عصر یکشنبه، ۳۰ مارس ۲۰۲۵، مراسم نکوداشت رخشان بنی‌اعتماد، کارگردان بنام ایرانی، در پرزنتیشن هاوس واقع در نورث ونکوور برگزار شد. در این برنامه که به‌همت کانون هنری بلک‌آوت برگزار شده بود، پیش از اجرای برنامهٔ اصلی، در سالن مجاور آمفی‌تئاتر این مجموعه، تصاویری از پشت صحنه‌های برخی فیلم‌های رخشان بنی‌اعتماد به نمایش گذاشته شده بود و شرکت‌کنندگان در این برنامه فرصت یافتند تا از نزدیک به گپ‌وگفت با این کارگردان سرشناس بپردازند و با ایشان عکس یادگاری بگیرند. 

در آغاز بخش اصلی برنامه، امیرنعیم حسینی، کارگردان هنریِ کانون بلک‌آوت تیاتر، که گردانندگی این برنامه را بر عهده داشت، ضمن تبریک سال نو و خوشامدگویی به حاضران اظهار خوشحالی کرد که رخشان بنی‌اعتماد، جهانگیر کوثری، و بسیاری از دوستان، آشنایان و هنرمندان شهر در سالن تئاتر پرزنتیشن هاوس گرد هم آمده‌اند.

حسینی در ابتدای سخنانش گفت: «ما در سرزمین‌های غصب‌شدهٔ مردمان ماسکوئیم، اسکوامیش و اِس‌لِی-واتوث هستیم، مخصوصاً که این ساختمان تاریخچهٔ خیلی جالبی دارد و اخیراً مدعی شده و تایتلش را از شهرداری نورث ونکوور پس گرفته است.» او افزود: «یادآوری این موضوع در شروع هر رویدادی که ما داریم، شاید به حافظهٔ ضعیف ما کمک کند تا جلوی اتفاقات مشابه را در آینده بگیرد. ما به مردمانی که از آب، خاک و هوای اینجا محافظت کرده‌اند و آن را به ما انتقال داده‌اند، احترام می‌گذاریم و قدردان این موضوع هستیم.»

سپس امیرنعیم حسینی از حاضران دعوت کرد تا در ابتدا ویدئوی کوتاهی را که با استفاده از هوش مصنوعی از عکس‌های پشت صحنهٔ فیلم‌های رخشان بنی‌اعتماد درست شده، تماشا کنند.

در ادامه، حسینی از مهدیار بیاضی، که به‌عنوان نمایندهٔ دیوید ایبی، نخست‌وزیر استان بی‌سی، در این جلسه حضور یافته بود، دعوت کرد تا به روی صحنه برود و لوحی را از طرف نخست‌وزیر به رخشان بنی‌اعتماد تقدیم کند. 

مهدیار بیاضی، مشاور ارشد وزیر کار، توسعهٔ اقتصادی و فناوری استان بی‌سی، گفت: «… اما امروز افتخار دارم که به‌عنوان یکی از دوستداران خانم بنی‌اعتماد اینجا باشم تا از طرف نخست‌وزیر استان، دیوید ایبی، گواهی تقدیری را به ایشان تقدیم کنم.»

در ادامه، او متن تقدیرنامه را به دو زبان انگلیسی و فارسی خواند، و سپس آن را به رخشان بنی‌اعتماد تقدیم کرد. ترجمهٔ فارسی متن تقدیرنامه از این قرار است:

«به عنوان نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، افتخار دارم که از تلاش‌های ارزندهٔ شما در عرصهٔ سینما قدردانی کنم. شما در طول دوران پرافتخار حرفه‌ای خود مسائل اجتماعی مهمی را به تصویر کشیده‌اید و صدای زنان و جوامع به‌حاشیه‌رانده‌شده در ایران را طنین‌انداز کرده‌اید. با روایت‌های پیچیده و تلفیقی منحصربه‌فرد از سینمای مستند و داستانی توانسته‌اید مبارزات شخصیت‌هایتان را به تصویر بکشید و پیچیدگی‌های جامعهٔ ایرانی را منعکس کنید. به‌عنوان بانوی اول سینمای ایران، تأثیری ماندگار بر صنعت سینمای جهان گذاشته‌اید و اطمینان دارم که داستان‌های شما برای نسل‌های آینده همچنان الهام‌بخش، تأمل برانگیز و دلگرم‌کننده خواهند بود.

با احترام، 

نخست وزیر استان بی‌سی 

دیوید ایبی»

پس از آن، فرهاد صوفی، فعال سیاسی و اجتماعی ساکن ونکوور، به‌دنبال معرفی کوتاه جاناتان ویلکینسون، نامزد حزب لیبرال از حوزهٔ نورث ونکوور، از ایشان دعوت کرد که به روی صحنه برود.

ویلکینسون ابتدا پس از سلام و ابراز خوشحالی از بودن در آن جمع به‌زبان فارسی، و سپاسگزاری از فرهاد صوفی برای دعوت او به این برنامه، سخنانی به‌زبان انگلیسی ایراد کرد که برگردانش به‌این قرار است:

«حضور خانم رخشان بنی‌اعتماد را در اینجا خوشامد می‌گویم. خانم بنی‌اعتماد، کار شما الهام‌بخش بسیاری در اینجا و در سراسر جهان بوده است. برای من هر روز پیش نمی‌آید حضور کسی را که مردم بانوی اول سینمای ایران می‌خوانندش، به نورث ونکوور خوشامد بگویم. تمرکز شما بر عدالت اجتماعی به‌ویژه حقوق مدنی و زنان اکنون بیش از هر زمان دیگری و به‌ویژه در این جامعه نهادینه شده است. نورث ونکوور و وست ونکوور بالاترین تمرکز جمعیت ایرانیان کانادایی را در این کشور دارد. فکر می‌کنم در واقع پس از تنها بخشی از تورنتو، دومین رتبه را داشته باشد. این جامعهٔ پویا جزئی جدایی‌ناپذیر از هویت نورث شور است و جامعه‌ای‌ست که مشتاق محافظت از آزادی‌هایی‌ست که ما در کانادا این امتیاز را داریم که از آن لذت ببریم. ما طی چند سال گذشته شاهد تغییرات مثبت زیادی در اینجا بوده‌ایم؛ رشد باورنکردنی جامعهٔ حرفه‌ای ایرانیان کانادا و گسترش فرهنگ ایرانی در سراسر نورث شور، به‌ویژه غذاهای عالی. ما همچنین لحظات بسیار سختی را با هم گذرانده‌ایم؛ هجوم اندوه درگذشت مهسا امینی، اتحادی که کل جامعهٔ ما پس از سرنگونی دهشتناک پرواز پی‌اس۷۵۲ که افراد زیادی در نورث شور تحت تأثیر آن قرار گرفتند، نشان داد. تاب‌آوری و قدرت در مواجهه با این رویدادها از ویژگی‌های جامعهٔ ایرانی کانادایی است. بنابراین بار دیگر، شما خانم بنی‌اعتماد، به نورث ونکوور خیلی خوش آمدید؛ به جامعه‌ای که چنین تأثیری روی آن داشته‌اید و کار شما به‌طور گسترده تحسین شده است. خوشحالم که برای [تجلیل از] سرگذشت و هنر خود که بسیاری را در سراسر این کشور وسیع تحت تأثیر قرار داده، اینجایید.»

جاناتان ویلکینسون در پایان سخنانش ابراز خوشحالی کرد که این فرصت را یافته تا چند کلامی در این برنامه سخن بگوید، ولی افزود ازآنجاکه برای کمپین انتخاباتی‌اش باید در چند برنامهٔ دیگر حضور یابد، مجبور است این نشست را زودتر ترک کند.

در ادامه، فرهاد صوفی بار دیگر به پشت تریبون رفت و پس از خواندن متن تقدیرنامهٔ جاگمیت سینگ، رهبر حزب ان‌دی‌پی کانادا، آن را به رخشان بنی‌اعتماد تقدیم کرد. ترجمهٔ فارسی متن تقدیرنامهٔ یادشده از این قرار است:

«بانو رخشان بنی‌اعتماد، این لوح سپاس از موفقیت هنری تقدیم می‌شود به شما برای فعالیت‌هایتان به‌عنوان کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس در نقش بانوی اول سینمای ایران. تعهد شما به پرداختن به مسائل عدالت اجتماعی، حقوق زنان و همچنین جوامع به‌حاشیه‌رانده‌شده ضمن ایجاد امید، چشم‌انداز جهانی فیلم را بسیار غنی کرده است. سپاس از شما برای تمام فعالیت‌هایتان.» 

پس از آن، صوفی همچنین یک اثر هنری مربوط به بومیان کانادا و نیز قابی که شعار «زن، زندگی، آزادی» را در بر گرفته بود، از طرف خود به ایشان تقدیم کرد.

در ادامهٔ برنامه، فرهاد صوفی از شروین شهریاری، عضو شورای شهر نورث ونکوور، دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند. شهریاری ضمن پوزش از اینکه فارسی‌اش به‌خوبی دیگر دوستان نیست، گفت: 

«اولاً خیر مقدم می‌گویم از طرف شورای شهر و خانم لیندا بوکانان، شهردار شهر نورث ونکوور. خیلی خوش آمدید و ما افتخار می‌کنیم همین‌طور که گفتند، در حضور شما، بانوی اول سینمای ایران، هستیم. من مقداری که تحقیق کردم، واقعاً تحت تأثیر قرار گرفتم از کارهایی که شما کرده‌اید و کمی هم درک می‌کنم که چقدر سخت بوده است. موقعی که من دبیرستان می‌رفتم، سال ۱۹۸۲ یعنی ۴۳ سال پیش، دورهٔ سیاهی بود و اصلاً زنان که به‌کنار، حتی برای مردها هم، از نظر آزادی و این مسائل هیچ‌چیز نبود. یادم است معلمی داشتیم که همچنان کراوات می‌زد. او از آن دورهٔ قبل از انقلاب کراوات می‌زد و این‌‌ها که آمدند، به او گفتند از این به‌بعد دیگر نمی‌توانی اینجا کراوات بزنی، یا کراوات نزن یا اینکه به‌قول معروف از فردا دیگر نیا. او هم آمد سر کلاس به ما گفت که من چون تمام عمرم کراوات می‌زده‌ام، الان دیگر تصمیم گرفته‌ام بازنشسته بشوم. و دیگر نیامد… حالا یک چیزی هم بگویم، و آن اینکه من تنها کسی هستم که در شورای شهر کراوات می‌زنم و این به‌خاطر یاد همان معلممان است که کراوات می‌زد؛ فکر نکنید به‌خاطر این است که حالا کراوات زدن یا نزدن برای من فرقی می‌کند. به‌هر حال، ما می‌دانیم که زنان همچنان مشکلات خیلی زیادی دارند. اتفاقاً من اخیراً جایی بودم که مردم می‌پرسیدند این فیلم‌های زیادی که دربارهٔ زنان ساخته می‌شد، آیا خود زنان هم از سازندگان این فیلم‌ها هستند یا نه… و من خیلی خیلی خوشحالم و افتخار می‌کنم که ما در حضور شما هستیم.» 

پس از آن، ساینا خالدی، آهنگ‌ساز و نوازندهٔ سنتور ساکن ونکوور، قطعه‌ای با عنوان «شکوفایی» از ساخته‌های خود را اجرا کرد. او توضیح داد که این قطعه را در دوران همه‌گیری کووید با امید به‌ آنکه دنیا چنین نخواهد ماند و روزهای خوبی پیش رو خواهد بود، ساخته است.

در ادامه، امیرنعیم حسینی توضیح داد: «وقتی که پیشنهاد برگزاری این برنامه مطرح شد، با خانم بنی‌اعتماد صحبت کردم، نظرشان را پرسیدم که اگر اشکال ندارد، از دوستان یا آشنایانی که در ونکوور هستند و ایشان را می‌شناسند، امشب اینجا درباره‌شان صحبتی بکنند. خانم بنی‌اعتماد گفتند که خیلی علاقه‌ای ندارند این اتفاق بیفتد، دوست ندارند تمجید باشد، و بعد پیشنهاد دادند که خودت این کار را بکن.» 

پس از آن، مهدی ساکی، هنرپیشه، خواننده و بازیگر ساکن ونکوور، به‌همراه شیما به اجرای موسیقی، آواز و رقص پرداختند.

