هر ماه

تو را در خود به قتل می‌رسانم

ماهی چند روز افسرده می‌شوم

و هیچ کس دلیل خونریزی‌ام را نمی‌فهمد

من

قاتل زنجیری توام

دوست‌داشتن‌ات عادت زنانهٔ من است.

تبعیدت می‌کنم

به ناخن انگشت شست پایم

به جزیرهٔ هنگام

و با لکنت می‌رقصم.

دیگر وقتِ قایم‌باشک‌بازی است

خاطرات رنگارنگ را پنهان کن

از خانه دور بریز

انگشتانی که بوسیدی.

چمدان را به من

مرا به سال نو تحویل بده!

در دورترین کهکشان

در شهرم

در خانه‌ام پنهان می‌شوم

و تو هرگز پیدایم نمی‌کنی.

********************

تکه هایی از روح من

تکه‌هایی از روح من

دور میز، دور استکان چای پرسه می‌زنند

انگار جرقهٔ رازی

این مه نیست که دور دهان می‌چرخد

که توی گلوی کوهستان گیر کرده

سکوت من است.

در خواب من هر شب باغبانانی کهنه‌کار

علف‌های هرزِ تو را از ریشه می‌کنند

در من ییلاقی خواب‌آلود

هر صبح به یاد می‌آورد فراموشت کند

و هر غروب اما

ماه وروجکی در من بیدار.

در من زنی کولی

غروب که می‌شود

نشانی چشمانت را در کف می‌بیند

پابند می‌بندد

در گردنه‌های تو حیران، آوازی مغموم می‌خواند

زنی دوره‌گرد که طعم دوسیب می‌دهد

گاهی، هنوز گاهی به تو فکر می‌کند

و کوهستان‌های جهان مه‌آلود می‌شود.

زنی که تو را دوست داشت

امروز کفشدوزکی است در کوهستانی مه‌آلود.

در من امروز

زنی از سنگسار خود بازمی‌گردد

و سینه‌های فراموش‌شده‌اش

سینه‌های مه‌گرفته‌اش بوی خرزهره می‌دهد.

زنی که از ریشه‌های خود طلوع کرده بود

موهایش را می‌بُرد

دست‌هایش را می‌بُرد

روحش را می‌بُرد

زن می‌بُرد

و به‌تنهایی

به آخرین رسول ایمان می‌آورد.

نوشته دو شعر از مجموعهٔ جدید در حال انتشار «چهل معشوق گیسوبلند» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این بار اگر به دنیا بیایم

می‌خواهم افرایی ارغوانی باشم

که یک بار تو را در باغی بهاری دیده بود

می‌خواهم پنجره‌ای باشم

که زندگی از آن به تو نگاه می‌کند

منظومه‌ای

که از سرانگشتانت می‌چکد

می‌خواهم رازی باشم

رازی در شب

که هر شب زنی تنها به بستر می‌بُرد.

می‌خواهم این بار

به شکل آسمان به دنیا بیایم

آسمانی آرام در روستای گیلده

در فصل گلاب‌گیران اردیبهشت

می‌گویند یک بار در اردیبهشت از کنار این روستا گذشته‌ای.

این بار اگر به دنیا بیایم

می‌خواهم ترانه‌ای باشم

که زنی شالی‌کار زمزمه می‌کند

یا کمر چادر سرخی گلدار

دور کمر زنی چای‌کار در لاهیجان.

می‌خواهم لبخند باشم

شالی‌کاران روی لبخندم برنج بکارند.

آن‌گاه

خودم را به علاوهٔ همهٔ این زندگی‌ها

به تو تقدیم کنم.

نوشته می‌خواهم افرایی ارغوانی باشم – شعری از مریم اسحاقی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

« عاشق دارم… عاشق دارم…»

زن غلتی توی تخت زد. پلک‌هایش را بر هم گذاشت و لبخند زد. صدای قلبش را می‌شنید. دلش می‌خواست بدود. ساعت سه صبح بود و هنوز خوابش نمی‌برد. می‌توانست بلند شود و بدود. می‌توانست ساعت‌ها به خودش توی آینه خیره بماند و لبخند بزند. می‌توانست بدون دلهره و تشویش با صدای بلند بخندد. چقدر ترک‌های گوشهٔ دیوار زیبا بودند. چقدر صدای جیغ و گریهٔ دختربچهٔ همسایه دل انگیز بود. صدای زندگی. چقدر ترانه توی سرش بود. با پا ملافه را زد کنار و انگشت اشارهٔ دستش را آرام بوسید. دوباره ملافه را کشید روی سرش. می‌توانست خاطره‌ای را به گوشهٔ دنجی از دلش ببرد و مزه‌مزه‌اش کند.

«عاشق دارم… عاشق دارم…» اِما همان‌طور که این جمله را تکرار می‌کرد و می‌خندید، رو کرد به نویسنده و گفت: «بس است! در اوج همین شادکامی، در همین تب می‌خواهم از کتاب بزنم بیرون.»

نویسنده گفت: «نه! کتابم را ترک نکن. تو در این صفحه در اوج هستی. هرگز چشمانت به این بزرگی، به این سیاهی نبوده و این اندازه عمق نداشته است. زندگی بیرون تاریک است. خیلی تاریک‌تر از کتابِ من. بیرون از شادکامی‌ خبری نیست. تو رنج خواهی برد.»

