٢٩ ژوئن ٢٠١٧ فرا رسید و مجلس نمایندگان بی‌سی برای دومین بار تشکیل شد. اما این‌بار با سایر جلسات مجلس متفاوت بود، جلسهٔ عدم رأی اعتماد به دولت لیبرال و برکناری آن پس از ١۶ سال.

شخصاً برای اینکه روز پایانی دولت لیبرال را شاهد باشم به ویکتوریا سفر کردم و با دعوت یکی از نمایندگان به اندرونی مجلس رفتم، و در دفاتر و سالن جلسات نمایندگان حزب دمکرات نوین حضور داشتم.

روزی پر التهاب و غیر قابل پیش‌بینی بود. رفتار خانم کلارک در هفته‌های گذشته پر از تناقض و در عین حال غیر قابل تصور بود.

پس از توافق بین حزب دمکرات نوین با حزب سبز برای همکاری و تشکیل دولت، خانم کلارک چند تصمیم غیر متعارف اتخاذ کرد.

اول اینکه از استعفا و واگذاری دولت سر باز زد، و از همکاری با تمامی احزاب سخن به‌میان آورد.

در مرحله دوم برکناری خود را به برگزاری جلسهٔ مجلس و رأی عدم اعتماد منوط کرد و در عین حال اعلام کرد که در صورت عدم اتخاذ رأی اعتماد، در پاسخ به نمایندهٔ فرماندار کل کانادا و پادشاه، خواهد گفت که دولت حزب دمکرات نوین را غیرپایدار می‌داند و با تشکیل آن مخالف است، اما درخواست مستقیم برای برگزاری مجدد انتخابات نخواهد کرد.

سومین حرکت خانم کلارک وارد کردن تقریباً تمامی برنامه‌های اجرایی حزب دمکرات نوین و سبز که قبل از انتخابات به‌عنوان اهداف این احزاب اعلام شده بود، در برنامهٔ اجرائی دولت لیبرال بود که در قالب سخنرانی نمایندهٔ فرماندار کل کانادا در بی‌سی اعلام شد (این سخنرانی توسط دولت حاکم تهیه و توسط ایشان در مجلس قرائت می‌شود). به‌عبارتی تمام شعار‌های انتخاباتی احزاب رقیب را که حزب لیبرال بر علیه آنان مبارزه می‌کرد، آن‌ها را غیرواقعی و غیرعملی می‌خواند، و از نظر اقتصادی مخالف اصول و پایه‌های اعتقادی خود می‌دانست، ناگهان وارد اهداف اصلی دولت کرد، و برای اجرای آن‌ها ابراز تعهد کرد. تعجب و ناباوری ناظران وقتی دوچندان شد که خانم کلارک اعلام کرد ناگهان متوجه شده است که اعتبار لازم برای تمامی این برنامه‌ها موجود است و با توجه به رشد اقتصادی خوب استان، می‌تواند برنامه‌هایی مانند ساخت مسکن ارزان قیمت، آموزش قبل از دبستان و نگهداری کودکان را حتی در مدت زمان کمتری نسبت به شعار‌های حزب دمکرات نوین اجرا کند.

ساعت٣:٣٠ بعدازظهر روز ٢٩ ژوئن بود، و من برای دیدن مذاکرات مجلس به بالکن مجلس رفتم. ابتدا چند پرسش و پاسخ، و چند سخنرانی، و بعد نوبت به وزیر علوم لیبرال رسید که با تکرار شعار‌های چند هفتهٔ گذشته، مقدمات سخنرانی خانم کلارک را فراهم می‌کرد. نوبت به خانم کلارک رسید، و ایشان تمام تناقضات و سیاست‌هایی را که از احزاب رقیب به عاریت گرفته بود، تکرار کرد و حتی در موضعی تهاجمی حزب نیودمکرات را متهم کرد که برای اجرای برنامه‌های اجتماعی خود بازهٔ زمانی زیادی در نظر گرفته است، و اگر دولت لیبرال مهلتی برای ادامهٔ حکومت پیدا کند، سرعت عمل بیشتری خواهد داشت. و در پایان خطاب به احزاب مخالف گفت، «اگر با این برنامهٔ ارائه‌شده نتوانید کار کنید، پس این مجلس و دولت آینده ناپایدار است» و به زبان دیپلماتیک نمایندگان احزاب مخالف را تهدید کرد.

دقایق حساسی بود، و رئیس مجلس با پیشنهاد حزب دمکرات نوین اعتماد به دولت را به رأی گذاشت؛ و دولت با ۴٢ رأی موافق و ۴۴ رأی مخالف سقوط کرد.

ساعت ۴:٢۵ دقیقه را نشان می‌داد، لحظاتی سکوت بر مجلس حکمفرما شد، و حتی احزاب پیروز در بهت بودند، و فراموش کرده بودند تا شادی خود را ابراز کنند و این پیروزی را با هیجان و کف زدن جشن بگیرند. و پس از گذر چند ثانیه این بهت با شادی نمایندگان احزاب دمکرات نوین و سبز شکست و همراه با اکثر حضار با کف زدن‌های ممتد برای چند دقیقه ادامه یافت، اما این پایان ماجرای این روز پر از فراز و نشیب نبود.

خانم کلارک بلافاصله به دیدار نمایندهٔ فرماندار کل در بی‌سی رفت تا با اعلام شکست خود از ایشان بخواهد که به حزب دمکرات نوین شانس تشکیل دولت ندهد، و ساعتی بعد نمایندهٔ فرماندار کل از رهبر حزب دمکرات نوین برای دیدار دعوت به‌عمل آورد و پس از دیداری کوتاه از ایشان خواست تا دولت تشکیل بدهد.

این خبر را حدود ساعت ٩ شب در حالی که سوار کشتی می‌شدم تا به ونکوور برگردم، شنیدم و روزی پر از التهاب را با رضایت خاطر و امید به آینده‌ای روشن برای استان بی‌سی به پایان بردم.

در حال برگشت با چند نمایندهٔ مجلس و فعالان سیاسی استان و فدرال همراه بودم و موضوع بحث این بود که چرا خانم کلارک چنین گزینه‌هایی را برگزید و بر چه اساسی چنین رفتار‌هایی را پس از انتخابات انجام داد؟ واقعاً حاصل این برخورد‌ها چه بوده و چه می‌تواند باشد؟

به‌طور مختصر باید به چند نکته اشاره کرد:

• در این مدت خانم کلارک به اتلاف وقت تا سر حد ممکن پرداخت تا چند روزی بیشتر به حکومتی ناپایدار ادامه دهد و در تاریخ استان از خود چهره‌ای ترسیم کرد که به‌هر بهایی حاضر است چند روزی بیشتر زمامداری کند. چهره‌ای که از پذیرش این واقعیت که عدد ۴۴ بیشتر از ۴٢ است، سر باز زد و دریافت رأی عدم اعتماد مفتضحانه را به استعفای محترمانه ترجیح داد.
• خانم کلارک و فعالان حزب لیبرال برای رأی اکثریت مردم احترام قائل نشد و سعی کرد تا جایی که ممکن است با مغلطه و مواضع حق‌به‌جانب، تا جای ممکن نمایندهٔ فرماندار کل را به طرفی سوق دهد تا او را به انحلال مجلس و انتخابات مجدد متقاعد کند.
• حزب لیبرال و رهبری آن در یک بازی بچه‌گانه و عوام‌فریبانه ناگهان از احزاب رقیب برای رفاه مردم و ارائهٔ خدمات اجتماعی دلسوزتر شد و نشان داد که برای حفظ قدرت حتی به اصول اولیهٔ حزبی و سیاسی خود پایبند نیست.
• هیچ صدایی از داخل حزب لیبرال در مخالفت با خانم کلارک و سیاست‌های غیراصولی او بلند نشد تا کورسویی برای رهبری آیندهٔ نزدیک این حزب باشد، و نشان دهد که ظرفیت‌های این حزب بیش از آن است که با بی‌تدبیری رهبری عوام‌فریب و مغرور به بن‌بست برسد.

به‌هر حال اتفاقات سیاسی چند هفتهٔ گذشته پر از درس‌های آموزنده بود و علی‌رغم فراز و نشیب‌های خود فصل جدیدی را در سیاست استان بی‌سی و کشور کانادا گشود. مهم‌ترین نتیجهٔ تمامی این فعل و انفعالات سیاسی حاکم شدن رأی اکثریت مردم بود تا نمایندگان آنان اهداف و خواست‌های‌شان را دنبال و اجرا کنند. به امید موفقیت و پیروزی آنان و روز‌های درخشان برای استان بی‌سی.

٩ ژوئیه ٢٠١٧

نوشته عوام‌فریبی تا دقیقهٔ نود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

٩ می ٢٠١٧ روز انتخابات استانی بریتیش کلمبیا بود و روز بعد از انتخابات آسمان سیاست این استان ابری و غبارآلوده‌تر از پیش می‌نمود و هنوز با گذشت ٣ هفته از انتخابات، پیش‌بینی آیندهٔ سیاسی این استان آسان نیست.

١- أکثریت ساکنان استان بریتش کلمبیا به دولت لیبرال رأی منفی داده‌اند، و در این تردیدی نیست که اکثریت مردم خواهان تغییر سیاست‌های موجوداند. اما سیستم انتخاباتی موجود این قاطعیت را به‌روشنی نشان نمی‌دهد و لذا هیچ‌یک از احزاب قادر به تشکیل دولت اکثریت نشده‌اند. از بروز چنین شرایطی می‌توان به اهمیت تغییر قانون انتخابات و جایگزینی آن با روش نمایندگی تناسبی (proportional representation) پی برد. روشی که اکثریت آرا در کل استان را تعیین‌کنندهٔ دولت بداند، نه اکثریت نسبی در هر منطقه.

٢- حزب سبز طی توافقی از حزب دمکرات نوین در مجلس قانون‌گذاری حمایت خواهد کرد، این بدان معنا است که حزب دمکرات نوین خواهد توانست به‌عنوان دولت أقلیت، تشکیل دولت دهد، اما به‌شرط آنکه نخست وزیر فعلی یعنی خانم کلارک از مقام خود استعفا بدهد و مسیر را برای تشکیل حکومت نیودمکرات باز نماید.