سپس امیر نعیم حسینی در ادامهٔ صحبتش پیش از اجرای مهدی ساکی، گفت: «سال ۲۰۰۸، من برای پایان‌نامهٔ لیسانسم رفتم پیش خانم بنی‌اعتماد و از ایشان خواهش کردم که استاد راهنمای من باشند. بدشانسی اینکه قرار بود ایشان زانویشان را عمل بکنند و این حرفشان یادم نمی‌رود که گفتند من از آن استادها نیستم که فقط امضا کنم. اگر باشم، باید همه‌اش بالا سر پروژه باشم، برای همین الان نمی‌توانم، مگر اینکه تو یک‌سال دیگر دفاع بکنی که خب شدنی نبود. ولی این افتخار را داشتم در اجرایی که در گالری «ایست» چند سال بعدش اجرا می‌کردند، کنارشان باشم و دورادور ارتباطمان با ایشان حفظ بود. من این شانس را نداشتم ولی می‌خواهم این را بگویم که مستندسازها و فیلم‌سازهای خیلی زیادی در ایران و خارج از ایران هم‌سن‌وسال‌های من یا جوان‌تر از من هستند که خانم بنی‌اعتماد بی‌دریغ بهشان کمک کرده و بسیار باعث موفقیت و دیده‌شدنشان شده‌اند. من اگر بخواهم اسم ببرم، همین الان از روی حافظه می‌توانم بالغ بر ۲۰ نفر را در سینمای ایران اسم ببرم که ویژگی‌های خاص خودشان را دارند. افرادی مثل ایشان که اینچنین بدون چشمداشت و بی‌مضایقه کمک می‌کنند، کم است. من اگر بخواهم خیلی کوتاه خانم بنی‌اعتماد را از طریق فیلم‌هایشان معرفی بکنم، دوست دارم بگویم که در سینمای خانم بنی‌اعتماد – البته این کاملاً نظر شخصی است، چون بعد ایشان می‌توانند بگویند که درست نیست – مردها و کاراکترهای مرد همیشه دنبال باورها، رؤیاها و آرزوهایشان می‌روند و زن‌ها هستند که می‌مانند، می‌جنگند تا آخرین نفس و پای عهدشان هم می‌ایستند. در تک‌تک فیلم‌هایشان این را می‌شود دنبال کرد. از نظر من، عشقی که زن‌ها به خانواده دارند در فیلم‌های خانم بنی‌اعتماد و خود عشق، ستودنی‌ست. اگر بخواهم یکی از صفات دیگر خانم بنی‌اعتماد را راجع به فیلم‌هایشان بگویم، وفاداری است. در زمان‌هایی که همه همدیگر را فراموش می‌کنند، ایشان سال‌ها بعد می‌آید سراغ کاراکترهای فیلم‌هایش و در فیلم «قصه‌ها» می‌رود سراغ آن‌ها ببیند هر کدامشان الان دارند چه‌کار می‌کنند و کجا ایستاده‌اند. از فیلم‌ها اگر بیاییم بیرون و بخواهیم دوباره راجع به خود ایشان صحبت بکنیم، این روحیهٔ مبارزه‌طلبیِ هم خود ایشان و هم دوربینشان همیشه کنکاشگر، کنشگر، پرس‌وجوگر بوده و هیچ‌وقت دوربینی که فقط تماشا بکند، نبوده. همیشه سؤال مطرح کرده، به فکر فرو می‌برده و یقهٔ تماشاگر را می‌گرفته. وقتی پای مبارزه به میان می‌آید، خانم بنی‌اعتماد جزو اولین فیلمسازهای زنی هستند که همراه با همهٔ جوان‌های ایران در جنبش «زن، زندگی، آزادی» روسری از سر برمی‌دارند و به فکر منافع شخصی و شغلی نیستند و از اتفاقی که دارد توی جامعه می‌افتد، حمایت می‌کنند.»

سپس او از شرکت‌کنندگان در برنامه دعوت کرد تا گوشه‌هایی از فیلم‌های رخشان بنی‌اعتماد را تماشا کنند.

پس از آن، حسینی دربارهٔ نمایش «شهر قصه» که سپتامبر سال گذشته در ونکوور به روی صحنه رفت، توضیحات کوتاهی داد و اعلام کرد که با توجه با استقبال خیلی خوبی که از این نمایش شد، از سپتامبر امسال این نمایش توری در چند شهر کانادا خواهد داشت که از ونکوور آغاز خواهد شد. و سپس از حاضران دعوت کرد که اجرای سوفیا ماکارنکو (بازیگر نقش موش) از یکی از قطعه‌های این نمایش را تماشا کنند. 

در ادامه، حسینی با اشاره به اینکه چند روز بعد سالروز تولد رخشان بنی‌اعتماد است، حاضران را دعوت کرد تا ویدئوهایی کوتاهی را که تعدادی از دوستان ایشان ضبط کرده و فرستاده‌اند، تماشا کنند. آخرینِ این ویدئوها، ویدئوی باران کوثری، بازیگر سینما و‌ تئاتر، و فرزند رخشان بنی‌اعتماد و جهانگیر کوثری، بود. او که بدون حجاب شب‌هنگام کنار خیابان ایستاده بود، گفت: «سلام. یکی از شب‌های آخر سال است و به‌طرز عجیبی باران خیلی قشنگی شروع به باریدن کرده بعد از مدت‌ها. خیلی سخت است که من راجع به رخشان بنی‌اعتماد حرف بزنم، ولی اجازه بدهید من راجع به مادرم حرف بزنم، چون راجع به اینکه او چه آدم بی‌نظیری‌ست و چه کارگردان درجه‌یکی‌ست، مطمئنم بقیه حرف می‌زنند. مامی جان، تو بهترین مادر دنیایی. تو بهترین کارگردانی هستی که من باهاش کار کرده‌ام و همهٔ عمرم آرزویم این بود که بتوانم بهترین دختر دنیا باشم برای تو. ولی تو با نگهداری‌ای که در سال‌های آخر از مادرت کردی، این شانس را هم از من گرفتی؛ بهترین دختر دنیا هم تویی. آن را هم نگذاشتی من بشوم. قربانت می‌روم. می‌میرم برایت و خیلی دوستت دارم و می‌دانم یک عالمه از چیزهایی که من شخصاً دارم و ما زن‌ها به‌طور اجتماعی بهش رسیده‌ایم، مدیون توییم. دل همه‌تان بسوزد، برای اینکه حتی اگر باهاش کار کرده‌اید، فقط مامان من است!»

پس از آن، امیرنعیم حسینی به‌عنوان حسن ختام برنامه از رخشان بنی‌اعتماد دعوت کرد تا سخنانی ایراد کند:

«خیلی متشکرم از اینکه اینجا هستید. خیلی ممنونم از همهٔ کسانی که اینجا نیستند و اشک مرا درآوردند. بچه‌های جوان نازنینی که خودشان هر کدام یک دنیا هستند. هر کدام بخشی از انسانیت و معرفت‌اند. یعنی امیرنعیم حساس‌تر از این موقع، موقعی نبود که مرا صدا کند؛ با بغض در گلویم و خنده‌ام از حرف باران و سرفه‌ام هم گرفته… بگذارید برای اینکه فضای احساسی بشکند؛ من همیشه می‌گویم سن آدم که بالا می‌رود، همه لطف می‌کنند که نکوداشت و بزرگداشت برگزار کنند، که یک‌جور مجلس ختم در حیات است، که البته فکر می‌کنم خیلی هم خوب است… خوشحالم که اگر برگردم به حدود پنج دهه کار سینما، کار فیلم‌سازی، می‌توانم این رضایت را از خودم داشته باشم – آن نکته‌ای که در فیلم بچه‌ها هم گفتند – شاید بیشتر خوشحالم از کارهایی که نکرده‌ام. من خیلی طعمهٔ خوبی بودم، نه من فقط، خیلی از زنان دیگر هم… اگر اسیر شهرت کاذب، وسیله پُز حکمرانان می‌خواستیم قرار بگیریم، حتماً شرایط زندگی راحت‌تری می‌داشتیم، ولی نکردیم این کار را، یعنی بیشتر خوشحالم از آن کارهایی که نکرده‌ام. از کارهای کرده‌ام هم در این حد راضی‌ام که نه به خودم دروغ گفته‌ام، نه به مخاطبم. سینما شغلم نبوده، زندگی‌ام بوده. سینما چه آن موقع که فیلم ساختم، همهٔ زندگی و تعهدم بوده، چه آن زمانی که نساختم، مثل الان که خودخواسته نمی‌خواهم کار کنم و سال‌هاست کار نمی‌کنم ولی کارنکردن به‌معنای بیکاری نیست. من آنجایی‌که استقلالم را بتوانم تا حد ممکن داشته باشم، آن کار را می‌کنم، یعنی اگر پشت دوربین ساخت فیلم سینمایی نمی‌روم، که باید به خیلی از در واقع قیدوبندها وصلم کند، ولی در سینمای مستند کار می‌کنم و خوشحالم که حتی یک روز هم بیکار نبوده‌ام، حتی اگر ۱۰ سال باشد که فیلم نساخته‌ام. ممنونم از امیرنعیم عزیز، خیلی ممنونم از زحمتی که کشیدید. از شماها که اینجا آمدید و خب تولد و وارد ۷۱ سالگی شدن… با این حرف‌های قشنگی که شنیدم و امسال که اینجا در کنار بچه‌هایم نیستم؛ باران و تندیسم نیستند، ولی در کنار خواهران و برادرم و جهان، همسرم، و خلاصه این هم یک سال دیگر، و تولدی دیگر بود. مرسی از همه‌تان، خیلی متشکر.»

سپس امیرنعیم حسینی، ضمن سپاسگزاری و نام‌بردن از همهٔ افرادی که در به انجام‌رسیدن این برنامه مشارکت داشتند و پشتیبانی کردند، خاتمهٔ برنامه را اعلام کرد.

نوشته نه به خودم دروغ گفته‌ام، نه به مخاطبم – گزارشی از برنامهٔ نکوداشت رخشان بنی‌اعتماد، کارگردان سرشناس ایرانی، در نورث ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس از میرا رایو 

روز جمعه، ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور در مجلس عوام کانادا و وزیر انرژی و منابع طبیعی کانادا، طی مراسمی در کامیونیتی سنتر دلبروک در نورث ونکوور، مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم، پادشاه کانادا، را به سی نفر از ساکنان نورث شور اهدا کرد.

در بین دریافت‌کنندگان این مراسم نام پنج ایرانی-کانادایی به چشم می‌خورد که اسامی و معرفی کوتاهی از آنان به‌ترتیب حروف الفبای نام خانوادگی‌شان از نظرتان خواهد گذشت.

مریم آنتیکچی

مریم آنتیکچی یکی از بنیان‌گذاران و مدیر ارشد فناوری شرکت Ecoation Innovative Solutions Inc.‎، یک شرکت پیشرفته فناوری کشاورزی در وست ونکوور، است که رباتیک و هوش مصنوعی را برای ایجاد انقلابی در شیوه‌های کشاورزی پایدار پیوند می‌دهد. مریم که در زمان مهاجرتش به کانادا با والدینش تنها ۱۶ سال داشت، سفری متحول‌کننده را آغاز کرد که منجر به کسب مدرک لیسانس علوم کاربردی در مهندسی فیزیک در دانشگاه بریتیش کلمبیا شد. او علی‌رغم مواجهه با چالش‌های یک بیماری پیش‌رونده، پیوسته ناملایمات را به قدرت تبدیل کرده است و تاب‌آوری و تعهد عمیق خود را برای ایجاد تغییر در کشاورزی کانادا و ورای آن به نشان داده است.

فرهاد بنی‌زمان لاری

فرهاد بنی‌زمان لاری همیشه مشتاق حل مشکلات و ایجاد تأثیر مثبت به‌ویژه در مدیریت ریسک بلایای طبیعی و ایمنی جامعه بوده است. او با دو مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت ریسک بلایا و مهندسی رودخانه، روی پروژه‌هایی کار کرده است که از زیرساخت‌ها محافظت می‌کند. 

