مینا سبزواری – مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور

تاروپود عالَمِ امکان به‌هم پیوسته است 

عالمی را شاد کرد آن‌کس که یک دل شاد کرد 

~ صائب تبریزی

شما ایرانیان ونکوور، عالَمی را شاد کردید، با کمک مالی و تأمین هزینهٔ زندگی بیست و دو کودک از خانواده‌های کم‌درآمد، به آن‌ها امنیت، آرامش و شادی بخشیدید. در اطلاعیه‌ای خبرتان کردیم که برای حمایت یک سال آیندهٔ بیست کودک، به دهش شما نیاز است، همین. نه تکلیف و اجباری بود و نه تکنیکی. شما با انتخاب روش یاری‌رساندن به آن‌ها، نشان دادید که «شفقت‌ورزی» یک ارزش است و نه تکلیف و تکنیک. 

دو سال پیش بود که به‌همت آقای امین ثامنی، کنسرتی ترتیب داده شد و هزینهٔ تحصیلی حمایت از بیست کودک نیازمند برای دو سال فراهم آمد. این کودکان را دوستان رابط ما در ایران «بچه‌های ونکوور» نامیده‌اند. برنامه این بود که هر سال با ترتیب‌دادن کنسرت یا سایر برنامه‌های هنری امکان حمایت بیشتر را فراهم آورند و این کودکان را دست‌کم تا پایان دبیرستان یاری دهند.

امسال به‌دلیل گسترش کرونا این کار ممکن نشد. قرار شد از شما دل‌دروطن‌نهادگان، درخواست کمک شود و البته گروه غیرانتفاعی آقای امین ثامنی و یاران (MusicGives Philanthropic Foundation) نیز هم‌اندازهٔ آن کمک‌ها، یاری دهند.

مایهٔ دلخوشی و دلگرمی است که تنها در دو روز، شما مهربانان تا آن اندازه کمک کردید که نه‌تنها هزینهٔ یک‌سال آینده تأمین شد، بلکه حمایت از دو کودک دیگر هم امکان‌پذیر شد. روحیهُ همکاری و همدلی به‌‌شکل و اندازه‌های گوناگون ابراز شد. از کمک ده‌دلاری داشتیم تا چندصد‌دلاری، از دلگرمی‌دادن و محبت گفتاری داشتیم تا انتشار خبر و تشویق دیگران.

موردی ستودنی هم کار آقا اشکان بود که بهترین روش گرامیداشت یادِ پدر شادروانشان را در کمک به این کودکان دانستند و امیدواریم که این روش پسندیدهٔ گرامیداشتِ یادِ رفتگان، رواج یابد.

در اینجا خیلی کوتاه به سرگذشت برخی از این کودکان اشاره می‌شود:

نازنین زهرا که یکی از به‌اصطلاح بچه‌های ونکوور است، پدرش مشکلات ذهنی دارد و زمین‌گیر هم است، و مادرش نیز تومور مغزی دارد. در خانهٔ اجاره‌ای بسیار فرسوده‌ای زندگی می‌کردند که هیچ امکاناتی از جمله آشپزخانه و حمام نداشت. از آنجایی‌که مهم‌ترین و اساسی‌ترین مشکل این خانواده مسکن بود، به کمک نیکوکاران در ونکوور و همچنین خیّرین خیریهٔ سلوک در ایران، برای این خانواده در قادرآباد خانه‌ای تمیز با حیاطی بزرگ خریداری شد. به‌قول مادر حتی در خیالشان نیز نمی‌گنجید که روزی خانه‌ای داشته باشند و بتوانند طعم آرامش را در زندگی بچشند. وقتی آن‌ها را به این خانه نقل مکان دادند، مادر اشک شوق می‌ریخت و می‌گفت از ذوق و خوشحالی دست و پایش می‌لرزد، و مرتب با خودش زمزمه می‌کرد که «خدایا یعنی این خانه مال من است، یعنی من هم صاحب خانه شده‌ام.» بچه‌ها با آن نگاه پاک و معصومشان بالا و پایین می‌پریدند و خوشحالی خود را ابراز می‌کردند. همچنین به این خانواده که هیچ‌گونه وسایل ابتدایی زندگی نداشتند، یک یخچال، یک تخته فرش و یک بخاری هدیه شد.

* * * * * 

سید محمد کلاس ششم دبستان است. او هر سال تحصیلی را با موفقیت تمام به‌پایان رسانده است.

پدرش به‌واسطهٔ بیماری قلبی فوت کرده و مادرش سرپرست اوست. مادرش هم بیمار است و قادر به کارکردن نیست. تنها درآمد آن‌ها مستمری تأمین اجتماعی است و آن‌ها برای وام خانه‌شان هم مقروض‌اند.

* * * * * 

آسانا ده سال دارد. او دختری باهوش و درس‌خوان است و در تهران در مقطع دبستان مشغول به تحصیل است. برادرش بهزاد یازده سال دارد. دانش‌آموزی باهوش و کوشاست، و او نیز در مقطع دبستان تحصیل می‌کند. پدر و مادرشان از هم جدا شده‌اند و مادرشان سرپرست آن‌هاست.

مادر که مشکلاتی در کمر داشته و باید عمل جراحی می‌شده، به‌خاطر شرایط سخت زندگی بعد از چهار سال تأخیر توانسته این جراحی را انجام دهد. آن‌ها در خانهٔ یکی از اقوام که خانه‌ای استیجاری است، زندگی می‌کنند. مادرشان رانندگی می‌کند، البته ماشین به شخص دیگری تعلق دارد. 

* * * * *

دانیال سیزده‌ساله است و برادر کوچک شش‌ساله‌ای به‌نام بنیامین دارد. او پسری باهوش و مؤدب و مهربان است. او با انگیزه درس می‌خواند و دوست دارد در آینده تکنسین هواپیما شود و زحمات پدر و مادرش را جبران کند. پدر و مادرشان از یکدیگر جدا شده‌اند. مادرشان سرپرستی آن‌ها را به‌عهده دارد. با وجود اینکه مادر بسیار زحمت‌کش است، این خانواده جزو کم‌درآمدها محسوب می‌شود.

* * * * *

عیسی سیزده‌ساله و یلدا یازده‌ساله و هر دو مستعد و باهوش‌اند. پدر آن‌‌ها هشت سال پیش فوت کرده و مادرشان به‌واسطهٔ ازدواج مجدد، از آن‌ها دور است. آن‌ها در خانهٔ پدربزرگ پدری‌شان و با آن‌ها زندگی می‌کنند. پدربزرگ نیز به‌واسطهٔ مشکلاتی در ستون فقراتش، قادر به داشتن شغلی نیست. تنها درآمد آن‌ها مستمری ناچیز تأمین اجتماعی است.

* * * * *

فاطمه دختری پانزده‌ساله، کوشا و درس‌خوان است. او به تحصیل زبان‌های خارجی علاقه‌مند است، ولی به‌دلیل مشکلات مالی نمی‌تواند به کلاس برود. پدرش پنج سال پیش فوت کرده است. مادرش خانه‌دار است. خانوادهٔ چهارنفره‌شان در خانه‌ای سی‌متری زندگی می‌کنند.

* * * * *

مهشید کلاس پنجم است و دوست دارد در آینده معلم شود. پدرش سال‌ها پیش فوت کرده است. او و دو خواهر دیگرش به‌همراه مادرشان در خانهٔ کوچک شصت‌متری‌ای زندگی می‌کنند. تنها درآمد آن‌ها مستمری تأمین اجتماعی است.

* * * * * 

آرزو چهارساله و علی ده‌ساله است. آرزو بسیار شیرین و دوست‌داشتنی و علی هم بسیار باهوش است. پدرشان چهار سال پیش در چاه سقوط کرده و به‌علت گازگرفتگی و خفگی فوت کرده است. این حادثه فشار زیادی به خانواده آورده و باعث شده علی کمی عصبی باشد که نیاز به مشاوره دارد.

* * * * *

مهسا دوازده‌ساله و دختری بسیار باهوش است. او گفته که دوست دارد به دانشگاه برود. پدرش ده سال پیش فوت کرده است. مادرش که بانویی بسیار زحمت‌کش است، برای تأمین مخارج زندگی‌شان در زمین‌های کشاورزی کارگری می‌کند. مهسا به بیماری حساسیت پوست (اگزما) مبتلاست و در اثر فشارهای زندگی کمی عصبی است و نیاز به مشاوره دارد.

* * * * *

زهرا در دبستان تحصیل می‌کند. او دختری باهوش و دوست داشتنی است. به‌خاطر مشکلات معیشتی، مدتی ترک تحصیل داشت. پدر و مادرش از هم جدا شده‌اند. مادرش به‌دلیل مشکلات مالی مجبور شد خواهر او را برای ادامهٔ زندگی به منزل مادربزرگش بفرستد. او و مادرش در خانهٔ استیجاری خاله‌اش که او نیز بیوه است و مشکلات مالی دارد، زندگی می‌کنند.

* * * * *

حسین کلاس ششم دبستان را می‌گذراند. پدرش در تصادف کشته شده و او یک‌سال به‌واسطهٔ استرس و مشکلات ناشی از آن به دبستان نرفته است. هنوز هم لکنت زبانی را که پس از فشارهای این دوران در او ایجاد شده، کم‌وبیش دارد. مادرش که سرپرست اوست، با وجود بیماری در ستون فقرات، با کارگری مخارج زندگی‌شان را تأمین می‌کند.