زن نگاهش لغزید روی صفحهٔ بنفش موبایل: «سلام. کجایی. ناپیدایی… نگران شدم.»

اِما گفت: «آقای نویسنده! همین الان که من را می‌نویسی، عاشقمی. نگاه کن! پیش از این که من را بنویسی چه مناسکی داری. دست توی موهایت می‌بری و نگاهی به خودت توی آینه می‌اندازی. یعنی در اوج‌ایم. بعد رفته‌رفته همه‌چیز رنگ می‌بازد. بی‌تفاوت می‌شوی. می‌دانم. اولین بار که بدون نگاه‌کردن به خودت و موهای چربت بیایی سراغ من، دیگر تمام است.»

نویسنده سیگارش را توی زیرسیگاری خاموش کرد و گفت: «نه! نه! صبر کن! موهای تاب‌دار خرمایی‌ات را ببین. روی دستم، روی کُتم، روی همین مداد که تو را می‌نویسد، حتی توی چشمم هست. در همین کتاب بمان. تو رنج خواهی برد.»

اِما که سرتا پا می‌لرزید، گفت: «شما نویسنده‌ها دزدید. تو قادر نیستی عاشقم باشی. تو فقط در برابر کلماتت مسئولی. تابی از موی من می‌دزدی و چشمی‌ از زنی دیگر. می‌بینی! همهٔ عشق‌ها دنبالهٔ هم‌اند. مثل نقطه‌های روی یک دایره.»

اِما به هق‌هق افتاد، با ورق‌پاره‌ای که دور خودش پیچیده بود، اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: «نه، نمی‌توانم. باید در همین نقطهٔ اوج، در همین لحظه که شادمانم کتاب را ترک کنم.»

نویسنده ورق کتاب را آرام از روی شانه‌های اِما سُراند و از دورش باز کرد. دست برد توی موهای اِما و لبش را نزدیک برد و گفت: «تو همین‌گونه زیبایی. توی کتابم می‌درخشی. من، تو و رودولف خوشبختیم. می‌توانی نیمه‌شب‌ها از میان چمن‌زار و جنگل بدوی. رودولف، بی‌تابِ درآغوش‌گرفتنِ توست… گریه نکن! ببین تمام کلمات خیس شدند. حروف الفبا را ببین. من فقط همین یک نسخه را داشتم.»

اِما سرش خم شده بود روی شانه: «تو… تو… روحم را مسموم کردی. خودم ادامهٔ طرحت را خوانده‌ام. می‌دانم، قرار است در صفحه‌های بعد عاشق نداشته باشم.» هق‌هق کرد و کاغذ را مچاله کرد و پیچید دور پاهایش و نشست گوشهٔ اتاق: «آن صفحه که چند شب پیش نوشتی، خواندم. همین الان می‌خواهم زنده شوم. همین الان که عاشق دارم می‌خواهم از کتاب بزنم بیرون. می‌دانم تو مرا خواهی کشت. عاشقم به من خیانت خواهد کرد و در پایان کتابت خودکشی خواهم کرد. من در صفحه‌های این کتاب محو خواهم شد، تحقیر خواهم شد. من جهان تاریک کتابت را دوست ندارم. می‌خواهم سرخوش و شاد زندگی کنم. دلزدگی و ملال این صفحه‌ها را دوست ندارم.»

نویسنده گفت: «باور کن کتاب من روشن‌تر از بیرون است.»

نویسنده اِما را کشید سمت خودش و ورقی از کتاب پاره شد. اِما برهنه ورق‌پاره‌ای را پیچانده بود دور خودش و می‌دوید. به پشت سرش نگاه نمی‌کرد. نفس‌نفس می‌زد و دور می‌شد. می‌دوید. نه سرمای هوا را حس می‌کرد و نه خیسی چمن‌زار و گل‌ولای آزارش می‌داد. پایش توی چاله‌ای افتاد و گل و آب لب‌پر زد روی پاهای لختش. احساس سبکبالی می‌کرد.

نویسنده داد زد: «برگرد. برگرد. منتظرت‌ام، برگرد. جهان تاریک است.»

نویسنده نشست پشت میز و دست برد توی موهایش. بلند شد و ورق‌پاره‌هایی را که پشت سرش ولو شده بود، از روی زمین برداشت و نگاه کرد:

«اِما شبیه همهٔ معشوقه‌های دیگرش بود و با ازبین‌رفتن جاذبهٔ تازگی که کم‌کم چون جامه‌ای پایین می‌افتاد و آنچه برهنه بر جا می‌مانْد و به چشم می‌زد، یکنواختی ابدی شور بود که همیشه به یک شکل و یک زبان است. با آن‌همه تجربهٔ عملی که داشت، تفاوت احساس‌ها را در ورایِ همسانی بیان آن‌ها تشخیص نمی‌داد. از آن جا که…» دیگر خوانده نمی‌شد.

اِما دوید. هوا هنوز روشن نشده بود. پنجره‌ها تاریک بودند. زن روی برگ‌ها می‌دوید. گوش تیز کرد. صدای نفس‌نفس خودش بود و صدای خش‌خش برگ‌ها. انگار جهان در خواب بود. خسته شد و روی نیمکتی نشست. سوز سردی می‌آمد. برگ‌های خیس از شبنم، قهوه‌ای و نارنجی روی نیمکت پخش و پلا بودند. کاغذ را پیچید روی شانه‌هایش. صدای کاغذ با صدای خش‌خش برگ‌ها قاطی شد. روبه‌روی نیمکت، پشت پنجره‌ای، چراغی روشن شد. نور از پشت پردهٔ نارنجی می‌تابید. زنی با موهای شرابی پنجره را باز کرد و لیوانی آب سرکشید. خیره به دورها بود. اِما نمی‌دانست خواب است یا بیدار. سر روی نیمکت گذاشت و خوابش برد.