٣- حزب لیبرال همواره در درون خود دچار چالش بوده و رهبری فعلی آن مسئول بخش عمده‌ای از وضعیت نابسامان فعلی چه درون حزب لیبرال و چه در سطح استان است. اینکه اعضای این حزب تصمیم بگیرند تا رهبر فعلی را متقاعد به استعفا نمایند یا او را وادار به کناره‌گیری کنند، نقش مهمی در تعیین وضعیت سیاسی آیندهٔ بی‌سی خواهد داشت. اگر این اتفاق را در چند روز آینده شاهد نباشیم، یعنی که نمایندگان لیبرال، خانم کلارک را در مسیر ماجراجویانه‌ای همراهی خواهند کرد که حاصل آن انحلال مجلس و برگزاری مجدد انتخابات در کمتر از چند هفته خواهد بود.

۴- اگر انتخابات بعدی طی چند هفتهٔ آینده برگزار شود، حزب لیبرال وارد قمار بزرگ سیاسی‌ای خواهد شد که سابقه‌ای در تاریخ سیاست استان ندارد و شاید مشابهی برای آن در تاریخ کانادا نیز نتوان یافت. در آن‌صورت لجاجت خانم کلارک نه تنها هزینهٔ گزاف انتخاباتی را بر مردم تحمیل خواهد کرد، بلکه ممکن است هزینهٔ سنگین سیاسی را بر حزب لیبرال نیز به‌دنبال بیاورد.

خانم کلارک ممکن است وارد چنین قمار سیاسی‌ای بشود، چون پشتوانه‌های مالی او، اغواگر و مغرورکننده‌اند، و محاسبات تأمین‌کنندگان مالی این حزب به آنان نشان بدهد که صرف چندین میلیون دلار دیگر در سال ٢٠١٧ برای چنان انتخابات زودهنگامی به‌صرفه است، چون خانم کلارک ثابت کرده است که حافظ منافع آنان خواهد بود و برای جبران چندین‌برابریِ آن، از جیب مالیات‌دهنگان بی‌سی، درنگ نخواهد کرد.

به‌هر حال هفتهٔ پیش رو، هفتهٔ پرتلاطمی در اقیانوس سیاسی بی‌سی خواهد بود، و همچنان آسمان نیمه‌ابری است.

ورشو – ٣٠ مهٔ ٢٠١٧

نوشته آسمان ابری و اقیانوس پرتلاطمِ سیاست در بی‌سی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انتخابات ۲۰۱۷ استانی، تاریخی‌ترین انتخابات از بسیاری جهات لقب گرفت. از ۱۹۵۲ تاکنون این نخستین باراست که دولت اقلیت (بدون داشتن اکثریت مطلق، کسب اکثریت نسبی) تشکیل می‌شود، البته باید منتظر بازشماری دو حوزهٔ مورد اعتراض قرارگرفته، بود. از دیگر سو، این نخستین‌بار است که در سطح استانی، دولتی برای پنجمین بارمتوالی قدرت را در دست نگه می‌دارد.

اساسی‌ترین نتایج بدست‌آمده از این انتخابات به‌نظر نگارنده به‌شرح زیر است:

حزب حاکم لیبرال (که بیشتر لیبرال/محافظه کار است)، علی‌رغم از دست‌دادن پنج کرسی و افزایش سه درصدی آرای ریخته‌شده به‌نفعش، پیروز اصلی انتخابات بود. خانم کریستی کلارک که در صورت موفقیت برای پایان‌بردن این دوره، طولانی‌ترین نخست‌وزیر زندهٔ استان خواهد بود، قرار است اگر بازشماری‌ها تغییری در نتایج به‌وجود نیاورند، دولت اقلیت را تشکیل دهد.

حزب ان‌دی‌پی که حزب مخالف اصلی دولت و رقیب شانه‌به‌شانهٔ دولت لیبرال/محافظه‌کار تلقی می‌شود، علی‌رغم به‌دست‌آوردن سه کرسیِ بیشتر ولی نزول چند درصدی آرای طرفدارانش، انتظارات جانشینی و پیروزی در انتخابات را برای طرفداران چند دهه منتظرش، پاسخ نگفت و در رقابتی شانه‌به‌شانه انتخابات را نبرد. این حزب در مجموع با تقویت تعداد کرسی‌هایش، و به‌دلیل تشکیل دولت اقلیت، امکان تأثیرگذاری بسیار زیادی بر سیاست‌های استانی را داراست. از این منظر این حزب را علی‌رغم عدم دسترسی به انتظارات حاصل از نظرسنجی‌ها (که بیانگر پیروزی این حزب بود)، به‌نوعی پیروز نسبی این انتخابات نیز می‌توان دانست.

حزب سبز اما با افزایش چشمگیر در صد آرای به‌دست‌آمده و نیز کسب دو کرسی بیشتر و به‌دلیل عدم کسب اکثریت کرسی‌ها توسط حزب لیبرال، شاهد بیشترین پیروزی و کسب نتیجه به نسبت کرسی‌ها و درصد آرای به‌دست‌آمده بود. این حزب علی‌رغم درصد کم آرا و کرسی‌هایش، در دولت احتمالی اقلیت، یا به کسب چند پست وزارت و یا تأثیرگذاری اساسی بر سیاست‌های دولت حاکم نائل خواهد آمد.

با مراجعه به پایگاه اجتماعی این احزاب و سوابق تاریخی سیاست‌گذاری‌هایشان، پیچیدگی کار دولت بعدی استانمان آشکارتر می‌شود. از سوئی سیاست‌های دولت ترامپ که بزرگ‌ترین طرف تجاری کانادا و استان محسوب می‌شود، نیاز به دفاع از پیمان نفتا و معافیت‌های گمرکی بر کالاهای مورد دادوستد بزرگ‌ترین مرز زمینی جهان، که بین آمریکا و کاناداست، دولت جدید را به مقابله با سیاست‌های یکجانبه و انحصارطلبانهٔ دولت ترامپ، وادار خواهد کرد. از دیگر سو بزرگ‌ترین پشتیبانان دولت جدید، همواره پشتیبانی‌شان از حزب حاکم لیبرال به‌دلیل دفاع از روابط تجاری بسیار دوستانه با همسایه‌ٔ قدرتمند جنوبی‌ست. این تناقض و داشتن دولت اقلیت و ضعیف، امکان ضربه‌پذیری بیشتر وعدم موفقیت این دولت را در کوتاه زمانی، در پی خواهد داشت و امکان کوتاه‌کردن هر چه بیشتر عمر این دولت اقلیت را دوچندان خواهد ساخت. بنابراین اگر چنانچه مناقشهٔ گمرکی/مالی آمریکا و کانادا به‌خصوص بر سر الوار‌های نرم و نیز ذغال سنگ، بیشتر بالا بگیرد، دولت اقلیت حاکم را با تزلزل مضاعف چه در داخل و چه در روابط تجاری خارجی، روبه‌رو خواهد ساخت.

از سوئی دیگر، برای موفقیت در جلب آرای حزب سبز، به‌منظور دسترسی به چهل‌وچهار کرسی حداقلی برای تشکیل دولت، عدم رضایت و مخالفت شدید سران حزب سبز با موضوع خط لولهٔ نفتی آلبرتا به بی‌سی و از اینجا به آمریکا، که یکی دیگر از منابع مالی جایگزین این استان، در شرایط سختگیری‌های اجباری (بیشتر به‌دلیل انتخابات اخیر) بر سرمایه‌گذاری در بخش ملک و مسکن معرفی شده بود، نیز دولت را دچار مشکل درونی ساخته و عمر دولت اقلیت را با تهدید شدیدتری روبرو خواهد ساخت. از این‌روست که انتخابات اخیر را انتخاباتی با پیروزی‌های متعدد، اما با نتایجی نگران‌کننده برای آیندهٔ اقتصاد استان می‌توان تلقی کرد.

جامعهٔ ایرانی اما، با معرفی اولین تجربهٔ کاندیدای ایرانی‌تبار خود، آقای مهدی راسل، در سطح استان بی‌سی، که از سوی حزب ان‌دی‌پی مورد حمایت قرار گرفته بود، پا به عرصهٔ اظهار وجود در سطح استان بی‌سی گذارد. در ابتدا باید از این بابت هم به آقای راسل و هم حزب ان‌دی‌پی به‌دلیل این سدشکنی و بالاتربردن اعتمادبه‌نفس در جامعهٔ ایرانی و حضور بیشتر نسل‌های بعدی‌مان، تبریک گفت. هرچند اگر این حمایت از ایشان در حوزه‌های انتخابی مناسب‌تری که امکان پیروزی برای کسب کرسی انتخاباتی میسرتر بود، انجام می‌گرفت، پیروزی حاصل از صرف حضور یکی از هم‌میهنانمان، با پیروزی کسب کرسی انتخاباتی، شادی‌مان را دوچندان می‌ساخت. اگرچه باید به ایشان تبریک گفت که از حضور جوانان و مشتاقان زیادی در کمپین‌شان استفاده کردند، اما منتظر حضور بیشترشان در عرصه‌های دیگر و انتخابات احتمالی پیشِ رو هستیم. چرا که شناخته‌شدگی بیشترشان، هم در جامعهٔ ایرانی و هم در جامعهٔ بزرگ‌تر، احتمال پیروزی‌شان را بالاتر برده و راه حضورشان را هموارتر خواهد کرد.

به امید آن‌روز

نوشته انتخابات ۲۰۱۷ استان بریتیش کلمبیا، پیروزی‌های بسیار، نتایجی نگران‌کننده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عجیب‌ترین انتخابات شصت سال گذشته استان بریتیش کلمبیا هفتهٔ گذشته به پایان رسید و حاصلِ آن شد دولت مستعجل. قصد من کوچک‌شمردن آراء غایب انتخابات، یعنی آرائی که در جایی به‌جز صندوق رأی مشخص‌شده برای هر رأی‌دهنده ریخته شده بود، نیست. اما نتایج نهایی شمارش آرا هر چه باشد، دولت برآمده از آن به تلنگری بند است. کافی است یکی از نمایندگان در زمانی نامناسب در جلسه حاضر نباشد تا حزب مخالف با رأی عدم اعتماد خود، دولت را سرنگون کند. این‌ها از کرامات نظام پارلمانی است و سنت وست‌مینیستر که بیش از هفتصد سال است در بریتانیا و اقمار آن جریان دارد.

در باب انتخابات و تأثیر این گروه و آن قوم زیاد نوشته‌اند. اما داستان ناگفتهٔ این انتخابات رشد قابل توجه مشارکت جامعهٔ ایرانی ونکوور است. جمعیت ایرانی در ونکوور بزرگ در حدود هفتاد تا نود هزار نفر تخمین زده می‌شود. تمرکز این جمعیت در ۱۱ حوزه از ۸۷ حوزهٔ انتخاباتی استانی در حد بالایی است. و ۵ حوزه از این ۱۱ حوزه در انتخابات اخیر، محل نبرد حزب حاکم لیبرال بریتیش کلمبیا (که ارتباط سازمانی با حزب لیبرال کانادا ندارد) و حزب دموکراتیک نوین بریتیش کلمبیا (BC NDP) بود.