* * * * * 

نجمه سال چهارم را با معدل خوب به‌پایان رسانده است. او آرزو دارد روزی معلم شود. نجمه به بیماری کم‌خونی مبتلاست و طی تابستان گذشته که با مادرش به کشاورزی می‌رفتند، عفونت کلیه گرفت. پدر و مادرش از هم جدایند و پدرش دور از آن‌هاست.

* * * * * 

این کودکان همگی با ارسال نامه‌هایی دست‌نویس و ترسیم نقاشی‌هایی، از خیّرین مشارکت‌کننده در این کمک‌ها، تشکر و قدردانی کرده‌اند. نمونه‌هایی از تصاویر این نامه‌ها را می‌توانید همراه همین گزارش ببینید. به‌دلیل کمبود جا، تنها یک نمونه از این نامه‌ها تایپ شده است:

بنام خدا 

سلام به همهٔ شما فرشته‌های زمینی. اگر صخره و سنگ در مسیر رودخانهٔ زندگی نباشند، صدای آب هرگز زیبا نخواهد شد. سنگ‌ها را خدا برمی‌دارد، کار ما برداشتن سنگ‌ریزه‌ها هست. اما وقتی من نتوانستم سنگ‌ریزه‌های مسیر رودخانهٔ زندگی‌ام را بردارم و وقتی به یک تکیه‌گاه نیاز داشتم، خدای مهربان تکیه‌گاهی به محکمی کوه به من هدیه داد که مرا دوست بدارند و آن تکیه‌گاه شما بودید و با وجود کمک‌های شما نیازهای من برطرف می‌شود. برای شما آرزوی سلامتی و تندرستی می‌کنم. شما که کیلومترها از من دورید، اما به من محبت می‌کنید. با تشکر

* * * * * 

اگر مایل‌اید به «بچه‌های ونکوور» (به گروهشان یا به یکی از آن‌ها با ذکر نامش) کمک کنید، خیریهٔ پردیس آماده است که کمک شما را به آن‌ها برساند. آدرس ایمیل minasabz15@gmail.com برای ای‌ترانسفرکردن و شمارهٔ ۴۶۷۸ ۹۸۰ ۶۰۴ برای اطلاعات بیشتر یا ترتیب‌دادن جمع‌آوری کمک نقدی شماست. در صورت تمایل، رسید مالیاتی برایتان صادر می‌شود.

در ضمن، در سفر یک‌سال و نیم پیش به ایران، با پانزده تن از بچه‌های ونکوور گفت‌وگوهایی داشته‌ام؛ به حامی‌هایی که مایل باشند، می‌توانم فیلم آن را بفرستم.

از اینکه خیریهٔ پردیس را برای انجام این برنامه انتخاب کردید، سپاسگزاریم. 

دلتان شاد و پیوسته مهرآگین باد

نوشته شفقت‌ورزیِ ایرانیان ونکوور – گزارشی از جمع آوری کمک‌هزینهٔ تحصیلی برای ۲۲ دانش‌آموز در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روشن است که انجام کارِ مشترک با هم‌میهنانمان، برای تک‌تک ما، آرامش‌بخش و سودمند است. همدلی، همراهی و همکاری چونان باران و آب پاک روان، غم غربت، تنهایی و کم‌توانی را می‌شوید و می‌برد.

آزمون کارِ مشترک، پویا و توانمندمان می‌سازد، امید و استواری گروهی‌مان را شکوفا می‌کند و پایهٔ گام‌های پس از آن و موجباتِ به‌دست آوردن کامیابی در جامعهٔ بزرگ‌تر می‌شود.

مشارکت ما اما، از کجا و در چه زمینه‌ای آغاز شود که از سوگیری‌ها و به‌دنبال آن، پراکندگی‌ها و جدایی‌ها به‌دور باشد؟

مهرورزی و نیکوکاری می‌تواند ما را با تمام گوناگونی دیدگاه‌هایمان، گرد هم بیاورد و رهگشای خوبی برای پویش‌های آیندهٔ جامعهٔ ایرانی ونکوور باشد.

گروه غیرانتفاعی MusicGives تاکنون دو کنسرت بزرگ خیریه در ونکوور برای حمایت از آسیب‌دیدگان زلزله و سیل ایران ترتیب داده و با کمک و حمایت شما نیکوکاران، ده‌ها هزار دلار فراهم آورده‌ است که توسط خیریهٔ پردیس به ایران ارسال شد.

این‌بار نیز در حال برگزاری کنسرت بزرگی در حمایت تحصیلی کودکانی نیازمند در ایران راه را گشوده‌اند تا ما با یک تیر دو نشان بزنیم؛ هم به احساس مسئولیتمان برای یاوریِ نیازمندانی در سرزمین مادری‌مان پاسخ دهیم و هم گامی برای نزدیکی، همدلی و همکاری جامعهٔ ایرانی ونکوور برداریم.

ما ایرانیان ونکوور با حمایت از این کنسرت، هم می‌توانیم از شبی سرشار از موسیقی لذت ببریم و هم در کنار هم و با هم حامی تحصیل این کودکان باشیم.

این یاوری همگانی با استقبال و شرکت شما مهربانان ونکوور در کنسرت ۲۸ سپتامبر یا کمک‌های نقدی‌‌تان و حمایت اسپانسرهای گرامی این برنامه، جان خواهد گرفت.

خیریهٔ پردیس مسئول رساندن کمک‌ها به آن‌هاست و گزارش‌های آن را در رسانه‌های شهر تقدیم خواهد کرد.

برای خرید بلیت، خواهشمند است اطلاعات روی پوستر را بخوانید یا به ما زنگ بزنید.

کمک نقدی را می‌توانید به ایمیل مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور (minasabz15@gmail.com) «ای‌ترانسفر» کنید. برای‌ راحتی کار و صرفه‌جویی در پیگیری‌های بعدی، لطفاً واژهٔ charity را به‌عنوان password در نظر بگیرید. خیریهٔ پردیس در کانادا رسماً ثبت شده است و در صورت تمایل می‌توانید رسید کمک مالی خود را دریافت کنید که در این‌صورت، حدود یک‌چهارم مبلغ پرداختی‌تان به شکل تخفیف مالیاتی به شما برخواهد گشت.

تماس با خیریهٔ پردیس در ونکوور:

ایمیل: minasabz15@gmail.com 

تلفن: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸

وب‌سایت: www.paradisecharity.org

پی‌نوشت: برای آشنایی بیشتر با هنرمندان نیکوکار کنسرت ۲۸ سپتامبر، خواهشمند است به این آدرس سری بزنید:

http://bit.ly/MusicMakesDreams

خرید بلیت از شیوه‌های زیر امکان‌پذیر است:

–  حضوری و از طریق مراجعه به شعب صرافی MoneyWay در وست ونکوور و نورث ونکوور یا فروشگاه افرا در نورث ونکوور

– تماس با تلفن‌های:

604-446-1416

604-754-8101

– یا خرید آنلاین از وب‌سایت سنتنیال تیاتر

نوشته «کارِ مشترک»، گامی برای پیوند بیشتر ما اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یلدا دختر ۱۰ سالهٔ باهوشی است. بعد از اینکه پدر یلدا در سال ۱۳۹۰ به‌علت سکتهٔ قلبی فوت کرد، مادرش او و برادرش عیسی را رها کرد و آن دو مجبور شدند در منزل پدربزرگشان زندگی کنند. پدربزرگ یلدا بیماری ستون فقرات دارد و نمی‌تواند کار کند و پرداخت هزینه‌های تحصیل یلدا و عیسی برایش تقریباً غیرممکن است.

«Music Makes Dreams» یک سری کنسرت‌های خیریه برای حمایت از کودکانی مثل یلداست تا به آن‌‌ها شانس دوباره‌ای برای دسترسی به امکانات مناسب برای تحصیل را بدهد. کلیهٔ درآمد این برنامه‌ها توسط خیریهٔ پردیس برای حمایت از گروهی از این کودکان هزینه خواهد شد. مردم خوب ونکوور می‌توانند در کنار هم با حمایت از این برنامه‌ها، آرزوی این کودکان را تحقق ببخشند.

اولین سری از این برنامه‌ها، در تاریخ ۲۸ سپتامبر در سالن سنتینیال نورث ونکوور و با هنرمندی ۳ تن از بهترین هنرمندان معاصر موسیقی ایرانی برگزار خواهد شد.

معرفی هنرمندانی که در کنسرت «Music Makes Dreams» اجرا خواهند کرد:

اروین خاچیکیان

اروین خاچیکیان، موزیسین ایرانی-ارمنی متولد ۱۳۵۲ در تهران و ساکن لس آنجلس است. اِروین در خانواده‌ای اهل موسیقی بزرگ شد و از ابتدا تحت تأثیر استعداد پدرش در نوازندگی گیتار قرار گرفت. وی بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه با خواننده‌های معروفی از سراسر دنیا به‌عنوان نوازندهٔ حرفه‌ای همکاری کرد.

او آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده و خواننده‌ای شناخته‌شده، مؤسس گروه کارمندان و از اعضای گروه موسیقی Serj Tankian است. در ایران بسیاری او را به‌واسطهٔ تنظیم‌های بسیار موفقش برای دو آلبوم «نقاب» و «بی‌سرزمین‌تر از باد» برای سیاوش قمیشی می‌شناسند. جدا از همکاری با سیاوش قمیشی، تنظیم‌های او را در کارهای بسیار موفق از خوانندگانی مثل سامان، منصور، مارتیک، سعید محمدی و هلن نیز شنیده‌ایم.

اروین خاچیکیان به‌عنوان خواننده هم کارهای بسیار موفقی منتشر کرده که از آن‌ها می‌توان به قطعاتی مثل «بارون» یا «گذرگاه» اشاره کرد. او همچنین به‌عنوان تهیه‌کننده و musical director برگزارکنندهٔ برنامه‌های هنری‌ای مثل Let Her Sing‏، United East و Eldfesten است که به‌صورت سالانه در آمریکا، کانادا و سوئد برگزار می‌شوند.

نیاز نواب

نیاز متولد سال ۱۳۶۴ در ایران و ساکن پاریس است. نیاز نواب از هشت سالگی با پیانو، موسیقی را شروع کرد. به هنرستان موسیقی در تهران رفت و حالا در پاریس بعد از اتمام تحصیل، در کنار دیگر فعالیت‌هایش موسیقی هم درس می‌دهد.

نیاز نواب خواننده، نوازندهٔ سازهای مختلف و آهنگ‌ساز است. او با هنرمندان و ارکستر 

Paris-East Philharmonic Orchestra همکاری داشته است. او همچنین در کنسرت‌های موسیقی سنتی، تنبک و سه‌تار می‌زند اما در سبک موسیقی آلترناتیو گیتار و پیانو، سازهای اصلی‌اش‌اند. نیاز آواز می‌خواند و ترانه هم می‌نویسد. خودش می‌گوید همهٔ اعضای خانواده‌اش نوازنده‌اند و او به دنیا آمده تا وارد موسیقی شود. نوهٔ استادحسین یاحقی است و پرویز یاحقی، نوازندهٔ شهیر ویولون که نگاه و عشق‌اش به موسیقی به نیاز هم رسیده است، از نزدیکان او بود.

از کارهای بسیار موفق نیاز می‌توان به آلبوم اول حافظ و قطعه‌هایی مثل بلبل، باده، دریا و رفت و گذشت اشاره کرد.

رعنا فرحان

رعنا فرحان خوانندهٔ زن ایرانی در سبک جاز و بلوز و ساکن آمریکاست. او فعالیت هنری جدی خود را در سال ۲۰۰۵ با انتشار آلبومی به زبان انگلیسی آغاز کرد و بعد از آن ۵ آلبوم بسیار موفق به زبان فارسی منتشر کرد. در این آلبوم‌ها هنرمندان بنامی چون استیو تاوب، آهنگ‌ساز و گیتاریست چیره‌دست آمریکایی او را همراهی می‌کنند.

رعنا فرحان با استفاده از اشعار کلاسیک ایرانی و موسیقی جاز و بلوز آمریکا توانسته است سبک جدیدی را در موسیقی ایرانی به‌وجود بیاورد و توجه خیلی‌ها را به خود جلب کند. وجود عناصر موسیقی غربی در موسیقی معاصر ایران چیز تازه‌ای نیست، ولی ترکیب بلوز و جاز با زبان فارسی با تکنیک آواز محکم و صدای جاافتادهٔ او برای شنوندگان فارسی‌زبان و غیرفارسی‌زبان به یک اندازه نو و شگفت‌انگیز است.

جنیفر لیتون منتقد آمریکایی صدای او را مطلقاً زیبا، فریبنده و مرموز توصیف می‌کند: «صدای این خوانندهٔ ایرانی کولاک را آب می‌کند.»

اطلاعات بیشتر دربارهٔ این کنسرت را در اینجا ببینید:

https://www.facebook.com/events/329998807938794

نوشته برگزاری کنسرت موسیقی «Music Makes Dreams» برای تأمین هزینهٔ تحصیل کودکان نیازمند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

همان‌طور که در شمارهٔ ۷۹ نشریه خواندید، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و مؤسسهٔ غیرانتفاعی MusicGives با همکاری چندین گروه هنری، سازمان غیرانتفاعی و صاحبان کسب‌وکار در ونکوور، برنامهٔ هنری متنوعی به‌نفع آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر ایران تدارک دیده بودند. این برنامه روز سه‌شنبه، ۷ مهٔ ۲۰۱۹، در نورث ونکوور برگزار شد و علی‌رغم آنکه در یکی از روزهای کاری وسط هفته برگزار می‌شد، با استقبال بسیار خوب مخاطبان، داوطلبان و حامیان مواجه شد.

تعداد زیادی از مردم، داوطلبانه از روزهای قبل در تدارک آماده‌سازی محل برگزاری این برنامه بودند و نهایتاً سالنی خالی که حتی صندلی‌ای در آن نبود، تا عصر روز سه‌شنبه آمادهٔ پذیرایی از مهمانان پرتعداد این مراسم شد. استقبال خوب مردم باعث شد که هیچ صندلی‌ای خالی نماند و هنرمندان هم با برنامه‌های متنوعشان روزی خاطره‌انگیز را برای همه رقم زدند.

مهم‌تر از همه اما، میزان کمک‌های جمع‌آوری شده بود. به‌رغم آنکه از برنامه‌ریزی تا اجرای این مراسم در زمان بسیار کوتاهی انجام گرفت، مشارکت مردم و صاحبان کسب‌وکار برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل در قالب خرید بلیت، اهدای کمک‌های مالی نقدی در زمان برگزاری برنامه و قبل از آن و خرید اقلام هدیه‌شده برای فروش فراتر از انتظار همه از جمله برگزارکنندگان آن بود.

طبق گزارش برگزارکنندگان، درآمد این برنامه شامل بلیت‌فروشی، کمک‌های نقدی حامیان و مردم و همچنین فروش اقلام هدیه‌شده، مبلغ ۲۲٬۵۰۵ دلار کانادا و ۵۰ لیرهٔ استرلینگ (پوند بریتانیا) شد که توسط نمایندگی خیریهٔ پردیس در ونکوور به دفتر مرکزی این خیریه در تورنتو فرستاده شد تا برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل در ایران ارسال شود.

امید است چنین کارهایی تداوم یابد و به مشارکت و همبستگی هر چه بیشتر جامعهٔ ایرانی ونکوور بیانجامد.

در حاشیه

مینا سبزواری – مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور

حاشیه‌های هر برنامه، اگر نگوییم بیشتر از اصل، به اندازه‌ٔ خود آن، در خور توجه است.

حاشیه‌ها، گزارش رسمیِ رویدادها نیستند و همان‌طور که خودشان بی‌برنامه‌ و نه از پیش تعیین‌شده اتفاق می‌افتند، غیررسمی و گاه طنزآلودند.

حاشیه‌ها از ناخودآگاه جمعی ما بر می‌خیزند و برای نازک‌اندیشان و نکته‌بینان، سرشار از نشانه‌ها و ابزار خوبی برای بررسی و شناخت انگیزه‌ها، باورها و فرهنگ جامعه‌ای است که این برنامه می‌تواند مشتی از خروارش باشد.

حاشیه‌های برنامهٔ جمع آوری کمک‌های مالی برای حمایت از آسیب‌دیدگان سیل در ایران:

۱- نیرو گرفتن از روابط سالم، همکارانه و همدلانه

ایرانیان ونکوور، روش‌های پراکندگی و فردگرایی یا تک‌گروهی‌ای را که پیش از این بیشتر معمول بود، پیشه نکردند؛ در کنار هم و با همدلی و شفقت‌ورزی کار کردند. گروهی از مشاوران املاک ونکوور، به‌جای کنش‌های فردی، گرد هم آمدند و نیکوکاری مشترکی را آزمودند و پایه‌های پیوند میان همکاران را بنا گذاشتند، آغازی خوش برای همکاری و کنش‌های مشترک که امیدواریم در سایر مشاغل هم شاهدش باشیم.

به‌فاصلهٔ دو روز، دو گروه هنری بزرگ شهر برای یاوری سیل‌زدگان برنامه داشتند، برگزارکنندگان و هنرمندان به دیدن برنامهٔ یکدیگر رفتند و به همدیگر دلگرمی دادند. این کار زیبای آنان نشان از روابط سالم و رشدیافته میان گروه‌های جامعهٔ ایرانیان ونکوور دارد که امیدوارکننده است.

۲- آئین و رسم نو

پیشنهاد خیریهٔ پردیس، رسم خوشایند «نیکوکاری به‌جای خرید کالا برای کادو» و پیشکش‌ کردن کارت آن که هنرمندان داوطلبانه روی آن‌ها نقاشی کرده‌اند و در خیریه آمادهٔ خرید است، برای جشن و روز تولد، یادبود درگذشتگان، روزهای مادر، پدر، معلم، عشق و مواردی از این دست، تأیید و تقویت شد.