زن خواب‌آلود پتوی نارنجی قهوه‌ای خالدار را کشید روی خودش. غلتی زد و دست دراز کرد سمت موبایل. لاک سبزرنگ و بسته‌ای قرص افتادند روی زمین. اِما دلش می‌خواست برود جلو و لاک را به دست بگیرد و بکشد روی انگشت‌هایش. غم‌آلود به رنگ سیاه و سفید و درهم‌برهم خودش نگاهی انداخت. دوباره خیره‌خیره به زن نگاه کرد، موهای شرابی‌اش ولو بود روی بالش. بالش را تکیه داد به پشتی تخت و کمی‌ سر بلند کرد و از وایبر پیام داد: «سلام صبح روشن.»

اِما لبخند می‌زد و با هیجان سرش توی موبایل بود. با دست‌های عرق‌کرده کاغذ را پیچید دور خودش. حتماً دیشب که می‌خوابیده، لبخند زده و می‌گفته: «عاشق دارم… عاشق دارم.»

اِما نگاه انداخت به صفحهٔ موبایل: می‌آی زود؟

زن تایپ کرد: هنوز نرفته…

زن لَخت و با لبخند از تخت آمد پایین. دمپایی سبزرنگی که کنار تخت بود به پا کرد و رفت جلوی آینه. اِما از توی آینه لبخندزنان به زن نگاه کرد و به لباس‌ها و شال‌های سرخابی و سبز زن که روی صندلی ولو بود. زن گوش داد: صدای ترق‌توروق قوری و صدای به‌هم‌خوردن قاشق و چنگال… حتماً دنبال قاشق چای‌خوری می‌گردد… آها پیدا کرد… حالا صدای هم‌زدن چای… صدای محکم بازکردن و بستن در یخچال و شُرشُر شیر آب که توی لیوان می‌ریزد… حالا صدای کشیدن چوب صندلی روی کف آشپزخانه و صدای هورت‌کشیدن چای و سرفه‌ای که تا پایان جهان ادامه دارد… اِما دندان‌هایش را فشرد. زن موهای شرابی‌اش را جمع کرد بالای سرش، گوشی را گذاشت کنار تخت و از اتاق رفت بیرون. چای ریخت و نشست کنار پیشخوان آشپزخانه روبه‌روی مرد.

مرد گفت: «چطور بلند شدی؟»

زن قاشق را تق‌تق توی لیوان چرخاند و گفت: «کسلم. خوب نخوابیدم.»

مرد با زبانش پنیر خامه‌ای را روی لثه و دندان‌ها کشید: «پدر مهندس خسروی مُرده. ظهر نمی‌آم. می‌رم مراسم.»

زن گفت: «زنیکه دیروز اومده بود آرایشگاه. زنِ خشکشویی سر کوچه رو می‌گم. پنجاه سالشه‌ ها. پشت گردنش خال کوبی داشت. حدس بزن چی نوشته بود.»

مرد گفت: «آها»

زن گفت: «حواست کجاست؟»

مرد گفت : «ابلاغ آقای امیری هم برای من شده دردسر.»

زن گفت: «پشت گردنش رو می‌گم. نوشته بود انتَ عمری. ولی خودش می‌خوند: انتِ عمری. خیال کرده ما خریم. موهای خاکستری‌اش رو سه‌سانتی کوتاه کرده بود با گوشواره‌های فیروزه‌ای آویز. گفت با یه گروه خانم دارن می‌رن.»

مرد گفت: «یه تیکه نون بده.»

زن سبد نان را سُراند و دست گذاشت روی بخار چایش و گفت: «می‌رن دوبی.»

مرد سینه صاف کرد و گفت: «می‌رم دوش بگیرم.»

زن رفت توی اتاق و دوباره دراز کشید.

سرش توی گوشی بود و داشت می‌نوشت: «هزار سال طول می‌کشه تا از در بره بیرون.»

اِما گوش داد. زن گوش داد. صدای قیژِ در… صدای پاهایی که به‌طرف حمام می‌رود… صدای در حمام که قیژ بسته می‌شود… صدای دوش آب… صدای دوش آب… صدای محکم بازکردن و بستن در یخچال و شُرشُر شیر آب که توی لیوان می‌ریزد… حالا صدای کشیدن چوب صندلی روی کف آشپزخانه و صدای هورت‌کشیدن چای و سرفه‌ای که تا پایان جهان ادامه دارد… اِما چشم‌هایش را بست، زن دندان‌هایش را فشرد. صدای به‌هم‌خوردن کلیدها روی جاکلیدی و صدای بازشدن در کیف… حالا صدای بسته‌شدن … شترق صدای بسته‌شدن در جاکفشی… صدای پیچاندن و بازکردن درِ خانه و آرام صدای بسته‌شدن…
زن نفس آرامی‌ کشید. اِما ساکت بود. زن از تخت آمد پایین و نوشت: رفت. شکلک خنده فرستاد و بعد شکلک چشمک.

