مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

پنج سال پیش از طریق دوست و همکار گرامی‌مان، دکتر سارا جلالی، با مؤسسهٔ خیریه‌ای متفاوت در ونکوور آشنا شدیم که هرچند مدت کوتاهی از تأسیسش می‌گذشت، کارهایی بسیار متمایز و جالب توجه انجام داده بود. این مؤسسه‌ تمرکزش را روی فراهم‌آوردن امکاناتی برای بازی کودکانی قرار داده بود که بسیاری از آن‌ها امکان بازی‌کردن در محیطی مناسب را نداشتند. آن زمان گفت‌وگوی دکتر سارا جلالی با رضا مروستی یکی از پایه‌گذاران این مؤسسه با استقبال ایرانیان ونکوور و ورای آن مواجه شد. سه سال بعد و کمی پس از همه‌گیری کووید-۱۹، در زمانی که دیگر The Power of Play خیریه‌ای جاافتاده شده بود، گفت‌وگوی دیگری با رضا مروستی داشتیم دربارهٔ پروژه‌های جدید این مؤسسه ازجمله پروژه‌ای که در ایران آغاز کرده بودند. حالا دو سال از آن زمان گذشته و پروژه‌های این مؤسسه در ایران به‌بار نشسته است. به‌همین مناسبت گفت‌وگوی دیگری داشتیم با ایشان تا برای خوانندگانمان از این پروژه‌ها و برنامه‌های آینده‌شان بگویند که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

 *********

آقای مروستی عزیز، پیش از هر چیزی سپاسگزاریم از اینکه بار دیگر دعوت ما را برای گفت‌وگو پذیرفتید. با وجود اینکه پیش از این دو بار در سال‌های گذشته با شما گفت‌وگو داشته‌ایم، ممنون خواهیم شد باز معرفی کوتاهی از خود داشته باشید تا خوانندگانی که پیش‌تر شانس آشنایی با شما را نداشته‌اند، کمی دربارهٔ شما و فعالیت‌های اجتماعی‌تان بدانند.

من رضا مروستی هستم. در سال ۲۰۰۲ همراه با خانواده‌ام به کانادا مهاجرت کردیم. در ونکوور در رشته‌های مختلف مشغول به تحصیل شدم، ولی هیچ‌کدام از آن‌ها من را راضی نمی‌کرد، چیز گمشده‌ای در خودم احساس می‌کردم که نمی‌دانستم چیست. از کودکی دنبال ماجراجویی بودم. در ونکوور هم به‌دنبال ورزش‌های هیجانی و مخاطره‌آمیز (extreme sport) رفتم.

چند حادثهٔ نزدیک به مرگ را پشت سر گذاشتم، بعد از آخرین حادثه که در پرواز سریع (speed flight) بود، به خود آمدم و از خودم پرسیدم چرا دنیا چند بار به من فرصت زندگی داده؟ آنجا بود که پس از جست‌وجو برای یافتن هدف زندگی به «قدرت بازی» پی بردم.

لطفاً کمی هم دربارهٔ پیشینه و اهداف سازمان غیرانتفاعی «قدرت بازی» یا همان The Power of Play برایمان بگویید.

«قدرت بازی» را در دسامبر سال ۲۰۱۶ به‌عنوان یک موسسه‌ٔ خیریهٔ کانادایی تأسیس کردم. هدف قدرت بازی این است که بچه‌های نیازمند دنیا فرصتی برای کودکی‌کردن و رشد داشته باشند. ما با پروژه‌های پایدارمان به جوامع درحالِ‌توسعه کمک می‌کنیم. ما پارک‌های بازی را با لوازم بازیافتی می‌سازیم.

چه چیزی موجب شد که از میان نیازهای گوناگون بچه‌ها، به موضوع بازی و در واقع فراهم‌نمودن فضا و لوازم بازی برای آن‌ها بپردازید؟

بازی نقش بزرگی در زندگی من داشته است. یادم است در زمان جنگ بین ایران و عراق و در موشک‌باران‌ها من با بازی بر ترس غلبه می‌کردم. بازی، نقشی اساسی در رشد روانی و عقلانی و جسمانی کودک دارد. در هنگام بازی بچه‌ها با هم آشنا شده و ریسک‌پذیر می‌شوند و وقتی با مشکلی برخورد می‌کنند، به‌دنبال راه‌حل می‌گردند. خیلی از بچه‌‌هایی که ما افتخار کمک‌رسانی به آن‌ها را داریم، کودکان پناهنده، کودک‌سرباز یا کودکان بی‌سرپرست‌اند.

طبق آنچه در وبسایت شما آمده، شما تاکنون موفق شده‌اید بیش از ۳۰ زمین بازی در کشورهای مختلف دنیا بسازید و روی زندگی بیش از ۲۷٬۵۲۰ کودک تأثیر بگذارید. لطفاً بفرمایید در کدام کشورها این زمین‌های بازی را ساخته‌اید و ملاک شما برای انتخاب این کشورها چه بوده است. آیا هدف شما بیشتر تمرکز بر روی جوامع در حال توسعه است؟ تا جایی که نقشهٔ جهان در وبسایت شما نشان می‌دهد، در کانادا هم پروژه‌هایی داشته‌اید، لطفاً دربارهٔ آن‌ها هم برایمان بگویید.

البته اطلاعات وبسایتمان به‌روز نیست؛ ما تاکنون در ۱۱ کشور ۳۶ پارک ساخته‌ایم که بیش از۳۲٬۰۰۰ کودک را پوشش می‌دهد. ما بیشتر در مناطق جنگ‌زده و کشورهای فقیر و درحالِ‌توسعه فعالیت می‌کنیم. همچنین در کانادا هم برای بومیان اقدام به ساخت زمین بازی کرده‌ایم.

