هومن کبیری پرویزی – ونکوور

حمید زرگرزاده، عکاس و فیلم‌بردار نام‌آشنای جامعهٔ ایرانیان ونکوور است که از ۲۴ سال پیش تاکنون در اغلب برنامه‌های فرهنگی، هنری و اجتماعی ایرانی و در مواردی غیرایرانی حضوری فعال و چشمگیر داشته است. به همت انجمن ادبی حافظ و با حمایت فرهاد صوفی روز جمعه ۲۸ ژوئن از ساعت ۷ شب در سالن اینلت تیاتر واقع در پورت مودی، برنامه‌ای برای قدردانی از خدمات ایشان برگزار خواهد شد (برای اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید). فرصتی پیدا کردیم تا گفت‌وگویی کوتاه با ایشان داشته باشیم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را برای کسانی که شاید کمتر شما را بشناسند، معرفی کنید و بفرمایید چه شد که به عکاسی علاقه‌مند شدید و از چه زمانی این کار را آغاز کردید؟

من از کودکی به عکاسی علاقه داشتم و عکاسی را نزد مرحوم امان‌الله طریقی که یکی از استادان و هنرمندان بزرگ عکاسی و نقاشی اصفهان یا شاید حتی ایران بودند، آموزش دیدم. از سال ۱۳۴۵ رسماً کار عکاسی را شروع کردم و در سال ۱۳۴۸ اولین فروشگاه لوازم عکاسی حرفه‌ای را در چهارباغ اصفهان باز کردم. در همان زمان، هم درس می‌خواندم و هم عکاسی می‌کردم. البته آتلیه نداشتم. بیشتر عکاسی ورزشی و خبری می‌کردم یا از جشن‌ها ‌و تشریفات عکس می‌گرفتم.

بعد از چند سال با چند تن از همکارانم یکی از بزرگ‌ترین لابراتوارهای چاپ عکس و فروشگاه لوازم عکاسی را با ۲۱ نمایندگی در یکی از بهترین مناطق اصفهان باز کردیم. به‌مدت شش سال رئیس تعاونی عکاسان ‌و نایب‌رئیس اتحادیهٔ عکاسان اصفهان بودم. در رشتهٔ عکاسی هم در مسابقهٔ کشوری شرکت کردم و ‌مدال طلا گرفتم.

شما در زمینهٔ ورزش هم فعال بوده‌اید. لطفاً کمی هم دربارهٔ پیشینهٔ ورزشی‌تان برایمان بگویید.

در دوران تحصیل علاقهٔ زیادی به ورزش داشتم. اول با شنا شروع کردم و تا گرفتن مدرک نجات غریق پیش رفتم. چون در آن زمان در اصفهان استخر سرپوشیده نداشتیم، فقط تابستان‌ها استخر روباز بود و برای همین، من هم شنا کار می‌کردم و هم شمشیربازی در رشتهٔ اپه (épée) که در مسابقات قهرمانی کشوری چند مدال طلا و نقره به‌دست آوردم. 

چه شد که به کانادا مهاجرت کردید؟ آیا از ابتدا به ونکوور آمدید؟ چرا این شهر را انتخاب کردید؟

من در ایران کار و شرایط مالی خوبی داشتم. بیشتر برای آیندهٔ فرزندانم مهاجرت کردم و چون دوستان خیلی نزدیکی در ونکوور داشتم، این شهر را برای مهاجرت انتخاب کردم. 

چه زمانی به ونکوور آمدید؟ چطور کارتان را آغاز کردید؟ آیا از همان ابتدا در حرفهٔ تخصصی‌تان مشغول به کار شدید؟ لطفاً دربارهٔ فعالیت‌های حرفه‌ای فعلی‌تان هم برایمان بگویید.

من از روز اول که وارد کانادا شدم، در حرفهٔ خودم مشغول به‌کار شدم و از این بابت خیلی خوشحال‌ام. در سال ۱۹۹۶ به ونکوور آمدم و از همان سال در وست ونکوور یک لابراتوار ‌و ‌آتلیهٔ عکاسی باز کردم. تا اینکه اواخر سال ۲۰۱۲ به‌علت آتش‌سوزی رستوران طبقهٔ بالا همه‌چیز از دست رفت و من دوباره در همان وست ونکوور آتلیهٔ جدیدی برپا کردم و هم‌اکنون در آن مشغول به‌کار هستم.

اخیراً دومین آتلیه را هم در نورث ونکوور با کمک یکی از همکارانم باز کر‌ده‌ایم و سعی می‌کنم با همکارانم که تازه از ایران آمده‌اند، همکاری خوبی داشته باشم و کمک کنم آن‌ها هم در کارشان موفق شوند. در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای‌، من علاقهٔ زیادی به فعالیت‌هاى اجتماعى دارم و همیشه سعی کرده‌ام گوشه‌اى از این فعالیت‌ها را در حد توانم به‌صورت عکس و فیلم در اختیار مردم قرار بدهم. در کار حرفه‌ای هم همیشه تلاشم این بوده است که تا حد امکان بهترین سرویس را به هم‌وطنانم ارائه دهم. من عاشق ایرانی‌ها هستم و ‌هر کاری از دستم برآید کوتاهی نمی‌کنم.

آیا ورزش را در کانادا هم ادامه دادید؟

نه، متأسفانه. در ونکوور ورزش را ادامه ندادم چون سخت مشغول کار بودم.

وضعیت جوامع مهاجر در آن زمان چطور بود؟ آیا شرایط زندگی و پیشرفت برای مهاجران به‌نسبت الان بهتر بود یا بدتر؟

بین شرایط مهاجران آن‌موقع و حالا فرق زیادی هست. در آن زمان موقعیت کاری برای ایرانی‌ها کم بود، ولی حالا خیلی فرق کرده و شرایط بهتر شده است. 

شما به‌دلیل حرفه‌تان در بسیاری از برنامه‌های هنری، فرهنگی و اجتماعی ایرانیان حضور داشته‌اید. کمی دربارهٔ برنامه‌هایی که در طول این سال‌ها در آن‌ها حضور داشته‌اید بگویید.

برنامه‌های متعددی در طول این سال‌ها در جامعهٔ ایرانی ونکوور برگزار شده است. یادم می‌آید اولین چهارشنبه‌سوری در سال ۱۹۹۶ با اجارهٔ یک تراک برگزار شد و حدوداً ۵۰-۶۰ نفر برای برنامه آمده بودند. آن را مقایسه کنید با مراسم سال گذشته که بیش از ۱۰ هزار نفر در آن شرکت کردند.

