جمعه ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹، ساعاتی پس از سه برابر شدن قیمت بنزین در ایران، اعتراضاتی در شهرهای مختلف ایران صورت گرفت. با گذشت یک روز و افزایش اعتراضات در شهرهای مختلف، گزارش‌هایی از برخورد خشن مأموران امنیتی منتشر شد و در شامگاه شنبه ۱۶ نوامبر به وقت ایران، ارتباط اینترنتی ایران با جهان خارج قطع شد. هم‌زمان در این سوی دنیا، ایرانیان ساکنان ونکوور که با نگرانی وضعیت را دنبال می‌کردند، شوکه از قطع اینترنت و ابزارهای ارتباطی با عزیزانشان در سرزمین مادری، سراسیمه به‌دنبال راهی برای خبر گرفتن از آن‌ها بودند و البته رساندن صدای آنان به اطلاع افکار عمومی و جامعهٔ کانادا و همبستگی با هم‌وطنانشان در داخل ایران.

نخستین تجمع، فردای روز قطع اینترنت یعنی بعد از ظهر روز یکشنبه ۱۷ نوامبر به‌دعوت حزب کمونیست کارگری ایران در مقابل آرت گالری ونکوور برگزار شد و از آن روز تا ۲۳ نوامبر در همان ساعت ادامه یافت. همچنین، پنجشنبه بعدازظهر، ۲۱ نوامبر، تجمعی به‌دعوت گروه همگرایی ملی ایرانیان – هما در مقابل آرت گالری و در کنار خیابان وست جورجیا در داون تاون ونکوور برگزار شد. 

صبح روز شنبه و در زیر باران پاییزی ونکوور به دعوت گروه Support Iran تجمع دیگری در مقابل آرت گالری ونکوور برگزار شد. این تجمع به‌دلیل برگزاری در روز تعطیل و با تبلیغات گسترده‌تر در روزهای پیش از برگزاری، با استقبال بیشتری مواجه شد.

شنبه عصر و در ادامهٔ تجمعات حزب کمونیست کارگری، تجمع دیگری در مقابل آرت گالری برگزار شد. در این تجمع هم تعداد بیشتری از مردم به‌نسبت روزهای قبل شرکت داشتند و تعدادی از فعالان کارگری در جمع مردم سخن گفتند.

روز یکشنبه یعنی کمی بیش از یک هفته پس از شروع اعتراضات در ایران، تجمعی با بیشترین تعداد شرکت‌کنندگان به‌نسبت روزهای قبل در مقابل آرت گالری برگزار شد. این مراسم با حضور جین ثورنثوِیت، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور-سیمور در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، برگزار شد و الکس نیو، دبیرکل عفو بین‌الملل کانادا، و نیز جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ پارلمان از منطقهٔ نورث ونکوور و وزیر محیط زیست کانادا، پیام‌هایی خطاب به شرکت‌کنندگانِ این تجمع فرستادند که در این مراسم خوانده شد.

الکس نیو در بخشی از پیامش خطاب به شرکت‌کنندگان در این تجمع گفت: «دوستان، به‌نمایندگی از عفو بین‌الملل اینجا در ونکوور، در سرتاسر کانادا و جهان، بدانید که ما در همبستگی با مردم ایران در این شرایط آزاردهنده و حیاتی ایستاده‌ایم.» او با محکوم کردن بی‌رحمانه و غیرقانونیِ سرکوب معترضان توسط نیروهای امنیتی ایران، اعلام کرد که بنا بر بررسی‌های عفو بین‌الملل تعداد کشته‌شدگان این اعتراضات به ۱۰۶ نفر رسیده است [تا تاریخ ارسال این پیام] و افزود که عفو بین‌الملل می‌داند که تعداد کشته‌شدگان بیشتر از این خواهد بود. در پیام او با اشاره به قطع اینترنت، دلیل این کار از سوی حکومت ایران را پنهان کردن ابعاد و تبعات خشونت‌های اعمال‌شده دانست. او پیامش را با این جمله خاتمه داده بود که، اکنون زمانی است که حقوق بشر برای مردم ایران که مدت‌های مدیدی است نادیده گرفته شده، در اولویت قرار بگیرد. لازم به ذکر است که در شمارهٔ ایندهٔ رسانهٔ همیاری که جمعه ۲۹ نوامبر منتشر می‌شود، گفت‌وگویی با الکس نیو در همین زمینه داشته‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