مگر در کانادا دولت برای ساخت زمین‌های بازی از طریق شهرداری‌ها اقدام نمی‌کند؟

بخش عمده‌ای از بومیان کانادا در مناطق حفاظت‌شده زندگی می‌کنند که شهرداری‌ها در آنجا فعال نیستند. متأسفانه این مناطق بسیار محروم‌اند و مردم از بسیاری از امکانات مناطق شهری، ازجمله زمین‌های بازی برای کودکان، بی‌بهره‌اند. یکی از مناطقی که ما در حال ساخت زمین بازی در آن هستیم، منطقهٔ حفاظت‌شده‌ای در شهر لیتن در بریتیش کلمبیاست (Lytton) است؛ شهری که تابستان گذشته به‌دلیل آتش‌سوزی گسترده به‌کلی از بین رفت. به‌طور مثال، در این منطقهٔ حفاظت‌شده که در آن‌سوی رودخانه است، بومیان حتی پلی برای گذر از آن و آمدن به منطقهٔ شهری ندارند و از کشتی کابلی (Reaction Ferry) برای این امر استفاده می‌کنند و در فصلی که آب بالا می‌آید، حتی رفت‌و‌آمدشان به آن شیوه هم غیرممکن می‌شود.

برای ساخت این زمین‌های بازی با چه مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کنید؟ منابع مالی برای تهیهٔ بودجهٔ کارتان چیست؟

مشکل اصلی ما تأمین بودجه است. در کنار آن در خیلی از کشورهایی که کار می‌کنیم با دولت‌ها مشکل داریم، چون به‌عنوان یک تیم خارجی وارد آنجا می‌شویم و برخی دولت‌ها روی حضور ما حساس‌اند. همچنین در مناطقی فعالیت می‌کنیم که درگیر جنگ‌های داخلی یا قبیله‌ای‌اند، یا در آن مناطق بیماری‌هایی مثل مالاریا شایع است، یا کمبود آب و غذا دارند. بیشتر بودجهٔ ما از شبکهٔ دوستان و آشنایان است. البته ما از حمایت چند شرکت برخورداریم مثل DocuSign، ‏XDSsummit و ‏DOC LAND FILMS که بعضی از پروژه‌های ما را حمایت کرده‌اند.

خبردار شدیم که اخیراً در ایران فعالیت‌هایی داشته‌اید. لطفاً کمی دربارهٔ این پروژه برایمان بگویید. در چه مناطقی از ایران زمین بازی ساخته‌اید و آیا مسئولان با شما همکاری کرده‌اند؟

در منطقهٔ جازموریان در سیستان و بلوچستان پنج پارک ساختیم. ما با دولت هیچ تعاملی نداریم. ما مستقیماً با مردم همان روستا همکاری می‌کنیم. زمین‌ مورد نیاز را یا مردم روستا اهدا می‌کنند یا در مدارس زمین بازی می‌سازیم.

تجهیزات، وسایل ساخت‌و‌ساز و مصالح مورد نیاز خود برای ساخت زمین‌های بازی را از چه منابعی تأمین می‌کنید؟ تا چه اندازه استفاده از مواد بازیافت‌شده و توجه به محیط زیست در این منابع لحاظ می‌شود؟

تا جایی که مقدور باشد از لوازم بازیافتی مثل تایر ماشین، قطعات اتومبیل‌های فرسوده و چوب استفاده می‌کنیم. در ایران بعضی از لوازم را از شرکت‌های پارک‌سازی می‌خریم. معمولاً بیش از ۵۰ درصد پارک‌ها از لوازم بازیافتی ساخته می‌شود. در سال ۲۰۲۱ بیش از ۱٬۶۵۰ تایر بازیافت کردیم که خودش کوهی از زباله بود.

بهترین و تلخ‌ترین خاطرهٔ شما طی انجام پروژهٔ اخیرتان در ایران چه بود؟ اصولاً این نوع زندگی در حرکت چگونه است، و مهم‌ترین درسی که از این سفرها گرفته‌اید، چه بوده است؟ 

زمانی که پارکِ روستای رانک در حال اتمام بود، گروهی از والدین کودکان از روستای دورافتاده‌تری پیش مدیر پروژه آمدند و گفتند ما در مورد پارک بازی چیزهایی شنیدیم و از شما دعوت می‌کنیم به روستای ما بیایید و تقاضا داریم که برای فرزندان ما هم پارک بازی بسازید. این خیلی زیبا بود که عده‌ای از اولیا از مسافتی دور با پای پیاده بیایند و درخواست ایجاد پارک بازی برای بچه‌هایشان داشته باشند.

و اما از تلخ‌ترین‌ها، بعد از چند روز که پارک کامل و افتتاح شده بود، صبح که بچه‌ها با شادی و شعف به‌سمت پارک می‌دویدند، ناگهان متوجه شدند تعدادی از وسایل پارک دزدیده شده است. برای کودکانی که برای اولین‌بار صاحب پارک شده بودند، ازدست‌دادن آن وسایل بازی خیلی سخت بود.

چه برنامه‌هایی برای آیندهٔ فعالیت‌های اجتماعی‌تان در سر دارید؟ چه پروژه‌هایی در آیندهٔ نزدیک قرار است به‌انجام برسانید؟

به‌زودی در مدرسهٔ نابینایان و همچنین مدرسهٔ ناشنوایان در سریلانکا پارکی استثنایی خواهیم ساخت. طراحی این پارک استثنایی بر اساس طرح‌های دریافت‌شده از بچه‌های منطقه به‌درخواست مؤسسهٔ «قدرت بازی» با همکاری دانشگاه امیلی کار و همچنین هماهنگی با دانشگاهی در چین انجام شده و به‌زودی ساخته خواهد شد. در این پارک‌ها توجه ویژه‌ای به استفاده از رنگ‌ها برای بچه‌های ناشنوا و حس لامسه برای بچه‌های نابینا در بازی‌ها شده است. علاوه بر این دو پارک، به‌زودی در هائیتی، زامبیا، زیمبابوه و سوریه هم پارک‌هایی خواهیم ساخت.

افراد علاقه‌مند به انجام چنین فعالیت‌هایی و نیز حامیان مالی چگونه می‌توانند با شما تماس بگیرند و در این کار خیر سهیم باشند؟

کارهای ما فقط با همراهی و همیاری دیگران امکان‌پذیر خواهد بود. دوستان و همراهان مجلهٔ رسانهٔ همیاری می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ چگونگی کمک به پروژه‌های ما از وبسایت ما در آدرس www.thepowerofplay.ca دیدن کنند.

با آرزوی موفقیت‌های هرچه بیشتر برای شما در پروژه‌های آینده‌تان، بار دیگر از وقتی که به ما دادید، سپاسگزاریم.