در طول این سال‌ها، سازمان‌های غیرانتفاعی فعال در ونکوور برنامه‌های متعددی را برگزار کرده‌اند که شاید یکی از نقاط عطف آن حضور استفان هارپر، نخست‌وزیر وقت کانادا، و چند تن از وزرای کابینه‌اش در مراسم جشن نوروز بنیاد کانادا و ایران بود. برنامه‌های دیگری هم برگزار شده است، مثل جشن‌های چهارشنبه‌سوری، تیرگان، شب یلدا و غیره یا حتی شرکت ایرانی‌ها در رژهٔ روز کانادا ولی برای من بیشتر حفظ آداب و رسوم و فرهنگ ما اهمیت دارد و یکی از موفق‌ترین برنامه‌ها در این زمینه را برنامهٔ سخن عشق انجمن ادبی حافظ می‌دانم.

از دیگر کارهای خوبی که فرصت مشارکت در آن را یافته‌ام، تهیهٔ ویدیوهایی برای کمپین «فارسی در بی‌سی» است که تلاشی برای آوردن زبان فارسی به‌عنوان زبان انتخابی در مدارس استان بریتیش کلمبیا است.

چه آرزویی برای جامعهٔ مهاجر ایرانی در ونکوور دارید؟

براى همهٔ ایرانی‌ها به‌ویژه تازه‌واردان آرزوى سلامتى و موفقیت دارم.

با سپاس دوباره از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته به‌تصویر کشیدن خاطرات جامعهٔ ایرانی ونکوور طی نزدیک به ربع قرن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌: حمید زرگرزاده، پرفکت شات استودیو – وست ونکوور

مراسم آغاز کارزار «فارسی در بی‌سی» برای افزودن زبان فارسی به برنامهٔ آموزشی مدارس بریتیش کلمبیا روز ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸ با استقبال بسیار زیاد فارسی‌زبانان ونکوور در مرکز اجتماعات وست ونکوور برگزار شد.

در این مراسم که فرزین جماعت‌لو و دکتر آزاده مختارنامه مشترکاً گردانندگی جلسه را به‌عهده داشتند، ابتدا فرزین جماعت‌لو به حاضران در جلسه، که تعداد بسیاری از آنان به‌دلیل کمبود جا ایستاده ناظر برنامه بودند، خوشامد گفت و با اشاره به تقارن روز برگزاری این برنامه و اول مهر که روز بازگشایی مدارس در ایران است، از دکتر آزاده مختارنامه دعوت نمود تا شعری را که به این مناسبت آماده کرده بود، برای حضار بخواند.

سپس فرزین جماعت‌لو در ضرورت امکان آموزش زبان فارسی به کودکان و نوجوانان ایرانی در اینجا و نیز غیرایرانیان علاقه‌مندی که مایل به یادگیری و آشنایی هر چه بیشتر با فرهنگ ایرانی و طبعاً زبان فارسی هستند، سخن گفت و پس از آن دکتر آزاده مختارنامه دربارهٔ زنده‌یاد دکتر احسان یارشاطر سخنانی به فارسی و انگلیسی ایراد نمود.

در ادامه، گروهی از کودکان با نام گروه مهرورزان به سرپرستی شیدا دیوبندی شعر فارسی «یار مهربان» را خواندند. پس از آن فرزین جماعت‌لو ضمن معرفی کوتاهی از پری آزرم معتمدی، معمار، نقاش و مترجم، دعوت نمود تا سخنان خود را ایراد نماید.

پری آزرم معتمدی، طی سخنانی که ایراد کرد، ضمن اظهار خشنودی از حضور در این برنامه، آرزو کرد پدرش که دو دههٔ آخر عمر خود را به تشکیل و سامان‌دهی مجموعه کتاب‌های فارسی کتابخانهٔ وست ونکوور گذرانده بود، نیز در این جمع حضور می‌داشت.

پس از سخنرانی پری آزرم معتمدی، دکتر علی رحیمی به‌همراه مهدی یزدانی با نواختن گیتار چند ترانه‌ٔ محبوب و خاطره‌انگیز از جمله سرود «ای ایران، ای مرز پرگهر» را خواند که با استقبال حضار مواجه شد.  

سپس فرزین جماعت‌لو از بوئن ما، نمایندهٔ مجلس بریتیش کلمبیا (نورث ونکوور – لانزدیل) و منشی پارلمانی در امور حمل و نقل عمومی ونکوور بزرگ (Translink)، برای سخنرانی دعوت کرد.

بوئن ما ضمن ابراز خرسندی از اینکه در این برنامه حضور دارد، سخنان خود را با سلام و احوالپرسی به زبان فارسی آغاز کرد و در ادامه ضمن اشاره به حضور پررنگ فرهنگ و هنر ایرانی خصوصاً در شهر نورث ونکوور، گفت که وی شک نداشت به‌زودی نوبت زبان فارسی است که فارسی‌زبانان بخواهند آن را از طریق مدارس با دیگران شریک شوند.

پس از سخنان بوئن ما، گروه هنری فِیم به سرپرستی فرشته ذاکری، با آهنگ «همراه شو، عزیز» رقص زیبایی را اجرا کرد.

در ادامه، فرزین جماعت‌لو از دکتر شیر هژیر، پزشک و رئیس پیشین اتحادیهٔ افغان‌های بریتیش کلمبیا، دعوت کرد تا سخنان خود را ایراد نماید. دکتر هژیر در سخنان خود که به دو زبان انگلیسی و فارسی ایراد کرد، با اشاره به اینکه اگر فروسی و حافظ و سعدی از سرزمینی که امروزه ایران نامیده می‌شود برخاسته‌اند، رودکی، پدر شعر فارسی، از مناطق سرحد افغانستان و تاجیکستان و رابعه، مادر شعر فارسی، از بلخ برخاسته‌اند، ما میراث‌داران زبان فارسی نیز باید فارغ از جغرافیا همه با هم در حفظ این زبان و افتخارات آن تلاش کنیم.

پس از آن نوبه به جِین ثورنثوِیت، نمایندهٔ مجلس بریتیش کلمبیا (نورث ونکوور – سیمور)، رسید. جِین ثورنثوِیت نیز ضمن ابراز خوشحالی از حضور در این برنامه، ابتدا با اشاره به اینکه پیش از آنکه به‌عنوان نمایندهٔ استانی انتخاب بشود، رئیس هیئت امنای مدارس در نورث ونکوور بوده است، و به‌همین خاطر مایل است که حضور سه تن از رؤسای هیئت امنای مدارس نورث شور را که در این برنامه حضور یافته‌اند، اعلام نماید: سیندی گرلا، رئیس هیئت امنای مدارس حومهٔ نورث ونکوور، کرولین برودی، رئیس هیئت امنای مدارس وست ونکوور و کریستین ساکری، رئیس هیئت امنای مدارس شهر نورث ونکوور. جِین ثورنثوِیت همچنین اعلام کرد که حزب بی‌سی لیبرال طی ماه آینده قصد دارد طرحی را در حمایت از کارزار «فارسی در بی‌سی» ارائه کند.

