هر سال در آستانهٔ نوروز در مورد دلایل نادرست‌بودن خرید ماهی قرمز آگاهی‌رسانی می‌شود، ولی هنوز هم تعدادی از ایرانیان، اواخر اسفندماه این حیوانات را می‌خرند، در تُنگ گِرد کوچکی روی سفرهٔ هفت‌سین قرار می‌دهند و طبق روال هر سال، چند هفته یا چند ماه بعد جسدشان را از تنگ می‌گیرند و در سطل ‌زباله می‌اندازند و حتی فکر می‌کنند این روند طبیعی و عادی زندگی یک ماهی قرمز است. این در حالی است که در صورت نگهداری در آکواریوم با شرایط مناسب، این حیوانات ۵ تا ۱۰ سال عمر می‌کنند و در محیط‌های طبیعی‌تر مانند استخرها و حوض‌های بزرگ، عمرشان به ۳۰ سال هم می‌رسد.

خرید ماهی قرمز اشتباه است، چون در وهلهٔ اول، مانند خرید هر حیوان دیگر، باعث تشویق پرورش‌دهندگان و دلالان حیوانات به پرورش و فروشِ بیشتر حیوانات می‌شود. آمار مرگ‌ومیر در زمان پرورش، انتقال و فروش، بالاست. حیواناتی هم که تا زمان فروش زنده می‌مانند، محکوم به زندگی کوتاه در شرایط بسیار بد در خانهٔ خریداران‌اند. بیشتر خریداران نمی‌دانند که نگهداری از این حیوانات کوچک و اجتماعی مسئولیتی بزرگ است که نیاز به تجربه، فضای کافی و تجهیزات مناسب دارد. مخصوصاً نگهداری از این حیوانات در تنگ‌های گِرد، ظلم مضاعف به آن‌هاست. بد نیست بدانیم که در تعدادی از کشورهای اروپایی مانند آلمان، ایتالیا و فنلاند، فروش تنگ‌های گرد ماهی ممنوع است. همهٔ کارشناسان بر سر این موضوع که تُنگ‌های گرد به‌هیچ عنوان برای نگهداری ماهی‌ها مناسب نیستند، اتفاق نظر دارند، چون فرم گِرد باعث به‌حداقل‌رسیدن سطح تماس آب با هوا و نرسیدن اکسیژن کافی به ماهی‌ها می‌شود. علاوه بر این، ماهی‌ها برای تنظیم دمای بدن خود در تنگ‌های گرد مشکلات بیشتری دارند. حتی مدتی پیش در کشور فرانسه که هنوز فروش تنگ‌های گرد ماهی را ممنوع نکرده است، یکی از تولیدکنندگان بزرگ آکواریوم اعلام کرد که از آن پس فقط آکواریوم با حداقل ظرفیت ۱۵ لیتر آب و به‌‌فرم مستطیلی تولید خواهد کرد چون (نقل به‌مضمون) قراردادن ماهی‌ها در تنگ‌های کوچک بدون دستگاه فیلتر و اکسیژن‌ را حیوان‌آزاری می‌داند و ماهی‌های قرمز در شرایط خوب می‌توانند تا ۳۰ سال زندگی کنند و به طول ۲۵ سانتیمتر برسند، ولی در این تنگ‌های کوچک گرد می‌چرخند و می‌چرخند و به جنون می‌رسند و در عرض چند هفته یا چند ماه می‌میرند.

بهترین کار این است که اصولاً ماهی قرمز نخریم و باعث پرورش و خرید و فروش بیشتر این حیوانات نشویم، ولی اگر ماهی قرمز داریم، باید بهترین شرایط ممکن را برای او فراهم کنیم. در بهترین حالت می‌توانیم این ماهی‌ها را به حوض‌های مناسب در باغ‌ها و اماکن خصوصی منتقل کنیم و به‌طور مرتب به آن‌ها غذارسانی کنیم. البته می‌بایست توجه داشت که ماهی‌های قرمز را نباید در نهرها، رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، برکه‌ها، آبگیرها و به‌طور کلی طبیعت رها کرد، چون با این کار تعادل اکوسیستم به‌هم می‌خورد و حیوانات بومی از بین می‌روند.

در صورت نگهداری از ماهی‌های قرمز در آکواریوم، به این نکات توجه کنید:

از نگهداریِ تکی خودداری کنید: ماهی‌های قرمز موجوداتی اجتماعی‌اند و نباید به‌صورت تکی نگهداری شوند.

ظرف ماهی‌ها: ماهی‌ها نیاز به آکواریوم مستطیلی بزرگ با دهانهٔ گشاد دارند. اگر دهانه گشاد نیست، آکواریوم باید حتماً پمپ هوا داشته باشد. در غیراین‌صورت، اکسیژن کافی به ماهی‌ها نمی‌رسد. در حالت اصولی، آکواریوم باید فیلتری متناسب با سایزش داشته باشد تا در سطح آب جریان به‌ وجود بیاورد. می‌توانید کف آکواریوم را با لایهٔ نازکی از شن رنگ‌نشده بپوشانید تا ماهی‌ها حس بهتری داشته باشند. مراقب باشید شن‌ها نوک‌تیز نباشند.

عوض‌کردن آب آکواریوم: هیچ‌وقت تمام آب آکواریوم را یک‌باره عوض نکنید. آب تازه را در یک سطل بریزید و بگذارید ۲۴ ساعت بماند تا کلر از آن خارج شود. سپس نصف آب آکواریوم را خالی کنید (اگر بخواهید اصولی عمل کنید، باید برای این کار یک پمپ مخصوص تخلیهٔ آکواریوم داشته باشید، فیلتر و پمپ هوا را خاموش کنید و بعد نصف آب را با پمپ مخصوص بکشید) و با آب تازه جایگزین کنید. مراقب باشید موقع عوض‌کردن آب، ماهی‌ها دچار استرس نشوند.

غذای ماهی‌ها: فقط از غذاهای آماده که مخصوص ماهی قرمز است، استفاده کنید و همیشه یک نوع غذا ندهید. ماهی‌های قرمز به تنوع غذایی نیاز دارند و در فصول مختلف، رژیم‌های غذایی متفاوتی دارند. مقدار غذا باید متناسب باشد. وجود غذای مانده در آکواریوم می‌تواند باعث بیماری و مرگ ماهی‌ها شود.

دمای آکواریوم: دمای مناسب بین ۱۰ تا ۲۵ درجه است و باید مراقب بود درجه‌حرارت به‌صورت ناگهانی تغییر محسوس نکند.

نور: ماهی‌ها را هرگز در آفتاب یا تماس مستقیم نور قرار ندهید، ولی محل قرارگرفتن آکواریوم باید طوری باشد که ماهی‌ها تغییر شب و روز را حس کنند.

این‌ها حداقل نکاتی است که برای نگهداری از ماهی‌های قرمز باید رعایت شود. برای اطلاعات دقیق‌تر، لطفاً به سایت‌های مربوطه مراجعه کنید.

ماهی‌های قرمز موجوداتی پیچیده با احساسات و هوش بالا هستند. آن‌ها دکوراسیون نیستند و فلسفهٔ وجودی‌شان، قرارگرفتن بر سر سفرهٔ هفت‌سین ما نیست. آن‌ها را نخریم و سال نو را با شکنجهٔ این حیوانات آغاز نکنیم!

نوشته چرا نباید ماهی‌ قرمز بخریم! اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بسیاری از رفتارها و برخوردهای ما با مسائل تا حد زیادی از شرطی‌شدگی و آن هم، نه شرطی‌شدگیِ ناشی از تجارب خودمان، بلکه از شرطی‌شدگی موروثی ما سرچشمه می‌گیرند. صدالبته که استفاده از تجارب و آگاهی نسل‌های گذشته، مهم‌ترین عامل پیشرفت بشر بوده، است و خواهد بود اما مشکل زمانی آغاز می‌شود که بدون به‌چالش‌کشیدن باورها یا رفتارهای نسل‌های پیشین آن‌ها را کورکورانه می‌پذیریم و به نسل‌های آینده هم منتقل می‌کنیم.

برخورد غیراخلاقی، نامناسب و حتی غیرعقلانی ما با برخی از گونه‌های حیوانی متأسفانه از همین شرطی‌شدگی موروثی ناشی می‌شود. شوربختانه موش‌ها یکی از بارزترین قربانیان باورها و رفتارهای اشتباه موروثی ما هستند. اکثر مردم با دیدن موش‌ها دچار چندش و وحشت می‌شوند، جیغ می‌کشند یا رفتارهای عجیب دیگری از خود بروز می‌دهند. آن‌ها هیچ دلیل عقلانی و قانع‌کننده‌ای برای این همه وحشت و نفرت ندارند چون هیچ نقطهٔ تفاوت ظاهری یا رفتاری خاصی در موش‌ها وجود ندارد که آن‌ها را از سایر حیوانات پستاندار متمایز کند. حتی با درنظرگرفتن توصیفات اغراق‌آمیز در مورد بیماری‌زایی این حیوانات، باز هم به‌سختی می‌توان این‌همه واکنش منفی و عجیب در برابر این حیوانات را توجیه کرد. واقعیت این است که این رفتارها، موروثی‌اند و ربطی به تجارب شخصی ندارند. ما این‌طور تربیت شده‌ایم که به موش‌ها نه به‌چشم یک حیوان پستاندار کوچک بلکه به‌عنوان یک هیولا، طاعون، بیماری، موجود موذی یا لولو نگاه کنیم. 

در این مطلب، به برخی از رفتارهای خشونت‌آمیز رایج در برابر موش‌ها و چگونگی داشتن همزیستی به‌دور از خشونت با این حیوانات باهوش و بامحبت خواهیم پرداخت.

موش‌ها، حیواناتی بسیار باهوش و عاطفی‌اند

موش‌ها حیواناتی از ردهٔ پستانداران و راستهٔ جوندگان‌اند. بیش از ۳۰ نوع موش وجود دارد. شناخته‌شده‌ترین موش‌ها همان موش‌های خانگی‌اند که در واقع، حیوانات وحشی‌اند اما بیشتر در کنار انسان‌ها زندگی می‌کنند.

موش‌ها بسیار باهوش‌اند. موش‌های خانگی حافظۀ خیلی خوبی دارند و اگر مسیری را یاد بگیرند، هرگز آن را فراموش نمی‌کنند. موش‌هایی که به‌عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شوند، درست مثل سگ‌ها و گربه‌ها اسم خود و حتی بعضی دستورها و کلمات را یاد می‌گیرند و نسبت به آن‌ها واکنش نشان می‌دهند.

علاوه بر هوش فراوان، موش‌ها بسیار عاطفی‌اند و زندگی اجتماعی سرشاری دارند. آن‌ها مادرانی بسیار دلسوزند و جان خود را برای فرزندانشان به خطر می‌اندازند و حس همدردی بالایی نسبت به همنوعان خود دارند. در یک آزمایش ساده در دانشگاه شیکاگو، پژوهشگران تلاش کردند بفهمند آیا در موش‌ها حس همدردی وجود دارد یا نه و صدالبته که پاسخ مثبت بود. آن‌ها در آزمایشات مختلف یک موش را آزاد گذاشتند و موش دیگری را در یک مخزن زندانی کردند. موش آزاد با شنیدن ناله‌های موش گرفتار راه آزادکردن او را کشف و در کمترین زمان ممکن او را آزاد می‌کرد. او این کار را بدون دریافت جایزه انجام می‌داد. در آزمایشات بعدی، محققان به موشی که آزاد بود برای آزاد‌کردن موش دوم چند عدد شکلات دادند. جالب اینجاست که در همۀ موارد موش آزاد حداقل یکی از شکلات‌ها را برای موش دربند نگه می‌داشت! یک نکتهٔ جالب دیگر این بود که در این آزمایشات موش‌های ماده رفتار نوع‌دوستانه‌تری از خود نشان دادند. از میان شش موش ماده، هر شش مورد و از میان ۲۴ موش نر، ۱۷ مورد برای آزادکردن موش اسیر اقدام کردند. حدس می‌زنید ما انسان‌ها در شرایط مشابه چه آماری را ثبت کنیم؟

محبت موش‌ها فقط به همنوعانشان محدود نمی‌شود. موش‌هایی که به‌عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شوند، نسبت به آدم‌های خودشان بسیار بامحبت و وفادارند.

بد نیست بدانیم که موش‌ها فوق‌العاده وسواسی‌اند، بسیار بیشتر از گربه‌ها. آن‌ها روزی چند بار خود را کاملاً تمیز می‌کنند. احتمال ابتلا به انگل‌ها در موش‌ها به‌مراتب کمتر از سگ‌ها و گربه‌هاست.

موش‌ها، متهمان بی‌گناه و در عین حال محکومان ابدی پروندهٔ شیوع طاعون در اروپا در قرون وسطی

موش‌ها هم مانند تمام جوندگان و حیوانات دیگر (ازجمله انسان‌ها) می‌توانند ناقل بیماری‌ها باشند ولی در مورد انتقال بیماری‌ها از طریق موش‌ها بسیار اغراق شده است و همچنان می‌شود. آن‌ها قربانی یک بدشانسی بزرگ تاریخی‌اند که باعث شده است برچسب «بیماری‌زا بودن» برای ابد بر پیشانی آن‌ها چسبانده شود: در چند دورهٔ تاریخی و مهم‌تر از همه قرون وسطی، طاعون در اروپا به‌شدت شیوع پیدا کرد و قربانیان بسیاری گرفت. عامل بیماری طاعون نوعی باکتری است که از طریق برخی از انواع کک‌ها منتقل می‌شود. قرن‌ها و تا همین چند سال پیش تصور می‌شد که کک‌های موش‌ها و در نتیجه، خود موش‌ها مسئول انتقال و شیوع این بیماری در قرون وسطی در اروپا بوده‌اند و به‌همین دلیل، در ذهن بسیاری از مردم نام «موش» با طاعون و بیماری گره خورده است در حالی‌که تحقیقات جدید این نظریه را رد می‌کنند و کک‌های نوع انسانی را مسئول شیوع این بیماری در قرون وسطی می‌دانند. با این وجود، پاک‌کردن یک ذهنیت اشتباه که چند قرن نسل به نسل منتقل شده است، بسیار سخت است.

باید به این مسئله هم توجه کرد که حتی اگر این بیماری از طریق کک‌های موش‌ها منتقل شود، موش‌ها عامل بیماری طاعون نیستند بلکه خودشان قربانیان اول این بیماری‌اند. شاید فکر کنید «چه فرقی می‌کند؟ مهم این است که این حیوانات به شیوع آن کمک می‌کنند.» ولی بد نیست به این نکته توجه کنیم که بیماری طاعون در بیشتر نقاط دنیا ریشه‌کن شده است و دلیلی برای نگرانی از شیوع مجدد آن وجود ندارد و در ضمن این بیماری می‌تواند از طریق کک‌های سایر حیوانات (کک‌های انسان‌ها، گربه‌ها و غیره) هم منتقل شود و کک‌های موش‌ها تنها منتقل‌کنندگان آن نیستند. اگر هم قرار باشد نگران انتقال سایر بیماری‌ها باشیم، باید در وهلهٔ اول از انسان‌ها بترسیم چون بیشتر بیماری‌های شایع در حیوانات دیگر با انسان‌ها مشترک نیستند و فقط گونهٔ خودشان را تهدید می‌کنند. تعداد بیماری‌های مشترک میان هر کدام از ما با انسان‌های دیگر و همچنین، احتمال انتقال این بیماری‌ها در بین انسان‌ها به‌مراتب بیشتر از تعداد بیماری‌های مشترک بین انسان و گونه‌های دیگر است، آن هم گونه‌هایی که به‌ندرت در تماس مستقیم با ما هستند. البته این به‌معنای بی‌توجهی به احتمال انتقال بیماری‌ها از طریق حیوانات نیست. رعایت بهداشت در همهٔ شرایط یک ضرورت است اما این به آن معنا نیست که خواستار حذف و نابودی و عدم حضور گونه‌های دیگر شویم، آن هم گونه‌هایی که از قضا قسمت مهمی از چرخهٔ اکوسیستم‌اند و بدون آن‌ها این چرخه دچار تزلزل می‌شود. وظیفهٔ ما پیداکردن راه‌هایی است که در عین حفظ سلامتی خودمان، کمترین آسیب را به گونه‌های دیگر بزنند.

استفاده از تله‌های چسبی، جنایتی آشکار و غیرقابل‌انکار در برابر حیوانات

متأسفانه در سال‌های اخیر استفاده از تله‌های چسبی برای حذف فیزیکی موش‌ها بسیار رایج شده است. این روش، یکی از خشن‌ترین و غیراخلاقی‌ترین راه‌ها برای کنترل جمعیت موش‌هاست. حیواناتی که در این تله‌ها اسیر می‌شوند، ممکن است روزها زجر بکشند تا در نتیجهٔ تشنگی، گرسنگی، اضطراب و خون‌ریزی‌های داخلی و خارجی بمیرند؛ روزهایی که هر لحظه‌اش مانند یک سال می‌گذرد. گاهی هم آن‌ها برای نجات خود دست و پای خود را می‌جوند و قطع می‌کنند که باعث مرگ آن‌ها در نتیجۀ خون‌ریزی می‌شود. 

گاهی هم پوست حیوانات در نتیجهٔ تقلا برای آزادکردن خود کنده می‌شود و حیوان به درجه‌ای از درد و رنج می‌رسد که حتی تصور آن برای ما غیرممکن است. 

علاوه بر این، این تله‌ها جان حیوانات دیگر مانند پرندگان، خفاش‌ها، حلزون‌ها، قورباغه‌ها، مارمولک‌ها، گربه‌ها، سنجاب‌ها و جوندگان دیگر را نیز به خطر می‌اندازند.

نجات حیوانات از تله‌های چسبی

اگر حیوانی را اسیر در تله‌های چسبی یافتید، لطفاً بدون ازدست‌دادن وقت برای نجات او اقدام کنید.

وسایل لازم:

• روغن مایع خوراکی
• چند تکه پارچه یا دستمال آشپزخانه
• یک پارچۀ تر
• یک جعبۀ کفش دردار که چند سوراخ برای نفس‌کشیدن در آن ایجاد شده است.
• اگر حیوان بزرگ است، بهتر است یک دستکش کلفت هم داشته باشید چون خطر گازگرفتگی وجود دارد.

مراحل آزادکردن:

۱. سر حیوان را با یک دستمال آشپزخانه بپوشانید تا آرام شود و تقلا نکند و با دستی که دستکش دارید از حرکت سر حیوان به‌طرف جایی که قرار است آزاد کنید، جلوگیری کنید.

۲. مقداری روغن را در جایی که بدن حیوان به تله چسبیده است بریزید و به‌آرامی ماساژ دهید. روغن، چسب را حل می‌کند و کم‌کم قسمت‌هایی از بدن حیوان آزاد می‌شود. در قسمت‌های آزادشده، یک دستمال یا پارچه بین بدن حیوان و تله قرار دهید تا دوباره نچسبد و به کار خود ادامه دهید تا تمام قسمت‌های بدن حیوان آزاد شود. این کار ممکن است چند دقیقه طول بکشد.

۳. با دستمال یا پارچۀ خیس روغن‌های اضافه را از روی بدن حیوان پاک کنید. 

۴. اگر امکانش را دارید، حیوان را به دامپزشکی برسانید چون احتمال آنکه آسیب‌های درونی دیده باشد یا آب بدنش از دست رفته باشد زیاد است و/یا ممکن است در نتیجۀ تقلای مداوم و طولانی تمام انرژی بدنش تحلیل رفته باشد و بعد از آزادشدن دوام نیاورد. علاوه بر این، روغن مالیده‌شده به بدن حیوانات، تنظیم دمای بدن را بسیار سخت می‌کند. اگر به دامپزشک دسترسی ندارید، حیوان را به‌مدت چند ساعت در جای تاریک، آرام و گرم نگه دارید تا خشک شود و کمی آب برای خوردن در اختیار او قرار دهید. سپس او را داخل جعبۀ سوراخ‌دار (مثلاً کارتون کفش که تعداد زیادی سوراخ در آن ایجاد کرده‌اید) قرار دهید و در آن را ببندید و به محلی مناسب و نزدیک بُرده، آزاد کنید.

اگر در محیط بیرون حیوانی را اسیر در تلهٔ چسبی پیدا کردید و به‌علت داشتن فوبیا نمی‌توانید به حیوان دست بزنید و کس دیگری هم برای نجات حیوان در دسترس نیست، لااقل مقدار زیادی روغن مایع خوراکی را در محل چسبیدن حیوان بریزید و اجازه بدهید خود حیوان کم‌کم خودش را آزاد کند. البته حیوان فقط زمانی می‌تواند این کار را انجام دهد که از زمان گرفتارشدنش زیاد نگذشته باشد و کاملاً به تله نچسبیده باشد و آب و انرژی بدنش تحلیل نرفته باشد. در غیر این‌صورت، لطفاً به‌هر ترتیب ممکن از دیگران کمک بگیرید و حیوان را از آن وضعیت نجات دهید.

استفاده از سم برای کشتن موش‌ها، جنایتی دیگر در برابر حیوانات و طبیعت

استفاده از سم، هم از نظر حقوق حیواناتی و هم از نظر زیست‌محیطی غیرقابل‌قبول و توجیه‌ناپذیر است. بیشتر سمومی که برای موش‌ها استفاده می‌شوند حیوانات را فوری نمی‌کشند بلکه آن‌ها را یک تا چند روز عذاب می‌دهند تا سرانجام در نتیجهٔ خون‌ریزی داخلی بمیرند. اگر شاهد مرگ شخصی در نتیجهٔ خون‌ریزی داخلی بوده باشید، حتماً می‌دانید که این مرگ حتی با وجود مراقبت‌های پزشکی تا چه اندازه دردناک است. حالا تصور کنید این مرگ بدون مُسکّن‌ها و مراقبت‌ها باشد و چندین روز طول بکشد. حتماً تصدیق خواهید کرد که هیچ موجودی سزاوار این‌همه درد و عذاب و این مرگ وحشتناک نیست. 

بدیهی است که پخش این مواد سمّی نه‌تنها موش‌ها بلکه تمام جوندگان دیگر و حتی حیواناتی مانند سگ‌ها و گربه‌ها و کودکان را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد.

علاوه بر این، احتمال اینکه موشی در فاصلهٔ زمانی میان مصرف سم و لحظهٔ مرگ ‌از سوی حیوانات دیگر مانند روباه‌‌ها، پرندگان شکارچی، گربه‌ها و غیره شکار و خورده شود، زیاد است مخصوصاً که حال مساعدی ندارد و آسیب‌پذیرتر است. نتیجه چه می‌شود؟ انتقال سم به حیوانات شکارچی و بیماری و در بدترین حالت، مرگ آن‌ها. 

حتی اگر موش شکار نشود، این سم از طریق ادرار، خون‌ریزی یا تجزیهٔ بدن پس از مرگ به طبیعت راه پیدا می‌کند و چون تجزیه‌پذیر نیست تا مدت‌ها در طبیعت باقی می‌ماند.

استفاده از تله‌های فنری برای کشتن موش‌ها، یک روش شکنجه‌آمیز و غیرانسانی دیگر

سازندگان تله‌های فنری این تله‌ها را به‌عنوان ابزارهایی برای کشتن فوری و کم‌درد موش‌ها معرفی می‌کنند اما اغلب واقعیت با این ادعا فاصلهٔ زیادی دارد. این تله‌ها طوری ساخته می‌شوند که به‌محض قرارگرفتن موش در نقطه‌ای خاص یا گاززدن طعمه، ضربه‌ای شدید به نخاع یا سر حیوان وارد شود و او فوری بمیرد، اما سازندگان این تله‌ها فراموش می‌کنند که موش‌ها حیواناتی بسیار سریع‌اند و بدنی بسیار ریز و انعطاف‌پذیر دارند. در اکثر موارد، موش‌ها قبل از آزادشدن فنر خطر را حس می‌کنند و می‌چرخند و در نتیجه، ضربهٔ شدید یا قطعی عضو در اعضایی از بدن مانند دست و پا صورت می‌گیرد و حیوان را فوری نمی‌کشد بلکه او را در زجر و عذابی چندروزه قرار می‌دهد تا بالاخره بمیرد، مگر آنکه کسی که تله را گذاشته است در فاصله‌های زمانی کوتاه به آن سر بزند و با روش دیگری موش گرفتار را بکُشد! گاهی هم موش‌ها موفق می‌شوند با اعضای قطع‌شده از تله فرار کنند و پس از چند روز درد و رنج در گوشه‌ای دیگر می‌میرند. در واقع، به‌ندرت پیش می‌آید که این تله‌ها دقیقاً به نقطه‌ٔ مورد نظر از بدن حیوان ضربهٔ کاری بزنند و باعث مرگ آنی او شوند.

پس با چه روشی موش‌ها را بکُشیم که درد و رنج کمتری داشته باشد؟

بهتر است به‌جای این سؤال از خودمان بپرسیم: «آیا مجبوریم موش‌ها را بکُشیم؟»

این حق طبیعی هر کسی است که نخواهد با یک موش هم‌خانه شود و مثلاً در آشپزخانه‌اش با فضلهٔ این حیوانات روبرو شود یا نخواهد موش‌ها کابل‌ها و لوازم کارخانه‌اش را بجوند یا به محصولات کشاورزی در انبارش آسیب بزنند، ولی برای جلوگیری از تمام این‌ها، دورکردن موش‌ها کافی‌ است و ضرورتی برای کشتن این حیوانات باهوش و باعاطفه وجود ندارد. همیشه به این نکته فکر کنیم که کشتن یک موجود صاحب مغز و احساسات که می‌خواهد زندگی کند و مثل خود ما احساسات پیچیده و رؤیاها و کابوس‌ها و نگرانی‌ها و دغدغه‌ها و فرزندان و خانواده و دوستانی دارد، در صورتی که از سر اجبار نباشد غیراخلاقی است و باید به‌معنای واقعی کلمه «آخرین» گزینه باشد. آیا بهتر نیست به‌جای کشتن یک حیوان دارای شعور و احساسات، یک مادر دلسوز که فرزندانش در جایی منتظر او هستند تا غذایی برایشان بیاورد یا به آن‌ها شیر بدهد، یک بچهٔ بازیگوش که دارد دنیا را کشف می‌کند، یک موجود جوان که از سر ناچاری و برای لقمه‌ای غذا یا برای فرار از سرما به نزدیکی ما پناه آورده است، فقط کاری کنیم که او از منزل و محدودهٔ ما خوشش نیاید و به محیط دیگری برود؟ 

اینکه دوست نداشته باشیم این حیوانات با ما زندگی کنند هیچ مشکلی ندارد و برای دورکردن آن‌ها روش‌های اخلاقی وجود دارند ولی اینکه انتظار داشته باشیم هیچ‌جا چشممان به موش‌ها نخورد و آن‌ها کلاً نابود شوند، خودخواهانه و غیرعقلانی است. این مثل آن است که بگوییم در داخل شهر نباید کلاغ، کبوتر، گنجشک، گربه و غیره وجود داشته باشد.

برخی از روش‌های بدون خشونت برای دورکردن موش‌های ناخواسته از منزل، انبار یا کارخانه

۱. موش‌ها به محلی رو می‌آورند که در آن آب و غذای کافی وجود داشته باشد. کاری کنید که هیچ منبع آبی برای آن‌ها وجود نداشته باشد (مثلاً اگر برای پرندگان یا حیوانات خانگی خود آب می‌گذارید، در طول شب ظرف را جمع کنید). همچنین، تمام غذاهای خشک (چه غذای خودتان و چه غذای حیوانات خانگی) را در ظرف‌هایی قرار دهید که قابل‌جویدن نباشند. باقیماندۀ هیچ غذایی را در طول شب بیرون نگذارید. در سطل زباله باید آن‌قدر محکم باشد که آن‌ها نتوانند واردش شوند یا برای مدتی هر شب سطل زباله را خالی کنید.

۲. از تله‌های زنده‌گیر برای گرفتن و بیرون‌بردن موش‌ها استفاده کنید. این تله‌ها جعبه‌ها یا قفس‌هایی کوچک‌اند و طوری ساخته می‌شوند که به‌محض ورود موش، در آن‌ها بسته شود و انواع و اقسام آن در بازار و فروشگاه‌های آنلاین موجودند. برای جذب موش‌ها یک قاشق مرباخوری کرهٔ بادام‌زمینی در انتهای آن قرار دهید. فاصلۀ بین در قفس و جایی را که موش در آن گیر می‌افتد، طوری تنظیم کنید که دُم موش زیر در نماند و نشکند. اگر برای ساعات طولانی از تله دورید و این امکان وجود دارد که موش برای مدت طولانی در قفس بماند، یک ظرف آب هم در آن قرار دهید. با این‌حال، سعی کنید در فواصل زمانی کوتاه به تله سر بزنید چون ممکن است حیوان اسیر در اثر استرس و تقلا بمیرد.