۳- شفقت‌ورزی‌های گوناگون

کمک‌های ایرانیان ونکوور به اشکال گوناگون صورت گرفت:

هنرمندان با اجرای موسیقی، ترانه‌خوانی و رقص، بازیگری یا پیشکش آثارشان؛

برخی از مردم با کمک مستقیم مالی، برخی با خرید بلیت و کالا از آنجا، برخی با خدمات رایگان، برخی با پذیرش داوطلبانهٔ هزینهٔ خوراکی‌ها و صندلی‌ها و سیستم صدای مکان برگزاری و شیوه‌های دیگر و برخی با کار داوطلبانه در طول برنامه؛

صاحبان کار و مشاغل موفق با حمایت مالی؛

و برگزارکنندگان، با صرف وقت و انرژی فراوان برای ساماندهی، انجام برنامه را ممکن ساختند.

موارد ویژه‌ای هم پیش آمد که گفتن آن‌ها خالی از لطف نیست:

از زمان اعلام گردهمایی برای کمک تا برگزاری و حتی پس از آن، مهربانانی با شیوه‌های نوآورانه، یار و یاور آسیب‌دیدگان شدند و می‌شوند. دوستی نیک‌اندیش، در برنامهٔ سورپرایز پارتی زادروز همسرش، حمایت از آسیب‌دیدگان را هم در نظر گرفته و با همدلی مهمانانشان، هزار و هفتاد دلار هدیه دادند.

مورد دیگر دربارهٔ برندهٔ فرش در قرعه‌کشی بخت‌آزمایی برنامه بود که ایشان نیز فرشی را که برنده شده بودند، به برنامهٔ جمع‌آوری کمک‌ها که هنوز هم ادامه دارد، هدیه کردند.

و مورد دیگر، باران است، بارانِ مهر. به‌گمانم در این دو سه هفته، بیش از پیش در خانهٔ باران، حرف کمک به دیگران بوده، پدرش را دیده که با همراهانش، درارتباط با موضوع سیل زده‌ها گفت‌وگو و برنامه‌ریزی می‌کند یا سرگرم تمرین برای اجرای برنامه است و مادرش هم که همواره با او همدلی دارد.

فضای سالم و مهرورزی به دیگران، به زیبایی‌ها و سرشت نیک درون این کودک میدان داده که شکوفا شوند و او به پدر که در حال باز کردن‌ آیفون جدید است بگوید: صبر کن بابا، باز نکن، بیا این را به آن‌ها که خانه ندارند بدهیم.

او هم پدری کرده و تلفن همراه را از طرف باران به خیریه داد. با فروش آن در اینترنت، هفتصد دلار فراهم آوردیم و به باران دادیم تا در جام مهر خیریه بریزد.

بارش بهارانهٔ مهر، از دست و دل مهربان باران و شکوفایی چهرهٔ شاد این دختر کوچک با دلی بزرگ و بخشنده را همیشه به یاد خواهیم داشت.

۴- برنامه‌ریزی، در زمانی بسیار کوتاه

برای برنامه‌هایی از این دست، با ارزش زیاد فرهنگی و هنری و شمار بسیار مهمان‌ها، معمولاً از ماه‌ها پیش برنامه‌ریزی می‌شود و هماهنگی‌ها صورت می‌گیرد و تدارکات آغاز می‌شود. این برنامه اما، در فرصتی کمتر از یک ماه ساماندهی شد. کاری به‌موقع و مفید، اما سخت بود.

سالن‌ها همه از قبل رزرو شده بودند، سالنی زیبا و نو پیدا شد اما بی‌هیچ استیج و سیستم صدا و حتی صندلی‌ای!

برگزارکنندگان توجه کامل داشتند که با کمترین هزینه و تا جای ممکن همه‌چیز را به‌رایگان تهیه کنند تا هر آنچه فراهم خواهد آمد به سیل‌زدگان برسد.

گفت‌وگو با تک‌تک اسپانسرها، تدارکات پیش از برنامه، گرفتن آثار هنری از هدیه‌دهندگان و کارهای دیگر وقت و انرژی زیادی را می‌ستاند.

تصمیم‌گیری دربارهٔ محتوا و جزئیات برنامه و حتی توافق بر سر برگزیدن روز و زمان دیدار برای جلسات هماهنگی با توجه به اینکه برگزارکنندگان کار می‌کنند، کودک خردسال دارند، و مانند سایرین درگیر کارهای شخصی‌شان هم هستند، آسان نبود.

وقتی بخواهید روابط دموکراتیک باشد، هزینهٔ آن صرف وقت زیاد برای قانع کردن یکدیگر است که البته دوستان به‌ جان خریدارش بودند، اما گاهی هم وقت کم می‌آوردند و دو راه پیشنهادی راه به جایی نمی‌برد که آن‌ها هم هوشمندانه راه سوم را پیدا می‌کردند. تنظیم وقت، تصمیم‌گیری برای مسائل پیش‌بینی‌نشده و مواردی از این دست و در کل شتاب ساماندهی برنامه، به اندازه‌ای بود که گاه این عاشقان را هم از دویدن باز می‌داشت، تا نفسی تازه کنند.

این نوشتار را با نقل خاطره‌ای جالب، به پایان می برم. فقط چند ساعت به اجرای برنامه مانده بود که یکی از هنرمندان زنگ زدند و پیش از پرداختن به موضوعی دیگر ، این گفت‌وگو را با همسرم داشتند:

هنرمند: «به‌قدری کار جلومه که نمی‌دونم کدوم رو انجام بدم. یه لحظه با خودم گفتم دیگه زمانی که اجرای برنامهٔ هنری هم دارم، برنامه‌گذار نخواهم بود، ولی می‌دونم فردا صبح، این [قول] یادم می‌ره و روز از نو، روزی از نو.»

همسرم: «آره، مثل درد زایمان می‌مونه که فراموش می‌شه.»

هنرمند: «بله، دقیقاً درسته.»

پی‌نوشت: و من مانده‌ام که چطور این دو نفر از فراموشیِ بعد از زایمان و به‌ویژه درد آن حرف می‌زنند در حالی‌که هر دو، مرد هستند.

نوشته برگزاری موفق برنامهٔ هنری برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

به‌دنبال فاجعهٔ سیل‌های پی در پی در چندین شهر ایران، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و سازمان غیرانتفاعی MusicGives بر آن شدند تا با همکاری یکدیگر برنامه‌ای هنری به‌نفع آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر در ایران ترتیب دهند. البته چند تن از دیگر هنرمندان شهرمان نیز به این دو سازمان غیرانتفاعی پیوسته‌اند تا این برنامه را هر چه پربارتر کنند. به‌همین بهانه، گفت‌وگویی با اعضای این دو سازمان و دیگر دوستانی که در برگزاری این برنامه نقش دارند، ترتیب دادیم. آن‌طور که خواهید خواند، برنامه‌ای بسیار متنوع توسط هنرمندان خوش‌ذوق شهرمان برای مخاطبان تدارک دیده شده است و از همه مهم‌تر اینکه همهٔ عواید این برنامه توسط خیریهٔ پردیس برای کمک به هم‌وطنانمان که شاید خیلی از ما به‌دلیل دوری امکان کمک به آن‌ها را نداشته باشیم، اختصاص خواهد یافت. امید آنکه با شرکت در این برنامه بتوانیم باری هر چند ناچیز از دوش آسیب‌دیدگان برداریم.

بلیت این برنامه در فروشگاه افرا واقع در خیابان پمبرتون نورث ونکوور یا از طریق تماس با تلفن‌های: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸ و ‎۶۰۴-۸۸۹-۹۵۴۵ به فروش می‌رسد.

ترانه یادگاری و آذر ضیامنش از جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور برایمان بگویید؟

ترانه یادگاری: من ترانه یادگاری هستم. حدود ۳۷ سال است در ونکوور زندگی می‌کنم. تحصیلاتم در رشتهٔ مدیریت بازرگانی و زبان انگلیسی بوده و حدود ۳۱ سال است که به‌عنوان مترجم رسمی در زمینه‌های جزایی، خانواده، جوانان و ترافیک در دادگاه‌های استانی و عالی در ونکوور مشغول به کار هستم. همچنین در این مدت برای دادگاه‌های مهاجرت، پناهندگی، آی‌سی‌بی‌سی و دادگاه مدنی، ترجمهٔ کتبی و شفاهی انجام داده‌ام. در حال حاضر مدیر و یکی از مؤسسان جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور هستم. یکی از اهدافم ارتباط جامعهٔ ایرانی با جامعهٔ کانادایی و غیرایرانی است که ارتباط گستردهٔ من به‌دلیل شرایط کاری‌ام در این مسیر کمک‌کننده است.

آذر ضیامنش: من آذر ضیامنش هستم و بیش از ۷ سال است در ونکوور زندگی می‌کنم. تحصیلاتم در زمینهٔ روان‌شناسی و مشاوره است و بیش از ۲۲ سال سابقهٔ کار در ایران و ونکوور دارم. ۱۰ سال تجربهٔ تدریس در دانشگاه‌های ایران دارم و کارشناس برنامه‌های خانواده بوده‌ام. در حال حاضر مدیر و مؤسس مرکز مشاورهٔ روان پویا هستم و خدمات روان‌شناختی به جامعهٔ فارسی‌زبان ارائه می‌دهم. از بدو ورود به ونکوور فعالیت‌های داوطلبانه انجام داده‌ام. در حال حاضر در سازمان Hope Centre مربی Peer support group هستم و بیش از یک سال است که در جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور فعالیت می‌کنم. اهداف جامعه با اهداف فعالیت من که کمک به هم‌میهنان عزیزم است خیلی نزدیکی دارد و خوشحالم که این همکاری را دارم.