و بالاخره نوبت به امیر باجه‌کیان رسید؛ عضو انجمن مشورتی امور چندفرهنگی بریتیش‌ کلمبیا و عضو بنیان‌گذار کارزار. امیر باجه‌کیان سخنان خود را با تشکر از حاضران در جلسه برای حمایتشان و تک تک داوطلبانی که برگزاری این برنامه را ممکن ساختند، آغاز کرد. وی سپس حضور کاندیداهای انتخابات شهری در این برنامه را اعلام کرد و همچنین از پیش‌کسوتانی که در دهه‌های گذشته برای پاسداشت و حفظ زبان فارسی در این استان تلاش کرده‌اند، تقدیر نمود. امیر باجه‌کیان طی سخنان خود تأکید نمود که هدف این کارزار آن است که فارسی به برنامهٔ درسی مدارس اضافه بشود؛ در ساعات رسمی مدارس، نه فقط برای دانش‌آموزان ایرانی و همچنین درسی که دانش‌آموزان مانند دیگر دروس بتوانند برایش نمره بگیرند و در معدل درسی‌شان لحاظ شود. او همچنین گفت که معتقد است زبان فارسی به‌مثابهٔ سوغات فرهنگی‌ای است که ما از کشور خود به اینجا آورده‌ایم.

امیر باجه‌کیان پس از پایان سخنانش، از  دکتر راس کینگ، استاد و مدیر گروه مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، دعوت نمود تا سخنانش را ایراد نماید.

دکتر راس کینگ ضمن اشاره به زبان‌های مختلفی که در دانشگاه یو‌بی‌سی تدریس می‌شود، کمی به پروسهٔ راهیابی زبان کره‌ای به موارس بریتیش کلمبیا پرداخت و با اشاره به خطاهایی که کره‌ای‌ها در آن زمان داشتند، توصیه کرد که باید از تجربهٔ کره‌ای‌ها در پیشبرد کارزار «فارسی در بی‌سی» استفاده کرد و آن خطاها را تکرار نکرد. وی با بیان این نکته که زبان فارسی در تمامی دانشگاه‌های معتبر دنیا تدریس می‌شود، ابراز امیدواری کرد که این زبان نه تنها در مدارس این استان بلکه در دانشگاه یوبی‌سی نیز به‌عنوان درسی دائمی با بودجه‌ای قوی تثبیت شود.

این برنامه، با اعلام جمع‌آوری کمک مالی توسط مینا سبزواری به‌پایان رسید.

نوشته اول مهر و آغاز کارزار «فارسی در بی‌سی» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

زهره آرامیان – ونکوور

عکس: حمید زرگرزاده – ونکوور

هنر قصه‌گویی تکنیکی ساده و کلاسیک برای خلق داستان و ارائهٔ نمایش است که می‌توان با استفاده از آن مفاهیم و معنا را منتقل کرد. ما سعی کردیم با استفاده از این روش و خلق فضایی ذهنی برای تماشاچی، علاوه بر آنچه که می‌بینند و می‌شنوند، با تمام احساسات ایشان ارتباط برقرار کنیم. کاری که یک بار با داستان شهرزاد انجام دادیم و موفق از آب در آمد. در حقیقت شیوهٔ اجرای قصه‌گویی و موزیکال بودن نمایش با مخاطب عام به‌راحتی ارتباط برقرار می‌کند و از این طریق می‌توان تماشاچی را آمادهٔ پذیرش معنا و مفهوم داستان کرد و بدین‌گونه تفکر بیننده را به کار گرفت.

دلقک عاشق تجربهٔ جدیدی بود با انسان‌هایی نو و پیامی نو در مورد همهٔ چیزهایی که کهنه‌اند و زمانشان سر آمده برای نسلی که خواهند آمد و نیاز دارند تا از گذشتگانشان عبور کنند.

و اندیشیدن راه را هموار خواهد کرد به شرط آنکه مقدمه‌اش را ما فراهم کنیم.

به نظر من، هنر آن نیست که چیزی را خلق کنیم که دیگران از فهمش عاجز باشند بلکه هنر آن است که آن‌قدر ساده سخن بگوییم که برای همه قابل فهم باشد. البته بزرگ‌ترین و غایی‌ترین هدف نمایش ایجاد حس خوب است، یعنی اینکه بتوان تماشاچی را از نظر روانی تغذیه کرد. چندفرهنگی‌بودن شخصیت‌ها در دل یک داستان، نشان از پیوند انسان با مفهوم کل دارد که همهٔ فرهنگ‌ها به‌راحتی قادر به برقراری ارتباط با آن‌اند. و این همان نقطه‌ای بود که در داستان دلقک عاشق، بیننده به‌راحتی آن را می‌پذیرفت.

انجام رقص‌های تلفیقی از ملیت‌های مختلف و ترکیب سبک‌های مختلف موجب پدید آمدن سبکی نو در شیوهٔ طراحی و اجرای رقص‌های لیا و گروه آناهیتا در داستان دلقک عاشق شد.

سبکی که موزونیت و هماهنگی در آن حرف اول را می‌زند. دلقک عاشق یک داستان لطیف از یک تراژدی عمیق در روح انسان است و ترکیب این دو، خود نشان از عالم متضادی‌ است که انسان‌ها با آن روبه‌رو هستند. داستانی که حضور دلقک در آن، تنها تلنگری‌ست به نقطه شر و تاریکی تا با درک آن بتوان تغییر و شکوفایی ایجاد کرد.

و این اعجاز حقیقت است برای خلق انسانی نو با تمثیل کودک!

هنرمندانی که در این کار ما را همراهی کردند: لیا فلاح، آراز ریسمانی، فرزان کرمانی‌نژاد، نانسی لی، شبنم پیرایی، گروه رقص آناهیتا (متیسا همکار، نلیسا بهمنی آشتیانی، دینا داوودلو، نوا تورک‌جزی، آوا نورایی) و گروه رقص پولونز. نویسنده و کارگردان: زهره آرامیان. با سپاس از رسانهٔ همیاری.

نوشته نقش قصه‌گویی در تئاتر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هومن کبیری پرویزی – ونکوور

عکس‌‌ها: حمید زرگرزاده – ونکوور

ژوبین غازیانی، که اوایل امسال نمایش «هملتک» را به روی صحنه برد و با استقبال خوبی هم مواجه شد، به‌زودی یعنی روز ۲۲ سپتامبر در سالن سنتنیال تیاتر واقع در نورث ونکوور، نمایش تازه‌اش، «سعدی، مسافر شهر عشق» را به روی صحنه خواهد برد. به‌همین بهانه با او گفت‌وگویی داشته‌ایم تا دربارهٔ کار جدیدش برایمان بگوید.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ زمان و کان اجرای این نمایش اینجا کلیک کنید.