این حوزه‌ها عبارتند از:

• نورث ونکوور-لانزدیل
• برنابی شمالی
• کوکئیتلام-برک مانتین
• کوکئیتلام-ملاردویل
• پورت مودی-کوکئیتلام

در تمام این حوزه‌ها، نمایندگان از کاندیداهای حزب رقیب باختند و ۴ حوزه از این ۵ حوزه به حزب دموکراتیک نوین رسید. همچنین با شمارش آراء غایب انتخابات، احتمال آن می‌رود که حوزهٔ کوکئیتلام-برک مانتین، که سومین حوزهٔ استانی از نظر جمعیت فارسی‌زبان است، به نیودموکرات‌ها بازگردد.

ارزیابی دقیق نتایج انتخابات و مشارکت اقوام مختلف مستلزم اطلاعات بیشتر است. اما ارزیابی اولیه نشان‌دهندهٔ رشد چشمگیر مشارکت جامعهٔ ایرانی در این انتخابات است. تجربهٔ نگارنده از کمپین در سه حوزهٔ انتخاباتی نشان می‌دهد که خواسته‌های فارسی‌زبانان تفاوت چندانی با بقیهٔ اقشار جامعه نداشت و مسائلی چون گرانی و مسکن بخش عمده‌ای از نگرانی این گروه از رأی‌دهندگان را تشکیل می‌داد. موضوعی که علاوه بر این‌ها مورد توجه رأی‌دهندگان فارسی‌زبان قرار گرفته بود، مسئلهٔ به رسمیت شناخته‌شدن مدارک تحصیلی و حرفه‌ای خارجی بود که حزب دموکراتیک نوین در برنامهٔ انتخاباتی خود آورده بود و حزب لیبرال بریتیش کلمبیا هم در دو هفتهٔ باقی‌مانده به انتخابات، به آن پرداخت. هر چند به‌نظر می‌رسد که تمرکز اصلی تبلیغات حزب لیبرال بر جوامع دیگر بود، تا جامعهٔ ایرانی.

نکته‌ای که چه در فضای مجازی و چه در برخورد با رأی‌دهندگان به‌چشم می‌خورد، حمایت بالای جامعهٔ ایرانی از حزب نیودموکرات بود و این حمایت در هر یک از این پنج حوزه از حمایت کل جامعه از نامزدهای نیودموکرات بیشتر بود.

بسیاری از دوستان از این که انتخابات منجر به راهیابی یک ایرانی‌تبار به مجلس نشد، ابراز یأس می‌کنند. اما به‌نظر من، این عزیزان تصویر بزرگ‌تر را از یاد می‌برند. قطعاً حضور یک نمایندهٔ ایرانی‌تبار در جمع قانونگذاران مهم است، اما مهم‌تر از آن وجود جنبش و تیمی فعال در بدنهٔ احزاب و نهادهای تصمیم‌گیری است. باز به‌نظر من، یک نمایندهٔ بدون چنین پشتوانهٔ اجتماعی‌ای تنها زینت‌المجالس خواهد بود. ولی آقای دکتر راسل با دوراندیشی به اهمیت این قضیه و درازمدت‌بودن این فعالیت واقف‌اند و همین حالا با فعالیت خود برگ مهمی را در تاریخ حضور ایرانیان در این گوشه از دنیا ورق زدند.

همان‌طور که در نوشتهٔ پیشین خود (پیش از انتخابات و در شمارهٔ ۲۸ همین نشریه) آورده بودم، ما پیروز شدیم. امید من آن است که رشد مشارکت ما در سیاست کانادا ادامه پیدا کند و احزاب اصلی و سیاستمداران در بی‌سی نیز از اهمیت جامعهٔ ما غافل نباشند و فراتر از کلیشه‌های تکراری سابق با ما تعامل داشته باشند. تا به‌حال نیودموکرات‌ها بیش از احزاب دیگر در ارتباط پایه‌ای با جامعهٔ ایرانی تلاش کرده‌اند و با احتمال برگزاری انتخابات زودهنگام باید دید که سایر احزاب چه روشی برای این ارتباط برمی‌گزینند.

نوشته بُرد با چراغِ خاموش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انتخابات استانی بریتیش کلمبیا در روز ٩ مهٔ ٢٠١٧ پایان یافت و نتایج اولیهٔ شمارش آرا اعلام شد. نتایج نهایی نیز در ٢۴ مه اعلام خواهد شد. تنها پس از این تاریخ می‌توان به تحلیل آرا پرداخت، و تا آن زمان من از هرگونه اظهارنظری خودداری خواهم کرد.

به‌هر حال انتخابات آزمونی برای مشارکت اجتماعی بود و به‌نظر می‌رسد که بسیاری از مردم استان بیش از پیش به موضوع انتخابات استانی توجه کردند، در نتیجه انتخابات برای احزاب بسیار چالش‌برانگیز بود و آرا بین دو حزب لیبرال و دمکرات نوین به‌طور تقریباً مساوی تقسیم شد.

اما حواشی انتخابات نیز کمتر از اصل آن نبود. نحوهٔ مشارکت مردم در انتخابات، تبلیغات تلویزیونی احزاب، تبلیغات ستاد انتخابات بی‌سی جهت تشویق مردم برای شرکت در انتخابات، نحوهٔ برگزاری انتخابات در هفته‌های قبل از روز نهایی همگی می‌تواند موضوع بحث و تحلیل‌های فراوان باشد.

من به‌عنوان کاندیدای نمایندگی از منطقهٔ وست ونکوور-کاپیلانو هم افتخار آن را داشتم تا در کنار سایر کاندیداها برای مجلس استانی تلاش کنم، و به استقرار و استمرار دموکراسی کمک کنم، اما درس‌های زیادی نیز آموختم که جز با حضور در چنین مشارکت سیاسی و اجتماعی‌ای ممکن نبود.

جا دارد تا از خانواده‌ام که با تمام وجود حامی و پشتیبان من بودند، از تمام کسانی که در ستاد انتخاباتی فعالیت‌های شبانه‌روزی داشتند، و از تمام کسانی که به‌هر نحو ممکن حمایت خود را از اینجانب نشان دادند، تشکر کنم.

واقعیت این است که این حمایت‌ها نه از شخص من، که از ایدهٔ مشارکت ایرانی‌تبار‌ها در سیاست استان بی‌سی بود، و شروع پرشور و پرقدرتی بود که در درازمدت نتیجه خواهد داد.

نتیجهٔ انتخابات در منطقهٔ وست ونکوور- کپیلانو به نفع رقیب لیبرال اینجانب پایان یافت، و من و فرزندانم بلافاصه پس از اعلام نتایج در ساعت ١٠ شب ٩ مه به دفتر ستاد انتخاباتی آقای سلطان رفتیم و با تقدیم دسته‌گلی، این پیروزی را به ایشان تبریک گفتیم. این کار نشانی بود از ارج‌نهادن به دموکراسی و نشانی که علی‌رغم تفاوت نظرات سیاسی، ما به‌عنوان شهروندان کانادا به یکدیگر عمیقاً احترام می‌گذاریم.

این موضوع مورد توجه مطبوعات محلی قرار گرفت و به‌عنوان حاشیهٔ این انتخابات گزارش شد.

به‌هر حال، سایر ملیت‌ها مجدداً توانستند نمایندگان خود را از احزاب مختلف به مجلس بفرستند، در کنار هندی‌تبارها و چینی‌تبار‌ها که چندین نماینده راهی مجلس کرده‌اند، فلیپینی‌تبار‌ها و بومیان کانادا هر کدام مجدداً نماینده‌‌ای را راهی مجلس بریتیش کلمبیا نمودند.

به‌نظر می‌رسد میزان مشارکت ایرانی‌تبار‌ها در انتخابات در مناطق مختلف با افزایش روبه‌رو بود و نویدبخش این مهم که ایرانی‌تبار‌ها در آیندهٔ نزدیک نقشی برجسته‌تر از پیش در سیاست‌های استان بی‌سی خواهند داشت.

نوشته انتخابات؛ آزمون مشارکت و دموکراسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در مقالات گذشته که طی ماه‌های اخیر منتشر شد، یادآور شدیم که آشنائی با احزاب و داشتن دانش لازم برای حضور در انتخابات به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین فعالیت‌ها ومشارکت‌های اجتماعی ضروری است. یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که می‌بایست نسبت به آن آگاهی داشت، ماهیت احزابی است که در سطح استانی در اکثر موارد با احزاب «همنام» درسطح فدرال فاقد ارتباط ساختاری، سیاسی و استراتژیک‌اند. بنابراین به‌عنوان مثال بسیاری از رأی‌دهندگان در سطح فدرال حامی حزب لیبرال‌اند و در سطح استانی حامی حزب نیودمکرات (BC NDP)، چرا که در هر سطحی سیاست‌ها و روش‌های اجرایی آنان متفاوت است. یکی از بارزترین و بحث‌انگیزترین تفاوت‌ها بین حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا و حزب لیبرال فدرال است. خاستگاه حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا، حزب Social Credit بوده است، که طی سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۱ زمام حکومت استان بریتیش کلمبیا را در دست داشته است که پس از رسوایی‌های پیاپی و شکست از حزب نیودمکرات استانی (BC NDP) در سال ۱۹۹۱ منحل می‌شود. اعضای این حزب که عمدتاً محافظه‌کار (Conservative) محسوب می‌شدند، فعالیت‌های سیاسی خود را در حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا بازسازی و سیاست‌های دست راستی خود را پیگیری می‌نمایند، سیاست‌هایی که در سال‌های اخیر آقای هارپر در سطح فدرال آن را رهبری و نمایندگی می‌نمود.

با جستجوی مختصر در فضای مجازی می‌توان مقالات و اطلاعات بی‌شماری را در اثبات این مدعا یافت که حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا، نه تنها فاقد ارتباط با حزب لیبرال فدرال است، بلکه همواره مشکلاتی فی‌مابین این دو حزب مستقل‌ازهم برای استفاده از این نام (لیبرال) وجود داشته است. تا جایی‌که در مقطعی حزب لیبرال استان در صدد تعویض نام خود بوده است.