جاناتان ویلکینسون هم در پیامش به شرکت‌کنندگان در این تجمع گفت: «می‌خواهم به شمایی که در این تجمع شرکت کرده‌اید، اطمینان دهم من و کانادا همیشه از حقوق بشر و آزادی بیان حمایت می‌کنیم. من درگیر مراسم سوگند به‌عنوان وزیر در اتاوا هستم و بنابراین نتوانستم در جمع شما حاضر شوم، ولی از جامعهٔ بزرگ ایرانیان کانادا حمایت می‌کنم و خوشحال می‌شوم در بازگشتم به خانه در ماه ژانویه با شما حضوری ملاقات کنم.»

این مراسم با تریبون آزاد و صحبت‌های تعدادی از شرکت‌کنندگان با گرایش‌ها و عقاید مختلف خاتمه یافت.

نوشته گزارشی از چند تجمع برای همبستگی با مردم ایران در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – نورث ونکوور

عصر پنجشنبه، ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، طی مراسم باشکوهی و با شرکت حدود ۶۰۰ نفر – یعنی بیش از ظرفیت سالن – با سلایق، عقاید و مرام‌های گوناگون و متفاوت یاد و خاطرهٔ دوست و همکار گران‌قدرمان، علیرضا احمدیان، گرامی داشته شد. در این مراسم، تعدادی از هم‌وطنان و همچنین دوستان و همکاران غیرایرانی علیرضا طی ایراد سخنانی از زندگی پربار ولو کوتاه او تجلیل به‌عمل آورند.

در ابتدای این مراسم، مجریان برنامه، نگار جلالی و محبوبه صیاد، توضیحاتی در مورد اجرای برنامه دادند و به‌عنوان اولین سخنران، از فاطیما عابدی، همسر زنده‌یاد علیرضا احمدیان، دعوت کردند به پشت میکروفون برود. وی در بخشی از سخنانش که به زبان انگلیسی ایراد نمود، اظهار داشت:

علیرضا معنای واقعی کلمهٔ عشق را به تمامی زیست. او روحی بزرگ در جسمی ظریف و کوچک بود و تمام عمرش به دادنِ عشق، مهربانی، سخاوت و احترام به تک‌تک کسانی که در طول زندگی‌اش ملاقات کرد، گذشت. ایثار و مشارکتی که نسبت به جامعه داشت، نشان‌دهندهٔ شخصیتِ ازخودگذشته و بصیر او بود که به‌عنوان میراث او سال‌های سال در یادها و خاطره‌ها باقی خواهد ماند. او اعتقاد داشت که هرگز نباید از خود ناامید شد. همواره باید برای انسانِ بهتر بودن تلاش کرد و از قلب و احساسات خود مراقبت کرد. او باور داشت که باید تلاش کرد دچار داوری نشد و به‌جای آن هر چه بیشتر با خانواده و جامعه مهربان بود و به آن‌ها پرداخت، چرا که آن‌ها هویت ما را شکل می‌دهند.

پس از سخنان فاطیما عابدی، دکتر راس کینگ (Dr. Ross King)، رئیس دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، به‌همراه دکتر مصطفی عابدینی‌فرد، استادیار فرهنگ و ادبیات فارسی، دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، پشت تریبون رفتند و به‌ترتیب سخنانی دربارهٔ علیرضا ایراد کردند.