او در حال حاضر، هماهنگ‌کنندهٔ مدیریت اضطراری – ایمنی سد در آژانس امنیت آب است که در آنجا بر تضمین امنیت عمومی و مدیریت زیرساخت‌های حیاتی تمرکز دارد. او علاوه بر کار حرفه‌ای‌اش، در کارهای داوطلبانه نیز فعال مانده است. فرهاد یکی از اعضای تیم آموزش اضطراری در سازمان مدیریت اضطراری نورث شور (NSEM) است که در برنامه‌ریزی و ارائهٔ کارگاه‌ها و سمینارهای عمومی در مورد آمادگی اضطراری کمک می‌کند. او همچنین در سازمان صلیب سرخ کانادا، به‌عنوان دستیار منابع انسانی، مدیریت فرآیندهای استخدام، مصاحبه‌ها و داوطلبان شبانه‌روزی خدمت کرده است.

شایگان طباطبایی صالحی

شایگان طباطبایی صالحی متولد مونترآل و بزرگ‌شدهٔ ونکوور بزرگ است. او با حمایت همیشگی پدر و مادر مهربانش، نانسی و فرد، بزرگ شد. راهنمایی آن‌ها ارزش‌های پایداری از قدردانی، سخت‌کوشی و احساس مسئولیت عمیق برای خدمت به جامعه و کشورش، کانادا، را در او ایجاد کرد.

شایگان نزدیک به یک دهه است که متخصصی متعهد در زمینهٔ امنیت شرکتی بوده است. کار او به‌عنوان افسر امنیتی در بیمارستان سوری مموریال آغاز شد، جایی که فداکاری و آموزش او تأثیر عمیقی بر جای گذاشت. در یک حادثهٔ قابل‌توجه، تفکر سریع و رفتار آرام شایگان به نجات جان کودکی که به نزدیکی بزرگراه کینگ جورج برای خودکشی رفته بود، کمک کرد و به‌دلیل این کار، مدال شایستگی از سوی انجمن بین‌المللی بهداشت و ایمنی و امنیت به او اعطا شد، که نشان‌دهندهٔ توانایی استثنایی او برای محافظت و خدمت در لحظات حساس است.

شایگان فراتر از موفقیت‌های حرفه‌ای‌اش، همواره در خدمات داوطلبانه فراتر رفته است. در طول نزدیک به هفت سال، او بیش از هزاران ساعت به‌عنوان یک افسر کمکی RCMP، ابتدا با RCMP سوری و اکنون با RCMP ریچموند همکاری داشته است.

نسرین فیلسوف

نسرین فیلسوف در سال ۱۹۸۲ ایران را ترک کرد و پس از گذراندن مدتی در اروپا و آمریکا، در سال ۱۹۸۵ به کانادا مهاجرت کرد. او که متعهد به خدمات اجتماعی بود، در مدارس فرزندانش و سازمان‌هایی مانند باشگاه زنان دانشگاه نورث ونکوور، بنیاد وست ونکوور، و انجمن فرهنگی ایرانیان کانادا، داوطلب شد. او همچنین نقش کلیدی در تلاش‌ها برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای صلیب سرخ و یونیسف ایفا کرد. فیلسوف در سال ۱۹۸۴، بنیاد ایرانیان کانادا را برای حمایت از ادغام اجتماعی و فرهنگی مهاجران جدید از طریق آموزش، کمک‌های اجتماعی و بورسیه‌های تحصیلی تأسیس کرد. تحت رهبری او، این بنیاد به ۱۸۰ دانشجو بورسیه اعطا کرده است.

کمک‌های او به جامعه جوایز متعددی را برای او به ارمغان آورده است، ازجمله مدال شصتمین سالگرد سلطنت ملکه الیزابت دوم، مدال Sovereign برای داوطلبان، و انتخاب به‌عنوان یکی از ۲۵ مهاجر نمونهٔ کانادا از سوی مجلهٔ کَنِدیدیَن ایمیگرنت و بانک آر‌بی‌سی.

بیتا نبیلی

بیتا نبیلی در سال ۱۹۹۳، در سن ۱۸ سالگی، به کانادا آمد و کشور خود را پشت سر گذاشت تا زندگی جدیدی را آغاز کند.

گذار به فرهنگ ناآشنا و مسئولیت‌های ازدواج، هم چالش‌ها و هم فرصت‌هایی برای رشد او ایجاد کرد. بلافاصله پس از ورود، او همکاری با M.T.O، مدرسه‌ای در نورث ونکوور، را آغاز کرد. نبیلی ۱۵ سال را به آموزش ریاضی، علوم و فارسی به کودکان دبستانی از خانواده‌های کم‌درآمد اختصاص داده است. در طول این مدت، در حالی‌که دیپلم دبیرستان کانادایی خود را دنبال می‌کرد، چندین شغل داشت و در نهایت تحصیلات خود را در رشتهٔ داروسازی در کالج و دانشگاه ادامه داد.

در سال ۲۰۰۷، زمانی که دختر جوانش بر اثر سرطان درگذشت، بیتا با فقدانی ویرانگر مواجه شد. او که با غم و اندوه فراوان دست‌و‌پنجه نرم می‌کرد، به‌دنبال راهی برای حرکت به جلو بود و به‌مدت دو سال به‌صورت داوطلبانه با پلیس محلی لوئر لانزدیل شروع به همکاری کرد.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ سایر دریافت‌کنندگان این مدال در مراسم روز ۲۸ فوریه در نورث ونکوور و همچنین خواندن بیوگرافی کامل‌تر آن‌‌ها از لینک زیر دیدن کنید:

https://jonathanwilkinson.libparl.ca/2024/09/25/king-charles-iii-coronation-medal-info

گفتنی است مدال تاج‌گذاری، مدالی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم از سوی مری سایمون، فرماندار کل کانادا، معرفی و اختصاص داده شده و با اعطای آن از کسانی که کمک‌های قابل‌توجهی به کانادا و استان خود کرده‌اند، قدردانی می‌شود. این مدال به ۳۰٬۰۰۰ نفر از افراد شایسته در سراسر کانادا اعطا می‌شود و نخستین مدال افتخار کانادایی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری در نظر گرفته شده است.

دریافت‌کنندگان این مدال گروه متنوعی از افراد را شامل می‌شوند که کمک‌های قابل‌توجهی به بریتیش کلمبیا یا منطقه یا جامعهٔ خاصی در استان کرده‌اند یا به دستاوردهای برجسته‌ای در خارج از کشور دست یافته‌اند که اعتباری را برای بریتیش کلمبیا به ارمغان می‌آورد.

شایان ذکر است، پیش از این چند برنامهٔ مختلف برای اهدای این مدال به شهروندان بریتیش کلمبیا برگزار شده است و تاکنون چهار ایرانی-کانادایی دیگر نیز طی سه مراسمی که در ویکتوریا، ونکوور و نورث ونکوور برگزار شد، این مدال را دریافت کرده‌اند؛ نسیم حامد، فعال امور مهاجران و پناه‌جویان در ویکتوریای بزرگ و از مدیران مرکز پناه‌جویان و مهاجران ویکتوریا (VIRCS)، فرهاد صوفی، کارآفرین، نیکوکار و فعال اجتماعی و حقوق بشر، سیما غفارزاده، مدیر مسئول و سردبیر رسانهٔ همیاری، و مسعود کریمایی، بنیان‌گذار انجمن متخصصان ایرانی-کانادایی بریتیش کلمبیا (SICAP) و همچنین انجمن خوشنویسان ایرانی آمریکای شمالی.

نوشته پنج ایرانی-کانادایی دیگر در بین دریافت‌کنندگان مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از گذشت حدود سه هفته از اعلام کناره‌گیری رسمی جاستین ترودو از رهبری حزب لیبرال، بالاخره نامزدهای نهایی انتخابات رهبری این حزب مشخص شد. به‌نقل از سی‌بی‌سی، دوشنبهٔ این هفته حزب لیبرال شش نامزد را برای ورود به این رقابت تأیید کرد. این شش نامزد عبارت‌اند از: مارک کارنی، رئیس اسبق بانک مرکزی کانادا و نیز بانک مرکزی انگلستان، کریستیا فریلند، وزیر سابق اقتصاد کانادا و نیز معاون سابق نخست‌وزیر، کارینا گولد، رهبر دولت در مجلس عوام کانادا، جِیمی باتیستی، نمایندهٔ نوا اسکوشیا در مجلس فدرال، فرنک بِیلیس، نمایندهٔ سابق مجلس فدرال از حزب لیبرال و بازرگان، روبی دالا، نمایندهٔ سابق مجلس فدرال از حزب لیبرال و بازرگان. در تاریخ ۹ مارس مشخص خواهد شد که چه کسی رهبری حزب لیبرال را بر عهده خواهد گرفت، و بلافاصله پس از آن، جاستین ترودو از سِمَت نخست‌وزیری کشور نیز کنار خواهد رفت. 

شایان ذکر است که کارنی و فریلند، دو نامزد پیشتاز در رقابت برای جانشینی ترودو هستند و تاکنون بیشترین حمایت‌ها را از طرف اعضا و هواداران حزب متبوع خود دریافت کرده‌اند.

گفتنی‌ست که حزب اپوزیسیون سال‌هاست از کارنی انتقاد می‌کند و از زمانی‌که او کمپین انتخاباتی خود را شروع کرده، این حملات افزایش یافته است؛ این حزب کارنی را محرم اسرار حزب لیبرال خوانده و او را طرفدار سیاست‌های نامطلوب و پرهزینه می‌داند.

هفتهٔ گذشته، کارنی، ویدئویی از کمپین انتخاباتی‌اش منتشر کرد که هدف آن پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار، بود. او در این ویدئو گفت: «شما نمی‌توانید مقابل ترامپ بایستید وقتی‌که استراتژی و روش‌های او را دنبال می‌کنید.» او همچنین گفت: «پوئلیور تمام عمرش یک سیاستمدار بوده، و در تمام این مدت، چیزی را اصلاح نکرده است. او فقط شکایت می‌کند.» 

فریلند هم در نامهٔ سرگشاده‌ای که به رقبای خود نوشته، خواهان چهار مناظرهٔ انتخاباتی شده است؛ دو مناظره به‌هر دو زبان انگلیسی و فرانسه، و گفته است: «کانادایی‌ها حقشان است که مناظرهٔ ما دربارهٔ ایده‌ها و مسیر پیش رو برای حزب و کشورمان را ببینند. ما باید به کانادایی‌ها نشان دهیم که به‌عنوان یک حزب، برای شکست‌دادن پیر پوئلیور آماده‌ایم.»

و اما در سوی دیگر، ترامپ که دوشنبهٔ هفتهٔ گذشته با قدرت تمام وارد کاخ سفید شد، همچنان بر طبل جنگ تعرفه می‌کوبد. سه‌شنبهٔ این هفته، سخنگوی کاخ سفید گفت که ترامپ مصمم است که به قول خود عمل کند و ۲۵٪ تعرفه برای کالاهای صادراتی از کانادا و مکزیک به این کشور را از اول فوریه لحاظ کند. ترامپ همچنین بین ۱۰ تا ۶۰ درصد روی کالاهای صادراتی از چین و ۱۰ تا ۲۰ درصد نیز روی هر چیزی که از دیگر نقاط دنیا به آمریکا صادر شود،‌ تعرفه در نظر گرفته است. 

کریستیا فریلند، دوشنبهٔ این هفته گفت اگر ترامپ به تهدید خود مبنی بر اعمال تعرفهٔ ۲۵ درصدی روی کالاهای کانادا عمل کند، کانادا باید «فهرست تلافی‌جویانه»ای از کالاهای آمریکایی را که هدف تعرفه‌گذاری قرار خواهد داد، منتشر کند. او گفت، فهرستی از محصولات به ارزش ۲۰۰ میلیارد دلار کانادا (۱۳۹ میلیارد دلارِ آمریکا)، پیامی را به صادرکنندگان آمریکایی در مورد آسیب‌هایی که تعرفه‌گذاری به آن‌ها وارد می‌کند، ارسال خواهد کرد. فریلند افزود: «هوشمندبودن، به‌معنای تلافی‌جویی در مواردی‌ست که آسیب می‌زند. ما باید دلار در برابر دلار را هدف قرار دهیم – و این باید دقیق و دردناک هدف قرار گیرد: پرورش‌دهندگان پرتقال فلوریدا، کشاورزان لبنیات ویسکانسن، تولیدکنندگان ماشین ظرفشویی میشیگان، و خیلی چیزهای دیگر. اکنون زمانی‌ست که کانادا باید هزینه‌های مشخصی را که هرگونه اعمال تعرفه از سوی دولت ترامپ به‌دنبال خواهد داشت، برای آمریکایی‌ها روشن کند.»