اما اکنون که آقای «جاستین ترودو» به‌عنوان رهبر حزب لیبرال فدرال و نخست وزیر محبوب کشور کانادا ایفاء نقش می‌نماید، گمان می‌رود که موضوع تغییر نام حزب به محاق رفته و حزب لیبرال استان بریتیش کلمبیا کماکان ترجیح می‌دهد تا از این موقعیت و محبوبیت نخست وزیر به‌عنوان رهبر حزب لیبرال فدرال حداکثر بهره‌برداری سیاسی را نموده، نسبت به این تفاوت دیدگاه‌ها و سیاست‌های محافظه‌کارانهٔ خود سکوت اختیار کرده و از این سردرگمی نهایت بهره‌برداری را بنماید. به‌عبارت دیگر، با ناآگاهی گسترده و برنامه‌ریزی‌شده از تفاوت ماهوی این حزب و حزب لیبرال فدرال، رأی هوادارن حزب لیبرال فدرال را تحت لوای نام لیبرال استانی به‌نفع خود مصادره نماید.

آنچه مهم است ما به‌عنوان ساکنان و شهروندان استان بریتیش کلمبیا بدان آگاه باشیم، این است که در سطح استان دو حزب اصلی برای تشکیل دولت رقابت می‌نمایند که شامل بی‌سی لیبرال (BC Liberal) و بی‌سی نیودمکرات (BC NDP) است. در حالی‌که در سطح فدرال سه حزب اصلی برای تشکیل حکومت رقابت می‌نمایند که شامل محافظه‌کاران (Conservative) لیبرال فدرال و نیودمکرات‌ها (NDP) است.

در سطح استانی، سیاست‌های حزب NDP بیشتر متوجه افزایش خدمات عمومی به تمامی اقشار و سرمایه‌گذاری بیشتر در محور سلامت و بهداشت، مسکن ارزان و قابل‌دسترسی، آموزش‌وپرورش، ارتقاء خدمات حمل‌ونقل عمومی و محافظت بیشتر از محیط زیست و طبیعت است. در حالی‌که سیاست‌های حزب لیبرال استان، عموماً متوجه توسعهٔ بنگاه‌های سرمایه‌داری و ایجاد فرصت‌های انحصاری برای شرکت‌های چندملیتی و بزرگ به بهای تعمیق شکاف طبقاتی و رشد هزینه‌های جاری و خصوصاً مسکن است.

در مقطعی که فرصت لازم برای مطالعه و دستیابی به اطلاعات لازم برای آشنایی با سیاست‌های احزاب موجود است، هر حزبی سیاست‌ها و برنامه‌های کاری خود را برای ۴ سال آیندهٔ این استان اعلام می‌دارد، باید فرصت را مغتنم شمرد و بر اساس مطالعه و حقایق موجود، بهترین گزینه را برای داشتن فردایی بهتر و بریتیش کلمبیایی پیشرفته‌تر برگزید.

نوشته آیا لیبرال استانی همان لیبرال فدرال است؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌همین منظور پرسش‌نامه‌ای از سوی «رسانهٔ همیاری» تهیه و برای کاندیداهای احزاب مختلف در مترو ونکوور فرستاده شده است، که در صورت دریافت پاسخ از هر یک از آنان تا زمان برگزاری انتخابات، منتشر خواهد شد. در شمارهٔ قبل پاسخ‌های دریافتی از ۳ نامزد این انتخابات منتشر شد و در این شماره نیز پاسخ ۳ نامزد دیگر ارائه می‌شود.

امید است این مطالب به افزایش آگاهی جامعهٔ ایرانیان مهاجر در خصوص انتخابات، دیدگاه‌ها و مواضع احزاب مختلف دربارهٔ مسائل و مشکلات اساسی زندگی در بریتیش کلمبیا کمک کند.

لطفاً خودتان را معرفی کنید و به ما بگویید از چه زمانی و چرا تصمیم گرفتید وارد سیاست شوید؟ چرا حزب بی‌سی ان‌دی‌پی را انتخاب کردید؟

من، مایکل شارُوا (Michael Charrois)،‏۵۴ سال دارم، همسرم جکلین و پسرخوانده‌ام استفان است. همچنین یک سگ و یک گربه دارم که آن‌ها را از انجمن ممانعت از خشونت علیه حیوانات (SPCA) گرفته‌ام. در سال ۲۰۰۱ وقتی در آلبرتا رئیس شعبهٔ ادمونتون اَکترا (اتحادیهٔ هنرمندان سینما، تلوزیون و رادیوی کانادا) بودم، به من پیشنهاد شد که در انتخابات استانی آن سال، نامزد حزب ان‌دی‌پی برای ادمونتون کَسِل‌داونز بشوم. من وارد فعالیت سیاسی شده‌ام تا با هم بریتیش کلمبیای بهتری بسازیم؛ منصفانه‌تر، یکپارچه‌تر و فراهم‌بودن امکانات بیشتری برای همه و زندگی عادلانه‌تر، چرا که ما همگی در این جامعه و زندگی با هم شریک‌ایم.

اگر حزب شما برندهٔ این انتخابات شود، چه چیزی تغییر خواهد کرد؟

با ممنوع کردن اهدای پول از سوی اتحادیه‌ها و شرکت‌ها، پول‌های کلان را از صحنهٔ سیاست خارج خواهیم کرد. با فعالیت در جهت تحقق‌بخشیدن به سیستم انتخاباتیِ تناسبی، کاری خواهیم کرد که هر یک رأی به حساب بیاید و ارزش داشته‌ باشد. با تعدیل نرخ برق و بیمهٔ اتومبیل، توان مالی مردم را بالاتر خواهیم برد. قرار است با فراهم‌کردن مهدکودک‌ به قیمت روزانهٔ ۱۰ دلار، هزینه‌های زندگی خانواده‌های جوان را کاهش دهیم – اگر این در کبک شدنی بوده‌ است، چرا در بریتیش کلمبیا نباشد؟

برنامه‌ها و اهداف اصلی شما دربارهٔ مشکلاتی مانند مسکن ارزان، اقتصاد قدرتمند و نرخ بالاتر اشتغال، مقرون‌به‌صرفه‌ترکردن زندگی در مترو ونکوور و پاسخگویی به مشکلات اساسی مردم حوزهٔ انتخابی‌تان چیست؟

حز‌ب ان‌دی‌پی، تا نیمه‌ٔ آوریل برنامه‌ٔ کامل خود را با کلیهٔ جزئیات، هزینه‌ها و برنامه‌های مبتنی بر داده‌های واقعی، منتشر خواهد کرد. برای نورث‌شور، اولویت‌ها شامل سرمایه‌گذاری در سیستم رفت‌وآمد شهری برای کاهش اختلالات و گره‌های کور ترافیک، مراقبت بهتر از سالمندان و نگهداری از سیستم درمانی همگانی ارزشمندمان است. همچنین حمایت و پشتیبانی از معلمان مدارس دولتی و پیروزی‌ای که به‌سختی به‌دست آوردند تا بتوانند کلاس‌هایی با تعداد دانش‌آموزان کمتر و ترکیبی مناسب‌تر داشته‌باشند و نیز مخالفت سرسختانه با پروژهٔ توسعهٔ خط لوله‌ٔ کیندرمورگن، که با ارسال ۴۰۰ تانکر در سال از زیر دو پل از شاخابهٔ برارد (Burrard Inlet) آب‌های بریتیش کلمبیا را آلوده می‌سازد، در اولویت قرار دارند. توسعهٔ خط لولهٔ کیندر مورگن، دیر یا زود به فاجعه خواهد انجامید و با ریسک بسیار بالایی که دارد اصلاً برای استان مقرون‌به‌صرفه نیست.

آیا در حوزه‌ای که در آن نامزد انتخابات شده‌اید، ساکن‌اید؟ چه مدت در آنجا زندگی کرده‌اید و چقدر خودتان را مطلع از مشکلات حوزهٔ انتخاباتی‌تان می‌دانید؟

من از اول ژوئیهٔ سال ۲۰۰۶ ساکن نورث‌ونکوور بوده‌ام. طی ۱۰ سال گذشته، در جامعه بسیار فعال بوده‌ام، از جمله نامزدی حزب ان‌دی‌پی برای انتخابات فدرال سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱. من در نورث‌شور زندگی و به‌عنوان هنرپیشه کار می‌کنم و افراد بسیاری را می‌شناسم که می‌گویند از همیشه سخت‌تر کار می‌کنند اما در گذران زندگی‌شان با مشکل مواجه‌اند. در حالی‌که کریستی کلارک به دوستان میلیاردرش تخفیف‌های مالیاتی کلان می‌دهد، من و شما باید تاوان آن را با قبض‌های گزاف برق، هزینهٔ فری (ferry) و بیمه‌ٔ ماشین و غیره بپردازیم.

جمعیت ایرانی زیادی در حوزهٔ انتخاباتی شما زندگی می‌کنند. چقدر آن‌ها را می‌شناسید؟ و چقدر از خواسته‌هایشان مطلع‌اید؟

قبل از این‌که نامزد حزب ان‌دی‌پی در حوزه‌ٔ نورث‌ونکوور-سیمور بشوم، افتخار داشتم که مدیر دفتر انتخابات دکتر مهدی راسل، نامزد حزب ان‌دی‌پی در حوزهٔ وست‌ونکوور-کپیلانو باشم. او برایم سختی‌ها و چالش‌های پیش روی مهاجران برای ارزیابی و به رسمیت شناخته‌شدن مدارک تحصیلی‌شان را یادآوری کرد. همچنین من را با فرهنگ ایران باستان و عشق و احترام فرهنگ ایرانی به شعر و زبان جدید فیلمسازی در ایران آشنا کرد و بر اهمیت‌‌ِ داشتن نماینده‌ای سیاسی در عرصه‌ٔ دولت برای ایرانیان کانادا، در زمانه‌ای که کسانی مانند ترامپ تهدید به ازبین‌بردن حقوق ما می‌کنند، تأکید کرد: آنچه ۶۰ سال پیش بر سر ژاپنی‌ها آمد، اگر در ساختار دولت کسی نباشد تا بر یکپارچگی و مدارا و احترام پافشاری کند، ممکن است برای ایرانی‌-کانادایی‌ها اتفاق بیافتد.

موضع حزب شما در قبال حمایت‌های مالی شرکت‌های بزرگ و اتحادیه‌ها به کمپین‌های انتخاباتی چیست؟ چگونه آن را توجیه می‌کنید؟

حزب ان‌دی‌پی تابه‌حال شش بار پیشنهاد ممنوعیت حمایت‌های مالی اتحادیه‌ها و شرکت‌های بزرگ از احزاب سیاسی را داده‌ است و هر شش بار لیبرال‌ها مخالفت کرده‌اند و نتوانسته‌اند از پول هنگفتی که از دوستانشان در شرکت‌های بزرگ می‌گیرند، چشم‌پوشی کنند. اگر حزب ان‌دی‌پی در بریتیش کلمبیا دولت تشکیل دهد، حمایت‌های مالی اتحادیه‌ها و شرکت‌های بزرگ از احزاب سیاسی را ممنوع خواهد کرد.