اِما نگاه به زن کرد. حرکاتش تند شده بود. انگار آن زن ولنگار و بی‌حالِ یک ربع پیش نبود. حولهٔ گُل‌گُلی سرخابی آبی را از توی کشو برداشت و آوازخوانان رفت توی حمام. در حمام را نیمه‌باز گذاشت و گوشی را گذاشت روی پادری. صدای آوازش با صدای دوش آب در هم شد. چند دقیقه بعد با حوله آمد بیرون و رد پای خیسش روی پارکت ماند. نفس‌نفس می‌زد. موهایش را تندتند با حوله خشک کرد. اِما نگاه می‌کرد… «روز کم‌کم سر می‌زد. اِما از دور خانهٔ رودولف را شناخت که دو بادنمای دُم‌چلچله‌ایش در سفیدی سحرگاه سیاه به‌نظر می‌آمد. اِما وارد شد، انگار که دیوارها با نزدیک‌شدنش خودبه‌خود از هم باز شدند… اِما دستگیرهٔ دری را چرخاند و یک‌باره در تهِ اتاق چشمش به مردی افتاد که خوابیده بود. جیغی زد. رودولف بود. رودولف پیاپی می‌گفت: تو اینجا! تو اینجا! چه‌جوری آمدی؟… پیرهنت خیس شد!…»

زن عطر کوکوچانل را برداشت و دو پاف زد زیر گردنش و خودش را در آینه برانداز کرد. صدای موبایلش بود، اس‌ام‌اس رسید: چند روزی می‌رم سفر. قرارمون باشه واسه بعد… می‌بینمت… چشمک…

اِما نگاه کرد. دست زن می‌لرزید. ولو شد روی تخت و نوشت: اوکی.

سینه‌اش بالا پایین می‌رفت. پره‌های بینی‌اش می‌لرزید. اِما سردش شده بود. پس‌پس رفت و ورق‌پاره‌های کتاب را دور خودش پیچید. بی‌تاب بود. در گوشش پیچید: قوی باشید، اِما. قوی باشید! من نمی‌خواهم زندگی شما را به بدبختی بکشانم.

نویسنده از پنجره به بیرون نگاه کرد و به نوشتنِ نامهٔ رودولف ادامه داد: «زمانی که شما این سطور غم‌آلود را می‌خوانید، من دیگر دور شده‌ام… برخواهم گشت؛ و شاید بعدها در کمال خونسردی با هم دربارهٔ عشق قدیمی‌مان گپ بزنیم. بدرود!»

اِما نامه را دوباره خواند و از خشم پوزخند زد. هر چه بیشتر توجهش را بر آن متمرکز می‌کرد، افکارش آشفته‌تر می‌شد. رودولف را می‌دید. صدایش را می‌شنید. حس می‌کرد دارد خفه می‌شود. دلش می‌خواست زمین ویران شود.

اِما سایه‌وار در خانه می‌دوید. هق‌هق می‌کرد و می‌دوید. می‌خواست دوباره برگردد به همان صفحه‌ای که آمده بود. زن دراز افتاده بود با دهان باز و پلک‌های بسته و دست‌های شل و بی‌حرکت. از چشم‌هایش رشته‌اشکی روی بالش می‌ریخت. ناگهان صدای هق‌هق زن بلند شد و عق‌زدن‌هایش و دویدن به‌طرف دستشویی. گوشی زن افتاده بود روی تخت و دو شکلک غمگین رویش ظاهر شد و یک قلب کوچک.

اِما توی ورق پاره‌اش می‌لرزید. کز کرده بود گوشهٔ تخت. کرم موی ولو روی میز آرایش، اسپری، لاک سبزرنگ، برُس مویی که همین چند لحظه پیش موهای شاد و شرابی زن را شانه می‌کرد، شال سرخابی روی صندلی، دستبند با سنگ‌های عقیق و فیروزه‌ای، همه هجوم آوردند توی سر اِما. زن می‌لرزید. اِما زانوهایش را بغل کرده بود، به‌نظرش آمد گوی‌های کوچکی به رنگ آتش در آسمان می‌ترکند و چون گلوله‌هایی رخشنده پهن می‌شوند. می‌چرخند و می‌چرخند. در وسط هر کدام از آن‌ها صورت رودولف به چشم می‌آمد. گوی‌ها تکثیر شدند. به هم پیوستند. در تن او فرو رفتند. سپس همه‌چیز ناپدید شد.

زن سردش شد. اِما ورق‌پاره را دور خودش پیچید. درد گنگی در تنش حس کرد. رنجی ناشناخته در تنش می‌پیچید. و مانند ابرها تغییر شکل می‌داد. اِما توی ورق کاغذ کز کرد و در خلسه‌ای فرو رفت.   برمی‌گردم. برمی‌گردم. تاب این‌همه هیجان را ندارم. هوا تاریک روشن بود. نویسنده دوباره نوشت: «عاشق دارم… عاشق دارم…» اِما  پا به جادویی می‌گذاشت و زندگی معمولی هرروزه، فقط از دورها، از پایین، در سایه، از لابه‌لای این بلندی‌ها به چشم می‌آمد.