نوشته «قدرت بازی» فرصتی برای کودکی‌کردن بچه‌های نیازمند دنیا  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با عکس‌های زیبایی از دکتر سارا جلالی، هنرمند ایرانی-کانادایی

گس‌تاون یکی از مناطق تاریخی شهر ونکوور است که نمادهای مهمی از این شهر در آن جای گرفته است. از جمله ساختمان شش‌طبقهٔ هتل یوروپ در میدان میپل تری و ساعت بخار معروف در تقاطع خیابان‌های کمبی و واتر. 

گس‌تاون نخستین محله در ونکوور بود و نامش برگرفته از جک دیتون ملقب به «گسی جک» ‎(“Gassy” Jack Deighton)‎، دریانوردِ اهل یورکشایر و ناخدای قایق‌های بخار بود که در سال ۱۸۶۷ برای افتتاح اولین میکده منطقه به آنجا آمد. او به‌دلیل عادتِ طولانی صحبت‌کردن یا gassing، مشهور بود و منطقهٔ اطراف میکدهٔ او با نام «شهر گسی» (Gassy’s town) شناخته شد؛ نام مستعاری که به «گس‌تاون» تبدیل شد. 

افتتاح بندر ونکوور و همچنین راه‌آهن پاسیفیک، به این منطقه رونق چشمگیری بخشید. علی‌رغم اینکه تنها دو ساختمان از این منطقه از آتش‌سوزی بزرگ ونکوور در سال ۱۸۸۶ به‌جا ماند، ولی خیلی زود همهٔ منطقه دوباره بازسازی شد و زندگی و کسب‌وکار در آن رونق گرفت. رونقی که تا به امروز ادامه داشته است و گس‌تاون را به یکی از مراکز اصلی گردشگری ونکوور بدل کرده است. در سال ۲۰۰۹ این منطقه به‌عنوان مکان تاریخی ملی ثبت شد.

دربارهٔ زندگی گسی جک در سال‌های اخیر و به‌ویژه توسط بومیان مباحثی به میان کشیده است. از جمله گفته شده که او پس از درگذشت همسر اولش، با دختر بومی ۱۲ ساله‌ای ازدواج کرده است، دختری که گفته می‌شود سه سال بعد توانست از دست او بگریزد. این بحث‌ها و دیگر انتقادات به او باعث شد که در ژوئن ۲۰۲۰ بر روی تندیس گسی جک در میدان میپل تری در گس‌تاون به‌نشانهٔ اعتراض، رنگ قرمز پاشیده شود. هرچند کسی مسئولیت این کار را به‌عهده نگرفت.

شاید بتوان معروف‌ترین نماد گس‌تاون را ساعت بخار آن در تقاطع خیابان کمبی و واتر دانست. این ساعت در سال ۱۹۷۷ برای پوشاندن توری دریچهٔ بخار در آن مکان، که بخشی از سیستم گرمایش بخار توزیع‌شده در ونکوور بود، به‌عنوان راهی برای مهار بخار و همچنین جلوگیری از خوابیدن بی‌خانمانان در آنجا در شب‌های سرد سال ساخته شد. طراحی اولیهٔ آن معیوب بود و پس از ازکارافتادن باید با برق تغذیه می‌شد. مکانیسم بخار این ساعت با حمایت مالی کسب‌وکارهای محلی به‌طور کامل بازسازی شد، چرا که به یکی از جاذبه‌های اصلی گردشگری تبدیل شده بود.

در اکتبر ۲۰۱۴ این ساعت به‌طور موقت برای تعمیرات اساسی توسط سازندهٔ اصلی آن برداشته شد و در ژانویهٔ ۲۰۱۵ دوباره در همان مکان نصب شد.

عکس روی جلد این شماره از این ساعت و همچنین عکس‌هایی که در این مطلب درج شده است، اثر دکتر سارا جلالی، هنرمند ایرانی-کانادایی، است که عکس‌های زیبایش از شهر و طبیعت زیبای ونکوور و البته نقاط دیگر جهان، مخاطبان زیادی را به خود جلب کرده و جوایزی را هم برای او به ارمغان آورده است، از جمله جایزهٔ نمایشگاه SPECTRUM 50 شهر وست ونکوور در سال ۲۰۱۸.

برای دیدن عکس‌های بیشتر از این هنرمند صفحهٔ اینستاگرام و فیس‌بوک او را دنبال کنید:

www.instagram.com/saraacademy.art

www.facebook.com/saraAcademy.inc

نوشته مروری بر تاریخچهٔ محلهٔ قدیمی گس‌تاونِ ونکوور و ساعتِ بخارش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – ونکوور

عکس‌ها: گروه مردم‌نهاد «یکی هستیم»

سه سال پیش از طریق دوست و همکار گرامی‌مان، دکتر سارا جلالی، با مؤسسهٔ خیریه‌ای متفاوت در ونکوور آشنا شدیم که هرچند مدت کوتاهی از تأسیسش می‌گذشت، کارهایی بسیار متمایز و جالب توجه انجام داده بود. این مؤسسه‌ تمرکزش را روی فراهم آوردن امکاناتی برای بازی کودکانی قرار داده بود که بسیاری از آن‌ها امکان بازی کردن در محیطی مناسب را نداشتند. آن زمان گفت‌وگوی دکتر سارا جلالی با رضا مروستی یکی از پایه‌گذاران اولیهٔ این مؤسسه با استقبال ایرانیان ونکوور و ورای آن مواجه شد. حالا دیگر The Power of Play خیریه‌ای جاافتاده است و رضا مروستی و همکارانش در نقاط مختلف دنیا از جمله ایران زمین‌های بازی برای کودکانی ساخته‌اند که شاید هیچ‌وقت نمی‌توانستند در دوران کودکی از امکان بازی کردن در چنین فضاهایی بهره‌مند شوند. حال پس از سه سال، گفت‌وگوی کوتاهی با رضا مروستی داشتیم تااز آخرین پروژه‌های The Power of Play برایمان بگوید.

رضای عزیز با سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً کمی دربارهٔ تاریخچه و اهداف The Power of Play برایمان بگویید.

ممنون‌ام از وقتی که به من دادید. ما در The Power of Play، با لوازم بازیافتی زمین‌های بازی خلاقانه و پایداری برای بچه‌هایی می‌سازیم که به این زمین‌ها نیاز دارند. این مؤسسه در دسامبر ۲۰۱۶ پایه‌گذاری شد و از آن زمان ما ۱۶ زمین بازی در آفریقا، آسیا و آمریکای جنوبی ساخته‌ایم که زندگی بیش از ۱۳٬۰۰۰ نفر را تحت تأثیر قرار داده است.