فریلند همچنین گفت که اگر در رقابت رهبری حزب لیبرال پیروز و نخست‌وزیر کانادا شود، شرکت‌های آمریکایی را از شرکت در مناقصه برای پروژه‌های فدرال کانادا (به‌استثنای امور وزارت دفاع) منع خواهد کرد.

جان رایز، معاون ارشد رئیس دانشکدهٔ بازرگانی دانشگاه بریتیش کلمبیا، گفت که کانادا باید در برابر هرگونه تعرفه اقدام تلافی‌جویانه بکند، اما در عین حال، با درنظرگرفتن خطر ایجاد دشمنی در ترامپ و سخت‌ترکردن عقب‌نشینی او از تهدیداتش، نسبت به انتشار پیشاپیش فهرست کالاهای موردنظر به‌طور عمومی، هشدار داد. رایز گفت: «او [ترامپ] همیشه می‌خواهد برنده باشد. او نمی‌خواهد ضعفی از خود نشان دهد.»

برخی از صاحب‌نظران پیشنهاد کرده‌اند که کانادا می‌تواند ارسال انرژی به ایالات متحده را متوقف کند، اما این اقدامی‌ست که با مخالفت دنیل اسمیت، نخست‌وزیر استان نفت‌خیز آلبرتا، مواجه شده است. مارک کارنی، نیز آخر هفتهٔ گذشته گفت که قطع صادرات آب کبک به ایالات متحده باید در جنگ تجاری با ترامپ، به‌عنوان یک گزینه روی میز باقی بماند.

روزها و هفته‌های دشوار و آیندهٔ نه‌چندان روشنی پیش روی دولت و مردم کاناداست… طی ماه مارس با مشخص‌شدن نخست‌وزیر جدید، بازگشایی مجلس عوام و احتمال مواجههٔ دولت با رأی عدم اعتماد و به‌دنبالش برگزاری انتخابات فدرال، شاید تکلیف دولت پادرهوای کانادا مشخص شود، اما اینکه دولت آینده با چه تدابیری مقابل جنگ تعرفه‌ای ترامپ خواهد ایستاد، داستان نگران‌کنندهٔ دیگری‌ست… 

نوشته آیندهٔ سیاسی مبهم کانادا در سایهٔ جنگ تعرفه با ترامپ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوشنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، همان‌طور که انتظارش می‌رفت، جاستین ترودو اعلام کرد که از رهبری حزب لیبرال کناره‌گیری می‌کند، اما همچنان در نقش خود به‌عنوان نخست‌وزیر کانادا باقی خواهد ماند تا زمانی‌که رهبر جدیدی برای این حزب انتخاب شود. همچنین درخواست او از فرماندار کانادا مبنی بر تعلیق مجلس تا ۲۴ مارس مورد موافقت قرار گرفت. او همچنین اعلام کرد که در انتخابات آتی فدرال خود را نامزد نخواهد کرد.

فرصت تعلیق به نخست‌وزیر کانادا اجازه می‌دهد تا تمام فعالیت‌های مجلس، ازجمله لوایح موجود و کار کمیته برای مطالعات و تحقیقات را متوقف کند، اما دولت همچنان در قدرت باقی بماند، و در تاریخ مقرر، مجلس بار دیگر با سخنرانی ملوکانه کار خود را آغاز کند تا اهداف دولت از آن تاریخ به‌بعد مشخص شود.

و اما در جبههٔ رقابت برای جایگزینی جاستین ترودو، تا زمان نگارش این یادداشت، نامزدهای احتمالی این رقابت که بایستی لیست قطعی آن در تاریخ ۲۳ ژانویه اعلام شود، عبارت‌اند از:

– مارک کارنی، رئیس بانک مرکزی کانادا از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ و رئیس بانک مرکزی انگلستان از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰

– کریستیا فریلند، وزیر سابق اقتصاد کانادا و نیز معاون سابق نخست‌وزیر

– کارینا گولد، رهبر دولت در مجلس عوام کانادا

– جاناتان ویلکینسون، وزیر انرژی و منابع طبیعی کانادا

– جِیمی باتیستی، نمایندهٔ نوا اسکوشیا در مجلس فدرال که از بومیان کاناداست

– چاندرا آریا، نمایندهٔ منطقهٔ اُتاوا در مجلس فدرال

– فرَنک بِیلیس، نمایندهٔ سابق مجلس فدرال از حزب لیبرال، و بازرگان

البته شایان ذکر است که تاکنون تعدادی از سیاستمداران رده‌بالا که نامشان در لیست نامزدهای احتمالی بود، اعلام کرده‌اند که در این رقابت شرکت نخواهند کرد، ازجمله وزیر دارایی، دومینیک لبلانک، وزیر امور خارجه، ملانی جولی، وزیر کار، استیون مک‌کینان، وزیر حمل‌ونقل و تجارت داخلی، آنیتا آناند، وزیر صنعت، فرانسوا-فیلیپ شمپِین، و نخست‌وزیر اسبق استان بی‌سی، کریستی کلارک. 

و اما بحث تهدیدات تعرفه‌ای از سوی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب آمریکا، که دوشنبهٔ آینده وارد کاخ سفید خواهد شد، همچنان ادامه دارد و از مهم‌ترین چالش‌هایی‌ست که دولت کانادا با آن مواجه است. 

چهارشنبهٔ این هفته، جاستین ترودو، در جلسه‌ای پنج‌ساعته که با نخست‌وزیران استان‌ها در اُتاوا داشت تا راه‌حل‌های مقابله با تهدیدات ترامپ را بررسی کنند، گفت وقتی صحبت از واکنش به تعرفه‌های پیشنهادی دونالد ترامپ می‌شود، هیچ گزینه‌ای نباید نادیده گرفته شود، اما در عین حال، هیچ منطقه‌ای از کشور هم نباید بار تمام این واکنش را متحمل شود.

ترودو پس از این نشست گفت: «ما باید به چالشی که با آن روبروییم پاسخ دهیم. همچنین باید مطمئن شویم که این بار در سراسر کشور تقسیم می‌شود. ما نمی‌توانیم فقط یک منطقه را به‌دلیل آنکه تعرفه‌ها تأثیر بیشتری بر آن منطقه دارد، مجازات کنیم.»

داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، گفت استان‌ها باید در پاسخ به تهدیدات ترامپ متحد شوند. او قبل از این جلسه در صحبتی که با رسانه‌ها داشت، گفت: «تعرفه‌های تلافی‌جویانهٔ [ما] باید سخت باشد. باید این پیام را برسانیم.»

جاناتان ویلکینسون، وزیر انرژی و منابع طبیعی، نیز به قانونگذاران آمریکا در واشنگتن هشدار داد که تهدیدات تعرفه‌ای ترامپ به‌سبب قیمت‌های بالاتر و ازدست‌دادن مشاغل، فشار اقتصادی به آمریکایی‌ها تحمیل خواهد کرد.

ترامپ گفته است که از تهدید اقتصادی برای تحت‌فشار قراردادن کانادا برای تبدیل‌شدن به ایالت پنجاه و یکم این کشور استفاده خواهد کرد. به‌علاوه او همچنان کسری تجاری ایالات متحده با کانادا – کشوری غنی از منابع طبیعی که کالاهایی مانند نفت را در اختیار ایالات متحده قرار می‌دهد – را به‌اشتباه یارانه می‌خواند.

شایان ذکر است که کانادا بزرگ‌ترین مقصد صادراتی برای ۳۶ ایالت آمریکاست. روزانه نزدیک به ۳٫۶ میلیارد دلار (معادل ۲٫۷ میلیارد دلار آمریکا) کالا وارد کانادا می‌شود.

از جمله پیشنهاداتی که در نشست چهارشنبه مطرح شد، این بود که کانادا می تواند حمل‌و‌نقل انرژی به ایالات متحده را متوقف کند، اما این پیشنهاد با مخالفت دنیل اسمیت، نخست‌وزیر استان نفت‌خیز آلبرتا، مواجه شد. 

او در نشستی مجازی پس از این جلسه گفت که آلبرتا نه با تعرفه‌های صادراتی برای انرژی یا سایر محصولات این استان موافقت خواهد کرد، و نه از ممنوعیت صادرات این محصولات حمایت خواهد کرد. او همچنین گفت تا زمانی‌که چیزی منافع آلبرتا را تهدید نکند، این استان نمی‌تواند به‌طور کامل از طرح دولت فدرال در مقابله با تهدیدات تعرفه‌‌ای حمایت کند.

گفتنی‌ست که حدود یک‌چهارم نفتی که ایالات متحده در روز مصرف می‌کند از کاناداست؛ آلبرتا ۴٫۳ میلیون بشکه در روز به این کشور صادر می‌کند. طبق گزارش ادارهٔ اطلاعات انرژی ایالات متحده، این کشور حدود ۲۰ میلیون بشکه در روز مصرف می‌کند، در حالی‌که در داخل حدود ۱۳٫۲ میلیون بشکه در روز تولید می‌کند. 

همچنین روز چهارشنبه، دیوید مک‌گینتی، وزیر امنیت عمومی، گفت که اُتاوا ۶۰ پهپاد جدید را به پهپادهای موجود در مرز کانادا و آمریکا اضافه خواهد کرد و نیز دو هلیکوپتر جدید را به‌منظور تقویت تدریجی امنیت مرزی مستقر خواهد کرد. این بخشی از تمهیداتی‌ست که دولت لیبرال پس از ابراز نگرانی ترامپ در مورد جریان مهاجران و مواد مخدر غیرقانونی به ایالات متحده از کانادا و مکزیک، انجام داده است. در مجموع دولت کانادا نزدیک به یک میلیارد دلار برای ارتقاء امنیت مرزها متعهد شده است.

شاید سال‌ها و دهه‌هاست که کانادا در چنین وضعیت برزخی‌ای گرفتار نبوده است؛ دولت متزلزلی که علاوه بر مشکلات بزرگ داخلی، باید به‌طور جدی به فکر پاسخ‌گویی و واکنش به قلدری دولت جدید همسایهٔ جنوبی‌اش هم باشد. باید دید دولت کانادا چگونه این هفته‌ها و ماه‌های پرتنش پیش‌رو را مدیریت خواهد کرد…

نوشته تلاش ترودو برای متحدکردن کانادا در مقابل تهدیدهای ترامپ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ایرانیان ونکوور طی روزهای شنبه ۱۴ و یکشنبه ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴، با برگزاری تجمعاتی در شهر ونکوور در دومین سالگرد به‌قتل‌رسیدن مهسا امینی به‌دست نیروهای گشت ارشاد جمهوری اسلامی، اعتراضات هم‌وطنانشان در ایران و تداوم جنبش «زن، زندگی، آزادی» را در این‌سوی دنیا یادآور شدند.

روز شنبه ۱۴ سپتامبر، تعدادی از جوانان در ونکوور به‌یاد مهسا امینی و دیگر قربانیان جنبش دوچرخه‌سواری کردند. با وجود هوای بارانی در آن روز، این برنامه برگزار شد و دوچرخه‌سواران با حمل نمادهایی از جنبش «زن، زندگی، آزادی» با مردم صحبت کردند و آن‌ها را به تجمع روز یکشنبه در آرت گالری ونکوور دعوت کردند.

روز یکشنبه ۱۵ سپتامبر، دو تجمع یکی مقابل و دیگری پشت ساختمان آرت گالری برگزار شد. طی تجمع دوم که شامل بخش‌های زیادی ازجمله سخنرانی‌های مختلف، رقص و پخش موسیقی بود، بونیتا زاریلو، نمایندهٔ مجلس عوام از منطقهٔ پورت مودی-کوکئیتلام، پس از معرفی خود و تصدیق ایستادن بر مکان واگذارنشده‌ای که متعلق به بومیان است و نیز تأکید بر اهمیت نشان‌دادن همبستگی با جنبش مردم ایران با برگزاری چنین تجمعاتی، در بخشی از سخنانش گفت:

«من می‌دانم که بسیار از شما برای داشتن امنیت به اینجا آمده‌اید، و می‌دانیم که مهسا امینی به چنین امنیتی دست نیافت. بسیاری از افراد که می‌آیند و با من صحبت می‌کنند، می‌گویند آنچه مهم است این است که ما کنار هم بایستیم و مهسا را به یاد آوریم و البته آن‌هایی را که برای داشتن امنیت مبارزه می‌کنند. و من فکر می‌کنم در آنچه در سراسر دنیا و قطعاً در افغانستان دارد اتفاق می‌افتد، می‌بینیم که زنان همواره در حاشیه قرار گرفته‌اند. ما باید به ایستادگی و مبارزه ادامه دهیم و «زن، زندگی، آزادی» را یادآور شویم. اهمیت این جنبش و اینکه تمام شمایی که امروز در اینجا ایستاده‌اید، این است که کنار هم بایستید تا بگویید این [مسائل] همچنان دارد در ایران اتفاق می‌افتد، اعدام‌ها همچنان دارد اتفاق می‌افتد، آزار و اذیت و شکنجهٔ کارگرانی که کار هم ایستاده‌اند همچنان دارد اتفاق می‌افتد، و باید که متوقف شود… »

در این تجمع همچنین هوریران سهراب، داغدارِ چهار تن از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ ازجمله دخترش زنده‌یاد نگار برقعی، ‏«بیانیه‌ٔ انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752 به‌مناسبت دومین سالگرد قتل حکومتی مهسا ژینا امینی و آغاز انقلاب زن، زندگی، آزادی» را خواند:

«دو سال از روزهای به‌قتل‌رسیدن مهسا ژینا امینی گذشت. جنایتی دیگر به‌دست جمهوری اسلامی رقم خورد که منجر به خیزش بزرگ زن، زندگی، آزادی در ایران و سراسر جهان شد.