آیا چیز دیگری دربارهٔ خودتان و/یا دیدگاه‌های سیاسی‌تان هست که بخواهید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی به اشتراک بگذارید؟

در پایان باید بگویم که ما سرنوشتمان مشترک است و همه در لکهٔ آبی‌رنگ کوچکی در فضای بیکران به‌سر می‌بریم. باید از یکدیگر و از کرهٔ خاکی‌مان مراقبت کنیم، چرا که تنها همین یک کرهٔ خاکی را داریم. باید تمام فرهنگ‌ها را ارج بنهیم و با عشق و خنده و شادی و در امنیت زندگی کنیم.

نوشته مایکل شارُوا، نامزد حزب BC NDP در حوزهٔ نورث‌ونکوور–سیمور به پرسش‌های رسانهٔ همیاری پاسخ می‌دهد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبهٔ گذشته، ۱۵ آوریل ۲۰۱۷، جلسهٔ پرسش و پاسخی با حضور مجموع ۷ کاندیدا از سه حزب بی‌سی گرین (سبز)، بی‌سی لیبرال و بی‌سی ان‌دی‌پی از حوزه‌های نورث‌ ونکوور–لانزدیل، نورث‌ ونکوور–سیمور و وست‌ ونکوور–کپیلانو به دعوت کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان (Civic IC)، در سالن هری جرُوم در مرکز اجتماعات شهر نورث‌ ونکوور برگزار شد.

در این جلسه هر سه کاندیدای حزب سبز از حوزه‌های یادشده شرکت داشتند؛ ریچارد وارینگتن (Richard Warrington) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، جاشوا جانسن (Joshua Johnson) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور و مایکل مارک‌ویک (Michael Markwick) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو. از حزب بی‌سی لیبرال، رالف سلطان (Ralph Sultan) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو و نائومی یاماموتو (Naomi Yamamoto) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل شرکت داشتند، ولی کاندیدای این حزب از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، جِین ثورنث‌ویت (Jane Thornthwaite)، غایب بود. و از حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، مهدی راسل (Mehdi Russel) از حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو و مایکل شارُوا (Michael Charrois) از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور شرکت داشتند، ولی کاندیدای این حزب از حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، بوئن ما (Bowinn Ma)، غایب بود. پنل جلسه متشکل از سه نفر، پریا صارمی، زهرا جناب و علی طوطیان بود.

ابتدا مدیر بخش اول جلسه، پریا صارمی به حاضران در جلسه خوشامد گفت و پس از معرفی مختصری از  کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان و پیشینهٔ این انجمن، اظهار امیدواری کرد که حضور در این جلسات کمک کند تا شهروندان در رأی‌گیری شرکت کنند و تصمیم آن‌ها در مورد کاندیدای مورد نظرشان، تصمیمی سنجیده و بر اساس اطلاعات درست باشد.

سپس ۷ کاندیدای حاضر در جلسه به اختصار خود را معرفی کردند. ریچارد وارینگتن، کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل، معلم، دارای دو فرزند، با سابقهٔ کار در بخش‌های عمومی و خصوصی، گفت: «حتی اگر عضویتم در حزب سبز اتفاقی بوده باشد، در اینکه من یک فعال سیاسی‌ام شک نباید کرد. من پس از ۲۵ سال زندگی در دانمارک، حدود ۴ سال‌ونیم پیش به کانادا بازگشتم، و از آن زمان در این فکرم که در زمینهٔ ساختار فعلی دولت باید کاری کرد.»

جاشوا جانسن کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، ۱۹ ساله، گفت: «دلیل اصلی کاندیداشدن‌ام این است که سیاستمداران به مسائل و معضلات همنسلان من نمی‌پردازند و متأسفانه جوانان و همنسلان من که بیشترین تأثیر را از تصمیمات دولتمردان می‌پذیرند، کمترین تعداد را در بین شرکت‌کنندگان در رأی‌گیری دارند.» وی گفت قصد دارد که این روند را تغییر دهد. او همچنین اضافه کرد: «گرانی مسکن و پایین‌بودن دستمزدها موجب شده که نسل جدید نتوانند در این منطقه بمانند و دنبال جای دیگری برای زندگی باشند.» وی ضمن برشمردن آلودگی محیط زیست به‌عنوان یکی از معضلات مهمی که باید به آن پرداخته شود، تأکید کرد که ورودش به عرصهٔ سیاست برای تغییر در رویکرد برخورد با این مشکلات و معضلات است.

سپس مایکل مارک‌ویک کاندیدای حزب بی‌سی گرین برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو، ضمن معرفی خود به‌عنوان مدرس دانشگاه کپیلانو گفت که به‌دلیل تدریس در school of communication، عملاً هر روز با «چهرهٔ آینده» روبه‌روست و معتقد است که آینده زیباست. وی گفت: «من به آینده بسیار امیدوارم؛ آیندهٔ استان بی‌سی. من در کشوری متولد شده‌ام که دیگر وجود ندارد و در سه‌سالگی به کانادا آمده‌ام و قدر و ارزش کارهایی را که شما در انجمن خود انجام داده‌اید می‌دانم. قدرِ چنین حرکت‌هایی را، اینکه ما را اینجا دورِ هم جمع کرده‌اید تا همه در ساختن دموکراسی کشورمان مشارکت داشته باشیم.» مارک‌ویک ضمن اشاره به انتخابات نهم ماه مه، گفت: «شما با رأی خود، قدرتی را دارید که خودِ ملکه الیزابت ندارد؛ اینکه کسی رو روی صندلی مجلس قانون‌گذاری بنشانید که شما را نمایندگی کند.» او همچنین با اشاره به موضوعات مهمی چون خط لولهٔ کیندر مورگن، سد سایت سی (Site C Dam) و افزایش نرخ برق، مشکلات روان‌پریشی میان کودکان و نوجوانان، گرانی و کمبود مسکن، تأکید کرد که مردم در استان بی‌سی با مخاطرات و احتمال ضرر و زیان‌های بالایی مواجه‌اند. مارک‌ویک در انتها گفت: «اگر خصوصاً به بحران مسکن پرداخته نشود، در ۲۰ سال آینده درصد بچه‌های سن مدرسه در منطقهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو عددی یک رقمی خواهد بود. و این یعنی دیگر وست‌ ونکووری وجود نخواهد داشت.»

پس از آن نوبت به رالف سلطان رسید که با اشاره به این موضوع که اگر انتخاب شود، پنجمین دوره‌ای خواهد بود که نمایندهٔ استانی حزب بی‌سی لیبرال برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو خواهد بود، سخنان خود را آغاز کرد و گفت: «زاده و بزرگ‌شدهٔ ونکوور شرقی‌ام، مدرک مهندسی‌ام را از دانشگاه بریتیش کلمبیا گرفته و بعد از گرفتن سه مدرک از دانشگاه هاروارد، به‌مدت ۹ سال در آن دانشگاه سمت استادی داشته‌ام و پس از آن به‌مدت ۱۰ سال به‌عنوان مشاور ارشد در رویال بانک کانادا مشغول به کار بوده‌ام.» او اضافه کرد که پس از مرگ همسرش، تصمیم گرفته است باقی عمرش را وقف سیاست کند. در ادامه او گفت که فکر نمی‌کرده است این بازی یا بهترست بگوییم وظیفه (سیاست) این‌قدر پیچیده باشد. سلطان با اشاره به اینکه وقت بسیاری را با مردم در حوزه‌اش و نیز در ویکتوریا می‌گذرانده است برای شنیدن نظرات و پاسخ به انتقادات، گفت که در سایر اوقات با انجمن‌هایی مانند بیمارستان لاینزگیت، خولیو مانتنر (Julio Montaner)، اچ‌آی‌وی/ایدز کلینیک (HIV/AIDS Clinic) در ونکوور و دیگر فعالیت‌های مشابه، می‌گذراند.

نائومی یاماموتو، با سابقهٔ دو دوره نمایندگی استانی حزب بی‌سی لیبرال برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–لانزدیل و کاندیدای این دوره از انتخابات برای همان حوزه، معرفی خود را چنین شروع کرد: «من از کاری که در دو دورهٔ نمایندگی‌ام انجام داده‌ام، بسیار لذت برده‌ام. من همچنین ۵ عنوان شغلی مختلف در کابینهٔ دولت بی‌سی داشته‌ام؛ که آخرینش وزیر آمادگی برای شرایط اضطراری (Minister of State for Emergency Preparedness) بوده است.» وی با اشاره به اینکه در نورث ونکوور بزرگ شده‌ است، گفت که درخانواده‌اش از یک سمت نسل سوم و از سمتی دیگر نسل چهارم مهاجر محسوب می‌شود. او سابقاً و به مدت بیست سال بیزینسی کوچک، یک شرکت طراحی گرافیک، داشته است. یاماموتو در ادامهٔ سخنانش افزود: «از نظر من فعالیت در امور اجتماعی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.» و سپس تعداد زیادی از انجمن‌ها و سازمان‌هایی را که در آن‌ها فعال بوده است، برشمرد. وی در اغلب این سازمان‌ها، از جمله اتاق بازرگانی نورث ونکوور (North Vancouver Chamber of Commerce)، اتاق بازرگانی بی‌سی (BC Chamber of Commerce) و اتحادیهٔ اعتبار مالی نورث شور (North Shore Credit Union‎) که حالا BlueShore Financial نام دارد، پست‌ ریاست هیئت مدیره را داشته است.