آقای غازیانی، با سلام، از اینکه وقت‌تان را به ما دادید سپاسگزاریم. دفعهٔ قبل که با هم صحبت کردیم، پیش از اجرای نمایش «هملتک» بود. پیش از آنکه به نمایش جدیدتان بپردازیم، شاید بد نباشد کمی از تجربهٔ اجرای هملتک برایمان بگویید. آیا از آن اجرا راضی بودید؟ بازخورد مخاطبان چطور بود؟ اگر به عقب برگردید چه چیز یا چیزهایی را تغییر خواهید داد؟

هملتک اولین تجربهٔ اجرایی من در ونکوور بود و بالطبع با توجه به سنگینی کار به‌لحاظ پرسوناژ و دکور و لباس، کار بسیار زمان‌بری بود. به لطف گروه همدل و تلاش واقعاً خستگی‌ناپذیری که همگی داشتند، این نمایش به گفتهٔ اهالی ونکوور و تماشاگرانش بسیار به‌یادماندنی شد. بازیگرانی که بیشتر آن‌ها اولین حضور در صحنه را تجربه می‌کردند، اجرای خیلی خوبی را به‌لحاظ کیفی ارائه دادند، آن هم در کنار بازیگرانی با تجربهٔ بیشتر همچون جناب فیروزبخش. اتفاق خوب دیگر هم استقبال تماشاگران بود که باعث شد تا سالن با ۶۵۰ نفر تماشاگر شاهد اجرای نمایشی غیرکانادایی با حداکثر ظرفیتش باشد که برای دست اندرکاران سالن سنتنیال تياتر هم قابل توجه بود. آن‌طور که گیشهٔ فروش اعلام کرد، چیزی بیش از ۵۰ نفر پیش از شروع نمایش برای خرید بلیت آمده بودند که متأسفانه قادر به تهیه آن نشدند.

هدف اصلی من از اجرای این نمایش سنجش افکار عمومی و شناخت سلیقه و برخورد مخاطب ایرانی با نمایش‌های آئینی و سنتی ایران بود. من قبلاً شناخت خاصی از تماشاگران اینجا نداشتم و این اتفاق خوب و شنیدن نظرات مردم برایم بسیار مهم بود. هرگز فکر نمی‌کنم اگر به عقب برمی‌گشتم چه‌کار می‌کردم. چون فکر می‌کنم در آن زمان سعی داشتم تا بهترین تصمیم را عملی کنم، اما برای اجرای دوبارهٔ نمایش هملتک که قرار است در همان سالن و در روز دهم نوامبر اجرا بشود، تغییراتی را اعمال خواهم کرد که فکر می‌کنم به اجرای بهتر این نمایش کمک خواهد کرد.

اجرای اولِ این نمایش، ماحصل یک کار کارگاهی و آموزشی در آکادمی تئاتر ونکوور در گروه تئاتر نور آبی بود، اما سعی دارم تا بازبینی جدیدی برای اجرای دوم داشته باشم.

به‌یاد دارم که در گفت‌وگوی قبلی‌مان تئاتر سنتی ایرانی را دغدغهٔ اصلی‌تان ذکر کرده بودید، آیا دلیل انتخاب زندگی سعدی برای نمایش جدیدتان هم همین است؟ و اساساً چرا زندگی سعدی را دستمایهٔ کار این نمایش کردید؟

من در کودکی با شعر بزرگ شدم. پدرم ارادت خاصی به فردوسی، سعدی و حافظ داشت و دارد. نام من و برادرم «آبتین» را از شاهنامه انتخاب کرد و خواهرم «غزل» نامش به عشق حافظ و سعدی انتخاب شد. به‌دلیل قرابت با شعر، همیشه در این فکر بودم که برای آشنایی بیشتر هم‌وطنانم با زندگی این شعرا،‌ آن‌ها را دستمایهٔ اجرای نمایش کنم. من هر سال ختم حافظ می‌کنم و تقریباً هر شب تفألی می‌زنم. بسیاری از حکایات گلستان و اشعار سعدی را که به ضرب‌المثل تبدیل شده از حفظم، اما انتخاب نمایشنامه کاری بسیار سخت بود.

ما واقعاً در زمینهٔ شناساندن زندگی و آثار شُعَرایمان ضعف نمایشنامه داریم. نمایشنامهٔ «سعدی، مسافر شهر عشق» شاید از معدود نمایشنامه‌هایی باشد که در مورد زندگی سعدی نوشته شده است. آشنایی من با این نمایشنامه به اولین و آخرین اجرای آن در سال ۱۳۷۶ برمی‌گردد. با تماسی که با آقای «علینقی رزاقی» داشتم، اجازهٔ اجرای این نمایشنامه را به‌انضمام دخل و تصرفی که به اصل آن آسیب نزند، از ایشان گرفتم و با دوستان عزیز شروع به تمرین و برنامه‌ریزی اجرا کردیم. نمایش برای اجرای خارج از کشور، باید دوباره تنظیم می‌شد.

برای کارگردانی این نمایش از شیوه‌های نمایش ایرانی استفاده نکردم و به‌نوعی می‌شود گفت به ناتورالیسم و رئالیسم بیشتر نزدیک است، چیزی حدفاصل خیال و واقعیت با بهره‌گیری از تکنولوژی و تخصصی که در تدوین و ساخت فیلم دارم. اما در طراحی، همهٔ اجزای نمایش از بازی‌ها گرفته تا موسیقی و طراحی صحنه و لباس، از دوستان خواستم تا رنگ و بوی نمایش را به‌سمتی ببرند که فضای ایرانی در آن قابل لمس باشد، بوی ایرانی بودن بدهد.

روی تک تک موارد تحقیق بسیار شده است تا طراحی‌ها حاوی کمترین اشتباهات بوده و از زمان زندگی سعدی دور نباشد.

از قرار معلوم در این اجرا، موسیقی سنتی و مولتی‌ مدیا هم نقش برجسته‌ای دارد، لطفاً کمی در این‌باره برایمان بگویید.

همان‌طور که گفتم، این نمایش باید بوی ایران قدیم بدهد. موسیقی ایرانی جز‌‌ئی جدانشدنی از تفکر من است. با البرز رحمانی ارتباط روحی و فکری بسیار خوبی داریم، حرف همدیگر را به‌راحتی و با کمی بالا و پایین کردن سلایقمان می‌فهمیم و این برایم بسیار با ارزش است. در چند جلسه و بررسی اشعار نمایشنامه و زندگی سعدی به زبان موسیقی مناسبی رسیدیم و تصمیم بر آن شد تا در بخش‌هایی از صدای خوانندگان خوب شهرمان، آقایان منصور فیروزبخش و نوید گمینی و مهربانو سارا جباری، استفاده کنیم و بخشی را هم با انتخاب مناسب موسیقی از آثار متفاوت آهنگ‌سازان ایرانی و عرب استفاده کنیم.

از سال گذشته که نمایشنامه به دستم رسید، به شیوهٔ اجرا فکر می‌کردم، اینکه بتوانم تماشاگر را به تخیل وادار کنم و بخشی از این تخیل را با استفاده از تکنیک‌های کهن نمایشی مثل نمایش سایه (که در زمرهٔ نمایش‌های عروسکی به‌حساب می‌آید) کارگردانی کنم. با توجه به امکانات مورد نیاز برای اجرای نمایش سایه و سختی این کار، تصمیم گرفتم تا این بخش را به‌صورت تصویربرداری شده و تلفیق با طراحی صحنه و حرکت بازیگران به تجربه بگذارم.