ترانه یادگاری: جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور بیش از ۱۴ سال است که فعالیت خود را شروع کرده و هدفش ایجاد یکپارچگی و انطباق‌پذیری بین جامعهٔ ایرانیان با جامعهٔ کانادایی به‌ویژه فرهنگ‌سازی برای ایرانیان بوده است. بازخوردهایی که از هم‌وطنان عزیز دریافت کرده‌ایم، کارنامهٔ مثبتی بوده که یکی از عوامل دلگرمی برای ادامهٔ راه ماست. جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور همچنین از پیشروان یاری رساندن به تمام سازمان‌ها و نهادهایی است که نیاز به کمک دارند و خالصانه و بدون هیچ چشمداشتی در مسیر اهداف خود حرکت کرده و می‌کند و در شرایط بحران‌های طبیعی به یاری هم‌وطنان آسیب‌‌دیده می‌شتابد. برای مثال، هنگام زلزلهٔ کرمانشاه، بعد از جمع‌آوری کمک‌های نقدی به تهیهٔ کانکس‌هایی در کرمانشاه اقدام کرد.

نمونهٔ دیگری از فعالیت‌های ما، جمع‌آوری کمک‌های مالی و برگزاری برنامهٔ تسلیت و همدلی با خانواده‌ای بود که خانه‌شان در نورث ونکوور در آتش سوخت و عزیزان خود را از دست داده بودند.

همچنین با همکاری کلیسای United Church موفق به جمع‌آوری بیست و پنج هزار دلار برای حمایت از پناهندگان شدیم. اخیراً هم دو بار از طریق خیریهٔ پردیس توانستیم به کودکان نیازمند در ایران کمک کنیم. علاوه بر این، به بیمارستان کودکان، بیمارستان لاینزگیت، خانهٔ رونالد مک‌دونالد، زنان بی‌پناه ترای‌سیتیز و چند نهاد دیگر هم کمک کرده‌ایم.

چه شد که به فکر برگزاری این برنامه افتادید؟

ترانه یادگاری: روال کار ما تشکیل نشست‌های فرهنگی-اجتماعی در هر ماه است. زمانی که در تدارک برنامهٔ ماه آوریل بودیم، با خبر شدیم که گروه MusicGives در صدد اجرای برنامه‌ای حمایتی برای آسیب‌دیدگان سیل ایران است. از آنجا که یکی از اهداف ما در فرهنگ‌سازی، تقویت موقعیت کارهای گروهی است، پیشنهاد همکاری با آن‌ها و دعوت از سایر گروه‌ها دادیم تا بتوانیم با کیفیت بهتر و کارایی بیشتر، این برنامهٔ حمایتی را به جلو ببریم. در ادامه، گروه‌های دیگر از جمله گروه هنری واچیک و خانم‌ها فرناز اوحدی و فرشته ذاکری به جمع ما پیوستند.

آذر ضیامنش: گر چه از میهن و هم‌میهنان خود دوریم، ولی فاصلهٔ جغرافیایی از عشق و صمیمیت ما به آنان چیزی کم نکرده است. از آسیب دیدنشان متأثریم و آنچه از دستمان بر می‌آید مثل برگزاری همین برنامه را به‌قول معروف در طبَق اخلاص گذاشته و پیشکش آن‌ها می‌کنیم. کوشیده‌ایم برنامه‌ای پربار و با کیفیت را با همکاری گروه MusicGives ساماندهی کنیم و امیدواریم مردم نیز با شرکت در آن، به حمایت از آسیب دیدگان نیرو ببخشند.

چه کسانی در برگزاری این برنامه به شما کمک می‌کنند؟

ترانه یادگاری: از همراهان همیشگی و تمام کسانی که دلشان برای ایران و ایرانی می‌تپد، دعوت می‌کنیم که به یاری هم‌میهنان بشتابند. از همهٔ صاحبان کسب‌وکار درخواست می‌کنیم که در صورت تمایل اسپانسر برنامه شوند و ما را همراهی نمایند. پیشاپیش از همهٔ اسپانسرهای گرامی که تاکنون حمایت خود را به ما اعلام کرده‌اند، سپاسگزاریم.

اسامی آن‌ها بدین قرار است: خانم‌ها دکتر شادان کبیری، فریبا راکر، نیلوفر معیری، شهناز جیلانی، آقای فرهاد صوفی و همچنین مرکز مشاورهٔ روان پویا، صرافی مانی‌وی، داروخانهٔ سیف مید، گالری فرش دلیری، گلفروشی طلا، نشریهٔ رسانهٔ همیاری و Eclat Decor.

کمک‌های جمع‌آوری‌شده چطور به آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر خواهد رسید؟

آذر ضیامنش: کلیهٔ عواید حاصل از بلیت‌فروشی، کمک‌های نقدی از مردم و اسپانسرها از طریق خیریهٔ پردیس برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل در ایران فرستاده خواهد شد.

امین ثامنی و نگار روغنیان از MusicGives

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ MusicGives برایمان بگویید؟

امین ثامنی: سلام و ممنون از مجلهٔ همیاری برای ترتیب دادن این مصاحبه. MusicGives در سال ۲۰۱۷ با ایدهٔ استفاده از موسیقی به‌عنوان راه حلی برای کمک به اهداف بشردوستانه شکل گرفت. هدف ما حمایت از آسیب‌دیدگان حوادث طبیعی، کودکان و دیگر افراد از طریق اجرای برنامه‌های موسیقی و اختصاص درآمد آن برنامه‌ها به اهداف خیریه است.

نگار روغنیان: من نگار روغنیان هستم. فارغ‌التحصیل مقطع دکتری مهندسی عمران از دانشگاه یو‌بی‌سی. در زمینهٔ هنری، اولین گروه کُر فارسی ونکوور را به‌همراه دوستانم در سال ۲۰۱۳ تأسیس کردیم که اجراهای زیادی در برنامه‌های هنری مختلف در ونکوور داشته‌ایم. به‌همراه آقای امین ثامنی، در سال ۲۰۱۷ سازمان غیرانتفاعی MusicGives را تأسیس کردیم تا با اجرای برنامه‌های موسیقی بتوانیم برای اهداف خیریه پول جمع‌آوری کنیم. الان هم بعد از اتفاق ناگوار سیل اخیر ایران تصمیم گرفتیم تا با برگزاری برنامه‌ای هنری برای کمک به آسیب‌دیدگان پول جمع‌آوری کنیم. امیدوارم همهٔ خوانندگان این گفت‌وگو را هفتم ماه مه در برنامهٔ «ایران ما» ببینیم.

این چندمین کار MusicGives در ونکوور است؟

امین ثامنی: اولین فعالیت هنری ما چند ماه بعد از شکل‌گیری گروه بود. «موسیقی برای ایران» اولین کنسرت خیریهٔ ایرانی ونکوور و بزرگ‌ترین اتفاق خیریه در حمایت از آسیب دیدگان زلزلهٔ کرمانشاه بود که در سالن سنتنیال و با استقبال خیلی خوبی برگزار شد. بیش از ۲۵ موزیسین ایرانی و غیرایرانی در این برنامه اجرا کردند و تمام ۱۲٬۳۰۰ دلار عواید برنامه، با همکاری خیریهٔ پردیس به کرمانشاه فرستاده شد و صرف کمک به بازسازی مناطق زلزله‌زده و رفع نیازهای هم‌وطنان آسیب‌دیده شد.

چه برنامه‌های هنری‌ای برای روز هفتم مه‌ در نظر گرفته‌اید و چه هنرمندانی با شما همکاری می‌کنند؟

امین ثامنی: در برنامهٔ «ایران ما»، من علاوه بر کمک به‌عنوان برگزارکنندهٔ برنامه، به همراه دوستان خوبم آقای رضا آل داوود و اسد بیگی به اجرای موسیقی خواهیم پرداخت. قطعات مختلفی از آثار موسیقی پاپ و همین‌طور از ساخته‌های من و اسد اجرا خواهد شد. تمام درآمد این برنامه هم توسط خیریهٔ پردیس تقدیم هم‌وطنان آسیب‌دیده از سیل خواهد شد.

ما خیلی خوشحال‌ایم که در این برنامه با چند گروه هنری-فرهنگی دیگر در ونکوور همکاری می‌کنیم. امیدواریم که همکاری بین گروه‌های هنری-فرهنگی ایرانی در ونکوور متداول‌تر شود و گام‌های بزرگ‌تر و مؤثرتری را با کمک هم برداریم.

مینا سبزواری، مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ خیریهٔ پردیس برایمان بگویید؟

مینا سبزواری هستم، مربی کودک (بازنشسته) و مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور. خیریهٔ پردیس در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد و به ثبت رسید و سال‌هاست که در کانادا فعالیت می‌کند. این خیریه، مستقل (بدون وابستگی دولتی، سیاسی، عقیدتی) است که تمرکز بر یار‌ی رساندن به هم‌وطنان در ایران به‌ویژه کودکان دارد.