پس از آن نوبت به مهدی راسل رسید. کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ وست‌ ونکوور–کپیلانو، معرفی خود را با عنوان پدری که سه فرزند دختر دارد آغاز کرد. وی گفت: «در سال ۲۰۰۸ به کانادا آمدم، تحصیلاتم در رشتهٔ پزشکی بوده، و بعدها بیشتر فعالیتم در زمینهٔ امور اجتماعی از جمله کمک به افراد بی‌خانمان در ایران، و مدیریت تیم‌های کمکی به کشورهایی از جمله اندونزی، پاکستان و ایران در زمانی که دچار فجایع و حوادث طبیعی شده‌اند، بوده است.» او اضافه کرد که طی ۱۰ سال گذشته در بیزینس تجهیزات پزشکی و دارویی به کار مشغول بوده است و به سبب آن به‌طور مداوم با شرکت‌های بین‌المللی بسیاری در ارتباط است. راسل همچنین اشاره کرد که با سفر به بیش از ۶۰ کشور جهان، ضمن انجام کار توانسته است با فرهنگ ملل بسیاری آشنا شود. او در ادامهٔ سخنانش گفت: «من در اینجا مشکلات بسیاری می‌بینم و واقعاً برای نسل بعدی و همچنین افراد سالمند جامعه‌مان نگرانم. همان‌طور که مایکل [مارک‌ویک] اشاره کرد، مردم دارند مخصوصاً وست ونکوور را ترک می‌کنند و در ۵ سال گذشته، ما شاهد ۲٪ افت جمعیت بوده‌ایم.» وی در انتها گفت که معتقد است همه فارغ از حزبی که برای نمایندگی‌اش وارد میدان انتخابات شده‌اند، بایستی جامعه و نیازهایش را در نظر گرفته و در الویت قرار دهند.

و در آخر، مایکل شاروا، کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ نورث‌ ونکوور–سیمور، سخنانش را با اشاره به کاندیداتوری‌اش در انتخابات فدرال سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱ تحت رهبری جک لیتون شروع کرد. او همچنین گفت که پیش از کاندیداتوری اخیرش، طی ماه‌های ژانویه و فوریه، مدیر کمپین دکتر مهدی راسل بوده است. شاروا با اشاره به معلولیت برادرزادهٔ یکی از داوطلبانی که به وی کار می‌کند، گفت: «طبیعتاً این داوطلب به‌دنبال شرایط بهتری [برای برادرزاده‌اش] است و ما آمده‌ایم که بریتیش کلمبیایی بهتر و کم‌هزینه‌تر برای مردم بسازیم، مطمئن شویم که خدماتی که نیاز دارید، موجود است و پول‌های کلان از وادی سیاست خارج بشود. من بازیگری حرفه‌ای‌ام و خوشحالم که ۹۷ میلیون دلار از طریق صنعت فیلم به جامعه تزریق شده است. ما معتقدیم زمانش رسیده است که نخست‌وزیر، نخست وزیرِ همه باشد و اقتصاد برای همه کار کند، نه فقط برای دوستان ثروتمند کریستی کلارک.»

پس از معرفی کاندیداها، چند پرسش اساسی مطرح شد و به هر یک از احزاب سه دقیقه وقت داده شد تا به آن پرسش پاسخ دهند.

پرسش اول: نظر شما دربارهٔ استاندارد دستمزد حداقل در بی‌سی چیست؟ معایب و محاسن طرح پیشنهادی بی‌سی لیبرال برای افزایش تدریجی دستمزد از ۱۰٫۴۵ دلار در ساعت در سال ۲۰۱۵ به ۱۰٫۸۵ دلار در ساعت در سال ۲۰۱۶، در مقابل طرح پیشنهادی بی‌سی ان‌دی‌پی برای افزایش ناگهانی دستمزد به ۱۵ دلار در ساعت، را در چه می‌بینید؟ و سؤال خاص‌تری که اگر مایل بودید، می‌توانید پاسخ بدهید، اینکه افزایش قابل‌توجه دستمزد حداقل چه تأثیری روی کسب‌وکارهای کوچک می‌گذارد؟

مهدی راسل، کاندیدای حزب بی‌سی ان‌دی‌پی ابتدا گفت که بخشی از پرسش که به طرح پیشنهادی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای افزایش دستمزد حداقل اشاره دارد، اشتباه است، چرا که این افزایش قرار نیست یک‌باره و ناگهانی باشد، بلکه افزایش دستمزد حداقل به ۱۵ دلار در ساعت به‌طور تدریجی و طی چهار سال خواهد بود. وی سپس به نمایندگی از طرف حزبش به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «واقعیت این است که بسیاری از مردم سخت کار می‌کنند اما از عهدهٔ مخارج یک زندگی ساده برنمی‌آیند. وقتی به موضوع فقر کودکان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که با وجود کارِ تمام‌وقت پدر یا مادر، همچنان کودک در فقر است. وقتی صحبت از افزودنِ این مقدار کم به دستمزد حداقل می‌شود، این پول قرار نیست خارج از این کشور سرمایه‌گذاری شود. قرار است مردم همین‌جا زندگی کمی راحت‌تری  داشته باشند و این موضوع قرار است بده بستان مالی را در جامعه بیشتر کند که قطعاً به اقتصاد نیز کمک خواهد کرد. من با افراد بسیاری صحبت کرده‌ام که تمام‌وقت کار می‌کنند اما پس از کسرِ هزینه‌های اتومبیلشان و بیمهٔ آن، توان آن را ندارند که جایی را برای زندگی اجاره کنند. این دستمزد حداقل برای دادنِ یک زندگی حداقل به این قشر، ضروری است.» مایکل شاروا در ادامهٔ پاسخ راسل گفت: «وقتی دستمزد فقیرترین افراد بالا می‌رود، آن‌ها آن میزان افزوده را پیش خود یا در بانک نگه نمی‌دارند، خرجش می‌کنند و این اقتصاد جامعه را تکانی می‌دهد. وقتی پول می‌گردد، به اقتصاد کمک می‌کند، نه زمانی که یک‌جا می‌ماند.»

نائومی یاماموتو به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «به‌عنوان یک صاحب بیزینس کوچک و به‌عنوان رئیس اتاق بازرگانی نورث ونکوور و رئیس اتاق بازرگانی بی‌سی، بارها شاهد بحث‌های بسیاری در مورد افزایش دستمزد حداقل در میان بیزینس‌های کوچک بوده‌ام. بحث اینجاست که تنها ۵٪ جامعه دستمزد حداقل می‌گیرد و از این ۵٪، ۶۰٪ جوانانی‌اند که پیش مادر و پدرهایشان زندگی ‌می‌کنند. تمرکز ما در بی‌سی لیبرال این است که بیش از این کارهای با دستمزد حداقل به‌وجود نیاوریم بلکه شرایط اقتصادی را بهتر بکنیم تا افراد بیشتر یاد بگیرند و بتوانند شغل‌های پردرآمدتری داشته باشند. برای اینکه ما می‌دانیم با دستمزد حداقل نمی‌توان بچه بزرگ کرد و خانواده اداره کرد. برای انجام این کار و حفظ تعادل، مهارت و دقت خاصی لازم است که مدیریت نیاز دارد تا هم دستمزد حداقل با پیش‌بینی‌هایی افزایش یابد و هم عمدهٔ بیزینس‌های کوچک در بریتیش کلمبیا متضرر نشوند.» رالف سلطان در ادامهٔ سخنان یاماموتو گفت: «البته که ما مخالفتی با افزایش دستمزد حداقل نداریم. بلکه صحبت بر سر این است که با چه سرعتی. در حال حاضر، بی‌سی به‌لحاظ حداقل دستمزد در کل کشور دوم است. ما از نظر رشد اقتصادی و رشد بازار اشتغال رتبهٔ اول را داریم. اگر این‌قدر اوضاع خراب است، چرا مردم به اینجا می‌آیند تا این پوزیشن‌ها را پر کنند. ما کمترین میزان مالیات را در کل کانادا را داریم. به‌لحاظ سیستم بهداشتی، ما بالاترین را در کشور داریم و به‌لحاظ تحصیلات، نه تنها بهترین در کشور بلکه بهترین را در دنیا داریم. بنابراین اگر همه‌چیز دارد خوب پیش می‌رود، من فکر می‌کنم ما باید کمی مواقب باشیم که خیلی تند نرویم در افزودن حداقل دستمزد. نه که اصلاً بلکه با گام‌هایی آهسته.»

مایکل مارک‌ویک به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «تصور می‌کنم پیش‌بینیِ آینده، موضوعی کلیدی است. استراتژی ما این است که برای قرن بیست‌ویکمِ بی‌سی، از اقتصاد پایدار حمایت کنیم. ما معتقدیم آیندهٔ استان‌های ما بیشتر به هوش و درایت ما بستگی دارد تا به یک «خط لوله». درمورد دیدگاه‌های حزب سبز بی‌سی، دوستانم هم توضیح خواهند داد، اما اول از همه، ما فکر می‌کنیم قطعاً باید روی کارآفرینی سرمایه‌گذاری کنیم چرا که آینده از آن سرچشمه می‌گیرد. آیندهٔ ما بستگی به این دارد که پیشگامان ما در بیزینس بتوانند ریسک‌پذیر باشند و برای آن تصمیم‌گیری کنند. در رابطه با دستمزد حداقل، ما تاریخچهٔ بالابلندی از بحث‌های میان احزاب سیاسی داشته و داریم که چه زمانی باید حداقل دستمزد را افزایش داد؛ این نیز باید مانند برنامهٔ مالیاتی قابل پیش‌بینی باشد. دولت سبز بی‌سی به این منظور کمیسیونی به‌نام «کمیسیون دستمزد عادلانه» تشکیل خواهد داد که از طرفی به بازوی دولت متصل خواهد بود و از طرفی دیگر به رئوس بیزینس‌های کوچک، به‌طوری‌که تصمیم‌گیری‌های دولت همواره پایه و اساس در واقعیات جامعه خواهد داشت.» سپس جاشوا جانسن در ادامه گفت: «در رابطه با دستمزد حداقل، من با نائومی موافقم؛ اینکه نمی‌توان بر مبنای دستمزد حداقل زندگی کرد. بی‌سی دومین حداقل دستمزد در کشور را دارد و البته بالاترین میزان هزینهٔ زندگی. با مایکل موافقم که بایستی سیستمداران بتوانند بر اساس تورم و هزینه‌های واقعی زندگی، برای دستمزدی عادلانه تصمیم‌گیری کنند و هر کسی باید از یک رفاه نسبی برخوردار باشد. یکی از برنامه‌های دولت بی‌سی گرین طی برنامه‌ای آزمایشی، حصول اطمینان از «درآمد تضمین‌شده» است که طبیعتاً حداقل دستمزد در آن لحاظ می‌شود.» ریچارد وارینگتن در وقت بسیار کمی که برایش باقی مانده بود، تنها اضافه کرد: «اگر ما به‌صورت تئوریک به قضیه نگاه کنیم، فکر می‌کنیم خب ۱۰٫۸۵ دلار در ساعت پول بسیار بسیار کمی‌ است و بیاییم و آن را به ۱۵ دلار در ساعت افزایش دهیم، اما فراموش می‌کنیم که حداقل دستمزد برای اینکه بشود در ونکوور زندگی کرد ۲۰ دلار در ساعت است. پس، این راه بسیار بسیار درازی‌ست برای رسیدن به هدف.»

