تالین ساهاکیان – آلمان

خوک‌ها

بسیاری از مردم با دیدن تصاویر خوک‌هایی که در گل‌ولای غلت می‌خورند فکر می‌کنند خوک‌ها موجوداتی کثیف و ابله‌اند، در حالی‌که آن‌ها برای خنک‌کردن بدن خود، محافظت از پوست حساسشان در برابر آفتاب و همچنین، رهایی از انگل‌های پوستی حمام گل‌ولای می‌گیرند و اتفاقاً به تمیزی محل خواب خود بسیار اهمیت می‌دهند. آن‌ها بسیار اجتماعی و برخلاف تصور عامهٔ مردم، بسیار باهوش‌اند. تست‌های هوش نشان می‌دهند خوک‌ها می‌توانند باهوش‌تر از سگ‌ها و حتی شامپانزه‌ها باشند. برخی از روان‌شناسان بر این باورند که قابلیت شناختی (cognitive ability) یک خوک در حد یک بچهٔ سه‌ساله است، ولی به‌نظر نمی‌رسد داشتن ضریب هوشی و پتانسیل عاطفی و فکری بالا برای حیوانی که برای گوشتش پرورش داده می‌شود، یک مزیت باشد! 

زندگی خوک‌ها در دامداری‌های صنعتی

حدود یک میلیارد خوک پرورشی در دنیا وجود دارد. خوک‌های پرورشیِ صورتی‌رنگ از نوادگان گراز وحشی‌اند که هزاران سال پیش توسط انسان اهلی شدند و عمدتاً برای گوشتشان پرورش داده می‌شوند. طول عمر طبیعی خوک‌ها ۱۵ سال است، ولی اینجا قرار نیست کسی به مرگ طبیعی بمیرد. خوک‌های پرورشی را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: خوک‌های ماده که برای زادووَلد به‌کار می‌روند و در سن ۳ تا ۵ سالگی به کشتارگاه فرستاده می‌شوند و خوک‌هایی که فقط برای گوشت پرورش داده می‌شوند و در ۶ ماهگی به کشتارگاه فرستاده می‌شوند. در دامداری‌های صنعتی، زندگی کوتاه هر دو گروه طاقت‌فرساست. هر دو از ساده‌ترین لذت‌های زندگی مانند حمام آفتاب، حمام گل‌ولای، رابطهٔ اجتماعی طبیعی با همنوعان، بازی و حرکت و کشف دنیای اطراف، لانه‌سازی و حتی هوای آزاد محروم‌اند. در دامداری‌های صنعتی اثری از سبزه و کاه و گل‌ولای و آفتاب نیست. خوک‌ها در اصطبل‌های بتونی که کف آن با آهن یا پلاستیک پوشانده شده است، روز را شب و شب را روز می‌کنند. کف اصطبل معمولاً مشبّک است طوری که ادرار و مدفوع حیوانات مستقیماً به کانال فضولات می‌ریزد. هوای این اصطبل‌ها چنان بدبو و پر از آمونیاک است که حتی فعالان حقوق حیواناتی که به‌صورت مخفیانه وارد این دامداری‌ها می‌شوند تا وضعیت خوک‌ها را ثبت کنند، بیشتر از چند دقیقه نمی‌توانند در آنجا بمانند. این اصطبل‌ها برای موجودات باهوشی مانند خوک‌ها چنان خسته‌کننده‌اند که تمام آن‌ها علایم افسردگی و آشفتگی شدید را نشان می‌دهند و از روی درماندگی مرتب همدیگر را گاز می‌گیرند (مخصوصاً در قسمت دُم). برای آنکه پیامدهای ناشی از این گازگرفتگی‌ها را کم کنند، در هفتهٔ اول پس از تولد، دندان‌های نیش آن‌ها را می‌برند و دم آن‌ها را کوتاه می‌کنند. علاوه بر این، چون گوشت خوک‌های نر بالغ بوی بدی می‌دهد، در همان هفتهٔ اول بیضه‌های خوک‌های نر را هم می‌برند. تمام این عمل‌ها بدون بی‌حسی انجام می‌شود و درد فیزیکی و روحی ناشی از آن‌ها تا مدت‌ها با خوک‌ها باقی می‌ماند.

زندگی خوک‌های ماده در دامداری‌های صنعتی

خوک‌های ماده را ممکن است در اصطبل‌های شلوغ و در گروه‌های چندتایی نگهداری کنند یا آن‌ها را برای بیشتر یا همهٔ عمر در جعبه‌های تکی نگه دارند. آن‌ها در حدود ۵ ماهگی به بلوغ می‌رسند و در فاصله‌های بین ۱۸ تا ۲۴ روز تخمک آزاد می‌کنند و آمادگی باردارشدن را دارند. در این زمان دامداران با روش تلقیح مصنوعی اسپرم خوک نر را وارد رحم آن‌ها می‌کنند. دورهٔ بارداری حدود ۱۱۴ روز و دورهٔ شیردهی به بچه‌ها حدود ۵ هفته طول می‌کشد. به‌عبارت دیگر، هر خوک می‌تواند سالانه به‌طور متوسط ۲٫۵ بار زایمان کند و هر بار تا ۱۰ بچه به دنیا آورد. در بیشتر دامداری‌های دنیا خوک‌های ماده تمام دوران بارداری و شیردهی خود را در جعبه‌های تکی مخصوصی می‌گذرانند که حتی تصور آن برای ما غیرممکن است.

جعبه‌های بارداری

این جعبه‌ها با ابعاد حدودی ۲ متر در ۶۰ سانتیمتر‌ آن‌قدر تنگ‌اند که مخصوصاً با بزرگ‌شدن شکم خوک‌ها، آن‌ها حتی نمی‌توانند به پهلو که حالت طبیعی خوابیدن خوک‌هاست بخوابند و مجبور می‌شوند روی شکمشان بخوابند. در سال‌های اخیر استفاده از جعبه‌های بارداری در برخی کشورها و برخی از ایالت‌های آمریکا ممنوع شده است. در این کشورها و ایالت‌ها قانون توصیه می‌کند خوک‌های باردار در جعبه‌های بزرگ‌تر و به‌صورت گروه‌های چندتایی نگهداری شوند، چیزی که هنوز تا شرایط خوب فرسنگ‌ها فاصله دارد ولی به‌هر حال از گیرکردن در یک جعبهٔ انفرادی کوچک‌تر از سایز بدن، آن هم برای ۱۱۴ روز در هر نوبت بارداری بهتر است. توجیه دامداری صنعتی برای ادامهٔ استفاده از این جعبه‌ها آن است که زندانی‌کردن خوک‌های مادر در این سلول‌های انفرادی از کشمکش و برخوردهای فیزیکی میان آن‌ها جلوگیری می‌کند. پرسشی که صاحبان صنعت دامداری علاقه‌ای به پرداختن به آن نشان نمی‌دهند، این است که چه نوع شرایطی سبب می‌شود این حیوانات تا این حد مستأصل و آشفته باشند و چرا به‌جای حبس‌کردن این حیوانات در سلول‌های انفرادی، نباید شرایط زندگی آن‌ها را بهتر کرد؟ گذشته از این، چه چیزی جز طمع برای پرورش بیشترین تعداد ممکن حیوان در کمترین فضای ممکن، فضای فوق‌العاده کوچک این قفس‌ها را توجیه می‌کند؟

جعبه‌های شیردهی

چند روز پیش از آنکه خوک‌های ماده زایمان کنند، آن‌ها را به جعبه‌های دیگری به نام «جعبه‌های شیردهی» منتقل می‌کنند که از دو قسمت تشکیل می‌شوند: قسمتی که مادر در آن می‌خوابد و قسمتی که بچه‌ها در آن‌اند. اولین سؤالی که با دیدن ساختار این جعبه‌ها به ذهن هر کسی خطور می‌کند این است که چرا قسمت مادر از قسمت بچه‌ها جداست؟ 

در محیط‌های طبیعی، خوک ماده پیش از زایمان چاله‌ای به اندازهٔ بدن خود در زمین حفر می‌کند و آن را با شاخه‌های کوچک، علف و برگ پر می‌کند. سپس در قسمت وسط آن، نرم‌ترین بستر ممکن را می‌سازد و در پایان، چاله را با شاخه‌های بزرگ می‌پوشاند. او در این چاله زایمان می‌کند و بچه‌ها هفته‌های اول را روی این بستر نرم می‌گذرانند. اگر خوک مادر سهواً روی بچه‌ای بیفتد، فضای خالی بین برگ‌ها و علوفه از له‌شدن بچه جلوگیری می‌کند. در دامداری صنعتی، بستر نرمی‌ وجود ندارد، هر چه هست، بتون است و فلز و پلاستیک مشبّک. اگر مادر هنگام خوابیدن روی بچه‌ای قرار بگیرد، بچه عملاً له می‌شود. فراهم‌کردن بستر نرم از پوشال و کاه و علف و برگ هزینهٔ زیادی دارد و از مخیلهٔ دامداری صنعتی خارج است. آن‌ها برای آنکه این تلفات را به حداقل برسانند، کاری می‌کنند که بچه‌ها کلاً در سلول جدایی باشند. 

خوک‌های ماده چه در سلول‌های انفرادی باشند و چه در سلول‌های چندتایی، در نتیجهٔ نداشتن تحرک به‌شدت بیمارند. درد و مشکلات ماهیچه‌ها، پوکی استخوان و مشکلات قلبی از پیامدهای این نوع زندگی است. آن‌ها پس از چند نوبت زایمان چنان فرسوده می‌شوند که دیگر برای صنعت دامداری اقتصادی نیستند و به کشتارگاه فرستاده می‌شوند تا خوک‌های مادهٔ جوان‌تر جای آن‌ها را بگیرند.

زندگی خوک‌های گوشتی در دامداری‌های صنعتی

خوک‌های گوشتی، شامل خوک‌های نر و خوک‌های ماده‌ای‌اند که لازم نیست زادووَلد کنند و فقط برای تولید گوشت پرورش داده می‌شوند. این خوک‌ها پنج هفتهٔ اول را با مادر خود می‌گذرانند و پس از آن معمولاً به اصطبل‌هایی برده می‌شوند که در آن‌ها خوک‌ها در گروه‌های چندتایی نگهداری می‌شوند. آن‌ها چند ماه به میله‌های سلولشان چشم می‌دوزند تا روز کشتارگاه فرا برسد.

کشتار خوک‌ها

اگر چه قانون در کشورهای پیشرفته کشتارگاه‌ها را موظف می‌کند خوک‌ها را قبل از کشتن گیج و بی‌حس کنند، حتی آمار رسمی‌ این کشورها نشان می‌دهد نه‌تنها تعداد زیادی از خوک‌ها به‌درستی گیج نمی‌شوند، بلکه تعدادی از آن‌ها به‌صورت زنده در دیگ‌های آب جوش که مخصوص کندن موهای آن‌ها بعد از ذبح است، انداخته می‌شوند. برای ایجاد گیجی معمولاً از روش مسمومیت با گاز یا روش شوک الکتریکی استفاده می‌شود. در روش مسمومیت با گاز، چند خوک وحشت‌زده را که سعی دارند فرار کنند به‌زور وارد محفظه‌ای می‌کنند و سپس محفظه را با گاز دی‌اکسید کربن پر می‌کنند. فیلم‌های ثبت‌شده از مراحل این نوع گیجی نشان می‌دهند که خوک‌ها برای چند دقیقه برای رسیدن به هوا و رهایی از محفظه به‌شدت جیغ می‌کشند و خود را به دیواره‌های محفظه می‌زنند و زخمی‌ می‌کنند. در روش گیجی با شوک، کارگران کشتارگاه با یک دستگاه به مغز خوک‌ها شوک الکتریکی می‌دهند. چون حیواناتِ ترسیده سعی می‌کنند فرار کنند، احتمال زیاد وجود دارد که شوک به محل درست زده نشود و وارد مغز نشود. در این صورت، شوک نه‌تنها مؤثر نخواهد بود بلکه باعث درد و فلجی حیوانی می‌شود که هنوز هوشیار است. قانون، کشتارگاه‌ها را موظف می‌کند از گیج‌شدن حیوانات مطمئن شوند و در صورت نیاز حیوانات را دوباره گیج کنند، ولی کشتارگاه‌ها چنان شلوغ‌اند و مدت‌زمانی که هر کارگر برای گیج‌کردن هر حیوان دارد، چنان کوتاه است که آن‌ها وقت یا تمایل کافی برای حصول اطمینان از گیجی حیوانات یا حتی گیج‌کردن مجدد حیواناتی که مشخص است به درستی گیج نشده‌اند، نشان نمی‌دهند.

