در موارد خاص زیر درمان زودهنگام ارتودنسی برای بچه‌ها پیشنهاد می‌گردد:

۱- Crossbite

حالتی که فک بالا در مقایسه با فک پائین کوچک‌تر از حد نرمال باشد و دندان‌های فک بالا نسبت به فک پائین حالت «کراس بایت» پیدا کنند. در بعضی موارد فک پایین بچه‌ها به‌سمت راست یا چپ منحرف می‌شود که باعث رشد غیرمتوازن فک پائین می‌گردد. درمان به‌موقع توسط ارتودنتیست می‌تواند به رابطهٔ صحیح بین فک بالا و پائین کمک کند و از احتمال نیاز به جراحی فک و صورت در بزرگسالی جلوگیری نماید.

۲- Significant Overbite

در مواردی که «اُوربایت» بیش از ۵ تا ۶ میلی‌متر باشد، مشورت با متخصص ارتودنسی ضروری است. استفاده از یک‌سری وسایل ارتودنسی مانند twin block می‌تواند کمک چشمگیری در بهبودی وضعیت «اُوربایت» در کودکانِ در حال رشد نماید و در نهایت از کشیدنِ دندان‌های دائمی و یا جراحی فک‌ها جلوگیری شود.

«اُوربایت» غیرنرمال در بزرگسالان فقط با کشیدنِ دندان‌های دائمی و یا جراحی فک تصحیح می‌گردد.

۳- Underbite

در مواردی که فک بالا کوچک‌تر از فک پائین و رشد فک پائین طبیعی باشد، درمان «آندربایت» از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این نوع درمان در ایجاد رابطهٔ صحیح بین دندان‌های جلوی بالا و پائین و سلامت دندان‌ها کمک فراوانی می‌کند.

۴- Open-bite  

مکیدن انگشت شست یکی از عادت‌های رایج بین کودکان خردسال است. این عادت می‌تواند توازن بین دندان‌ها را برهم بزند و باعث ایجاد مشکل «اوپن‌بایت» گردد. عدم توقف این عادت می‌تواند مشکلی جدی در نحوهٔ رشد و قرارگرفتن دندان‌ها و همچنین فک بالا و پایین ایجاد کند.

۵- Significant Crowding

این حالت زمانی رخ می‌دهد که فضای کافی برای همهٔ دندان‌های دائمی وجود نداشته باشد و کمبود فضا معمولاً بیش از ۷ تا ۸ میلی‌متر باشد.

برای رفع این مشکل، کشیدن تعدادی از دندان‌های شیری و متعاقباً تعدادی از دندان‌های دائمی پیشنهاد می‌گردد. به این طرح درمان سریال اکسترکشن (Serial Extraction) می‌گویند.

۶- Missing Teeth

امروزه نداشتن یک یا دو جوانه دندان‌های دائمی در بچه‌ها بسیار شایع است. تشخیص این موضوع در سنین پائین‌تر کمک فراوانی در تصمیم‌گیری و طرح درمان این مشکل می‌نماید. در اکثر موارد به نفع بیمار است که دندان‌های شیری در سنین پائین کشیده شوند تا جای آن‌ها با حرکت دندان‌های دائمی جایگزین گردد.

نوشته درمان زودهنگام ارتودنسی در بچه‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر محمدرضا آران

همان‌طور که در مقالهٔ قبل توضیح داده شد، افراد بزرگسال نیز می‌توانند از خدمات درمان‌های  ارتودنسی بهره‌مند شوند.

مواردی که درمان ارتودنسی می‌تواند به بهداشت و سلامت دهان و دندان در بزرگسالان کمک فراوانی نماید، به‌شرح زیر است:

۱- ناراحتی مفاصل فکی؛ عدم رابطهٔ صحیح بین دندان‌های فک بالا و پائین می‌تواند باعث درد و ناراحتی در ناحیهٔ شقیقه‌ها و بناگوش گردد. در این موارد جهت تشخیص صحیح و درمان مناسب، مشورت با متخصص ارتودنسی ضروری می‌باشد.

۲- سردردهای مزمن که منشأ احتمالی آن‌ها نامرتب‌بودن دندان‌ها و عدم رابطهٔ صحیح دندان‌هاست. تشخیص صحیح و به‌موقع می‌تواند در درمان این نوع سردردها بسیار مؤثر باشد.

۳- نامرتب‌بودن دندان‌ها خصوصاً دندان‌های جلوی فک بالا و پایین، باعث تجمع پلاک‌های دندانی و متعاقباً باعث بیماری لثه و در نهایت موجب بیماری پیوره می‌شود. باکتری‌های مربوط به پیوره یکی از مهم‌ترين باکتری‌هایی‌ست که در افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی تهدیدی جدی محسوب می‌شود.