نوشته انت عمری – داستان کوتاهی از مریم اسحاقی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

(۱)

سوئیچ را که می‌چرخانم، خانم هیچ می‌آید می‌نشیند کنارم و در ماشین را گرومب می‌بندد و می‌گوید: «حالم بهم می‌خوره از سر و ریختت! مانتوی دیگه‌ای نداشتی تنت کنی؟ مانتوی کوتاه می‌پوشیدی، راحت‌تر نبودی؟» می‌گویم: «توی محیط کار؟ آخه اون برای بیرونِ شهره.» ابرو بالا  می‌اندازد و  لب و لوچه‌اش را آویزان می‌کند: «تو هم با این حرفا! می‌دونی مشکلت چیه؟ همه‌ش توی قید و بند اینی که دیگران درباره‌ت چی فکر می‌کنن، مدام فکر می‌کنی باید کارهات رو برای دیگران توضیح بدی.»  می‌گویم: «اصلاً این طور نیست!» صدای خنده‌اش می‌پیچید، طوری نگاهم می‌کند انگار می‌داند دروغ می‌گویم. لجم را در می‌آورد، اشاره  می‌کنم: «کمربند!» کیفم را پرت می‌کنم روی صندلی عقب و آینه را تنظیم می‌کنم؛ از روی داشبورد دستمال کاغذی برمی‌دارم و تکه‌ای از ریمل را که گلوله شده روی مژه‌ام، پاک می‌کنم. دست می‌گذارم روی پشتیِ صندلی بغل و سر می‌چرخانم و دنده‌عقب گاز می‌دهم. در کوچه، شاخه‌های انجیر از دیوار آویخته است و بوی شیرینش به مشام می‌رسد. خانم هیچ پوزخندی می‌زند و می‌گوید: «به مخت فشار نیار، یادت رفته تابستونه، نه؟ انقده هر روز می‌ری، می‌یای، می‌ری، می‌یای، که دور و برت یادت رفته! غیر از این مسیر هر روزه راه دیگه‌ای هم بلدی؟»

به دکتر گفته بودم مثل بختک افتاده توی سرم، یک‌بند وراجی می‌کند. مثل سایه دنبالم است. انگار ذره‌بین برداشته افتاده دنبالم، انگار تا تهِ تهِ وجودم را می‌داند. نمی‌توانم بهش دروغ بگویم. با این همه، گاهی که  خانم هیچ هست، خوب است، خیلی شیرین حرف می‌زند. انگار طعم گس انجیر را زیر دندان حس می‌کنم. گاهی دلم می‌خواهد دستم را بگیرد و با خودش ببرد.

پشت چراغ قرمز می‌ایستم و ترمز دستی را می‌کشم. اصلاً حال و حوصلهٔ رفتن به مرکز مشاوره را ندارم. خانم هیچ بی‌خیال نشسته و می‌گوید: «مشکلت اینه که نمی‌تونی از امروزت استفاده کنی.» می‌گویم: «آخه مسئله فقط امروز که نیست، یه عمر زندگیه.» با انگشت روی فرمان ضرب می‌گیرم. کاغذ صورتی‌رنگی چسبانده‌ام روی فرمان: عسل، جلسهٔ ادبی ساعت پنج، کتاب میراندا جولای، قسط بانک ملت… تندی زیپ کیف را باز می‌کنم و خودکار را در می‌آورم، کار نمی‌کند. تندتند روی جعبهٔ دستمال کاغذی می‌کشم، رنگ آبی‌اش پیدا می‌شود. می‌نویسم: اول بروم بانک شماره بگیرم، بعد… که ماشینِ پشتی بوق می‌زند.

(۲)

جلوِ مرکز مشاوره نزدیک است گربه‌ای را زیر کنم، دلم هری می‌ریزد. دلم نمی‌خواهد صدای خانم هیچ را بشنوم، از ماشین که پیاده می‌شوم، باد گرمی‌ می‌خورد توی صورتم. خانم هیچ موهای خرمایی‌اش را از روسری می‌اندازد بیرون. روسری‌ام را می‌کشم جلو و با تکان سر به نگهبانِ دم در سلامی‌ می‌کنم. «چیه، یه سلام علیک خشک و خالی هم عارت می‌یاد!» جلوِ در آب پاشیده‌اند و بوی خاک، بینی‌ام را پر می‌کند. خانم هیچ یک‌بند توی کله‌ام می‌گوید: «به مرکز مشاوره که می‌رسی، صدات عوض می‌شه و لحنت هم همچین آروم و شمرده! مجبوری شکل عوض کنی؟» نفس عمیقی می‌کشم. صدایش توی سرم می‌کوبد: «حالا قیافه گرفتی که چی؟ نکنه به منم مثلِ بیمارهای روانی‌ت نگاه می‌کنی؟ حتماً الان داری فکر می‌کنی پرش افکار دارم، خواب و آرام ندارم، انرژی‌ام تحلیل رفته. دلت می‌خواد همون‌طور که صدات رو بانفوذ می‌کنی و دست‌هاتو می‌ذاری زیر چونه و از بالای عینک نگاهی به مریض می‌ندازی و می‌گی آیا مثل قبل از چیزهایی که لذت می‌بردید، لذت می‌برید؟ از من هم بپرسی؛ ولی من دُم به تله نمی‌دم.» دلم می‌خواهد داد بکشم: «دست از سرم بردار!» ولی انگار زبانم را بریده‌اند.