در روزهای پس از این قتل جمهوری اسلامی چون همیشه پاسخ معترضان را با گلوله داد. صدها نفر کشته شدند، ده‌ها نفر چشمانشان را از دست دادند، بسیاری به چوبهٔ دار سپرده شدند، خانواده‌های بسیاری چشم‌به‌راه عزیزان‌شان ماندند و بسیاری از مبارزین همچنان در زندان هستند.

ما در خارج از کشور در برابر ظلم و بی‌عدالتی ساکت ننشستیم. ما در پیوند با هم‌وطنان شجاعمان در ایران به خیابان‌ها آمدیم، در راهپیمایی‌های بزرگ شرکت کردیم، رسانه‌های دنیا را دعوت کردیم تا عمق جنایت‌پیشگی حکومت اسلامی را به اطلاع افکار عمومی دنیا برسانند و‌ تلاش کردیم صدای ایران در دنیای آزاد باشیم.

پس از دو سال می‌توان گفت که جنبشِ عدالت‌خواهی و آزادی‌خواهیِ مردم ایران زنده‌تر از همیشه نفس می‌کشد. با اینکه جمهوری اسلامی تلاش می‌کند اوضاع را عادی جلوه دهد و بر شانه‌های مردم ستمدیدهٔ ایران بایستد و به دنیا بگوید در کنترل شرایط موفق بوده است اما تصویری که از ایران به ما می‌رسد تصویر مبارزه و ایستادگی‌ست. دادخواهان، زنان، معلم‌ها، کارگران، پرستاران، بازنشستگان، دانشجویان و بسیاری از مردم در پیِ عدالت و آزادی هستند و می‌دانند رسیدن به دموکراسی دیگر هدفی دور از دسترس نیست.

ما در انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز PS752 در کنار مردم ایران تا رسیدن به آزادی، دموکراسی و عدالت می‌ایستیم. ما تا روز جاری‌شدن عدالت برای عزیزانمان و تمامی کسانی که به‌ظلم جان خود را از کف دادند از مسیری که پیموده‌ایم بازنمی‌گردیم.

ما قاتلین فرزندان ایران را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم.»

پس از آن پرستو آشتی بیانیهٔ جاناتان ویلکینسون، وزیر انرژی و منابع طبیعی کانادا و نمایندهٔ مجلس عوام از منطقهٔ نورث ونکوور، را خواند:

«درحالی‌که برای بزرگداشت دومین سالگرد قتل غم‌انگیز مهسا امینی گرد هم می‌آییم و همچنان خواستار اجرای عدالت برای زندانیان سیاسی در ایران هستیم، من می‌خواهم عمیق‌ترین همبستگی و حمایت خود را اعلام کنم. اقدامات وحشیانهٔ رژیم کنونی ایران نسبت به مردمش، ازجمله سرنگونی غیرقابل‌توجیه پرواز پی‌اس۷۵۲ و قربانی‌شدن بسیاری از ایرانیان جوان و آینده‌دار که در مقابل این وحشیگری ایستادگی کردند، یادآوری آشکار نیاز به عدالت و پاسخگویی در ادامهٔ مبارزه برای آزادی است. 

امسال، دولت کانادا با معرفی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به‌عنوان یک سازمان تروریستی، مواضع قاطع خود را در برابر رژیم تقویت کرده است و بر تعهد ما برای مقابله با وحشیگری و سرکوبی که بر مردم ایران تحمیل شده است، تأکید می‌کند.

ما قاطعانه در برابر بی‌عدالتی‌های این رژیم می‌ایستیم و بر حمایت خود از ارزش‌های عدالت، حقوق بشر و آزادی تأکید می‌کنیم.

اعضای حزب لیبرال کانادا کفالت سیاسی زندانیان را به عهده گرفته‌اند تا نام و یاد آن‌ها را درحالی‌که جهان برای آزادی‌شان می‌جنگد، زنده نگه دارند. من به‌ویژه تحت تأثیر مواردی همچون دکتر قره‌حسنلو، فرزانه قره‌حسنلو، محمد رخشانی و البته توماج صالحی قرار گرفتم و شخصاً کفالت سیاسی این چهار نفر را که همچنان از بی‌عدالتی و زندان رنج می‌برند، به عهده گرفتم. شجاعت آن‌ها در مواجهه با چنین ناملایماتی نشان‌دهندهٔ مبارزهٔ گسترده‌تر برای آزادی و حقوق بشر در ایران است. کانادا در کنار مردم ایران در مبارزه برای کرامت و آزادی می‌ایستد.

بیایید با هم به ایستادگی در کنار یکدیگر، دفاع از عدالت و اتحاد در برابر ظلم ادامه دهیم. درحالی‌که گرد هم می‌آییم تا یاد و خاطرهٔ مهسا امینی و افراد بی‌شماری را که رنج کشیده‌اند و جان باخته‌اند گرامی بداریم، به یاد داشته باشید که صدای آن‌ها شنیده می‌شود؛ زن، زندگی، آزادی.»

در پایان این تجمع، مریم زارعی، مادر زنده‌یاد معصومه قوی و زنده‌یاد مهدیه قوی از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، سخنانی ایراد کرد:

«سالگرد مهسا امینی، دختری که به نماد ظلم‌ستیزی و آزادی‌خواهی بدل شد، یکی از تلخ‌ترین و در عین حال پرافتخارترین روزهای تاریخ معاصر ایران است. مهسا، دختری که به‌خاطر چند تار مو توسط گشت ارشاد حکومت دیکتاتوری خامنه‌ای به‌طرز بی‌رحمانه‌ای کشته شد، اکنون نه‌تنها نامش در دل همهٔ‌ ایرانیان بلکه در قلب تمام مردم آزادی‌خواه جهان جاودانی شده است. ما در اینجا جمع شده‌ایم تا به‌یاد مهسا و هزاران جوان دیگری که در راه آزادی و کرامت انسانی جان خود را از دست داده‌اند، ادای احترام کنیم. مهسا امینی تنها یک قربانی نبود، او تبدیل به شعله‌ای شد که در قلب ملت ایران و زنان شجاع آن روشن شد. در این سالگرد، بیایید به‌یاد مهسا و همهٔ قربانیان این مبارزه، صدای خود را بلند کنیم. بیایید با هم متحد و برای ایرانی آزاد بدون سرکوب و تبعیض تلاش کنیم. راه مهسا، راه همهٔ ماست. «زن، زندگی، آزادی» تنها یک شعار نیست. این یک عهد است که هرگز فراموش نخواهد شد. ما قاتلین فرزندان ایران را نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم. زن، زندگی، آزادی.»

شرکت‌کنندگان در این تجمع در پایان با حمل پلاکاردهایی در خیابان‌های اطراف راهپیمایی کردند. 

شایان ذکر است که طی روزهای ۱۴ و ۱۵ سپتامبر، چند تجمع دیگر نیز در نقاط مختلف مترو ونکوور برگزار شد که متأسفانه امکان پوشش همهٔ آن‌ها را نیافتیم.

در پایان این گزارش توجه شما را به تصاویری از تجمعات یادشده و نیز برنامهٔ دوچرخه‌سواری به‌یاد قربانیان جنبش «زن، زندگی، آزادی» جلب می‌کنیم.

عکس‌های برنامهٔ دوچرخه‌سواری: رضا سامان‌فر و پویا علاقه‌بند

نوشته گزارشی از تجمعات ونکوور در دومین سالگرد قتل مهسا امینی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز پنجشنبه، پنجم سپتامبر ۲۰۲۴، بوئن ما، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور-لانزدیل در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا و وزیر مدیریت شرایط اضطراری و آمادگی اقلیمی استان، طی مراسمی در گالری پالیگان در نورث ونکوور، مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم، پادشاه کانادا، را به چهار نفر از ساکنان استان بریتیش کلمبیا، اهدا کرد.

بوئن ما در این مراسم گفت: «نامزدکردن این اعضای شایسته از جامعهٔ ما برای دریافت مدال پادشاه چارلز سوم به‌منظور قدردانی از مشارکت‌های آنان در نورث ونکوور و ورای آن برای من افتخاری بود. استان ما به‌خاطر [تلاش‌های] این دریافت‌کنندگانِ مدال مکان بهتری برای مردم جوامع ماست و من از رهبری، فداکاری و هدف مشترکشان برای تبدیل جهان به مکانی مهربان‌تر و امن‌تر سپاسگزارم.»

مسعود کریمایی، یکی از دریافت‌کنندگان این مدال بود. او بنیان‌گذار انجمن متخصصان ایرانی-کانادایی بریتیش کلمبیا ‎(Iranian Canadian Professionals of British Columbia (SICAP))‎ و همچنین انجمن خوشنویسان ایرانی آمریکای شمالی است و آثار خوشنویسی‌اش در بسیاری از نمایشگاه‌ها، از جمله در MONOVA، به نمایش درآمده است.

گفتنی است در این مراسم جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ نورث ونکوور در پارلمان فدرال و وزیر محیط زیست و تغییرات اقلیمی کانادا، نیز حضور داشت.

مدال تاج‌گذاری، مدالی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم از سوی مری سایمون، فرماندار کل کانادا، معرفی و اختصاص داده شده و با اعطای آن از کسانی که کمک‌های قابل‌توجهی به کانادا و استان خود کرده‌اند، قدردانی می‌شود. این مدال به ۳۰٬۰۰۰ نفر از افراد شایسته در سراسر کانادا اعطا می‌شود و نخستین مدال افتخار کانادایی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری در نظر گرفته شده است.

دریافت‌کنندگان این مدال گروه متنوعی از افراد را شامل می‌شوند که کمک‌های قابل‌توجهی به بریتیش کلمبیا یا منطقه یا جامعهٔ خاصی در استان کرده‌اند یا به دستاوردهای برجسته‌ای در خارج از کشور دست یافته‌اند که اعتباری را برای بریتیش کلمبیا به ارمغان می‌آورد.

گفتنی است پیش از این چند برنامهٔ مختلف برای اهدای این مدال به شهروندان بریتیش کلمبیا برگزار شده است و تاکنون سه ایرانی-کانادایی دیگر نیز طی دو مراسمی که در ویکتوریا و ونکوور برگزار شد، این مدال را دریافت کرده‌اند؛ نسیم حامد، فعال امور مهاجران و پناه‌جویان در ویکتوریای بزرگ و از مدیران مرکز پناه‌جویان و مهاجران ویکتوریا (VIRCS)، فرهاد صوفی، کارآفرین، نیکوکار و فعال اجتماعی و حقوق بشر، و سیما غفارزاده، مدیر مسئول و سردبیر رسانهٔ همیاری.