نوشته وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی – قسمت سوم، خوک‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تالین ساهاکیان – آلمان

مرغ‌ها

مرغ‌هایی که امروزه برای تولید تخم و گوشت پرورش داده می‌شوند، از بستگان نزدیک مرغ سرخ جنگلی (Gallus gallus یا Red jungle fowl) هستند که احتمالاً حدود ۴۰۰۰ سال پیش توسط بشر اهلی شدند. 

مرغ‌ها موجوداتی کنجکاو و بسیار جالب‌اند. آن‌ها قادرند موضوعات ذهنی پیشرفته را بفهمند، از تجربه‌های همنوعان خود بیاموزند و به‌دلایل منطقی خواسته‌های خود را کنترل کنند. آن‌ها حتی دارای دانش فرهنگی‌اند و آن را به نسل‌های بعد منتقل می‌کنند.

مرغ‌ها روابط علت-معلولی را خوب می‌فهمند و می‌توانند وجود چیزی را که پنهان شده است، درک کنند. این قابلیت حتی در کودکان خردسال وجود ندارد. آن‌ها برای اعلام شرایط مختلف مانند رضایت، نزدیک‌شدن خطر و غیره از ۳۰ نوع آوای مختلف استفاده می‌کنند. مرغ‌های مادر، وقت را از دست نمی‌دهند و این آواها را حتی قبل از درآمدن جوجه‌ها از تخم به آن‌ها یاد می‌دهند. آن‌ها در حالی که روی تخم‌های خود می‌نشینند به آرامی قدقد می‌کنند، جوجه‌ها هم قبل از درآمدن از تخم با مادر و خواهران و برادران خود صحبت می‌کنند!

در طبیعت، مرغ‌ها بیشتر عمر خود را در جمع گروه خود می‌گذرانند. آن‌ها از کاوش زمین برای پیداکردن غذا، گرفتن حمامِ گردوخاک و بیتوته‌کردنِ دسته‌جمعی روی درختان لذت می‌برند. مرغ‌های مادر، به‌دقت از فرزندان خود مراقبت می‌کنند؛ آن‌ها، پنج بار در ساعت تخم‌های خود را می‌چرخانند تا آن‌ها را گرم نگه دارند و برای آنکه در محلی امن تخم بگذارند، حاضرند روزهای متوالی از خوردن غذا و آب صرف‌نظر کنند. آن‌ها آسایش خود را فدای امنیت فرزندان خود می‌کنند.

علاوه بر وابستگی به فرزندان، مرغ‌ها با اعضای گروه خود نیز روابط دوستانه و صمیمانه دارند و از بودن در کنار آن‌ها لذت می‌برند.

طول عمر طبیعی مرغ‌ها بسته به نژاد بین ۶ تا ۱۰ سال است. اما در مرغداری‌ها بر مرغ‌ها چه می‌گذرد؟

مرغ‌های تخم‌گذار

مرغ‌های تخم‌گذار به نژادهایی از مرغ گفته می‌شود که برای تولید تخم‌ پرورش داده می‌شوند، یعنی ژن‌های آن‌ها را طوری دست‌کاری کرده‌اند که هر سال تعداد زیادی تخم بگذارند.

ولی تخم‌مرغ چیست؟ تخم‌مرغ چیزی نیست جز تخم قاعدگی مرغ‌ها. اگر مرغ‌ با خروسی رابطهٔ جنسی داشته باشد، این تخم‌ها نطفه‌ دارند و می‌توانند تبدیل به جوجه شوند و اگر پای خروسی در میان نباشد، تخم‌ها بدون نطفه خواهند بود و هرگز تبدیل به جوجه نمی‌شوند. تخم‌مرغ دقیقاً مانند تخمکی است که خانم‌ها به‌صورت ماهیانه آزاد می‌کنند و تنها در صورتی که با اسپرم بارور شود، تبدیل به جنین می‌شود. با این تفاوت که در انسان‌ها مراحل رشد جنین، در داخل رحم مادر و در مرغ‌ها در خارج از بدن مادر صورت می‌گیرد. مرغ جنگلی قرمز که فامیل درجهٔ یک مرغ‌های پرورشی است، هر سال و فقط در بهار بین ۷ تا ۱۰ تخم می‌گذارد و اگر اتفاقی برای تخم‌هایش بیفتد، می‌تواند یک نوبت دیگر تخم‌گذاری کند. به‌عبارت دیگر، بستگان مرغ‌ها در طبیعت هر سال حداکثر ۲۰ تخم می‌گذارند. این مرغ‌ها حدود ۲۱ روز روی تخم‌ها می‌نشینند و به‌ندرت لانه را ترک می‌کنند، حتی برای خوردن یا آشامیدن.

اما بر مرغ‌های تخم‌گذار در مرغداری‌های صنعتی چه می‌گذرد؟

۱- به دنیا آمدن:

زندگی مرغ تخم‌گذار، در ماشین جوجه‌کشی آغاز می‌شود. در واقع، هرازچندگاهی مرغ‌های تخم‌گذار را با تلقیح مصنوعی باردار می‌کنند و تخم‌های نطفه‌دار آن‌ها را جمع می‌کنند و به ماشین‌های جوجه‌کشی در مراکز تولید «مرغ تخم‌گذار» منتقل می‌کنند تا مرغ‌های تخم‌گذار جدید به بازار ارائه کنند! در اینجا هزاران جوجه به‌فاصلهٔ چند ساعت از هم به دنیا می‌آیند و به‌صورت اتوماتیک از نقاله‌ای به نقاله‌ای دیگر منتقل می‌شوند. اولین دستگاه، پوسته‌های تخم‌ها را از جوجه‌ها جدا می‌کند و آن‌ها را دور می‌ریزد. جوجه‌هایی که هنوز از تخم در نیامده‌اند معمولاً همراه پوسته‌ها در سطل زباله انداخته می‌شوند.

۲-کشته‌شدن جوجه‌های نر:

جوجه‌های جداشده از پوسته، بر روی نقاله‌ای قرار می‌گیرند و به مرحلهٔ بعدی هدایت می‌شوند، مرحله‌ای که کمتر مصرف‌کننده‌ای در مورد آن چیزی می‌داند: جوجه‌های نر نمی‌توانند تخم بگذارند و چون از نژاد تخم‌گذارند به‌سرعتِ مرغ‌های گوشتی وزن اضافه نمی‌کنند و پروارکردن آن‌ها نیاز به هزینه و وقت بیشتری دارد. به‌همین دلیل بزرگ‌کردن این جوجه‌ها «اقتصادی» نیست و باید نابود شوند. در این مرحله، چند کارگر با سرعتی باورنکردنی جوجه‌های نر و ماده را از هم جدا می‌کنند و جوجه‌های نر را زنده و مستقیماً در سطل‌های زباله می‌اندازند تا جان بکنند یا خفه شوند یا آن‌ها را در دستگاه جوجه‌چرخ‌کن می‌اندازند که جوجه‌های زنده را چرخ می‌کند. خروجی این دستگاه معمولاً به مرغ‌های مرغداری‌ها خورانده می‌شود.

۳- انتقال به تولیدی‌های تخم‌مرغ:

جوجه‌های ماده واکسینه می‌شوند، داخل صندوق‌ها ریخته می‌شوند و سپس به مراکز نگهداری از مرغ‌های تخم‌گذار یا تولیدی‌های تخم‌مرغ فرستاده می‌شوند. اصطبل‌هایی بسیار شلوغ…

۴- بریده‌شدن نوک:

زندگی مرغ‌های پرورشی حتی ذره‌ای با آنچه طبیعت برای یک مرغ در نظر گرفته است، سازگاری ندارد. این مرغ‌ها نه‌تنها از انجام ساده‌ترین کارها مانند جستجو برای غذا در خاک یا بیتوته‌کردن که یک مرغ در طبیعت انجام می‌دهد و از آن‌ها لذت می‌برد محروم‌اند، بلکه در قفس‌ها یا اصطبل‌های پرازدحام حتی امکان راه‌رفتن، بازکردن یا تکان‌دادن بال‌ها را هم ندارند. این حیوانات حتی از نور طبیعی و هوای آزاد هم بهره‌ای نمی‌برند. تمام این حیوانات به‌شدت افسرده و مضطرب‌اند و از روی درماندگی مرتب به همدیگر نوک می‌زنند و همدیگر را زخمی می‌کنند. برای کم‌کردن تلفات ناشی از این نوک‌زدن‌ها، چند روز پس از به‌دنیا‌آمدن جوجه‌ها، قسمتی از نوک آن‌ها با استفاده از دستگاهی که تیغه‌ای داغ دارد چیده می‌شود. با توجه به اینکه نوک مرغ‌ها دارای پایانه‌های عصبی و رگ است، این کار باعث درد فراوان می‌شود و گاهی مرغ‌ها تا آخر عمر از پیامدهای آن رنج می‌کشند. چون جوجه‌های گوشتی، در چندهفتگی به کشتارگاه فرستاده می‌شوند، قبل از آنکه نوک آن‌ها ترمیم شود کشته می‌شوند، ولی در مورد مرغ‌های تخم‌گذار که عمر طولانی‌تری دارند، عمل چیدن نوک بین هفتۀ دوازدهم و پانزدهم زندگی مرغ‌ها تکرار می‌شود.

۵- بلوغ و تخم‌گذاری

مرغ‌ها بسته به نژاد در سن ۴ تا ۶ ماهگی به بلوغ می‌رسند و شروع به تخم‌گذاری می‌کنند، ولی تخم‌گذاری این مرغ‌ها با تخم‌گذاری بستگان آن‌ها که در جنگل ساکن‌اند، بسیار متفاوت است. این مرغ‌ها طوری به‌اصطلاح «اصلاح نژادی» شده‌اند که در سال بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ عدد تخم می‌گذارند. وقتی این تعداد را با حداکثر ۲۰ عدد تخمی که خواهرانشان سالانه در طبیعت می‌گذارند مقایسه کنیم، شاید بتوانیم تا حدودی درک کنیم بر این حیوانات نگون‌بخت چه می‌گذرد. حتی تا سال‌های ۱۹۲۰، هر مرغ پرورشی سالانه بین ۸۰ تا ۱۵۰ عدد تخم می‌گذاشت. در فاصلهٔ تنها یک قرن تعداد تخم‌ها به دو یا سه برابر رسیده است. آن‌ها در طول حدود یک‌سال این تعداد تخم را می‌گذارند و در این فاصله معمولاً در فضایی بسیار تنگ نگهداری می‌شوند. آن‌ها نه‌تنها جای کافی برای راه رفتن ندارند بلکه حتی نمی‌توانند بال‌های خود را باز کنند. از آنجا که این مرغ‌ها در قفس‌ها نگهداری شوند، پاهای آن‌ها در نتیجهٔ ایستادن مداوم بر روی سیم‌ها و میله‌ها زخمی می‌شود و آن‌ها باید تا روزی که به کشتارگاه فرستاده می‌شوند، روی همین زخم‌ها و همین میله‌ها بایستند.