۴- دندانپزشکی زیبایی و نیاز به تغییر در نمای ظاهری دندان‌ها برای داشتن لبخندی زیباتر.

۵- جلوگیری از شکستن و لب‌پرشدن دندان‌های جلویی به‌دلیل عدم تماس صحیح بین دندان‌ها؛ این مشکل در دندان‌های جلویی افراد، یکی از مشکلات شایع و جدی در سنین جوانی و میان‌سالی است.

۶- جراحی فک بالا و پائین برای بهترکردن روابط دندانی و همچنین جراحی زیبایی جهت تغییر فرم صورت.

۷- ایجاد فضای مناسب برای گذاشتن ایمپلنت‌های دندانی در صورتی‌که از کشیدن دندان‌ها مدت طولانی گذشته باشد و دندان‌های مجاور به سمت فضای خالی حرکت کرده باشند.

۸- به‌منظور بستن فضای بین دندان‌ها براى دستيابى به لبخندی زیبا.

[ad name=”Daliri”]

نوشته درمان‌های ارتودنسی در بزرگسالان (بخش دوم) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هدف از درمان ارتودنسی بهبودی وضعیت سلامت دهان و دندان می‌باشد. تحقیقات فراوان نشان می‌دهد که سلامت دهان و دندان رابطهٔ مستقیم با سلامت عمومی دیگر اعضای بدن مخصوصاً قلب و معده دارد.

به‌طور کلی محدودیت سنی برای درمان ارتودنسی وجود ندارد. اگر فردی بزرگسال از سلامت عمومی برخوردار باشد و همچنین دندان‌ها، لثه و استخوان فکی سالمی داشته باشد، در هر سنی می‌تواند از درمان ارتودنسی بهره‌مند شود.

پیش از درمان

مرتب‌کردن دندان‌های نامرتب با درمان ارتودنسی، کار تمیزکردن دندان‌ها و لثه را آسان‌تر می‌نماید و در نتیجه به سلامت محیط دهان کمک می‌کند.

رابطهٔ غیرنرمال دندان‌ها می‌تواند باعث ناراحتی مفصل فکی (TMJ) و سردردهای مزمن در سنین بزرگسالی گردد. در این موارد معمولاً دندانپزشک خانواده ممکن است Night Guard تجویز کند. بعضی از این بیماران ممکن است با استفاده از این وسیله تا حدودی بهبود پیدا کنند، حال آنکه مشکل اصلی هنوز حل‌نشده باقی می‌ماند. در چنین مواقعی جهت تشخیص و درمان مؤثر، مشورت با متخصص ارتودنسی پیشنهاد می‌شود.

پیش از درمان

درمان ارتودنسی در بزرگسالان در مقایسه یا نوجوانان به‌دلیل توقف رشد و تفاوت در ساختار استخوانی کمی آهسته‌تر انجام می‌گیرد.

متخصصان ارتودنسی با دانش کافی می‌توانند با تشخیص درست، طرح درمان مناسبی را برای فرد بزرگسال پیشنهاد و طراحی کنند. امروزه به‌دلیل پیشرفت تکنولوژی و کاربرد تکنیک‌های جدید، کار ارتودنسی برای بزرگسالان آسان‌تر شده است. برای مثال امروزه درمان ارتودنسی با Invisalign یکی از روش‌های مدرن بسیار متداول بین بزرگسالان می‌باشد.

پیش از درمان

در بعضی از موارد افراد بزرگسال ممکن است نیاز به درمان جامع ارتودنسی نداشته باشند و با حداقل زمان و هزینهٔ کم بتوانند دندان‌های جلوی خود را جهت درمان‌های ترمیمی و زیبایی متعاقب درمان ارتودنسی، مرتب نمایند.

در موارد خاصی مثل دیابت کنترل‌نشده و خانم‌هایی که دچار پوکی استخوان‌اند و از داروهای ضد پوکی استخوان استفاده می‌کنند، درمان ارتودنسی پیشنهاد نمی‌شود. در این موارد حتماً قبل از شروع هرگونه درمان ارتودنسی، مشورت با متخصص ارتودنسی لازم است.

نوشته ارتودنسی برای بزرگسالان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

همان‌طور که در مقالهٔ قبلی مطرح شد، سن مراجعه برای معاینهٔ اولیه، سنِ هفت‌سالگی است. البته این بدان معنا نیست که درمان ارتودنسی هم لزوماً بایستی از این سن آغاز شود. هدف از معاینهٔ اولیه توسط متخصص ارتودنسی، عمدتاً تشخیص به‌موقع و پیشگیری از یک‌سری مشکلات دندانی  یا اسکلتی فک و صورت است. به‌عنوان قاعده‌ای کلی بهترین زمان برای درمان ارتودنسی وقتی است که اکثر دندان‌های شیری بچه‌ها افتاده و دندان‌های دائمی درآمده باشند.