خیریهٔ پردیس عواید این برنامهٔ هنری را چطور به آسیب‌دیدگان خواهد رساند؟

از طریق یک یا دو خیریهٔ تحت پوشش که یا در آن مناطق فعال‌اند یا دسترسی خوبی به آسیب‌دیدگان سیل دارند. تمام فاکتورهای خرید، عکس‌ها و فیلم‌ها و گزارشات چگونگی خرج شدن کمک‌های مالی ارسالی قبلی هم‌اکنون در کانال تلگرامی خیریهٔ پردیس در آدرس: https://t.me/Paradisecharity قابل دیدن است و به‌تدریج هم گزارشات بعدی ارائه خواهد شد.

آیا امکان ارسال کمک‌های غیرنقدی هم هست؟

خیر چون از کانادا به‌صرفه نیست که کمک‌های غیرنقدی جمع‌آوری و به آسیب‌دیدگان رسانده شود.

خیریهٔ پردیس به‌جز مشارکت در این برنامه از چه شیوه‌های دیگری امکان یاری‌رسانی به آسیب‌دیدگان سیل را فراهم می‌کند؟

به‌جز مشارکت در این برنامه، می‌توان از طریق ای‌ترانسفر به ایمیل خیریه در تورنتو یا نمایندگی‌اش در ونکوور کمک شود. آدرس ایمیل برای دریافت کمک‌ها از طریق ای‌ترانسفر در ونکوور این است: minasabz15@gmail.com لطفاً به‌عنوان پاسخِ سؤال امنیتی (security question) از کلمهٔ pardis استفاده کنید.

علاوه بر این امکان واریز وجوه به حساب‌های بانکی زیر هم هست:

RBC Bank (Transit# 00888 Account# 1017086)‎

Scotiabank (Transit# 45922 Account# 0072311)‎

اگر مورد دیگری هست که بخواهید با خوانندگان ما در میان بگذارید، لطفاً بفرمایید.

از آنجایی‌که خیریهٔ پردیس در کانادا به ثبت رسیده، نیکوکاران برای کمکی که می‌کنند، در صورت تمایل می‌توانند رسید مالیاتی دریافت کنند که حدود یک چهارم آنچه می‌بخشند، در واقع به شکل تخفیف مالیاتی به آن‌ها برمی‌گردد. ولی لطفاً توجه شود اگر از طریق بانک کمک می‌کنید، حتماً به نمایندگی یا مرکز خیریه اطلاع داده و کپی رسید بانک را در اختیارشان قرار دهید، چرا که صرف فرستادن از طریق بانک برای پردیس روشن نمی‌کند که فرستنده کیست و آدرسش کجاست تا رسید مالیاتی بفرستد و در مورد (ای‌ترانسفر) هم حتماً تلفنی یا آدرس ایمیلشان را بدهند.

شمارهٔ دفتر خیریه در ونکوور: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸

دیگر هنرمندانی که در این برنامه اجرا خواهند داشت

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ فعالیت‌های هنری‌تان برایمان بگویید؟

فرناز اوحدی: من فرناز اوحدى هستم، خواننده و آهنگ‌ساز فلامنکو به فارسى. از سال ٩٨ در هنر رقص و از سال ٢٠٠٢ در خواندن آواز فلامنکو فعالیت می‌کنم. پروژهٔ آهنگ‌سازى و خواندن فلامنکو به فارسى پروژهٔ ویژهٔ من است که از سال ٢٠١٠ شروع کرده‌ام. اولین آلبوم من در ٢٠١٧ و دومین در ٢٠١٩ منتشر شد. در حال حاضر روى ألبوم سوم مشغول به کار هستم که در سال ٢٠٢٠ منتشر خواهد شد.

اسد بیگی: من اسد بیگی هستم. از سال ۲۰۰۷ به ونکوور آمدم. سال‌هاست که در زمینهٔ خوانندگی در ایران و ونکوور فعالیت داشته‌ام. در سال ۲۰۱۲ گروهی در ونکوور شکل دادیم به اسم پان و کارهای آلترناتیو پاپ و راک اجرا کردیم که نتیجه‌اش همکاری در چند قطعه بود که منتشر هم شد. هم‌زمان کار تئاتر را شروع کردم که در دو سال گذشته خیلی جدی‌تر شده و در حال حاضر، با گروه‌های مختلفی همکاری می‌کنم.

فرشته ذاکری: من فرشته ذاکری، رقصنده و طراح حرکت‌های ایرانی مدرن (Persian Contemporary) و فولکلور هستم که در این برنامه در استایل سماع تلفیقی ایفای نقش خواهم کرد.

طوفان مهردادیان: من به نمایندگی از تمامی اعضای گروه هنری واچیک سلام عرض می‌کنم خدمت شما و مخاطبان محترم رسانهٔ همیاری.

هستهٔ مرکزی گروه تئاتر واچیک در دههٔ هشتاد خورشیدی به اتفاق دوست هنرمندم بنفشه اعرابی در تهران شکل گرفت که حاصل آن اجرای چندین نمایش صحنه‌ای مانند «جنگا» و «پیکنولپسی» و چند فیلم کوتاه از جمله «همین الآن یهویی» و «ریکاوری» و ساعت‌ها برنامهٔ رادیویی در قالب برنامهٔ «هزارتو» در شبکهٔ نمایش بود. سپس در سال ۲۰۱۶ میلادی پس از اجرای نمایش «کالیگولا» به کارگردانی رضا راد و «غروب در دیاری غریب» به کارگردانی من، گروه واچیک فعالیت‌های خود را در کانادا پایه‌ریزی کرد.

این فعالیت‌ها در سال جاری در ونکوور وارد عرصهٔ گسترده‌تری شده است و پس از اجرای نمایش «دندون طلا» گروه هنری واچیک اقدام به برگزاری کلاس‌های آموزشی در زمینهٔ فیلم و تئاتر کرده است.

چه برنامه‌هایی برای روز هفتم مه در نظر گرفته‌اید؟

فرناز اوحدی: بسیار خوشحال‌ام که می‌توانم با دوستان هنرمند شهر ونکوور همکارى کنم تا کمکی را که از دستم بر می‌آید انجام بدهم. سانحهٔ سیل، قلب همهٔ ما را به درد آورده است. با دو نفر از اعضای گروهم، گروه موسیقی مشرق که غیرایرانى‌اند، وقت و توانایى‌ هنری‌مان را از طریق اجراى موسیقى و رقص فلامنکو به فارسى و اسپانیایی در روز ٧ مه به روى صحنه می‌آوریم. آوازها به هر دو زبان فارسى و اسپانیایى خواهد بود با همراهى رقص فلامنکو. امیدوارم که مورد پسند قرار بگیرد و هم‌وطنان عزیز را تشویق کند در این کنسرت شرکت کنند و براى کمک به سیل‌زدگان ما را یارى کنند.

اسد بیگی: در سال‌های اخیر چند قطعهٔ حرفه‌ای از من منتشر شده است. موسیقی را هم به شکل جدی‌تری دارم دنبال می‌کنم. در این برنامه به‌همراه دوست خوبم امین ثامنی و آقای رضا آل داوود چند قطعه موسیقی پاپ شامل چند کار از ساخته‌های خودم و همین‌طور امین اجرا خواهیم کرد.

فرشته ذاکری: در نیمهٔ دوم برنامه با دو اجرا درخدمت شرکت‌کنندگان در این برنامه هستیم. این افتخار را خواهم داشت که کاری را به‌صورت زنده با فرناز عزیز اجرا کنم، آهنگ «حصار» با خوانندگی فرناز اوحدی و شعر از فریدون مشیری. کار دوم هم اختتامیهٔ برنامه است با آهنگ «ایران من»، کاری از همایون شجریان و سهراب پورناظری.

طوفان مهردادیان: در روزهای پایانی تمرینات نمایش «عروسک‌ها» اثر بهرام بیضایی حادثهٔ تلخ زلزلهٔ غرب کشور رقم خورد. به پیشنهاد بازیگران و اعضای گروه، تمامی عواید حاصل از اجرای نمایش، تقدیم زلزله‌زدگان هم‌وطن شد. این بار هم به پیشنهاد جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و خیریهٔ پردیس تصمیم گرفتیم تا با اجرای نمایشی، گامی کوچک برای کمک به سیل‌زدگان عزیز و هم‌میهنان سانحه‌دیده برداریم. پس از مذاکره با دوست هنرمندم، محمد یعقوبی که از بهترین نمایشنامه‌نویسان دوران ماست، نمایشی از ایشان را انتخاب کردیم تا در روز هفتم مه به روی صحنه ببریم.

اگر مورد دیگری هست که بخواهید با خوانندگان ما در میان بگذارید، لطفاً بفرمایید.

فرشته ذاکری: در شرایطی هستیم که هر کسی در هر موقعیتی که قرار دارد در تلاش برای کمک و حمایت از سیل‌زدگان است.‌ در جایی که دوستان و همنوعان ما از جان خودشان می‌گذرند و در مقابل سیل قرار می‌گیرند، مجال درنگی نیست تا ما هم کنار هم جمع شویم، دست در دست هم بدهیم تا با حمایت‌هایمان کمکی هر چند کوچک در این راستا کرده باشیم. تا شاید گوش به گوش به همهٔ آن کسانی که سال نو را در پشت بام‌ها آغاز کردند برسد که دست‌هایی هم این‌طرف دنیا هست که به‌سوی آن‌ها دراز شده است… بیایید شبی دیگر را کنار هم باشیم.