دکتر کینگ با اشاره به نقش علیرضا احمدیان در شکل‌گیری بخش ایران‌شناسی و آموزش زبان فارسی در دپارتمان مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا گفت: 

همکاران من در بخش مطالعات آسیایی، دفتر ریاست، و مشارکت دفتر توسعه و فارغ‌التحصیلان هرگز نمی‌توانیم به اندازهٔ کافی حق مطلب را دربارهٔ شخصیت کاریزماتیک علیرضا، عشق و علاقه‌اش، تحلیل‌های دقیق و روشنگرانهٔ او از جامعهٔ ایرانی ونکوور و بیش از هر چیزی گرمی و انسانیت بی‌ریای او، ادا کنیم. ما در بخش مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا عمیقاً دلمان برای او تنگ خواهد شد. او هرگز نمی‌تواند جایگزین شود، اما صمیمانه امیدواریم جوانان دیگری از جامعهٔ ایرانی ونکوور این نمونهٔ فعال ازخودگذشته را سرمشق خود قرار دهند و ما را کمک کنند.

دکتر عابدینی‌فرد نیز با اشاره به توانمندی بی‌همتای علیرضا احمدیان در ایجاد روابط عمیق و ماندگار، دوستی‌اش با او را یکی از نمونه‌های چنین روابطی توصیف کرد و گفت:

من امشب خرسندم این خبر خوش را به اطلاع شما برسانم که برای سال تحصیلی آینده ‎(۲۰۱۹-۲۰۲۰)‎ نام سلسله سخنرانی‌های ما به «Alireza Ahmadian Lectures in Persian & Iranian Studies» تغییر خواهد یافت. این اقدام نمادین به پاس قدردانی از مشارکت علیرضا احمدیان در ایدهٔ اجرا و هماهنگی چنین سخنرانی‌هایی انجام می‌شود. او افزود: ما امیدواریم بتوانیم برخی از مباحث نزدیک به اهداف فکری او را در این سخنرانی‌ها ارائه کنیم و به‌ویژه سعی کنیم گام کوچکی در جهت گرد آوردن افراد حتی با دیدگاه‌های متضاد به دور هم برای داشتن گفتمانی توأم با احترام متقابل برداریم.

سپس، مهدیار بیاضی، مسئول ارتباطات در گروه پارلمانی نمایندگان دولت بریتیش کلمبیا، و از دوستان قدیمی علیرضا که با همفکری و همکاری او و دیگر دوستانشان، نقش مهمی در سازماندهی و برگزاری برنامه‌های «فریاد خاموش» داشت، سخنرانی کرد. او با اشاره به نقش علیرضا احمدیان در شکل دادن به تجمعات فریاد خاموش که سرآغاز دوستی بین آن دو بود، گفت: در روز خاکسپاری با او خداحافظی نکردم. حضورش را حس می‌کنم. حرف‌ها و ایده‌ها و ایده‌آل‌هایش در گوشم طنین‌انداز است. با او خداحافظی نکردم و نخواهم کرد، چرا که خداحافظی با علیرضا را به فراموشی سپردن آرمان‌ها و هدف‌های او می‌دانم. با خود تصمیم گرفته‌ام تا آنجا که در توان دارم آرمان‌ها و اهدافش را پیش ببرم و به واقعیت نزدیک کنم. برای مشارکت مردممان در امور اجتماعی/فرهنگی/سیاسی ظرفیت‌سازی کرده و برای تعامل هر چه بیشتر بین شهروندان جامعهٔ مهاجر ایرانی-کانادایی و جامعهٔ بزرگ‌تر کانادا بکوشم.

بعد از آن نوبت به سوشیانت زنگنه‌پور، رسید. سوشیانت از دوستان قدیمی علیرضاست که پس از آشنایی با او در بحبوحهٔ رسوایی انتخابات ریاست‌جمهوری ایران، به اتفاق جمعی از دیگر دوستان، جنبش «فریاد خاموش» را به‌منظور انعکاس مشکلات داخل ایران، سازماندهی کردند. وی همچنین در دوران تحصیل در دانشگاه لندن، دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی، هم‌دانشکده‌ای علیرضا بود.