بسیاری از مؤسسات خیریه ابعاد دیگری از زندگی افراد را تحت پوشش قرار می‌دهند، چه شد که شما تصمیم گرفتید به ساخت زمین‌های بازی برای بچه‌ها اقدام کنید؟

بازی نقشی حیاتی در رشد جسمی، روانی و احساسی کودکان ایفا می‌کند. از طریق بازی است که کودکان دنیای پیرامونشان را درک می‌کنند، با ضربات روحی کنار می‌آیند و خلاقیتشان را پرورش می‌دهند. در عین حال، اهمیت بازی کردن در بسیاری از کشورهای در حال توسعه و کمپ‌های پناه‌جویان نادیده گرفته شده است. به‌همین دلیل ما تصمیم گرفتیم روی این بخش تمرکز کنیم و فعالیت‌هایمان را در این زمینه انجام بدهیم.

زمین‌های بازی را چطور می‌سازید؟

زمین‌های بازی ما توسط خود کودکان آن محل طراحی می‌شود تا سلیقه‌شان در آن در نظر گرفته شده باشد و بدانند صدایشان اهمیت دارد. آن‌ها بهتر از هر کسی می‌دانند که دوست دارند چطور بازی کنند. برای همین از آن‌ها می‌خواهیم چیزهایی را که دوست دارند در زمین بازی داشته باشند برایمان نقاشی کنند. تیم طراحی و ساخت ما نقاشی‌های آن‌ها را به واقعیت بدل می‌کند. ما همیشه در ساخت زمین‌های بازی افراد محلی را مشارکت می‌دهیم تا این حس در آن‌ها به‌وجود بیاید که بخشی از این تغییرات در محیط زندگی‌ کودکانشان‌اند. وقتی مردم محلی در ساخت این زمین‌ها مشارکت می‌کنند، آن را مال خودشان می‌دانند و هم بیشتر از آن استفاده می‌کنند و هم بهتر از آن نگهداری می‌کنند.

مصالح مورد نیاز برای ساخت زمین‌های بازی را از کجا تأمین می‌کنید؟

ما همهٔ مصالح و نیروی کار مورد نیاز را از منابع محلی تأمین می‌کنیم تا اقتصاد منطقه را تقویت کنیم. تا جای ممکن از مواد بازیافت‌شده استفاده می‌کنیم تا سیاره‌ای را که در آن زندگی می‌کنیم تمیزتر کنیم، جرقه‌ای از خلاقیت در ذهن کودکان بزنیم و پایداری را در بین مردم محلی ترویج دهیم. 

شنیدیم به‌تازگی پروژه‌ای را در ایران انجام داده‌اید، لطفاً کمی دربارهٔ آن برایمان بگویید.

تازه‌ترین پروژهٔ ما ساخت زمین بازی در روستای بوئینگ جازموریان در استان کرمان بود که با همیاری گروه مردم‌نهاد «یکی هستیم» اجرا و افتتاح شد. در این پروژه، یک زمین بازی برای ۵۰۰ کودک این منطقه و روستاهای اطراف ساختیم. این زمین بازی مثل سرابی است در دل کویرِ بی‌آب و علف با این تفاوت که واقعی است و از بین نمی‌رود. ما برای ساخت این زمین ۳۰ اصله نخل را به آنجا منتقل کردیم و دورتادور زمین کاشتیم تا فضایی سایه‌دار ایجاد کنیم. همچنین در حال ساخت یک مرکز اجتماعات با همکاری شریک محلی‌مان در آنجا هستیم.

چه پروژه‌هایی در دست اجرا دارید؟

ما دو پروژهٔ زمین بازی جدید در دهکدهٔ امید (Hope) در رواندا و همچنین پرورشگاه/مدرسه در کاسسه، اوگاندا در دست اجرا داریم. همچنین ما پس از پروژهٔ بوئینگ جازموریان برای اولین بار کمی متفاوت با زمینه‌هایی که تاکنون کار کرده‌ایم، تصمیم به تأمین مواد غذایی برای مردم منطقه گرفتیم. در زمان اجرای پروژهٔ ساخت زمین بازی متوجه شدیم که مردم این منطقه بسیار محروم‌اند. با بررسی‌هایی که کردیم دریافتیم که می‌توانیم با ۱۴ دلار، ۱۰ کیلوگرم برنج، یک کیلوگرم عدس، یک گالن روغن و یک گالن رب گوجه‌فرنگی برایشان بخریم که این می‌تواند غذای یک خانوار را به‌مدت یک ماه تأمین کند.

به‌همین دلیل، کمپین جدیدی راه‌اندازی کرده‌ایم و هدفمان این است که کسی در آنجا گرسنه نخوابد. می‌خواهیم این پروژه را در سرتاسر جادهٔ ایرانشهر در آن منطقه پیاده کنیم. از همه دعوت می‌کنیم در این پروژه و همچنین پروژه‌های دیگر ما مشارکت کنند. کمک‌ها و حمایت‌های شما زندگی جدیدی برای بچه‌ها می‌سازد و بازی و شادی را به زندگی‌هایشان می‌آورد و همه‌مان می‌دانیم که شادی بچه‌ها واگیردار است! چه کاری بهتر از این می‌تواند باشد که دنیایمان را به جایی شادتر تبدیل کنیم و این با شادی بچه‌ها میسر می‌شود.

با آرزوی موفقیت هرچه بیشتر برای شما در پروژه‌های بی‌نظیرتان و سپاس از وقتی که به ما دادید.

نوشته رضا مروستی: شادی بچه‌ها واگیردار است! اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تعدادی از آثار عکاسی دکتر سارا جلالی، در گالری Silk Purse Arts Centre وست ونکوور در معرض نمایش و فروش قرار داده شده است. در این نمایشگاه که از سوی شورای هنرهای جامعهٔ وست ونکوور برگزار می‌شود، در کنار آثار دکتر سارا جلالی، آثار نقاشی هنرمند دیگری به نام باب آراکی به نمایش گذاشته شده است.