می‌روم توی اتاقم. صندلی را می‌دهم عقب و با موس بازی می‌کنم. از صفحهٔ کامپیوتر به بیماران بیرون نگاه می‌اندازم. آقایی چهارشانه، سینه و شانه‌هایش را داده جلو و وارد می‌شود. خانم هیچ می‌گوید: «این باید رئیس یا معاون بانک باشه. نگاه! پول، قدم‌هاش رو چه شق‌ و رق کرده!» نگاهم به زنی است که پشت سر مرد راه می‌رود و خم شده توی شانه‌هایش. پسر جوانی با ابروهای تمیز!، با عشوه موهایش را می‌زند کنار، پا روی پا انداخته و زیرچشمی‌ به مرد چهارشانهٔ بغل‌دستی نگاه می‌کند. منشی رو تُرش می‌کند. صفحهٔ کامپیوتر سیاه می‌شود و اسکرین سیورِ روی کامپیوتر می‌نویسد: مرکز مشاورهٔ سلامت. تلفن زنگ می‌خورد: «می‌تونم بیمار بفرستم؟ اگه ممکنه  اول اون بچه رو که مسئله داره بفرستم؟»

از صفحهٔ کامپیوتر نگاه می‌کنم، دختربچهٔ هفت هشت ساله‌ای لگد می‌زند به استیشن منشی. لیوان‌های یک‌بارمصرف را از آبخوری برمی‌دارد و فشار می‌دهد و پرت می‌کند زیر پایِ بیماران و له‌شان می‌کند. حال عجیبی دارم، حس می‌کنم دوباره دختربچه‌ای هستم. ظهر تابستان است. دختربچه‌ای در کوچه‌های گرم راه می‌رود، به انجیرها که گنجشک‌ها نیم‌خورده‌اش کرده‌اند، نگاه می‌کند؛ صدای خانم هیچ در سرش می‌پیچد: «بیا بریم سر کوچه، اون خونه که انجیر از نرده‌هاش آویزونه. اهه! نخوردی؟ بیا ببین چه شیرینه.» دختربچه می‌گوید: «چه خوب! تو بیداری؟ حوصله‌م سر رفت تنهایی.» خانم هیچ می‌گوید: «بیا مسابقهٔ انجیرخوردن بذاریم، هرکی تندتر.» دختربچه دست‌های کوچکش پر از انجیر است و دولپی قورتشان می‌دهد. بعد با دست‌های چسبناکش صورتش را پاک می‌کند، بعد تندتند صورتش را می‌خاراند. انجیرهای نیم‌خورده افتاده‌اند روی زمین.

زنگ را فشار می‌دهم، اولین بیمار می‌آید.

(۳)

چشم باز می‌کنم، با چشم‌های خواب‌آلود ملافه را می‌زنم کنار و روی تخت دست می‌کشم و بالش وحید را بغل می‌کنم. صدای وحید از بیرون اتاق می‌آید: «پاشو دیگه. به خرس گفتی زکی!»

با چشم‌هایی نیمه‌باز نگاهی به وحید می‌اندازم. توی یقهٔ گرمکن‌اش سینه‌اش را فوت می‌کند، حتماً ده دور دورِ بلوار دویده است. «نمی‌دونی چه هوای مَلَسی یه! یه روز بیا! از دست می‌دی این هوای صبح رو.» گرمکنش را پرت می‌کند گوشه‌ای، خود را در آینه ورانداز می‌کند و دو تا انجیر می‌دهد دستم: «توی کوچه چیدم. شیرینه.» سر کج می‌کند و آرام می‌گوید: «نمی‌خوای خوردن قرصا رو شروع کنی؟» و به طرف حمام می‌رود.

غلت می‌زنم و ملافه را می‌زنم کنار: «فردا می‌آم پیاده‌روی.» صدای خندهٔ وحید از حمام می‌آید: «گفتی و باور کردیم!» و دوباره داد می‌زند: «چایی گذاشتم رئیس! وقت کردی واسه منم بریز.»

نور آفتاب می‌زند توی چشم‌هام. سر می‌چرخانم. چشمم می‌افتد به کتاب‌هایی که روی زمین افتاده. این‌ها را کی خوانده‌ام؟ داستان‌های کوتاه «میراندا جولای» را برمی‌دارم و الابختکی صفحه‌ای را باز می‌کنم و می‌خوانم:

«… گفتم: می‌توانم به شما شنا یاد بدهم و به استخر هم نیازی نداریم. هفته‌ای دو بار در آپارتمان من قرار می‌گذاشتیم. وقتی می‌آمدند سه تشت آب گرم شیر را روی زمین ردیف می‌کردم و تشت چهارم را هم آن جلو می‌گذاشتم که تشت مربی بود. به آب تشت‌ها نمک می‌زدم، چون می‌دانستم خوب است که آب نمک توی دماغ آدم برود…»

وحید از حمام درآمده، خنده‌کنان می‌گوید: «مرسی که چایی ریختی.» سر خم کرد یک طرف و با حوله گوشش را خشک می‌کند.