۳. موش‌ها را زیر نظر بگیرید و سوراخ‌هایی را که آن‌ها از آنجا وارد می‌شوند، پیدا کنید. معمولاً با ردگیری جویدگی‌ها و فضله‌ها می‌توان محل ورود و خروج آن‌ها را مشخص کرد. سوراخ‌ها را ابتدا به‌صورت موقتی و پس از آنکه موش‌ها را با تلهٔ زنده‌گیر گرفتید و مطمئن شدید دیگر موشی داخل خانه نیست، با مواد دائمی و محکم مسدود کنید.

۴. در صورت امکان، از دستگاه‌های خاص صداساز برای راندن موش‌ها استفاده کنید. این دستگاه‌ها صداهایی با فرکانس خاص تولید می‌کنند که برای موش‌ها و برخی حیوانات دیگر آزاردهنده‌اند ولی گوش انسان آن‌ها را نمی‌شنود. این دستگاه‌ها را می‌توان به‌صورت آنلاین سفارش داد و در گاراژها، خانه‌ها، کارخانه‌ها و غیره نصب کرد. این دستگاه‌ها می‌توانند تا چند صد متر مربع را پوشش دهند. لطفاً اگر در محل موردنظر، حیوان خانگی‌ای وجود دارد با شرکت سازنده یا فروشنده در این‌باره مشورت کنید چون این صداها می‌توانند برای حیوانات دیگر هم آزاردهنده باشند.

۵. قراردادن یک تکه‌پارچۀ آغشته به آمونیاک در محل‌های موردعلاقۀ موش‌ها یا چند تکه پنبه که روی هر کدام دو قطره روغن نعناع ریخته شده باشد، می‌تواند این حیوانات را بتاراند چون از بوی آن‌ها خوششان نمی‌آید.

۶. کاشتن نعناع در باغچۀ حیاط یا گلدان‌های بالکن می‌تواند موش‌ها را فراری دهد.

۷. آوردن یک یا دو گربه به خانه یا محل موردعلاقهٔ موش‌ها هم آن‌ها را می‌تاراند. همچنین می‌توانید وانمود کنید که در آنجا گربه وجود دارد در حالی‌که گربه‌ای در کار نیست. برای این کار، خاک گربهٔ مصرف‌شده را از دوستانی که گربه دارند بگیرید، در چند ظرف بریزید و در محل‌های مختلف قرار دهید.

۸. در محل‌هایی مانند کارخانجات و کارگاه‌ها که نه خود موش‌ها بلکه جویدگی سیم‌ها، کابل‌ها، لوله‌های آب و گاز و غیره مسئلۀ اساسی است، می‌توانید از موادی که برای موش‌ها بدبو هستند (مثلاً بوی نعناع) استفاده کنید. این مواد را می توان به‌صورت آنلاین سفارش داد. همچنین، خود شما هم می‌توانید یک مادۀ مؤثر طبیعی درست کنید. برای این کار، تعدادی سیر و ترب کوهی و فلفل‌قرمز خردشده را در روغن خوراکی مایع بریزید و بگذارید چند روز بماند. سپس قسمت‌های جامد باقی‌مانده را از روغن جدا کنید و روغن را داخل یک ظرف اسپری بریزید و به کابل‌ها و لوله‌هایی که لازم است از جویدگی موش‌ها مصون بمانند، بپاشید.

۹. ماهی یک‌بار حدود دو لیتر سرکۀ سیب را با هشت لیتر آب مخلوط کنید و دور خانه یا محل موردنظر بپاشید.

در صورت افزایش بی‌رویهٔ جمعیت موش‌ها در شهرها، شهرداری‌ها باید از چه روشی برای کنترل جمعیت آن‌ها استفاده کنند؟ آیا در هر صورت مجبور نخواهند بود این حیوانات را بکُشند؟

وظیفهٔ شهرداری‌ها در وهلهٔ اول آن است که با کنترل مناسب پسماند و زباله از جمع‌شدن موش‌ها در یک محل جلوگیری کنند، اما اگر نیاز به کنترل جمعیت موش‌ها در یک محله یا شهر باشد، خوشبختانه در سال‌های اخیر، شرکت‌های نوپا موفق به کشف مواد طبیعی‌ای شده‌اند که زادووَلد در موش‌ها را برای مدت محدودی مختل می‌کنند و به این ترتیب، باعث کاهش مؤثر جمعیت موش‌ها می‌شوند. یکی از این شرکت‌ها، ماده‌ای به‌نام ContraPest ارائه کرده است (از اسمش مشخص است که هدف اولیهٔ سازندگانش، دوستی با موش‌ها نبوده است و به‌قول خودشان به‌صورت تصادفی موفق به کشف این مواد شده‌اند) که باید در قالب خوراکی در منطقه پخش شود و شامل دو مادهٔ اصلی است: ماده‌ای که باعث توقف تخمک‌گذاری در موش‌های ماده برای ۴۵ روز می‌شود و مادهٔ دیگری به نام triptolide که باعث توقف تولید اسپرم در موش‌های نر برای ۴۵ روز می‌شود. این ماده در قسمتی از شهر سیاتل که جمعیت قابل‌توجهی از موش‌ها را دارد، آزمایش شده است و براساس مشاهدات، پس از چند ماه جمعیت موش‌ها ۹۰ درصد کاهش یافته است. بر اساس اطلاعات این شرکت این ماده، یک مادهٔ طبیعی کاملاً بی‌ضرر است که نه‌تنها موش‌ها را از روش‌های خشونت‌آمیز کشتار نجات می‌دهد، بلکه از آنجا که هیچ سمی در کار نیست، به طبیعت و گونه‌های دیگر (مخصوصاً گونه‌هایی که موش‌ها را می‌خورند) آسیبی نمی‌زند.

سخن پایانی

فراموش نکنیم این سیاره فقط متعلق به ما انسان‌ها نیست و با این‌حال، ما همه‌جای آن را اشغال کرده‌ایم و با طمع فراوان، در حال چپاول همهٔ منابع آنیم. ما می‌توانیم در ضمن رعایت بهداشت و برخی ضوابط، همزیستی متعادل، معقول و صلح‌آمیزی با سایر موجودات داشته باشیم و به حق زندگی آن‌ها احترام بگذاریم. 

چقدر جای افسوس خواهد داشت اگر موش‌ها، حیواناتی که اکثر ما به چشم یک ویروس یا بیماری یا موجود موذی به آن‌ها نگاه می‌کنیم، آن‌همه حس همدردی و عاطفه از خودشان نشان بدهند و ما، به‌عنوان موجوداتی که خودمان را پرچم‌دار وجدان و شعور و اخلاق می‌دانیم چنان از حس همدردی خالی باشیم که حاضر باشیم موجودات صاحب شعور و احساس را با روش‌های سادیستیک مختلف شکنجه کنیم و بکُشیم چون از آن‌ها خوشمان نمی‌آید! 

توجه کنیم که احترام به طبیعت و موجودات دیگر، قسمتی جدایی‌ناپذیر از بهداشت روانی است که اگر مهم‌تر از بهداشت فیزیکی نباشد، کمتر از آن هم اهمیت ندارد.

نوشته همزیستی مسالمت‌آمیز با موش‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در قسمت اول این مطلب، در مورد وضعیت کلی و معضلات سگ‌ها در دنیای امروز و در قسمت دوم، در مورد روش‌های کمک به بهبود وضعیت سگ‌ها در کل دنیا به‌اختصار صحبت کردیم. در این قسمت، به‌طور خاص به وضعیت سگ‌ها در ایران و سپس نحوهٔ کمک به آن‌ها می‌پردازیم.

وضعیت خاص سگ‌ها در ایران

ترکیب تعدادی از شرایط، سگ‌های ایران را در وضعیتی بسیار خاص و بحرانی قرار می‌دهد، وضعیتی که در کمتر کشور دیگری مشاهده می‌شود:

جمعیت بالای سگ‌های بی‌خانمان
بیشتر جمعیت سگ‌های بی‌خانمان در ایران، سگ‌هایی‌اند که مردم برای گله‌داری و نگهبانی در روستاها، باغ‌ها و کارگاه‌ها از آن‌ها نگهداری می‌کرده‌اند و بعد به حال خود رها شده‌اند یا از شرایط اسف‌بار آنجا فرار کرده‌اند یا از این‌گونه سگ‌ها زاده شده‌اند. عدم توجه به مسئلهٔ عقیم‌سازی باعث می‌شود که هر سال در روستاها، باغ‌ها و غیره توله‌های ناخواستهٔ زیادی به دنیا بیایند که متأسفانه اغلب در بدو تولد با روش‌های بسیار خشونت‌آمیز کشته می‌شوند یا در کودکی از محل زندگی خود بیرون انداخته می‌شوند. همچنین، در روستاها، بیشتر صاحبان سگ‌ها خواهان توله‌های نر قوی‌اند تا بعد از رسیدن به بلوغ، وظیفهٔ نگهبانی از جایی را بر عهده بگیرند یا به‌عنوان سگ نگهبان فروخته شوند. به‌این ترتیب، توله‌های ماده و توله‌های نر ضعیف به کار آن‌ها نمی‌آیند. بنابراین، این توله‌ها را در جایی به حال و روز بد خود رها می‌کنند. بدیهی است که وضعیت حیوانات بی‌خانمان بسیار بد است: گرسنگی و تشنگی مداوم و کشنده، تصادفات، دردها، آسیب‌ها و بیماری‌ها، آزار و شکنجهٔ حیوان‌آزاران، قسمت جدایی‌ناپذیر زندگی روزمرهٔ این حیوانات است. 

بی‌تفاوتی گستردهٔ مردم نسبت به درد و رنج حیوانات

به‌دلیل عدم فرهنگ‌سازی و بدتر از آن، تبلیغ مداوم ضدارزش‌ها در رسانه‌ها، مراکز آموزشی، کتاب‌ها و غیره، گروه بزرگی از مردم ایران نه‌تنها حیوان‌دوست نیستند، بلکه کوچک‌ترین ارزشی برای جان و حقوق حیوانات قائل نمی‌شوند. به‌این ترتیب است که مثلاً هر روز صدها نفر حیوانی را با ماشین زیر می‌گیرند و حتی پیاده نمی‌شوند تا حیوان را که احتمالاً زنده مانده است به کلینیک دامپزشکی برسانند. این حیوانات گاهی روزها بدون امکان حرکت و با دردی غیرقابل‌تصور در سرما و گرما کنار جاده‌ها و خیابان‌ها می‌مانند تا جان بسپارند. سگ‌ها از قربانیان عمدهٔ تصادفات رانندگی و بی‌تفاوتی رانندگان‌اند.
به‌همین ترتیب، ممکن است همسایه‌ها سال‌ها شاهد آزار فیزیکی و روحی یا گرسنگی و تشنگی دادن به حیوانی بینوا باشند و هیچ اقدامی برای نجات او نکنند.

البته به‌ندرت در اینجا و آنجا و برای دوره‌هایی کوتاه مسئولانی هم پیدا می‌شوند که تلاشی مثبت برای فرهنگ‌سازی در جهت گسترش حقوق حیوانات می‌کنند، مثلاً گاهی شاهد تلاش‌های برخی از شهرداری‌ها برای گسترش فرهنگ حیوان‌دوستی هستیم، ولی متأسفانه این‌ها موارد استثنائی‌اند و در برابر سیل عظیم تبلیغات حیوان‌ستیزانه از سوی اکثر شهرداری‌ها و نهادهای آموزشی و رسانه‌ها، قطره‌ای کوچک که خیلی زود ناپدید می‌شوند و اثری از آن‌ها باقی نمی‌ماند. 

عرف و باورهای مذهبی سگ‌ستیزانه

علاوه بر تمام بی‌مهری‌هایی که تقریباً همهٔ حیوانات کم و بیش در ایران می‌بینند، یک عرف شوم دیرینهٔ دیگر تحت عنوان «باورهای مذهبی» بر سرنوشت سگ‌ها در ایران سایه انداخته است: گروه بزرگی از مردم از دیرباز سگ‌ها را موجوداتی نجس می‌دانند یا مثلاً بر این باورند که وجود سگ‌ها فرشته‌ها را از منزل دور می‌کند یا در محلی که سگ وجود دارد، نمی‌توان نماز خواند. اگرچه کشورهای مسلمانی را هم می‌بینیم که مردمشان تضادی میان دین‌داری و دوستی و همزیستی با سگ‌ها نمی‌بینند، ولی این باورها در گروهی از مردم ایران چنان ریشه‌دارند که مبارزه با آن‌ها کار ساده‌ای نیست. این دیدگاه که در بستری از آموزش‌های نادرست و کمبود آموزش‌های درست، در برخی اقشار نسل به نسل هم منتقل می‌شود، سبب می‌شود که نرخ سگ‌آزاری یا بی‌تفاوتی نسبت به موارد سگ‌آزاری به حداکثر برسد. 

این فرهنگ خودش را نه‌تنها در آزار و بی‌تفاوتی نسبت به آزار حیوانات بی‌خانمان بلکه در برخورد با سگ‌هایی که سرپرستی هم دارند به‌خوبی نشان می‌دهد، به‌این ترتیب که گروه نسبتاً بزرگی از مردم حتی نمی‌خواهند در کوچه، خیابان، پارک و غیره چشمشان به سگی بیفتد حتی اگر سگ به قلاده باشد. 

خوشبختانه امروزه گروه بزرگی از مردم زیر بار این باورهای حیوان‌ستیزانه نمی‌روند. به‌همین دلیل، تعدادی از کسانی که از یک‌طرف با این فرهنگ عدم مدارا در مقابل حیواناتی مانند سگ و گربه بزرگ شده‌اند و این دیدگاه تا لایه‌های زیرین و حتی پنهانی شخصیتشان رسوخ کرده است و از طرف دیگر، دوست دارند تصویری علمی و روشنفکرانه از خود به نمایش بگذارند، با نوشتن مقالات اغراق‌آمیز و غیرواقع‌بینانه در مورد آسیب سگ‌ها و گربه‌ها به محیط زیست، بهداشت جامعه و غیره مرتب سعی می‌کنند گروه غیرمذهبی جامعه را با خود همسو کنند و آن‌ها را در برابر حضور این حیوانات در جامعه بشورانند. بدیهی است که مخصوصاً رسانه‌های داخلی هم مرتب به این دست از افراد پر و بال می‌دهند و سعی می‌کنند از همزیستی مسالمت‌آمیز میان انسان‌ها و این حیوانات جلوگیری کنند.

عدم وجود قوانین برای احترام به حقوق حیوانات و حتی اجرای قوانین نوشته و نانوشتهٔ حیوان‌ستیزانه و مخصوصاً سگ‌ستیزانه

در ایران نه‌تنها هیچ قانون جزایی‌ای برای مقابله با حیوان‌آزاری وجود ندارد، بلکه قانون اغلب خود مشوّق حیوان‌آزاری یا لااقل در ضدیت با دوستی و همزیستی با حیوانات است. برای نمونه، نیروی انتظامی در همه‌جای ایران تحت عنوان «ممنوعیت سگ‌گردانی» با گرداندن سگ‌ها، چه پیاده و چه در خودروی شخصی، برخورد و چه‌بسا برخورد شدید می‌کند. بنابراین، سرپرستان با معضلات بزرگی برای گرداندن سگ‌‌های خود روبه‌رو هستند. این در حالی است که یک سگ، روزانه حداقل به دو و ترجیحاً به سه بار گردش در محیط بیرون نیاز دارد. برای آنکه مقایسه‌ای داشته باشیم، در آلمان اگر کسی سگ تحت سرپرستی خود را حداقل دو بار در روز و برای مدت یک ساعت برای گردش در هوای آزاد بیرون نبرد، با برخورد قضایی روبرو می‌شود و ممکن است سرپرستی سگ را از دست بدهد.

به‌عنوان نمونه‌ای دیگر، ساکنان یک مجموعهٔ مسکونی در ایران به خود اجازه می‌دهند از همسایهٔ خود که سگی را در آپارتمان خود نگهداری می‌کند و سگ را حتی بیرون هم نمی‌آورد، شکایت کنند چون دوست ندارند در کل ساختمان سگی باشد و جالب اینکه قانون در اکثر موارد دیدگاه آن‌ها را تأیید می‌کند چون کسی که در مسند اجرای قانون نشسته است، به‌احتمال زیاد به‌دلیل همان باورهای عرفی و مذهبی با نگهداری سگ و حتی نزدیک‌شدن یک سگ به آدم‌ها مخالف است.

وضعیت اسف‌بار و فاجعه‌آمیز سوله‌های شهرداری‌ها

شوربختانه عدم رواداری مردم نسبت به سگ‌ها و تماس‌های مداوم آن‌ها با شهرداری‌ها و درخواست برای بردن هر سگ بینوایی که به‌نحوی از محلهٔ آن‌ها سر در آورده است، سبب می‌شود که شهرداری‌ها این سگ‌ها را با استفاده از نیروهای اغلب خشن و آموزش‌ندیده بگیرند و در دسته‌های بسیار بزرگ و حتی چندهزارتایی در سوله‌هایی در جاهای دورافتاده در حومهٔ شهرها زندانی کنند. این سوله‌های جهنمی اغلب چیزی جز قسمت بسیار کوچکی از بیابانی برهوت که با فنس محصور شده، نیستند: سگ‌های نر و ماده در محوطه‌های جدا نگهداری می‌شوند. ازدحام جمعیت آن‌قدر زیاد است که اغلب سگ‌ها کوچک‌ترین فضای خصوصی‌ای ندارند و شبانه‌روز در هم می‌لولند، آن‌ها گرسنه و تشنه و خسته و سرمازده و گرمازده‌اند، اغلب سقفی برای محافظت در برابر آفتاب سوزان یا باران ندارند و اکثراً دچار جرب و شکستگی‌ها و انواع بیماری‌ها هستند. در این محیط‌ها، توله‌ها و سگ‌های خجالتی‌تر در زمان کوتاهی می‌میرند. حیوانات از شدت گرسنگی به خوردن اجساد هم‌بندی‌های خود رو می‌آورند. مدفوع و ادرار حیوانات تمیز نمی‌شود و به‌مرور زمان تبدیل به قسمت سفت و ثابتی از کف می‌شود و با هر باران، دوباره آبکی می‌شود و بوی تعفن آن همه‌جا را فرا می‌گیرد. حیوانات عملاً در مدفوع و ادرار خود می‌ایستند و می‌خوابند چون جایی برای رفتن ندارند. در بسیاری از این سوله‌ها، عمل کشتن حیوانات در یک یا چند روز هفته انجام می‌شود. هرگز آمار و پروتکل‌ها به‌صورت شفاف به عموم گزارش نمی‌شوند. در برخی دیگر از سوله‌ها، حیوانات خودبه‌خود زجرکش می‌شوند. در بیشتر سوله‌ها در روزهایی خاص غذای ناکافی و نامناسبی پخش می‌شود، غذایی که به همه نمی‌رسد و حیوانات ضعیف‌تر برای خودداری از درگیری با حیوانات قوی‌تر جرئت خوردن آن را ندارند. 

در این میان، در شهرهای مختلف، تعدادی از حامیان دلسوز با پیگیری‌های فراوان توانسته‌اند شهرداری‌ها را «راضی» کنند که در روزهایی خاص به سوله‌ها بروند و با هزینهٔ خود برای حیوانات غذا ببرند یا محوطهٔ سوله‌ها را تمیز کنند. به‌عبارت دیگر، این شهرداری‌ها یا پیمانکاران شهرداری‌ها بر حامیان منّت گذاشته‌اند و به آن‌ها «اجازه» داده‌اند، وظایفی را بر دوش بکشند که در واقع بر عهدهٔ خود آن‌هاست اما در انجامشان کوتاهی می‌کنند.

تنها راه نجات حیوانات از این جهنم آن است که شخصی ثابت کند که به یک یا چند سگ کار نیاز دارد و سرپرستی یک یا چند حیوان را برعهده بگیرد، ولی جالب توجه آن است که هیچ تبلیغاتی برای واگذاری این حیوانات نمی‌شود و در دنیای بیرون از سوله‌ها هیچ‌کس نمی‌داند در این لحظه چه سگ‌هایی برای واگذاری در سوله‌ها هستند و فقط در صورتی‌که کسی حضوری و با ارائهٔ مدرک ثابت کند که به سگ گله‌داری یا نگهبان نیاز دارد، می‌تواند سگی را به سرپرستی بگیرد. در واقع نه‌تنها خود پیمانکاران شهرداری‌ها تبلیغاتی برای این حیوانات نمی‌کنند، بلکه عموم مردم اجازهٔ بازدید از این محل‌ها را ندارند و حتی اگر چند نفر از حامیان بتوانند مجوز ورود به سوله و تهیهٔ غذا برای سگ‌ها با هزینهٔ خودشان را بگیرند، اجازهٔ فیلمبرداری از محل یا سگ‌ها را ندارند و حتی ممکن است گوشی همراه آن‌ها قبل از ورود به سوله از سوی نگهبانان ضبط شود.

عدم وجود پناهگاه‌های کافی و مناسب

پناهگاه‌های حیوانات در ایران سابقهٔ دیرینه‌ای ندارند. اولین پناهگاه حیوانات، پناهگاه وفا بود که در سال ۱۳۸۲ به‌همت خانم فاطمه معتمدی تأسیس شد. خوشبختانه در سال‌های اخیر، پناهگاه‌ها و نقاهتگاه‌هایی در بسیاری از شهرهای ایران دایر شده‌اند، ولی با توجه به جمعیت بسیار بالای حیوانات یتیم، بیمار، آسیب‌دیده و بی‌خانمان در ایران به‌هیچ‌وجه کافی نیستند. علاوه بر این، به‌علت کمبود امکانات مالی، این پناهگاه‌ها تفاوت‌های بسیار عمده‌ای با پناهگاه‌های استاندارد در کشورهای پیشرفته دارند. به این نکته هم توجه کنیم که پناهگاه‌ها محلی موقتی برای نگهداری حیوانات آسیب‌دیده و نیازمندند و حتی بهترین پناهگاه‌ها جوابگوی نیازهای عاطفی و روحی حیوانات نیستند. هدف باید پیداکردن خانه‌های دائمی مناسب برای حیوانات باشد، اما در ایران یک سؤال اساسی مطرح است: کدام خانه؟ کسی این سگ‌ها را نمی‌خواهد، نه به‌عنوان حیوان خانگی و نه به‌عنوان حیوانی که برای خودش در گوشه‌ای از یک محله در شهر یا روستا زندگی کند. در هر شهر و روستا گروهی از مردم هستند که وجود و حضور این حیوانات را برنمی‌تابند و آن‌ها را شکنجه می‌کنند و می‌کُشند. حتی تعداد زیادی از کسانی که برای قبول سرپرستی این حیوانات پا پیش می‌گذارند، حیوان‌آزار یا سرپرستان بسیار بدی از آب در می‌آیند و پس از مدتی مشخص می‌شود که حیوان واگذارشده به آن‌ها سرنوشت شومی داشته است. بنابراین، اغلب نه امکان پیداکردن خانهٔ مناسب برای حیوانات هست و نه امکان رهاسازی مجدد حیوانات بعد از درمان و عقیم‌سازی. به‌این ترتیب، پناهگاه‌ها در بدو تأسیس تا رسیدن به ظرفیت حداکثری خود پذیرای حیوانات جدیدند ولی پس از آن، اغلب به جعبه‌های بسته‌ای تبدیل می‌شوند که نمی‌توانند حیوانات نیازمند جدیدی را قبول کنند چون مجبورند از حیواناتی که قبول کرده‌اند تا آخر عمرشان نگهداری کنند.

شکنجه و کشتار بی‌رویهٔ سگ‌ها چه از سوی شهرداری‌ها و چه از سوی مردم
آزار، شکنجه و کشتار سیستماتیک سگ‌ها از سوی شهرداری‌ها و مردم با انواع و اقسام روش‌ها از سم‌خوارکردن گرفته تا با سلاح‌های گرم موضوع جدیدی نیست. همیشه بوده و اغلب نادیده گرفته شده است و هنوز هم ادامه دارد و همچنان، نادیده گرفته می‌شود. از دیگر موارد آزار و شکنجهٔ سیستماتیک سگ‌ها می‌توان به بریدن گوش‌ها و حتی گاهی دُم این حیوانات به‌دست روستاییان، بستن سگ‌ها در یک اتاق تاریک برای مدت طولانی برای به اصطلاح هار (تهاجمی) کردن آن‌ها یا گرسنه و تشنه نگه‌‌داشتن دائمی و متناوب سگ‌های نگهبان و گله‌داری اشاره کرد.

مشکلات اقتصادی، مانعی بزرگ برای حمایت از حیوانات

خوشبختانه در سال‌های گذشته گروهی از مردم نسبت به درد و رنج سگ‌ها (و گربه‌ها) حساس شده‌اند و برای امداد، عقیم‌سازی، غذارسانی و ساماندهی به وضعیت این حیوانات فعال شده‌اند. تعدادی از حامیان و دوستداران حیوانات، زندگی‌شان را برای نجات و کمک به حیوانات و پایان‌دادن به این وضعیت اسف‌بار در طبق اخلاص گذاشته‌اند ولی این «طبق‌های اخلاص» اندک برای غلبه بر این‌همه مشکلات بزرگ کافی نیستند. با توجه به اینکه دولت کوچک‌ترین کمکی به این دست پروژه‌ها نمی‌کند، برای به‌بارنشستن این فعالیت‌ها نیاز به همیاری همگانی است ولی شرایط اقتصادی بد این همیاری را هم به حداقل رسانده است. بنابراین، کفگیر بیشتر گروه‌ها و فعالان و پناهگاه‌های دلسوز به تهِ دیگ خورده است و امکان فعالیت‌های عمده را از آن‌ها می‌گیرد. بدیهی است که دود این ناتوانی و کمبودها در چشم حیواناتی می‌رود که هر روز در گوشه و کنار این مرز و بوم قربانی انواع محرومیت‌ها، آزارها و ظلم‌ها می‌شوند.

عدم امکان فعالیت سازمان‌های بین‌المللی برای نجات حیوانات در ایران

معمولاً سازمان‌های بین‌المللی برای کمک به حیوانات در کشورهایی که جمعیت بزرگی از حیوانات بی‌خانمان دارند یا دچار فقر، جنگ و بلایای طبیعی‌اند، پیش‌قدم می‌شوند، پروژه‌هایی را برای عقیم‌سازی و درمان رایگان و رسیدگی به حیوانات کلید می‌زنند، مردم را آموزش می‌دهند، پناهگاه‌هایی تأسیس می‌کنند و تجارب طولانی‌مدت خود را در اختیار نیروهای داوطلب محلی قرار می‌دهند. با وجود این‌همه حیوان نیازمند و وضعیت بد اقتصادی کنونی در ایران، جا داشت که این سازمان‌های بین‌المللی در ایران هم فعال شوند ولی عدم وجود امنیت کافی برای اعضای آن‌ها در ایران از یک‌سو و وضعیت خاص سیاسی و تحریم اقتصادی ایران سبب می‌شود که این سازمان‌ها حتی جرئت نداشته باشند به ایمیلی در این زمینه پاسخ دهند مبادا که به پول‌شویی برای ایران متهم شوند.
به‌این ترتیب، می‌توان گفت سگ‌های ایران جزو تنهاترین سگ‌های روی زمین‌اند. آن‌ها برای عامهٔ مردم داخل کشور اهمیتی ندارند، قانون‌گذاران و مجریان قانون با آن‌ها دشمنی دارند و سازمان‌های بین‌المللی هم امکان دسترسی و کمک به آن‌ها را ندارند.

چگونه می‌توانیم به سگ‌ها در ایران کمک کنیم؟

حتی به‌عنوان یک ایرانی در خارج از کشور و شاید درست‌تر باشد اگر بگوییم «اتفاقاً» به‌عنوان یک ایرانی در خارج از کشور می‌توانیم نقش مؤثری در حل معضل سگ‌های بی‌خانمان و بهبود وضعیت این حیوانات در داخل کشور داشته باشیم:

سگی از ایران را به سرپرست بگیریم

اگر امکانش را داریم یکی از سگ‌های بی‌خانمان ایران را از پناهگاه‌ها، نقاهتگاه‌ها یا گروه‌های حمایتی به سرپرستی بگیریم. سگ‌های بی‌خانمان و بومی ایران، از قدرشناس‌ترین، باعاطفه‌ترین، زیباترین و باهوش‌ترین موجودات روی زمین‌اند. 

به گروه‌های حمایتی در ایران کمک کنیم

مخصوصاً در وضعیت بسیار بد اقتصادی کنونی، بدون کمک‌ و همدلی تمام اقشار، گروه‌های حمایتی زیر بار فشارها کمر خم می‌کنند و له می‌شوند. 

