‌ونکوور–کپیلانو با یادی از ظلمی که به شهروندان ژاپنی‌تبار در کانادا روا داشته شده بود و به اسارت گرفته‌شدنِ آنان در طی دوران جنگ دوم جهانی در بریتیش‌ کلمبیا، اشاره کرد که دولت بریتیش کلمبیا تنها پس از انتخاب خانم نیامی یوماموتو به نمایندگی مردم از ژاپنی‌تبارها بود که عذرخواهی کرد.

وی سپس به بررسی برخی مشکلات منطقهٔ وست‌ونکوور–کپیلانو پرداخت و خاطرنشان کرد: «طبق آمار، جمعیت این منطقه دو درصد کاهش داشته و دلیل آن عدم وجود فرصت‌های شغلی مناسب برای نسل جوان است. به‌عنوان مثال دختر خودم مجبور به مهاجرت به کره‌جنوبی شده است.»

در ادامه، با اشاره به اینکه در ده سال اخیر جمعیت استان به‌شکل چشمگیری افزایش یافته، اما مدارس استان با دویست واحد کاهش روبه‌رو شده است، نگرانی خود را از آسیبی که فرآیند آموزش می‌بیند، ابراز کرد.

او همچنین با اعتراض به این مسئله که بیست درصد از کودکان استان در فقر به‌سر می‌برند، سیاست‌های حزب لیبرال را در قبال حمایت از خانواده‌ها به چالش کشید.

پس از این سخنان، برخی حضار پرسش‌های خود را مطرح کردند و بعد از آن مایکل شاروا، رئیس ستاد آقای راسل در مورد چگونگی کمک‌های مالی به ستاد ایشان توضیحاتی دادند.  

نوشته گزارشی از دیدار دکتر مهدی راسل با مردم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.