۶- پایان مرغ‌های تخم‌گذار:

پس از یک‌سال تخم‌گذاری، استخوان‌های مرغ‌ها به‌دلیل دفع کلسیم برای تولید آن‌همه تخم‌ به‌شدت تحلیل می‌رود و آن‌ها به سختی می‌توانند روی پای خود بایستند. از طرف دیگر، تعداد و کیفیت تخم‌ها مرتب کاهش پیدا می‌کند. در این مرحله معمولاً آن‌ها را به کشتارگاه می‌فرستند ولی بسته به استراتژی مرغداری، ممکن است از روشی به‌نام «پَرریزی اجباری» استفاده کنند و آن‌ها را برای یک دورهٔ تخم‌گذاری دیگر «بازیافت» کنند. اما «پرریزی اجباری» چیست؟ مرغ‌هایی که در شرایط طبیعی‌تر زندگی می‌کنند، معمولاً در فصل سرما پرهایشان را از دست می‌دهند و پرهای جدید در می‌آورند. در این فاصله، آن‌ها تخمی نمی‌گذارند و بدن آن‌ها روی گرم‌ماندن و رشد پرهای جدید تمرکز می‌کند. این سبب می‌شود که نیروی زادوولدِ آن‌ها بازیافت شود و پس از دورهٔ پرریزی، آن‌ها تخم بیشتری بگذارند. در مرغداری‌های صنعتی این پرریزی اتفاق نمی‌افتد چون اصولاً در آنجا نور و سرما و گرما و تابستان و زمستانی وجود ندارد. به‌همین دلیل، مرغداران برای ایجاد «پرریزی اجباری» به‌روش غیرانسانی دیگری رو می‌آورند. آن‌ها به‌مدت ۵ تا ۱۴ روز به مرغ‌ها غذا نمی‌دهند و حتی دسترسی به آب را محدود می‌کنند. در این مدت تمام پرهای مرغ‌ها می‌ریزد و تعدادی از مرغ‌ها می‌میرند، ولی مرغ‌هایی که زنده می‌مانند برای مدتی دوباره تخم نسبتاً زیاد (نه به‌اندازهٔ سابق) و باکیفیت می‌گذارند. برخی از مرغداران عمل «پرریزی اجباری» را برای دو تا سه بار تکرار می‌کنند. کسانی که در تولیدی‌های تخم‌مرغ در ایران کار کرده‌اند خوب می‌دانند که این روش از دهه‌ها پیش تا چه اندازه در میان مرغداران ایرانی محبوب و رایج بوده است.

مرغ‌های گوشتی

مرغ‌های گوشتی به نژادهایی از مرغ‌های پرورشی گفته می‌شود که بسیار سریع وزن اضافه می‌کنند. این مرغ‌ها هم مانند مرغ‌های تخم‌گذار در ماشین جوجه‌کشی چشم به دنیای تاریکشان باز می‌کنند. آن‌ها واکسینه می‌شوند و به مراکز پرورش گوشت منتقل می‌شوند، اصطبل‌هایی بسیار شلوغ به‌دور از نور آفتاب و هوای آزاد و خاک و هر چیزی که رنگی از طبیعت داشته باشد. در بیشتر تولیدی‌ها نوک مرغ‌های گوشتی نیز در روزهای اول پس از تولد چیده می‌شود.

این مرغ‌ها باید بخورند و بخورند و بخورند و وزن اضافه کنند. آن‌ها حتی از نعمت تاریکی و خوابیدن محروم‌اند. مرغداران با روشن‌گذاشتن نورهای خیره‌کننده در همهٔ ساعات شبانه‌روز کاری می‌کنند که آن‌ها نتوانند بخوابند بلکه در کل شبانه‌روز بیدار باشند و غذا بخورند.

آن‌ها طوری تغییر ژنتیکی داده شده‌اند و طوری نگهداری و تغذیه می‌شوند که در حدود ۴۲ روزگی به حداکثر وزن ۴ کیلوگرم برسند و به کشتارگاه فرستاده شوند. در دههٔ ۱۹۵۰، یک مرغ گوشتی در این مدت فقط به ۱ کیلوگرم وزن می‌رسید و در هیچ سنی به وزن ۴ کیلوگرم نمی‌رسید. این مثل آن است که یک بچهٔ دوساله به‌جای ۱۴ کیلوگرم، ۵۶ کیلوگرم وزن داشته باشد! استخوان‌بندی این مرغ‌ها تحمل این رشد سرسام‌آور وزن را ندارد و همهٔ مرغ‌ها از درد پا و شلی رنج می‌برند و سکتهٔ قلبی در آن‌ها بسیار شایع است. برای کم‌کردن درد پاها، آن‌ها معمولاً روی فضولات خود چمباتمه می‌زنند و آمونیاک موجود در فضولات، باعث ایجاد زخم‌های زیادی در پشت آن‌ها و همچنین، ریختن پرها در ناحیهٔ پشت می‌شود. 

با بزرگ‌شدن جوجه‌ها فضا برای آن‌ها چنان تنگ می‌شود که برخی از آن‌ها نمی‌توانند خودشان را به ظرف‌های آب و غذا برسانند و می‌میرند، ولی این مرگ‌ومیر جزو ضایعات پیش‌بینی‌شدهٔ مرغداری‌ها حساب می‌شود. حتی در مرغداری‌هایی که ادعا می‌کنند مرغ‌ها به فضای آزاد دسترسی دارند (free-range)، این فضا برای آن‌همه مرغ چنان تنگ است که بسیاری از مرغ‌ها از ترس آنکه وارد قلمروی مرغ‌های دیگر نشوند یا از شدت درد و چاقی و بی‌حالی، از جای خود تکان نمی‌خورند و بیرون نمی‌روند. 

جوجه‌های مرغ‌های گوشتی در ۴۲ روزگی به کشتارگاه فرستاده می‌شوند.

کشتار مرغ‌ها

مرغ‌های تخم‌گذار پس از کم‌شدن تعداد تخم‌ها (معمولاً ۱۸ ماهگی) و مرغ‌های گوشتی در حدود ۴۲ روزگی در قفس‌ها یا صندوق‌های کوچک روی هم تل‌انبار و در کامیون‌ها بار می‌شوند تا راهی کشتارگاه شوند. در بسیاری از کشورها قانونی برای این کامیون‌ها وجود ندارد. شرایط دما و تهویۀ مطبوع در این کامیون‌ها بسیار بد است. در فصول و مکان‌های بسیار سرد مرغ‌ها غالباً یخ‌زده به کشتارگاه می‌رسند و در فصول گرم تعداد زیادی از آن‌ها بر اثر کمبود هوا و گرمازدگی در راه می‌میرند. بر اثر خشونت کارکنان در زمان حمل‌ونقل مرغ‌ها، بیشتر مرغ‌ها با پر و بال شکسته به آخرین مرحلۀ تراژدی زندگی خود وارد می‌شوند.

در کشتارگاه‌، مرغ‌ها از پاها آویزان شده، از مخزن گیج‌کننده عبور داده می‌شوند سپس گلوی آن‌ها در ضمن عبور از کنار یک تیغ اتوماتیک بریده می‌شود. نه مخزن گیج‌کننده و نه تیغ اتوماتیک هیچ‌کدام به‌اندازۀ کافی دقیق کار نمی‌کنند. ممکن است مرغی بدون گیج‌شدن به تیغ اتوماتیک برسد و یا بدون اینکه گلویش بریده شده باشد به مخزن آب جوش که مخصوص کندن پرهاست انداخته شود و زنده-زنده آب‌پز شود. در روش سنّتی ذبح مرغ‌ها هم تکلیف روشن است: در این حالت، مرغ‌ها حتی از نعمت گیج‌شدن قبل از بریده‌شدن سر هم محروم‌اند.

بوقلمون‌ها

بوقلمون‌ها موجوداتی زیبا، بازیگوش، باهوش، خوش‌حافظه، خانواده‌دوست، ورزش‌دوست و فوق‌العاده اجتماعی‌اند. در طبیعت آن‌ها تا ۵ ماهگی با مادر خود زندگی می‌کنند و بین ۵ تا ۱۲ سال عمر می‌کنند. این پرندگان آرام بسیار به فرزندان خود وابسته‌اند. بوقلمونِ مادر با تمام شهامت و قدرت از فرزندان خود دفاع می‌کند.

در محیط‌های طبیعی، بوقلمون‌ها روز خود را به مراقبت از بچه‌های خود، ساختن لانه، جستجو برای غذا، گرفتنِ حمام گردوخاک، آراستن پرهای خود و بیتوته‌کردن بر شاخه‌های درختان می‌گذرانند. آن‌ها در طبیعت بسیار فعال‌اند و هرگز چاق نمی‌شوند. بوقلمون‌های وحشی می‌توانند با سرعت ۸۰ کیلومتر در ساعت پرواز کنند و با سرعت ۲۲ کیلومتر در ساعت روی زمین بدوند.

زندگی و مرگ بوقلمون‌ها در دامداری‌های صنعتی

زندگی بوقلمون‌ها در دامداری‌های صنعتی از لحظهٔ تولد تا مرگ بسیار شبیه به زندگی مرغ‌هاست. آن‌ها در ماشین‌های جوجه‌کشی به‌دنیا می‌آیند و پس از تولد به تولیدی‌های گوشت بوقلمون منتقل می‌شوند. در این اصطبل‌های پرازدحام، هر بوقلمون حدود ۱ متر مربع فضا دارد. اگر جثهٔ یک بوقلمون را در نظر بگیریم، متوجه می‌شویم که این فضا برای او چقدر کوچک است. این پرندگان از انجام ساده‌ترین کارهای لذت‌بخش مانند گرفتن دوش گردوخاک، بزرگ‌کردن فرزندان، جستجو در خاک برای غذا، پروازکردن و حتی دویدن محروم‌اند. این شرایط سخت، بوقلمون‌ها را عصبی می‌کند طوری که شروع به آسیب‌زدن به همدیگر می‌کنند. برای کم‌کردن تلفات ناشی از این جنگ‌ها، هنگامی که بوقلمون‌ها هنوز جوجه‌اند نوک بالا و چنگال‌های آن‌ها را با تیغ داغ می‌برند و قسمت آویزان قرمزی را که از نوک تا سینهٔ پرندگان نر امتداد دارد، می‌چینند. تمام این عمل‌ها بدون استفاده از داروی بی‌حسی انجام می‌شود.

با استفاده از اصلاح نژادی و غذاهای سنگین، این پرندگان را که در حالت طبیعی هرگز دچار چاقی نمی‌شوند، آنچنان چاق می‌کنند که زیر بار وزن خود شَل می‌شوند.

آن‌ها در ۵ ماهگی روی هم تل‌انبار می‌شوند و به کشتارگاه فرستاده می‌شوند. کشتار آن‌ها هم مانند کشتار مرغ‌هاست: آویزان‌شدن از پا، عبور از درون مخزن‌های گیج‌کننده که گاهی درست کار نمی‌کنند، عبور از کنار تیغ‌هایی که قرار است گردن را ببرند ولی اگر پرنده جاخالی بدهد گردنش بریده نمی‌شود و زنده به مخزن آب جوش که مخصوص کندن پرهاست، انداخته می‌شود. 

اردک‌ها و غازها

اردک‌ها و غازها عاشق آب‌اند و در طبیعت بیشتر عمر خود را در آب می‌گذرانند. آن‌ها در فصل گرما و سرما کوچ می‌کنند و می‌توانند مسافت‌های بسیار طولانی را پرواز کنند. در طبیعت اردک‌ها تا ۱۲ سال و غازها تا ۲۵ سال عمر می‌کنند. 

اردک‌ها معمولاً در زمستان به‌دنبال همسر می‌گردند. پرندگان نر با نمایش پرهای زیبای خود سعی می‌کنند توجه اردک‌های ماده را جلب کنند. در بهار، پرندگان ماده همسر ایدئال خود را به‌ محل جفت‌گیری که از قضا جایی است که خود از تخم درآمده‌اند، می‌برند.

تعداد تخم‌هایی که یک پرندۀ ماده می‌تواند بگذارد، به‌ مدت‌زمان تابش خورشید بستگی دارد. در دامداری‌های صنعتی، از این واقعیت سوءاستفاده می‌کنند و برای بالابردن تعداد تخم‌ها، پرورشگاه‌ها را با نور مصنوعی تا ۱۷ ساعت در روز روشن نگه می‌دارند.

در طبیعت، پرندۀ ماده بعد از گذاشتن تخم‌ها روی آن‌ها می‌نشیند تا آن‌ها را گرم کند و آقای اردک وقت خود را با سایر آقایان گروه می‌گذراند! جوجه‌ها در ۲۸ روز از تخم در می‌آیند و تنها چند ساعت پس از تولد می‌توانند با مادر خود شنا کنند و اگر مادر خود را از دست بدهند، می‌توانند به تنهایی تا فاصلۀ ۱٫۵ کیلومتر به جستجوی آب بروند.

غازها حیواناتی تک‌همسری‌اند. اگر غازی همسر خود را از دست بدهد، از جفت‌گیری با غازی دیگر در منطقه‌ای که همسرش در آن جان باخته است، خودداری می‌کند. بسیاری از غازها پس از مرگ همسر تا آخر عمر (۲۵ سالگی) از انتخاب همسر دیگر سرباز می‌زنند و بیوه می‌مانند!