به پناهگاه‌ها، نقاهتگاه‌ها و گروه‌های حمایتی داخل ایران که در جهت درمان، عقیم‌سازی، غذارسانی و رسیدگی به وضعیت سگ‌ها فعال‌اند یا به‌صورت داوطلبانه در سوله‌های شهرداری‌ها برای بهبود نسبی وضعیت حیوانات اسیر تلاش می‌کنند، کمک کنیم. 

در اینجا توجه به چند نکته لازم است:

۱. از کار اصولی و استاندارد حمایت کنیم

بهتر است به گروه‌هایی کمک کنیم که کار حمایت از حیوانات را اصولی انجام می‌دهند، مثلاً در کنار غذارسانی، به مسئلهٔ عقیم‌سازی سگ‌ها هم توجه دارند و از رشد جمعیت آن‌ها جلوگیری می‌کنند.

۲. با هوشیاری کمک کنیم و راه سوءاستفاده را بر سودجویان ببندیم

بدیهی است که در هر کار خیرخواهانه‌ای افرادی سودجو هم وجود دارند که از عواطف پاک دیگران سوءاستفاده می‌کنند. کار حمایت از حیوانات هم استثنا نیست. بنابراین با هوشیاری و چشم باز کمک کنیم. خوشبختانه برخی از پناهگاه‌های بزرگ که سابقهٔ فعالیت طولانی در این زمینه را دارند امتحان خود را پس داده‌اند و در سال‌های اخیر بسیاری از گروه‌های تازه‌تأسیس کوچک‌تر هم به‌صورت کاملاً شفاف فعالیت می‌کنند به‌این ترتیب که این گروه‌ها، به‌موازات صفحات اینستاگرام و فیسبوک خود، گروه‌ واتساپ مخصوص کسانی که به آن‌ها کمک مالی می‌کنند، دارند و به‌صورت روزانه، هفتگی و ماهانه، لیست تمام دریافت‌ها و پرداخت‌ها را اعلام و فیلم و عکس تمام فعالیت‌ها را منتشر می‌کنند و حتی برخی از گروه‌ها، فیش گردش حساب خود را به‌طور کامل در اختیار اعضای گروه می‌گذارند تا خیال کسانی را که به آن‌ها کمک می‌کنند از بابت عدم سوءاستفادهٔ مالی آسوده کنند.

راه دیگر کمک آن است که به‌جای پرداخت مستقیم به شماره کارت گروه‌ها، مبلغ مورد نظر را به کلینیک‌های دامپزشکی یا فروشگاه‌هایی که این گروه‌ها از آنجا برای حیوانات غذا، وسایل، دارو یا مصالح تهیه می‌کنند بفرستیم و سپس فیش را برای گروه حمایتی ارسال کنیم. از آنجا که شماره‌های تماس و شماره‌های کارت کلینیک‌ها در اینترنت منتشر می‌شوند، کنترل این مورد بسیار آسان‌تر از سایر موارد است.

علاوه بر این، می‌توانیم کمک مالی را به حساب اشخاص معتمد خودمان در ایران بریزیم و از آن‌ها بخواهیم وسایل و مواد مورد نیاز پناهگاه‌ها و گروه‌ها را برایشان بخرند و ارسال کنند (اگر وسیلهٔ باارزشی برای پناهگاهی که شناخت کافی از آن نداریم می‌خریم، وسیله را از حالت نو و آکبند خارج کنیم و با چسباندن برچسب‌های غیرقابل‌کندن یا نوشتن با ماژیک‌های خاص یا روش‌های دیگر مشخص کنیم که این وسیله اهدایی به فلان پناهگاه است).

به‌عنوان مسافر، کمک کنیم سگی که در محل زندگی ما سرپرستی پیدا کرده است، به سرپرست خود برسد

اگر به ایران رفت و آمد داریم، در زمان بازگشت از ایران، یک یا چند حیوان حمایتی (سگ یا گربه) را که در شهر ما سرپرست دلسوزی پیدا کرده‌اند، همراه خودمان بیاوریم. در پروازهای بین‌المللی، حیوانی را بدون مسافر قبول نمی‌کنند. بنابراین، برای آنکه هر حیوان واگذارشده به سرپرست خود برسد نیاز به مسافری است که او را به‌عنوان همراه قبول کند. روند کار معمولاً به این صورت است:

۱. مسافر یک کپی از بلیت و گذرنامهٔ خود را به گروه حمایتی می‌دهد تا آن‌ها در پرواز برای حیوان موردنظر جا رزرو کنند. 

۲. چند ساعت پیش از پرواز و در زمان تحویل بارها، گروه حمایتی، حیوان را در یک باکس به فرودگاه می‌آورد، تحویل قسمت بار می‌دهد و هزینه را پرداخت می‌کند و مدارک مربوط به خروج سگ را تحویل مسافر می‌دهد. 

۳. مسافر موقع رسیدن به مقصد، باکس را از قسمت بار تحویل می‌گیرد و در همان فرودگاه، تحویل سرپرست سگ می‌دهد. 

به‌این ترتیب، این کار زحمت خاصی برای مسافر ندارد، ولی خدمت بزرگی به حیوانات و گروه‌های حمایتی است. با این کار اولاً حیوانی از دربه‌دری و بلاتکلیفی نجات پیدا می‌کند و به سرپرست دلسوز خود می‌رسد. ثانیاً باری از روی دوش گروه حمایتی یا شخص حامی که حیوان را امداد و درمان کرده است و احتمالاً با هزار و یک مشکل برای نگهداری سگ در منزل خود یا مکانی دیگر دست‌و‌پنجه نرم می‌کند، برداشته می‌شود. روانه‌شدن یک حیوان به‌سوی سرپرست و منزل نهایی، به گروه‌های حمایتی که مرتباً در کار امداد حیوانات‌اند، این امکان را می‌دهد که حیوانات نیازمند بعدی را پذیرش کنند. در غیر این صورت، آن‌ها قادر به نجات حیوانات نیازمند بعدی نخواهند بود.

سخن پایانی

وضعیت اسف‌بار سگ‌ها و حیوانات دیگر در ایران تغییر نمی‌کند مگر آنکه همگی برای این تغییر آستین‌ها را بالا بزنیم و وارد گود شویم. هر کدام از ما، با هر مقدار از امکانات، شرایط یا درآمد می‌توانیم سهمی در پایان‌دادن به این‌همه درد و رنج داشته باشیم. دریغ نکنیم! 

نوشته سگ‌ها را دریابیم – قسمت سوم: کمک به بهبود وضعیت سگ‌ها در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در بخش اول این مطلب که می‌توانید آن را در اینجا بخوانید، به‌اختصار در مورد وضعیت کلی و معضلات سگ‌ها در دنیای امروز صحبت کردیم:

• زندگی نامناسب سگ‌های بدسرپرست
• درد و رنج سگ‌های بی‌خانمان و کشتار بی‌رحمانهٔ آن‌ها در بسیاری از نقاط دنیا
• نژادسازی و پرورش سگ‌ها در مراکز توله‌کشی در شرایط اسف‌بار
• روانه‌شدن سگ‌های خریداری‌شده از سوی افراد بی‌مسئولیت به پناهگاه‌ها و یوتانایزشدن گروهی از آن‌ها به‌دلیل پیدانشدن سرپرست در مهلت مقررشده و کمبود جا

در این مطلب، به راه‌هایی می‌پردازیم که با انجام آن‌ها می‌توانیم به بهبود وضعیت سگ‌ها در دنیا کمک کنیم و در بخش سوم این مطلب، به‌دلیل وضعیت خاص و بحرانی سگ‌ها در ایران، به برخی از مواردی اشاره خواهیم کرد که با انجام آن‌ها می‌توانیم از خارج از ایران به بهبود وضعیت سگ‌ها در داخل ایران کمک کنیم.

جای سگ‌ها در کنار و زیر سایهٔ حمایتی انسان‌هاست

صدالبته که اسارت، رسم و راه طبیعت نیست. در طبیعت و بر اساس قوانین طبیعی، هر موجودی آزاد و صاحب‌اختیار و حاکم بر سرنوشت خویش است و به وجود و تصمیم هیچ موجود دیگری وابسته نیست، ولی بشر هزاران سال است که قوانین طبیعت را زیر پا گذاشته است. ما در لحظهٔ آغازین حیات بشر بر روی زمین قرار نداریم تا بتوانیم همهٔ راه‌ها را به‌درستی آغاز کنیم بلکه وارث دنیایی هستیم که نیاکانمان با تمام دستاوردها و اشتباهاتشان به‌ جا گذاشته‌اند. ما نمی‌توانیم راه‌های رفته را نارفته و اشتباهات انجام‌شده را ناکرده کنیم. پس باید با واقع‌بینی و همه‌جانبه به شرایط فعلی موجود بر روی زمین با تمام تضادهایش نگاه کنیم و دنبال رویکردهایی، هرچند کج‌دارومریز، باشیم که هم کمترین آزار و ظلم ممکن را به همهٔ گونه‌ها تحمیل کنند و هم در درازمدت ما را به‌تدریج از راه کج‌رفته به مسیر درست بازگردانند. اجازه بدهید این رویکرد را در مورد سگ‌ها بیشتر باز کنیم:

توجه کنیم که سگ‌ها از گرگ‌ها مشتق شده‌اند. در حال حاضر، فقط ۳۰۰ هزار گرگ در سراسر زمین وجود دارند در حالی‌که تعداد سگ‌های اهلی، بالغ بر یک میلیارد است. به‌عبارت دیگر، به‌ازای هر گرگ، ۳۳٬۰۰۰ سگ وجود دارد. بیشتر گونه‌های حیوانی وحشی در نتیجهٔ نابودی زمین به‌دست بشر در حال انقراض‌اند ولی سگ‌ها، گربه‌ها و برخی حیوانات دیگر قرن‌ها به‌دست بشر پرورش داده شده‌اند و به این جمعیت انبوه رسیده‌اند. بیشتر سگ‌ها (و گربه‌ها) به‌هیچ عنوان قابلیت بازگشت به طبیعت را ندارند، ولی حتی اگر چنین چیزی امکان‌پذیر بود و این حیوانات می‌توانستند به زندگی طبیعی و قابلیت و خوی شکار پیشین خود باز گردند، این بازگشت تبدیل به معضلی بزرگ برای گونه‌های دیگر می‌شد، گونه‌هایی که بشر مسئول نابودی آن‌هاست و حتی بدون وجود حیوانات پرورش‌داده‌شده به‌دست بشر هم شانس بسیار کمی برای بقا دارند. به‌همین دلیل، این فقط یک توهّم است که با وحشی‌شدن مجدد این حیوانات، مشکلی حل خواهد شد. باید بپذیریم برخی از مسائل بازگشت‌ناپذیرند و فقط می‌توانیم با توجه به شرایط موجود تصمیمی بگیریم که به‌قول معروف نه سیخ بسوزد و نه کباب. سگ‌ها (و گربه‌ها) باید در کنار و زیر چتر حمایتی آدم‌ها باقی بمانند و البته با روش‌های انسانی باید جلوی زادووَلد آن‌ها گرفته شود تا به‌مرور جمعیت آن‌ها کمتر و کمتر شود. همچنین، با فرهنگ‌سازی مؤثر باید کاری کرد که این حیوانات در کنار انسان‌ها زندگی امن و مناسبی داشته باشند. ما به‌عنوان موجوداتی که این حیوانات را از طبیعت خود و زندگی مستقل دور کرده‌ایم، نسبت به سرنوشت تک‌تک آن‌ها مسئول‌ایم و باید بهترین زندگی ممکن را برای هر کدام از آن‌ها فراهم کنیم.

حیوانات را نخریم، به سرپرستی بگیریم

همان‌طور که در مطلب پیشین گفته شد، بحث نژاد خالص، نژادسازی و نژادپرستی در رابطه با سگ‌ها، موضوعی است که پرورش‌دهندگان سگ‌ها برای رونق‌دادن به کار و کاسبی خود بر سر زبا‌ن‌ها انداخته و رواج داده‌اند. خرید حیوانات از پرورش‌دهندگان، مشوّق آن‌ها برای پرورش و فروش حیوانات بیشتر است. این کار به‌شدت به مشکل حیوانات بی‌خانمان و ناخواسته دامن می‌زند. علاوه بر این، باعث ادامهٔ کار صنعت غیراخلاقی توله‌کشی و آزار و شکنجهٔ حیوانات «مولّد» می‌شود؛ حیواناتی که سال‌ها به‌منظور توله‌کشی و غالباً در شرایط بسیار بد نگهداری می‌شوند. بنابراین، فارغ از گونه و نژاد حیوان، خرید حیوانات از پرورش‌دهندگان، اشتباه و در جهت آزار بیشتر حیوانات است اما بدتر از آن، ایجاد تقاضا برای نژادها با نقص‌های ژنتیکی است که باعث ادامهٔ پرورش این حیوانات و زجرشان در نتیجهٔ این نواقص می‌شود. برای نمونه، ایجاد تقاضا برای حیوانات با صورت پهن و دماغ بسیار کوتاه (مانند سگ‌های پکینز، شیتزو، باکسر، پاگ و غیره یا گربه‌های پرشین و گربهٔ موکوتاه انگلیسی) باعث تشویق پرورش‌دهندگان به پرورش بیشتر این حیوانات و به‌دنیاآمدن حیواناتی می‌شود که تمام عمر با مشکلات تنفسی و تنظیم حرارت بدن خود درگیرند. در سال ۲۰۲۱ کشور هلند هر نوع پرورش این حیوانات و استفاده از آن‌ها در تبلیغات را ممنوع کرد، ولی متأسفانه این ممنوعیت هنوز در بیشتر کشورها وجود ندارد و آزار حیوانات برای ارضای سلیقهٔ مشتریان هنوز ادامه دارد. بنابراین، بسیار ضروری است که مردم بدانند ایجاد تقاضا برای این نژادها، ظلم مضاعف در حق حیوانات است.

با وجود ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلیون سگ بی‌خانمان در دنیا که به‌سختی روزشان را به شب و شبشان را به روز می‌رسانند و اکثر قریب‌به‌اتفاقشان در حسرت کمی امنیت و محبت به‌تلخی جان می‌سپارند، البته که قبول سرپرستی یک حیوان و دادن یک زندگی شایسته به او، کاری بس ارزشمند در جهت نجات یک زندگی و کم‌کردن رنج در دنیاست. بنابراین، اگر شرایط و امکانات لازم برای نگهداری از یک یا چند حیوان را داریم، این شانس را به حیواناتی که در پناهگاه‌ها در حسرت ذره‌ای آرامش و یک دست نوازشگرند یا در سوله‌های مرگ، خیابان‌ها و حومه‌ها لحظه‌به‌لحظه را در درد، دلهره و دربه‌دری می‌گذرانند، بدهیم. حتی اگر کسی علاقه به گروه‌های خاصی از سگ‌ها دارد، با کمی جست‌وجو در پناهگاه‌های نزدیک و دور احتمالاً آن‌ها را در پناهگاه‌ها خواهد یافت، ولی همیشه به خاطر داشته باشیم بهترین نژاد سگ، نژاد «امدادشده» است.

لطفاً به حیوانی بی‌پناه یا فراموش‌شده پناه بدهید و به او نشان بدهید که زندگی فقط ترس و فرار و آوارگی و گرسنگی و ناامنی و دلهره و حسرت نیست و بگذارید او به شما نشان بدهد که آنچه در بسیاری از انسان‌ها مرده است، همچنان در حیوانات دیگر زنده است: محبت و یکرنگی. بگذارید او شما را به عشق مؤمن کند و هر روز شاهد خواهید بود چگونه یک موجود غمگین و رنج‌کشیده ذره‌ذره به زندگی امیدوارتر می‌شود و قدم‌به‌قدم از سایهٔ خودش بیرون می‌آید، اعتمادبه‌نفس پیدا می‌کند و برق شادی در چشمانش نمایان می‌شود… این زیباترین حس دنیاست. شما شاهد بالندگی یک موجودید. شما یک زندگی را شاد و امن کرده‌اید. شما یک قلب شکسته را شفا داده‌اید و شاهد این بالندگی و پیشرفت بودن، از هر پاداشی که فکرش را بکنید باارزش‌تر است.

سرپرست خوب و متعهدی باشیم

نگهداری درست از حیوانات و هم‌خانگی با آن‌ها، نیاز به مقدار زیادی تعهد، مسئولیت‌پذیری، عشق، همدلی و حتی فداکاری و ازخودگذشتگی دارد. واقعیت این است که گروه بزرگی از آدم‌ها لیاقت و شایستگی سرپرستی حیوانات را ندارند و شوربختانه، حیوانات زیادی هزینهٔ این عدم شایستگی از یک‌سو و اصرار به «مالکیت» یک حیوان از سوی دیگر را می‌پردازند.

بر اساس آمار، ۶۵۰ میلیون سگ در دنیا سرپرست دارند ولی این لزوماً به آن معنا نیست که آن‌ها زندگی خوبی دارند. درست برعکس، اکثر این سگ‌ها اسیر و بازیچهٔ دست آدم‌های غیرمتعهدی‌اند که سگ را با دستگاه آژیر خطر، مأمور نگهبانی، مجسمهٔ باغ یا حیاط یا کارخانه، کالایی برای مالکیت و خریدوفروش، سرگرمی موقتی و غیره اشتباه گرفته‌اند.

سگ‌ها نیز مانند تمام حیوانات دیگر، موجوداتی بسیار پیچیده‌اند که به مراقبت شایستهٔ جسمی و روحی چندین‌ساله تا لحظهٔ مرگ طبیعی نیاز دارند. آن‌ها به غذا و بهداشت و درمان مناسب، آرامش، امنیت، بازی و سرگرمی، آزادی حداکثری برای حرکت در همه‌جای خانه، تعامل حداکثری با آدم‌ها، تعامل با سگ‌های دیگر، گردش و تفریح روزانه در محیط بیرون و هوای آزاد (حداقل دو و ترجیحاً سه بار در روز)، توجه و عشق زیاد نیاز دارند.

قبول سرپرستی یک حیوانِ به‌اصطلاح خانگی از بسیاری جهات مانند قبول یک فرزندخوانده است:

 – ما هرگز فرزندمان را در حیاط نمی‌گذاریم و در را به رویش نمی‌بندیم تا اتاق‌هایمان تمیز بمانند.

– هرگز فرزند اولمان را از سرمان باز نمی‌کنیم چون فرزند دوم به دنیا آمده است.

– هرگز فرزندمان را به‌خاطر شغل جدید، اسباب‌کشی، ورود شریک تازه به زندگی‌مان آواره و دربه‌در نمی‌کنیم.

– از فرزندمان و نیازهای جسمی و عاطفی‌اش غافل نمی‌شویم چون کارمان زیاد شده است.

– ارزش فرزندمان برای ما بسیار فراتر از وسایل و مبلمان منزلمان است.

– فرزندمان را ترک نمی‌کنیم چون دیگر مثل سابق برایمان جذاب نیست.

– وقتی فرزندمان بیمار یا ضعیف می‌شود، او را در کوچه نمی‌گذاریم یا به یتیم‌خانه نمی‌سپاریم چون خسته شده‌ایم.

قبول سرپرستی یک حیوان خانگی به‌معنای پذیرش یک مسئولیت بزرگ است که تا آخرین لحظهٔ زندگی طبیعی او بر شانهٔ ماست. اگر هم شرایط استثنایی به وجود آید که معادلات کاملاً تغییر کنند و دیگر به‌نفع حیوان نباشد که در کنار ما باشد یا به‌راستی امکان ادامهٔ نگهداری مناسب از او را نداشته باشیم، این وظیفهٔ ماست که برای او خانهٔ جدیدی پیدا کنیم که در آن وضعیتش لااقل بدتر از وضعیت کنونی نباشد. 

حیوان‌خواندگی، مسئولیت بزرگی است. اگر می‌توانیم به حیوانی به‌عنوان عضو خانواده نگاه کنیم، از این خدمت دریغ نکنیم اما اگر نمی‌توانیم، هیچ حیوانی را به‌خاطر هوس آواره و دربه‌در نکنیم. حیوانات، عروسک یا دکوراسیون منزل نیستند که هر وقت از آن‌ها خسته شدیم آن‌ها را عوض کنیم یا دور بیندازیم.

جلوی زادووَلد سگ تحت سرپرستی خودمان را بگیریم

در حالی‌که صدها میلیون سگ بی‌خانمان و صدها میلیون سگ بدسرپرست در دنیا وجود دارد، تنها چیزی که سگ‌ها به آن نیاز ندارند، جمعیت بیشتر است. پس سگ تحت سرپرستی خود را با عمل جراحی، عمل وازکتومی یا با استفاده از داروها (این روش متأسفانه فقط موقتی است) عقیم و نازا کنیم و از ورود حیوانات نگون‌بخت بیشتر به این دنیا جلوگیری کنیم.

سرپرست موقت شویم 

سرپرست‌های موقت (fosters) نقش بسیار مؤثری در نجات و تغییر سرنوشت شوم سگ‌ها بازی می‌کنند و اغلب مرز بین مرگ و زندگی، مرز بین رنج و نجات‌اند. آن‌ها به‌طور موقت از سگ‌های بی‌سرپرست یا نیازمندِ مراقبت‌های خاص نگهداری می‌کنند تا برای آن‌ها سرپرست یا جای مناسبی پیدا شود. همان‌طور که در مقالهٔ پیشین گفته شد برخی از پناهگاه‌ها در کشورهای پیشرفته به هر سگ مهلت بسیار محدودی (دو تا چند هفته) می‌دهند و اگر در این مدت سرپرستی برای سگ پیدا نشود، او را یوتانایز می‌کنند. بسیاری از امدادگران برای نجات این سگ‌ها پا پیش می‌گذارند، آن‌ها را از پناهگاه‌ها بیرون می‌آورند و به سرپرست‌های موقت می‌سپارند و در شبکه‌های اجتماعی و غیره برای واگذاری آن‌ها تبلیغ می‌کنند تا برایشان سرپرستی دائمی پیدا کنند. علاوه بر این، خود پناهگاه‌ها گاهی برای نگهداری از حیواناتی که نیاز به مراقبت‌های خاص دارند از افراد داوطلب می‌خواهند که سرپرست موقت شوند و برای مدتی از آن‌ها نگهداری کنند، مثلاً ممکن است حیوانی به‌علت سن بسیار کم، ابتلا به بیماری، کهولت سن یا انجام عمل جراحی برای مدتی نیاز به رسیدگی خاص داشته باشد و پناهگاه نیروی کار کافی برای انجام این مراقبت‌ها نداشته باشد. در این صورت، غالباً خود پناهگاه هزینهٔ غذا، دارو و درمان حیوانات را به سرپرست موقت پرداخت می‌کند و او وظیفهٔ نگهداری موقت از حیوان را به‌صورت داوطلبانه و رایگان بر عهده می‌گیرد.

به حیوانات پناهگاه‌ها رسیدگی و کمک کنیم 

ما می‌توانیم با کمک و رسیدگی به حیوانات در پناهگاه‌ها، زندگی آن‌ها را کمی شادتر و قابل‌تحمل‌تر کنیم:

• ساعاتی از هفته را به کار داوطلبانه در پناهگاه‌های شهرمان اختصاص دهیم.
• بسیاری از پناهگاه‌ها برنامهٔ گردش با سگ‌ها را دارند و در برخی از روزها و ساعات هفته به افراد داوطلب اجازه می‌دهند سگی را برای چند ساعت به گردش ببرند. برای بسیاری از سگ‌ها این ساعات، زیباترین ساعات‌اند و برای رسیدن به آن لحظه‌شماری می‌کنند.
• با خرید غذا، اسباب‌بازی، تخت و وسایل مختلف برای حیوانات پناهگاه‌ها زندگی آن‌ها را کمی راحت‌تر و شادتر کنیم.
• با کمک‌های نقدی به پناهگاه‌های دور یا نزدیک کمک کنیم تا شرایط بهتری برای حیوانات مقیم فراهم کنند.

سخن آخر

سگ‌ها راه بسیار درازی را با آدم‌ها پیموده‌اند و برای این همزیستی و تطبیق با آدم‌ها هزینهٔ بسیار هنگفتی را پرداخت کرده‌اند و هنوز هم می‌کنند. این وظیفهٔ ماست که با عملکرد درست و در مرکز قراردادن نیازهای این حیوانات و نه به خواسته‌های خودخواهانه‌مان، به زندگی آن‌ها سروسامان دهیم. آن‌ها شایستهٔ یک زندگی مناسب‌اند. «تمام» حیوانات شایستهٔ زندگی مناسب و امن بدون ظلم سیستماتیک بشرند. خود ما شایستهٔ جامعه‌ای هستیم که از آزار سیستماتیک به هر موجودی خودداری کند و هر کسی، انسان و حیوان، در آن احساس آرامش و امنیت کند. خوشبختی و آرامش آن‌ها، خوشبختی و آرامش ماست. پس قسمتی از راه‌حل باشیم و اگر نمی‌توانیم، لااقل قسمتی از معضل هم نباشیم.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته سگ‌ها را دریابیم – قسمت دوم: کمک به بهبود وضعیت سگ‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انسان گرگ را دید و با خود فکر کرد «چه دندان‌هایی، چه نیرویی، چه جذبه‌ای، چه سرعتی، من هرگز به گَرد پایش هم نمی‌رسم. اگه بتوانم رامش کنم، چه ابزار خوبی برای شکار و محافظت از خودم در برابر حیوانات دیگر خواهم داشت. در آن‌صورت، حتی می‌توانم در زمان گرسنگی و ضرورت، خود او را بکشم و بخورم.»

گرگ مثل انسان نبود. هرگز از کسی استفادهٔ ابزاری نکرده بود. اصولاً در مرامش نبود که از کسی استفادهٔ ابزاری کند. رفتارش ساده بود و فلسفهٔ زندگی‌اش، ساده‌تر. او یاد گرفته بود که با گله و برای گله‌اش زندگی کند، از آن‌ها محافظت کند و در همه‌چیزشان شریک باشد. دشمنی و دوستی‌اش مثل صفر و یک، شفاف و متمایز بود. با خودش فکر کرد «این موجود دوپا به من غذا می‌دهد، جا می‌دهد و روی سرم دست نوازش می‌کشد، پس دوست من است، خودش و خانواده‌اش گلهٔ من‌اند. اصلاً او خدای من است. هر کاری از من بخواهد برایش انجام می‌دهم. اگر لازم باشد جانم را برایش فدا می‌کنم.» 

و گرگ بیشتر از جانش را فدا کرد: آزادی‌اش را، عزتش را، سرنوشتش را… او در طول هزاران سال فراموش کرد که روزی گرگ بوده و تبدیل شد به خیانت‌شده‌ترین وفادارِ روی زمین یا شاید هم وفادارترین خیانت‌شدهٔ روی زمین: «سگ».

اسمش به‌عنوان قهرمان داستان‌ها خوش درخشیده است. تاریخ زندگی بشری پر از داستان‌های معرفت و وفای سگ است، معرفت و وفایی که گروهی از انسان‌ها را شیفته و والهٔ خودش کرده است اما باعث شده که بسیاری دیگر بیشتر و بیشتر از او سوءاستفاده کنند.

راستی کجا ایستاده است سگ بعد از هزاران سال همراهی و همدلی با بشر؟

در این مطلب به‌اختصار به تاریخچه، موقعیت فعلی و همچنین معضلات سگ‌ها در دنیای امروز و مخصوصاً در ایران می‌پردازیم و در مطلب بعدی، نگاهی به کارهایی می‌اندازیم که هر کدام از ما می‌توانیم با انجام آن‌ها به سگ‌ها در همهٔ دنیا و خصوصاً سگ‌ها در ایران که امروز شوربختانه به یکی از سگ‌ستیزترین کشورهای دنیا تبدیل شده است، کمک کنیم.

تاریخچهٔ سگ 

همزیستی گسترده میان انسان‌ها و سگ‌ها به حدود ده‌هزار سال پیش باز می‌گردد؛ زمانی‌که انسان‌ها شروع به کشاورزی و دامپروری کردند و سگ‌ها را به موجودات کار در مزرعه تبدیل کردند. در طول تاریخ، انسان‌ها همه‌جا و به‌هر ترتیبی از سگ‌ها استفاده کرده‌اند و هنوز هم می‌کنند: به‌عنوان نیروی جنگ، نیروی محافظ، نگهبان گله، نیروی تجسس و پلیس، همراه و پرستار معلولان و نابینایان و غیره. 