Photos: Courtesy of the Government of British Columbia

نوشته یک ایرانی-کانادایی دیگر در بین دریافت‌کنندگان مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

در تاریخ ۱۹ ژوئن ۲۰۲۴، دولت فدرال کانادا بالاخره اعلام کرد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داده است. متأسفانه برای شمارهٔ قبل فرصتی نبود تا با وزیر محترم جاناتان ویلکینسون که جامعهٔ ایرانی بارها از ایشان در این‌باره پرسیده بودند، گفت‌وگویی داشته باشیم و دربارهٔ روند اجرایی‌شدن و تبعات قرارگیری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست گروه‌های تروریستی بیشتر بدانیم. هفتهٔ گذشته طی فرصت کوتاهی امکان گفت‌وگوی تلفنی با ایشان فراهم شد که توجه شما را به حاصل آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

آقای ویلکینسون، با سپاس از وقتی که در اختیار ما قرار دادید، در ابتدا می‌خواستم بدانم بعد از قرارگیری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست گروه‌های تروریستی چه اتفاقی می‌افتد؟ انتظار چه اتفاقاتی را باید داشته باشیم بعد از این اقدام؟ برای اجرایی‌کردن این تصمیم و محدودکردن فعالیت‌های سپاه پاسداران، کانادا چه اقدامات مشخصی انجام خواهد داد؟

می‌توانم بگویم، یکی از پیامدهای فوری این اقدام این است که مؤسسات مالی ملزم‌اند به مسدودکردن فوری اموال سازمان‌های قرارگرفته در این لیست. بنابراین، اکنون هر کسی که در کانادا آگاهانه با اموال متعلق به یا تحت کنترل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تعامل کند، این کار برایش جرم کیفری محسوب می‌شود. بنابراین، بررسی دارایی‌ها و تراکنش‌های مالی برای افرادی که عضو سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بوده‌اند، و آگاهانه با آن سازمان مشارکت داشته‌اند، انجام خواهد شد. 

همچنین امکان اخراج این افراد از کانادا وجود دارد و سازمان‌های ما اعم از پلیس سواره‌نظام کانادا (RCMP)، سازمان امنیت ملی کانادا (CSIS) یا ادارهٔ مهاجرت ابزارهایی را در دسترس خواهند داشت تا اطمینان یابند که می‌توانند به این نگرانی‌ها رسیدگی کنند و همان‌طور که به‌خوبی می‌دانید، این‌ها برخی از چیزهایی است که خود جامعه، اکثریت قریب‌به‌اتفاق اعضای جامعه، چند سالی است خواهان آن‌اند.

دقیقاً، خیلی وقت است. حالا اگر از اعضای جامعه کسی اطلاعاتی در این زمینه داشته باشد، آیا باید به شما اطلاع بدهند یا به پلیس یا چه سازمانی دیگری؟

آن‌ها می‌توانند هر دو کار را انجام دهند. می‌توانند به دفتر من بیایند و ما اطلاعات را به آرسی‌ام‌پی منتقل می‌کنیم یا می‌توانند نگرانی‌های خود را مستقیماً به آرسی‌ام‌پی منتقل کنند.

سؤال دیگر اینکه ما می‌دانیم ایالات متحده چندین سال است که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را به‌عنوان یک سازمان تروریستی خارجی معرفی کرده است و این امر باعث شده است که ایرانیان کانادایی که خدمت سربازی اجباری‌شان را در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گذرانده‌اند، برای همیشه از ورود به ایالات متحده منع شوند. 

از طرف دیگر نخست‌وزیر ترودو اعلام کرد که دولت قصد دارد شیوه‌ای «مسئولانه» برای بررسی قراردادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست گروه‌های تروریستی کانادا پیش بگیرد. با توجه به این موضوع، دولت کانادا چه اقدامات خاصی را در نظر می‌گیرد تا اطمینان یابد کانادایی‌های بی‌گناهی که ناخواسته مجبور به خدمت سربازی اجباری در این سازمان شده‌اند، ناعادلانه مجازات نمی‌شوند؟

بله، موضوع سربازان وظیفه، موضوع مهمی است و مطمئناً این بخشی از بحث‌ها در اتاوا بوده است. آنچه من می‌توانم بگویم این است که بر اساس قوانین کانادا، برای اینکه کسی با پیگرد کیفری یا پیامدهای آن مواجه شود، باید چیزی وجود داشته باشد که به آن «نیت مجرمانه» در سطح بالا می‌گویند.

بنابراین این‌ها به دسته‌های افرادی تقسیم می‌شوند که عملاً فعالانه [در این سازمان] مشارکت کرده‌اند، آگاهانه مشارکت کرده‌اند یا قصد داشته‌اند مشارکت کنند، و در بیشتر موارد سربازان وظیفه در این دسته‌بندی قرار نمی‌گیرند، اما در هر حال این چیزی است که ما در طول ماه‌های آینده به‌دقت روی آن کار خواهیم کرد.

بله، من معتقدم که این موضوع بسیار مهمی است، زیرا بسیاری از افرادی که از قبل در اینجا ساکن‌اند، خواه مقیم دائم یا حتی شهروندان کانادا، وضعیت مشابهی دارند، که برای آن‌ها می‌تواند واقعاً دردسرساز شود.

بله، درک می‌کنم، اما همان‌طور که گفتم، ما مطمئناً این موضوع را در نظر گرفته‌ایم که در قوانین کانادا چنین چیزی به چه معناست، و معنای آن این است که باید قصدی [برای مشارکت در این سازمان] وجود داشته باشد و افرادی که ناچار به گذراندن سربازی اجباری شده‌اند، چنین قصدی را نداشته‌اند.

سؤال دیگر این است که حزب محافظه‌کار کانادا در پاسخ به قراردادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در فهرست گروه‌های تروریستی، اعلام کرد که «به سپاه پاسداران اجازه داده شده بود تا برای جذب نیرو، جذب کمک‌های مالی و فعالیت در کانادا اقدام کند، در عین حال تعداد بی‌شماری از ایرانی-کانادایی‌ها را که در وهلهٔ اول برای فرار از دست سپاه به کانادا فرار کرده‌اند، به وحشت بیندازد.» آیا دولت کانادا از چنین فعالیت‌هایی [جذب نیرو، جذب کمک‌های مالی و فعالیت] از سوی سپاه در کانادا، آن‌طور که این حزب مدعی شده، اطلاع دارد؟

خیر، حزب محافظه‌کار هم واقعاً این را نمی‌داند، و در حوزهٔ سیاست خارجی باری‌به‌هرجهت عمل می‌کند. دولت کانادا در رسیدگی به نگرانی‌هایی که ما با دولت ایران برای سال‌های متمادی داشته‌ایم، قوی بوده است، ازجمله اقدامات ما در سازمان ملل متحد، مانند اعمال تحریم‌ها علیه طیف وسیعی از کادر رهبری، و ازجمله فهرست‌کردن جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان رژیم حامی تروریسم.

این اقدام جدید گام بعدی است؛ همین‌که می‌گوییم خود سپاه در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار گرفته است. بنابراین ما می‌توانیم معاملات مالی را که ممکن است در برخی سطوح در این کشور اتفاق بیفتد، دنبال کنیم و اطمینان حاصل کنیم که چنین چیزی نیست. و اما آقای پوئلیور نمی‌داند در مورد چه چیزی صحبت می‌کند و از خودش چیزهایی درمی‌آورد و سعی می‌کند در توییتر وانمود کند که نوعی از واقعیت است. کانادا قوی‌ترین تحریم‌ها را علیه ایران در میان کشورهای جهان دارد، و این آقای پوئلیور است که احتمالاً باید به سؤال شما پاسخ بدهد.

و سؤال آخر من این است که پس از قراردادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در لیست گروه‌های تروریستی، آیا کانادا اقدامات مشابهی را در قبال سایر نهادهای جمهوری اسلامی مانند وزارت اطلاعات در نظر خواهد گرفت؟

همان‌طور که اشاره کردم، تحریم‌های ما که از سال‌ها پیش شروع شده و در چند سال گذشته به آن اضافه شده، پیش‌رونده بوده است.

این تازه‌ترین اقدام ماست، بنابراین من نمی‌گویم که این پایان کار است. اگر رفتار رژیم ایران به بدی گذشتهٔ خود ادامه یابد، مطمئناً تحریم‌های بیشتری در نظر گرفته خواهد شد. اما امروز فکر می‌کنم همهٔ ما باید این واقعیت را جشن بگیریم که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اکنون در فهرست گروه‌های تروریستی قرار گرفته است و این در واقع به دولت کانادا اجازه می‌دهد تا اطمینان یابد که ما در حال انجام اقدامات قاطعانه علیه این سازمان تروریستی هستیم.

با سپاس دوباره از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته انتظارات از قرارگیری سپاه در فهرست گروه‌های تروریستی کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبه، ۱۳ آوریل ۲۰۲۴، جمهوری اسلامی در پاسخ به حملهٔ اسرائیل به ساختمان کنسولی‌اش در دمشق، حملات تلافی‌جویانه‌اش به این کشور را آغاز کرد و نام آن را هم «وعدهٔ صادق» گذاشت. ارتش اسرائیل اعلام کرد که ایران با ۱۷۰ پهپاد، ۱۲۰ موشک بالستیک و ۳۰ موشک کروز به اسرائیل حمله کرده بود. بر اثر این حملات یک کودک اسرائیلی بر اثر اصابت ترکش به‌شدت مجروح شد و ۳۱ نفر هم به‌دلیل جراحات جزئی یا اضطراب تحت درمان قرار گرفتند. پیش از این و در تاریخ اول آوریل، بر اثر حملهٔ هوایی اسرائیل به ساختمان ضمیمهٔ کنسولگری در مجاورت سفارت ایران در سوریه، ۱۴ تن کشته شدند که سرتیپ محمدرضا زاهدی، از فرماندهان ارشد نیروی قدس سپاه پاسداران، یکی از این کشته‌شدگان بود.

جمهوری اسلامی شامگاهِ عملیات «وعدهٔ صادق» علیه اسرائیل، و در حالی‌که اخبار مربوط به این حملات خبرهای دیگر را تحت‌الشعاع قرار داده بود، عملاً در خیابان‌ها جنگی را علیه زنان آغاز کرد به‌نام «طرح نور»! هرچند موشک‌پرانی جمهوری اسلامی و اسرائیل به‌سوی یکدیگر دیری نپایید، جنگی که رژیم ایران علیه زنان به راه انداخته، دو هفته است که در خیابان‌ها ادامه دارد و تصاویر و روایت‌های بسیاری از دستگیری و آزار زنان و دخترانی که حجاب اجباری بر سر ندارند، در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است. گزارش‌های رسیده از داخل ایران حکایت از حضور پررنگ مأموران در خیابان‌ها دارد و خودروهای ویژه‌ای که زنان و دختران با پوشش اختیاری را در اتاقک‌های قفسه‌مانندش به‌سوی بازداشتگاه‌ها می‌برد… 

طبق گزارشی که در شبکهٔ خبری بی‌بی‌سی آمده، یکی از زنانی که به‌خاطر نداشتن حجاب اجباری بازداشت شده، روایت می‌کند: «یک موتوری سبزپوش بی‌سیم زد، یک‌دفعه یک ون پیدایش شد و پنج زن چادری از آن پیاده شدند و به سمتم آمدند. من داد می‌زدم و آن‌ها من را روی زمین می‌کشیدند. یک صدایی از پشت سرم آمد و بعد کمر و پهلویم درد گرفت. سرم سوت کشید و افتادم و وسایلم روی زمین پخش شد.» او در ادامه می‌گوید مأموران حین سوارکردنش به وَن، طوری کتکتش زده‌اند که دچار پارگی کلیه شده است. 

براساس روایت بعضی از کاربران شبکه‌های اجتماعی، شب‌ها در خیابان‌ها خبری از گشت پلیس برای اعمالِ حجاب اجباری نیست و زنان بسیاری هم در اماکن عمومی با پوشش اختیاری دیده می‌شوند؛ در واقع مبارزهٔ زنان با سرپیچی از حجاب اجباری ادامه دارد. 

زنان بسیاری روایت‌هایی از لحظهٔ بازداشتشان منتشر کرده‌اند و بعضی از آن‌ها عکس‌هایی از آثار کبودی روی بدن خود را نیز به اشتراک گذاشته‌اند. پلمب کسب‌وکارها بدون مجوز، استفاده از شوکر، و حتی آزار جنسی ازجمله مواردی است که در این روایت‌ها به چشم می‌خورد. برخی از این زنان که در شبکهٔ ایکس (توییتر سابق) دربارهٔ این آزارها و بازداشت‌ها روایت‌های شخصی‌شان را منتشر کرده‌اند و پست‌هایشان پربازدید شده، حسب کاربری‌شان دیگر در دسترس نیست. 

در این میان طبق روایت‌هایی که منتشر شده، پروندهٔ کسانی که از خشونت مأموران فیلم می‌گیرند، از بقیه جداست و برخورد با آن‌ها شدیدتر است؛ به نظر می‌رسد رژیم می‌کوشد تا با بازداشت و برخورد شدید با راویانِ خشونت، چنین روایت‌هایی را که در عمل تنها گزارشاتی‌ست که از داخل به بیرون درز می‌کند، تحت کنترل خود درآورد.