غازها از همسر و فرزندان خود به‌شدت مراقبت می‌کنند، به‌طوری که اگر همسر یا یکی ازجوجه‌های آن‌ها مریض شود، تمام وقت خود را در کنار فرد مریض خانواده می‌مانند حتی اگر سایر اعضای گروه کوچ کنند و آن‌ها مجبور شوند تمام زمستان را همان‌جا بمانند و حتی اگر این وفاداری به قیمت جان آن‌ها تمام شود.

این حیوانات به‌شدت عاطفی‌اند. یک غاز پس از مرگ همسر یا بعد از ناامیدشدن از درآمدن جوجه‌ها از تخم، از گروه جدا می‌شود و مدت‌ها سوگواری می‌کند.

زندگی و مرگ اردک‌ها و غازها در دامداری‌های صنعتی

اردک‌ها و غازها برای گوشت، تخم و همچنین، یک غذای وحشتناک فرانسوی به نام «پاتۀ جگر پرچرب» (Pate de foie gras) پرورش داده می‌شوند. زندگی اردک‌ها و غازها در دامداری‌های صنعتی بسیار شبیه به زندگی مرغ‌ها و بوقلمون‌هاست با یک تفاوت: اردک‌ها و غازها به‌شدت به بودن در آب و شنا نیاز دارند. این در حالی است که در دامداری صنعتی این عنصر به‌طور کلی حذف شده است. 

علاوه بر این، اردک‌ها و غازها قربانی جنایت دیگری هم هستند: از چند هزار سال پیش جگر پرچرب اردک‌ها و غازهای بیمار به مذاق برخی خوش آمده است و فرانسویان، غذایی به نام پاتۀ جگر پرچرب ابداع کرده‌اند. برای تهیۀ این غذا که هنوز جزو منوی غذای بسیاری از رستوران‌های چهارستاره و پنج‌ستاره در دنیاست، سالانه میلیون‌ها اردک و غاز را به‌طور مصنوعی به بیماری جگر چرب مبتلا می‌کنند. برای این کار، روزانه دو یا سه بار یک لولۀ آهنی یا پلاستیکی را از دهان حیوانات وارد معدۀ آن‌ها می‌کنند و مقدار زیادی غذا داخل معدۀ‌شان می‌ریزند. به این ترتیب، پس از سه تا چهار هفته جگر به چند برابر حجم معمولی خود می‌رسد طوری که پرنده دیگر قادر به حرکت نیست. خوراندن اجباری غذا می‌تواند باعث خون‌مردگی‌های دردناک، پارگی یا زخم در دهان یا دستگاه گوارشی و حتی ترکیدن جگر شود. حیواناتی که در این سه یا چهار هفته نمی‌میرند، کشته می‌شوند و از جگر آن‌ها برای تهیهٔ پاتهٔ جگر استفاده می‌شود. این پرندگان در قفس‌های کوچک نگهداری می‌شوند طوری که حتی قادر به چرخیدن در آن نیستند.

در نتیجۀ اعتراضات مکرر طرفداران حقوق حیوانات، تولید و فروش این غذا در برخی از نقاط دنیا مانند بسیاری از کشورهای اروپایی و برخی از ایالت‌های آمریکا ممنوع شده است.

غازها همچنین ممکن است قربانی صنعت پَر هم بشوند و در طول عمر خود دو بار پرهای گردن و سینهٔ آن‌ها برای تولید پَر باکیفیت کنده شود، عملی که درد فوق‌العاده شدیدی دارد و زخم‌های عمیق جسمی و روحی به‌جا می‌گذارد و حتی ممکن است به عفونت و مرگ تعدادی از پرندگان منجر شود.

اردک‌ها و غازها معمولاً در ۷ هفتگی به کشتارگاه فرستاده می‌شوند.

نوشته وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی – قسمت دوم، ماکیان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سابقهٔ پرورش حیوانات برای استفاده از گوشت، شیر، تخم، پوست، پشم و حتی نیروی کار آن‌ها به چندهزار سال پیش باز می‌گردد.

تا قبل از اهلی‌کردن حیوانات، رابطهٔ انسان با حیوانات دیگر در بدترین حالت، رابطهٔ شکارچی با شکار بود. حیوانات زندگی طبیعی خود را داشتند، در حالی‌که ممکن بود روزی توسط حیوانی شکارچی که می‌توانست انسان هم باشد، شکار شوند. اهلی‌کردن حیوانات و پرورش آن‌ها، فصل جدیدی در رابطهٔ انسان با حیوانات دیگر گشود، فصلی که جز بردگی، رنج و سیاهی برای حیوانات دیگر چیزی به ارمغان نیاورد. هر سال برای تولید غذا ۷۲ میلیارد حیوان خشکی‌زی در کشتارگاه‌های سراسر دنیا کشته می‌شوند. این حیوانات پرورشی در دامداری‌ها به‌ دنیا می‌آیند تا بعد از مدتی کوتاه کشته شوند بی‌آنکه از آزادی و سایر لذت‌هایی که طبیعت برای آن‌ها در نظر گرفته است بهرهٔ کافی یا کوچک‌ترین بهره‌ای برده باشند. امروزه با افزایش بی‌رویهٔ جمعیت بشر از یک سو  و مصرف بی‌رویهٔ فرآورده‌های حیوانی از سوی دیگر، میزان تقاضا و در نتیجه میزان عرضهٔ فرآورده‌های حیوانی به‌شدت افزایش پیدا کرده است. در نتیجه، دامداری سنّتی جای خود را به دامداری صنعتی داده است، جایی که در آن امکانات بر اساس نیازهای حیوانات تنظیم نمی‌شود، بلکه حیوانات مجبورند خود را با شرایط و امکانات موجود تطبیق دهند. برای نمونه، به‌جای آنکه حیوانات برای چرا بیرون برده شوند، در فضایی بسیار محدود در اصطبل نگهداری می‌شوند یا چون عوض‌کردن پوشال و کاه نیاز به صرف وقت و نیروی کار و مواد بیشتر دارد، حیوانات روی زمین‌های بتونی مشبّک نگهداری می‌شوند طوری‌که ادرار و مدفوع آن‌ها مستقیماً از سوراخ‌ها به کانال فضولات می‌ریزد یا به‌جای فراهم‌کردن شرایط مساعد زندگی برای حیوانات، برای جلوگیری از ابتلا به بیماری‌های عفونی به‌صورت پیشگیرانه به حیوانات آنتی‌بیوتیک خورانده می‌شود یا فرزندان حیوانات به‌محض تولد از مادر خود جدا می‌شوند.  به‌عبارت دیگر، در دامداری‌های صنعتی حیوانات باید در کمترین فضای ممکن زندگی کنند، در کوتاه‌ترین زمان ممکن و با صرف کمترین هزینه، به بالاترین وزن یا نرخ بهره‌وری ممکن از نظر تولید تخم یا شیر برسند و در پایان کشته شوند. برای افزایش سریع و بی‌رویهٔ وزن یا بهره‌وری حیوانات، از روش‌هایی مانند تغییرات ژنتیکی، اصلاح نژادی، ایجاد تغییر در هورمون‌ها و خوراندن غذاهای سنگین (مانند غلات و سویا) که غذای طبیعی حیوانات نیستند، استفاده می‌شود. تقریباً همهٔ حیوانات پرورشی از مرغ‌ها گرفته تا گاوها زیر وزن بالای خود درد می‌کشند، ناراحتی قلبی دارند یا شَل‌اند. تلقیح مصنوعی، بارداری‌های پی‌درپی، اسارت در قفس‌ها یا اصطبل‌های خفقان‌آور به‌دور از نور خورشید و هوای آزاد و پر از آمونیاک و بوی تعفن، درد، قطع عضو بدون بیهوشی یا حتی بی‌حسی، سرکردن روزها و شب‌های خسته‌کننده بدون امکان حرکت و بازی، سفرهای طاقت‌فرسا از این شهر به آن شهر یا حتی از این قاره به آن قاره و مرگ‌های دردناک و ترسناک مراحل زندگی این حیوانات را تشکیل می‌دهند. زندگی هیچ‌کدام از این حیوانات با زندگی بستگانشان در طبیعت شباهتی ندارد. دامداری و مخصوصاً دامداری صنعتی، حیوانات را فقط نمی‌کُشد، بلکه هویت و ارزش آن‌ها به‌عنوان موجودات دارای شعور و احساس را نادیده می‌گیرد و آن‌ها را به قطعات تولیدی تنزل می‌دهد، قطعاتی که کاربرد و ورودی و خروجی مشخصی دارند و به‌محض آنکه بهره‌وری آن‌ها از سطح انتظار پایین‌تر می‌رود، می‌توان آن‌ها را شکست و دور انداخت.

امروزه بیشترِ گوشت، لبنیات و تخم‌مرغ عرضه‌شده در دنیا از دامداری صنعتی می‌آید. مخصوصاً در کشورهای پیشرفته، این نرخ بسیار بالاست. برای نمونه در ایالات متحده، که در آن سالانه ۱۰ میلیارد حیوان خشکی‌زی برای غذا پرورش داده و کشته می‌شوند، ۹۹ درصد محصولات حیوانی از دامداری صنعتی می‌آید. [منبع] به‌عنوان نمونه‌ای دیگر، در کشور بریتانیا ۸۵ درصد حیوانات پرورشی در دامداری‌های صنعتی به دنیا می‌آیند. [منبع]

وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی آن‌قدر بد است که شرح کامل آن مثنوی هفتاد من کاغذ است. با این‌حال، در این مقاله و مقالات بعدی نگاهی مختصر به وضعیت حیوانات گوناگون در دامداری صنعتی می‌اندازیم.

گاوها

گاوها موجوداتی باهوش، خوش‌حافظه و اجتماعی‌اند که از ساختارهای خاص اجتماعی خود پیروی می‌کنند، دوستان دور و نزدیک بر می‌گزینند، با هم قهر و آشتی می‌کنند یا به هم دل می‌بندند، به هم محبت می‌کنند، می‌توانند نگران آینده باشند. در طبیعت، آن‌ها می‌توانند تا ۲۵ سال عمر کنند. رابطهٔ مادر و فرزندی در گاوها بسیار قوی است. دورهٔ بارداری در گاوها مانند انسان‌ها ۹ ماه طول می‌کشد و آن‌ها مانند انسان‌ها تا یک‌سالگی به فرزند خود شیر می‌دهند (در ابتدا به‌عنوان غذای اصلی و سپس در کنار غذای اصلی).

گاوهای شیرده

گاو شیرده به نژادهایی از گاوها گفته می‌شود که با استفاده از روش‌ِ به‌اصطلاح «اصلاح نژادی» یا تغییرات ژنتیکی به چند برابر تولید نرمال شیر رسیده‌‌اند. مهم‌ترین نژادهای گاو شیرده عبارت‌اند از:

هلشتاین (Holstein‎)، ‏جرزی (Jersey)، ‏ایرشایر (Ayrshire)، براون سوییس (Brown Swiss)، ‏گرنزی (Guernsey) و شورت‌هورن شیری (Milking Shorthorn)

چیزی که شوربختانه هنوز هم بیشتر مردم نمی‌دانند، آن است که هیچ گاوی به‌صورت اتوماتیک شیر نمی‌دهد. تمام حیوانات پستاندار، ازجمله گاوها، فقط زمانی شیر می‌دهند که نوزادی داشته باشند. در واقع، شیر، غذای نوزاد است. چون دورهٔ شیردهی در گاوها یک‌سال است، برای اینکه آن‌ها مرتب شیر تولید کنند، باید هر سال یک گوساله به دنیا بیاورند.

زندگی یک گاو شیرده در پرورشگاه شروع می‌شود. گوساله‌های مادهٔ قوی که از گاوهای شیرده متولد می‌شوند، یک یا دو روز پس از تولد از مادر خود جدا می‌شوند و به قسمت پرورش گاوهای شیرده فرستاده می‌شوند تا پس از رسیدن به سن بلوغ، جای گاوهای شیردهی را که میزان تولید شیر آن‌ها کم شده است، بگیرند. در آنجا به گوش‌های آن‌ها پلاک می‌زنند، احتمالاً به آن‌ها داغ می‌زنند و شاخ‌هایشان را بدون بی‌حسی با مادهٔ شیمیایی می‌سوزانند. هر دو عمل داغ‌زدن و سوزاندن یا بریدن‌ شاخ‌ها درد فیزیکی فراوان دارند و تأثیرات بد روحی آن‌ها تا مدت‌ها با گوساله‌ها باقی می‌ماند.