در کار جدیدتان، آقای محمد عمرانی، بازیگر پیشکسوت، و نیز خانم کتایون فیض مرندی برای طراحی صحنه حضور خواهند داشت. همکاری آنان را با بازیگران و عوامل محلی چطور ارزیابی می‌کنید؟

قطعاً حضور افراد باتجربه تأثیر بسیار بالایی در کیفیت کار دارد. در بخش بازی، این تأثیر از ابتدای خوانش نمایشنامه خود را نشان می‌دهد. نحوهٔ برخورد یک حرفه‌ای با نمایشنامه و نقش برای بازیگرانی که تازه در ابتدای راه‌اند، بسیار با ارزش است. آقای محمد عمرانی بسیار با تجربه‌اند. ایشان بیش از ۳۰ سال است که در عرصهٔ هنرهای نمایشی فعال‌اند. نمایش‌های رادیویی بسیار زیادی را کارگردانی و صداپیشگی کرده‌اند. در تئاترهای صحنه‌ای بسیاری بازی کرده‌اند. به من بسیار لطف داشتند که در ابتدای مهاجرت و با توجه به سختی‌های این دوره، بازی در این نمایش را پذیرفتند. در بسیاری از تمرین‌ها با مناعت طبع و فروتنی بسیار، نکاتی را به بحث گذاشتند که در برخی از موارد مسیر تمرین و اجرای آن صحنه را تغییر داد و این اتفاق بسیار با ارزشی برای من بود.

در بخش طراحی صحنه، حضور فردی مثل بانو کتایون مرندی و همچنین هنرمند دیگر شهرمان داریوش ملکوتی، شاکلهٔ بخش مولتی مدیا را بسیار تغییر داد. جمع دانش این افراد و همگرایی فکری با ایدهٔ نمایش سایه را اتفاقی بسیار خاص و زیبا می‌بینم. این عزیزان با تحقیق فراوان و صرف زمان بسیار زیادی، به ترکیب بسیار بدیعی از مینیاتور مدرن ایرانی و بخش سایه و همچنین عناصر صحنه و لباس رسیدند که مطمئن‌ام توجه اهل هنر را به خود جلب خواهد کرد.

دوست باتجربهٔ دیگری مثل مجید تفرشی هم به‌موقع به این نمایش وارد شد. بازی نقش سعدی در دوران جوانی به‌دلیل واریاسیون احساسی بسیار زیاد، خیلی سخت بود که به‌نظرم مجید به‌خوبی از پس آن بر آمده است. آقای فیروزبخش و مهربانو محبوبه مجتهد هم از دانش‌آموختگان قدیم تئاتر پیش از انقلاب‌اند و در کنار دوستان با استعداد مثل منوچهر سلیمی، مهسا قراگزلو، الناز رضایی، ترکان رجبی‌ واحدی و ضیا یزدانی و هنرجوی خردسال گروه، ونوس حنایی، تیم بسیار زیبایی ساخته شد.

آیا برای اجرای این نمایش و همچنین هملتک در شهرهای دیگر کانادا هم برنامه‌ای دارید؟

در گروه تئاتر نور‌ آبی، برای نمایش هملتک رایزنی‌های بسیار کردم، اما به‌دلیل تعداد بالای اعضای گروه و گرانی بلیت هواپیما و هزینه‌های اقامت ما در شهرهای دیگر، تاکنون این کار عملی نشده مگر آنکه اسپانسری قوی پای کار بیاید که البته از سرویس تبلیغاتی بسیار خوب این گروه هم برخوردار خواهد شد. ویدیوهای تبلیغاتی ما حداقل ۱۰٬۰۰۰ بیننده با آمار بسیار دقیق دارد. اما برای نمایش سعدی برنامه‌هایی داریم که به‌محض نهایی شدن حتماً به رسانهٔ عزیز همیاری اعلام می‌کنیم.

به‌عنوان یک هنرمندِ فعال در تئاتر، چه انتظاری از جامعهٔ ایرانیان ونکوور دارید؟

تئاتر عشق من است و بدون آن کار و زندگی برایم قابل تصور نیست. تصمیم دارم که گلایه نکنم و یک گوشه از جاده را بگیرم و کارم را بکنم و پیش بروم، اما واقعیتی وجود دارد و آن اینکه اجرای تئاتر به خودیِ خود بسیار سخت است، و در کشور غریب، سخت‌تر. شاید انتظاری که از هم‌وطنان عزیزمان دارم، توجه به هنر تئاتر و حمایت از اجراهاست که با این اتفاق، گروه‌های تئاتری هم می‌توانند برای تعداد بیشتر اجراها برنامه‌ریزی کنند و زحمات چندماهه و آن‌همه هزینه تنها به یک اجرا ختم نشود.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

گروه تئاتر نور آبی در نظر دارد تا در آیندهٔ نزدیک برای تربیت نسل جدیدی از بازیگران و عوامل صحنه، کلاس‌هایی را در ردهٔ سنی کودک و نوجوان برگزار کند. به‌نظرم این اتفاق می‌تواند تأثیر بسیار زیادی در آموزش زبان فارسی و البته بالا بردن سطح عزت نفس این عزیزان به‌همراه داشته باشد.

با سپاس از وقتی که برای این مصاحبه به ما دادید.

نوشته در شناساندن زندگی و آثار شعرایمان ضعف نمایشنامه داریم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌: حمید زرگرزاده Perfect Shot Studio

«موسیقی برای ایران» اولین کنسرت و بزرگ‌ترین اتفاق خیریهٔ ونکوور بود که در حمایت از آسیب‌دیدگان زلزلهٔ کرمانشاه در تاریخ ٢١ فوریهٔ ٢٠١٨ در سالن سنتنیال نورث ونکوور با استقبال حدود ۶۰۰ نفر از مخاطبان ایرانی و غیرایرانی برگزار شد.

این کنسرت با همت سازمان غیرانتفاعی MusicGives و با اجرای ۲۵ هنرمند ایرانی و غیرایرانی ساکن ونکوور برگزار شد. کیفیت و کمیت مطلوب کنسرت، تنوع در ژانر موسیقی، نظم سالن و همکاری داوطلبانهٔ هنرمندان از جمله مواردی بود که بسیار مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و بازتاب بسیار خوبی را در جامعهٔ ایرانی و کانادایی به‌همراه داشت.