با آغاز قرن نوزدهم، فصل جدیدی در همزیستی سگ و انسان آغاز شد. سگ‌ها تا آن زمان همیشه به‌صورت طبیعی آمیزش و زادووَلد کرده بودند. گزینش طبیعی، بر اساس یک اصل ساده استوار بود: سگ‌های قوی زنده می‌ماندند و با سگ‌های قوی مانند خودشان آمیزش می‌کردند و فرزندانی به وجود می‌آوردند که قوی بودند و شانس خوبی برای بقا داشتند، ولی با آغاز قرن نوزدهم و تغییر شیوهٔ زندگی مردم، دیگر برای آدم‌ها فقط کاربرد سگ‌ها مهم نبود. آن‌ها دوست داشتند سگ‌هایی با ظاهر و ویژگی‌های متمایز داشته باشند و با آن‌ها برتری خودشان را به رخ دیگران بکشند و به‌این ترتیب، پای پرورش‌دهندگان سگ به میدان باز شد. آن‌ها شروع به آمیزش اجباری بین نژادهایی از سگ کردند که برای آمیزش با هم مناسب نبودند یا نقطه‌ضعف‌ها و نقص‌های ژنتیکی داشتند. این عمل خودخواهانهٔ بشر در طول دو قرن منجر به تولید حدود ۳۴۰ نژاد مختلف سگ شد، از سگ‌هایی با قد و قوارهٔ یک موش گرفته تا سگ‌های بسیار بزرگ، سگ‌هایی با آرواره‌ها و جمجمه‌های متفاوت و البته بعضاً با نقص‌های ژنتیکی. هدف، رسیدن به ویژگی ظاهری خاصی بود که بین مردم طرفدار داشته باشد مثل موی براق‌تر، دماغ پهن و کوتاه، جثهٔ ریز یا برعکس، جثهٔ خیلی درشت و غیره.

برای پرورش‌دهندگان مهم نبود که حیوانات با این تغییرات دچار چه مشکلاتی می‌شوند، مثلاً چون صورت پهن و دماغ کوتاه از نظر گروه بزرگی از مردم بامزه است، نژادهای دماغ‌کوتاه مثل شی‌واوا، شیتزو، باکسِر، مالتِزِر، مُپس و غیره را به وجود آوردند بدون اینکه به این مسئله توجه کنند که کوتاه‌شدن دماغ سگ‌ها، باعث اختلال در تنفس و تنظیم حرارت بدن آن‌ها می‌شود و این حیوانات باید عمری به خاطر این تغییرات ظاهری رنج بکشند.

در نتیجهٔ این دست‌کاری‌ها، سگ بیش‌ازپیش احاطه بر سرنوشت خود را از دست داد و تبدیل به سگی شد که امروز می‌بینیم؛ موجودی که عموماً بدون بشر شانسی برای بقا ندارد ولی همچنان با چشم‌های نگران و مشتاق مثل غول چراغ جادو پیش روی آدمش می‌ایستد و با چشمانش می‌گوید: «بگو چه کاری انجام بدهم تا خوشحال شوی».

رواج نژادپرستی در ارتباط با سگ‌ها و صنعت توله‌کشی و خریدوفروش سگ

تولید نژادها با نواقص یا نقطه‌ضعف‌های ژنتیکی تنها ظلم و خیانتی نیست که پرورش‌دهندگان سگ‌ها در حق آن‌ها کردند و همچنان می‌کنند. آن‌ها برای رونق‌دادن به کار و کاسبی خود، اصطلاحات بی‌معنایی مانند «نژاددار» یا «نژاد خالص» را بر سر زبان‌ها انداختند انگار که هر نژاد سگ یک گونهٔ کاملاً متفاوت است. کاری که این پرورش‌دهندگان با سگ‌ها انجام می‌دهند مثل این می‌ماند که گروهی تاجر جنایت‌کار، تعدادی آدم با مشخصات ظاهری خاص را در جایی زندانی کنند و هر کدام از آن‌ها را مجبور کنند هر سال با آدمی با همان مشخصات ظاهری آمیزش کند و فرزندی به دنیا بیاورد که همان مشخصات ظاهری و ژن‌ها را دارد و این بچه‌ها را به‌عنوان «نژاد خالص» به کسانی که دوست دارند سرپرستی بچه‌ای را بر عهده بگیرند، بفروشند. خب تا اینجا خیلی بی‌معناست، ولی بی‌معناتر آن است که عدهٔ زیادی که خودشان را عاشق بچه‌ها می‌دانند در این دام بیفتند و به‌جای اینکه به یک بچهٔ بی‌سرپرست و بی‌خانمان عشق و محبت بدهند، این بچه‌های «نژاددار» را بخرند گویی بچه‌های دیگر هیچ ارزشی ندارند چون از پدر و مادری با ژن‌های متفاوت به دنیا آمده‌اند. این رویکرد آن‌قدر مضحک و در همان حال، تلخ به نظر می‌رسد که آدم فکر می‌کند غیرممکن است واقعیت داشته باشد، ولی این دقیقاً همان چیزی است که در پرورش سگ‌ها اتفاق افتاده است. در حالی‌که صدها میلیون سگ بی‌خانمان در دنیا به‌سختی روزشان را شب و شبشان را روز می‌کنند و در جهنمی تمام‌عیار در حسرت سرپناهی امن و مناسب و کمی محبت دست و پا می‌زنند، توله‌کشان هر سال میلیون‌ها سگ به‌اصطلاح «نژادخالص» را روانهٔ بازار می‌کنند انگار که تمام آن سگ‌های بی‌خانمان کوچک‌ترین ارزشی ندارند و کسانی هم که خودشان را سگ‌دوست می‌دانند، دوستی خاله‌خرسه می‌کنند و با خرید این سگ‌ها از توله‌کشان به این تجارت کثیف و غیرمنطقی رونق و اعتبار می‌دهند، درحالی‌که می‌توانستند با قبول سرپرستی سگی بی‌خانمان، او را از رنج و درد دائمی نجات بدهند و قسمتی از راه‌حل باشند. 

البته مشکل پرورش و خریدوفروش سگ‌ها به همین‌جا هم ختم نمی‌شود. گروه بزرگی از افرادی که این سگ‌ها را می‌خرند، اطلاعات زیادی در مورد نگهداری سگ ندارند و دیر یا زود این حیوانات را به‌دلایل مختلف رها می‌کنند و به مشکل حیوانات بی‌خانمان دامن می‌زنند. 

نکتهٔ مهم دیگر اینکه بیشتر سگ‌هایی که برای توله‌کشی استفاده می‌شوند، در شرایط اسف‌باری نگهداری می‌شوند. زندگی این حیوانات عموماً به قفس‌های کثیف و زادووَلدکردن محدود می‌شود؛ زندگی ملال‌آور و پردرد و رنجی که تصورش هم از ذهن ما خارج است.

مراکز پرورش سگ، تاریخچهٔ نسبتاً درازی در کشورهای پیشرفته دارند و مبارزه با آن‌ها کار ساده‌ای نیست ولی به‌تازگی حرکت‌هایی در گوشه و کنار دنیا برای محدودکردن تجارت حیوانات صورت می‌گیرد. برای نمونه، در سال ۲۰۱۷ قانونی در ایالت کالیفرنیای آمریکا تصویب شد که بر اساس آن، فروشگاه‌های حیوانات خانگی یا همان پت‌شاپ‌ها اجازهٔ فروش سگ، گربه یا خرگوش از مراکز پرورش حیوانات را ندارند. همچنین در کانادا هم برخی از شهرها ازجمله ونکوور چنین قانونی را تصویب کرده‌اند. این فروشگاه‌ها فقط اجازه دارند حیوانات بی‌خانمان از پناهگاه‌ها یا حیوانات امدادشده از سوی گروه‌های امداد را واگذار کنند. متأسفانه این رویه در کشورهای درحال‌توسعه درست برعکس است، مثلاً در ایران مرتب بر تعداد مراکز پرورش سگ افزوده می‌شود. آن‌ها راه اشتباهی را می‌روند که بسیاری دیگر خیلی وقت پیش رفته‌اند و حالا دارند از آن باز می‌گردند.

سگ‌ها، قربانیان دائمی حیوان‌آزاری و بی‌تفاوتی مردم

توله‌کشان و دلالان سگ تنها کسانی نیستند که مستقیم یا غیرمستقیم در حق سگ‌ها ظلم و خیانت می‌کنند. آزار و ظلم به سگ‌ها به اشکال مختلف در همه‌جای دنیا ادامه دارد.

بارزترین نوع سگ‌آزاری، آزار، شکنجه و کشتار موردی آن‌ها به‌‌دست افراد دگرآزار است که در همه‌جای دنیا وجود دارند ولی در کشورهایی مثل ایران که قانون، توجهی به حقوق حیوانات ندارد و حتی خود مشوّق فرهنگ حیوان‌آزاری یا لااقل بی‌تفاوتی نسبت به درد و رنج حیوانات است و بسیاری از مردم هم نسبت به سرنوشت حیوانات بی‌تفاوت‌اند، بسیار مشهودتر است.

نوع شایع‌تری از حیوان‌آزاری که کمتر به آن توجه می‌شود، نگهداری از حیوانات بدون توجه به نیازهای جسمی و روحی آن‌هاست. زندگی سگ‌های بدسرپرست در گرسنگی، تشنگی و کمبودهای مختلف، ملال و کسالت دائمی، سرما و گرما و ناامنی، ترس و اضطراب و تنهایی خلاصه می‌شود. به‌عبارت دیگر، این گروه کمتر از گروهی که به‌دست افراد سادیست شکنجه و کشته می‌شوند رنج نمی‌کشند ولی چون درد و رنجشان مزمن‌تر و بی‌سروصداتر است، به چشم نمی‌آیند.

یوتانایزکردن سگ‌های رهاشده از سوی سرپرستان بی‌مسئولیت در بسیاری از کشورهای به‌اصطلاح پیشرفتهٔ دنیا

متأسفانه هنوز هم کشتن سگ‌های بی‌سرپرست در پناهگاه‌ها حتی در بسیاری از کشورهای پیشرفته، ازجمله آمریکا و کانادا، قانونی است و برخی از پناهگاه‌ها به‌دلیل یا به‌بهانهٔ کمبود جا، هر چندوقت یک‌بار گروهی از سگ‌ها را می‌کُشند. البته در این کشورها، گله‌های سگ بی‌خانمان وجود ندارند و سگ‌های بی‌سرپرست، عموماً سگ‌هایی‌اند که روزی توسط افراد بی‌مسئولیت از توله‌کشان خریداری و بعد از مدتی، به پناهگاه برده شده‌اند یا در جایی رها شده‌اند و سپس پلیس اقدام به گرفتن آن‌ها کرده است. این پناهگاه‌ها به هر سگ یک بازهٔ زمانی (معمولاً بین دو تا چند هفته) می‌دهند. اگر در مهلت تعیین‌شده سرپرست سگ پیدا نشود و کس دیگری هم سرپرستی سگ را قبول نکند، او را با «مرگ آسان» می‌کشند.

حتی بعضی از پناهگاه‌ها در آمریکا هنوز هم از روش خفه‌کردن با گاز برای کشتن سگ‌ها استفاده می‌کنند که به‌هیچ عنوان نمی‌توان آن را «مرگ آسان» نامید چراکه مرگی بسیار دردناک است.

در برخی از کشورهای پیشرفته مانند آلمان و اتریش کشتن سگ‌ها و گربه‌ها به‌بهانهٔ کمبود جا در پناهگاه‌ها غیرقانونی است و هیچ‌ فرد یا نهادی اجازهٔ یوتانایزکردنِ این حیوانات را ندارد مگر آنکه حیوان دچار بیماری سخت و در رنج و عذاب باشد.

چگونه می‌توان به کشتار سگ‌ها در پناهگاه‌های کشورهای پیشرفته پایان داد

راه‌حل‌ها کاملاً مشخص‌اند و در برخی از کشورها به‌درستی اجرا می‌شوند:

• تعطیل یا حداقل محدودکردن فعالیت مراکز توله‌کشی (ترجیحاً برای همیشه و حداقل تا زمانی‌که پناهگاه‌ها پر از حیوانات بی‌سرپرست‌اند.)
• تشویق مردم برای به‌سرپرستی‌گرفتن حیوانات بی‌سرپرست از پناهگاه‌ها به‌جای خرید سگ‌ها از توله‌کشان و دلال‌ها از طریق آگاهی‌رسانی و فرهنگ‌سازی و همچنین قراردادن مالیات‌های سنگین برای خرید سگ‌ها از توله‌کشان
• تشویق مردم به عقیم‌سازی حیوانات تحت سرپرستی خود
• ایجاد حس مسئولیت نسبت به حیوان‌ تحت سرپرستی در مردم از طریق فرهنگ‌سازی در مراکز آموزشی و رسانه‌‌ها… اگر مردم یاد بگیرند به حیوان تحت سرپرستی خود به‌عنوان عضو خانواده نگاه کنند، نه‌تنها از او به‌خوبی نگهداری می‌کنند بلکه هرگز او را به حال خود رها نمی‌کنند یا به پناهگاه‌ها واگذار نمی‌کنند.
• جُرم‌انگاری رهاسازی سگ تحت سرپرستی؛ متأسفانه هنوز بسیارند افرادی که سگی را می‌خرند، پس از مدتی از او خسته می‌شوند، او را در جایی می‌بندند و می‌روند… جرم‌انگاری این کار (توأم با نظارت بر نحوهٔ نگهداری حیوانات تحت سرپرستی و جرم‌انگاری نگهداری نامناسب از حیوان) می‌تواند اثر بازدارندگی قابل‌توجهی داشته باشد.

قتل‌عام سگ‌های بی‌سرپرست یا اسیرکردن آن‌ها در سوله‌های جهنمی، بزرگ‌ترین معضل در رابطه با سگ‌ها در بسیاری از کشورها

بزرگ‌ترین مشکل حقوق حیواناتی در بسیاری از کشورهای توسعه‌نیافته و درحال‌توسعه و حتی در برخی کشورهای به‌اصطلاح پیشرفته که هنوز جمعیت سگ‌های بی‌سرپرستِ رها در آن‌ها بزرگ است، آزار و کشتار سگ‌های بی‌خانمان برای کنترل جمعیتشان است. 

سگ‌ها سالی دو بار زادووَلد می‌کنند و هر بار چند توله به دنیا می‌آورند. توله‌ها هم در حدود هفت‌ماهگی به بلوغ می‌رسند و می‌توانند شروع به زادووَلد کنند. طبیعی است که جمعیت سگ‌ها می‌تواند سریع افزایش پیدا کند. بر اساس اطلاعات سازمان بهداشت جهانی، در سراسر دنیا ۲۰۰ میلیون سگ بی‌خانمان وجود دارد. برخی از منابع دیگر، از تعداد خیلی بیشتری صحبت می‌کنند. زندگی این حیوانات هیچ شباهتی به زندگی حیوانات وحشی‌ای که در طبیعت زندگی می‌کنند، ندارد؛ اکثر آن‌ها نمی‌توانند شکار کنند (حتی اگر می‌توانستند، با توجه به عدم تعادل جمعیتشان با جمعیت حیوانات وحشی، تبدیل به معضلی برای حیات وحش می‌شدند)، تغذیه از زباله‌ها، گرسنگی، ترس دائمی از سنگ و چوب و حیوان‌آزاران، بیماری‌ها، گرما و سرمای طاقت‌فرسا، تصادفات… 

اجازه بدهید وضعیت سگ‌های بی‌خانمان در ایران را نگاه کنیم: 

گروهی از سگ‌های بی‌خانمان در ایران، سگ‌هایی‌اند که به‌دست گله‌داران یا به‌منظور نگهبانی پرورش داده شده‌اند، حتی گوش‌هایشان در کمال بی‌رحمی بریده شده است و بعد به حال خود رها شده‌اند یا فرار کرده‌اند و گروهی دیگر، فرزندان و نوادگان این سگ‌ها هستند که در خیابان‌ها یا حومهٔ شهرها به دنیا آمده‌اند.

این حیوانات، چه در زمانی که در کنار سرپرست عموماً بی‌مسئولیت و بی‌وجدانشان‌اند و چه وقتی که بی‌خانمان می‌شوند، قربانی انواع و اقسام ظلم‌ها و جنایت‌های سیستماتیک و فراگیرند؛ فقط گوش‌هایشان نیست که بریده است، فقط پایشان نیست که می‌لنگد، فقط گرسنگی و تشنگی نیست که به آن‌ها فشار می‌آورد. آن‌ها درمانده‌اند، دل‌شکسته‌اند، وحشت‌زده‌اند، خسته‌اند از دویدن و دویدن و نرسیدن، از نامردمی‌ها، از سنگ و چوب و زنجیر و تفنگ نابکاران، از آزار و شکنجه، از دیدن جنازهٔ سم‌خوارشدهٔ مادر، از مشاهدهٔ پرپرشدن فرزندان و دوستانشان به‌دست آدم‌ها، از زندگی‌ای که هر لحظه‌اش بدتر از مرگ است. زندگی این حیوانات یک دردنامهٔ تمام‌عیار است.

از طرف دیگر، ترس از گازگرفتگی و خطر انتقال بیماری‌ هاری و مهم‌تر از آن، باورها و عرف حاکم بر جامعه باعث می‌شوند که گروهی از مردم از وجود این حیوانات در محل زندگی خود ابراز نارضایتی کنند و حتی خواستار نابودی آن‌ها شوند. این گروه، بعد از هزاران سال همراهی و همدلی و دگردیسی سگ‌ها، حالا دیگر همزیستی با آن‌ها را بر نمی‌تابند. آن‌ها فراموش کرده‌اند که نسل‌های پیشین خودشان قابلیت زندگی مستقل را از این حیوان گرفته‌اند و فراموش می‌کنند که حتی اگر این حیوانات قابلیت زندگی در طبیعت را هم داشته باشند که صدالبته اکثریت قریب‌به‌اتفاقشان ندارند، مگر ما دیگر طبیعت یا جایی برای زندگی آن‌ها باقی گذاشته‌ایم؟ آن‌ها فقط می‌خواهند که سگ‌ها نباشند و به‌این ترتیب باعث می‌شوند که تعدادی از شهرداری‌ها که یادشان رفته این حیوانات هم حق زندگی دارند و شهروندان آن سرزمین محسوب می‌شوند، هرازچندگاهی اقدام به کشتار بی‌رحمانهٔ سگ‌ها کنند یا آن‌ها را اسیر کنند و در سوله‌های جهنمی بدون آب و غذای کافی یا شرایط مناسب زندانی ‌کنند تا زجرکش شوند. 

راه حل برای کنترل جمعیت سگ‌های بی‌خانمان در کشورهایی که در آغاز راه‌اند

فارغ از مسائل اخلاقی، انسانی و اجتماعی، کشتار سگ‌ها راه کارآمدی برای کنترل جمعیت آن‌ها هم نیست. اگر بود، مسئلهٔ سگ‌های بی‌خانمان در ایران و بسیاری از کشورهای دیگر که همیشه از این روش‌های خشونت‌آمیز و غیرانسانی استفاده کرده‌اند، خیلی وقت پیش حل شده بود. دلیل عدم‌موفقیت این روش کاملاً مشخص است؛ سگ‌ها مانند اجداد خودشان، گرگ‌ها، قلمرو دارند و از ورود سگ‌های دیگر به قلمروی خودشان جلوگیری می‌کنند. کشتار سگ‌ها در یک منطقه، جمعیت سگ‌ها در آن منطقه را به‌طور ناگهانی کاهش می‌دهد و باعث می‌شود سگ‌ها از مناطق دیگر به آن منطقه بیایند و حتی بیشتر از معمول زادووَلد کنند. به‌این ترتیب، بعد از چند ماه تعداد سگ‌ها دوباره به تعداد قبل از کشتار بر می‌گردد. این کار را می‌شود تا ابد تکرار کرد ولی آزموده را آزمودن خطاست. نیازی به کشف یا اختراع جدید هم نیست. برای رسیدن به موفقیت، کافی است به تجربهٔ کشورهایی نگاه کنیم که با روش‌های منطقی و اخلاقی، مشکل سگ‌های بی‌خانمان را به‌طور کلی حل کرده‌اند یا در حال مهارکردن موفقیت‌آمیز آن‌اند؛ روش‌هایی توصیه‌شده از سوی سازمان‌های بهداشت جهانی، فائو و سازمان‌های بزرگ حفاظت از حیوانات که در چندین دههٔ گذشته نقش مؤثری در رفع این معضل در مناطق مختلف داشته‌اند. 

راه حل این کشورها، شامل دو قسمت است:

۱- تشویق مردم به عقیم‌سازی حیوانات تحت سرپرستی خود و اجرای پروژه‌های رایگان عقیم‌سازی و واکسیناسیون در مناطق محروم.

۲- کنترل جمعیت سگ‌های بی‌خانمان با روش زنده‌گیری-عقیم‌سازی-رهاسازی؛ در این روش، سگ‌های بی‌خانمان به‌دست افراد آموزش‌دیده زنده‌گیری می‌شوند، دامپزشکان آن‌ها را عقیم، واکسینه و انگل‌زدایی می‌کنند و بعد از گذراندن دورهٔ نقاهت، دوباره به محل زندگی خودشان برگردانده می‌شوند. عقیم‌کردن سگ‌های ماده، باعث کنترل جمعیت سگ‌ها و عقیم‌کردن سگ‌های نر، باعث کاهش رفتارهای تهاجمی آن‌ها نسبت به مردم و سگ‌های دیگر می‌شود.

برای تضمین موفقیت این پروژه‌ها، حیوانات عقیم‌شده تحت نظارت و حمایت قرار می‌گیرند و به‌طور منظم انگل‌زدایی و واکسینه می‌شوند. همچنین، در صورتی‌که مردم از نظر فرهنگی هنوز به نقطه‌ای نرسیده‌ باشند که خودشان به این حیوانات رسیدگی کنند، در جاهایی خاص و به‌دور از جاهای پرجمعیت به آن‌ها غذارسانی می‌شود. این سگ‌های عقیم‌شده مثل سربازهای محافظ از منطقه مراقبت می‌کنند و از ورود سگ‌های مناطق دیگر و همچنین، حیوانات وحشی به منطقه جلوگیری می‌کنند. از طرف دیگر چون این‌ حیوانات‌ واکسینه‌شده و تحت نظارت‌اند، مردم می‌توانند با خیال آسوده با آن‌ها همزیستی داشته باشند.

پروژه‌های زنده‌گیری-عقیم‌سازی-رهاسازی در درازمدت مشکل سگ‌های بی‌خانمان را به‌صورت پایدار حل می‌کنند. این پروژه‌ها مانند یک جورچین‌اند که وجود همهٔ تکه‌های آن برای رسیدن به نتیجهٔ نهایی الزامی است. این تکه‌ها عبارت‌اند از:

مسئولیت‌پذیری در برابر سگ‌ها

سگ راه بسیار درازی را با انسان پیموده است. ما به او خیانت کردیم ولی او هنوز چشمش به ماست. او هنوز فکر می‌کند ما خدای او هستیم. او هنوز همهٔ معرفتش را به ما ارزانی می‌کند. او هنوز دلش می‌خواهد مثل غول چراغ جادو جلویمان بایستد و بگوید «چی‌کار کنم که خوشحال بشی؟». فرقی نمی‌کند به چه چیزی باور داشته باشیم یا نداشته باشیم، فقیر باشیم یا ثروتمند، زیبا باشیم یا زشت، خوب باشیم یا بد، او می‌تواند دریچه‌ای از عشق بی‌قیدوشرط را پیش روی ما باز کند و چیزهای زیادی را به هر کدام از ما بیاموزد. آیا لایق این‌همه عشق خواهیم شد؟ آیا شمّه‌ای از محبت خالصی را که او هزاران سال به پای ما ریخته است، برایش رو خواهیم کرد یا همچنان به او خیانت خواهیم کرد؟ این تصمیمی است که خودمان می‌گیریم.

قسمت بعدی این مطلب را در اینجا بخوانید

نوشته سگ‌ها را دریابیم – قسمت اول: تاریخچه و معضلات فعلی سگ‌ها در سراسر دنیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هزاران سال پیش، از کبوتر به‌عنوان نماد عشق در کنار الهه‌هایی مانند ونوس و آفرودیت استفاده می‌شد. شاید دلیل این انتخاب، رقص زیبا و عاشقانهٔ کبوترها در مراسم خواستگاری و همچنین، تک‌همسری بودن و وفاداری آن‌ها به جفتشان بوده باشد. در سال ۱۹۴۹، پابلو پیکاسو در طراحی پوستر کنگرهٔ صلح پاریس، از نقش یک کبوتر استفاده کرد. از آن پس، کبوتر به نماد صلح در جامعهٔ بشری تبدیل شد. این در حالی است که بیشتر کبوترهای اهلی، علاوه بر آنکه قربانی زیاده‌خواهی بشر شده‌اند و از طبیعت و زندگی طبیعی خود دور افتاده‌اند، اغلب مورد بی‌مهری، بی‌تفاوتی و حتی کینه و دشمنی آدم‌ها قرار می‌گیرند و از صلح و آرامشی که نماد آن شده‌اند، سهمی ندارند.

کبوترهای اهلی از کجا می‌آیند و چگونه به کبوترهای شهری تبدیل شده‌اند؟

پنج هزار سال پیش مردم در سواحل اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام ساکن شدند و شروع به کشاورزی کردند. دانه‌های کشاورزی آن‌ها باعث جذب کبوترهایی شد که در صخره‌های ساحلی این دو اقیانوس زندگی می‌کردند و به‌این ترتیب بود که آدم‌ها کبوترها را به اسارت گرفتند و شروع به پرورش آن‌ها برای گوشت، تخم، پَر، فضله برای تولید کود کشاورزی و همچنین به‌عنوان طعمه برای جلب پرندگان شکاری کردند. خوشبختانه در قرن گذشته استفاده از گوشت و تخم کبوترها رونق خود را از دست داده است. در نتیجه، تعدادی از بازماندگان کبوترهای پرورش‌داده‌شده در شهرها رها و ساکن شدند و شروع به زادووَلد کردند و جمعیت کبوترهای شهری را به وجود آوردند.

البته در طول چند هزار سال گذشته، استفاده از کبوترها محدود نشده است و با افزایش شناخت آدم‌ها از کبوترها، موارد استفادهٔ دیگری نیز به موارد بالا اضافه شده‌اند. برای نمونه:

استفاده از کبوترها به‌عنوان پستچی یا شرکت‌کننده در مسابقات نامه‌رسانی

کبوترها پرندگان تک‌همسری‌اند، نسبت به جفت و خانوادهٔ خود بسیار پایبند و مسئولیت‌پذیرند و وابستگی شدیدی نسبت به زادگاه و آشیانهٔ خود دارند و هر جایی باشند، تلاش می‌کنند به لانه و کانون خانوادهٔ خود بازگردند. علاوه بر این، آن‌ها توانایی قابل‌توجهی در مسیریابی دارند و همچنین می‌توانند تا ۱۶۰ کیلومتر در ساعت پرواز کنند. ترکیب این ویژگی‌ها سبب شد که استفاده از کبوترها به‌عنوان پرندگان نامه‌بر در بسیاری از نقاط دنیا رایج شود و پرورش کبوترهای نامه‌بر هم آغاز شد. اگرچه امروزه بشر نیازی به خدمات پُستی کبوترها ندارد، متأسفانه پرورش کبوترها برای شرکت در مسابقات نامه‌رسانی همچنان در نقاط زیادی از دنیا ادامه دارد. هر سال، پرورش‌دهندگان تعداد زیادی کبوتر را پرورش می‌دهند و مجبور به شرکت در این مسابقات می‌کنند و برای شکستن رکوردها، آن‌ها را مرتب با چالش مسافت‌های طولانی‌تر و سخت‌تر روبرو می‌کنند؛ چالشی که بسیاری از کبوترها از پس آن برنمی‌آیند. آن‌ها در نتیجهٔ اشتباه در جهت‌یابی یا خستگی بیش‌ازحد در راه می‌میرند، شکار می‌شوند یا خسته و کوفته و راه‌گم‌کرده به جمعیت پرندگان شهری در شهرهای مختلف دنیا اضافه می‌شوند.

استفاده از کبوترهای زینتی در جشن‌ها و مراسم عروسی

دیرگاهی است که کبوترهای به‌اصطلاح «زینتی» برای استفاده به‌عنوان «نماد عشق و وفاداری» در جشن‌هایی مانند مراسم عروسی پرورش داده می‌شوند و متأسفانه این امر تا امروز نیز ادامه دارد. پرورش‌دهندگان، این کبوترها را در اسارت کامل و غالباً در قفس‌های کوچک پرورش می‌دهند تا در یک جشن عروسی، «رسالت» خود را به‌عنوان نماد عشق و وفاداری به انجام برسانند و پولی به جیب پرورش‌دهنده‌شان سرازیر کنند. پایان تلخ این حیوانات کوچک‌ترین اهمیتی برای پرورش‌دهندگان ندارد. شوربختانه عروس و داماد هم از این سرنوشت شوم باخبر نیستند.