در ماه‌های اول ممکن است قسمتی از شیر دوشیده‌شده از گاوهای مادر در بطری ریخته شود و به این گوساله‌ها خورانده شود یا از جایگزین‌های مصنوعی شیر گاو برای تغذیهٔ آن‌ها استفاده شود. این گوساله‌ها را معمولاً تا سه ماهگی در سلول‌های انفرادی و پس از آن در اصطبل‌های گروهی نگهداری می‌کنند. پس از ۱۵ ماهگی گاو ماده را که حالا به بلوغ رسیده است، با تلقیح مصنوعی باردار می‌کنند. دوران بارداری ۹ ماه طول می‌کشد و گاو شیرده در حدود دو سالگی اولین فرزند خود را به‌ دنیا می‌آورد. حداکثر دو روز پس از زایمان، نوزاد را از او می‌گیرند و او را که حالا یک مادر سوگوار است، به ماشین شیردوشی می‌بندند. حدود سه ماه پس از تولد اولین فرزند، او را دوباره با تلقیح مصنوعی باردار می‌کنند تا پس از ۹ ماه بچهٔ دوم را به دنیا بیاورد و به‌صورت مرتب شیر داشته باشد. او در حالی‌که باردار است باید هر روز چندین برابر شیری را که یک گاو در طبیعت تولید می‌کند به ماشین شیردوشی بدهد.

گاو شیرده در فاصلهٔ دوسالگی تا پنج‌سالگی ۳ فرزند به دنیا می‌آورد (هر سال یک فرزند) و هر بار یک یا دو روز پس از زایمان فرزندش را از او می‌گیرند. بیشتر گاوهای شیرده در سن پنج‌سالگی به‌شدت فرسوده‌اند، از کمبود کلسیم و مشکلات استخوان رنج می‌کشند و دیگر به درد صنعت شیر نمی‌خورند. بنابراین، در این سن به کشتارگاه فرستاده می‌شوند. گوشت آن‌ها معمولاً با قیمت کم فروخته می‌شود. 

گاوهای شیرده بیشترِ دورهٔ سال یا حتی همهٔ عمر خود را در اصطبل‌های شلوغ و تاریک می‌گذرانند. گوساله‌های نری که از گاوهای شیرده متولد می‌شوند، معمولاً به‌علت نژاد خود برای پرورش گوشت چندان مناسب نیستند چون مانند گاوهای نژاد گوشتی سریع پروار نمی‌شوند و گوشت آن‌ها مرغوبیت گوشت‌ گاوهای گوشتی را ندارد. این گوساله‌ها بسته به استراتژی دامداری یا در همان روز تولد در حالی‌که زنده‌اند به‌عنوان زباله دور انداخته می‌شوند یا با شلیک در سر یا ضربه با چکش کشته می‌شوند یا به مراکز پرورش گوشت فرستاده می‌شوند، حدود ۳ تا ۶ ماه وزن اضافه می‌کنند و سپس به کشتارگاه فرستاده می‌شوند.

گاوهای شیرده در طول زندگی خود با مشکلات جسمی زیادی دست‌درگریبان‌اند: وزنشان بالاست، طوری که استخوان‌بندی آن‌ها، که برای وزن بسیار کمتر ساخته شده است، قادر به تحمل آن نیست. بیشتر این گاوها شَل‌اند و یا از درد دائمی و شدید پا رنج می‌‌برند. از طرف دیگر، به‌علت وزن زیاد بدن و پستان‌ها تعداد زیادی از گاوها ناراحتی قلبی دارند. علاوه بر این، گاوها بیشتر سال هر روز چندین برابر مقدار طبیعی شیر می‌دهند. سینه‌های آن‌ها همیشه دردناک و متورم است و عفونت و زخم‌های سینه در میان آن‌ها بسیار شایع است. از بیماری‌های شایع دیگر در گاوهای شیرده می‌توان به ‎ (Bovine Leukosis Virus) BLV‎یا سرطان خون گاوی اشاره کرد. این بیماری معمولاً در مراحل اولیه پنهان می‌ماند برای همین هم جدی گرفته نمی‌شود.

گاوهای گوشتی

ده‌ها نژاد از گاوهای گوشتی وجود دارد. مهم‌ترین این نژادها عبارت‌اند از: آنگوس (Angus)‏، هیرفورد (Hereford)‏، شارولز (Charolais)، ‏چیانینا (Chianina)‏، ماین-آنجو (Main-Anjou)‏، لیموزین (Limousin‏)، سیمنتال (Simmental) و شورت‌هورن (Shorthorn)

این‌ها نژادهایی‌اند که هم به ماکزیمم وزن می‌رسند و هم گوشت آن‌ها ساختار و مزه‌ای دارد که باب میل استیک‌دوستان است و با قیمت گران‌تری فروخته می‌شود. البته فقط گاوهای گوشتی نیستند که از پرورشگاه‌های گوشت سر در می‌آورند. همان‌طور که قبلاً گفته شد، اگر گوساله‌های نر یک‌روزه که در صنعت لبنیات متولد می‌شوند به‌عنوان زباله دور انداخته نشوند، آن‌ها هم برای چند ماه در پرورشگاه‌های گوشت نگهداری می‌شوند و سپس به کشتارگاه فرستاده می‌شوند. گوساله‌هایی که قرار است برای گوشت پرورش داده شوند، معمولاً حداکثر تا ۴۸ ساعت پس از تولد از مادر خود جدا می‌شوند و به پرورشگاه‌های گوشت برده می‌شوند. لحظهٔ جدایی از مادر، شروع راه تلخی است که این حیوانات محکوم به پیمودن آن‌اند. این گوساله‌ها به‌دور از مادر بسیار آشفته و افسرده‌اند. ممکن است قسمتی از شیری که از گاوهای شیرده دوشیده می‌شود به این گوساله‌ها خورانده شود یا حتی از شیرهای مصنوعی جایگزین شیر مادر برای تغذیهٔ آن‌ها استفاده شود. از آنجا که این گوساله‌ها ضعیف و مستعد بیماری‌های عفونی‌اند، معمولاً در سه ماه اول در سلول‌های انفرادی نگهداری می‌شوند. پس از آن بسته به روش کار دامداری، ممکن است آن‌ها همچنان تا روزی که به کشتارگاه فرستاده می‌شوند در این سلول‌های انفرادی نگه داشته شوند یا به اصطبل‌های گروهی برده شوند. بسیاری از این حیوانات، تمام عمر از داشتن نور طبیعی و هوای آزاد محروم‌اند. برخی از آن‌ها نور آفتاب را برای اولین بار در راه کشتارگاه می‌بینند. به این حیوانات هم پلاک می‌زنند، در برخی از دامداری‌ها شاخ‌های گاوهای گوشتی را هم با مواد شیمیایی و بدون بی‌حسی قطع می‌کنند و احتمالاً به آن‌ها داغ می‌زنند.

کشتار گاوها

اگر چه در کشورهای پیشرفته قانون کشتارگاه‌ها را موظف می‌کند گاوها را با گیجی و بی‌حسی بکشند، رنجی که این حیوانات در کشتارگاه‌ها می‌کشند هم خود داستان درد دیگری است. رنج حیوانات، معمولاً خیلی قبل‌تر از عمل ذبح آغاز می‌شود. این حیوانات معمولاً سفرهایی طولانی و طاقت‌فرسا از دامداری تا کشتارگاه پیش رو دارند. ممکن است دامداری در یک شهر باشد و کشتارگاه در شهر، کشور یا حتی قاره‌ای دیگر.  آن‌ها به‌محض ورود به کشتارگاه پایان شوم خود را حس می‌کنند و این در حالی است که گاهی باید ساعت‌ها و حتی روزها در این محل بمانند تا نوبت کشتار خودشان برسد. وقتی نوبت آن‌ها فرا می‌رسد، آن‌ها را به سمت محفظهٔ گیجی پیش می‌رانند. آن‌ها با شنیدن بوی خون و تمام آن صداهای عجیب و غریب ماشین‌آلات و همنوعان خود تلاش می‌کنند به عقب برگردند ولی با کتک یا شوک الکتریکی به‌طرف جلو رانده می‌شوند تا داخل محفظه قرار گیرند. معمولاً برای ایجاد گیجی در گاوها از تفنگ‌های ضربه‌ای استفاده می‌شود. این تفنگ‌ها گلوله ندارند بلکه با ضربه قسمتی از جمجمهٔ گاو را متلاشی می‌کنند. این ضربه باید بر نقطهٔ خاصی از سر گاو وارد شود تا او را گیج و بی‌حس کند ولی از آنجا که گاوهای هراسان سعی در فرار دارند، مرتب جاخالی می‌دهند و کارگران مدت‌زمان کافی برای گیج‌کردن درست هر حیوان را ندارند، در بسیاری از موارد ضربه به نقطهٔ درست وارد نمی‌شود و گاوها با هوشیاری کامل از یک پای خود آویزان می‌شوند و تمام درد بریده‌شدن سر (و گاهی اعضای دیگر) را حس می‌کنند.

بد نیست بدانیم که حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته سلاخی حیوانات باردار ممنوع نیست و هر ساله سر میلیون‌ها گاو باردار در حالی بریده می‌شود که گوسالهٔ آن‌ها از داخل شکم به آن‌ها لگد می‌زند.

در مورد کشتار گاوها در کشورهای توسعه‌نیافته یا درحالِ‌توسعه هم صحبتی نمی‌کنیم چون شرح این دردِ بی‌انتها از مجال این مقاله خارج است.

موضوعات مرتبط

«تلقیح مصنوعی» چگونه است؟ 

در روش تلقیح مصنوعی، حیوان نر و ماده همدیگر را نمی‌بینند. در یک دامداری، کارگران اسپرم حیوان نر را می‌دوشند و در یک دامداری دیگر کارگران اسپرم دوشیده‌شده را به حیوانات ماده تلقیح می‌کنند. 

برای نمونه، به‌منظور تولید لبنیات، تعداد معدودی گاو نرِ گزینش‌شده وجود دارند که در برخی از دامداری‌های دنیا نگهداری می‌شوند. معیارهای انتخاب این گاوهای نر، میزان و کیفیت اسپرم آن‌ها و همچنین میزان شیر تولیدشده توسط گاوهای ماده‌ای است که از این اسپرم به وجود آمده‌اند. بدیهی است هر چقدر میزان شیری که توسط دخترهای این گاوهای نر تولید می‌شود بیشتر باشد، اسپرم این گاوهای نر خواهان بیشتری دارد و گران‌تر است. این گاوهای نر انتخاب شده فقط برای تولید اسپرم نگهداری می‌شوند و اسپرم آن‌ها هر روز یا چند روز در میان دوشیده می‌شود. برای دوشیدن اسپرم روش‌های مختلفی وجود دارد مثلاً:

• نمایش یک صحنهٔ تحریک‌آمیز: در این روش از گاوهای نر اخته‌شدهٔ بسیار آرام برای تحریک گاوهای نر اسپرم‌زا استفاده می‌کنند. آن‌ها گاو نر اخته‌شده را به جایی می‌بندند و ممکن است حتی با ردکردن طناب از سوراخ‌های دماغ او، کوچک‌ترین حرکاتش را کنترل کنند. سپس این گاو نر اخته‌شده را طوری در معرض دید گاو نر قرار می‌دهند که او فکر می‌کند این یک گاو ماده است و تحریک می‌شود. علت آنکه از گاو ماده استفاده نمی‌کنند، آن است که در صورت خارج‌شدن وضعیت از کنترل و نزدیکی، گاو نر دچار بیماری آمیزشی نشود چون گاوهای نر منتخب برای صاحبانشان ارزش مادی زیاد دارند و آن‌ها نمی‌توانند در این زمینه ریسک کنند. ممکن است به‌جای گاو نر اخته‌شده از یک محفظه که به شکل پشت گاو ماده ساخته شده و روی آن پوست گاو کشیده شده است، برای تحریک گاو نر استفاده کنند. 
• استفاده از روش شوک الکتریکی: در این روش، گاو نر را به جایی می‌بندند و با وسیله‌ای مخصوص در داخل مقعد شوک الکتریکی می‌دهند. این کار باعث انزال اسپرم می‌شود.
• در بعضی از دامداری‌ها، از اسپری‌هایی که بوی گاو ماده را می‌دهند برای تحریک گاوهای نر استفاده می‌کنند.