بسیاری از منتقدان، آغاز طرح جدید پلیس فراجا در سراسر ایران برای مقابله با پوشش اختیاری زنان را با رویهٔ رژیم ایران در خارج از کشور مقایسه می‌کنند و با اشاره به حملهٔ سپاه به مواضعی در اسرائیل که براساس گزارشات خسارات ناچیزی در بر داشته، معتقدند که زور جمهوری اسلامی فقط به شهروندان و به‌ویژه زنان می‌رسد. در این میان برخی از حقوق‌دانان داخل ایران هم از طرح موسوم به «نور» ‌انتقاد کرده و قانونی‌بودن اقدامات حکومت برای اعمال حجاب را زیر سؤال برده‌اند. حقوق‌دانی به‌نام برهانی در شبکهٔ ایکس نوشته است: «یک‌سال اقدامات غیرقانونی و غیرشرعیِ پلمب و توقیف و ممنوعیت از ورود و… اگر تأثیر داشت، دیگر چرا طرح نور و بازگشت گشت ارشاد و اردوکشی خیابانی را دوباره راه انداختند؟ نگاه پادگانی به عرصهٔ اجتماعی، جواب نداد و جواب نخواهد داد و طرح نورِ زورتان از پیش شکست‌خورده است.»

در این میان، مسئولان زندان اوین کارت تلفن سپیده قلیان را از اول اردیبهشت مسدود کرده‌اند، و دلیلش پیام صوتی ارسالی نرگس محمدی از طریق کارت تلفن او بوده که در آن گفته «برای جنگ علیه زنان یک‌سره فریاد شویم.» شایان ذکر است که تماس تلفنی نرگس محمدی از پنج ماه پیش قطع شده و در تماس تلفنی‌ای که با استفاده از کارت تلفن هم‌بندی‌اش سپیده قلیان انجام شده، این پیام را رسانده است.

گفتی‌ست خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، در رابطه با وقایع دو هفتهٔ گذشته گفته است: «کسی را به‌زور وادار به دین‌داری نمی‌کنیم، اما مأموران به وظایفشان عمل کنند.»

و در ادامهٔ جنگی که رژیم علیه شهروندان خود به راه انداخته، چهارشنبهٔ این هفته، ۲۴ آوریل، خبر رسید که طبق گفتهٔ امیر رئیسیان، وکیل توماج صالحی، دادگاه انقلاب او را به‌اتهام فساد فی‌الارض به اعدام محکوم کرده است… به‌گفتهٔ رئیسیان، نکته عجیب اینجاست که دادگاه علاوه بر اعدام، توماج صالحی را به دو سال ممنوعیت از خروج از کشور و دو سال ممنوعیت فعالیت‌های هنری محکوم کرده است! این در حالی‌ست که پیش از این دیوان عالی حکم اعدام این خوانندهٔ‌ معترض را لغو کرده بود.

جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور در مجلس فدرال، که طی جنبش «زن، زندگی، آزادی» کفالت سیاسی توماج صالحی و چند زندانی سیاسی دیگر را بر عهده گرفته بود، عصر چهارشنبه با انتشار بیانیه‌ای در واکنش به خبر محکومیت این خوانندهٔ معترض به اعدام نوشت:

«متأسفانه مطلع شدیم توماج صالحی که کفالت او را بر عهده گرفته‌ام، از سوی رژیم ایران به اعدام محکوم شده است.

توماج صالحی شاعر و خوانندهٔ رپ است که در حمایت از حقوق زنان و آزادی بیان در ایران صدایش را بالا برده است. او سزاوار احترام و حمایت ماست. این شرم‌آور است که او اکنون تنها به‌دلیل استفاده از صدایش برای اعتلای دیگران به مرگ تهدید می‌شود.

کانادا مدت‌هاست که با مجازات اعدام در هر شرایطی برای هر کسی و در هرجا مخالف است. این شامل سازمان ملل هم می‌شود، جایی که کانادا بارها قطعنامه‌هایی را ارائه کرده است تا تأکید مجددی باشد بر تعهد ما به حقوق بشر در ایران و محکوم‌کردن مجازات مرگ از سوی رژیم ایران.

من می‌خواهم به دولت ایران یادآوری کنم که کانادا نظاره‌گر است. ما از نقض فاحش حقوق بشر در داخل آن کشور آگاهیم و آن را به‌شدت محکوم می‌کنیم. ما خواستار آنیم که توماج صالحی و هزاران نفر دیگر که به‌ناحق به‌دلیل حمایت مسالمت‌آمیز از حقوق ابتدایی بشر بازداشت شده‌اند، آزاد شوند.

حمایت ما از مردم ایران برای زندگی بدون آزار و اذیت تزلزل‌ناپذیر است. ما صدای قدرتمند آن‌ها را می‌شنویم و تا جایی که بتوانیم به تقویت آن ادامه خواهیم داد.»

در اعتراض به اعلام این حکم بلافاصله تجمعاتی همان عصر چهارشنبه در شهرهای سراسر دنیا ازجمله ونکوور برگزار شد. همچنین تجمعات دیگری برای آخر این هفته اعلام شده است.

جمهوری اسلامی بار دیگر شمشیرش را علیه زنان از رو بسته است، اما گویی از جنبش مهسا امینی درس خوبی نگرفته است. شاید کلام آخر این یادداشت بهتر است نقل‌قول مستقیمی باشد از کاربر زنی که در شبکهٔ ایکس نوشته بود: «زنان ما مقاومت را زندگی می‌کنند و می‌دانند که رژیم به‌زور هیچ اسلحه‌ای نمی‌تواند سرنوشتشان را در دست بگیرد، حتی اگر موقتاً چیزی را بر آن‌ها تحمیل کند! مسیر آگاهی بازگشت ندارد!»

نوشته مسیر آگاهی بازگشت ندارد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ نورث ونکوور در مجلس عوام و وزیر انرژی و منابع طبیعی کانادا

وضعیت بشردوستانهٔ جاری در غزه به‌طور فزاینده‌ای ناامیدکننده و دلخراش است. هزاران غیرنظامیِ بی‌گناه – ازجمله کودکان – کشته شده‌اند. مقیاس تخریب بسیار عظیم است.

خشونتی که در ۷ اکتبر با حملهٔ وحشیانهٔ تروریست‌ها به‌رهبری حماس به غیرنظامیان اسرائیلی آغاز شد، به حملات هوایی و زمینی مداوم اسرائیل تبدیل شده است که غزه را هدف قرار می‌دهد – حملاتی که تاکنون به‌قیمت ازدست‌رفتن جان نزدیک به ۳۰٬۰۰۰ تن تمام شده است.

من به‌عنوان یک انسان، برای همهٔ انسان‌های بی‌گناه اسرائیلی و فلسطینی که در این درگیری جانشان را از دست داده‌اند، سوگوارم. حس من با احساس اکثر کانادایی‌ها مشترک است و ترکیبی است از شوک، وحشت و انزجار.

این احساسات در صدها ایمیل و تماس تلفنی پرشور از طرف رأی‌دهندگان به دفتر من در نورث ونکوور پژواک یافته و روی آن و تأکید شده است.

شور و احساسات شدید

این مناقشه در بسیاری از نقاط جهان در میان افکار و عقاید شکاف ایجاد کرده است و کانادایی‌ها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. شور و احساسات در کانادا هم با افزایش یهودستیزی و اسلام‌هراسی بالا گرفته است؛ موضوعی که از سوی بسیاری به‌عنوان یکی از نگرانی‌های اصلی مطرح شده است.

در این زمان بحرانی بسیار مهم است به خودمان یادآوری کنیم که به‌عنوان یک کانادایی واقعاً چه کسی هستیم.

این کشوری است که کانادایی‌ها آن را بر اساس مدارا و چندگونگی بنا کرده‌اند. کشور ما کشوری است که در گذشته مسیرهایی برای گفت‌وگو به‌سوی راه‌حل‌هایی یافته که برای همه مفید بوده، و باید در آینده نیز چنین کند. ما نمی‌توانیم اجازه دهیم کانادا به سرزمینی تبدیل شود که درگیری‌ها در سایر نقاط جهان به درون آن کشانده شود.

این موضوع، آخر هفتهٔ گذشته از سوی یک راننده‌تاکسیِ منطقهٔ نورث شور در مسیر فرودگاه بین‌المللی ونکوور به من تأکید شد. او گفت آخرین چیزی که ما نیاز داریم این است که درگیری‌های مناطق دیگر را بدون انتقاد وارد کانادا کنیم.

کانادا باید بهتر از این باشد. ما باید بکوشیم تا نمونه‌ای باشیم از اینکه چگونه افراد با پیشینه‌ها و مذاهب مختلف شیوه‌هایی می‌یابند نه‌تنها برای زندگی‌کردن در کنار هم بلکه برای کشف مسیرهایی برای گفت‌وگوهای سازنده و ثمربخش.

علاوه بر این، ما هرگز نمی‌توانیم وضعیتی را تحمل کنیم که در آن اعضای جوامع یهودی یا مسلمان در کانادا از امنیتشان به‌دلیل وضعیت کنونی خاورمیانه بترسند.

یک دولت فدرال مسئول باید به‌دنبال هدایت‌کردن کانادایی‌ها در میانهٔ این درگیری، و رنج و احساسات مرتبط با ازدست‌دادن عزیزان باشد – به‌شیوه‌ای که موجب اتحاد شهروندان شود.

قوانین بین‌المللی باید حاکم باشد

کانادا باید مشارکت خود در این موضوعات را بر اساس احترام کانادایی به قوانین بین‌المللی بشردوستانه بنا کند.

کانادا به‌صراحت حملات حماس در ۷ اکتبر و تلفات وحشتناک جانی و ارتکاب اعمال خشونت‌آمیز مذموم در این حملات را محکوم کرده است. ما رفتار غیرقابل‌قبول حماس با گروگان‌ها را محکوم کرده‌ایم و خواهیم کرد و به‌ درخواست و تلاش برای آزادی فوری و بدون قید و شرط همهٔ گروگان‌های باقی‌مانده ادامه خواهیم داد.

ما همچنین می‌بایست در این‌باره شفاف باشیم که اسرائیل باید به قوانین بین‌المللی بشردوستانه احترام بگذارد. غیرنظامیان و زیرساخت‌های غیرنظامی باید محافظت شوند.

نشانه‌هایی مبنی بر برنامه‌ریزی اسرائیل برای حملهٔ زمینی به رفح در جنوب شهر غزه بسیار نگران‌کننده است. حدود ۱٫۵ میلیون فلسطینی در این منطقه پناه گرفته‌اند. اثرات یک عملیات نظامی گسترده بر غیرنظامیان فاجعه‌بار خواهد بود. واضح است که هیچ‌ جای دیگری برای غیرنظامیان وجود ندارد. کانادا بخشی از یک اجماع روبه‌رشد بین‌المللی است و از دولت اسرائیل می‌خواهد که این مسیر را دنبال نکند.

نیاز به کمک‌های بشردوستانه در غزه هرگز بیش از این نبوده است. کمک‌های بشردوستانهٔ سریع، ایمن و بدون مانع باید به غیرنظامیان ارائه شود. دیوان بین‌المللی دادگستری به‌صراحت گفته است: اسرائیل باید از ارائهٔ خدمات ابتدایی و کمک‌های بشردوستانهٔ ضروری اطمینان حاصل کند و باید از غیرنظامیان محافظت کند. بهای شکست حماس نمی‌تواند رنج مداوم همهٔ غیرنظامیان فلسطینی باشد.

آتش‌بسِ پایدار

اگرچه کانادا تنها قدرتی متوسط در جهان است، اما دولت فدرال ما فعالانه برای آتش‌بس پایدار تلاش کرده و خواهد کرد.

این باید شامل همهٔ طرف‌ها شود که یک گام به عقب بردارند. هیچ آتش‌بسی نمی‌تواند یک‌طرفه باشد. حماس باید سلاح‌های خود را زمین بگذارد و همهٔ گروگان‌ها را فوراً آزاد کند. اسرائیل باید برای پایان‌دادن به رنج و آغاز روندی برای پرداختن به صلح و ثبات بلندمدت، مایل به گفت‌وگو باشد.