پرسش دوم: سؤال بعدی دربارهٔ خدمات بهداشتی و درمانی است. با توجه به اینکه بودجهٔ تخمین‌زده‌شدهٔ دولت برای سال‌های ۲۰۱۷ – ۲۰۱۸ جهت خدمات درمانی و بهداشتی از طریق وزارت بهداشت، ۴۱٪ بودجهٔ کل است و در عین حال استان در حال حاضر با کمبود دکتر خانواده مواجه است، شما چگونه بودجهٔ خدمات بهداشتی و درمانی را مدیریت خواهید کرد؟

این بار نوبت جاشوا جانسن بود که به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین به‌عنوان اولین نفر به این پرسش پاسخ دهد: «تصور می‌کنم خدمات بهداشتی و درمانی حق هر کسی است همه باید در این استان به بهترین خدمات ممکن دسترسی داشته باشند. ما سرمایه‌گذاری‌های خوبی را در ساخت بیمارستان‌ها شاهد بوده‌ایم و من فکر می‌کنم باید سرمایه‌گذاری‌های خوبی نیز جهت تأمین نیروی انسانی داخل بیمارستان‌ها داشته باشیم تا بهترین خدمات به همه ارائه شود.» مایکل مارک‌ویک در ادامه گفت: «در صحبتی که با سالمندان وست ونکوور در مرکز سالمندان این شهر داشتم، یکی از معضلاتی که به آن اشاره شد، موضوع ترافیک بود و رسیدنِ به‌موقع به خدمات مورد نیاز، بنابراین یکی از ایده‌های طرح‌شده ایجاد مرکز «مراقبت‌های اضطراری» برای وست ونکوور است. یکی دیگر از مشکلات، عدم توانایی مالی جوانان برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی است؛ مگر آنکه از خانواده‌ای متمول باشند. همچنین من فکر می‌کنم پزشکان ما باید حقوق ثابتی بگیرند، نه بر اساس تعداد بیمارانی که می‌بینند، پول دریافت کنند. به این ترتیب، پزشکان جوانی که فارغ‌التحصیل می‌شوند، مانند مشاغل دیگر استخدام شده و در کلینیک‌های شهر به کار مشغول می‌شوند. بنابراین من تصور می‌کنم باید به این دو فاکتور مهم یعنی نسلِ رو به پیری که به خدمات درمانیِ به‌سهولت‌دردسترس نیاز دارد، و نسل جوان که برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی و اشتغال در این حرفه با مشکل مواجه نباشد، پرداخت.»

سپس رالف سلطان به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال به پرسش طرح‌شده پاسخ داد: «تصور می‌کنم ما همه روی این موضوع توافق داریم که در میان خدماتی که از دولت انتظار می‌رود، خدمات بهداشتی و درمانی، اساسی‌ترین و مهم‌ترین است. در عین حال می‌دانیم که یکی از چالش‌ها، پرکردنِ جای خالی شغل پزشک عمومی‌ست که آن هم مستلزم آموزش و پرورش جوانان است برای پزشک‌شدن. همه به‌یاد داریم که در دههٔ ۹۰ یکی از مشکلاتی که دولت ان‌دی‌پی با آن مواجه بود، پایین‌بودنِ میزان مالیات بردرآمد بود، البته میزان مالیات به‌خودی‌خود کم نبود و برای همین هم دولت تصمیم گرفت از بودجهٔ‌ خدمات درمانی بکاهد که آن نیز چنین کمبودهایی را در سیستم خدمات بهداشتی و درمانی استان ایجاد کرد و ما هنوز سعی داریم جبرانش کنیم و به حالت عادی برسیم. همچنین در دههٔ ۹۰ دولت ان‌دی‌پی حتی یک بیمارستان نساخت. هرچند ما در ۱۵ سال گذشته سعی کرده‌ایم در این زمینه تمرکز کنیم اما برای رسیدن به حد مورد نیاز، هنوز کار داریم و زمان لازم است.» نائومی یاماموتو در ادامه گفت: «از سال ۲۰۰۱ تا به حال، ما بودجهٔ خدمات بهداشتی و درمانی را بیش از دو برابر کرده‌ایم، اما جمعیت دو برابر نشده است، هرچند باید این نکته را در نظر داشت که درصد سالمندان بیشتر شده، مردم سال‌های طولانی‌تری زندگی می‌کنند و طبیعتاً خدمات بیشتری مورد نیاز است. اما فارغ از اینکه ما چه میزان برای خدمات بهداشتی و درمانی هزینه می‌کنیم، باید به حاصل کار نگاه کرد؛ حاصل کار ما در بی‌سی یکی از بهترین‌ها در کاناداست، مردم در بی‌سی بیش از هر جای دیگری در کانادا عمر می‌کنند، عملکرد سیستم بهداشتی و درمانی ما همچنین در زمینهٔ بیماری‌های سرطان و قلب بهترین در سطح کشور است.  همچنین می‌خواهم به مرکز امید (The Hope Centre) اشاره کنم که با کمک‌های مالی مردم و همچنین کمک دولت خدمات خوبی ارائه می‌دهد و ما به وجود این مرکز در نورث ونکوور بسیار افتخار می‌کنیم.»

مایکل شاروا به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی پاسخ داد: «خدمات بهداشتی و درمانی رایگان! حزب دموکرات نوین! [با اشاره به‌سمت خود و مهدی راسل] بله،… خواهش می‌کنم؛ این ما بودیم که خدمات بهداشتی و درمانی رایگان را برای اولین بار در کشور ایجاد و معرفی کردیم، و ما تنها حزبی هستیم که می‌توانید به آن اعتماد کنید تا هر زمان نیاز به این خدمات داشتید، بدانید که در دسترستان خواهد بود. ما معتقدیم که باید روی مراکز درمانی محلی و منطقه‌ای کار بشود و نیروی متخصص لازم در این مراکز وجود داشته باشد تا جوابگوی نیازهای مردم باشد. و حالا کسی که واقعاً می‌تواند در این زمینه نظر بدهد: دکتر مهدی راسل!» مهدی راسل در ادامهٔ سخنان شاروا گفت: «به‌عنوان کسی که سال‌ها در کشورهای بسیاری در سیستم بهداشتی و درمانی کار کرده است، باید بگویم که همیشه تأمین این خدمات برای دولت‌ها مشکلی مهم بوده و هست. و طبعاً دولت‌ها قول‌هایی در این زمینه می‌دهند، همان‌طور که کریستی کلارک قول داده بود که هر فردی پزشک خانواده خواهد داشت، در حالی‌که همین الان حدود ۷۰۰٬۰۰۰ نفر بدون پزشک خانواده‌اند. یعنی کمبود در نیروی متخصصی که اگر وجود داشت، تعداد بسیاری روانهٔ بیمارستان نمی‌شدند چون پیش از آن می‌توانستند مشکل خود را با رفتن نزد پزشک خانواده‌شان حل کنند. و این روش مؤثری برای مدیریت یک بیمارستان نیست که مرتب بیمار را پذیرش و مرخص کند و این چرخه ادامه بیابد. ما باید روی این موضوع تمرکز کنیم که هوشمندانه‌ترین راه برای گرفتنِ بهترین نتیجه چیست. در اینکه خدمات بهداشتی و درمانی ضرری است و این وظیفهٔ دولت است، تردیدی نیست. اینکه همدیگر را در ارتباط با کاستی‌های سیستم بهداشتی و درمانی سرزنش کنیم، مشکلی را حل نمی‌کند. با همین بودجهٔ فعلی می‌شود عملکرد هوشمندانه‌تری داشت و نتیجهٔ بهتری گرفت، و برایش راه حل وجود دارد.»

پرسش سوم: این سؤال در ارتباط با رشد مشاغل و محیط زیست است. در ارتباط با پروژه‌های گاز طبیعی مایع (LNG: Liquefied Natural Gas)، چطور می‌توانیم با حفاظت مناسب از دارایی‌ها و منابع طبیعی ارزشمند بی‌سی، بین رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال – از جمله برای بسیاری ایرانی-کانادایی‌های مهندس و متخصص – تعادل ایجاد کنیم؟ در واقع مزایا و معایب پروژه‌های LNG و توسعه‌ٔ نفت و گاز در بی‌سی را در چه می‌بینید؟

ابتدا مایکل شاروا به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی ان‌دی‌پی به این پرسش پاسخ داد: «نباید فراموش کنیم که این گاز مایع به‌دست‌آمده به‌‌طریق شکست هیدرولیکی (Liquefied Fracked Gas) است و و شکست هیدرولیکی پروسه‌ٔ مخربی است. به‌علاوه، آن‌ها به ما نمی‌گویند به این ترتیب چه مواد شیمیایی‌ای وارد زمین می‌شود. ضمن اینکه این‌طور نیست که تعداد قابل توجهی شغل ایجاد شده باشد، ۱۰۰٬۰۰۰ شغل هنوز محقق نشده است و تنها یک مورد است که گویا به‌مرحلهٔ عمل نزدیک شده است و بی‌سی لیبرال به‌واسطهٔ آن درمورد پروژه‌‌های گاز مایع طبیعی رؤیاپردازی می‌کند. ما می‌توانیم رشد اقتصادی و ایجاد شغل‌های با درآمد خوب را بدون به‌مخاطره‌انداختن محیط زیست عملی کنیم. و برای همین است که ما با خط لولهٔ کیندر مورگن مخالفیم. این پروژه به ریسک‌هایی که برای محیط زیست دارد، نمی‌ارزد. ضمن اینکه آلودگی محیط زیست هم روی صنعت توریسم و گردشگری تأثیر منفی خواهد گذاشت و هم روی حرفه‌ای که من خودم در آن مشغولم، یعنی صنعت فیلم. ما معتقدیم که می‌توانیم رشد اقتصادی را همراه با محیط زیستی پایدار با هم داشته باشیم. کیندر مورگن قطعاً راه ما نیست.» سپس مهدی راسل افزود: «من فکر می‌کنم این لیبرال‌ها هستند که باید به این سؤال پاسخ بدهند، چون بزرگ‌ترین قولی که در دورهٔ گذشته دادند، دربارهٔ LNG بود و اینکه حداقل سه سایت باز خواهد شد و ۱۰۰٬۰۰۰ شغل ایجاد خواهد شد، حال باید توضیح بدهند که چرا حتی یک شغل ایجاد نشده است و به بزرگ‌ترین قولشان عمل نکرده‌اند. در مقابل ما معتقدیم کاهش مالیات بیزینس‌های کوچک به میزان ۰٫۵ درصد، موجب تکان‌خوردن اقتصاد بی‌سی خواهد شد و به رشد و پایداری اقتصاد کمک خواهد کرد.»