مراسم افتتاحیهٔ این نمایشگاه روز سه‌شنبه ۵ نوامبر از ساعت ۱۸ تا ۲۰ و با استقبال خوب بازدیدکنندگان برگزار شد. از جمله بازدید کنندگان روز نخست این نمایشگاه ریچارد استوارت، شهردار شهر کوکئیتلام، بود که خودش نیز از علاقه‌مندان به هنر عکاسی است.

دکتر سارا جلالی در متنی که به‌منظور معرفی خودش برای این نمایشگاه نوشته، گفته است که عکاسی را سه سال پیش و به‌طور اتفاقی زمانی که در روزی بارانی در ونکوور عکس گربه‌ای را در کنار گودال آبی که انعکاس تصویر درختان در آن پیدا بوده گرفته، آغاز کرده است. او این عکس را الهام‌بخش خودش دانسته و به‌همین دلیل نام آن را Inspiration گذاشته است. این هنرمند اضافه کرده است که این عکس موجب تغییر نوع زاویهٔ نگاهش به جهان اطراف شده است.

 از آن زمان تاکنون او عکس‌های زیادی از نقاط مختلف جهان گرفته و بیشتر عکس‌هایش، مناظر شهری، زیبایی‌های طبیعت و زوایای متفاوتی از دنیای پیرامون ما را به‌تصویر می‌کشد. عکس‌های این هنرمند تاکنون توسط چندین رسانهٔ کانادایی و همچنین رسانه‌های فارسی‌زبان ونکوور از جمله رسانهٔ همیاری منتشر شده است.

گفتنی است در نمایشگاه SPECTRUM 50 که در ماه مارس ۲۰۱۸ در همین گالری و توسط شورای هنرهای جامعهٔ وست ونکوور برگزار شد و آثار ۵۰ هنرمند ساکن این شهر با رسانه‌ها، سبک‌ها و سوژه‌های متفاوت، توسط هیئت گزینش انتخاب شد و در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفت، عکس Inspiration دکتر سارا جلالی از سوی بازدیدکنندگان به‌عنوان بهترین اثر شناخته شد و جایزه گرفت.

این نمایشگاه از ۵ تا ۲۴ نوامبر در گالری Silk Purse Arts Centre وست ونکوور در آدرس زیر برقرار است:

‎1570 Argyle Ave, West Vancouver, BC V7V 1A1

گزیده‌ای از عکس‌های دکتر سارا جلالی را می‌توان در وب‌سایت، صفحهٔ اینستاگرام و صفحهٔ فیس‌بوک‌ ایشان از طریق آدرس‌های زیر دید:

وب‌سایت: http://sara.photography

اینستاگرام: https://www.instagram.com/sarajalali.art

صفحهٔ فیس‌بوک: https://www.facebook.com/sarajalali.art

رسانهٔ همیاری برای این هنرمند آرزوی موفقیت روزافزون دارد.

عکس‌های بیشتری از این نمایشگاه را در اینجا ببینید:

نوشته گزارشی از افتتاحیهٔ نمایشگاه آثار عکاسی دکتر سارا جلالی در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر سارا جلالی – ونکوور

فرحناز ثمری هنرمند ایرانی ساکن ونکوور است که در مدت نه‌چندان طولانی حضورش در شهر ونکوور توانسته است در چندین نمایشگاه جمعی و انفرادی حضوری موفق داشته باشد و آثارش مورد استقبال مخاطبان کانادایی قرار بگیرد. گفت‌وگویی با ایشان ترتیب داده‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

سلام خانم ثمری لطف کنید مختصری خودتان را برای خوانندگان ما معرفی بفرمایید.

با سلام. فرحناز ثمری هستم. همسر و دو فرزند دارم، مدت ۹ سال است که به کانادا مهاجرت کرده‌ام و در حال حاضر مدیریت گالری/استودیوی خودم را در نورث ونکوور به‌عهده دارم.

از چه زمانی به کار نقاشی علاقه‌مند شدید؟

از همان دوران نوجوانی به نقاشی و هنر علاقه‌مند بودم. پس از اتمام دبیرستان، مثل خیلی از جوانان هم‌سن و سال خودم در آن زمان بدون هیچ علاقه‌ای و صرفاً به‌خاطر دل اطرافیان، رشتهٔ رادیولوژی را انتخاب کردم و جالب اینجاست که همیشه از دیدن خون و جراحت ترس داشتم. بعد از اتمام دوره، متوجه شدم که من هرگز نمی‌توانم در این زمینه موفق یا شاد باشم، حتی اگر بتوانم درآمد خوبی به‌دست بیاورم. تصمیم گرفتم به‌دنبال علاقه و عشق همیشگی‌ام که نقاشی بود بروم، بنابراین با کمال صراحت در برابر والدین و اطرافیانم اعلام کردم که می‌خواهم به‌دنبال هنر بروم و تمایلی به کار در بیمارستان ندارم. بدین ترتیب نقاشی را به‌طور جدی از سن ۲۲ سالگی شروع کردم و از آن زمان تا به امروز به‌طور مستمر ادامه داده‌ام. با ثبت نام در کلاس‌های دانشگاهی و کار با اساتید خوب و مطرحی همچون آقایان یعقوب عمامه‌پیچ، بابک اطمینانی، نصرت‌الله مسلمیان، دکتر سمیع‌آذر و جمال خرمی‌نژاد و بیشتر در سبک امپرسیونیسم / آبستره کارم را ادامه دادم و هم‌زمان به دانشکدهٔ هنرهای زیبا در دانشگاه تهران رفتم و در زمینهٔ مبانی هنر و دکوراسیون داخلی تحصیل کردم. کار تدریس نقاشی را از سال ۲۰۰۵ در کاخ موزهٔ نیاوران شروع کردم که تا به امروز هم ادامه داده‌ام. سال ۲۰۰۹ به‌همراه خانواده به کانادا مهاجرت کردم.