آن‌ها در نهایت شادی و در دقایقی «رمانتیک»، این پرندگان نگون‌بخت را در هوا «آزاد» می‌کنند و نمی‌دانند که با این کار نه‌تنها باعث مرگ پردرد و رنج آن‌ها می‌شوند، بلکه سبب ادامهٔ این صنعت کثیف و پرورش و قربانی‌کردن کبوترهای بسیار دیگری در آینده می‌شوند. این کبوترها که غالباً چیزی جز قفس و فردی که به آن‌ها غذا ‌داده است نمی‌شناسند، راه «خانه» را پیدا نمی‌کنند و غریبانه در محیط شهر سرگردان می‌شوند. برخلاف کبوترهایی که در شهر متولد می‌شوند، آن‌ها نمی‌دانند کجا باید غذا پیدا کنند یا پناه بگیرند. همچنین، وسایل نقلیه، خطرات شهری و خطر پرندگان شکاری را نمی‌شناسند. تعدادی از آن‌ها از زور گرسنگی به آدم‌ها پناه می‌برند، گیر حیوان‌آزاران می‌افتند و حتی جانشان را بر سر این اعتماد کورکورانه از دست می‌دهند. تعدادی دیگر از شدت گرسنگی یا سرما می‌میرند، با وسایل نقلیه تصادف می‌کنند یا شکار می‌شوند. تقریباً همهٔ کبوترهایی که در جشن‌ها «آزاد» می‌شوند، در فاصلهٔ کوتاهی با درد و رنج فراروان می‌میرند. بدیهی است تا زمانی که مردم آگاه نشوند و سفارش برای این کبوترها وجود داشته باشد، این چرخهٔ درد و رنج نیز ادامه خواهد داشت. 

کبوترها حدود پنج سال زندگی می‌کنند. کبوترهای وحشی دو بار در سال و آن هم فقط در زمان‌های خاص تخم‌گذاری می‌کنند و در هر دورهٔ تخم‌گذاری که ۱۸ روز طول می‌کشد، یک یا دو جوجه به دنیا می‌آورند. پس از چهار هفته جوجه‌ها پروازکردن را می‌آموزند و از شش‌ماهگی می‌توانند جفت‌گیری کنند.

انسان‌ها در طول هزاران سال پرورش این پرندگان، طی روندی که به «اصلاح نژادی» معروف شده است، کاری کرده‌اند که این پرندگان چهار، شش یا حتی ده بار در سال تخم‌گذاری کنند تا سود بیشتری را نصیب پرورش‌دهندگان کنند. بدیهی است که کبوترهای شهری این ویژگی را حفظ کرده‌اند و همچنان، چندین بار در سال تخم‌گذاری می‌کنند. این امر باعث شده است که رشد جمعیت کبوترهای شهری بسیار سریع باشد. از سوی دیگر، این پرندگان زندگی و غذای مناسب ندارند. آن‌ها باید از زباله‌های بشر تغذیه کنند یا کنار رستوران‌ها و اغذیه‌فروشی‌ها و لابه‌لای پای رهگذران و مشتریان بلولند و خرده‌های نان یا سیب‌زمینی سرخ‌شده را از روی زمین جمع‌آوری کنند در حالی‌که این غذاها به‌هیچ عنوان برای آن‌ها مناسب نیستند، سیستم گوارشی آن‌ها را به هم می‌ریزند و باعث آبکی‌شدن فضلهٔ آن‌ها می‌شوند، سیستم ایمنی آن‌ها را ضعیف می‌کنند و آن‌ها را مستعد بیماری‌های گوناگون می‌کنند.

با این‌حال، آن‌ها اغلب برای به‌دست‌آوردن همین غذای ناچیز ناسالم به‌شدت زخمی می‌شوند یا جان خود را از دست می‌دهند. تصادف با وسایل نقلیه، آزار و شکنجه از سوی افراد حیوان‌آزار، زباله‌های رشته‌مانند روی زمین مانند نخ و سیم و تورهای ماهیگیری که دور پاهای آن‌ها می‌پیچند و از خون‌رسانی به پاها جلوگیری می‌کنند و در نهایت به خشکیدن و ازدست‌رفتن پاها منجر می‌شوند… همه و همه فقط قسمتی از معضلات کبوترهای شهری‌اند. 

از طرف دیگر، ناآگاهی مردم باعث کینه نسبت به این پرندگان بی‌آزار و دوست‌داشتنی شده است. بسیاری از مردم به کبوترها به‌عنوان عوامل بیماری‌زا نگاه می‌کنند، در حالی‌که اکثریت قریب‌به‌اتفاق بیماری‌های کبوترها فقط قابل‌انتقال به کبوترهاست و هیچ خطری برای گونه‌های دیگر، ازجمله آدم‌ها ندارد. در واقع، کبوترها به‌هیچ عنوان بیماری‌زاتر از سایر پرندگان شهری یا حیوانات اهلی مانند سگ و گربه نیستند و لازم است با قدرت تمام در برابر این پیش‌داوری‌های نادرست و غیرعلمی آگاهی‌رسانی شود.

به‌هر تقدیر، این پیش‌داوری‌ها از یک‌سو و سرعت زیاد زادووَلد این پرندگان از سوی دیگر باعث شده است که تعداد زیادی از شهرهای دنیا قوانین نه‌چندان حیوان‌دوستانه‌ و حتی کاملاً خشونت‌آمیزی در مورد این پرندگان داشته باشند. برای نمونه، در بسیاری از شهرها غذارسانی به کبوترها ممنوع است، قانونی که باعث ادامهٔ چرخهٔ مصرف غذای نامناسب از سوی این پرندگان می‌شود یا بدتر از آن، از روش‌های مختلف برای ترساندن، تاراندن و حتی قتل‌عام این پرندگان استفاده می‌شود. 

غذاهای مناسب برای کبوترها کدام‌اند؟

هر کبوتر بالغ باید روزانه ۴۰ گرم غذای مناسب بخورد تا سالم بماند. غذاهای مناسب برای کبوترها عبارت‌اند از: گندم، چاودار، ذرت خام، گندم آلمانی، جو، ارزن، بذر کتان، مغز تخم آفتابگردان، مغز بادام زمینی (مخصوصاً در زمستان بسیار مناسب است)، دانهٔ گلرنگ، عدس خام، نخودفرنگی…

تغذیهٔ کبوترها باید متنوع باشد. همچنین، شن و ماسه‌های مخصوصی در بازار وجود دارند که می‌توان به غذای کبوترها اضافه کرد. این شن‌ها و ماسه‌های مخصوص که ترکیبات مختلف دارند، شامل تمام مواد معدنی‌‌ای‌اند که کبوترها برای رشد، سَم‌زدایی و رسیدن به سیستم ایمنی بالا نیاز دارند. 

راه کنترل جمعیت و کمک به کبوترهای شهری چیست؟

مشکل ازدیاد جمعیت کبوترها از یک‌سو و رنج این حیوانات در شهرها مشابه مشکلات حیوانات اهلی دیگر مانند سگ‌ها و گربه‌هاست که هزاران سال به‌دست بشر پرورش داده‌ شده‌اند، از طبیعت خود جدا شده‌اند، تغییر یافته‌اند و حالا دیگر بشر حضور آن‌ها را در کنار خود برنمی‌تابد و حتی خواستار نابودی آن‌هاست. این دیدگاه، نه‌تنها کارساز و مؤثر نیست، بلکه به‌شدت غیراخلاقی و غیرمسئولانه است. ما نسبت به حیواناتی که هزاران سال پرورش داده‌ایم، مسئولیم و باید در همان حال که به این حیوانات زندگی‌ای شایسته می‌دهیم، با استفاده از روش‌های اخلاقی و مؤثر از افزایش جمعیت آن‌ها جلوگیری کنیم.

این رویه برای کبوترها از سال‌ها پیش در برخی از شهرهای دنیا از سوی حیوان‌دوستان و فعالان حقوق حیوانات دنبال می‌شود. آن‌ها برای کبوترها برج یا مراکز مخصوص می‌سازند و به کبوترها جای مناسبی برای زندگی، لانه‌سازی و غذای مناسب می‌دهند. به‌این ترتیب، کبوترها مجبور نیستند برای به‌دست‌آوردن غذای ناسالم و ناکافی روی کف زمین در سطح شهرها و لابه‌لای پاهای آدم‌ها به این طرف و آن طرف بدوند، سیستم ایمنی بالاتری دارند و کمتر بیمار می‌شوند، فضله‌شان آبکی نیست و می‌تواند به‌عنوان کود مورد استفاده قرار گیرد.

برای جلوگیری از افزایش جمعیت کبوترها، در این برج‌ها یا مراکز، تخم پرندگان با توپ‌های پلاستیکی جایگزین می‌شوند. با اینکه این کار روشی بسیار مؤثر و مسئولانه برای کاهش مداوم جمعیت این پرندگان در شهرهاست، متأسفانه بیشتر شهرداری‌ها و دولت‌ها از این دست پروژه‌ها حمایت یا حمایت کافی نمی‌کنند. در نتیجه، تمام کارکنان این برج‌ها را داوطلبان دلسوز تشکیل می‌دهند و تمام هزینه‌های این برج‌ها فقط از کمک‌های مالی مردمی تأمین می‌شوند، کمک‌هایی که اغلب کافی نیستند. چنین محدودیت‌هایی سبب می‌شوند که این پروژه‌ها محدود به برخی شهرها یا حتی به برخی مناطق شهرها شوند. بدیهی است که آگاهی مردم در این زمینه و افزایش کمک‌های مردمی می‌تواند سهم بسزایی در کاهش جمعیت کبوترها در شهرها و رنج فراوان آن‌ها شود. همچنین، باید با افزایش آگاهی و فرهنگ‌سازی، مردم و مسئولان شهری را درگیر این موضوع کرد و دیدگاه عموم و قوانین حیوان‌ستیزانه را تغییر داد.

یکی دیگر از روش‌های ‌خشونت‌پرهیز برای کنترل جمعیت کبوترهای شهری که از چند سال پیش از سوی تعدادی از شهرداری‌های دنیا به کار گرفته شده است، پخش غذای آغشته به ماده‌ای مخصوص با قابلیت کاهش زادووَلد در کبوترهاست. این مادهٔ غیرسمّی، آسیبی به کبوترها یا حیوانات دیگر نمی‌زند، ولی قابلیت جوجه‌شدن تخم‌ها را کاهش می‌دهد. تولیدکنندگان این ماده ادعا می‌کنند که با استفاده از این روش، جمعیت کبوترها هر سال نصف می‌شود تا زمانی که به ۱۰ تا ۱۵ درصد جمعیت اولیه برسد. 

علاوه بر این، خوشبختانه در اکثر شهرهای کشورهای پیشرفته مراکز یا گروه‌هایی متشکل از افراد داوطلب برای کمک به کبوترهای آسیب‌دیده یا بیمار وجود دارند. لطفاً از کنار کبوترهای بیمار یا زخمی بی‌تفاوت نگذرید و در صورتی‌که خودتان امکان کمک به آن‌ها را ندارید، به این گروه‌ها خبر دهید تا برای نجات کبوترها اقدام کنند. برای نمونه گروه داوطلبان امدادرسانی به کبوترها در ونکوور را می‌توانید در اینجا بیابید.

همچنین، توجه کنیم که کبوترها باید پس از امداد و درمان دقیقاً در همان نقطه‌ای که گرفته شده‌اند، رها شوند تا بتوانند به آغوش خانواده و آشیانهٔ خود باز گردند.

نوشته کبوترهای شهری را دریابیم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جمعیت پرندگان وحشی مانند سایر گونه‌های حیوانات به‌شدت رو به کاهش است. مهم‌ترین عواملی که زندگی و بقای پرندگان را تهدید می‌کنند، نابودی زیستگاه‌های طبیعی پرندگان به‌دست بشر و همچنین، نابودی جمعیت حشرات در نتیجهٔ نابودی زیستگاه‌ها از یک سو و استفاده از سموم و سایر مواد شیمیایی و انواع دیگر آلودگی‌های ایجادشده به‌دست بشر از سوی دیگر است.

بدیهی است که هر کدام از ما با مصرف مسئولانه‌تر و تلاش برای ایجاد آلودگی کمتر می‌توانیم نقش مؤثری در کاهش سرعت این روند مرگ و نابودی داشته باشیم، ولی موارد دیگری هم وجود دارند که می‌توانیم با انجام‌دادن آن‌ها به بقای همسایگان زیبا و کوچک بال‌دارمان کمک کنیم. در این مطلب به تعدادی از این موارد می‌پردازیم.

باغ یا حیاطمان را به فضایی مناسب برای پرندگان تبدیل کنیم 

متأسفانه امروزه بسیاری از مردم، باغ و حیاط خود را به فضای چمن یکدستِ به‌ظاهر «مرتبی» تبدیل می‌کنند که فرصتی برای زندگی گونه‌های مختلف پرندگان یا حیوانات دیگر باقی نمی‌گذارد. این در حالی است که یک باغ با فضاهای زیستی کوچک متنوع مانند انواع درختان و گیاهان، حوض کم‌عمق، سنگ‌های بزرگ طبیعی و غیره می‌تواند سهم بسزایی در بقای حشرات و پرندگان و سایر حیوانات وحشی مانند جوجه‌تیغی‌ها داشته باشد. بهترین کمکی که می‌توانیم به همسایگان کوچکمان بکنیم این است که فضای حیاط یا باغمان را به فضایی قابل‌استفاده برای آن‌ها تبدیل کنیم، جایی که در آن بتوانند لانه‌سازی کنند یا غذای مورد نیاز خود را از میوه‌ها، دانه‌ها و حشرات موجود در آن فراهم کنند. برای رسیدن به این منظور، در طراحی و رسیدگی به باغ خود به این نکات توجه کنیم:

– از سموم شیمیایی استفاده نکنیم:

سموم شیمیایی مورد استفاده در باغداری، به دانه‌ها و میوه‌ها و حشرات و سپس به بدن مصرف‌کنندگان آن‌ها، یعنی پرندگان و حیوانات دیگر منتقل می‌شوند، در بافت‌های چربی آن‌ها ذخیره می‌شوند، باروری‌شان را کاهش می‌دهند و در اعصاب و سیستم ایمنی‌شان اختلال به‌ وجود می‌آورند. باغ مناسب برای پرندگان، باغی است که در آن فقط از روش‌های طبیعی برای ازبین‌بردن آفت گیاهان استفاده شود. خود پرندگان و حیوانات کوچکی که به این دست باغ‌ها رو می‌آورند، روش طبیعیِ کارسازی در مبارزه با آفت‌ها هستند. مثلاً یک خانوادهٔ چرخ‌ریسک در طول یک سال، ۳۰ کیلوگرم سوسک و آفت‌های دیگر گیاهان را می‌خورد.

– در «مرتب»‌بودن افراط نکنیم:

هر چقدر باغ یا باغچه، حالت طبیعی‌تری داشته باشد، حشرات و پرندگان بیشتری را به خود جذب می‌کند. همیشه در قسمتی از باغ یا باغچه چمن‌ها را دست‌نخورده باقی بگذاریم، قسمتی از سنگ‌های طبیعی باغ را به حال خود رها کنیم، در فصل پاییز اجازه بدهیم قسمتی از برگ‌های ریخته‌شده یا کمپوست در گوشه‌ای باقی بمانند… این فضاها، هم با جذب حشرات به یک رستوران طبیعی برای پرندگان و حیوانات کوچک دیگر مانند جوجه‌تیغی‌ها تبدیل می‌شوند و هم فضایی مناسب برای لانه‌سازی برخی از آن‌ها فراهم می‌کنند. توجه کنیم که ما با برپا کردن شهرها، جاده‌ها، مزارع، معادن و غیره محیط زندگی این حیوانات را از آن‌ها گرفته‌ایم و می‌گیریم. باغ طبیعی ما فرصتی برای بازگرداندن قسمت بسیار کوچکی از این فضای مصادره شده است. 

– در باغ، تنوع گیاهی و زیستی به وجود بیاوریم:

اجازه دهیم گل‌ها، گیاهان، بوته‌ها و درختان بومی در باغ یا باغچه برویند. این گیاهان، حشرات بیشتر و در نتیجه، پرندگان بیشتری را جذب می‌کنند. نکتهٔ کلیدی، تنوع است. هر چقدر تنوع گیاهی باغ بیشتر باشد، تعداد و تنوع پرندگانی که به باغ سر می‌زنند یا حتی در آن لانه می‌سازند بیشتر می‌شود. 

– لانه‌های آماده در اختیار پرندگان قرار دهیم:

می‌توانیم بعد از تحقیق در مورد مشخصات لانه‌های مناسب برای گونه‌های مختلف پرندگان، خودمان این لانه‌ها را درست کنیم یا لانه‌های آماده را از بازار خریداری کنیم و در گوشه‌ای از باغ که سایه و امن است، نصب کنیم. البته اگر گربه یا گربه‌هایی داریم که در باغ و محیط بیرون رفت و آمد دارند، بهتر است از قراردادن این لانه‌ها در باغ خودداری کنیم و جوجه‌های آینده را در خطر جدی قرار ندهیم. نکتهٔ دیگر این است که باید لااقل یک بار در سال داخل این لانه‌ها را کاملاً تمیز کنیم چون می‌توانند به محل رفت و آمد حشرات یا تجمع انگل‌ها تبدیل شوند.

– در صورت نیاز، به پرندگان غذا بدهیم:

پرندگان کوچک و آوازه‌خوان را می‌توان از نظر تغذیه به دو دستهٔ اصلی تقسیم کرد: 

– پرندگان دانه‌خوار:

پرندگان دانه‌خوار، منقار کوتاه و قوی دارند که برای شکستن پوست دانه‌ها مناسب است. خانوادهٔ گنجشک‌ها، خانوادهٔ سهره‌ها (فنچ‌ها) و چرخ‌ریسک‌ها در این دسته قرار می‌گیرند.

– پرندگان نرم‌خوار:

پرندگان نرم‌خوار، مخصوصاً در فصل بهار و تابستان غذای نرم مانند میوه‌ها و حشرات را بر دانه‌ها و مغزها ترجیح می‌دهند. توکایان، سار، دارکوب، سینه‌سرخ، الیکایی‌ها، گنجشک‌ پرچین، کمرکولی‌ جنگلی و دارخزک در این دسته قرار می‌گیرند.

کاهش چشمگیر محیط‌های طبیعی و منابع غذایی برای پرندگان باعث شده است که هر سال سازمان‌های حفظ محیط زیست بیشتری در مناطق مختلف دنیا بر ضرورت دادن غذا به پرندگان تأکید کنند. 

غذارسانی در فصل زمستان، در برخی مناطق آخرین امید برای زنده نگه‌داشتن پرندگانی است که در این فصل نه به میوه‌ها و دانه‌ها دسترسی دارند و نه به حشرات. همچنین در فصل بهار، دادن دانه‌ها به پرندگان همه‌چیزخوار این امکان را به آن‌ها می‌دهد که خودشان از دانه‌ها تغذیه کنند و از حشرات ناکافی موجود برای سیر و بزرگ کردن جوجه‌هایشان استفاده کنند. البته در سال‌های اخیر غذاهای پرندگان شامل حشرات پرورش‌داده‌شده هم در بازار موجودند که جز در موارد استثنایی (مانند پرستاری از جوجه‌های یتیم یا پرندگان زخمی و بیمار) لزومی به استفاده از آن‌ها و تشویق صنعت پرورش و کشتار حشرات نیست و با فراهم‌کردن شرایط طبیعی مناسب در باغ یا باغچه می‌توان بدون دستکاری در روند طبیعت، به پرندگان در تأمین حشرات مورد نیاز برای رشد جوجه‌‌ها کمک کرد.

چالش‌های غذادهی به پرندگان و انتقادات وارد بر آن

غذادهی به پرندگان، در کنار محاسن، چالش‌ها و معایبی نیز دارد که برخی از آن‌ها به خود عمل غذادادن و بسیاری دیگر، به عدم رعایت اصول غذادهی باز می‌گردند و باید به آن‌ها توجه کرد:

– جمع‌شدن پرندگان در یک محل، می‌تواند احتمال انتقال بیماری‌ها و انگل‌ها را افزایش ‌دهد. بدیهی است هر چقدر بهداشت ظروف غذاخوری و آبخوری کمتر باشد، خطر انتقال بیماری‌ها بیشتر می‌شود. همچنین، خطر انتقال بیماری‌ها در فصل تابستان بسیار بیشتر از فصل سرماست و در فصول گرم، باید توجه مضاعفی به مقولهٔ بهداشت کرد. در ادامهٔ مطلب، به نکات لازم برای رعایت نظافت ظروف غذا و آب اشاره می‌کنیم.

– غذادادن به پرندگان مهاجر در فصل کوچ از یک سو و گرمایش زمین از سوی دیگر می‌توانند باعث انصراف آن‌ها از کوچ‌کردن و به‌هم‌خوردن روند طبیعی زندگی این حیوانات شوند. البته این مورد بیشتر در مورد پرندگانی مانند قوها، غازها و اردک‌ها صادق است. اگر چه این مطلب در مورد کمک به پرندگان آبزی نیست، بد نیست به این نکته اشاره کنیم که در فصول گرم، غذادهی به قوها، غازها و اردک‌ها غیرضروری است و توصیه نمی‌شود. همچنین، نان به‌هیچ عنوان غذای مناسبی برای این پرندگان نیست و فقط در صورتی که در مقادیر بسیار کم و در تکه‌های خیلی ریز به این پرندگان داده شود، بی‌ضرر است. از طرف دیگر، ته‌نشین‌شدن باقیماندهٔ غذا در کف رودخانه‌ها و برکه‌ها، باعث نابودی اکوسیستم آب‌ها می‌شود. بنابراین، در فصل پاییز و زمستان، برای کمک به تعدادی از این پرندگان که ممکن است به‌دلایل مختلف مانند آسیب‌دیدگی خود یا اعضای خانواده‌شان کوچ نکنند یا «هنوز» کوچ نکرده باشند یا در هر صورت دچار کمبود غذا باشند، در وهلهٔ اول باید غذای مناسب تهیه کرد (غلات خام، پَرَک گندم و جو و ذرت و سایر غلات، کاهو یا غذای آماده برای اردک‌ها که در بازار موجود است) و در وهلهٔ دوم این غذا را کنار آب ریخت و نه داخل برکه‌ها و رودخانه‌ها مگر آنکه غذا آن‌قدر سبک باشد که روی آب بایستد و ته‌نشین نشود و پرندگان بتوانند همهٔ آن را بخورند (غذاهای آماده در بازار برای اردک‌ها معمولاً آن‌قدر سبک‌اند که روی آب می‌ایستند) یا عمق آب آن‌قدر کم باشد که پرندگان بتوانند غذای ته‌نشین‌شده را به‌صورت کامل مصرف کنند.

– دادن غذای نامناسب به پرندگان می‌تواند سلامت آن‌ها را تهدید کند، مثلاً دادن نان به پرندگان، مخصوصاً در مقادیر زیاد، می‌تواند باعث انسداد معدهٔ آن‌ها شود یا دادن غذاهای حاوی نمک می‌تواند سلامت پرندگان را تهدید کند. به‌عنوان نمونه‌ای دیگر، در فصل بهار، ممکن است جوجه‌هایی که به‌تازگی لانهٔ خود را ترک کرده‌اند، بادام‌زمینی و تخم‌های آفتابگردان را که دوستداران پرندگان به‌منظور کمک به والدین آن‌ها در اختیار گذاشته‌اند، بخورند و نتوانند آن‌ها را به‌درستی ببلعند و دچار خفگی شوند. در ادامهٔ مطلب به نکاتی در مورد انتخاب درست غذا اشاره خواهد شد.

– قرار دادن ظروف غذا در جاهای نامناسب می‌تواند پرندگان را در معرض خطر بیشتر مانند شکارشدن توسط گربه‌ها یا پرندگان شکارچی یا برخورد با شیشه‌ها قرار دهد. در ادامهٔ مطلب، به نکاتی برای به‌حداقل‌رساندن این خطر اشاره خواهیم کرد.

– توجه کنیم که غذای خریداری‌شده برای پرندگان در جایی کاشت، داشت و برداشت می‌شود. پروسهٔ تولید غذا به‌دست بشر، یکی از عوامل مهم نابودی زیستگاه‌ها و حشرات است که به‌نوبهٔ خود، پرندگان و به‌طور کلی، حیوانات بیشتری را با معضل کمبود زیستگاه‌ها و غذا مواجه می‌کند. بنابراین، عاقلانه‌تر آن است که در دوره‌هایی از سال که پرندگان وحشی غذای طبیعی کافی دارند، از غذادادن به آن‌ها پرهیز کنیم و غذادهی را به دوره‌های سخت سال که منابع غذای طبیعی کافی نیستند (مثل فصل سرما و اول بهار) محدود کنیم. در این صورت است که مزایای غذادهی بر معایب آن می‌چربند. بدیهی است که این تصمیم در وهلهٔ اول به شرایط طبیعی محیطی که در آن زندگی می‌کنیم بستگی دارد و ممکن است از یک منطقه به منطقهٔ دیگر متفاوت باشد. 

نکات مهم برای غذادهی درست به پرندگان 

برای غذادهی درست به پرندگان، لازم است به نکات زیر توجه کنیم:

– غذادهی در فصل زمستان:

محبوب‌ترین غذاها در فصل زمستان که تقریباً همهٔ پرندگان با کمال میل می‌خورند، مغز تخم آفتاب‌گردان و مغز خرد شدهٔ بادام‌زمینی است. از غذاهای مورد علاقهٔ دیگر برای پرندگان دانه‌خوار می‌توان به دانهٔ کنف، دانهٔ خشخاش، دانهٔ کتان، کلزا، گندم سیاه و جوی دوسر اشاره کرد. برای پرندگان نرم‌خوار، می‌توان از توت‌ها و میوه‌های خشک‌شده، کشمش، جو پرک، آجیل (مغزهای) بی‌نمک خُرد یا آسیاب‌شده و تکه‌های سیب و گلابی تازه استفاده کرد. در صورت استفاده از میوه‌های تازه، باید باقی‌ماندهٔ غذا را هر روز جمع‌آوری کرد و دور ریخت. همچنین، در دمای هوای صفر یا زیر صفر باید از میوه‌های تازه چشم‌پوشی کرد چون خوردن میوهٔ یخ‌زده به پرندگان آسیب می‌زند.

– کیک‌های چرب مخصوص پرندگان:

در زمستان می‌توان برای تأمین چربی مورد نیاز بدن پرندگان از مخلوط روغن و دانه‌ها و مغزها برای درست کردن کیک‌های مخصوص پرندگان استفاده کرد. این کیک‌ها به‌صورت آماده در بازار موجودند ولی به‌سادگی می‌توان در منزل هم آن‌ها را تهیه کرد. برای این کار، ۲۰۰ گرم روغن نارگیل را گرم کنید تا کاملاً ذوب شود. چند قالب بیسکویت‌پزی را روی یک کاغذ شیرینی‌پزی قرار دهید و مقداری تخم آفتابگردان (با پوست یا بی‌پوست) و دانه‌های دیگر در هر کدام بریزید و قالب‌ها را با روغن نارگیل ذوب‌شده پر کنید و اجازه دهید مایه خنک و سفت شود. مایهٔ جامدشده را از قالب‌ها خارج کنید و با استفاده از یک نخ به شاخهٔ درختی آویزان کنید.

اگر از غذاها، کیک‌ها و گلوله‌های غذای آماده در بازار استفاده می‌کنید، لطفاً فقط انواع بدون تور پلاستیکی را خریداری کنید چون گاهی پاهای پرندگان در این تورهای پلاستیکی گیر می‌کنند و در صورتی‌که کسی آن‌ها را نجات ندهد، این اتفاق می‌تواند منجر به مرگ آن‌ها شود. علاوه بر این، اگر کسی این تورهای پلاستیکی را جمع‌آوری نکند، در نهایت از طبیعت سر در می‌آورند و آسیب‌های زیادی به طبیعت می‌زنند.

– غذادهی در فصل بهار و تابستان:

در مورد غذادهی به پرندگان وحشی کوچک در بهار و تابستان نظرات کارشناسی متفاوتی وجود دارد. بیشتر کارشناسان معتقدند که غذادهی در ابتدای فصل بهار کمک بزرگی به پرندگان است چون این دقیقاً زمانی است که غذا بسیار کم است و پرندگان ماده برای تخم‌گذاری به انرژی، پروتئین و کلسیم بیشتری نیاز دارند. این کارشناسان توصیه می‌کنند که دادن غذاهای چرب زمستانی در اول بهار ادامه پیدا کند. همچنین، برخی از کارشناسان بر این باورند که گذاشتن غذاهایی مانند بادام زمینی و تخم آفتابگردان در فصل گرما هم مفید است چون به پرندگان همه‌چیزخوار که برای سیر و بزرگ کردن جوجه‌هایشان به انرژی زیادی نیاز دارند این امکان را می‌دهد که خودشان با این غذاها سیر شوند و از موجودی حشرات که در حال حاضر اندک و ناکافی است، برای سیر و بزرگ کردن جوجه‌هایشان استفاده کنند. از طرف دیگر، برخی دیگر از کارشناسان بر این باورند که دراختیارگذاشتن مغز تخم آفتابگردان و بادام‌زمینی و غذاهای چرب در فصل گرما مناسب نیست چون والدین گاهی از روی درماندگی ناشی از کمبود موجودی حشرات، از این غذاها به جوجه‌هایشان می‌خورانند. این در حالی است که جوجه‌ها قابلیت هضم غذاهای چرب را ندارند و از طرف دیگر، ممکن است مغز کامل تخم‌آفتابگردان یا تکه‌های بزرگ بادام‌زمینی باعث خفگی جوجه‌ها شود. همچنین، این کارشناسان می‌گویند حشرات خشک‌شده، غذای مناسبی برای جوجه‌ها نیستند و مردم را از دادن حشرات خشک‌شده به پرندگان در فصل بهار و تابستان منع می‌کنند. این گروه از متخصصان توصیه می‌کنند مردم در صورت غذادهی در فصل گرما، از دانه‌های ریز بومی مانند تخم کنف، تخم خشخاش و تخم گل خار استفاده کنند. 