اسپرمی که هر بار گرفته می‌شود، برای باردارکردن ۵۰ تا ۵۰۰ گاو ماده کافی است. پس از انزال اسپرم، آن را با آلبومین یا سفیدهٔ تخم‌مرغ ترکیب و بسته‌بندی می‌کنند طوری که هر بسته برای باردارکردن یک گاو ماده کافی است. این بسته‌ها انبار و به کشورهای مختلف صادر می‌شوند. به این ترتیب، ممکن است فقط از یک گاو نر، ده‌ها و حتی صدها هزار گوساله در سراسر دنیا متولد شود، مثلاً در کشور هلند گاو نری وجود دارد که اسپرمش به ۲۲ کشور مختلف صادر شده است و تا کنون ۵۰۰ هزار گاو شیرده از او متولد شده‌اند. اگر فرزندان مذکر این گاو را هم حساب کنیم، به یک‌میلیون فرزند می‌رسیم. این در حالی است که احتمالاً این گاو نر تاکنون حتی یک گاو ماده را در عمرش ندیده است!

در دامداری‌های مقصد، کارگران یا دامپزشکان، هر بستهٔ اسپرم را از طریق یک وسیلهٔ مخصوص به نام «تفنگ تلقیح مصنوعی» در مهبل گاوهای ماده شلیک می‌کنند. برای این کار، آن‌ها دست چپشان را تا آرنج وارد مقعد گاو ماده می‌کنند و تفنگ را که حاوی یک بسته اسپرم است با دست راست وارد مهبل می‌کنند و پس از آنکه با دست چپشان جای درست مجرای رحم برای شلیک‌کردن اسپرم را پیدا کردند، با دست راست اسپرم را شلیک می‌کنند.

چرا از روش تلقیح مصنوعی برای باردارکردن گاوها استفاده می‌کنند؟ چرا اجازه نمی‌دهند حیوانات آمیزش طبیعی داشته باشند؟

در دامداری‌های مدرن هر پروسه‌ای باید بسیار سریع و با صرف کمترین نیروی کار و هزینه انجام شود. عمل جفت‌گیری حیوانات، از دیدگاه دامداری‌ها بسیار پیچیده است: 

اولاً آن‌ها می‌خواهند گاوهایشان فقط با گاوهای نر منتخب آمیزش کنند که آزمون خود را پس داده‌اند و ثابت کرده‌اند دخترانشان شیر خیلی زیادی تولید می‌کنند. این گاوهای نر را نمی‌توان بین دامداری‌ها چرخاند یا از این دامداری در این کشور به آن دامداری در آن کشور فرستاد ولی اسپرمشان را می‌توان به همه‌جای دنیا فرستاد. 

دوم اینکه حیوانات برای جفت‌گیری به فضای زیاد نیاز دارند و هنگام جفت‌گیری قابل‌پیش‌بینی یا مدیریت نیستند، مثلاً ممکن است گاو ماده گاو نر را نپسندد یا عمل جفت‌گیری دو ساعت طول بکشد یا گاو نر از کنترل خارج شود و اتفاقاتی بیفتد که کارگران قادر به ادارهٔ آن‌ها نباشند. ولی مهم‌تر از همه اینکه صرف نیروی چند کارگر و این‌همه زمان برای باردارکردن یک گاو برای دامداری‌ها قابل‌قبول نیست. فرض کنید یک گاوداری دو هزار گاو و پنج کارگر داشته باشد. در این صورت، با خرید دو هزار بسته اسپرم و به‌کارگرفتن این پنج کارگر به‌مدت یک هفته می‌تواند همهٔ این دو هزار گاو را باردار کند. 

امروزه به‌ندرت پیش می‌آید که یک دامداری از روش آمیزش طبیعی گاوها استفاده کند. در صورت استفاده از روش آمیزش، گاو ماده را محکم به جایی می‌بندند تا نتواند کوچک‌ترین مقاومتی بکند.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی – قسمت اول، گاوها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تالین ساهاکیان – آلمان

گوسفندها

بیشتر مردم گوسفندها را موجوداتی کودن فرض می‌کنند که چشمشان فقط دنبال لقمهٔ علف بعدی است، درحالی‌که ارتباط نزدیک و عاطفی با این حیوانات می‌تواند خیلی زود نگاه ما را نسبت به آن‌ها تغییر دهد. آزمایشات روان‌شناسی و رفتارشناسی روی گوسفندها نشان می‌دهند که آن‌ها بسیار باهوش‌تر از آن‌اند که عموم مردم دربارهٔ آن‌ها تصور می‌کنند، زندگی اجتماعی پیچیده‌ای دارند و بسیار عاطفی‌اند. تمام عواطف انسانی مانند عشق، دوستی‌های صمیمی‌ و سوگواری برای مرگ عزیزان در گوسفندان نیز وجود دارد. آن‌ها می‌توانند چهرهٔ ۵۰ گوسفند دیگر را تا دو سال به خاطر بسپارند. آن‌ها حتی صورت آدم‌ها را هم به خاطر می‌سپارند و قادرند چهره‌هایی را که فقط ۵ درصد با هم تفاوت دارند از همدیگر تشخیص دهند. آن‌ها حتی می‌توانند حالات چهره‌ٔ گوسفندها و انسان‌ها را در یک عکس تشخیص دهند و گوسفندها و آدم‌های شاد و آرام را به گوسفندها و آدم‌های عصبی یا مضطرب ترجیح می‌دهند. گوسفندها فرزند خود را هم فقط از روی چهره تشخیص می‌دهند. طول عمر طبیعی گوسفندها ۱۰ سال است ولی می‌توانند تا ۱۵ سالگی هم عمر کنند.

وضعیت گوسفندها در دامداری‌ها

گوسفندها عموماً برای پشم و گوشتشان و حتی برای شیر پرورش داده می‌شوند. در کشورهایی مانند استرالیا و نیوزیلند گوسفندها در گله‌های بسیار بزرگ چندهزارتایی پرورش داده می‌شوند. بدیهی است که گوسفندها هم از «اصلاح نژادی» مصون نمانده‌اند و بشر برای هر کاربردی نژادهای متفاوتی از گوسفندها را پرورش داده است. این نژادها را می‌توان به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد: نژادهایی که برای تولید گوشت پرورش داده می‌شوند و نژادهایی که پشم فراوان دارند. البته صرف‌نظر از اینکه هدف اصلی از پرورش آن‌ها چه باشد، آن‌ها در نهایت برای گوشتشان کشته می‌شوند.

گوسفندهای ماده بین ۵ تا ۱۲ ماهگی به بلوغ می‌رسند. در گوسفندها هم تلقیح مصنوعی ممکن ولی کمتر رایج است چون دهانهٔ رحم گوسفندها بر خلاف دهانهٔ رحم گاوها و بزها خم دارد و دامپزشکان و کارگران برای رسیدن به آن نیاز به مهارت بیشتری دارند! برای باردارکردن کل یک گلهٔ کوچک معمولاً از یک گوسفند نر انتخاب‌شده استفاده می‌شود. دورۀ بارداری در گوسفندها حدود ۵ ماه طول می‌کشد. گوسفندها در طبیعت یک یا دو فرزند به دنیا می‌آورند، ولی گوسفندهای اصلاح‌نژادی‌شده هر بار بین دو تا سه فرزند به‌دنیا می‌آورند. در برخی از نژادها وزن نوزادان هم بیشتر از نرمال است. تولدهای چندتایی و وزن زیاد بره‌ها در هنگام تولد سبب شده است زایمان در گوسفندها پیچیده‌تر شود. علاوه بر این، زایمان‌های چندتایی آمار مرگ‌ومیر بره‌ها را افزایش داده است، ولی چون در نهایت تعداد کل بره‌های باقی‌مانده بیشتر است، دوقلو و سه‌قلوزایی گوسفندها برای دامداران بسیار اقتصادی‌ است. پس از تولد بره‌ها، گوسفندهای مادر ۲۲۰ تا ۲۴۰ روز شیر دارند. آن‌ها در حالت طبیعی سالانه بین ۵۰ تا ۱۰۰ کیلوگرم شیر می‌دهند ولی در برخی از نژادهای اصلاح‌نژادی‌شده میزان شیر تولیدشده بین ۲۰۰ تا ۵۵۰ کیلوگرم است. بره‌ها ممکن است در بهار یا زمستان متولد شوند. بره‌هایی که در بهار به‌دنیا می‌آیند، شانس بیشتری برای زنده‌ماندن دارند و بارداری و زایمان بهارۀ گوسفندها برای دامداران کم‌هزینه‌تر است، ولی دلایل مختلفی وجود دارد که سبب می‌شود گروه زیادی از دامداران طوری برنامه‌ریزی کنند که بره‌ها به‌جای بهار در زمستان به‌دنیا بیایند. برای نمونه، ممکن است آن‌ها بخواهند در تابستان بره‌های فربه و آمادهٔ ذبح به بازار عرضه کنند یا در بهار به‌جای پرداختن به زایمان حیوانات، وقت خود را صرف مزرعه کنند. همچنین، اگر هدف از پرورش گوسفند تولید شیر باشد، دورهٔ شیردهی پس از زایمان زمستانه طولانی‌تر از زایمان تابستانه است. با این برنامه‌ریزی، بره‌ها به‌جای بهار در اوج سرمای دسامبر یا ژانویه به‌دنیا می‌آیند و تعداد زیادی از آن‌ها در نتیجهٔ سرما و نبود مراقبت‌های کافی از سوی دامداران می‌میرند، ولی این‌ها «ضایعاتی» هستند که دامداران از پیش در محاسبات خود در نظر می‌گیرند. در هفته‌های اول پس از تولد، گوش‌های همهٔ بره‌ها را برای آویزان‌کردن پلاک سوراخ می‌کنند، دم‌های آن‌ها را کوتاه می‌کنند و بره‌های نر را اخته می‌کنند. 

کشتار گوسفندها

گوسفندهایی که برای گوشت پرورش داده می‌شوند، معمولاً در شش‌ماهگی به کشتارگاه فرستاده می‌شوند. گوسفندهایی که برای پشم پرورش داده می‌شوند، عمر طولانی‌تری دارند، ولی آن‌ها هم در نهایت به کشتارگاه منتقل می‌شوند اما بسیاری از آن‌ها قبل از رسیدن به کشتارگاه، سفری طاقت‌فرسا هم پیش رو دارند چون معمولاً در جایی بسیار دورتر از محل پرورششان کشته می‌شوند. برای نمونه، می‌توان به صادرات گوسفند زنده از استرالیا به کشورهای دیگر (معمولاً کشورهای خاورمیانه و آفریقایی که می‌خواهند عمل ذبح را خودشان انجام دهند)، اشاره کرد. درد و رنجی که حیوانات صادرشده روزها و هفته‌ها در سرما و گرما در کشتی‌ها یا کامیون‌ها تحمل می‌کنند، ورای تصور است. گرمازدگی در فصل گرما و سرمازدگی و یخ‌زدگی در فصل سرما قسمت تفکیک‌ناپذیر این سفرهاست. حیوانات باید روزها و هفته‌ها در فضولات و استفراغ خود و دیگران سر کنند. آن‌ها باید روزها و هفته‌ها گرسنه و تشنه بمانند در حالی‌که جایی برای نشستن یا هوای کافی برای تنفس ندارند. تعداد زیادی از حیوانات در نتیجهٔ بیماری، عدم وجود هوای کافی، سکتۀ قلبی، فشارهای عصبی، شکستگی استخوان‌ها، زخم‌ها و عفونت‌ها در راه می‌میرند. علاوه بر این، معمولاً در کشورهای آفریقایی و خاورمیانه مرگ وحشتناکی در انتظار حیواناتی است که در راه نمی‌میرند چون در این کشورها حتی قانونی برای گیج‌کردن حیوانات قبل از ذبح وجود ندارد.