نائومی یاماموتو به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی لیبرال چنین شروع کرد: «ما چشم‌انداز بسیار خوبی در زمینهٔ انرژی داریم و همچنان بر این دیدگاه را باور داریم. در حال حاضر ۲۰ پروژه در مراحل مختلف در حال تکمیل‌شدن است و ما می‌دانیم که به تخصص افرادی از ایران نیاز خواهیم داشت که این پوزیشن‌ها را برای ما پر کنند. ما به ارتباط با انجمن مهندسان حرفه‌ای و زمین‌شناسان استان بی‌سی ( APEGBC) ادامه می‌دهیم تا از متخصصانی که چه از ایران و چه از کشورهای دیگر به اینجا می‌آیند، از طرف این انجمن به‌رسمیت شناخته و ثبت شده باشند. جهت اطلاعتان تا کنون حدود ۲۰ میلیارد دلار در این زمینه سرمایه‌گذاری شده است و این مسئله اقتصاد بی‌سی را تقویت کرده است، خصوصاً برای بومیان و اقوام اولیه.» پس از آن رالف سلطان افزود: «در رابطه با این موضوع بسیار مهم و البته استفاده از متخصصان ایران، باید بگویم درست است که APEGBC در زمینهٔ ارزیابی مدرک و دادن مدرک رسمی سخت‌گیری‌هایی می‌کند، با این‌همه اعضای این انجمن در سال ۴٪ رشد دارد که نیمی از آن‌ها تحصیلاتشان را در خارج از کشور انجام داده‌اند. پلتفرم سیاسی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی هم که چند روز پیش منتشر شد، همان‌طور که نائومی هم اشاره کرد، دارای خطاست؛ آنجایی‌که گفته شده هیچ سایتی در ارتباط با پروژهٔ LNG ساخته نشده است. و از جهت ملاحظات زیست محیطی، من مطمئناً ترجیح می‌دهم خط لولهٔ گاز طبیعی از حیاط پشتی خانه‌ام رد شود تا اینکه کسی بخواهد آن را حمل کند.»

مایکل مارک‌ویک به نمایندگی از طرف حزب بی‌سی گرین پاسخ داد: «در رابطه با پروژهٔ LNG، نه من دلم نمی‌خواهد خط لوله‌ای از حیاط پشتی خانه‌ام رد بشود. یافته‌های دانشگاه آکسفورد، اگر که مورد تأییدتان باشد، نشان می‌دهد که LNG به‌عنوان انرژی انتقالی ضرورتی ندارد، چون آن‌ها پیش‌بینی می‌کنند، در طی ۴ سال که عمر مجلس قانون‌گذاری‌ست که ما در ۹ ماه مه قرارست انتخاب کنیم، نه یک تغییر تدریجی تکاملی در جهت پایداری انرژی، بلکه – این عین کلامشان است – یک چرخش انقلابی در تکنولوژی انرژی پایدار به‌وجود خواهد آمد! این برای مهندسان و متخصصان یعنی امکان بی‌نظیری برای آنکه معمارانِ این تکنولوژی مدرن در بی‌سی باشند. من استاد ارتباطاتم و خب اینترنت را همه یک انقلاب می‌دانند، اما بدانید که اینترنت هیچ، تأکید می‌کنم هیچ است در مقایسه با انقلابی که در سطح جهان در نوآوری تکنولوژی انرژی در راه است. آنچه ما به‌عنوان دولت سبز در بی‌سی خواهیم کرد، این است که ۲۰ میلیون دلار در سال روی نوآوری در تکنولوژی سرمایه‌گذاری خواهیم کرد، به این ترتیب که مهندسان را کمک خواهیم کرد تا تکنولوژی مورد نیاز را آموزش و توسعه دهند تا بریتیش کلمبیا در انرژی پایدار پیشتازِ جهان بشود.» پس از مارک‌ویک، جاشوا جانسن چنین ادامه داد: «من بسیار خوشحالم که بی‌سی گرین به‌عنوان یک اصل، با تمام پروژه‌های LNG مخالف است و برای آن دلایل و شواهد محکمی دارد؛ اول از همه آلودگی، تنها یک سایت از این پروژه می‌تواند ۲۰٪ آلودگی بی‌سی را افزایش بدهد، یعنی درست خلاف جهتی که ما می‌خواهیم حرکت کنیم. شکست هیدرولیکی، از زمانی که شروع شده موجب هزاران زلزله در شمال بی‌سی شده است و البته ریسکی که کشتی‌های نفتکش در سواحل بی‌سی دارند.»

پیش از تنفس کیقباد اسماعیل‌پور، رئیس کانون همکاری‌های اجتماعی ایرانیان، ضمن تشکر از حاضران در جلسه، اعلام کرد که این کانون اقدام به ترجمهٔ کتاب «راهنمای حقوق شهروندی» به فارسی کرده است تا به هموطنان در درک هر چه بهتر سیاست در کانادا و آشنایی با سیستم دولت و مجلس کمک کند.

بخش دوم جلسه با ریاست زهرا جناب، که قرار بود به پرسش از طرف شرکت‌کنندگان در جلسه اختصاص یابد، به‌دلیل کمی وقت، مانند بخش اول با طرح چند سؤال کلی و پاسخ کاندیداهای تمام احزاب شرکت‌کننده به اتمام رسید. متأسفانه به‌دلیل کمبود جا و وقت از گزارش این نیمه از جلسه معذوریم؛ امید که پوزش ما را بپذیرید.

نوشته گزارشی از جلسهٔ پرسش و پاسخ نامزدهای احزاب برای انتخابات استانی در منطقهٔ نورث‌ شور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز شنبه ۸ آوریل ۲۰۱۷، از ساعت ۶ عصر تا ۸ شب، کمپین دکتر مهدی راسل، نامزد حزب بی‌سی ان‌دی‌پی برای حوزهٔ وست‌وکورر-کپیلانو، در سالن لیلی لی اسپیریت (Lily Lee Spirit) واقع در رک‌سنتر شهر وست‌ونکوور با حضور جمعی از هموطنان ایرانی و دیگر دوستان و علاقه‌مندان غیرایرانی رسماً آغاز به‌کار کرد.

این برنامه با سخنرانی کرگ کیتینگ (Craig Keating)، عضو شورای شهر نورث‌ونکوور، و اعلام حمایت ایشان از دکتر راسل آغاز شد. پس از آن نوبت به دکتر راسل رسید و ایشان ضمن تأکید بر مشکلات منطقهٔ وست‌ونکوور و کپیلانو از جمله قیمت مسکن، ترافیک، افزایش جرایم، موضوعات و مشکلات مرتبط با کودکان و سالمندان، کمبود امکانات تحصیلی، رفاهی و شغلی برای ساکنان این منطقه، از روند موجود در برخورد با مشکلات توسط دولت بی‌سی لیبرال انتقاد کرد و از شرکت‌کنندگان در جلسه خواست تا در انتخابات حضور فعال داشته باشند.

دکتر راسل همچنین با مخاطب‌قراردادنِ ایرانیان مقیم ونکوور، و تأکید بر اهمیت حضور یک ایرانیِ آگاه و به‌روز نسبت به مسائل سیاسی و بازار مشاغل، از هموطنان خواست تا در داشتنِ صدایی در دستگاه دولت بی‌سی برای اولین بار، نقش داشته باشند.

نوشته گزارشی از آغاز رسمی کمپین دکتر مهدی راسل اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

شمارهٔ ویژهٔ روز زمین همراه با پاسخ‌های سه نامزد انتخابات استانی بریتیش کلمبیا به پرسش‌های «رسانهٔ همیاری» و گزارشی از جلسهٔ مناظرهٔ کاندیداها در منطقهٔ نورث‌شور.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ بیست‌وهفتم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:

یلدا احمدوند، کیقباد اسماعیل‌پور، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، دکتر مهدی راسل، دکتر امیرعباس روائی، تالین ساهاکیان، شهریار سپهریان مقدم، مریم صنعتگر، مریم عابدی، سیما غفارزاده، حسین فرامرزی، صدیقه فیروزی، هومن کبیری پرویزی، عباس گلی، داود مرزآرا، عبداله مصطفایی، بی‌تا ملکوتی، مژده مواجی، سرمد مهربد.

طرح روی جلد: علی تهرانی آزرم

در این شماره می‌خوانید:

• یادداشت سردبیر، سهم ما این است
• پنج مهاجر ایرانی در فهرست نهایی نامزدهای مهاجران نمونهٔ سال ۲۰۱۷ کانادا
• ویژهٔ انتخابات استانی مهٔ ۲۰۱۷- سه‌ نامزد انتخابات به پرسش‌های «رسانهٔ همیاری» پاسخ می‌دهند
• بیانیهٔ مطبوعاتی جان هورگان دربارهٔ انتخابات استانی سال ۲۰۱۷
• جلسهٔ پرسش و پاسخ احزاب در منطقهٔ نورث‌شور
• آغاز رسمی کمپین دکتر مهدی راسل
• بحث و گفت‌وگو دربارهٔ قانون C-6 و رونمایی از کتاب حقوق شهروندی
  
• آیا لیبرال استانی همان لیبرال فدرال است؟
• آشنایی با آزمون آیلتس (قسمت اول)
• کیسه‌های پلاستیکی، راه حل یا چالش؟
• خودداری از اسراف در مواد غذایی راهی مؤثر برای کمک به زمین و زمینیان
• قصهٔ زمین
• زمینی…
• قوانین مربوط به تصادفات رانندگی و ICBC در بریتیش کلمبیا (قسمت اول) 
• چرا خانه‌های خالی دیرتر به فروش می‌رسند
• سلسله‌داستان‌های مهاجرت – آزمایشات پزشکی (قسمت دوم)
• دنیای من و آدم کوچولوها – منم همین‌طور
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من- وقت برای گریستن
• تکنیک‌های موفقیت در آزمون IELTS -کاربرد حروف اضافه در آیلتس
• شعر – برای کودکان شیمیایی ادلب
• آیا خرید پیش‌ازساخت به نفع شماست؟
• آیا کار با بیش از یک مشاور املاک در آن واحد به نفع شماست؟
• رایحهٔ مطبوع یک خانه – چند نوع سس گیاهی

نوشته بیست‌وهفتمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.