نگاهم روی صفحه می‌لغزد: «… خودم می‌دانستم که آن شرایط برای شنا یادگرفتن ایده‌آل نیست. اما بهشان گفتم: شناگران المپیک هم در مواقعی که استخر دور و برشان نباشد، به همین روش تمرین می‌کنند. بله بله بله دروغ می‌گفتم. اما به‌ این دروغ احتیاج داشتم، چون چهار نفر بودیم که کف آشپزخانه دراز کشیده بودیم و با سروصدا پا می‌زدیم، انگار عصبانی و بی‌قرار باشیم . انگار ناامید و سرخورده باشیم اما نخواهیم بروز بدهیم. باید از طریق کلمات قوی و محکم، ارتباطمان را با شنا تقویت می‌کردیم…»

بلند می‌شوم. کتاب را می‌اندازم روی زمین. حوله را برمی‌دارم و می‌روم زیر دوش و آب گرم را باز می‌کنم. سر بالا می‌گیرم و آب داغ از صورتم شُره می‌کند بر شانه‌هایم و گرما به تنم می‌نشیند. انگار دوباره خانم هیچ زمزمه می‌کند، می‌گوید: «خواب اون گربه‌هه رو دیدی دیشب؟» با تعجب می‌گویم: «کدوم گربه!» پوزخندی می‌زند که حرصم را درمی‌آورد: «یعنی می‌خوای بگی نترسیدی؟» یک دفعه یادم می‌آید شیر توی مایکروفر است. تند حوله‌ای می‌پیچم و می‌آیم بیرون. مایکروفر سه بار بوق می‌زند. لیوان شیر را برمی‌دارم و لیوان وحید را می‌گذارم جایش. لامپ روشن می‌شود و سینی می‌چرخد. خیره می‌شوم به سینی و لامپ مایکروفر. بی‌تابم. خانم هیچ می‌گوید: «خسته نشدی از این همه تکرار؟ تقصیر خودته. بلد نیستی لذت ببری.» عسل را برمی‌دارم. کنار پیشخوان آشپزخانه می‌ایستم، درِعسل را باز می‌کنم و قاشق را دورعسل می‌چرخانم تا شُره نکند. می‌ریزم توی لیوان. دوباره صدای بوق‌زدن می‌آید. نگاهم به قطره عسلی است که افتاده روی پیشخوان. داد می‌زنم: «شیرت گرم شد.» درِ دستشویی نیمه‌باز است، صدای ماشین اصلاح وحید می‌آید. حتماً نمی‌شنود. عسل را در شیر هم می‌زنم و هورت می‌کشم.

وحید مسواک به دست، سرش را از دستشویی درمی‌آورد و می‌گوید: «تند باش، باید بانک هم برم.»

مایکروفر همچنان بوق می‌زند. به وحید اشاره می‌کنم: شیر. می‌روم طرف اتاق. روتختی را مرتب می‌کنم. فکر می‌کنم خانم هیچ خوابش برده یا شاید چمباتمه زده پشت کمدی، کتابخانه‌ای چیزی که جیکش درنمی‌آید. یاد بچگی‌هام می‌افتم؛ دختربچه‌ای چمباتمه‌زده پشت کمد، موهای عروسکش را با قیچی کوتاه می‌کند و آهسته زمزمه می‌کند: «خوبه‌ این شکلی؟» خانم هیچ می‌گوید: «دیدی چه کیفی داره؟»، «جواب مامانمو چی بدم؟»، «خوب بگو کوتاه کردی موهاشو. ترسو! آره تو می‌ترسی.»، «نه، نمی‌ترسم!»، «چرا، می‌ترسی!» دختربچه با دست‌های کوچکش موهای عروسک را زیر فرش قایم می‌کند.

صدای خانم هیچ می‌آید: «دلم می‌خواد با آهنگ سوسن خانم برقصم.» دیر شده است. صدای وحید می‌آید: «شارژرم رو ندیدی؟»

می‌گویم: «ناهارت توی یخچاله ها، من ظهر نمی‌آم.»

صدای وحید می‌آید: «سوئیچ رو برات گذاشتم.»

در پشت سرش بسته می‌شود.

(۴)

امشب خانم هیچ همراهم است. در راهِ برگشتن به خانه، دمِ کتاب‌فروشی قدم‌هایم سست می‌شود. می‌روم جلو. خانم هیچ پا تند می‌کند. «ولش کن. بریم خونه، بشینیم یه دلِ سیر شام درست کنیم و بخوریم و فیلم ببینیم.» دور خود می‌چرخد و قدم هاش را تند می‌کند و یک‌راست می‌آییم خانه. حالا زمزمه می‌کند: «باز به کتاب‌فروشی رسیدی، پاهات سست شد؟! انگاری می‌خوای تمام کتاب‌ها رو مالِ خودت کنی. ای بابا!»

تسلیم می‌شوم. بعد وادارم می‌کند لباس گل و گشادی بپوشم. توی آینه نگاهی به خود می‌اندازم، با این شلوار گل و گشادِ چهارخانهٔ سفید مشکی و موهایی که جمع کردم بالای سرم، خنده‌ام می‌گیرد. لپ‌تاپ را می‌گذارم روی پام و دست نوشته‌هام را برمی‌دارم و شروع می‌کنم به تایپ‌کردن.

وحید دراز کشیده کنارم روی زمین و هدفون توی گوشش است، هسته‌های گوجه‌سبز تلنبارند کنارش توی پیشدستی. هدفون را از گوش درمی‌آورد و گوجه‌سبزی توی دهانش می‌گذارد و می‌پرسد: «چیزی گفتی؟» مکثی می‌کند و آهسته می‌پرسد: «بریم بخوابیم؟»

آب دهان قورت می‌دهم و سر تکان می‌دهم: «نه کار دارم، تو بخواب.» وحید بالش به دست بلند می‌شود. خانم هیچ می‌خندد و لجم را در می‌آورد: «پس چرا معطلی؟ پاشو دیگه. صبح شد ها! » بعد با هم می‌آییم کنار کتابخانه؛ حالا دارد با صدای بلند برایم می‌خواند: «حقیقت درِ خانهٔ شما را می‌زند و شما می‌گوئید: از این جا دور شو، من در جستجوی حقیقت‌ام. در نتیجه حقیقت دور می‌شود.»