چه نمایشگاه‌هایی داشته‌اید؟ آیا به نقاشی در سبک خاصی علاقه‌مندید؟

علاوه بر داشتن ۲ نمایشگاه انفرادی و نمایشگاه‌های گروهی زیادی که در ایران داشتم، در کانادا و در همان بدو ورود در سال ۲۰۱۰ با انتخاب ژوری، نمایشگاهی از کار های من در Ferry Building Gallery  واقع در وست ونکوور برپا شد که با موفقیت خوب و چشمگیری همراه بود و برای من دلگرمی بزرگی بود؛ چیزی که من را برای ادامهٔ این راه مصمم‌تر کرد. در طی این مدت، به دانشگاه امیلی کار رفتم و در رشتهٔ نقاشی تحصیل کردم. تابحال شش بار به Art Battle کانادا دعوت شده ام، مسابقه‌ای که با حضور جمعیت به‌صورت زنده و به‌همراه ۴ گروه از هنرمندان به رقابت می‌‌پرداختیم و بایستی به‌مدت ۲۰ دقیقه یک نقاشی را تمام می‌کردیم که در نهایت هر بار با رأی مردم به مرحلهٔ نهایی راه پیدا کردم. سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ همراه با دوست هنرمندم سارا مهجوری به مسابقات Golden Brush Competition Canada دعوت شدیم که با ۴ گروه از هنرمندان دیگر در حضور جمعیت به‌صورت زنده و به‌مدت یک ساعت نقاشی می‌کشیدیم و بعد با رأی مردم برنده انتخاب می‌شد،که هر دو‌بار برنده شدیم و توانستیم عنوان قهرمانی و کاپ گلدن براش کانادا را تصاحب کنیم.

یک نمایشگاه انفرادی و بیش از ۸۰ نمایشگاه گروهی در کانادا داشته‌ام و همچنین در مزایده‌های حضوری (live auction) مطرح که بعضی از آن‌ها به‌نفع خیریه بوده، کارهایم به فروش رفته است. سال گذشته برای نمایش کارهایم به گالری Chali Rosso به‌همراه ۷ هنرمند مطرح کانادایی دعوت شدم که در آنجا سه تا از کارهایم با الهام از کارهای ماتیس در کنار کار اوریجینال او در این گالریِ معروف به‌نمایش در آمد که برای من دستاورد بزرگی در کار حرفه‌ای‌ام بود. بعضی از نقاشی‌های من به کلکسیونرهایی از کشورهای چین، بریتانیا، هلند، فرانسه، استرالیا، آمریکا و کانادا فروخته شده است.

نقاشی‌های من بیشتر به سبک امپرسیونیسم / آبستره و کاملاً بر اساس برداشت ذهنی خودم از طبیعت و سوژهٔ مورد نظرم بدون استفاده از عکس است. به‌عقیدهٔ من کارهای هر هنرمندی برگرفته از محیطی است که در آن زندگی می‌کند و طبعاً کارهای من هم بعد از آمدن به شهر زیبای ونکوور بیشتر به طبیعت گرایش پیدا کرد. به‌گفتهٔ منتقدان، کارهایم بیشتر به سبک جان ترنر، نقاش قرن ۱۹، نزدیک است. از سال گذشته، سبک کارم در فرمت آبستره و با گرایش به کوبیسم و با الهام از کارهای ماتیس و پیکاسو‌ تغییر کرده است و در حال حاضر روی مجموعه‌ای با عنوان Memory کار می‌کنم که در واقع پلی به گذشته و بیشتر فیگوراتیو است و قصد دارم بعد از اتمام آن، نمایشگاه انفرادی برگزار کنم.

سبکی که همیشه به آن علاقه‌مند بوده‌ام، امپرسیونیسم / آبستره است؛ در این سبک، کار می‌تواند آبستره محض نباشد، به‌طوری‌که بیننده می‌تواند موضوع را در کار تشخیص دهد.

فرحناز ثمری چقدر توانسته به آن چیزی که در زندگی مد نظرش بوده برسد؟

خوشحالم که به‌عنوان یک زن هنرمند ایرانی توانسته‌ام جایگاه خودم را در جامعهٔ هنری کانادا پیدا کنم .طبعاً هنوز تا رسیدن به آن چیزی که در زندگی مد نظرم بوده و است، به‌عنوان یک هنرمند راه درازی را در پیش دارم.

اگر دوباره به دنیا می‌آمدید، آیا باز هم نقاش می‌شدید؟

بدون هیچ تردیدی، می‌توانم بگویم بله. ولی اگر شانس این انتخاب را نداشتم، قطعاً موسیقی را انتخاب می‌کردم.

اگر قرار باشد یکی از کارهایتان را به‌عنوان بهترین کار معرفی کنید کدام‌یک را انتخاب می‌کردید؟

این سؤال مانند این است که بپرسید کدام فرزندت را بیشتر دوست داری. طبعاً هر کدام از کارهایم برایم تجربه‌ای جدیدی بوده و هر کدام از آن‌ها کلی خاطره و حس متفاوت به‌همراه داشته است.

بعضی از هنرمندان به مخاطب عام و مخاطب خاص در تولید کارهایشان توجه دارند. تا چه حد این مسئله برایتان اهمیت دارد؟ آیا کارهایتان را بر اساس نیازسنجی از مردم انجام می‌دهید یا چیزی است که در درون شماست؟

در طول مدت فعالیت هنری‌ام کارهایم را می‌توانم به سه بخش تقسیم کنم. در ایران با توجه به شرایط فرهنگی و اجتماعی، کارهایم مفهومی و فیگوراتیو بود و تحت تأثیر شرایط اجتماعی و سیاسی آن دوران. بخش دوم، بعد از مهاجرت به کاناداست و همان‌طور که پیش از این نیز اشاره کردم، طبعاً تحت تأثیر زیبایی شهر ونکوور نقاشی‌هایم بیشتر به سمت و سوی منظره در استایل آبستره متمایل شد. و نهایتاً از سال گذشته، باز همان‌طور که پیش‌تر گفتم، سبک کارهایم ناخودآگاه و به‌تدریج با الهام از کارهای پیکاسو و ماتیس به کوبیسم و اشکال هندسی متمایل شد. قطعاً برای هر هنرمندی نظر مخاطبان و به‌خصوص مخاطبان خاص مهم است. برای من هم قطعاً همین‌طور است ولی عشق و احساس خودم برای خلق کاری جدید همیشه در اولویت است.