بـزها

طبیعت فوق‌العاده کنجکاو بزها، آن‌ها را به موجوداتی سرزنده، شوخ‌طبع و دوست‌داشتنی تبدیل می‌کند، به‌طوری که می‌توانند با کارهای بامزۀ خود ساعت‌ها کسی را مشغول کنند. به‌همین دلیل، در سال‌های اخیر برخی از مردم بزها را به‌عنوان حیوانات خانگی نگهداری می‌کنند. آن‌ها در فرار از طویله‌ها و مزارع نیز سابقۀ درخشانی دارند. برای کشف سوراخ‌ها و خرابی‌های حصارها کافی‌ است بزی در مزرعه حضور داشته باشد. بزها بسیار اجتماعی‌اند و از تنهایی گریزان‌اند.

وضعیت بزها در دامداری‌های صنعتی

پرورش بزها برای گوشت و شیر سابقه‌ای ۱۰ هزار ساله دارد ولی در دهه‌های اخیر در بسیاری از نقاط دنیا پرورش بزها هم صنعتی شده است. در دامداری‌های صنعتی تعداد زیادی بز در اصطبل‌ها نگهداری می‌شوند. آن‌ها به محیط بیرون، هوای آزاد و نور مستقیم خورشید دسترسی ندارند. این حیوانات جای کافی برای حرکت ندارند. در این اصطبل‌ها معمولاً از زمینِ پوشیده‌شده با پوشال و کاه یا خاک خبری نیست. 

بزهای مادۀ به‌اصطلاح «اصلاحِ‌نژادی‌شده» را بین ۷ تا ۱۰ ماهگی با تلقیح مصنوعی باردار می‌کنند یا در جعبه‌ای می‌بندند طوری‌که امکان حرکت یا مقاومت نداشته باشند و بز نر را به او نزدیک می‌کنند تا او را باردار کند. دورۀ بارداری به‌طور متوسط حدود ۵ ماه طول می‌کشد. بزها یک تا سه فرزند به دنیا می‌آورند و پس از هر دورهٔ زایمان تا ۲۸۴ روز شیر تولید می‌کنند. زندگی این مادران بسیار شبیه به گاوهای شیرده است. آن‌ها را چند بار به‌صورت پی‌درپی باردار می‌کنند و پس از آنکه فرسوده شدند، به کشتارگاه می‌فرستند. بزغاله‌ها حداکثر تا سه‌ماهگی پیش مادر خود می‌مانند و سپس به‌همراه بزغاله‌های دیگر به اصطبل‌های مجزا منتقل می‌شوند تا روزی که به کشتارگاه فرستاده شوند. بزغاله‌های نر اخته می‌شوند و شاخ همهٔ آن‌ها بدون بی‌حسی سوزانده می‌شود. برای این کار یک استوانهٔ آهنی داغ را دور شاخ‌های بزغاله‌ها قرار می‌دهند و روی قسمت گوشت برای ۸ تا ۱۷ ثانیه نگه می‌دارند. این کار را دو تا سه بار برای هر شاخ تکرار می‌کنند. لازم به یادآوری است که شاخ حیوانات، پر از عصب است و این کار درد فیزیکی و آسیب روحی شدیدی بر حیوانات وارد می‌کند.

کشتار بزها

بزهای ماده‌ای را که برای زادوولد مورد استفاده قرار می‌گیرند، پس از چند دورهٔ بارداری و بزغاله‌ها را بین ۳ تا ۵ ماهگی به کشتارگاه می‌فرستند. کشتار آن‌ها شبیه کشتار گوسفندهاست.

نوشته وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی – قسمت چهارم، گوسفندها و بزها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تالین ساهاکیان – آلمان

بوقلمون‌ها

بوقلمون‌ها موجوداتی زیبا، بازیگوش، باهوش، خوش‌حافظه، خانواده‌دوست، ورزش‌دوست و فوق‌العاده اجتماعی‌اند. در طبیعت آن‌ها تا ۵ ماهگی با مادر خود زندگی می‌کنند و بین ۵ تا ۱۲ سال عمر می‌کنند. این پرندگان آرام بسیار به فرزندان خود وابسته‌اند. بوقلمون مادر با تمام شهامت و قدرت از فرزندان خود دفاع می‌کند.
در محیط‌های طبیعی، بوقلمون‌ها روز خود را به مراقبت از بچه‌های خود، ساختن لانه، جستجو برای غذا، گرفتنِ حمام گردوخاک، آراستن پرهای خود و بیتوته‌کردن بر شاخه‌های درختان می‌گذرانند. آن‌ها در طبیعت بسیار فعال‌اند و هرگز چاق نمی‌شوند. بوقلمون‌های وحشی می‌توانند با سرعت ۸۰ کیلومتر در ساعت پرواز کنند و با سرعت ۲۲ کیلومتر در ساعت روی زمین بدوند.

زندگی و مرگ بوقلمون‌ها در دامداری‌های صنعتی

زندگی بوقلمون‌ها در دامداری‌های صنعتی از لحظهٔ تولد تا مرگ بسیار شبیه به زندگی مرغ‌هاست. آن‌ها در ماشین‌های جوجه‌کشی به‌دنیا می‌آیند و پس از تولد به تولیدی‌های گوشت بوقلمون منتقل می‌شوند. در این اصطبل‌های پرازدحام، هر بوقلمون حدود ۱ متر مربع فضا دارد. اگر جثهٔ یک بوقلمون را در نظر بگیریم، متوجه می‌شویم که این فضا برای او چقدر کوچک است. این پرندگان از انجام ساده‌ترین کارهای لذّت‌بخش مانند گرفتن دوش گردوخاک، بزرگ‌کردن فرزندان، جستجو در خاک برای غذا، پروازکردن و حتی دویدن محروم‌اند. این شرایط سخت، بوقلمون‌ها را عصبی می‌کند طوری که شروع به آسیب‌زدن به همدیگر می‌کنند. برای کم‌کردن تلفات ناشی از این جنگ‌ها، هنگامی که بوقلمون‌ها هنوز جوجه هستند نوک بالا و چنگال‌های آن‌ها را با تیغ داغ می‌برند و قسمت آویزان قرمزی را که از نوک تا سینهٔ پرندگان نر امتداد دارد، می‌چینند. تمام این عمل‌ها بدون استفاده از داروی بی‌حسی انجام می‌شود.
با استفاده از اصلاح نژادی و غذاهای سنگین، این پرندگان را که در حالت طبیعی هرگز دچار چاقی نمی‌شوند، آنچنان چاق می‌کنند که زیر بار وزن خود شل می‌شوند.
آن‌ها در ۵ ماهگی روی هم تل‌انبار می‌شوند و به کشتارگاه فرستاده می‌شوند. کشتار آن‌ها هم مانند کشتار مرغ‌هاست: آویزان شدن از پا، عبور از درون مخزن‌های گیج‌کننده که گاهی درست کار نمی‌کنند، عبور از کنار تیغ‌هایی که قرار است گردن را ببرند ولی اگر پرنده جاخالی بدهد گردنش بریده نمی‌شود و زنده به مخزن آب جوش که مخصوص کندن پرهاست انداخته می‌شود.

اردک‌ها و غازها

اردک‌ها و غازها عاشق آب‌اند و در طبیعت بیشتر عمر خود را در آب می‌گذرانند. آن‌ها در فصل گرما و سرما کوچ می‌کنند و می‌توانند مسافت‌های بسیار طولانی را پرواز کنند. در طبیعت اردک‌ها تا ۱۲ سال و غازها تا ۲۵ سال عمر می‌کنند.

اردک‌ها معمولاً در زمستان به‌دنبال همسر می‌گردند. پرندگان نر با نمایش پرهای زیبای خود سعی می‌کنند توجه اردک‌های ماده را جلب کنند. در بهار، پرندگان ماده همسر ایده‌̣آل خود را به‌محل جفت‌گیری که از قضا جایی است که خود از تخم درآمده‌اند می‌برند.
تعداد تخم‌هایی که یک پرندۀ ماده می‌تواند بگذارد، به‌مدت زمان تابش خورشید بستگی دارد. در دامداری‌های صنعتی، از این واقعیت سوءاستفاده می‌کنند و برای بالابردن تعداد تخم‌ها، پرورشگاه‌ها را با نور مصنوعی تا ۱۷ ساعت در روز روشن نگه می‌دارند.
در طبیعت، پرندۀ ماده بعد از گذاشتن تخم‌ها روی آن‌ها می‌نشیند تا آن‌ها را گرم کند و آقای اردک وقت خود را با سایر آقایان گروه می‌گذراند! جوجه‌ها در ۲۸ روز از تخم در می‌آیند و تنها چند ساعت پس از تولد می‌توانند با مادر خود شنا کنند و اگر مادر خود را از دست بدهند می‌توانند به تنهایی تا فاصلۀ ۱٫۵ کیلومتر به جستجوی آب بروند.

غازها حیواناتی تک‌همسری‌اند. اگر غازی همسر خود را از دست بدهد، از جفت‌گیری با غازی دیگر در منطقه‌ای که همسرش در آن جان باخته است، خودداری می‌کند. بسیاری از غازها پس از مرگ همسر تا آخر عمر (۲۵ سالگی) از انتخاب همسر دیگر سرباز می‌زنند و بیوه می‌مانند!
غازها از همسر و فرزندان خود به‌شدت مراقبت می‌کنند، به‌طوری که اگر همسر یا یکی ازجوجه‌های آن‌ها مریض شود، تمام وقت خود را در کنار فرد مریض خانواده می‌مانند حتی اگر گروه کوچ کند و مجبور شوند تمام زمستان را همان‌جا بمانند و حتی اگر این وفاداری به قیمت جان آن‌ها تمام شود.
این حیوانات به‌شدت عاطفی‌اند. یک غاز پس از مرگ همسر یا بعد از ناامیدشدن از درآمدن جوجه‌ها از تخم، از گروه جدا می‌شود و مدت‌ها سوگواری می‌کند.

زندگی و مرگ اردک‌ها و غازها در دامداری‌های صنعتی

اردک‌ها و غازها برای گوشت، تخم و همچنین، یک غذای وحشتناک فرانسوی به نام «پاتۀ جگر پرچرب» (Pate de foie gras) پرورش داده می‌شوند. زندگی اردک‌ها و غازها در دامداری‌های صنعتی بسیار شبیه به زندگی مرغ‌ها و بوقلمون‌هاست با یک تفاوت: اردک‌ها و غازها به‌شدت به بودن در آب و شنا نیاز دارند. این در حالی است که در دامداری صنعتی این عنصر به‌طور کلی حذف شده است.

علاوه بر این، اردک‌ها و غازها قربانی جنایت دیگری هم هستند: از چند هزار سال پیش جگر پرچرب اردک‌ها و غازهای بیمار به مذاق برخی خوش آمده است و فرانسویان، غذایی به نام پاتۀ جگر پرچرب ابداع کرده‌اند. برای تهیۀ این غذا که هنوز جزو منوی غذای بسیاری از رستوران‌های چهارستاره و پنج‌ستاره در دنیاست، سالانه میلیون‌ها اردک و غاز را به‌طور مصنوعی به بیماری جگر مبتلا می‌کنند. برای این کار، روزانه دو یا سه بار یک لولۀ آهنی یا پلاستیکی را از دهان حیوانات وارد معدۀ آن‌ها می‌کنند و مقدار زیادی غذا داخل معدۀ‌شان می‌ریزند. به این ترتیب، پس از سه تا چهار هفته جگر به چند برابر حجم معمولی خود می‌رسد طوری که پرنده دیگر قادر به حرکت نیست. خوراندن اجباری غذا می‌تواند باعث خون‌مردگی‌های دردناک، پارگی یا زخم در دهان یا دستگاه گوارشی و حتی ترکیدن جگر شود. حیواناتی که در این سه یا چهار هفته نمی‌میرند، کشته می‌شوند و از جگر آن‌ها برای تهیهٔ پاتهٔ جگر استفاده می‌شود. این پرندگان در قفس‌های کوچک نگهداری می‌شوند طوری که حتی قادر به چرخیدن در آن نیستند.
در نتیجۀ اعتراضات مکرر طرفداران حقوق حیوانات، تولید و فروش این غذای نکبت‌بار در برخی از نقاط دنیا مانند بسیاری از کشورهای اروپایی و برخی از ایالت‌های آمریکا ممنوع شده است.