برنامه با پخش دو پیام تصویری از جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ پارلمان از حوزهٔ نورث ونکوور و بوئن ما نمایندهٔ مجلس استانی از حوزهٔ نورث ونکوور-لانزدیل آغاز شد. نگار مجتهدی، تهیه‌کنندهٔ شبکهٔ گلوبال نیوز که اجرای برنامه را بر عهده داشت، به بررسی اهداف برنامه، معرفی خیریهٔ پردیس و معرفی هنرمندان پرداخت. خیریهٔ پردیس، علاوه بر حمایت همه‌جانبه از برنامه، انتقال وجوه جمع‌آوری‌شده به ایران را نیز بر عهده دارد.

برنامهٔ موسیقی با هنرمندان گروه کُر ایرانی هورآوا، اولین گروه کر فارسی‌زبان ونکوور شروع شد. پس از آن تهمینه به‌همراه گروه شوالیه‌های تهران به اجرای برنامه پرداخت و نیمهٔ اول کنسرت با اجرای پویا پایان یافت. در قسمت دوم امین ثامنی با اجرای قطعات ساختهٔ خودش و شوالیه‌های تهران در اجرایی متفاوت با همکاری خوانندهٔ هلندی ماشا به هنرنمایی پرداختند.

سازمان غیرانتفاعی MusicGives با هدف استفاده از موسیقی به‌عنوان ابزاری کاربردی و مؤثر در کمک به حل بحران‌های بشری در سال ٢٠١٧ توسط امین ثامنی و نگار روغنیان تأسیس شد و آغاز به کار کرد. «موسیقی برای ایران» شروعی محکم و موفقیت‌آمیز برای فعالیت‌های MusicGives بود که منجر به جمع‌آوری دوازده هزار و سیصد و سیزده دلار کانادا برای کمک به هم‌وطنانمان شد. کلیهٔ عواید این برنامه توسط گروه خیریهٔ پردیس به ایران ارسال می‌شود و گزارشی از چگونگی استفاده از این مبلغ تقدیم هم‌وطنان خواهد شد.

گزارش‌های چگونگی رساندن کمک‌های مالی به آسیب‌دیدگان را می‌توان از طریق لینک زیر در کانال رسمی تلگرام پردیس دنبال کرد:

https://t.me/pardischarity

تصاویر بیشتری از این کنسرت خیریه را در اینجا ببینید:

نوشته گزارشی از برگزاری کنسرت خیریهٔ موسیقی برای ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

Perfect Shot Studio

مراسم اول، بزرگداشت در سالن کی میک سنتر

مراسم بزرگداشت لیلا حاتمى در روز شنبه ١٢ اوت در سالن زیباى کى میک سنتر واقع در منطقهٔ وست ونکوور، با استقبال خوب ایرانیان و نیز کانادایى‌هاى علاقه‌مند به فرهنگ و هنر ایران که آوازهٔ شهرت لیلا حاتمى را به‌عنوان بازیگر فیلم «جدایى نادر از سیمین»، داور جشنوارهٔ کن و نیز عضو آکادمى اسکار شنیده بودند، برگزار شد. برگزارکنندهٔ مراسم، شرکت پاسیفیک یونایتد پروداکشنز با مدیریت دکتر امیرهوشنگ‌ هاشمى بود. دکتر هاشمی از روزنامه‌نگاران قدیمى سینماى ایران و عضو هیئت داوران جشن حافظ است. وی در یک‌سال و نیم گذشته اکران فیلم‌هاى شاخص ایرانى در ونکوور و میزبانى برخی از چهره‌هاى سینمایى مانند حامد بهداد را در این شهر برعهده داشته است.

اجرای این مراسم را نگار مجتهدی، تهیه‌کننده و گزارشگر شبکهٔ گلوبال بر عهده داشت. بعد از پخش کلیپ‌هایی از عکس‌های لیلا حاتمی از کودکی تا امروز، و همین‌طور معرفی دستاوردهای این بانوی هنرمند ایرانی در سطح داخلی و بین‌المللی، فرهاد صوفی که از حامیان معنوی این مراسم بود و به‌عنوان چهره‌ای شناخته‌شده، پل ارتباطی چهره‌های سیاسی کانادا با رویدادهای فرهنگی و هنری جامعهٔ ایرانی‌ست، طی سخنانی ضمن خوشامدگویی به لیلا حاتمی، به اهمیت توجه به ساکنان و صاحبان اصلی این آب و خاک اشاره کرد. در ادامه، برنامه‌اى آئینى توسط کریستی لی چارلز، یکی از هنرمندان اقوام اولیهٔ کانادا براى بزرگداشت حضور این چهرهٔ محبوب در سرزمین آبا و اجدادى آن‌ها، برگزار شد. پس از آن اجرا، دکتر امیرهوشنگ‌ هاشمی ضمن بی‌نظیر خواندنِ دستاوردهای خانوادهٔ حاتمی در حوزهٔ فرهنگ و هنر ایران، یاد و خاطرهٔ مرحوم علی حاتمی، خالق آثار ارزشمند و فراموش‌نشدنی سینما و تلویزیون ایران از جمله سوته‌دلان، کمال‌الملک، طوقی، سریال‌های سلطان صاحبقران و هزاردستان، و فیلم مادر را گرامی داشت. او همچنین به حضار یادآوری کرد که همسر لیلا حاتمی، علی مصفا به‌دلیل بیماری پدر، و خانم زهرا خوشکام نیز به‌دلیل حادثه‌ای غیرمنتظره موفق به حضور در ونکوور نشده‌اند و البته لیلا حاتمی خود نیز با وجود بستری بودنِ پسرش مانی به‌دلیل حادثهٔ ناگوار شکستگی شدید دست، در این مراسم حاضر شده بود.

پس از این سخنان، فیلم به‌یادماندنی «لیلا» ساختهٔ داریوش مهرجویی برای حاضران در سالن به‌نمایش درآمد، فیلمی که هنوز پس از گذشت بیش از بیست سال، طراوت و تازگی خود را حفظ کرده است و انتخاب مناسبی برای نمایش در حضور بازیگر اصلی آن به‌شمار می‌رفت. پس از نمایش فیلم، بوئن ما، نمایندهٔ جدید منطقهٔ نورث ونکوور-لانزدیل، در سخنانى ضمن خوشامدگویی به لیلا حاتمى، پیام جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، و نیز پیام لیزا بییِر، وزیر گردشگری، فرهنگ و هنر استان بریتیش کلمبیا، را قرائت کرد و تقدیرنامه‌هاى رسمى آن‌ها را به وی اهدا کرد.

لیلا حاتمی برای گرفتن هدایا و تقدیرنامه‌های خود بر روی سن رفت و در میان تشویق فراوان حضار، از تمام شرکت‌کنندگان در مراسم آن روز سپاسگزاری کرد. حسن ختام بخش نخست برنامه پیش از تنفس، اجرای هنرمند جوان شهرمان، لیا فلاح بود که رقص زیبای او با آهنگ «در خیال» با صدای استاد شجریان، حاضران در سالن را به وجد آورد. در زمان تنفس، حمید زرگرزاده در گوشه‌ای از سالن لابی کی میک سنتر از لیلا حاتمی با حاضران در سالن، عکس‌هایی به‌رسم یادگار گرفت. بعد از استراحت کوتاهی، در انتهاى مراسم جلسهٔ پرسش و پاسخ لیلا حاتمی با حاضران در سالن در فضایی صمیمانه برگزار شد و شبى به‌یادماندنى را براى ایرانیان ونکوور رقم زد.