او گفت: جامعهٔ ما انسان بزرگی را از دست داد، نه تنها به‌خاطر تفکراتش و وقت و انرژی‌ای که صرف بهبود جامعه کرده بود، بلکه به‌خاطر تمام پتانسیل فکری کشف‌نشده‌اش و آیند‌هٔ زیبایی که پیش رو داشت. علیرضا احمدیان همان انسان بزرگ بود. او به اشاره به تحول سریع علیرضا از دوستی گوشه‌گیر و خجالتی به تحلیلگری برجسته که داوری‌ها و تحلیل‌هایش بسیار موثق و اندیشمندانه بود، گفت: ما باید ایده‌ها و پروژه‌های او را جامهٔ عمل بپوشانیم، و آن‌ها را از قلم و کاغذ به‌سمت واقعیت حرکت دهیم – از سری گفت‌وشنودها، به ظرفیت‌سازی، به انعطاف‌پذیر ساختن جامعه، و ایجاد مهارت‌های سازمانی – این کار باید ادامه یابد. طی این روند، ما از رسالت زندگی او تجلیل خواهیم کرد، و به چیزی تحول‌آمیز از طریق تمام تلاش‌های جمعی‌مان دست خواهیم یافت.

پس از زنگنه‌پور، جین ثورنثوِیت (Jane Thornthwaite)، مراتب تسلیت عمیق اندرو ویلکینسون، رهبر حزب لیبرال بریتیش کلمبیا، و حزب متبوعش را ابراز کرد و در بخشی از سخنانش با اشاره به گفت‌وگوی علیرضا احمدیان با اندرو ویلکینسون رهبر این حزب، گفت:

اندرو ویلکینسون چند وقت پیش گفت‌وگویی دربارهٔ همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بی‌سی با علیرضا داشت و به‌خوبی دانش عمیق و گستردهٔ او را در طیف وسیعی از مسائل به‌خاطر می‌آورد. او افزود: علیرضا در یادها خواهد ماند، نه فقط در یاد کسانی که شخصاً او را می‌شناختند، بلکه در یاد همهٔ کسانی که به‌هر نحوی با فعالیت‌ها، روزنامه‌نگاری، دفاع از عدالت و مشارکتش در جامعه، در ارتباط قرار گرفته‌اند.

سپس، بوئن ما (Bowinn Ma) و ان کنگ (Anne Kang) هم‌زمان به پشت تریبون رفتند. بوئن ما به نمایندگی از طرف جان هورگان، نخست وزیر استان، پیام وی را برای حضار خواند که در بخشی از آن آمده بود:

بریتیش کلمبیا یکی از پرتوهای تابناکش را از دست داد. علیرضا احمدیان شهروندی پرشور در کانادا بود که برای دست یافتن به جامعه‌ای به‌معنای واقعی کلمه مردم‌سالار و پذیرا تلاش کرد. او مبارزی نترس بود که برای ایجاد فضایی برای شنیده شدن صداهای تازه تلاش می‌کرد. تعهد او به چندفرهنگی و تقویت پیوندهای جامعه فراموش نخواهد شد. علیرضا میراثی از دوستی و شور و اشتیاق برجای گذاشته که برای همهٔ ما الهام‌بخش خواهد بود.

سپس ان کنگ نیز در بخشی از سخنان خود دربارهٔ علیرضا، چنین گفت:

هر کسی که علیرضا احمدیان را می‌شناسد، او را به‌عنوان مردی بی‌ریا، مهربان و باملاحظه به‌ یاد می‌آورد. دوستی‌ای که بین ما بود، هر چند زمانش کوتاه، چیزی‌ است که من برای همیشه در قلبم گرامی خواهم داشت. هر بار که من و علیرضا همدیگر را می‌دیدیم، ما با هیجان موضوعات مختلفی را با هم در میان می‌گذاشتیم؛ موضوعاتی مانند اینکه چقدر کشور چندفرهنگی‌ای مثل کانادا بی‌نظیر است، اینکه چطور مردمی با فرهنگ‌های متفاوت از دور دنیا به بی‌سی می‌آیند و اینجا را خانهٔ خود می‌خوانند، و اینکه چطور ما می‌توانیم با هم کار کنیم تا جوامع مختلف را کنار هم قرار دهیم. او با افتخار از کانادایی بودنش حرف می‌زد و می‌خواست به سهم خودش در جامعه مشارکت کند و دینش را به آن ادا کند. او به گفته‌هایش عمل کرد و بخش عظیمی از زندگی‌اش را صرف ساختن جامعه‌‌ای با توافق نظر، پذیرا و صلح و دوستی کرد.