همچنین، ممکن است غازها قربانی صنعت پَر هم بشوند و در طول عمر خود دو بار پرهای گردن و سینهٔ آن‌ها برای تولید پَر باکیفیت کنده شود، عملی که درد فوق‌العاده شدیدی دارد و زخم‌های عمیق جسمی و روحی به‌جا می‌گذارد و حتی ممکن است به عفونت و مرگ تعدادی از پرندگان منجر شود.

اردک‌ها و غازها معمولاً در ۷ هفتگی به کشتارگاه فرستاده می‌شوند.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی (قسمت ۳) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تا همین چند سال پیش هر سال فقط در چند مقالهٔ علمی به موضوع «گرمایش زمین» و نقش انسان مدرن در به‌وجودآمدن و شتاب‌دادن به آن پرداخته می‌شد. برای بسیاری از مردم و حتی سیاستمداران و سیاست‌گذاران، موضوع ذوب‌‌شدن قطب شمال، سیل‌ها، زلزله‌ها، خشکسالی‌‌ها و غیره بسیار تخیلی‌تر از آن به نظر می‌رسید که جدی گرفته شود ولی در چند سال گذشته، آمار و تحقیقات به روشنی نشان داده‌اند که انسان مدرن با تولید گازهای گلخانه‌ای بیشتر در جو، زمین را گرم‌تر و گرم‌تر کرده و ساکنان زمین و از جمله خودش را در معرض نابودی قرار داده است.  دانشمندان حتی برخی از بلایای طبیعی زمان حاضر مانند سیل‌ها، زلزله‌‌ها و آتش‌سوزی‌ها را نتیجهٔ مستقیم یا غیرمستقیم گرمایش زمین می‌دانند.

زنگ خطر به صدا در آمده است. سیاستمداران و دولت‌ها باید کاری کنند یا تظاهر کنند که دارند کاری می‌کنند. برای همین است که هر سال  کنفرانس‌های بین‌المللی بیشتری در زمینهٔ کاهش اثر گرمایش زمین برگزار می‌شود. بیشترین تمرکز این کنفرانس‌‌ها بر روی جایگزین‌کردن سوخت‌های فسیلی با انرژی بازگشت‌پذیر مانند انرژی خورشیدی، بادی و غیره است، که البته موضوع بسیار مهمی‌ست و پرداختن به آن لازم و ضروری، ولی آن‌چه باعث نگرانی است اینکه سیاستمداران و دولت‌‌ها چشم خود را بر روی مسائل مهم دیگر که حتی اولویت بیشتری نسبت به سوخت‌های فسیلی دارند، بسته‌اند:

• کنترل جمعیت روزافزون بشر
• بهینه‌کردن الگوهای مصرف با خودداری از اسراف و خودداری از افراط در مصرف‌گرایی

نقش جمعیت بشر بر گرمایش زمین

در سال ۱۸۰۰ یعنی فقط دو قرن پیش، جمعیت بشر روی کرهٔ زمین فقط یک‌میلیارد نفر و در سال ۱۹۰۰ حدود ۱٫۵ میلیارد نفر بود. در حال حاضر، جمعیت بشر روی کرهٔ زمین، حدود ۷٫۴ میلیارد نفر است، یعنی فقط در طول یک قرن، جمعیت بشر روی کرهٔ زمین ۵ برابر افزایش پیدا کرده است. از طرف دیگر، میزان مصرف و همچنین آلودگی ایجادشده توسط بشر مدرن چند برابر نیاکانش است. آنچه مسلم است بشر امروز دیگر نمی‌تواند از پیشرفت‌های موجود در زمینهٔ تکنولوژی و صنعت چشم‌پوشی کند و برگشت به زندگی چند صد سال پیش نه منطقی است و نه امکان‌پذیر. بدیهی است که مؤثرترین کار برای جلوگیری از روند روزافزون ویرانیِ کرهٔ زمین و از جمله جلوگیری از گرمایش زمین، اعمال سیاست‌های درست توسط دولت‌‌ها برای آگاهی‌رسانی به مردم و تشویق آن‌ها به داشتن فرزند کمتر است؛ کاری که در حال حاضر کمتر دولتی انجام می‌دهد و حتی هنوز هم سیاست برخی از کشورها، تشویق مردم برای داشتن فرزندان بیشتر است.

بهینه‌کردن الگوهای مصرف

بهینه‌کردن الگوهای مصرف، شامل موارد زیادی می‌شود. مهمترین این موارد عبارتند از:

• جلوگیری از هدردادن انرژی و مصرف‌گرایی بی‌رویه
• استفاده از انرژی‌های برگشت‌پذیر به‌جای استفاده از سوخت‌های فسیلی

به نظر می‌رسد پرداختن به مورد اول از حوزهٔ منافع و حوصلهٔ سیاستمداران و دولت‌هایی که قرار است تنها چند سال زمام امور را بر عهده داشته باشند و نتایج برنامه‌هایشان بیشتر با شاخص‌های کوتاه‌مدت اقتصادی بررسی می‌شود تا بر اساس نتایج درازمدت زیست‌محیطی، خارج باشد. از این روست که بیشتر تمرکز این گروه بر روی جایگزین‌کردن سوخت‌‌ها و یا بدتر از آن، تظاهر به تلاش برای جایگزین‌کردن این سوخت‌هاست.

مصرف (مخصوصاً مصرف زیاد) محصولات حیوانی یکی از الگوهای مصرفی است که زمین را گرم و گرم‌تر می‌کند ولی کمتر دولت یا سیاستمداری حاضر است به طور جدی کاری در برابر آن انجام دهد.

نقش دامداری در گرمایش زمین

هر سال حدود ۶۰ میلیارد حیوان برای غذا پرورش داده و کشته می‌شوند (بدون احتساب ماهی‌‌ها و حیوانات دریایی). دامداری، از چند طریق به گرمایش زمین شتاب بیشتری می‌دهد [منبع]

• تولید گاز متان
  حیوانات پرورشی و مخصوصاً گاو‌ها گاز متان زیادی آزاد می‌کنند. یکی از گازهای گلخانه‌ای که اثر تخریبی آن به‌مراتب بالاتر از دی‌اکسیدکربن است، گاز متان می‌باشد. اثر گرمایشی گاز متان در یک دورهٔ بیست‌ساله، ۷۲ برابر گاز دی‌اکسیدکربن است. ۳۷ درصد گاز متان آزاد شده توسط بشر در جو، حاصل دامداری است.

• تولید منوکسید دی نیتروژن
  در دامداری صنعتی حیوانات در علفزار‌ها نمی‌چرند. برای آنکه آن‌ها در کمترین زمان ممکن به بیشترین بهره‌وری از نظر تولید شیر، گوشت و تخم‌مرغ برسند، به آن‌ها سویا و غلات (معمولاً ذرت) خورانده می‌شود. برای تولید این محصولات کشاورزی که معمولاً از نظر ژنتیکی هم تغییر داده شده‌اند، از کود‌ها و سموم شیمیایی استفاده می‌شود که سببِ به‌وجودآمدن گاز منوکسید دی نیتروژن در جو می‌شود. این گاز، یکی دیگر از گازهای گلخانه‌ای است که اثر تخریبی آن حتی از گاز متان هم بیشترست. اثر گرمایشی این گاز در جو، ۲۰۰ برابر گاز دی‌اکسید کربن است. دامداری، مسئول تولید ۶۵ درصد گاز منوکسید دی نیتروژن تولیدشده توسط بشر است. شاید گروهی فکر کنند اگر دامداری نباشد، نیاز به کشاورزی بیشتر خواهد شد و گاز منوکسید دی نیتروژن بیشتری در جو آزاد خواهد شد. نه، درست برعکس. توجه کنید برای تولید یک کیلوگرم گوشت گاو، ۱۰ کیلوگرم غلات و سویا یا در بهترین حالت، برای تولید یک کیلوگرم گوشت مرغ، ۲ کیلوگرم غلات و سویا به حیوانات خورانده می‌شود. اگر تمام محصولات کشاورزی به مصرف مستقیم انسان‌‌ها برسد، نیاز به کشاورزی و در نتیجه نیاز به کود‌ها و سموم شیمیایی بسیار کمتر خواهد شد. همچنین، ممکن است گروهی فکر کنند که رو آوردن به دامداری سنّتی بتواند لااقل این قسمت از قضیه را حل کند ولی این هم درست نیست. توجه کنید که با حذف سویا و غلات از غذای حیوانات، آن‌ها به زمان بیشتری برای رسیدن به وزن و بهره‌وری نیاز دارند و در این صورت، تعداد حیوانات پرورشی باید خیلی بیشتر از چیزی باشد که در حال حاضر است. با افزایش تعداد حیوانات پرورشی، تأثیرات تخریبی دامداری باز هم افزایش خواهد یافت.
• نابودی جنگل‌‌ها و تالاب‌ها
  دامداری، یکی از عوامل اصلی نابودی جنگل‌‌ها و تالاب‌هاست. جنگل‌‌ها نابود می‌شوند تا به کشتزار برای غذای دام‌‌ها یا چراگاه دام‌‌ها تبدیل شوند. همچنین، دامداری با آلوده‌کردن آب و خاک به‌طور غیرمستقیم سبب نابودی جنگل‌‌ها می‌شود (برای اطلاعات بیشتر به مقالات قبلی مراجعه کنید). نابودی جنگل‌‌ها و تالاب‌‌ها به گرمایش زمین شتاب بیشتری می‌دهد.

میزان تأثیر دامداری بر گرمایش زمین

اندازه‌گیری تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم صنایع مختلف بر گرمایش زمین  کار بسیار پیچیده‌ای است و فاکتورهای زیادی در آن نقش بازی می‌کنند.  

در سال ۲۰۰۶، بخش غذا و کشاورزی سازمان ملل ‎(Food and Agriculture Organization of the United Nations)‎، در مقاله‌ای اعلام کرد دامداری مسئول تولید ۱۸ درصد کل گازهای گلخانه‌ای تولید شده توسط بشر است [منبع] و به عبارت دیگر، نقش دامداری در گرمایش زمین از نقش حمل‌ونقل (مجموع حمل‌ونقل زمینی، دریایی و هوایی) که مسئول تولید ۱۳ درصد گازهای گلخانه‌ای است، بیشترست.

در سال ۲۰۰۹، سازمان نظارت جهانی با انتقاد از روش‌های محاسباتی سازمان فائو و با لحاظ‌ کردن فاکتورهای بیشتر و دقیق‌تر، اعلام کرد نقش دامداری بسیار بدتر از چیزی است که فائو اعلام کرده است. این سازمان اعلام کرد دامداری مسئول تولید ۵۱ درصد گازهای گلخانه‌ای تولیدشده توسط بشر است [منبع].

نتیجه‌گیری

در صورت درست‌بودن محاسبهٔ سازمان نظارت جهانی، اگر از امروز به فردا همهٔ مردم گیاه‌خوار شوند، نصف معضل گرمایش زمین خودبه‌خود حل می‌شود. حتی اگر محاسبهٔ سازمان فائو را مدّ نظر داشته باشیم، در مقایسه با استفادهٔ کمتر از وسائل نقلیه، چشم‌پوشی از هر وعدهٔ غذای گوشتی یا لبنی، می‌تواند تاثیر بیشتری در کاهش گرمایش زمین داشته باشد. با این وجود شوربختانه کمتر دولت یا سیاستمداری حاضر است با دست‌گذاشتن روی عادت‌ دیرینهٔ مردم و تمایل آن‌ها به مصرف محصولات حیوانی و همچنین درافتادن با صنعت غول‌پیکر و قدرتمندی مانند دامداری یا ضعیف‌کردن آن، خود را نامحبوب کند ولی ما به عنوان مصرف‌کنندگان بزرگ‌ترین نقش را در پایین‌آوردن تب زمین بازی می‌کنیم. همهٔ ما به آسانی می‌توانیم با تغییر الگوهای مصرف خود روند گرمایش را تغییر دهیم. در کنار رعایت سایر موارد، مهم‌ترین مسئله یعنی چشم‌پوشی از محصولات حیوانی را فراموش نکنیم و همچنین، فراموش نکنیم جلوگیری از گرمایش زمین تنها یکی از ده‌ها دلیل برای این چشم‌پوشی است.

نوشته گرمایش زمین و نقش دامداری در آن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.