امشب خانم هیچ خانه را از آنِ خود کرده است. صدایش شیرین است و می‌توانم ساعت‌ها در صدایش غرق شوم. می‌گذارم برایم با صدای بلند شعر بخواند. امشب جرثقیل هم نمی‌تواند از جا بلندم کند. تلفن را می‌کشم و موبایل را خاموش می‌کنم.

دکتر پرسیده بود: «چند وقته خانم هیچ باهاتون حرف می‌زنه؟» گفتم: «همیشه با من بود. یادم نیست اولین بارش… ولی دوستش داشتم. دختربچه بودم، زنگ انشا بود، حس می‌کردم از گوش‌هام حرارت در می‌آد. تب کرده بودم و داشتم بالا می‌آوردم. سرم را گذاشتم روی  نیمکت. تا چشم باز کنم، خانم هیچ خودکار را گرفته بود دستش و چند صفحه برایم نوشته بود. گفتم: «اینا چیه؟!» خانم هیچ با شیطنت ابرو  بالا انداخت و نگاهم کرد: «مگه خاطرهٔ تابستون رو نباید می‌نوشتی؟»، «آخه‌ اینا رو که نمی‌خواستم بنویسم!» ایستاده بودم پشت خانم هیچ، کنار تخته سیاه و انشا می‌خوندم. صدای زنگ مدرسه و لبخند معلمم قاطی شده بود.» دکتر گفته بود: «بد نیست یک دوره قرص‌ها رو شروع کنید.»

(۵)

از جا می‌پرم. با چشم‌هایی تار، سر از  بالش بلند می‌کنم و حس می‌کنم چه‌قدر سرم سنگین است. نمی‌دانم خواب بودم یا بیدار… لامپ اتاق هنوز روشن است و صدای خروپف وحید در اتاق پیچیده؛ دست روی لبش می‌گذارم و خروپفش قطع می‌شود. با غُرغُر غلتی می‌زند. نمی‌دانم صبح شده یا نه… نگاهی به کاغذها و کتاب‌های دور و برم می‌اندازم.  کی این‌ها را نوشته؟! خودم نوشتم واقعا؟! دست‌بردار نیست. این خانمِ هیچ دارد پا از گلیم خودش درازتر می‌کند. خط اجق‌وجق خودم را می‌بینم، سعی می‌کنم دیشب را به خاطر بیاورم. شاید واقعاً آن‌قدر خسته بودم که نفهمیدم این‌ها را کِی نوشتم؟ دست دراز می‌کنم، لیوان آب را برمی‌دارم و قرصی قورت می‌دهم و ولو می‌شوم روی تخت.

(۶)

امروز نیامد. دیروز هم نیامد، هفتهٔ پیش هم نیامده بود. یک‌ماهی می‌شود از خانمِ هیچ خبری نیست. دارم زندگی‌ام را می‌کنم؛ می‌روم و می‌آیم.

دکتر پرسیده بود: «به زندگی عادی برگشتید؟ صدایی نمی‌شنوید؟… نگران نباشید، خیلی‌ها یکی مثل خانم هیچِ شما دارند.» مثل یک ماشین می‌روم و می‌آیم. روزها شکلِ هم شده‌اند و فرقی با هم ندارند. همه‌اش جای چیزی در دلم خالی است. انگار خانم هیچ، آب شده رفته توی زمین. روزهای اول که نیامد، حس می‌کردم چه‌قدر سبک شده‌ام، ولی الان دلم برایش تنگ شده. دلم می‌خواهد دوباره بیاید و صدای خنده‌اش را بشنوم، دلم می‌خواهد توی گوشم غر بزند، دلم می‌خواهد دوباره در کوچه‌ها با هم بدویم و انجیر بخوریم، دلم می‌خواهد باز وقتی صفحه‌ای از کتابی شیفته‌ام می‌کند، به خانم هیچ نشانش بدهم، دلم می‌خواهد دستم را بگیرد و با هم سوسن خانم برقصیم، دلم می‌خواهد… .

(۷)

امروز نوبت من است در جلسهٔ ادبی داستان بخوانم. انگار مرا بسته‌اند به صندلی، دست‌هایم عرق کرده و دارم با دست‌نوشته‌های خانم هیچ خودم را باد می‌زنم. انگار این نوشته‌ها به من تعلق ندارند. چشم می‌چرخانم دورتادور اتاق، خانم هیچ را نمی‌بینم. جلسه رسمی‌ می‌شود. صداها را درهم و برهم می‌شنوم. می‌ترسم. می‌ترسم. نگاهم به قندان روی میز چوبی است، کاش قرص‌ها را نمی‌خوردم، کاش خانم هیچ کنارم بود. بلند می‌شوم و به طرف در می‌روم. چیزی روی سینه‌ام فشار می‌آورد، پا تند می‌کنم و به طرف ماشین می‌روم و خودم را پرت می‌کنم روی صندلی. خانم هیچ آرام در گوشم پچ پچ می‌کند: «چی شده، باز پکری؟!» بغضی در گلویم مانده، سرم را می‌گذارم روی فرمان و هق‌هق‌ِ مانده در گلویم می‌زند بیرون.

نوشته خانم هیچ – داستان کوتاهی از مریم اسحاقی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.