بوئن ما و ان کنگ، بعد از ایراد سخنانشان، پیام مکتوب جان هورگان را به مادر، پدر و همسر علیرضا تقدیم کردند.

پس از آن، لتیسیا سانچز (Leticia Sanchez)، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، در بخشی از سخنرانی خود دربارهٔ علیرضا چنین گفت:

علیرضا به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، پژوهشگر و تولیدکنندهٔ برنامهٔ رادیویی، حامی فرهنگ و هنر کانادایی و چندفرهنگی بود. علاقهٔ شدید او به امور بین‌المللی، خصوصاً در موضوعاتی چون جامعه و مردم‌سالاری، همواره در تمام پروژه‌ها، نوشته‌ها و صحبت‌هایش، زمانی‌که مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را مورد بررسی قرار می‌داد، قابل مشاهده بود. دستاوردهای روزنامه‌نگاری علیرضا همراه با موفقیت‌های نوشتاری او دربارهٔ مهاجرت، میراث او برای همهٔ جوامع وابسته به آسیا خواهد بود. 

لتیسیا سانچز همچنین به نمایندگی از طرف دیگر مدیران و اعضای انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیاییِ ونکوور، نقل قول‌هایی از ایشان را برای حضار قرائت کرد.

سپس سیما غفارزاده، سردبیر و مدیر مسئول رسانهٔ همیاری، طی سخنانی با اشاره به همکاری‌های مشترک این نشریه و برنامهٔ رادیویی Review که علیرضا حدود یک سال قبل آن را آغاز کرده بود، مروری داشت بر فعالیت‌های رادیویی وی. او در بخشی از این سخنان، پس از اشاره به سه گفت‌وگوی به‌یاد ماندنی با رهبران احزاب، گفت:

علیرضا بعد از رفراندوم هم به مصاحبه‌هایش ادامه داد؛ از جمله بسیار به موضوع Ride-hailing و صنعت تاکسیرانی در بریتیش کلمبیا پرداخت، با افراد مهم در احزاب اصلی بریتیش کلمبیا دربارهٔ جنبه‌های مختلف این موضوع صحبت و نظراتشان را منعکس کرد. او همچنین گفت‌وگوهایی در زمینهٔ چندفرهنگی از جمله گفت‌وگویی با لتیسیا سانچز، رئیس انجمن ماه میراث فرهنگیِ آسیایی ونکوور، انجام داد که از طریق صفحه‌اش در وب‌سایت ساندکلاود در دسترس است.

جایش برای همیشه در این شهر خالی خواهد بود، و ما سخت دلمان برای او تنگ خواهد شد. حال، تنها کاری که از دست ما ساخته است، این است که دست به دست هم داده و با کمک هم تلاش کنیم کارهایش را ادامه بدهیم.

آرین زند، دانشجوی رشتهٔ علوم سیاسی دانشگاه بریتیش کلمبیا یکی دیگر از سخنرانان این مراسم بود. او با اشاره به سابقهٔ نه‌چندان طولانی آشنایی‌اش با علیرضا احمدیان از او به‌عنوان مربی و راهنمایش و تنها حلقهٔ اتصالش با جامعهٔ ایرانی ونکوور یاد کرد. او گفت: علیرضا همیشه اطلاعات فرصت‌‌های کاری و برنامه‌های اجتماعی و پژوهشی را برای من می‌فرستاد و مهم‌تر آنکه بعد از تاریخ سررسید آن‌ها با من پیگیری می‌کرد که آیا برای مشارکت در آن‌ها اقدام کرده‌ام یا نه!

او با نقل خاطره‌ای از علیرضا ادامه داد و گفت: روزی در خلال یکی از دیدارهایمان از برنامه‌ام برای آینده پرسید. به او گفتم اگر همه‌چیز ایده‌آل پیش برود… همین‌جا صحبتم را قطع کرد و گفت دنیای ایده‌آل نداریم، تو نباید منتظر شرایط ایده‌آل بشوی باید واقع‌گرا باشی و همهٔ تلاشت را بکنی تا بتوانی در همین شرایط موجود به آن چیزی که می‌خواهی برسی.