اهل سفر و گردش هم هستید؟ متوجه شدم یکی از تابلوهایتان را در جلوی جمعی در مرکز شهر کشیدید. به‌نظر شما نقاش بهتر است در آتلیه و کارگاه بنشیند یا در فضای باز و جایی که مردم حضور دارند فعالیت کند؟

سفر را خیلی دوست دارم و اگر شرایط مناسب باشد، از هر فرصتی برای آن استفاده خواهم کرد. معتقدم که هر سفر تجربهٔ جدید و نابی به هنرمند می‌دهد و او را در مسیر هنری‌اش بالغ‌تر و پخته‌تر می‌کند. کشیدن نقاشی در حضور مردم برایم بسیار لذت‌بخش و هیجان‌انگیز است چرا که می‌توانم مستقیم با مخاطب در ارتباط باشم و‌نظراتشان را در حین کار بشنوم. خوشبختانه در ونکوور این شانس را داشته‌ام که بار‌ها در مسابقات یا برنامه‌هایی که در حضور مردم انجام می‌شده، دعوت شوم. تابستان سال گذشته به مراسم White Party که در کُول هاربر (Coal Harbour) و در حضور ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت شرکت‌کننده به‌همراه ۵ هنرمند دیگر دعوت شدم و توانستم نقاشی‌ای به ابعاد بزرگ را در مدت ۳ ساعت بکشم که تجربهٔ بسیار لذت‌بخشی بود.

تا چه حد در کارهایتان به ایرانی‌بودن اثر یا هنر ایرانی توجه دارید؟

زمانی که تصمیم به خلق اثر جدیدی می‌گیرم، بُعد زمان و مکان برایم مفهومی ندارد و خودم را محدود به هیچ منطقه یا نژادی نمی‌کنم.

اصولاً جایگاه جامعهٔ ایرانی ساکن ونکوور را در هنر و فرهنگ کانادا به‌خصوص شهر ونکوور، چگونه ارزیابی می‌کنید؟

متأسفانه استقبال جامعهٔ ایرانی از برنامه‌های هنری در شهر ونکوور و حتی در دنیای مجازی خیلی ناامیدکننده است. بیشترِ مخاطبان و خریداران تابلوهای من غیرایرانی‌اند.

بفرمایید خوانندگان ما چطور می‌توانند با شما تماس داشته باشند؟

برای تماشای کارهای من و همچنین شرکت در کلاس های آموزش نقاشی می‌توانند به گالری من در آدرس زیر مراجعه کنند و همین‌طور تعدادی از کارها را در وب سایت ببینند.

‎202-1515 ‎Pemberton Ave – North Vancouver

https://www.farahnazart.comm

info@farahnazart.com

با سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید.

نوشته فرحناز ثمری: برای خلق کاری جدید، عشق و احساس خودم همیشه در اولویت است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در این نمایشگاه که توسط شورای هنرهای جامعهٔ وست ونکوور، به‌مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس این شورا، از ۱۳ فوریه تا ۴ مارس در Silk Purse Arts Centre برگزار شد، آثار ۵۰ هنرمند با رسانه‌ها، سبک‌ها و سوژه‌های متفاوت، توسط هیئت گزینش انتخاب شد و در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفت. آثار ۵ هنرمند ایرانی هم در بین ۵۰ اثر برگزیده در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده بود.

پس از پایان کار نمایشگاه و شمارش آرای بازدیدکنندگان، عکس Inspiration‌ اثر دکتر سارا جلالی، هنرمند ایرانی-کانادایی، برندهٔ جایزهٔ اثر منتخب بازدیدکنندگان شد.

بیشتر عکس‌های دکتر سارا جلالی، مناظر شهری، زیبایی‌های طبیعت و زوایای متفاوتی از دنیای پیرامون ما را به‌تصویر می‌کشد و تاکنون توسط چندین رسانهٔ کانادایی و همچنین رسانه‌های فارسی‌زبان ونکوور منتشر شده است.

گزیده‌ای از عکس‌های ایشان را می توان در وب‌سایت، کانال رسمی اینستاگرام و صفحهٔ فیس‌بوک‌شان از طریق آدرس‌های زیر دید:

وب‌سایت: http://sara.photography

اینستاگرام: https://www.instagram.com/sarajalali.art

صفحهٔ فیس‌بوک: https://www.facebook.com/sarajalali.art

رسانهٔ همیاری این موفقیت را به ایشان تبریک می‌گوید و برایشان آرزوی موفقیت روزافزون دارد.

نوشته موفقیت هنرمند ایرانی-کانادایی در نمایشگاه SPECTRUM 50 در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بیست و پنجم ژانویه، شهر ونکوور شاهد گشایش نمایشگاهی با عنوان «مدرنیته در ایران» به همت خانم پانته‌آ حقیقی در مرکز پروژه‌های هنری گریفین در نورث ونکوور بود. این مراسم با حضور هنرمندان ایرانی و غیرایرانی برگزار شد. در افتتاحیهٔ این نمایشگاه هنرمندانی چون حسین امانت، محمد احصایی، پرویز تناولی حضور داشتند و همچنین آثار هنرمندان به‌نامی چون محمد احصایی، منیر شاهرودی فرمانفرمائیان، منصور قندریز، فریده لشایی، سیرک ملکونیان، بهمن محصص، فرامرز پیلارام، بهجت صدر، پرویز تناولی، محسن وزیری مقدم، و چارلز حسن زنده‌رودی که نقش عمده‌ای در نمایش زیباشناختی ایرانی در خلال رنسانس فرهنگی اواخر قرن بیستم داشته‌اند، به نمایش گذاشته شده است.

در این دوران، آثار هنرمندان با حفظ هویت هنر ایرانی، از هنر مغرب‌زمین نیز تأثیر پذیرفته است. از این حرکت به‌عنوان رویکردی نوسنتی یاد می‌شود. از پیشگامان این رویکرد، می‌توان از منصور قندریز، پرویز تناولی، محمد احصایی، منیر شاهرودی فرمانفرمائیان،‌ فرامرز پیلارام، چارلز حسین زنده‌رودی نام برد. در حال حاضر هنرمندانی چون بهمن محصص، فریده لشایی،‌ سیرک ملکونیان، بهجت صدر، و محسن وزیری‌ مقدم با الهام‌ گرفتن از هنر مغرب‌زمین، خط اتصالی به هنر هم‌عصران خود را در اروپا و آمریکای شمالی ترسیم می‌کنند.

بدون شک برگزاری نمایشگاه‌هایی از این دست در شهرمان ونکوور منجر به آشنایی هر چه بیشتر مردم با آثار هنرمندان و اندیشمندان ایرانی خواهد شد.