مراسم دوم، مسترکلاس در مدرسهٔ سینمایی ونکوور

شهرت بین‌المللى لیلا حاتمى، و ارتباط قدیمى برگزار‌کنندهٔ مراسم با مدرسهٔ سینمایى ونکوور، باعث شد در روز ١۵ اوت، مسترکلاس لیلا حاتمى این‌بار در سالن سینماى کمپ فیلمسازى و انیمیشن مدرسه براى علاقه‌مندان کانادایى برگزار بشود. کادر مدیریتی مدرسهٔ سینمایی ونکوور، که سال‌هاست به‌عنوان یکی از بهترین مدارس آمریکای شمالی شهرت بین‌المللی پیدا کرده است، در کنار دانشجویان علاقه‌مند و جمعی از ایرانیان ساکن ونکوور، در این مراسم حاضر بودند و نکتهٔ قابل توجه، حضور سرکنسول سفارت برزیل به‌همراه خانواده در این مراسم بود که ضمن قدردانی از حضور لیلا حاتمی، علاقهٔ خود را به حضور مستمر در رویدادهای فرهنگی و هنری ایران و آشنایی بیشتر با جنبه‌های ارزشمند فرهنگ و هنر ایران ابراز داشت.

پس از نمایش کلیپ‌های کوتاهی در مورد لیلا حاتمی، و سخنان جنیفر کلمنس، مدیر دپارتمان بازیگری مدرسهٔ سینمایی ونکوور، فیلم «جدایى نادر از سیمین» برای مدعوین به‌نمایش درآمد. تازگی این اثر شاخص سینمایی، حتی پس از بارها تماشا، کماکان چشمگیر بود و بینندگان از تماشای مجدد این فیلم در حضور بازیگر آن، استقبال کردند. پس از صرف عصرانه‌ای که در لابی کمپ انیمیشن مدرسهٔ سینمایی ونکوور ترتیب داده شده بود، حاضران در سالن طیِ جلسه‌ای طولانى به صحبت‌هاى لیلا حاتمى و گفت‌وگوى او با جنیفر کلمنس، مدیر دپارتمان بازیگرى مدرسهٔ سینمایى ونکوور، گوش دادند و در انتها سؤال‌هاى خود را مطرح کردند. حضور گرم و مهربانانهٔ لیلا حاتمى که در کنار هنر خود، به زبان‌هاى انگلیسى، فرانسوى، ایتالیایى و آلمانى مسلط است، به‌عنوان نماینده‌اى ارزشمند و کم‌نظیر از سینماى ایران در سطح بین‌المللى، براى مدعوین بسیار جالب و تحسین‌برانگیز بود.

مراسم آخر، گردهمایی خیریه در رستوران پستاپُلو

در روز ١۶ اوت، لیلا حاتمى به دعوت فرهاد صوفی در مراسم خیریه‌اى که به افتخار ایشان و با حضور نمایندهٔ حوزهٔ پورت مودی-کوکئیتلم در پارلمان کانادا، فین دانلى، در محل رستوران پستاپلو برگزار شده بود، شرکت کرد. حضور ایرانیان هنردوست ونکوور در این برنامهٔ خیریه، حسن ختام شیرینی بر حضور این بانوی هنرمند در ونکوور بود.

بخشی از عواید این برنامه به مؤسسهٔ خیریهٔ پردیس و بخشی دیگر به صلیب سرخ براى کمک به خسارت‌هاى آتش‌سوزى‌هاى اخیر در استان بریتیش کلمبیا اختصاص یافت. پروانه رودگر، مجسمه‌ساز به‌نام مقیم ونکوور، مجسمه‌ای زیبا به لیلا حاتمی هدیه کرد و افسانه رودگر نیز تابلویی از آثار نقاشی خود را تقدیمِ وی کرد.

همچنین کیک بسیار زیبایی که منقش به تصاویر فیلم‌های لیلا حاتمی بود و توسط سارا امیریانی تهیه شده بود، زینت‌بخش میز لیلا حاتمی شد. در همین مراسم، تقدیرنامهٔ پارلمان کانادا به‌مناسبت حضور این بانوى هنرمند ایرانى، توسط فین دانلى به لیلا حاتمى اهدا شد.

نوشته با لیلا حاتمى در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این مراسم که با همت انجمن ایرانیان دانشگاه بریتیش کلمبیا برگزار شد، با خوشامدگویی نمایندگان این انجمن و توضیحاتی دربارهٔ فعالیت‌های این انجمن غیرانتفاعی، به‌طور رسمی آغاز شد. ابتدا از فرهاد صوفی، یکی از حامیان این برنامه دعوت شد سخنانی را ایراد کند. صوفی با اشاره به جوایز باارزش بسیاری که فاطمه معتمد آریا در طول فعالیت هنری خود دریافت کرده است، تأکید نمود که مهم‌ترین ویژگی این هنرمند آن است که در دل تمامی ایرانیان جا دارد و این‌چنین محبوب است. سپس، همچون همهٔ برنامه‌های رسمی بزرگداشت در کانادا، یک گروه هنری از اقوام اولیهٔ کانادا به‌روی صحنه آمدند.

ایشان ضمن خوشامدگویی به فاطمه معتمد آریا، دو ترانه به زبان بومیان کانادا اجرا کردند و هدیه‌ای نیز به رسم یادبود توسط آنان به معتمد آریا اهدا شد. فاطمه معتمد آریا پس از دریافت هدیه، پشت میکروفون رفت و گفت: «سلام می‌کنم به همه، قرار نبود من در این لحظه صحبت کنم، اما احساساتم جریحه‌دار شد از دیدن این دو هنرمندی که ما مهمان سرزمینشان هستیم، و خواستم از این همه بخشندگی‌شان و از اینکه به ما شهروندان ونکوور اجازه داده‌اند سرزمینشان را غصب کنیم و در اینجا زندگی کنیم، تشکر کنم.»

پس از آن، نامهٔ خوشامدگویی انجمن ملی فیلم کانادا (National Film Board of Canada) توسط یکی از اعضای انجمن ایرانیان یو‌بی‌سی خوانده شد. در این نامه، جیمز رابرتز، مدیر این انجمن، ضمن خوشامدگویی به فاطمه معتمد آریا به شهر ونکوور برای شرکت در مراسم بزرگداشتش و همچنین برگزاری کارگاه بازیگری، اظهار امیدواری کرد که اقامتش در این شهر همراه با بهترین‌‌هایی باشد که ونکوور و ونکووری‌ها می‌توانند پیشکشش کنند.