سپس فرید روحانی، کارآفرین، فعال اجتماعی و نخستین سرهنگ افتخاری ایرانی-کانادایی ارتش کانادا، با یادآوری خاطرهٔ علیرضا احمدیان و فعالیت‌های ارزنده‌اش در جامعهٔ ایرانی- کانادایی گفت:

دوستی با علیرضا این فرصت را به همهٔ ما داد که در مقطعی هرچند کوتاه از زندگی‌مان از تجربهٔ باورنکردنی دوستی و زندگی با او بهره‌مند شویم. من از آقا و خانم احمدیان برای پرورش و تحویل چنین فرزندی به اجتماع و دادن چنین فرصتی به دوستان علیرضا، سپاسگزارم.

آخرین سخنران این مراسم امیر باجه‌کیان، عضو شورای مشورتی چندفرهنگی بی‌سی و از دوستان قدیمی علیرضا، بود. وی در بخشی از سخنانش که به فارسی و انگلیسی ایراد نمود، گفت:

در روزهای سختی که گذشت، همهٔ ما به همدیگر و به خانوادهٔ عزیز علیرضا تسلیت گفتیم. ولی شاید تسلیت خود ما باشیم. ‌شنیدیم که بسیاری گفتند و گفتیم «خدا رحمتش کند». اما چرا؟ علیرضای ما خودْ رحمت بود و بخشندگی. و او بود که برای بسیاری از ما باعث دگرگونی شد. علیرضا به‌دنبال گفت‌وگو بود. گفت‌وگوی دوستانه میان افکار گوناگون. علیرضا آدم‌شناس بود و تعهدی عجیب به تقویت فعالان اجتماعی، به‌ویژه جوانان داشت. هدف دیگر علیرضا ایجاد ارتباط میان جوامع گوناگون بود. چرا که ما جوامع تازه‌وارد و اقلیت در این خانهٔ نو، در کنار هم است که قوی‌تریم. و از همه مهم‌تر برای علیرضا، همدلی بود و مهربانی. دلش دریا بود و از جنس یکرنگی. بهترین بزرگداشت برای علیرضا و بهترین تسلیت برای دوستدارانش، ادامهٔ راه اوست.

پس از سخنان امیر باجه‌کیان، به مدت ۱۵ دقیقه میکروفون باز اعلام شد. در این فرصت، دکتر مسعود اسماعیل‌زاده و دکتر ولی سیادت سخنانی ایراد نمودند.

در پایان این مراسم، جمشید احمدیان، پدر زنده‌یاد علیرضا احمدیان، ضمن سپاسگزاری از شرکت‌کنندگانِ در این مراسم، سخنانی ایراد نمود. وی در بخشی از این سخنان، گفت:

علیرضا امانتی بود از جانب خداوند که ما به‌عنوان امین، ۳۸ سال از آن نگهداری نموده و در تربیت و پرورشش اهتمام نمودیم، تا اینکه مشیت خداوند بر آن قرار گرفت که او را به درگاه خود فراخوانَد. ما این واقعه را که در مقیاس زمینی ضایعه‌ای بزرگ است، لباس الهی پوشاندیم و پذیرفتیم، زیرا تشخیص خیر و شر منحصراً از آنِ اوست. فلذا به آرامی سر تسلیم بر تصمیم کبریایی فرود آوردیم. از طرفی خوشحال و مفتخریم که امانت خداوند را با همت خودش در مسیری قرار دادیم که اخلاق و خصوصیاتش سمت و سوی ربانی گرفت.