علاقه‌مندان می‌توانند تا نهم آوریل ۲۰۱۸، روزهای شنبه از ساعت ۱۲ ظهر تا ۵ عصر از این نمایشگاه دیدن کنند.

تصاویری از این نمایشگاه را در اینجا مشاهده کنید:

نوشته گزارشی از نمایشگاه هنری «مدرنیته در ایران» از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۸ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

میترا بشاش، دکتر سارا جلالی، سایه سعد، نیکی کاتوزیان و مُنا کیا هنرمندان ایرانی‌ای هستند که آثارشان در بین آثار برگزیده برای نمایش در SPECTRUM 50 به نمایش گذاشته خواهد شد.

مراسم افتتاحیهٔ این نمایشگاه روز سه‌شنبه، ۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۸، از ساعت ۶ تا ۸ شب برگزار خواهد شد.

به اثری که بیشترین آرای بازدیدکنندگان را به خود اختصاص دهد، جایزه‌ای تعلق خواهد گرفت.

آغاز:  سه‌شنبه، ۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۸

پایان: یکشنبه، ۴ مارس ۲۰۱۸

مکان: Silk Purse Arts Centre

ساعات بازدید از ساعت ۱۲ تا ۱۶ هر روز

آدرس: 1570‎ Argyle Ave, West Vancouver, BC V7V 1A1

اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه را در اینجا بخوانید.

تصاویری از افتتاحیهٔ این نمایشگاه را در اینجا ببینید:

نوشته نمایش آثار پنج هنرمند ایرانی در نمایشگاه SPECTRUM 50 اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از سری مطالب گروه funcouver (گشت و گذار در ونکوور) در فیس‌بوک

بهترین سرگرمی در روزهای تعطیلی پیش رو، قدم‌زدن در فضاهای چراغانی‌شدهٔ شهر است. این فضاها برای همه و به‌خصوص برای بچه‌ها بسیار دیدنی‌اند. تعدادی از پارک‌ها و خانه‌های زیبای شهر را که هنرمندانه چراغانی ‌شده‌اند، در زیر معرفی می‌کنیم. ورودی آن‌ها رایگان است اما پیشنهاد می‌شود برای حمایت از مؤسسات خیریه‌ای که آن‌ها پیشنهاد می‌کنند، بسته به وسعتان مبلغی را پرداخت کنید.

شهر برنابی Burnaby

– دهکدهٔ میراث برنابی Burnaby Heritage Village قطعاً یکی از بهترین و زیباترین مکان‌هایی است که شما و خانوادهٔ عزیزتان وقت خوشی را می‌توانید در آنجا سپری کنید.

شهر پورت کوکئیتلام Port Coquitlam

– این خانه را به‌دلیل چراغانی زیبا، معجزهٔ خیابان ری (Miracle on Rae street) می‌نامند:

‎3313 Rae St., Port Coquitlam

فیلم کوتاهی که توسط خانم لیلا بزرگ‌نژاد از این خانه گرفته شده را می‌توانید در اینجا تماشا کنید:

شهر کوکئیتلام Coquitlam

– تونل ۱٫۲ کیلومتری پوشیده شده از ۱۰۰٬۰۰ چراغ نورانی تا ۱۸ ژانویه در شهر کوکئیتلام در کنار دریاچهٔ لافارج برقرار است. گفته می‌شود این تونل طولانی‌ترین تونل کریسمس در دنیاست.

شهر ونکوور Vancouver

– استنلی پارک برای بیستمین سال متوالی با بیش از ۳ میلیون چراغ بسیار زیبا تزئین شده است و شما می‌توانید پیاده در این فضای زیبا قدم بزنید یا به‌ازای پرداخت مبلغی سوار قطار شوید. دیدن چراغانی‌ها رایگان است، گرچه پیشنهاد می‌شود برای کمک به صندوق نجات‌یافتگان آتش‌سوزی، مبلغی پرداخت شود.

– بزرگ‌ترین درخت کریسمس استان بی‌سی روبه‌روی آرت گالری برپاست. بلندی این درخت بیش از ۲۴ متر است و ظاهراً از درخت تقریباً ۲۳ متری در راکفلر سنتر شهر نیویورک هم بلندتر است.

– اگر می‌خواهید عکس کریسمسی زیبایی داشته باشید، شاید چراغ‌های رنگارنگ بیمارستان سنت پال در خیابان بورارد مکانی ایده‌آل برای شما باشد.

– خیابان رابسون، خیابانی زیبا برای پیاده‌روی و خرید است. شما می‌توانید پس از پیاده‌روی و خرید در یکی از رستوران‌ها یا کافه‌های پرطرفدار خستگی در کنید یا برای اسکیت‌سواری به میدان رابسون بروید.

نورث شور

– در انتهای خیابان ۲۵ام مارین درایو وست ونکوور جشنوارهٔ نور دان‌دِرِیْو (Dundarave Festival of Lights) مکانی دیدنی و زیبا در کنار آب است که اهالی وست ونکوور می‌توانند از آن لذت ببرند.

– دهکدهٔ پارک رویال جنوبی هر ساله بسیار زیبا چراغانی می‌شود. این مجموعه که شامل فروشگاه، رستوران و کافه‌های متعددی است، همیشه مکانی مناسب برای دیدن دوستان و آشنایان است.

– با بیش از ۱۰۰ هزار چراغ و دیگر تزئینات هنرمندانه، این خانه شخصی مقصد زیبایی برای ساکنان نورث ونکوور به‌خصوص کودکان عزیز است:

‎4967 Chalet Place, North Vancouve

نوشته راهنمای بازدید بیش از ۱۰ فضای زیبای نمایش نور کریسمس در سطح شهر ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر سارا جلالی با حضور در جشنوارهٔ لاله‌های چیلی‌واک، این لاله‌ها را به تصویر کشیده است تا کلکسیون عکس‌های جذابش از طبیعت بکر بریتیش کلمبیا را تکمیل کند. عکس‌های دیگر ایشان را در صفحهٔ فیس‌بوک و کانال اینستاگرامشان ببینید.

با سپاس از ایشان که این عکس ها را در اختیار ما گذاشته‌اند، آن‌ها را با شما به اشتراک می‌گذاریم.

نوشته عکس‌هایی از لاله‌های ویژهٔ ۱۵۰ سالگی کانادا که گلبرگ‌هایشان به‌شکل پرچم کاناداست اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.