در موارد زیر درمانِ زودهنگام توسط متخصص ارتودنسی پیشنهاد می‌گردد:

Significant Overjet

جلوزدگی فک یا دندان‌های بالا، کوچک‌بودنِ فک پائین و یا ترکیبی از هر دو

Deepbite

میزان نرمال همپوشانی دندان‌های فک بالا و پائین ۲۰-۳۰ درصد می‌باشد. درصورت «دیپ‌بایت» میزان همپوشانی دندان‌های بالا و پائین تا ۱۰۰٪ هم می‌رسد. در این موارد معمولاً دندان‌های فک پائین باعث آزرده‌شدن لثهٔ دندان‌های فک بالا در ناحیهٔ سقف دهان می‌شوند. همچنین در بعضی از موارد باعث پریده‌گیِ لبهٔ دندان‌ها می‌شوند.

Openbite

زمانی که دندان‌های جلو و یا دندان‌های عقب شخص با هم فاصله دارند. در این حالت به‌علت عدم تماس دندان‌ها عمل جویدن و حتی صحبت‌کردن به‌خوبی انجام نمی‌گیرد.

Crossbite

حالتی که عرض فک بالا از فک پائین کوچک‌تر است و دندان‌های فک بالا داخل فک پائین قرار می‌گیرند.

Underbite

این حالت زمانی به‌وجود می‌آید که فک بالا کوچک‌تر از حد نرمال یا فک پائین بزرگ‌تر از حد نرمال باشد. در بعضی از موارد، ترکیبی از هر دو حالت وجود دارد. در صورت تشخیص و درمان به‌موقع در سنین پائین‌تر، امکان جراحی فک و صورت را در سنین بالاتر تا حد زیادی کاهش می‌دهد.

Early Loss of Primary Teeth

ازدست‌دادن زودرس دندان‌های شیری؛ در این موارد می‌توان با استفاده از «فضانگهدارنده» به رویش صحیح دندان‌های دائمی کمک کرد.

Habits

عادت‌های دوران کودکی مانند مکیدن انگشت شست، جویدن ناخن، جویدن لب پائین و قراردادن زبان بین دندان‌ها از مواردی است که بایستی هر چه زودتر درمان شوند.

نوشته سن درمان ارتودنسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ارتودنسی یکی از شاخه‌های تخصصی علم دندانپزشکی است که عمدتاً با تشخیص و درمان مل‌اکلوژن (Malocclusion)،‌ ردیف‌کردن دندان‌های نامرتب و پیشگیری از کشیدن دندان‌های دائمی به‌دلیل کمبود فضای دهانی (Crowding) سروکار دارد.

به رابطهٔ غیرطبیعی بین فک‌ها و دندان‌ها در اصطلاح علم دندانپزشکی مل‌اوکلوژن گفته می‌شود. عدم تصحیح رابطهٔ دندان‌ها می‌تواند باعث تخریب بافت‌های سالم دندانی به‌دلیل ضربه‌های نامناسب در حین جویدن غذا شود.

علاوه بر این‌ها ردیف‌کردن دندان‌ها نه تنها از نظر زیبایی از اهمیت زیادی برخوردار است، بلکه از پوسیدگی دندان‌ها و بیماری‌های لثه به میزان زیادی جلوگیری می‌کند.

درمان ارتودنسی محدود به سن خاصی نیست. انجمن ارتودنتیست‌های کانادا و امریکا سن هفت‌سالگی را برای ویزیت اولیه با متخصص ارتودنسی جهت معاینهٔ کامل پیشنهاد می‌کنند. عمدتاً سن درمان ارتودنسی برای بچه‌ها در محدودهٔ سنی ۱۲ تا ۱۵ سالگی پیشنهاد می‌شود. البته در بعضی از موارد خاص درمان ارتودنسی را باید در سنین پایین‌تر بین هفت تا ده سالگی شروع کرد.

با ارتودنتیست بیشتر آشنا شویم

یک متخصص ارتودنسی، دندانپزشکی است که بعد از گذراندن دورهٔ هفت تا هشت سالهٔ دندانپزشکیِ عمومی، دورهٔ سه سالهٔ تکمیلی دیگری را نیز در یکی از دانشگاه‌های معتبر دنیا می‌گذراند. این دورهٔ سه ساله شامل مطالعه و تحقیق در مورد رشد و توسعهٔ دندان‌ها، فک‌ها، صورت و همچنین درمان کلینیکی بیماران متعدد با مل‌اکلوژن‌های متفاوت می‌باشد.

ادامهٔ این مطلب را در اینجا بخوانید.

نوشته آشنایی با ارتودنسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.