تصاویر بیشتری از این مراسم را در اینجا ببینید:

نوشته بزرگداشت علیرضا احمدیان جامعهٔ متکثر ایرانیان ونکوور را زیر یک سقف جمع کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌: حمید زرگرزاده، پرفکت شات استودیو – وست ونکوور

مراسم آغاز کارزار «فارسی در بی‌سی» برای افزودن زبان فارسی به برنامهٔ آموزشی مدارس بریتیش کلمبیا روز ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸ با استقبال بسیار زیاد فارسی‌زبانان ونکوور در مرکز اجتماعات وست ونکوور برگزار شد.

در این مراسم که فرزین جماعت‌لو و دکتر آزاده مختارنامه مشترکاً گردانندگی جلسه را به‌عهده داشتند، ابتدا فرزین جماعت‌لو به حاضران در جلسه، که تعداد بسیاری از آنان به‌دلیل کمبود جا ایستاده ناظر برنامه بودند، خوشامد گفت و با اشاره به تقارن روز برگزاری این برنامه و اول مهر که روز بازگشایی مدارس در ایران است، از دکتر آزاده مختارنامه دعوت نمود تا شعری را که به این مناسبت آماده کرده بود، برای حضار بخواند.

سپس فرزین جماعت‌لو در ضرورت امکان آموزش زبان فارسی به کودکان و نوجوانان ایرانی در اینجا و نیز غیرایرانیان علاقه‌مندی که مایل به یادگیری و آشنایی هر چه بیشتر با فرهنگ ایرانی و طبعاً زبان فارسی هستند، سخن گفت و پس از آن دکتر آزاده مختارنامه دربارهٔ زنده‌یاد دکتر احسان یارشاطر سخنانی به فارسی و انگلیسی ایراد نمود.

در ادامه، گروهی از کودکان با نام گروه مهرورزان به سرپرستی شیدا دیوبندی شعر فارسی «یار مهربان» را خواندند. پس از آن فرزین جماعت‌لو ضمن معرفی کوتاهی از پری آزرم معتمدی، معمار، نقاش و مترجم، دعوت نمود تا سخنان خود را ایراد نماید.

پری آزرم معتمدی، طی سخنانی که ایراد کرد، ضمن اظهار خشنودی از حضور در این برنامه، آرزو کرد پدرش که دو دههٔ آخر عمر خود را به تشکیل و سامان‌دهی مجموعه کتاب‌های فارسی کتابخانهٔ وست ونکوور گذرانده بود، نیز در این جمع حضور می‌داشت.

پس از سخنرانی پری آزرم معتمدی، دکتر علی رحیمی به‌همراه مهدی یزدانی با نواختن گیتار چند ترانه‌ٔ محبوب و خاطره‌انگیز از جمله سرود «ای ایران، ای مرز پرگهر» را خواند که با استقبال حضار مواجه شد.  

سپس فرزین جماعت‌لو از بوئن ما، نمایندهٔ مجلس بریتیش کلمبیا (نورث ونکوور – لانزدیل) و منشی پارلمانی در امور حمل و نقل عمومی ونکوور بزرگ (Translink)، برای سخنرانی دعوت کرد.

بوئن ما ضمن ابراز خرسندی از اینکه در این برنامه حضور دارد، سخنان خود را با سلام و احوالپرسی به زبان فارسی آغاز کرد و در ادامه ضمن اشاره به حضور پررنگ فرهنگ و هنر ایرانی خصوصاً در شهر نورث ونکوور، گفت که وی شک نداشت به‌زودی نوبت زبان فارسی است که فارسی‌زبانان بخواهند آن را از طریق مدارس با دیگران شریک شوند.

پس از سخنان بوئن ما، گروه هنری فِیم به سرپرستی فرشته ذاکری، با آهنگ «همراه شو، عزیز» رقص زیبایی را اجرا کرد.

در ادامه، فرزین جماعت‌لو از دکتر شیر هژیر، پزشک و رئیس پیشین اتحادیهٔ افغان‌های بریتیش کلمبیا، دعوت کرد تا سخنان خود را ایراد نماید. دکتر هژیر در سخنان خود که به دو زبان انگلیسی و فارسی ایراد کرد، با اشاره به اینکه اگر فروسی و حافظ و سعدی از سرزمینی که امروزه ایران نامیده می‌شود برخاسته‌اند، رودکی، پدر شعر فارسی، از مناطق سرحد افغانستان و تاجیکستان و رابعه، مادر شعر فارسی، از بلخ برخاسته‌اند، ما میراث‌داران زبان فارسی نیز باید فارغ از جغرافیا همه با هم در حفظ این زبان و افتخارات آن تلاش کنیم.