طوفان مهردادیان: گروه تئاتر واچیک در نظر دارد از دهم تا شانزدهم ژوئن سال جاری در «فایر هال» ونکوور، نمایش «خانهٔ برناردا آلبا» اثر جاودانهٔ «فدریکو گارسیا لورکا» را با اتکا به شیوه‌های نمایشی بازی‌های ایرانی به روی صحنه ببرد. امیدوارم همکاری با «جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور» و «خیریهٔ پردیس» و همچنین «رسانهٔ همیاری» تا اجرای این نمایش و بعدتر تداوم داشته باشد.

نوشته گرد هم آییم برای حمایت از آسیب‌دیدگان سیل در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جامعهٔ فرهنگی زنان ایران و خیریهٔ پردیس جشن روز مادر را در روز دوازدهم ماه مه (May) تدارک دیدند و هم‌وطنان گرامی نیز با استقبال بسیار خوبی که از این برنامه کردند، گروه‌های فعال در این شهر را به همکاری بیشتر با یکدیگر تشویق نمودند.

از مادران حاضر در این جشن، با پیشکش شاخه گلی تقدیر شد. خانم دکتر فریبا خدامی و آقای دکتر اسماعیل‌زاده با خواندن سروده‌هایی نیکو، ارزش و نقش مادر را بیان کردند. خانم‌ها آتوسا نزاکتی، زری بهبهانی، مهناز فیض، آقای مسعود صادقی و هنرجویان آکادمی رقص خانم فرشته ذاکری، با عرضهٔ هنرهای آواز و رقص (همراه با موسیقی آقایان سهند سربیشه‌ایی و علی و سهیل مهین‌پور) به این جشن شور و حال کم‌نظیری دادند.

از تک‌ تک هنرمندان نیکوکار که داوطلبانه به جشن روز مادر جان دادند و همچنین داوطلب‌های گرامی سپاسگزاریم و به مسئولان رستوران یاس و قنادی گلستان برای تهیهٔ شام و دسر خوشمزه خسته نباشید می‌گوییم.

نوشته گزارش جشن روز مادر به همت جامعهٔ فرهنگی زنان ایران و خیریهٔ پردیس در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌: حمید زرگرزاده Perfect Shot Studio

«موسیقی برای ایران» اولین کنسرت و بزرگ‌ترین اتفاق خیریهٔ ونکوور بود که در حمایت از آسیب‌دیدگان زلزلهٔ کرمانشاه در تاریخ ٢١ فوریهٔ ٢٠١٨ در سالن سنتنیال نورث ونکوور با استقبال حدود ۶۰۰ نفر از مخاطبان ایرانی و غیرایرانی برگزار شد.

این کنسرت با همت سازمان غیرانتفاعی MusicGives و با اجرای ۲۵ هنرمند ایرانی و غیرایرانی ساکن ونکوور برگزار شد. کیفیت و کمیت مطلوب کنسرت، تنوع در ژانر موسیقی، نظم سالن و همکاری داوطلبانهٔ هنرمندان از جمله مواردی بود که بسیار مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و بازتاب بسیار خوبی را در جامعهٔ ایرانی و کانادایی به‌همراه داشت.

برنامه با پخش دو پیام تصویری از جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ پارلمان از حوزهٔ نورث ونکوور و بوئن ما نمایندهٔ مجلس استانی از حوزهٔ نورث ونکوور-لانزدیل آغاز شد. نگار مجتهدی، تهیه‌کنندهٔ شبکهٔ گلوبال نیوز که اجرای برنامه را بر عهده داشت، به بررسی اهداف برنامه، معرفی خیریهٔ پردیس و معرفی هنرمندان پرداخت. خیریهٔ پردیس، علاوه بر حمایت همه‌جانبه از برنامه، انتقال وجوه جمع‌آوری‌شده به ایران را نیز بر عهده دارد.

برنامهٔ موسیقی با هنرمندان گروه کُر ایرانی هورآوا، اولین گروه کر فارسی‌زبان ونکوور شروع شد. پس از آن تهمینه به‌همراه گروه شوالیه‌های تهران به اجرای برنامه پرداخت و نیمهٔ اول کنسرت با اجرای پویا پایان یافت. در قسمت دوم امین ثامنی با اجرای قطعات ساختهٔ خودش و شوالیه‌های تهران در اجرایی متفاوت با همکاری خوانندهٔ هلندی ماشا به هنرنمایی پرداختند.

سازمان غیرانتفاعی MusicGives با هدف استفاده از موسیقی به‌عنوان ابزاری کاربردی و مؤثر در کمک به حل بحران‌های بشری در سال ٢٠١٧ توسط امین ثامنی و نگار روغنیان تأسیس شد و آغاز به کار کرد. «موسیقی برای ایران» شروعی محکم و موفقیت‌آمیز برای فعالیت‌های MusicGives بود که منجر به جمع‌آوری دوازده هزار و سیصد و سیزده دلار کانادا برای کمک به هم‌وطنانمان شد. کلیهٔ عواید این برنامه توسط گروه خیریهٔ پردیس به ایران ارسال می‌شود و گزارشی از چگونگی استفاده از این مبلغ تقدیم هم‌وطنان خواهد شد.

گزارش‌های چگونگی رساندن کمک‌های مالی به آسیب‌دیدگان را می‌توان از طریق لینک زیر در کانال رسمی تلگرام پردیس دنبال کرد:

https://t.me/pardischarity

تصاویر بیشتری از این کنسرت خیریه را در اینجا ببینید:

نوشته گزارشی از برگزاری کنسرت خیریهٔ موسیقی برای ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

همه‌چیز از پیغامی فیس‌بوکی شروع شد. در بهت زمین‌لرزهٔ مرگبار کرمانشاه فرو رفته بودیم و به فکر راهی برای کمک به کسانی که بر اثر این فاجعه عزیزان و خانه و زندگی‌شان را از دست داده‌ بودند. کمپین‌های مختلف برای جمع‌آوری کمک‌های مالی در شبکه‌های اجتماعی در حال شکل‌گیری و فعالیت‌ بودند. عده‌ای به‌دلیل اعتمادنداشتن به نهادهای دولتی، به افراد محلی معتمد پناه برده‌ بودند. شیوهٔ گردآوری کمک مالی در بین آن‌ها متفاوت بود. گروهی به‌صورت آنلاین از طریق فیس‌بوک به جمع‌آوری پول پرداخته بودند و گروهی دیگر نیز با معرفی نمایندگان محلی پول را به شیوه‌های مختلف از جمله نقدی از مردم جمع‌آوری می‌کردند. یاری‌دهندگان هم با کمی نگرانی از اینکه آیا کمک‌هایشان به کسانی که نیازمند آن‌اند می‌رسد یا نه، می‌کوشیدند مطمئن‌ترین و سریع‌ترین راه را برای انتقال کمک‌هایشان انتخاب کنند.

ما نیز با دریافت پیغامی از یکی از هنرمندان شهر، پیشنهاد برگزاری برنامه‌ای برای نمایش و فروش آثار هنری هنرمندان شهر به‌نفع زلزله‌زدگان را نمی‌توانستیم نادیده بگیریم. این شد که دو هفته پیش، در آخرین ساعات بستنِ مجله برای ارسال به چاپخانه، به‌سختی توانستیم پوستر این برنامه را که ایدهٔ برگزاری‌اش، گرفتن سالن و تکمیل اطلاعاتش مجموعاً طی دو سه روز انجام شده بود، به روی جلد برسانیم تا هرچه بیشتر دیده بشود و هنرمندان به شرکت در آن فراخوانده بشوند. ظرف یک هفته، هم باید هنرمندان را باخبر می‌کردیم از برگزاری چنین برنامه‌ای تا اگر مایل‌اند کارهای هنری‌شان را اهداء کنند و هم بلافاصله باید از مردم دعوت می‌کردیم تا بیایند و با خرید کارهای اهداءشده و البته کمک نقدی، برنامه را به سرانجام برسانند.

هنرمندان ونکوور، در یک کلام، سنگ‌تمام گذاشتند. تنها طی سه چهار روز، مجبور شدیم اطلاعیهٔ فراخوان را پایین بکشیم، چون دیگر سالن رزروشده گنجایش بیش از آن را نمی‌داشت! استقبال مردم نیز با توجه به مدت زمان اطلاع‌رسانی برای برنامه عالی بود و انتخاب و خرید آثار هنری ارائه‌شده، که به‌راستی کار دشواری بود در میان آن تعداد آثار زیبایی که سخاوتمندانه به هدف کمک به قربانیان زمین‌لرزهٔ کرمانشاه هدیه شده بود. با وجود آنکه آن شب تعداد زیادی از آثار هنری خریداری شد، تعداد آثار اهداء‌شده به‌قدری زیاد بود که کارهای بسیاری نیز برای خریداری آن‌هایی که امکانِ رفتن به این برنامه را نداشتند، باقی ماند تا از راه دور و ورق زدن آلبوم عکس آن کارها در گروه همیاری ایرانیان ونکوور، و خرید آن‌ها، در این امر انسان‌دوستانه سهیم باشند. جمع کل مبلغ جمع‌آوری‌شده تا پایان همین هفته توسط خیریهٔ پردیس اعلام خواهد شد.