– نظافت ظرف‌های غذا:

برای رعایت نظافت ظرف‌ها و به‌حداقل‌رساندن احتمال انتقال بیماری‌ها و انگل‌ها باید به نکات زیر توجه کرد:

۱- ظرف‌هایی مناسب‌اند که پرندگان قادر به راه‌رفتن در آن‌ها نباشند و غذا به فضلهٔ پرندگان آلوده نشود.

۲- ظرف‌ها باید طوری ساخته شده باشند که آب باران در آن‌ها نفوذ نکند. در غیر این صورت، غذا خیلی زود کپک می‌زند.

۳- بهتر است به جای ریختن یک‌بارهٔ غذای خیلی زیاد در ظرف‌ها، غذا به‌تدریج و به‌مقدار کم ریخته شود تا آلوده نشود، کپک نزند و همیشه تازه باشد.

۴- به‌صورت هفتگی یا حداقل دو هفته یک‌بار باید ظرف‌ها کاملاً خالی شوند و با آب داغ به‌مدت ۳ دقیقه یا ترجیحاً با آب جوش شسته شوند. نیازی به استفاده از مواد شیمیایی نیست.

۵- اگر با وجود توصیه‌ها از لانه‌های مخصوص غذادهی که پرندگان می‌توانند در آن‌ها بایستند یا راه بروند استفاده می‌کنید، باید حداقل هر دو هفته یک بار این لانه‌ها را تمیز کنید. برای این کار، تمام غذا را جمع کنید، غذاهایی را که کثیف یا خیس شده‌اند جدا کنید، کف لانه را با برس تمیز و سپس کاملاً خشک کنید و دوباره روی کف، غذای تمیز بریزید.

۶- در صورت مشاهدهٔ پرندهٔ بیمار یا مرده در نزدیکی محل غذادهی، ظرف یا لانه را جمع کنید و برنامهٔ غذادهی را برای چند هفته کلاً تعطیل کنید.

– محل مناسب برای غذادهی: 

ظرف غذا باید ترجیحاً در محلی قرار بگیرد که بتوانیم از دور بر آن نظارت کنیم و گربه‌ها امکان کمین‌کردن در اطراف آن و غافلگیرکردن پرندگان را نداشته باشند. از طرف دیگر، اگر در جایی زندگی می‌کنیم که پرندگان شکاری مانند قرقی در آن زیاد است، بهتر است در فاصلهٔ چند متریِ محل غذادهی چند درخت یا بوته باشند تا در صورت حملهٔ پرندگان شکاری، پرندگان کوچک جایی برای فرار کردن داشته باشند. 

البته در بازار ظروف غذا با میله‌های محافظ هم وجود دارند که می‌توانند پرندگان کوچک را از حملهٔ حیوانات شکارچی در زمان خوردن غذا محافظت کنند.

نکتهٔ بعدی، جلوگیری از برخورد پرندگان به شیشه‌هاست که در یکی از مقالات پیشین به‌طور کامل به آن پرداختیم (برای خواندن این مطلب اینجا کلیک کنید). ظرف غذا باید در جایی قرار بگیرد که پرندگان موقع پرواز به‌سوی آن یا برخاستن از آن دچار اشتباه نشوند و با شیشه‌های پنجره‌ها برخورد نکنند. لطفاً از استفاده از شیشه‌های آینه‌ای در این محل‌ها خودداری کنید و در صورت نیاز، با چسباندن برچسب‌های مخصوص به پشت شیشه‌ها احتمال اشتباه گرفتن این پنجره‌ها با آسمان را از بین ببرید.

– آب تازه در اختیار پرندگان قرار دهیم:

پرندگان در تمام فصول سال به آب آشامیدنی و همچنین، آب برای حمام‌کردن نیاز دارند. در بسیاری از مناطق، دراختیارگذاشتن آب تمیز برای پرندگان حتی مهم‌تر و ضروری‌تر از دراختیارگذاشتن غذاست. در تمام فصولی که بارندگی کم است و همچنین، در زمستان، زمانی که آب برکه‌ها و گودال‌ها یخ می‌زند، می‌توانیم با قراردادن یک یا چند ظرف آب مناسب در حیاط، باغ، بالکن و اطراف محیط زندگی خود، کمک بزرگی به بقای پرندگان کنیم. در اینجا نیز باید به چند نکته توجه کنیم:

– ظروف مسطح و کم‌عمق مناسب‌ترند: مناسب‌ترین ظروف، ظروف بسیار کم‌عمق‌ و قابل شستشو هستند. زیرگلدانی‌های بزرگ پلاستیکی یا سفالی برای این کار بسیار مناسب‌اند چون پرندگان می‌توانند به آسانی در آن‌ها بایستند و آب‌تنی کنند و از طرف دیگر، احتمال خفه‌شدن جوجه‌ها در این ظرف‌ها صفر است. برای اینکه حشرات هم بتوانند به‌راحتی و بدون غرق‌شدن آب بخورند، می‌توان در وسط ظرف یک سنگ بزرگ گذاشت.

– رعایت بهداشت ظروف و آب، حیاتی است: در صورت عدم رعایت بهداشت، ظروف آب به وسیله‌ای برای انتقال بیماری‌ها و انگل‌هایی مثل سالمونلا در میان پرندگان تبدیل می‌شوند. بنابراین، باید هر روز ظروف آب را تمیز و با آب تازه پر کرد. اگر تعداد پرندگان و حیواناتی که از ظرف آب می‌خورند خیلی زیاد است، بهتر است حتی روزی چند بار ظرف را تمیز و آب را عوض کنید. برای تمیز کردن ظروف، ترجیحاً از مواد شیمیایی استفاده نکنید. می‌توانید آب را خالی کنید، ظرف را با برس تمیز کنید، یک لیوان آب جوش در آن بگردانید و سپس آب تازه در آن بریزید. اگر هوا آفتابی است، می توانید برای نابود کردن ویروس‌ها یا انگل‌های احتمالی، به جای گرداندن آب جوش در ظرف، ظرف را یک روز تمام زیر آفتاب بگذارید. بدیهی است که در صورت استفاده از روش دوم، باید دو ظرف داشته باشید و یک روز در میان از آن‌ها استفاده کنید.

– ظرف آب را در مکان درست قرار دهیم: ظرف آب باید در سایه قرار بگیرد، جایی که پرنده‌ها برای رسیدن به آن یا هنگام برخاستن از آن، در خطر برخورد با پنجره‌ها نباشند. همچنین، ظرف باید در مکانی قرار گیرد که پرندگان را در خطر شکار‌شدن توسط گربه‌ها و حیوانات شکارچی دیگر قرار ندهد مخصوصاً که پرندگان در زمان آب‌تنی، هوشیاری کمتری دارند و احتمال شکارشدن آن‌ها در حالت آب‌تنی بیشتر از زمان‌های دیگر است.

خطر شکار شدن پرندگان توسط گربه‌های تحت سرپرستی خودمان را به حداقل برسانیم

گربه‌ها ذاتاً حیوانات شکارچی‌اند و در صورت پرسه‌زدن در محیط بیرون می‌توانند حیوانات کوچک، از جمله پرندگان را، شکار کنند. اگر گربه‌های تحت سرپرستی شما به محیط بیرون رفت و آمد می‌کنند، می‌توانید با رعایت چند نکته احتمال شکار پرندگان توسط آن‌ها را به حداقل برسانید:

۱- بستن یک زنگولهٔ کوچک به گردن‌بند گربه باعث فرار به‌موقع پرندگان و جوندگان و نصف‌شدن احتمال شکار آن‌ها توسط گربه می‌شود. به‌جای زنگولهٔ کوچک می‌توان دور گردن‌بند یک روکش پارچه‌ای رنگارنگ بست. این روکش‌ها در بازار موجودند و با رنگ‌های درخشان خود باعث می‌شوند که پرندگان به‌موقع گربه‌ها را ببینند و فرار کنند. کارایی روکش‌های رنگارنگ در مورد پرندگان در حدود همان زنگوله است و با استفاده از این روش، شانس موفقیت گربه در شکار به ۵۰ درصد می‌رسد.

۲- اگر پرنده‌ای در بالای درختی در باغ لانه ساخته است و این امکان وجود دارد که گربهٔ تحت سرپرستی شما از درخت بالا برود، می‌توانید با بستن حلقهٔ محافظ مخصوص دور درخت از این اتفاق جلوگیری کنید. این حلقه‌ها برای انسان، گربه و سایر حیوانات خطری ندارند.

۳- عقیم‌سازی گربه‌ها در کنار همهٔ مزایای دیگر، میل به شکار را در گربه‌ها کاهش می‌دهد.

۴- بازی‌کردن روزانه با گربه‌ها نیز تمایل آن‌ها به شکار را کم می‌کند.

۵- اگر امکانش را دارید، به‌جای دادن دو وعدهٔ بزرگ غذا در روز، غذا را در چند نوبت کوچک‌تر به گربه‌ها بدهید. این کار نیز میل به شکار را در گربه‌ها کاهش می‌دهد.

۶- در فصل گرما بیشترین آمار شکار مربوط به جوجه‌هایی‌ست که تازه لانهٔ خود را ترک کرده‌اند. بستن زنگوله یا روکش رنگی به گردن‌بند گربه‌ها کمک زیادی به جوجه‌ها نمی‌کند، چون آن‌ها تجربهٔ کافی ندارند و به‌اندازهٔ کافی سریع نیستند. جوجه‌ها معمولاً در اولین ساعات روز بعد از طلوع خورشید و همچنین، در هنگام غروب خورشید روی زمین به دنبال غذا می‌گردند. بنابراین، مفیدترین کار این است که از وسط ماه مه تا آخر ژوئیه (در نیم‌کرهٔ شمالی)، یعنی دوره‌ای که جوجه‌ها بالغ نشده‌اند، از زمان طلوع خورشید تا چند ساعت بعد از آن و همچنین، در زمان غروب از بیرون رفتن گربه‌های عزیزمان جلوگیری کنیم.

منابع:

https://www.nabu.de/tiere-und-pflanzen/voegel/helfen/29859.html

https://www.nabu.de/tiere-und-pflanzen/voegel/helfen/vogelfuetterung/index.html

https://baden-wuerttemberg.nabu.de/tiere-und-pflanzen/voegel/voegelnhelfen/vogelfuetterung/24824.html

https://www.eulen-greifvogelstation.at/ratgeber/fuettern-von-enten-und-schwaene

https://bremen.nabu.de/tiere-und-pflanzen/voegel/voegelnhelfen/27691.html

نوشته کمک به بقای پرندگان وحشی کوچک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از ویکتور هوگو نقل است که «چیزی قدرتمندتر از ایده‌ای که زمان آن فرا رسیده است، وجود ندارد». این جمله در همهٔ زمینه‌ها صادق است، فرقی نمی‌کند ایده‌ای که زمان آن فرا رسیده است، در زمینهٔ فناوری باشد، سیاست، اقتصاد، آموزش یا اخلاق.

وگانیسم، یکی از ایده‌هایی است که به‌جرئت می‌توان گفت سرانجام زمان آن فرا رسیده است. در حال حاضر، بشر در آستانهٔ تغییر جهتِ اخلاقی بزرگی در زمینهٔ نوع رابطه با حیواناتِ دیگر قرار دارد. صد البته که پایان‌دادن به استثمار و کشتار حیوانات، ایدهٔ جدیدی نیست و جرقه‌های اول این جهان‌بینی را می‌توان در اندیشه‌های فیلسوفان و مردم عامهٔ کهن در نقاط مختلف دنیا جست‌وجو کرد. اگرچه شوربختانه تاکنون این نگرش هرگز به فراگیری جهانی نرسیده است، ولی چند نکته زمان ما را از دوره‌های تاریخی دیگر متمایز می‌کنند:

۱- در هیچ دوره‌ای از تاریخ، بشر در سراسر دنیا این‌چنین از مصرف محصولات حیوانی بی‌نیاز نبوده است. فراوانی و تنوع بی‌سابقهٔ غذاهای گیاهی در عصر حاضر و تولید انواع و اقسام پوشاک و وسایل با کیفیت ممتاز بدون استفاده از پوست، مو، پر و اعضای حیوانات، دریچه‌های تازه‌ای در الگوهای مصرفی ما باز کرده است.

۲- «رشد جمعیت» یا بهتر است بگوییم «انفجار جمعیت» بشر مخصوصاً در قرن اخیر، باعث شده است که استثمار حیوانات پرورشی به مرزی ورای تصور برسد و حیواناتی که در بردگی انسان‌اند، حتی نگون‌بخت‌تر از هر زمان‌ دیگری باشند و در سیستم‌های برده‌داری و استثماری کنونی، عملاً با آن‌ها مانند ماشین و وسایل بی‌جان برخورد شود. آگاهی از این شرایط اسف‌بار، انسان‌های بیشتری را به‌سمت تغییرات کلی سوق می‌دهد.

۳- در هیچ زمانی، بشر این‌چنین از نقش و اهمیت اقلیم بر زندگی و آیندهٔ خود و دیگران آگاه نبوده است و دامداری، یکی از مهم‌ترین عوامل نابودی محیط زیست و گرمایش زمین در زمان ماست.

۴- بشرِ امروز ذاتاً عدالت‌طلب‌تر و برابری‌طلب‌تر از نیاکان خودش است و کم و بیش، بسیاری از سنگلاخ‌های اخلاقی مبتنی بر تبعیض ازجمله نابرابری نژادی، قومی و جنسیتی را پشت سر گذاشته یا در حال پشت‌ِسرگذاشتنِ آن‌هاست. خوشبختانه یک ذهن برابری‌طلب، نگاه بالا به پایین و استثماری به حیواناتِ دیگر را هم برنمی‌تابد حتی اگر برای مدتی این آگاهی را در خود خفه کند.

۵- در هیچ زمانی، پخش اطلاعات، چه اطلاعات درست و چه نادرست، به‌این سادگی و سرعت اتفاق نیفتاده است. این تبادل و حتی تصادم اطلاعات، باعث جرقه‌خوردن افکار زیادی می‌شود و مردم را به تفکر بیشتر وا می‌دارد و زمینه را برای تغییرات بزرگ فراهم می‌کند.

هیچ شکی نیست که رابطهٔ بشر با حیواناتِ دیگر در آینده‌ای نزدیک کاملاً تغییر خواهد کرد، چه در برابر این تغییر مقاومت کنیم و چه با آن همراه شویم. هرکدام از ما می‌توانیم چند سال دیگر به‌ همین الگوی مصرف ادامه بدهیم و باعث بردگی، شکنجه و کشتار صدها و هزاران حیوان دیگر بشویم و زمین را بیشتر از قبل آلوده و ویران کنیم یا همین امروز آگاه شویم و قسمتی از این ارتقای اخلاقی در تاریخ بشر باشیم و حال و آیندهٔ زمین و زمینیان را بهبود بخشیم.

وگانیسم چیست؟

وگانیسم، نه آن‌گونه که عده‌ای تصور می‌کنند یک «مُد» یا «جریان موقت» است که بیاید و بعد از دور خارج شود و نه یک «رژیم غذایی». وگانیسم، یک جهان‌بینی است که بر اساس احترام به استقلال و حقوق حیوانات پایه‌ریزی شده است و کشتار، استثمار و استفادهٔ ابزاری از حیوانات را جایز نمی‌داند.

به زبان ساده و عامیانه:

• «وگانیسم» یعنی غذاهای گیاهی مانند حبوبات، سبزیجات، میوه‌‌ها، غلات، مغزها و روغن‌های گیاهی را می‌خورم، ولی با خوردن تکه‌های اجساد حیوانات، از کشتار و استثمار آن‌ها پشتیبانی نمی‌کنم. فسنجان و قورمه‌سبزی من با سویا، قارچ یا بادمجان است و روزهای تعطیل آفتابی به‌جای جنازه‌های حیوانات، سبزیجات و فرآورده‌های گیاهی را کباب می‌کنم.
• «وگانیسم» یعنی در صورت تمایل، از شیرها، پنیرها، ماست‌ها، دوغ‌ها، خامه‌ها و کره‌های گیاهی تهیه‌شده از بادام، سویا، جو، گردو، فندق، گندم، تخم آفتابگردان و غیره استفاده می‌کنم و به شیری که برای آن گوساله، بزغاله یا بره‌ای‌ست که بدون مادر و بدون شیر مانده یا حتی در بدو تولد مثل زباله دور انداخته شده، لب نمی‌زنم.
• «وگانیسم» یعنی نیازی به خوردن تخم قاعدگی مرغ‌ها ندارم و با خرید آن‌ها، از کشتار جوجه‌های نر یک‌روزه و اسارت، استثمار، آزار و کشتار مرغ‌ها پشتیبانی نمی‌کنم.
• «وگانیسم» یعنی کیف، کفش، کمربند، کت و مبلمان من از پارچهٔ نخی، کتان، چرم مصنوعی یا سایر مواد غیرحیوانی درست شده‌اند و هیچ حیوانی به‌صورت سیستماتیک و عمدی برای تولید آن‌ها شکنجه و کشته نشده است.
• «وگانیسم» یعنی قسمتی از بالش یا کت من از پَر حیواناتی که پرهایشان چند بار در سال و بدون بی‌حسی از بدن خون‌آلود آن‌ها کنده می‌شود، پُر نشده است.
• «وگانیسم» یعنی حاضر نیستم برای تولید پیراهن یا کراوات ابریشم من، زندگی هزاران کرم ابریشم به دیگ آب جوش ختم شود.
• «وگانیسم» یعنی لباس‌های پشمی را که به‌احتمال زیاد برای آن‌ها گوسفندها از سرما لرزیده‌اند یا استثمار شده و در نهایت، از کشتارگاه سر درآورده‌اند یا قسمتی از گوشت بدنشان بدون بی‌حسی بریده شده است (عمل مالزینگ)، نمی‌خرم.
• «وگانیسم» یعنی محصولات آرایشی-بهداشتی‌ای را می‌خرم که روند تولیدشان با خشونت گره نخورده است و حاضر نیستم برای تولید کرم دست و صورت، ژل، شامپو، صابون، عطر، لاک ناخن، ریمل، و مواد شویندهٔ من، صدها و هزاران خرگوش و موش چندین ماه شکنجه و سپس کشته شوند.
• «وگانیسم» یعنی با خرید بلیت، از اسارت و آزار حیوانات در سیرک‌ها، آکواریوم‌ها، باغ‌وحش‌ها و برنامه‌های تفریحی‌ای که به حیوانات آزار می‌رسانند، پشتیبانی نمی‌کنم.
• «وگانیسم» یعنی باور دارم هر حیوانی برای خودش وجود دارد و حق هیچ حیوانی، اسارت و استثمارشدن نیست.
• «وگانیسم» یعنی با استثمار، برده‌داری، خشونت و بی‌عدالتی مخالفم و با تمام اشکال آن در هر جایی و در هر زمانی مبارزه می‌کنم.
• «وگانیسم» یعنی خود را جزء کوچکی از هستی می‌دانم که قرار است با بقیه هماهنگ شود و قرار نیست با سلطه‌جویی و زیاده‌خواهی، حقوق دیگران را ضایع کند.
• «وگانیسم» یعنی می‌دانم که کامل نیستم و هرگز کامل نخواهم بود. می‌دانم که بی‌آزار نیستم و هرگز کاملاً بی‌آزار نخواهم بود، ولی تلاش می‌کنم تا جایی که در اختیار و توان من است، آزار کمتری برسانم.
• «وگانیسم» یعنی زیباتر زندگی می‌کنم و اجازه می‌دهم دیگران هم زیباتر زندگی کنند.

آیا وگانیسم سخت نیست؟

آیا شما هم جزو کسانی هستید که می‌گویند «من یکی هرگز نمی‌توانم وگان بشوم»؟ جالب است بدانید که اکثریت قریب‌به‌اتفاق افراد وگان هم زمانی همین را گفته‌اند. از زمان کودکی، مصرف محصولات حیوانی جزئی از عادات روزمرهٔ ما بوده و ذهن ما آن را با اشکال مختلفِ لذت و نیاز گره زده‌ است. برای هر کدام از ما، عبور از برخی از این عادات، چالش‌آفرین‌ است، ولی هیچ‌کدام از این چالش‌ها آن‌قدر بزرگ نیستند که نتوانیم بر آن‌ها پیروز شویم.

در واقع در اینجا قضیه، «توانستن» نیست. ممکن است اکثریت قریب‌به‌اتفاق ما هرگز نتوانیم قهرمان اول شنای دنیا یا برندهٔ جایزهٔ نوبل فیزیک بشویم. این یک واقعیت است. خواستن همیشه توانستن نیست، ولی با توجه به امکانات موجود در زمان فعلی و مخصوصاً در کشورهای پیشرفته «همهٔ» ما بدون استثنا می‌توانیم عادات غذایی و مصرف خودمان را تغییر بدهیم و مواد و وسایل حیوانی را با مواد و وسایل غیرحیوانی جایگزین کنیم. اگر فکر می‌کنیم قادر به انجام این کار نیستیم، برای آن است که هنوز دلایل کافی برای این تغییر را نداریم. وقتی بدانیم و با جان و دل حس کنیم دقیقاً به چه دلیلی می‌خواهیم تغییر کنیم، بی‌هیچ شک و تردید بر این عادات فائق خواهیم آمد. اصولاً استفاده از کلمهٔ «سخت» برای توصیف وگانیسم درست نیست. صد البته که هر تغییری در ابتدا نیاز به همت و اراده و کمی نظم دارد، ولی بعد از مدتی ملکهٔ ذهن (و در مورد غذا، ملکهٔ ذائقه) می‌شود. از سوی دیگر، تا همین ۱۵ یا ۲۰ سال پیش، عدم مصرف محصولات حیوانی، ارادهٔ بسیار قوی‌تری را طلب می‌کرد و نیاز به برنامه‌ریزی خیلی بیشتری داشت، چون وگانیسم در بیشتر جاها ناشناخته بود، غذاهای کاملاً گیاهی در رستوران‌ها و کانتین‌ها و قطارها و غیره به‌ندرت سرو می‌شدند و در زمینهٔ پوشاک و کیف و کفش و سایر وسایل، گزینه‌های غیرحیوانی کمتری در دسترس بودند. امروزه وگانیسم در جامعه کاملاً پذیرفته شده است و در همهٔ زمینه‌ها گزینه‌های وگان در همه‌جا به‌فراوانی موجود و در دسترس‌اند: شیرها، ماست‌ها و پنیرهای وگان، برگرها، کباب‌ها، سوسیس‌ها و کالباس‌های گیاهی، کیف‌ها، کفش‌ها، کمربندها، پوشاک گرم و مبلمانی که از پوست و موی حیوانات درست نمی‌شوند، گزینه‌های وگان در کانتین‌ها و رستوران‌ها، وجود مشاوران و علم کافی در مورد تغذیهٔ وگان…
نه، وگان‌بودن به‌هیچ‌عنوان سخت نیست. «سخت» آن چیزی است که یک حیوان اسیر در دست انسان از لحظهٔ تولد تا لحظه‌ای که در کشتارگاه جان می‌دهد، دم‌به‌دم تجربه می‌کند.

چگونه به این راه قدم بگذاریم؟

بعضی از افراد یک‌شبه وگان می‌شوند و برخی دیگر، قدم‌به‌قدم وارد این راه می‌شوند، مثلاً در قدم اول، گوشت را حذف می‌کنند (یا حتی اول گوشت قرمز و سپس گوشت سفید) و در مراحل بعدی گام‌به‌گام لبنیات، تخم‌مرغ، عسل، چرم، پشم و غیره را حذف می‌کنند. اینکه کدام راه برای هر فرد مناسب‌تر است، بستگی به شخصیت فرد دارد. برای برخی از مردم، سنگ بزرگ علامت نزدن است و برای برخی دیگر، سنگ‌های کوچک آن‌قدر جذاب نیستند که ارزش زدن را داشته باشند.

اگر جزو دستهٔ اولیم، تغییر قدم‌به‌قدم روش مناسب‌تری است. در این صورت، باید به این نکته توجه کنیم که در هر قدم، محصول حیوانی حذف‌شده را با محصولات گیاهی جایگزین کنیم و نه با نوع دیگری از محصولات حیوانی مثلاً اگر در قدم اول گوشت قرمز را حذف می‌کنیم، آن را واقعاً با حبوبات، سبزیجات و فرآورده‌های گیاهی جایگزین کنیم و نه با گوشت بوقلمون، مرغ و ماهیِ بیشتر.

نکتهٔ مهم دیگر در این ارتقای اخلاقی آن است که به وگانیسم به‌عنوان یک «لذت» نگاه کنیم و نه یک «ریاضت». ما چیزی از حقوق خودمان را از دست نمی‌دهیم، بلکه داریم حقوق طبیعی موجودات دیگر را که به‌ناحق از آن‌ها گرفته‌ایم، به آن‌ها پس می‌دهیم و در صورتی که قسمت تغذیه را به‌صورت مناسب جایگزین کنیم، به تندرستی خودمان کمک می‌کنیم، روند پیری را کند می‌کنیم و احتمال مبتلاشدنمان به بیماری‌ها را کاهش می‌دهیم.

از سوی دیگر، غذاهای گیاهی آن‌چنان متنوع و خوشمزه‌اند که حتی لازم نیست از طعم‌های خوب و تنوع چشم‌پوشی کنیم. تاکنون مجموعاً ده‌ها و صدها هزار دستور غذای وگان در سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی مجازی ارائه شده‌اند. در واقع، برای هر غذایی که فکرش را بکنیم چندین دستور غذای وگان پیدا می‌کنیم. تعذیهٔ وگان نه‌تنها ما را محدود نمی‌کند، بلکه به‌احتمال زیاد باعث می‌شود غذاها و مزه‌های جدید بی‌شماری را امتحان کنیم.