برنامه با پخش فیلم کوتاه ۹ دقیقه‌ای مستندی که یکی از علاقه‌مندان فاطمه معتمد آریا دربارهٔ او ساخته است، ادامه یافت و پس از آن امیرهوشنگ هاشمی، منتقد سینما ساکن ونکوور، سخنانی ایراد کرد. وی با اشاره به درگذشت زنده‌یاد علی معلم، دوست مشترک ایشان با فاطمه معتمد آریا و هاتف علیمردانی که آخرین فیلمش «آبا جان» قرار بود همان شب اکران شود، گفت که سخنش را با جمله‌ای از علی معلم که همیشه در شروع جشن حافظ بیان می‌کرده، آغاز می‌کند: «به‌نام آنکه آدمی را به فضیلت نطق و مزیت عقل بر دیگر خلق ممتاز گرداند.» وی ضمن اشاره به کار زیبای دانشجویان ایرانی یوبی‌سی که زحمت برگزاری برنامهٔ قدرشناسی از یکی از ستاره‌های پرفروغ سینمای ایران را کشیده‌اند، به فاطمهٔ معتمد آریا که افتخار داده و به‌همراه همسرش احمد حامد، در این برنامه شرکت کرده‌‌ بودند، خوشامد گفت.

هاشمی در ادامهٔ سخنانش به حضور فرهاد صبا، همسرش گیتی صبا و فرزندشان تایماز صبا در برنامه اشاره کرد و گفت: «شاید بسیاری از شما از اینکه یکی از مفاخر سینمای ایران‌ همشهری ما هستند، بی‌اطلاع باشید، آقای فرهاد صبا، لازم است در اینجا فقط به دو کار برجستهٔ ایشان اشاره بکنم، یعنی فیلم‌برداری «خانهٔ دوست کجاست؟» ساختهٔ عباس کیارستمی و «کاغذ بی‌خط» ساختهٔ ناصر تقوایی که از نظر فیلم‌برداری شاهکارست.»     

وی در ادامهٔ سخنانش در ستایش از فاطمه معتمد آریا، گفت: «فاطمه معتمد آریا بدون تردید بزرگ‌ترین و محبوب‌ترین بازیگر سینمای ایران است در حال حاضر، من حتی نمی‌گویم بزرگ‌ترین بازیگر زن سینمای ایران.» و سپس مروری داشت به کارنامهٔ هنری او و جوایز مهمی که وی از جشنواره‌های مهم داخلی و خارجی‌ دریافت کرده است.

امیرهوشنگ هاشمی در پایان سخنانش گفت: «تمام افرادی که به این برنامه آمده‌اند، نه برای دانستنِ بیوگرافی ایشان آمده‌اند، نه دانستن سابقه‌ٔ کاری ایشان و نه دانستنِ جوایزی که گرفته‌اند، بلکه همه به عشق خانم معتمد آریا آمده‌اند و دوستشان دارند. برای اینکه این بانوی گرامی سمبلی از عشق و صفا و انسانیت بوده است در تمام فیلم‌ها و کارهای هنری‌اش. تنها جمله‌ای که می‌توانم خطاب به ایشان بگویم این است که، سیمین عزیزِ سینمای ایران، شما اگر هم آزاد نبودی، اما همیشه آزاده بودی. این یکی از چیزهایی است که اسم شما را تا ابد در ذهن این مردم زنده نگه خواهد داشت و ما همیشه به وجود شما افتخار می‌کنیم.»

پس از آن برنامه با نمایش آخرین هنرنمایی فاطمه معتمد آریا در فیلم «آباجان» ساختهٔ هاتف علیمردانی که اولین اکران کانادایی خود را پشت سر گذاشت، ادامه یافت.

سپس پیش از تنفس، راس کینگ، رئیس دانشکدهٔ مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، در سخنانی کوتاه ضمن اظهار خرسندی از مشارکت در میزبانی این برنامه به‌همراه کلوپ دانشجویان ایرانی دانشگاه بریتیش کلمبیا و تمجید از جایگاه رفیع فاطمه معتمد آریا در هنر سینما، با قدردانی از چهار دهه فعالیت ایشان در سینمای ایران و جهان، تقدیرنامه‌ای از طرف دانشگاه بریتیش کلمبیا به ایشان اهدا کرد.

در بخش دوم برنامه، اجرای زندهٔ ترانه‌هایی از فیلم‌های لالالند (برندهٔ جایزه بهترین موسیقی مراسم اسکار) و سریال خاطره‌انگیز گل پامچال توسط هنرمندان ایرانی ساکن ونکوور، تایماز صبا و مهتاب حقیقی به‌همراه نوازنگی پیانو توسط کیاندخت نوری، با استقبال حضار روبه‌رو شد.

در ادامه، جلسهٔ پرسش و پاسخ حاضران با فاطمه معتمد آریا دربارهٔ سینمای ایران برگزار شد که در این نشست نسرین عسگری (استاد زبان فارسی دانشکدهٔ مطالعات آسیایی یو‌بی‌سی) و امیرهوشنگ هاشمی ایشان را همراهی کردند.

پرسش و پاسخ ساعتی ادامه یافت و اتفاق جالب توجه در این میان حضور آقایی بود که خود را یکی از بازماندگان بمباران مدرسه‌ای در زنجان معرفی کرد که بخشی از داستان فیلم «آبا جان» به آن واقعه مرتبط می‌شد. حضور ایشان که به دعوت از فاطمهٔ معتمد آریا به روی صحنه رفت، فضای جلسهٔ بزرگداشت را احساسی‌تر، انسانی‌تر و صمیمانه‌تر از قبل کرد.

درپایان این برنامه نیز صف طولانی‌ای از حاضران بیرون سالن تشکیل شد تا از نزدیک با این هنرمند محبوب، مردمی و فروتن سینمای ایران دیدار کرده و با ایشان عکس یادگاری بگیرند.

همچنین شنبهٔ گذشته، ۱ آوریل ۲۰۱۷، در ادامهٔ دیدار فاطمه معتمد آریا از شهرمان ونکوور، کارگاه یک‌روزه‌ای طی ۵ ساعت در یکی از سالن‌های Memorial Community Centre نورث ونکوور، با همت انجمن ایرانیان دانشگاه بریتیش کلمبیا برگزار شد. در این کارگاه که تعداد محدودی هنرجو می‌پذیرفت، علاقه‌مندان به هنر هفتم، حضور این هنرمند دوست‌داشتنی را مغتنم شمردند و در این کارگاه فشرده شرکت کردند.

با سپاس از پرهام پاشایی برای عکس‌های مراسم بزرگداشت

با سپاس از حمید زرگرزاده (Perfect Shot Studio) برای عکس‌ها و فایل صدای مراسم بزرگداشت

با سپاس از  ژوبین غازیانی (Sound Camera Action) برای عکس‌های کارگاه بازیگری

نوشته مروری بر مراسم بزرگداشت فاطمه معتمد آریا در ونکوور و کارگاه بازیگری زیر نظر ایشان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.