در این بین اما، چیزی که نمک روی زخم خون‌آلود این فاجعهٔ طبیعی می‌پاشد، مشکلات بر سر راه انتقال کمک‌های مالی به ایران است. در سال‌های اخیر و به‌دلیل تحریم‌های مالی گسترده علیه ایران که هنوز هم با وجود توافق هسته‌ای ایران و کشورهای ‎ ۵+۱ کاملاً برطرف نشده است، انتقال پول به ایران با مشکلاتی مواجه است. و دقیقاً به‌همین دلیل بود که کمپین‌ فیس‌بوکی برای کمک به زلزله‌زدگان، ابتدا به‌دلیل خطر مغایرت با تحریم آمریکا تعطیل شد، و بعد قرار شد پول کمک‌کنندگان به آن‌ها باز گردانده بشود ولی در ازای آن خود فیس‌بوک همان میزان، یعنی  ۲۰۰ هزار دلار را به آن کمپین اهدا کند. خوشبختانه، ما در اینجا یعنی ونکوور، با وجود همکاری خیریهٔ پردیس از این بابت خاطری آسوده داریم، چرا که می‌دانیم پول جمع‌آوری‌شده را به دستان معتمدی سپرده‌ایم که آن را بدون پیچ و خمی به آنان که باید خواهد رساند. مانا و برقرار باد دست توانای هنرمندان و همت والای هموطنان شهرمان.

گزارش تصویری از برنامهٔ جمع‌آوری کمک مالی برای زلزله‌زدگان کرمانشاه

برنامهٔ جمع‌آوری کمک مالی برای زلزله‌زدگان کرمانشاه که با استقبال بسیار خوب و غیرمنتظرهٔ هنرمندان شهرمان و اهدای آثار هنری بسیار متنوع و متعدد ایشان مواجه شد، یکشنبهٔ گذشته، ۲۶ نوامبر ۲۰۱۷ در مرکز اجتماعات وست ونکوور، با همکاری رسانهٔ همیاری و خیریهٔ پردیس و مشارکت هنرمندان و داوطلبان نیکوکار برگزار شد. گزارشی تصویری از این برنامه پیش روی شماست.

نوشته یادداشت سردبیر: از ونکوور تا کرمانشاه، سوار بر زورق خیال هنرمندان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

باز خبر بد از راه رسید. باز سرزمین مادری سخت غمگین است. این‌بار پهلویش شکسته است. همیشه همین است؛ هنوز جای زخم‌های قبلی خوب نشده، بلایی دیگر بر سرش نازل می‌شود. چشم همهٔ فرزندانش در هر کجای این جهان اشک‌آلود است و دست بسیاری چون ما کوتاه از برای تیمار و نوازش، برای تقسیم نانی و آبی، برای تقسیم بالشی و تقسیم سقفی…

باز زمین غرید و سرپناه هزاران نفر را در شبی سرد بر سرشان آوار کرد. حتی صبر نکرد لااقل پسرک شمع‌های روی کیک تولدش را فوت کند و همراه با بچه‌های دیگر بادکنک‌ها را بترکاند. به لرزه که می‌افتد، دیگر هیچ حالی‌اش نیست؛ زن و مرد، کودک، جوان و پیر… دیگر کسی نیست که یا جانش را از دست نداده باشد یا آرامِ جانش را.

زمین‌لرزه، این بلای طبیعی که متأسفانه در سرزمین ما عوامل انسانی‌ای چون عدم مطالعات کافی مناطق ساخت و ساز و عدم رعایت آئین‌نامه‌ها در طرح و اجرای ساختمان‌ها، به ویرانگری آن هر چه بیشتر دامن می‌زند، جزو حوادث ناگواری‌ست که چند سال یک‌بار آن را با شدتِ هرچه تمام‌تر در گوشه‌ای از سرزمینمان شاهدیم. پنج سال پیش زلزله‌ای به‌ شدت ۶٫۴ ریشتر در ورزقانِ آذربایجان شرقی، ۴۱۰ روستا را دچار تخریب کرد که از آن میان ۶۵ روستا به‌طور کامل از بین رفتند. آمار رسمی ۲۰۰ تا ۳۰۰ کشته اعلام کرد، و این در حالی بود که بر اساس اعلام سازمان جمعیت هلال احمر، ۱۶٬۰۰۰ مراسم ترحیم برای درگذشتگان آن زمین‌لرزه برگزار شده بود. نزدیک به ۱۴ سال پیش زمین‌لرزه‌ای به شدت ۶٫۶ ریشتر بم و مناطق اطرافش را لرزاند و طبق آمار رسمی ۲۶٬۰۰۰ و غیررسمی بیش از ۵۰٬۰۰۰ کشته بر جای گذاشت. این زلزلهٔ ۶٫۶ ریشتری که ۹۰٪ سازه‌های شهر بم را تخریب کرد، در ژاپن شاید ۱۰ کشته بر جای می‌گذاشت. کمی عقب‌تر برویم، بیش از ۲۷ سال قبل، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۷٫۴ ریشتر در شهر رودبار، ۲۰۰٬۰۰۰ خانه را ویران کرد، ۳۵٬۰۰۰ جان خود را از دست دادند و حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بی‌خانمان شدند… در این مجال کوتاه قصد مرور زمین‌لرزه‌های ویرانگر در ایران نیست، تنها تلنگری است که فراموش نکنیم این فقط زمین‌لرزه نیست که جان انسان‌ها را می‌گیرد، بلکه وجدان و تعهد آنان که سقفی را روی سر مردم می‌سازند و آنان که مهر تأییدش را می‌زنند، عاملی بس مهم‌تر است چرا که اگر جز این بود، لابد اکنون از ژاپن چیزی باقی نمانده بود.

حال، باز این مائیم و زمین‌لرزهٔ ویرانگر دیگری که قلب همه‌مان را فشرده است. همه می‌خواهیم کاری کنیم. دستی برسانیم، دستی برای تیمار و نوازش، برای تقسیم نانی و آبی، تقسیم بالشی و شاید سقفی… آنچه ما می‌توانیم از این راه دور انجام دهیم اما، چیزی نیست جز کمک مالی. ممکن است موضوع به‌ظاهر ساده جلوه کند، هرچند برای انجام کاری درست، فکر و برنامه‌ریزی لازم است؛ اینکه کمک‌ها چگونه باید جمع‌آوری بشود، چگونه باید به ایران برسد، به دست چه کسانی یا چه سازمان‌هایی برسد تا نهایتاً به دست آن‌ها که می‌بایست برسد، تا ما نیز حس کنیم تکه‌ای مهربانی را به مقصدش رسانده‌ایم.

بی‌تردید افراد و گروه‌های مختلفی در این شهر به شیوه‌های گوناگون آستین بالا زده‌اند و در حال جمع‌آوری کمک‌اند. رسانهٔ همیاری و نمایندگی ونکوور خیریهٔ پردیس، نیز با پیشنهاد خوب یکی از هنرمندان شهرمان، نیکی کاتوزیان، قصد برگزاری برنامه‌ای را برای جمع‌آوری کمک مالی دارد. برای برگزاری این برنامه، که پوستر آن روی جلد همین شماره آمده است، هنرمندان شهر را فراخوانده‌ایم تا با هدیه دادنِ آثار هنری خود اعم از نقاشی، عکاسی، خطاطی، سفالگری، زیورآلات و هرگونه کار دست‌ساز دیگری، عواید حاصل از فروش آن‌ها را تقدیم عزیزان آسیب‌دیده از زمین‌لرزهٔ کرمانشاه کنیم. خواهشمند است دوستان هنرمندتان را برای شرکت در این برنامه فرابخوانید. به امید دیدارتان روز یکشنبه ۲۶ نوامبر ساعت ۵ در سالن Lily Lee Spirit در کامیونیتی سنتر وست ونکوور (West Vancouver Community Centre.

نوشته یادداشت سردبیر: ما هیچ، ما نگاه اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بازارچه با استقبال خوبی روبه‌رو شد و مبلغ چهارهزاروپانصدوسی دلار حاصل از برگزاری آن، در تاریخ ۱۸ مارس به دفتر اصلی خیریه در تورنتو ارسال شد. نکتهٔ جالب این برنامه پیشنهادی بود که بر اساس آن به‌جای خرید ماهی زنده که حدود یک‌صد سال است وارد سفرهٔ هفت‌سین ما شده‌ست، از جایگزین هنری آن استفاده شود تا کم‌کم از سفرهٔ ما رخت بربندد.

با سپاس فراوان از هنرمندان نیکوکار شهر که داوطلبانه ماهی‌های سفالی ساخته یا نقش آن‌ها را بر سنگ، چوب، شیشه یا بوم کوچک کشیدند، خانم‌ها: گلی گلباز، مربی آموزش سفالگری، فرحناز ثمری و سارا مهجوری و هنرجویانشان در Artbeat Gallery & Studio، الهه جورابچی، روشنک شریفی و الهام هاشمی

خیریهٔ پردیس ونکوور – 6049804678

نوشته گزارش بازارچهٔ نوروزی خیریهٔ پردیس اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.