همچنین، می‌توانیم وگانیسم را ابتدا برای دوره‌ای محدود مثلاً یک ماه امتحان کنیم. البته در این صورت باید توجه داشته باشیم که این مدت کوتاه، لزوماً مشتی از خروار نیست و هر چقدر بیشتر در این راه بمانیم، راه بر ما هموارتر خواهد شد و کفهٔ لذت‌ها سنگین‌تر از کفهٔ چالش‌ها خواهد بود. با این‌حال، این دوره‌های یک یا چند ماهه این امکان را به ما می‌دهند که متوجه بشویم همه‌چیز برای این تغییر جهت اخلاقی در سطح فردی و جامعه مهیاست. در آستانهٔ سال نو و ماه ژانویه قرار داریم و ماه ژانویه با ویگنیوئری (Veganuary) گره خورده است، چالشی که از سال ۲۰۱۴ آغاز شده و مردم دنیا را تشویق می‌کند با آغاز سال جدید، تغذیهٔ وگان را برای یک ماه آزمایش کنند و از افراد و نهادهایی که برای ترویج گیاه‌خواری فعال‌اند، مشاوره و راهنمایی بگیرند. در ژانویهٔ ۲۰۲۳، بیش از هفتصد هزار نفر در سراسر دنیا، در چالش ویگنیوئری شرکت کردند* و این رقم هر سال رو به افزایش است. هر روز برای شروع یک زندگی مهربان‌تر روز خوبی است و صد دلیل محکم برای این تغییر خوب وجود دارد. همین امروز، بهترین روز از میان روزهای باقیماندهٔ عمر ما برای خارج‌شدن از چرخهٔ استثمار و خشونت و آزار است، ولی اگر به‌جای ۱۰۰ دلیل خوب، به ۱۰۱ دلیل خوب نیاز داریم، چه دلیلی بهتر از شروع سال جدید با شیوهٔ زندگی مهربان‌تر و عادلانه‌تر؟

*وب‌سایت ویگنیوئری
https://veganuary.com/veganuary-2023-breaks-all-records

نوشته ویگنیوئری بهانه‌ای برای شروع مهربان‌تر و عادلانه‌تر سال جدید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

گیاه‌خواری، سالم یا ناسالم؟

در دنیای امروز دامداری شکل بسیار ظالمانه‌تر و ویرانگرتری به خود گرفته است. میزان شکنجه و آزاری که در دامداری صنعتی روی حیوانات پرورشی اعمال می‌شود و همچنین، آسیبی که دامداری به محیط زیست می‌زند، تاکنون بی‌سابقه بوده است. علاوه بر این، سیرکردن جمعیت روزافزون بشر با محصولات حیوانی به معضلی تبدیل شده است که به‌نوبهٔ خود علامت سؤالی بزرگ و برجسته را در چشم‌انداز آیندهٔ بشر ترسیم می‌کند. کاملاً آشکار است که رژیم همه‌چیزخواری، رژیم غذایی پایداری برای جمعیت ۸ میلیاردی و روزافزون بشر نیست. از طرف دیگر، نرخ بالای بیماری‌های قلبی-عروقی و بیماری‌هایی مانند چربی و فشارخون بالا، دیابت و انواع سرطان‌ها به‌واسطهٔ نوع تغذیه و شیوهٔ زندگی، به معضلی عمده در جوامع کنونی تبدیل شده است. حالا دیگر فقط فعالان حقوق حیوانات نیستند که مردم را به گیاه‌خواری دعوت می‌کنند بلکه فعالان محیط زیست و پژوهشگران و پزشکان مسئول نیز به این گروه پیوسته‌اند. تعجبی ندارد که در چنین شرایطی ندای دعوت به گیاه‌خواری از هر سویی به گوش می‌رسد و مخصوصاً در جوامع پیشرفته هر روز بر تعداد گیاه‌خواران افزوده می‌شود. در این میان گروهی از مردم در میان دوراهی ایستاده‌اند و از خود می‌پرسند آیا بدون مصرف محصولات حیوانی می‌توان سالم بود؟ در این مطلب به پاسخ این پرسش می‌پردازیم، اما اجازه دهید پیش از آن، نگاهی به انواع گیاه‌خواری بیندازیم:

انواع گیاه‌خواری

گیاه‌خواری انواع مختلف دارد. دسته‌های کلی عبارت‌اند از:

• گیاه‌خواری لاکتو-اُوو (Lacto-Ovo-Vegetarianism): گیاه‌خواران لاکتو-اوو از خوردن هر نوع گوشت (گوشت قرمز، پرندگان، ماهی و جانوران دریایی) خودداری می‌کنند، ولی محصولات حیوانی دیگر مانند لبنیات، تخم‌مرغ یا عسل را مصرف می‌کنند.
• گیاه‌خواری لاکتو (Lacto-Vegetarianism): گیاه‌خواران لاکتو در کنار چشم‌پوشی از انواع گوشت، از خوردن تخم‌مرغ نیز خودداری می‌کنند ولی لبنیات و عسل را مصرف می‌کنند.
• گیاه‌خواری اُوو (Ovo-Vegetarianism): گیاه‌خواران اوو در کنار چشم‌پوشی از انواع گوشت، از خوردن لبنیات هم خودداری می‌کنند ولی تخم‌مرغ  و عسل را مصرف می‌کنند.
• پاک‌گیاه‌خواری یا وگنیسم (Veganism): پاک‌گیاه‌خوار یا گیاه‌خوار کامل یا وگن به کسی گفته می‌شود که از مصرف همهٔ محصولات حیوانی یعنی هر نوع گوشت، لبنیات، تخم‌مرغ و عسل خودداری می‌کند. البته تعریف وگن به حوزهٔ غذا محدود نمی‌شود؛ افراد وگن از پوشیدن یا استفاده از هر نوع محصول حیوانی دیگر نیز خودداری می‌کنند. 
• خام‌گیاه‌خواری (Raw-Veganism): خام‌گیاه‌خواری ترکیبی از وگنیسم و خام‌خواری است. افرادی که از این شیوهٔ غذایی پیروی می‌کنند، از مصرف تمام غذاهای حیوانی و همهٔ غذاهای پخته‌شده با دمای بالاتر از ۴۸ درجه سانتی‌گراد خودداری می‌کنند. 
• میوه‌خواری (Fruitarianism): میوه‌خواران نه‌تنها غذاهای حیوانی را از برنامهٔ غذایی خود حذف می‌کنند، بلکه قسمت‌هایی از گیاهان را هم که برداشت آن‌ها موجب آسیب‌رساندن به گیاه یا پایان‌دادن به زندگی گیاه می‌شود، نمی‌خورند. به‌عبارت ساده‌تر، این افراد، تنها محصول گیاهان یعنی آجیل، دانه‌ها، میوه‌ها، مغزها و حبوبات را مصرف می‌کنند و از مصرف بخش‌های دیگر گیاه مانند غده، ریشه، ساقه، برگ، گل و همچنین جوانه‌ها خودداری می‌کنند. برخی از افراد میوه‌خوار با این تفسیر که هنگام برداشت غلات این گیاهان مرده‌اند، غلات را هم به برنامهٔ غذایی خود اضافه می‌کنند. میوه‌خواران هم غذاهای خام می‌خورند و هم غذاهای پخته.

شبه‌‌گیاه‌خواری یا پاره‌گیاه‌خواری

شبه‌گیاه‌خواران هم دسته‌های مختلف دارند، مثلاً فلکسیترین‌ها (flexitarians) مصرف گوشت و گاه سایر محصولات حیوانی خود را به روزهای خاص هفته یا مناسبت‌های خاص محدود می‌کنند یا گیاه‌ماهی‌خواران (pesco vegetarians) از انواع گوشت به‌جز گوشت ماهی و حیوانات دریایی چشم‌پوشی می‌کنند. گیاه‌ماهی‌خواران ممکن است لبنیات و تخم‌مرغ مصرف بکنند یا نکنند.

آیا گیاه‌خواری سالم است؟

گیاه‌خواری در تمامی اعصار برای بشر میسر نبوده است. در برخی از دوره‌های زندگی بشر بر کرهٔ خاکی تنوع مواد غذایی گیاهی و دسترسی به آن‌ها آن‌چنان محدود بوده است که به‌سختی می‌توان تصور کرد بشر می‌توانست تنها با گیاه‌خواری بقای خود را تضمین کند، ولی در زمان ما، پارامترهای زیادی فرق کرده است:

– گوناگونی و فراوانی بی‌سابقهٔ مواد غذایی گیاهی: 

فناوری و روش‌های پیشرفتهٔ کشاورزی، انبارداری و حمل‌و‌نقل مواد غذایی و همچنین، روند جهانی‌شدن، فراوانی و تنوعی در محصولات غذایی گیاهی در کشورهای توسعه‌یافته و درحال‌توسعه به وجود آورده است که در طول تاریخ بشر بی‌سابقه بوده است. در هر لحظه از هر فصل سال، فاصلهٔ هر کدام از ما تا انواع و اقسام غلات، حبوبات، سبزیجات، میوه‌‌ها، روغن‌های گیاهی و آجیل محلی یا وارداتی به‌اندازهٔ فاصلهٔ ما تا سوپرمارکت یا میوه‌فروشی سر خیابان است. 

۲- علم روزافزون دربارهٔ گیاه‌خواری: 

با افزایش تقاضا برای گیاه‌خواری، مرتب بر تعداد پژوهش‌ها، مقالات، کتاب‌ها و اطلاعات آماری در این زمینه افزوده می‌شود. محققان مدام در حال تحقیق و بررسی برای یافتن و معرفی بهترین دستورالعمل‌ها و بایدها و نبایدهای گیاه‌خواری در دوره‌های مختلف زندگی از بارداری گرفته تا سنین کهولت‌اند. طبیعی است با افزایش اطلاعات در این زمینه، داشتن تغذیهٔ گیاهی سالم برای عموم آسان‌تر می‌شود و همچنین، مردم با اطمینان و یقین بیشتر می‌توانند به تغذیهٔ گیاهی رو آورند.

۳- وجود جایگزین‌های گیاهی برای محصولات حیوانی و همچنین مکمّل‌ها: 

امروزه در کشورهای پیشرفته و حتی در کشورهای درحال‌توسعه، جایگزین‌های زیادی برای محصولات لبنی و گوشتی تولید می‌شوند: شیرها، پنیرها، بستنی‌ها، خامه‌ها و ماست‌های تولیدشده از بادام، جو، فندق، گندم، برنج، نارگیل و غیره… سوسیس‌ها، کالباس‌ها و جایگزین‌های گوشت تولیدشده از سویا، لوبیا، نخودفرنگی، جک‌فروت و غیره… و مهم‌تر از همهٔ این‌ها انواع و اقسام مکمّل‌های پروتئین، ویتامین‌ها و مواد معدنی که گیاه‌خواری را برای هر صنفی (مانند ورزشکاران و بدن‌سازان آماتور و حرفه‌ای)، هر گروه سنی و با هر میزان سلامتی ممکن و میسر می‌کند. برای نمونه، تا همین بیست سال پیش به نظر می‌رسید تنها راه مطمئن برای فراهم‌کردن چربی‌های امگا ۳ با زنجیرهٔ بلند، مصرف گوشت ماهی باشد، در حالی‌که امروزه تولیدکنندگان بسیاری دقیقاً همان امگا ۳ با زنجیرهٔ بلند را از کِشت میکروجلبک‌ها به دست می‌آورند و به‌صورت روغن فله‌ای یا کپسول روغن در اختیار مصرف‌کنندگان قرار می‌دهند. این روغن نه‌تنها ماهیتاً با روغن ماهی کاملاً یکسان است، بلکه آلودگی‌های دریاها و خطرات مربوط به آن را هم ندارد. به این ترتیب، یک گیاه‌خوار امروزه می‌تواند با مصرف این روغن‌ها از تمام مزایای خوردن روغن ماهی بهره‌مند شود بدون اینکه لب به ماهی بزند.

با توجه به تغییرات ایجادشده و شرایط کنونی، اجازه دهید به پرسش اصلی برگردیم: 

آیا تغذیهٔ گیاهی سالم است؟ مسلماً هر نوع تغذیهٔ گیاهی‌ای سالم نیست. برای نمونه می‌توانیم هر روز سیب‌زمینی سرخ‌کرده و نوشابه بخوریم و البته که این‌ها حیوانی نیستند، ولی صدالبته که سالم هم نیستند. سؤال دقیق‌تر آن است که آیا تغذیهٔ گیاهی می‌تواند یا پتانسیل آن را دارد که سالم باشد؟ تا همین ۳۰ یا ۴۰ سال پیش پاسخ اکثریت قریب‌به‌اتفاق کارشناسان تغذیه در این مورد منفی می‌بود، اما امروز کمتر کارشناس تغذیه‌ای ادعا می‌کند که تغذیهٔ گیاهی «نمی‌تواند» سالم باشد. 

خوشبختانه در مورد تغذیهٔ لاکتو-وجترین، نمونه‌ها و شواهد زندهٔ کافی وجود دارند: برای نمونه، صدها میلیون نفر در کشور هند زندگی می‌کنند که نسل‌درنسل تخم‌مرغ و هیچ نوع گوشتی مصرف نکرده‌اند و با وجود اینکه اکثریت آن‌ها از مکمّل‌ها و امکانات مدرن تغذیه‌ای برخوردار نبوده‌اند و عموماً هنوز هم نیستند و حتی گروه بزرگی از آن‌ها تغذیهٔ گیاهی کافی و چندان متنوعی هم نداشته و ندارند، از نظر وضعیت سلامتی در وضعیتی هم‌سطح با افراد همه‌چیزخوار قرار دارند. 

متأسفانه در مورد تغذیهٔ وگن (که در آن از لبنیات هم چشم‌پوشی می‌شود)، جامعهٔ بزرگی که صدها و هزاران سال این نوع تغذیه را دنبال کرده باشد وجود ندارد و کارشناسان تغذیه باید به شواهد خود از جوامع کوچک آماری کنونی تکیه و بسنده کنند. به‌همین دلیل، برخی از کارشناسان و سازمان‌های کارشناسی، موضع‌گیری محافظه‌کارانه‌تری نسبت به تغذیهٔ وگن، مخصوصاً در دوره‌های حساس مانند بارداری، شیردهی و خردسالی دارند. با این وجود، مرتب بر تعداد مراجع تغذیه که نه‌تنها تغذیهٔ وگن را برای تمام دوره‌های زندگی کافی و مناسب می‌دانند بلکه آن را در پیشگیری و حتی درمان بیماری‌های فراگیر عصر کنونی مفید می‌شمارند، افزوده می‌شود. در حال حاضر، پزشکان، پژوهشگران و کارشناسان تغذیهٔ سرشناس بسیاری در دنیا بر فواید داشتن یک برنامهٔ غذایی کاملاً گیاهی سالم و متنوع تأکید می‌کنند. در اینجا به برخی از نظرات منابع معتبر، مرجع و پیشرو در زمینهٔ تغذیه می‌پردازیم:

موضع‌گیری سازمان پژوهش‌های تغذیهٔ آمریکا^۱ و سازمان کارشناسان تغذیهٔ کانادا^۲ دربارهٔ گیاه‌خواری

در سال ۲۰۰۳، سازمان پژوهش‌های تغذیهٔ آمریکا که متشکل از ۷۲٬۰۰۰ عضو شامل کارشناسانِ تغذیه، پژوهشگران، کارشناسان داروسازی، پزشکان، پرستاران، دانشجویان و دست‌اندرکاران مدیریت غذا در آمریکا است و سازمان کارشناسان تغذیهٔ کانادا با انتشار مقالهٔ مشترکی دیدگاه خود را در مورد تغذیهٔ گیاهی و ازجمله تغذیهٔ وگن اعلام کردند^۳. در چکیدهٔ این مقاله چنین آمده است:

«دیدگاه سازمان پژوهش‌های تغذیهٔ آمریکا و سازمان کارشناسان تغذیهٔ کانادا این است که برنامه‌های غذایی گیاهی‌ای که خوب تنظیم شده باشند، سالم‌اند، از نظر تغذیه‌ای کافی‌اند و نقش مثبتی در پیشگیری از برخی بیماری‌ها بازی می‌کنند… برنامه‌های غذایی وگن و سایر برنامه‌های غذایی گیاهی برای تمام دوره‌های زندگی ازجمله بارداری، شیردهی، نوزادی، کودکی و نوجوانی مناسب‌اند.»

در سال ۲۰۰۹، سازمان پژوهش‌های تغذیهٔ آمریکا در مقاله‌ای دیگر حتی بیش از پیش بر دیدگاه خود در مورد تغذیهٔ گیاهی و وگن تأکید کرد. در قسمت چکیدهٔ این مقاله که در ژوئیهٔ ۲۰۰۹ در مجلهٔ رسمی این سازمان منتشر شد^۴، چنین آمده است:

«سازمان پژوهش‌های تغذیهٔ آمریکا بر این باور است که برنامه‌های غذایی گیاهی و از جمله برنامهٔ غذایی وگن سالم‌، و از نظر برآورده‌کردن نیازهای تغذیه‌‌ای بدن کافی‌ است و می‌تواند نقش مؤثری در پیشگیری و درمان برخی بیماری‌ها داشته باشد. برنامه‌های غذایی گیاهی‌ای که خوب تنظیم شده‌‌ باشند، برای تمام افراد در هر گروه سنی شامل بارداری، شیردهی، نوزادی، کودکی، نوجوانی و همچنین برای ورزشکاران مناسب‌اند. تغذیهٔ گیاهی، تغذیه‌ای است که شامل گوشت، ازجمله گوشت پرندگان یا جانوران دریایی یا غذاهایی که در تهیهٔ آن‌ها از این گروه‌ها استفاده شده است، نباشد. این مقاله، داده‌های موجود در زمینهٔ برآورده‌کردن مواد غذایی اساسی شامل پروتئین‌ها، اسیدهای چرب چندتایی، آهن، روی، ید، کلسیم، ویتامین د و ویتامین ب-۱۲ در برنامهٔ غذایی گیاهی را بررسی می‌کند. برنامهٔ غذایی گیاهی می‌تواند مقادیر مورد نیاز توصیه‌شده برای این مواد را برآورده کند. در برخی موارد، استفاده از مکمّل‌ها و غذاهای غنی‌شده می‌تواند در برآورده‌کردن این مواد در حد مفید کمک کند. نتایج پژوهش‌ها نشان داده‌اند که برنامه‌های غذایی گیاهی می‌توانند در دورهٔ بارداری کافی باشند و موجب سلامتی بیشتر مادران و نوزادان شوند. نتایج پژوهش‌ها نشان داده‌اند که تغذیهٔ گیاهی می‌تواند موجب کاهش مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های ایسکمیک قلب^۵ شود. همچنین، گیاه‌خواران در مقایسه با غیرگیاه‌‌خواران کلسترول بدِ کمتری دارند و کمتر به فشارخون بالا و دیابت نوع ۲ مبتلا می‌شوند. علاوه بر آن، گیاه‌خواران، شاخص تودهٔ بدنی^۶ کمتری دارند و آمار ابتلا به سرطان در آن‌ها کمتر است. ویژگی‌های تغذیهٔ گیاهی که موجب کم‌کردن خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن می‌شود، عبارت‌اند از: مصرف کمتر چربی‌های اشباع‌شده و کلسترول و مصرف بیشتر میوه‌ها، سبزیجات، غلات سبوس‌دار، مغزها، محصولات سویا، فیبر و فیتوکیمیکال‌ها.»

موضع‌‌گیری سایر سازمان‌های پژوهشی دنیا که در کشورهای خودشان حکم مرجع را دارند

سازمان‌های مرجع در برخی کشورها کاملاً با سازمان پژوهش‌های تغذیهٔ آمریکا و کانادا همسو هستند و تغذیهٔ گیاهی را بدون استثنا برای همهٔ گروه‌های جامعه کافی و مناسب می‌دانند و در سال‌های اخیر دستورالعمل‌های تغذیه‌ای خود را بر اساس این دیدگاه تنظیم کرده‌اند. برای نمونه، در دستورالعمل‌های تغذیه‌ای کشور نیوزیلند^۷، به‌جای توصیهٔ زنان باردار به اجتناب از تغذیهٔ وگن در این دوره، نکات لازم برای داشتن تغذیهٔ وگن سالم در دورهٔ بارداری و شیردهی توضیح داده شده است. همچنین، به‌منظور مقابله با معضلات اقلیمی ناشی از گرمایش زمین در مدارس، این کشور به دانش‌آموزان آموزش می‌دهند تا گوشت و لبنیات را با مواد گیاهی جایگزین کنند. 

در دستورالعمل‌های تغذیه‌ای کشور استرالیا^۸ هم آمده است که تغذیهٔ وگن گزینه‌ای پایدار برای تمام استرالیایی‌هاست و در برنامهٔ غذایی ارائه‌شده، محصولات گیاهی به‌عنوان جایگزین و هم‌ردیف با محصولات حیوانی معرفی شده‌اند. در این دستورالعمل آمده است:

«جایگزین‌های گیاهی (مانند آجیل، دانه‌ها، حبوبات، لوبیاها و توفو) می‌توانند تنوع غذایی همهٔ استرالیایی‌ها را افزایش دهند و منابع ارزشمند و مقرون‌به‌صرفه‌ای برای پروتئین و سایر مواد مغذی موجود در انواع گوشت باشند.»

همچنین، بر اساس موضع‌گیری اعلام‌شده در ایتالیا، تغذیه‌های گیاهی، ازجمله تغذیهٔ وگن، با رعایت برخی نکات برای همهٔ دوره‌های زندگی مناسب و مفید تشخیص داده شده است.^۹

در مقابل، در برخی از کشورها، موضع‌گیری در برابر گیاه‌خواری (و مخصوصاً تغذیهٔ وگن) در برخی گروه‌ها مانند زنان باردار، نوزادان و خردسالان محافظه‌کارانه‌تر است، مثلاً کمیتهٔ تغذیه و شیردهی انجمن کودکان اسپانیا در موضع‌گیری خود دربارهٔ تغذیهٔ گیاهی در دورهٔ نوزادی و کودکی چنین گفته است:^۱۰

«یک برنامهٔ غذایی وجترین یا وگن باید مانند هر برنامهٔ غذایی دیگر، به‌دقت برنامه‌ریزی شود. با توجه به شواهد موجود، اگرچه داشتن تغذیهٔ گیاهی در هیچ سنی لزوماً به‌معنای ناامن‌بودن آن نیست، قابل‌توصیه است که برای نوزادان و خردسالان از برنامهٔ غذایی همه‌چیزخواری یا لااقل، تغذیهٔ وجترین لاکتو-اوو (تغذیهٔ گیاهی که لبنیات و تخم‌مرغ را شامل می‌شود) استفاده شود.»

همچنین، کمیتهٔ تغذیهٔ انجمن پزشکی کودکان و نوجوانان اتریش، در سال ۲۰۱۹ گفت که تغذیهٔ وگن را برای دورهٔ بارداری، شیردهی و خردسالی توصیه نمی‌کند و از کسانی که با این وجود می‌خواهند در این دوره‌ها تغذیهٔ وگن داشته باشند یا کودکان خود را با این تغذیه بزرگ کنند، می‌خواهد که این کار را زیر نظر پزشک و متخصص تغذیه انجام دهند.^۱۱

موضع‌‌گیری انجمن تغذیهٔ آلمان در سال ۲۰۲۰ هم مشابه همین دیدگاه بود. این انجمن، اعلام کرد به‌دلیل کمبود منابع اطلاعاتی و شواهد، «هنوز» تغذیهٔ وگن را برای زنان باردار، مادران شیرده، کودکان و نوجوانان توصیه نمی‌کند و گفت زنان باردار و شیرده، کودکان و نوجوانان و همچنین، والدینی که می‌خواهند کودکانشان را با تغذیهٔ وگن بزرگ کنند، نیاز به آگاهی تغذیه‌ای دارند و باید با متخصصان تغذیه مشورت کنند.^۱۲

با توجه به برخی اظهارات ناموافق شاید به نظر برسد که هنوز در امن و کافی‌بودن تغذیهٔ وگن برای برخی گروه‌ها تردید هست و هنوز توافق صددرصدی در این زمینه حاصل نشده است. نکتهٔ جالب‌توجه این است که اگر آمار در برخی از همین کشورها که گیاه‌خواری را برای دوره‌های خاص توصیه نمی‌کنند مشاهده کنیم، می‌بینیم که هیچ تفاوت قابل‌توجهی در میزان سلامت کودکان همه‌چیزخوار و وگن در این کشورها مشاهده نشده است و حتی کودکان وگنی که والدینشان با علم به نکات گیاه‌خواری آن‌ها را تغذیه می‌کنند، از بعضی جهات از میانگین کودکان همه‌چیزخوار سالم‌ترند. همچنین، اگر متن مقالات موضع‌گیری موافق و ناموافق را به‌صورت کامل مطالعه کنیم، می‌بینیم عصارهٔ صحبت هر دو گروه تقریباً یکی است و در هر دو دسته بر این نکته تأکید شده است که برای داشتن تغذیهٔ گیاهی سالم باید به نکاتی توجه کرد، اما تفاوت در کجاست؟ 

• در موضع‌گیری‌های موافق، ضمن تأکید بر فواید یک برنامهٔ غذایی گیاهی در همهٔ دوره‌ها تأکید شده است که برای داشتن یک برنامهٔ غذایی گیاهی سالم باید به نکاتی توجه کرد و فقط در صورت رعایت این نکات و داشتن یک رژیم غذاییِ «خوش‌برنامه» است که می‌توان از فواید گیاه‌خواری بهره‌مند شد. 
• در موضع‌گیری‌های ناموافق هم به این مسئله اشاره شده است که برای داشتن تغذیهٔ گیاهی سالم باید برخی نکات را رعایت کرد (مثل مصرف مکمّل ویتامین ب-۱۲) و چون این احتمال هست که برخی افراد این نکات را رعایت نکنند و سلامتی خود یا کودکان خود را به خطر بیندازند، پس به‌طور کلی این نوع تغذیه برای دوره‌های حساس مانند دورهٔ بارداری و خردسالی توصیه نمی‌شود. به بیان ساده‌تر:

آن‌ها نمی‌گویند تغذیهٔ وگن در این دوره‌ها «نمی‌تواند» سالم باشد، بلکه می‌گویند این نوع تغذیه به‌علت اینکه افراد باید نکات بیشتری را بدانند و رعایت کنند، پیچیده‌تر است و «سری را که درد نمی‌کند، دستمال نمی‌بندند» و همان بهتر که افراد به‌همان سبک و سیاق سابق در این دوره‌ها همه‌چیزخواری کنند (با اینکه اولاً این سر واقعاً درد می‌کند و ثانیاً شواهد زیادی وجود دارند که نشان می‌دهند تغذیهٔ کاملاً گیاهی حتی در دوره‌هایی مثل بارداری می‌تواند بسیار مفید باشد). 

نتایج پروژهٔ «پژوهش چین» در بارهٔ گیاه‌خواری

پروفسور دکتر Colin Campbell چهل سال در مورد تغذیه تحقیق کرده است، در ۳۰۰ پروژهٔ تحقیقاتی در مورد تغذیه شرکت کرده است و از شناخته‌شده‌ترین کارشناسان و پژوهشگران تغذیه در سراسر دنیاست. بزرگ‌ترین پروژهٔ تحقیقاتی وی، پروژهٔ «پژوهش چین» (China Study) بود که یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های تحقیقاتی در سراسر دنیا در زمینهٔ تغذیه بوده است و هزینه‌های آن به‌صورت مشترک از سوی دولت‌های آمریکا و چین پرداخت شده است. او نتایج این تحقیقات طولانی را در کتابی به‌نام «پژوهش چین»^۱۳ منتشر کرده است. دکتر کمپبل می‌گوید:

«درواقع این تحقیقات نشان می‌دهند که به‌سادگی و با تغذیهٔ گیاهی می‌توان از بروز بیشتر انواع بیماری‌ها، شاید ۸۰ تا ۹۰ درصد سرطان‌ها، بیماری‌های قلبی-عروقی و سایر بیماری‌های ناشی از فساد سلولی جلوگیری کرد یا آن‌ها را تا سنین پیری به تعویق انداخت.»

نقل‌قول‌هایی از قسمت‌های مختلف کتاب «پژوهش چین»:

«افرادی که بیشترین میزان مصرف محصولات حیوانی را دارند، بیشتر از همه به بیماری‌های مزمن مبتلا می‌شوند. حتی با اضافه‌کردن مقدار نسبتاً کمی غذاهای حیوانی به برنامهٔ غذایی می‌توانستیم پیامدهای بد را مشاهده کنیم. افرادی که بیشترین میزان مصرف غذاهای گیاهی را داشتند، سالم‌ترین بودند و به‌ندرت اثری از بیماری‌های مزمن در آن‌ها دیده می‌شد.»

«کدام پروتئین بدترین و ماندگارترین اثر در ایجاد سرطان را داشت؟ کاسئین، که ۸۷ درصد پروتئین شیر گاو را تشکیل می‌دهد، تأثیر بسزایی در پیشرفت سرطان در تمام مراحل داشت. کدام پروتئین حتی در مقادیر بالا باعث ایجاد یا پیشرفت سرطان نمی‌شد؟ پروتئین‌های بی‌خطر، پروتئین‌های گیاهی مانند پروتئین گندم و سویا بودند.»

«غذاهای حیوانی باعث افزایش میزان پیشرفت تومورها می‌شدند در حالی که غذاهای گیاهی باعث کاهش میزان پیشرفت تومورها می‌شدند.»

«در تحقیقات مشاهده شد که رابطهٔ تنگاتنگی میان تغذیهٔ پُرپروتئین و پُرچربی حیوانی و اشباع‌شده، با هورمون‌های جنسی و یائسگی زودرس وجود دارد که هر دو عامل خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می‌دهند.»

«در پژوهش چین، رابطهٔ انکارناپذیری میان میزان مصرف پروتئین حیوانی و نرخ ابتلا به سرطان در خانواده‌ها وجود داشت.»

«کسانی که بیشترین مصرف پروتئین حیوانی را دارند، بیشتر از همه به بیماری‌های قلبی، سرطان و دیابت مبتلا می‌شوند.»

«این تحقیقات نشان می‌دهد که بیماری‌های قلبی، دیابت و مرض چاقی با استفاده از تغذیه‌ای سالم قابل‌بهبودند و حتی ممکن است به‌طور کامل درمان شوند. تحقیقات دیگر نشان می‌دهند که تغذیه نقش بسزایی در پیشگیری از ابتلا به انواع مختلف سرطان، بیماری‌های خودایمنی (بیماری‌هایی که در آن‌ها سیستم ایمنی بدن به خود بدن حمله می‌کند)، آسیب به استخوان‌ها و کلیه‌ها، ازدست‌دادن بینایی و بیماری‌های مغزی در سنین پیری (زوال عقل و آلزایمر) بازی می‌کند.»