پس از آن نوبه به جِین ثورنثوِیت، نمایندهٔ مجلس بریتیش کلمبیا (نورث ونکوور – سیمور)، رسید. جِین ثورنثوِیت نیز ضمن ابراز خوشحالی از حضور در این برنامه، ابتدا با اشاره به اینکه پیش از آنکه به‌عنوان نمایندهٔ استانی انتخاب بشود، رئیس هیئت امنای مدارس در نورث ونکوور بوده است، و به‌همین خاطر مایل است که حضور سه تن از رؤسای هیئت امنای مدارس نورث شور را که در این برنامه حضور یافته‌اند، اعلام نماید: سیندی گرلا، رئیس هیئت امنای مدارس حومهٔ نورث ونکوور، کرولین برودی، رئیس هیئت امنای مدارس وست ونکوور و کریستین ساکری، رئیس هیئت امنای مدارس شهر نورث ونکوور. جِین ثورنثوِیت همچنین اعلام کرد که حزب بی‌سی لیبرال طی ماه آینده قصد دارد طرحی را در حمایت از کارزار «فارسی در بی‌سی» ارائه کند.

و بالاخره نوبت به امیر باجه‌کیان رسید؛ عضو انجمن مشورتی امور چندفرهنگی بریتیش‌ کلمبیا و عضو بنیان‌گذار کارزار. امیر باجه‌کیان سخنان خود را با تشکر از حاضران در جلسه برای حمایتشان و تک تک داوطلبانی که برگزاری این برنامه را ممکن ساختند، آغاز کرد. وی سپس حضور کاندیداهای انتخابات شهری در این برنامه را اعلام کرد و همچنین از پیش‌کسوتانی که در دهه‌های گذشته برای پاسداشت و حفظ زبان فارسی در این استان تلاش کرده‌اند، تقدیر نمود. امیر باجه‌کیان طی سخنان خود تأکید نمود که هدف این کارزار آن است که فارسی به برنامهٔ درسی مدارس اضافه بشود؛ در ساعات رسمی مدارس، نه فقط برای دانش‌آموزان ایرانی و همچنین درسی که دانش‌آموزان مانند دیگر دروس بتوانند برایش نمره بگیرند و در معدل درسی‌شان لحاظ شود. او همچنین گفت که معتقد است زبان فارسی به‌مثابهٔ سوغات فرهنگی‌ای است که ما از کشور خود به اینجا آورده‌ایم.

امیر باجه‌کیان پس از پایان سخنانش، از  دکتر راس کینگ، استاد و مدیر گروه مطالعات آسیایی دانشگاه بریتیش کلمبیا، دعوت نمود تا سخنانش را ایراد نماید.

دکتر راس کینگ ضمن اشاره به زبان‌های مختلفی که در دانشگاه یو‌بی‌سی تدریس می‌شود، کمی به پروسهٔ راهیابی زبان کره‌ای به موارس بریتیش کلمبیا پرداخت و با اشاره به خطاهایی که کره‌ای‌ها در آن زمان داشتند، توصیه کرد که باید از تجربهٔ کره‌ای‌ها در پیشبرد کارزار «فارسی در بی‌سی» استفاده کرد و آن خطاها را تکرار نکرد. وی با بیان این نکته که زبان فارسی در تمامی دانشگاه‌های معتبر دنیا تدریس می‌شود، ابراز امیدواری کرد که این زبان نه تنها در مدارس این استان بلکه در دانشگاه یوبی‌سی نیز به‌عنوان درسی دائمی با بودجه‌ای قوی تثبیت شود.

این برنامه، با اعلام جمع‌آوری کمک مالی توسط مینا سبزواری به‌پایان رسید.

نوشته اول مهر و آغاز کارزار «فارسی در بی‌سی» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.