«نتایج تحقیقات علمی که محققان در سراسر دنیا ارائه کرده‌اند، نشان می‌دهد همان موادی که برای پیشگیری از سرطان مفیدند، در پیشگیری از بیماری‌های قلبی نیز مؤثرند و در پیشگیری از بیماری‌های چاقی، دیابت، آب مروارید، تباهی لکهٔ زرد (شایع‌ترین علت کوری در افراد مسن)، آلزایمر، زوال عقل، MS، پوکی استخوان و بیماری‌های دیگر نیز مفیدند. به‌علاوه، این تغذیه برای هر کسی با هر ژنتیکی مفید است. دلیل این بیماری‌ها و بیشتر بیماری‌های دیگر تنها یک چیز است: تغذیه و شیوهٔ زندگی پر از مواد سمّی، فاکتورهای مشوّق بیماری و کمبود فاکتورهای مشوّق سلامتی. به‌عبارت دیگر: تغذیهٔ غربی. در نقطهٔ مقابل این تغذیه، تغذیه‌ای قرار دارد که بر غذاهای گیاهی استوار است.»

«یکی از نتایجی که به آن رسیدم و از این بابت خوشحالم، این است که تغذیهٔ خوب و سلامت ممکن است. ارتباط بیولوژیکی میان تغذیه و سلامتی فوق‌العاده پیچیده است، ولی نتیجه خیلی ساده است. نتایج تحقیقات فراگیر چنان ساده‌اند که من می‌توانم آن‌ را در یک جمله‌ خلاصه کنم: غذاهای مغذی گیاهی را بخورید و مصرف غذاهای پردازش‌شده، پرنمک و پرچربی را به حداقل برسانید. چه دانشمندان، پزشکان و سیاستمداران عقیده داشته باشند که صادق‌بودن چیزی را تغییر می‌دهد یا نه، باید عموم مردم بدانند که تغذیه‌ٔ مبتنی بر غذاهای پرارزش گیاهی، بهترین روش تغذیه است.»

نتایج پژوهش‌های پروفسور دکترClaus Leitzmann دربارهٔ تغذیهٔ گیاهی

دکتر کلاوس لیتزمن، پژوهشگر سرشناس آلمانی در زمینهٔ تغذیه، چندین دهه در مورد جنبه‌های مختلف تغذیهٔ گیاهی ازجمله تأثیر این نوع تغذیه بر بیماری‌های مزمن، تأمین انرژی و مواد غذایی در گیاه‌خواران و گیاه‌خواری در دوره‌های مختلف زندگی تحقیق کرده است و نتایج این تحقیقات را در کتاب «تغذیهٔ گیاهی»^۱۴ منتشر کرده است. او در این‌باره به‌صراحت می‌گوید:

«هم تحقیقاتی که در سراسر دنیا در مورد افراد وگن انجام شده است و هم تحقیقاتی که خود ما انجام داده‌ایم، نشان می‌دهند که میانگین وضعیت سلامتی افراد وگن بهتر از سایر افراد است. وزن، فشارخون، میزان چربی و کلسترول خون، عملکرد کلیه‌ها و همچنین وضعیت عمومی جسمی این افراد در سطح نرمال است.»

درمان بیماری‌های قلبی-عروقی با تغذیهٔ وگن

دکتر کالدول بی. اسلستین (Caldwell B. Esselstyn)، پزشک و نویسندهٔ سرشناس آمریکایی و پزشک معالج بیل کلینتون، رئیس‌جمهور سابق آمریکاست که با تجویز تغذیهٔ وگن توانست بیماری قلبی او را مهار کند. او برای درمان بیماران خود از تغذیهٔ وگن استفاده می‌کند و اعتقادی به انواع دیگر گیاه‌خواری ندارد، چون معتقد است بقیهٔ فرم‌های گیاه‌خواری به‌واسطهٔ مصرف تخم‌مرغ و لبنیات همچنان پر از چربی‌اند. بیماران او اجازهٔ مصرف کمترین مقدار محصولات حیوانی را ندارند. او در کتاب «پیشگیری و درمان بیماری‌های قلبی»^۱۵ گزارشی از تحقیقات خود در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ را منتشر کرده است. تحقیقات او مربوط به درمان بیماری‌های قلبی-عروقی بیمارانی بود که کارشان از دارو و جراحی گذشته و منتظر مرگ خود بودند.

نتایج پژوهش‌ها روی گروه بعثتی‌ها (Seventh-day Adventists)

«بعثتی‌» فرقه‌ای از مسیحیت پروتستان است. در دهه‌های اخیر دانشگاه لُما لیندا (Loma Linda) تحقیقات مفصلی در مورد ارتباط جنبه‌های تغذیه‌ای و شیوهٔ زندگی اعضای این فرقه در آمریکا و کانادا بر بیماری‌ها و آمار مرگ‌ومیر انجام داده است و این پژوهش‌ها همچنان ادامه دارند. شاید بزرگ‌ترین حسنی که انتخاب این گروه دارد، آن است که مصرف تنباکو یا الکل یا سوءاستفاده از داروها در این فرقه کلاً ممنوع است و از این نظر، تمام اعضای گروه در وضعیت مشابهی‌اند. همچنین، ازآنجاکه تمام اعضا در کانادا و آمریکا زندگی می‌کنند، شرایط محیطی یکسانی دارند. در پروژهٔ تحقیقاتی دانشگاه لُما لیندا که بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ روی بیش از ۹۶ هزار از اعضای این فرقه در آمریکا و کانادا انجام شد، مشخص شد مرگ‌ومیر در گیاه‌خواران کمتر از همه‌چیزخواران است.^۱۶

بر اساس آمار منتشرشده در این پژوهش، نرخ کلی مرگ‌ومیر در کلیهٔ گروه‌های گیاه‌خواری (وگن، گیاه‌خواران لاکتو-اوو، گیاه‌ماهی‌خواران و شبه‌گیاه‌خواران) به‌طور متوسط ۱۲ درصد کمتر از افراد همه‌چیزخوار است. بر اساس آمار منتشرشده:

• نرخ مرگ‌ومیر در افراد وگن ۱۵ درصد کمتر از همه‌چیزخواران است.
• نرخ مرگ‌ومیر در افراد گیاه‌خوار لاکتو-اوو ۹ درصد کمتر از همه‌چیزخواران است.
• نرخ مرگ‌ومیر در افراد گیاه‌ماهی‌خوار ۱۹ درصد کمتر از همه‌چیزخواران است.
• نرخ مرگ‌ومیر در افراد شبه‌گیاه‌خوار (افرادی که چند روز هفته گیاه‌خوارند) ۸ درصد کمتر از افراد همه‌چیزخوار است.

این پژوهش‌ها نشان دادند، تفاوت نرخ مرگ‌ومیر میان مردان گیاه‌خوار و غیرگیاه‌خوار بیشتر از تفاوت نرخ مرگ‌ومیر میان زنان گیاه‌خوار و غیرگیاه‌خوار است. به‌عبارت دیگر، آقایان با روآوردن به گیاه‌خواری، در مقایسه با بانوان قدم‌های مؤثرتری برای افزایش طول عمر خود برمی‌دارند.

اظهار نظر موسسهٔ PCRM در مورد تغذیهٔ گیاهی

مؤسسهٔ پزشکان طرفدار طب مسئولانه یا PCRM (Physicians Committee for Responsible Medicine) مؤسسه‌ای غیرانتفاعی و متشکل از گروهی از پزشکان آمریکاست که در مورد راه‌های پیشگیری از بیماری‌ها با انتخاب تغذیه و روش زندگی مناسب تحقیق می‌کنند، تحقیقات کلینیکی را اجرا می‌کنند و همچنین روش‌های مؤثرتر و اخلاقی‌تری را در برنامه‌های تحقیقاتی خواستارند. PCRM اعلام می‌کند تغذیهٔ وگن سالم‌ترین تغذیه است و می‌گوید:

«تغذیهٔ وگن که شامل هیچ محصول حیوانی‌ای نیست، حتی سالم‌تر از تغذیهٔ وجترین است. تغذیهٔ وگن شامل لبنیات و تخم‌مرغ نیست، به‌همین دلیل کلسترولی ندارد و در مقایسه با تغذیهٔ وجترین لاکتو-اوو شامل چربی، اسیدهای چرب اشباع‌شده و کالری کمتر است. هر چه میزان مصرف محصولات حیوانی کمتر باشد، وضعیت سلامتی بهتر است.»

خلاصه

بر اساس اطلاعات موجود، تغذیهٔ گیاهی سالم و متنوع می‌تواند تمام نیازهای بدن انسان را تأمین کند و خطر ابتلا به برخی از بیماری‌های فراگیر عصر حاضر مانند برخی از انواع سرطان، فشارخون بالا، چربی‌خون بالا، بیماری‌های قلبی-عروقی، سکته‌ها، دیابت، چاقی و غیره را کاهش دهد. با این وجود، باید به این نکته هم توجه کرد که هر تغذیهٔ گیاهی‌ای لزوماً سالم نیست. در مقالات بعدی نکاتی ارائه خواهد شد که برای داشتن یک تغذیهٔ گیاهی سالم باید به آن‌ها توجه کرد.

۱– American Dietetic Association (ADA)‎

۲- Dietitians of Canada

۳- http://www.andjrnl.org/article/S0002-8223(03)00294-3/pdf

۴- http://www.andjrnl.org/article/S0002-8223(09)00700-7/pdf

۵- بیماری‌های ایسکمیک قلب به بیماری‌هایی گفته می‌شود که علت آن‌ها مشکل در اکسیژن‌رسانی کافی به ماهیچهٔ قلب است.

۶- Body Mass Index (BMI)‎

۷- https://www.health.govt.nz/system/files/documents/publications/eating-activity-guidelines-new-zealand-adults-updated-2020-oct22.pdf

۸- https://www.eatforhealth.gov.au/sites/default/files/2022-09/n55_australian_dietary_guidelines.pdf

۹- https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0939475317302600

۱۰- https://www.analesdepediatria.org/en-position-paper-on-vegetarian-diets-articulo-S2341287920300211

۱۱- https://paediatrie.at/images/Referatsleiter/Referat_Ernaehrungskommission/plank2018_article_sicherheitundrisikenvegetarisc.pdf

۱۲- https://www.ernaehrungs-umschau.de/fileadmin/Ernaehrungs-Umschau/pdfs/pdf_2021/03_21/64_72_Sonderheft_2020_DGE_Vegane_Position_eng.pdf

۱۳‏- https://www.amazon.com/China-Study-Comprehensive-Nutrition-Implications/dp/1932100660

۱۴- https://www.amazon.de/Vegetarische-Ern%C3%A4hrung-Claus-Leitzmann/dp/3825238733

۱۵- https://www.amazon.com/Prevent-Reverse-Heart-Disease-Nutrition-Based-ebook/dp/B000SEK74M

۱۶- https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4191896/#R17

نوشته تغذیهٔ گیاهی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

حدود نصف ماهی‌ها و غذاهای دریایی عرضه‌شده در بازار از پرورشگاه‌های آبی می‌آیند.[منبع] در حال حاضر، در بریتیش‌ کلمبیا ۲۴۰ پرورشگاه آبی وجود دارد.[منبع]

در این مقاله‌، نگاهی کوتاه به زندگی ماهی‌ها در پرورشگاه‌ها و پیامدهای آن برای خودِ ماهی‌ها و سایر حیوانات آبزی و محیط زیست می‌اندازیم.

زندگی ماهی‌ها در پرورشگاه‌ها

پیمودنِ دریاها و اقیانوس‌ها برای ماهی‌ها امری ذاتی است و تمام حواس لازم برای این کار در آن‌ها تعبیه شده است. آن‌ها در زندان‌های پرجمعیتی که ما برای آن‌ها ساخته‌ایم، رنج می‌کشند، فرقی نمی‌کند این زندان‌ها داخل دریا ساخته شده باشند یا در محیط‌های سرپوشیده و مصنوعی. وقتی ماهی‌ها ۶ تا ۱۰ سانتی‌متر طول دارند، از محل تخم‌گذاری به پرورشگاه‌های ماهی منتقل می‌شوند. بعضی از ماهی‌ها هم در نوزادی از دریا گرفته می‌شوند و به پرورشگاه‌ها آورده می‌شوند. این پرورشگاه‌ها می‌توانند در داخل یا خارج دریا ساخته شده باشند:

پرورشگاه‌های داخل دریا

برای ایجاد این پرورشگاه‌ها، قسمتی از دریا را با تور از بقیهٔ دریا جدا می‌کنند. تا اینجا زیاد بد به نظر نمی‌رسد اما چیزی که آزاردهنده است ازدحام بیش‌ازحد ماهی‌ها در فضایی محدود است.

پرورشگاه‌های خارج از دریا

در این حالت ماهی‌ها در آکواریوم‌هایی که در فضای بسته قرار دارند، نگهداری می‌شوند. در این آکواریوم‌ها غذا، نور و حتی رشد ماهی‌ها با سیستم‌های مدرن کنترل می‌شود.

چه در پرورشگاه‌های داخل و چه در پرورشگاه‌های خارج از دریا، زندگی ماهی‌ها کوچک‌ترین شباهتی به زندگی یک ماهی در طبیعت ندارد. آن‌ها مجبورند تمام عمر خود را در قفس‌های بسیار پرازدحام بگذرانند. در این قفس‌ها فضا آن‌قدر کم است که ماهی‌ها نمی‌توانند به‌درستی شنا کنند. آن‌ها مرتب به یکدیگر یا تورهای قفس یا بدنهٔ آکواریوم برخورد می‌کنند و فلس‌های خود را از دست‌ می‌دهند. پرورش‌دهندگان ماهی با استفاده از داروها، هورمون‌ها و تغییرات ژنتیکی رشد ماهی‌ها را تسریع می‌کنند و عملکرد تولیدِمثل ماهی‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند. آمار مرگ‌ومیر ناشی از انگل‌ها و بیماری‌های دیگر و همچنین ناقص‌الخلقگی و آسیب‌های ناشی از استرس در پرورشگاه‌ها بسیار بالاست.

ماهی‌های مضطرب

شرایط زندگی در پرورشگاه‌های پرجمعیت، برخورد و تعامل اجباری با تعداد زیادی ماهی دیگر، رقابت برای غذا، دخالت انسان‌ها و تغییرات ناگهانی در شرایط محیطی مانند نور، ماهی‌ها را به‌شدت مضطرب و تهاجمی می‌کند. همچنین، جمعیت زیاد در این زندان‌ها باعث می‌شود که ماهی‌ها نتوانند جایگاه اجتماعی خود را پیدا کنند. آن‌ها اغلب با هم می‌جنگند. این جنگ‌ها معمولاً به کشته‌شدن ماهی‌های کوچک‌تر منجر می‌شود. به‌همین دلیل باید ماهی‌هایی را که سریع‌تر رشد کرده‌اند از ماهی‌های کوچک‌تر جدا کرد. استرس دائمی همچنین، سیستم ایمنی ماهی‌ها را به‌شدت ضعیف می‌کند. ماهی‌های پرورشی به‌شدت مستعد بیماری‌اند.

ماهی‌هایی که دست (باله) از زندگی شسته‌اند! 

بر اساس پژوهش‌های انجام‌شده در پرورشگاه‌های ماهی آزاد، یک‌چهارم ماهی‌های پرورشی رشد خوبی ندارند و به‌جای شناکردن روی آب غوطه‌ورند. پژوهش‌های انجام‌شده روی این ماهی‌ها نشان داده‌ است که رفتار و ترکیب شیمیایی مغز این ماهی‌ها تقریباً مشابه افراد بسیار مضطرب و افسرده است.[منبع]

«مارکو وینداس»، یکی از پژوهشگران، در این باره می‌گوید:

«من آن‌قدر جلو نمی‌روم که بگویم آن‌ها سعی می‌کنند خودکشی کنند‌، ولی از نظر روان‌شناسی، آن‌ها به آستانهٔ تحمل خود رسیده‌اند و چون در همان محیط باقی می‌مانند، می‌میرند.»

زندگی در انبوه انگل‌ها

ابتلا به انگل‌ها در ماهی‌های پرورشی بسیار شایع است. برای نمونه، در پرورشگاه‌های ماهی مخصوصاً پرورشگاه‌های ماهی آزاد، شپش‌های دریایی (نوعی انگل ماهی) بسیار فراوان‌اند. این انگل‌ها گوشت ماهی‌ها را می‌خورند و باعث افتادن فلس‌های آن‌ها و ایجاد زخم‌های بزرگ و حتی مرگ ماهی‌ها می‌شوند. در پرورشگاه‌های خیلی شلوغ این انگل‌ها در ناحیهٔ صورت ماهی‌ها آ‌ن‌قدر پیشروی می‌کنند تا به استخوان‌های سر برسند. پرورش‌دهندگان ماهی‌ این حالت را «تاج مرگ» می‌نامند. احتمال ابتلای ماهی‌ها به این انگل‌ها در یک پرورشگاه‌ ماهی می‌تواند ۳۰٬۰۰۰ برابر بیشتر از احتمال ابتلای آن‌ها به این انگل‌ها در طبیعت باشد. [منبع]

گروه‌بندی

هر ماهی در طول عمر خود چند بار بر اساس اندازه گروه‌بندی و به «قفس» متناسب منتقل می‌شود. برای گروه‌بندی، ماهی‌ها به مخزنی مکیده می‌شوند که به چندین ردیف تور که سوراخ‌هایی با اندازه‌های متفاوت دارند، مجهز است. ماهی‌هایی که از همه بزرگ‌ترند، پشت اولین تور که بزرگ‌ترین سوراخ‌ها را دارد، می‌مانند. ماهی‌های کوچک‌تر به تور بعدی می‌رسند که سوراخ‌های آن یک درجه از تور قبلی کوچک‌تر است. باز هم ماهی‌های بزرگ‌تر پشت تور باقی می‌مانند و ماهی‌های کوچک‌تر به طرف تور بعدی کشیده می‌شوند… این پروسه باعث اضطراب و حتی مرگ گروهی از ماهی‌ها می‌شود. 

کشتار ماهی‌ها

تعداد زیادی از ماهی‌ها قبل از فرارسیدن زمان کشتار می‌میرند. در مورد ماهی آزاد، مرگ‌ومیر ۱۰ تا ۳۰ درصدی، آمار خوبی به‌حساب می‌آید.* به ماهی‌هایی که تا آن زمان دوام می‌آورند، چند روز غذا داده نمی‌شود تا معدهٔ آن‌ها خالی شود و پروسهٔ نگهداری از آن‌ها پس از کشتار آسان‌تر شود. این مدت معمولاً ۱ تا ۳ روز است، ولی ممکن است به ۸ روز هم برسد.[منبع]

متأسفانه در هیچ‌جای دنیا، قانون، کشتارگاه‌ها را موظف به گیج یا بی‌حس‌کردن ماهی‌ها در زمان کشتار نمی‌کند. ناگفته نماند که در بسیاری از کشورها، ازجمله ایران، این قوانین برای حیوانات دیگر هم وجود ندارد.

معمولاً برای کشتن ماهی‌ها آب‌شش آن‌ها را قطع می‌کنند و آن‌ها پس از تشنجی طولانی در نتیجهٔ خون‌ریزی می‌میرند. برای کشتن ماهی‌های بزرگ‌تر با چماق بر سر آن‌ها می‌کوبند و در حالی‌که هنوز زنده‌اند، شکم آن‌ها را پاره می‌کنند. برخی از ماهی‌های کوچک‌تر اغلب با خالی‌کردن آب از مخزن‌ها به‌آرامی خفه می‌شوند یا در حالی‌که کاملاً هوشیارند، در یخ بسته‌بندی می‌شوند. مرگ در یخ با زجر زیادی همراه است، در این حالت ماهی‌ها تا ۱۵ دقیقهٔ کامل درد می‌کشند تا بمیرند.

پیامدهای پرورش ماهی برای محیط زیست

پرورش ماهی‌ها، هدردادن غذا و تسریع نابودی ماهی‌ها در دریاها

با توجه به آنکه به‌علت صید بی‌رویه، بیشتر منابع ماهی در دریاها به‌دست بشر به یغما رفته‌ است، یکی از اهداف مهم پرورش ماهی این است که از نابودی منابع ماهی در دریاها جلوگیری کند ولی در اینجا یک تناقض اساسی وجود دارد: بیشترین تقاضای بازار برای ماهی‌های گوشت‌خوار مانند ماهی آزاد یا قزل‌آلا یا حیوانات دریایی همه‌چیزخوار مانند میگو یا ماهی تُن است. به‌عبارت دیگر، برای فراهم‌کردن غذای مورد نیاز ماهی‌ها و حیوانات آبزی پرورشی دیگر، ماهی‌های دیگر مانند ساردین، موتوماهیان، ماهی‌ خال‌خالی، شاه‌ماهی و غیره را از دریا صید می‌کنند. سپس حبه‌هایی از گوشت و روغن این ماهی‌ها تولید می‌کنند و به حیوانات دریایی پرورشی می‌خورانند. برای نمونه، برای تولید یک کیلوگرم مارماهی، ۴٫۶۹ کیلوگرم، برای تولید یک کیلوگرم ماهی آزاد، ۲٫۴۴ کیلوگرم، برای تولید یک کیلوگرم میگو، ۲٫۲۵ کیلوگرم و برای تولید یک کیلوگرم ماهی قزل‌آلا، ۱٫۴۶ کیلوگرم ماهی از دریا صید می‌شود.[منبع]

همچنین، از سویا و غلات تراریخته به‌فراوانی به‌عنوان غذای ماهی‌های پرورشی استفاده می‌شود. برای نمونه، برای تولید هر کیلوگرم ماهی تُن باله‌آبی شمالی، ۲۸ کیلوگرم غذا به او خورانده می‌شود. بعضی منابع ادعا می‌کنند که با فرمول غذایی خاص می‌توان این مقدار را به ۴ کیلوگرم کاهش داد [منبع] و از آن به‌عنوان تولید پایدار صحبت می‌کنند ولی فراموش می‌کنند که حتی در این‌صورت، همچنان چند کیلوگرم غذا برای تولید یک کیلوگرم ماهی تُن مصرف می‌شود.

بدیهی است که این روند، هدردادن پروتئین و غذاست و سبب نابودی سریع‌تر گونه‌های ماهی در دریاها می‌شود.

پرورشگاه‌های ماهی، دریاها را آلوده و اکوسیستم‌های آبی را نابود می‌کنند [منبع]

پرورش ماهی‌ها همان مشکلاتی را برای محیط زیست ایجاد می‌کند که پرورش حیوانات خشکی‌زی مانند گاو، گوسفند، خوک و مرغ. تراکم جمعیت ماهی‌ها در پرورشگاه‌ها آن‌قدر زیاد است که آب داخل تورها عملاً به خورشی از غذای مصرف‌نشده، مدفوع، آنتی‌بیوتیک‌ها و مواد شیمیایی که برای کنترل بیماری‌ها، انگل‌ها و جلبک‌ها استفاده می‌شوند، تبدیل می‌شود. آلاینده‌های تولیدشده در این فضاها و انبوه انگل‌های ماهی در محیط دریا پخش می‌شوند و باعث نابودی دیگر ساکنان دریاها می‌شوند. 

غذای مصرف‌نشده و مدفوع ماهی‌ها در کف دریا رسوب می‌کنند و باعث ایجاد باکتری‌هایی می‌شوند که اکسیژن آب را مصرف می‌کنند و زندگی حیواناتی مانند صدف‌ها یا هشت‌پاها را که برای زندگی به اکسیژن کف دریا نیاز دارند، به خطر می‌اندازند.

مواد شیمیایی مورد استفاده در پرورشگاه‌ها در کف دریا رسوب می‌کنند و ساختار و ترکیب شیمیایی رسوبات کف دریا را دگرگون می‌کنند. 

بدیهی است که تأثیرات زیست‌محیطی پس‌ماند پرورشگاه‌های داخل دریا بیشتر از پرورشگاه‌های خارج از دریاست، چون فضولات، مواد شیمیایی، فلس‌ها و اجزای تفکیک‌شدهٔ بدن ماهی‌ها مستقیماً به آب دریا منتقل می‌شوند ولی بیشتر پس‌ماند پرورشگاه‌های خارج از دریا هم در نهایت از دریاها سر در می‌آورند. به‌همین دلیل، این تأثیرات محدود به پرورشگاه‌های داخل دریا نمی‌شود.

ماهی‌های فراری، خطری دیگر برای محیط زیست 

بیشتر ماهی‌های پرورشی دست‌کاریِ ژنتیکی شده‌اند تا مثلاً سریع‌تر چاق شوند یا بیشتر غذا بخورند یا با شرایط اقلیمی مانند سرمای زیاد کنار بیایند چون از محیط طبیعی دیگری به محیط پرورشگاه آورده شده‌اند. هر سال میلیون‌ها ماهی پرورشی در نتیجهٔ سیل و طوفان و شرایط طبیعی دیگر، خرابی تورها یا خطاهای انسانی از تورها فرار می‌کنند. این ماهی‌ها با ماهی‌های وحشی جفتگیری می‌کنند و نسلی از ماهی‌ها را به وجود می‌آورند که از نظر ژنتیکی برای زندگی در محیط طبیعی مناسب نیستند مثلاً به مقدار غذایی نیاز دارند که در طبیعت در دسترس نیست و دچار قحطی می‌شوند یا با مصرف زیاد مواد غذایی، تعادل چرخهٔ محیط‌ دریا را به هم می‌زنند، یا طول عمر کمتر و سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند. این مسئله، سبب نابودی بیشتر ماهی‌ها در دریاها می‌شود.[منبع ۱ و منبع ۲]

چاره چیست؟ آیا ماهی غذای سالمی نیست؟

معمولاً در مورد مزایای مصرف ماهی سخن فراوان است ولی کمتر کسی به خطرات مصرف ماهی، چه از نوع پرورشی و چه از نوع صید شده اشاره می‌کند:

با توجه به آلودگی آب دریاها مخصوصاً آلودگی به فلزات سنگین و همچنین آلودگی آب پرورشگاه‌های ماهی به مواد شیمیایی، مصرف زیاد ماهی می‌تواند خطراتی برای سلامتی مصرف‌کنندگان مخصوصاً زنان باردار و نوزادان متولد‌نشده‌شان، کودکان و افراد مسن ایجاد کند.[منبع]

همچنین، آنتی‌بیوتیک مورد استفاده در پرورشگاه‌ها می‌تواند سبب به‌وجودآمدن باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک، در انسان‌ها شود.[منبع]

از طرف دیگر، همهٔ ویتامین‌ها و املاح معدنیِ موجود در ماهی را می‌توان با مصرف غذاهای گیاهی فراهم کرد. همچنین، مواد غذایی گیاهی می‌توانند تمام پروتئین‌های مورد نیاز بدن را فراهم کنند. در واقع، مهم‌ترین وجه تمایز ماهی با سایر غذاها که سبب می‌شود در مورد آن تبلیغ فراوان شود، وجود اسیدهای چرب امگا ۳ با زنجیرهٔ بلند (EPA و DHA) است. ماهی‌ها این روغن‌های امگا ۳ را با خوردن جلبک‌های میکروسکوپی به‌ دست می‌آورند. امروزه تولیدکنندگان زیادی این روغن‌ها را مستقیماً از ریزجلبک‌هایی که معمولاً به‌صورت آزمایشگاهی کشت می‌شوند، تولید می‌کنند. به‌عبارت دیگر، امروزه دیگر برای دریافت امگا ۳ با زنجیرهٔ بلند نیازی به مصرف ماهی نیست بلکه می‌توان مستقیماً آن‌ها را از جلبک‌ها دریافت کرد. در صورتی‌که این روغن‌ها از جلبک‌های کشت‌شده در آزمایشگاه گرفته شوند، بسیار سالم‌تر و مطمئن‌تر از ماهی و روغن ماهی هستند، چون به مواد آلایندهٔ دریاها و مواد شیمیایی مورد استفاده در پرورشگاه‌ها آلوده نشده‌اند. برای آگاهی بیشتر در این مورد، به مقالات قبلی در همین نشریه در مورد تغذیهٔ گیاهی مراجعه کنید. 

سخن آخر

صنعت ماهیگیری و پرورش ماهی هر دو رنج و شکنجهٔ زیادی به ماهی‌ها و حیوانات دیگر تحمیل می‌کنند، دریاها را از حیوانات خالی می‌کنند، تعادل اکوسیستم دریاها را به هم می‌زنند و آسیب‌های جبران‌ناپذیری به محیط زیست وارد می‌کنند. ماهی، یک غذای پایدار برای جمعیت ۸ میلیاردی و روزافزون بشر نیست. 

خوشبختانه با وجود تنوع بی‌سابقه در غذاهای گیاهی و همچنین، تولید مستقیم روغن‌های امگا ۳ با زنجیرهٔ طولانی از جلبک‌ها، امروزه ما کوچک‌ترین نیازی به مصرف ماهی نداریم. این تنوع ما را در مقابل یک پرسش اساسی قرار می‌دهد: آیا واقعاً می‌خواهیم به‌همین منوال ادامه دهیم یا می‌خواهیم نقطهٔ شروع جدیدی برای زمین و حیوانات باشیم؟

‎*“Eating animals“ by Jonathan Safran Foer

نوشته پرورش ماهی‌ها و پیامدهای آن برای حیوانات و زمین اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.