کانادا از حق فلسطینیان برای تعیین سرنوشتشان حمایت می‌کند. ما در طول تاریخ به همکاری با شرکای خود در جهت صلح عادلانه و پایدار در قالب «راه‌حلِ دو کشوری» متعهد بوده‌ایم و متعهد می‌مانیم؛ راه‌حلی که در آن اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها بتوانند در مرزهای بین‌المللیِ به‌رسمیت‌شناخته‌شده ایمن زندگی کنند.

بازتاب دقیق همهٔ دیدگاه‌ها

من درد و رنج عمیق بسیاری از افراد در جامعه‌مان را، به‌دلیل شاهدبودن اتفاقاتی که همچنان در خاورمیانه رخ می‌دهد، درک می‌کنم. من [هم] از هجوم این احساسات مصون نیستم.

با این‌حال، پیشنهاد می‌کنم که همهٔ ما بکوشیم فضا و شهامتی برای تأمل دقیق در دیدگاه‌های همهٔ طرف‌ها در این درگیریِ بسیار پیچیده، پیدا کنیم.

کانادا باید برای یافتن راه‌حل‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت برای این فاجعه نقش سازنده و مفیدی را در سطح بین‌المللی ایفا کند.

من به‌عنوان نمایندهٔ شما در پارلمان، عمیقاً متعهدم که شخصاً تمام تلاشم را انجام دهم تا اطمینان حاصل کنم که کانادا شریک متفکر و سازنده‌ای در پیشبرد اهدافی است که همهٔ ما به‌عنوان یک انسان و نیز به‌عنوان یک کانادایی به آن استناد می‌کنیم.

۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴

‎‎Jonathan  Wilkinson, MP for North Vancouver

Reflections on the tragedy of Gaza

The ongoing humanitarian situation in Gaza is increasingly desperate and heartbreaking. Thousands of innocent civilians – including children – have died. The scale of destruction is enormous.

The violence that began October 7th with the brutal attack by Hamas-led terrorists on Israeli civilians has become a sustained air and ground offensive by Israel targeting Gaza – at a cost of close to 30,000 lives thus far. 

As a human being, I grieve every Israeli and Palestinian innocent life that has been lost in this conflict. I share with most Canadians an overwhelming mixture of shock, horror and revulsion. 

Those feelings have been echoed and amplified in hundreds of passionate emails and phone calls from constituents to my North Vancouver office.

Intense passion 

This conflict has divided opinion in much of the world and Canadians are no exception. Passions have been running high in Canada – with rising antisemitism and Islamophobia being raised by many as a major and malevolent concern. 

 It is critically important at this time that we remind ourselves who we truly are as Canadians. 

This is a country that Canadians have built on a foundation of tolerance and diversity. Ours is a country that has in the past, and must in the future, find pathways for dialogue towards solutions that work for all. We cannot allow Canada to become a terrain on which conflicts in other parts of the world are fought. 

This was reinforced to me last weekend by a North Shore Taxi driver on the way to YVR. The last thing we need, he said, is for us to uncritically import conflicts of other regions to Canada. 

Canada must be better than that. We must strive to be an example of how people of different backgrounds and different faiths find ways to not only live together but to discover pathways to constructive and fruitful dialogue. 

Moreover, we can never tolerate a situation where members of Jewish or Muslim communities in Canada fear for their safety because of the situation in the Middle East. 

A responsible federal government must seek to lead Canadians through this conflict – and through the pain and emotion associated with the loss of life – in a way that seeks to bring citizens together. 

International law must prevail

Canada must base its engagement in these matters on a very Canadian respect for international humanitarian law.

Canada has unequivocally condemned Hamas’ attacks of October 7 – the appalling loss of life, and the reprehensible acts of violence perpetrated in those attacks. We have and will continue to condemn Hamas’ unacceptable treatment of hostages and we will continue to call for and work towards the immediate and unconditional release of all remaining hostages.

We must also be very clear that Israel must respect international humanitarian law. Civilians and civilian infrastructure must be protected. 

Indications from Israel that it is planning a ground offensive into the southern Gaza city of Rafah are gravely concerning.  About 1.5 million Palestinians are taking refuge in the area. The impacts on civilians from an expanded military operation would be catastrophic. There is simply nowhere else for civilians to go. Canada is part of a growing international consensus urging the Israeli government not to go down this path.

The need for humanitarian assistance in Gaza has never been greater. Rapid, safe and unimpeded humanitarian relief must be provided to civilians. The International Court of Justice has been clear: Israel must ensure the delivery of basic services and essential humanitarian assistance and must protect civilians. The price of defeating Hamas cannot be the continuous suffering of all Palestinian civilians.

Sustainable ceasefire

Though Canada is but a middle power in the world, our federal government has been pushing actively for and will continue to push for a sustainable ceasefire. 

This must involve parties on all sides taking a step back. No ceasefire can be one-sided. Hamas must lay down its arms and release all hostages immediately. Israel must be willing to engage in conversations to end the suffering and to begin a process for addressing long-term peace and stability. 

Canada supports Palestinians’ right to self-determination. We have historically been committed to, and remain committed to working with partners toward a just and enduring peace in the form of a two-state solution, wherein Israelis and Palestinians can live securely within internationally recognised borders.

Careful reflection of all perspectives

I recognize the pain and the anguish wracking so many in our community as we witness what continues to unfold in the Middle East. I am not immune to those feelings.  

I would suggest, though, that we all try to find the space and the courage to carefully reflect on the perspectives of all sides in this extremely complex conflict. 

Canada must play a constructive and helpful role internationally to find both short- and long-term solutions to this tragedy. 

As your MP, I am deeply committed to doing all I can personally to ensure that Canada is a thoughtful and constructive partner in advancing goals that we all, as human beings, and we all, as Canadians, ascribe to. 

نوشته تأملاتی در مورد فاجعهٔ غزه اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عصر یکشنبه ۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، هم‌زمان با ساعاتی که چهار سال قبل هواپیمای اوکراینی به‌مقصد کیِف مورد حملهٔ موشک‌های زمین‌به‌هوای سپاه پاسداران قرار گرفت، تعدادی قابل‌توجهی از هم‌وطنان در محوطهٔ مقابل ساختمان آرت گالری ونکوور جمع شدند، با روشن‌کردن شمع یاد جانباختگان پرواز پی‌اس‌۷۵۲ را گرامی داشتند و از نزدیک به همدردی با تعدادی از اعضای خانواده‌های جانباختگان ساکن ونکوور پرداختند. 

همچنین عصر روز بعد یعنی دوشنبه ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، مراسم گرامیداشت چهارمین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ در سالن پایپ شاپ واقع در منطقهٔ شیپ یاردِ نورث ونکوور برگزار شد. پیش از آغاز رسمی برنامه، شرکت‌کنندگان از تصاویر به‌نمایش‌گذاشته‌شده دیدن کردند. علاوه بر تصاویر جانباختگان پرواز به‌همراه توضیحاتی دربارهٔ آن‌ها، چمدان‌های مسافران این پرواز به‌شکل سمبلیک در گوشه‌ای از سالن چیده شده بود و نیز کارت‌های تهیه‌شده به‌دست دانش‌آموزان دبیرستان کینگ جورج در ونکوور نیز جایی بر دیوار این سالن آویخته شده بودند. شایان ذکر است این کارت‌ها که دانش‌آموزان دبیرستان یادشده روی آن‌ها پیام‌های همدردی خطاب به خانواده‌های جانباختگان نوشته بودند، چند ماهی پس از فاجعهٔ سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ از طرف معلم تعلیمات اجتماعی این دبیرستان به آدرس رسانهٔ همیاری ارسال شد. روی جلد صد و یازدهمین شمارهٔ مجله در ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مزین به این کارت‌های قلب‌شکل شد. این کارت‌ها در اولین فرصت پس از آن تاریخ و طی دیدار با تعدادی از خانواده‌های جانباختگان، تقدیمِ آن‌ها شد. (برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این کارت‌ها اینجا کلیک کنید)

در مراسم هشتم ژانویه، ابتدا هوریران سهراب، داغدارِ چهار تن از جانباختگان یعنی زنده‌یاد نگار برقعی، زنده‌یاد الوند صادقی، زنده‌یاد سهند صادقی و زنده‌یاد سوفی امامی، ‏‌‌بیانیهٔ انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پرواز پی‌اس۷۵۲ در چهارمین سالگرد جنایت شلیک به هواپیمای مسافربری اوکراینی را خواند:

«مرا یاد آر. مرا یاد آر در هواپیمایی که به مقصد نرسید. مرا یاد آر در قلب‌های مهربان و چشمان زیبایی که موشک‌باران شدند. مرا یاد آر در جان‌های ازدست‌رفته، در چمدان‌های سوخته و در یورش بولدوزرها به آنچه باقی مانده بود. مرا یاد آر در آدم‌هایی که منتظرم بودند. در آغوش‌های گرمی که پژمرد، در بوسه‌هایی که سوخت، در آینده‌ای که تباه شد. مرا یاد آر در روزها دروغ، ماه‌ها و سال‌ها دروغ. مرا یاد آر در جنایتی که کشتار دسته‌جمعی بود و به‌دست حکومت جمهوری اسلامی رقم خورد.

چهار سال از جنایت سرنگون‌کردن پرواز PS752 توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و به‌قتل‌رسیدن ۱۷۶ انسان و کودکی به‌دنیانیامده گذشت.

در سالی که گذشت پروندهٔ این جنایت توسط چهار دولت متضرر کانادا، بریتانیا، اوکراین و سوئد به دیوان بین‌المللی دادگستری ارجاع شد. ضمن تشکر از تعهد این دولت‌ها به خانواده‌ها، بار دیگر اعلام می‌کنیم که انتظار ما از این روند حقوقی روشن‌شدن حقیقت و اجرای عدالت است. اکتبر آینده مدارک چهار دولت در لاهه ثبت می‌شود و‌ پس از آن نوبت جمهوری اسلامی‌ست تا مستندات خود را به لاهه ارائه کند.

همین امروز واضح است و از روز اول هم مشخص بود جمهوری اسلامی هیچ مستنداتی مبنی بر خطای انسانی در اختیار ندارد. از طرف دیگر فشار فزایندهٔ جمهوری اسلامی به خانواده‌های جانباختگان در هر جای دنیا به‌ویژه در ایران افزایش پیدا کرده است. بنابراین خواسته‌های زیر از سوی انجمن خانواده‌ها مطرح است:

۱.⁠ ⁠درخواست بررسی ویژهٔ پرونده در دادگاه لاهه با توجه به رفتار جمهوری اسلامی با خانواده‌ها

۲.⁠ ⁠بازشدن پروندهٔ جنایی در کانادا توسط پلیس فدرال

۳.⁠ ⁠قراردادن سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در لیست گروه‌های تروریستی

این روز سالگرد قتل عمدی بکتاش آبتین و قتل حکومتی محمدمهدی کرمی و محمد حسینی نیز هست. ستون‌های پوسیده‌ٔ جمهوری اسلامی بر مزار هزاران قربانی ایستاده است که یادشان را گرامی می‌داریم. دادخواهی خانواده‌های پرواز که بخشی از جنبش بزرگ دادخواهی در ایران است، می‌تواند یاری‌گر جنبش مدنی ایرانیان برای عبور از این کابوس و رسیدن به عدالت و آزادی باشد. مسیر دشوار ما برای رسیدن به عدالت همچنان ادامه دارد و در این راه خود را مدیون میلیون‌ها انسان آزاده‌ای می‌دانیم که در ایران و سراسر جهان همراه ما بوده‌اند. باشد که روزی عدالت واقعی در ایران و در قوهٔ قضاییه‌ای مستقل و زدوده‌شده از آثار جمهوری اسلامی برگزار شود. برای آن روز مبارزه می‌کنیم و جنایتکاران را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم.»

پس از آن آرمان ابطحی، برادر زنده‌یاد مهران ابطحی از جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲، متن این بیانیه را به‌زبان انگلیسی خواند.

سپس شروین شهریاری، نمایندهٔ شورای شهر نورث ونکوور، به پشت تریبون رفت و سخنان کوتاهی به این شرح ایراد کرد:

«سلام، من شروین شهریاری، نمایندهٔ شورای شهر نورث ونکوور، هستم. من از طرف شهردار لیندا بوکانان که متأسفانه امروز خارج از شهر است و نتوانست در این برنامه حضور داشته باشد، اینجا هستم. همچنین دان بِل، دیگر نمایندهٔ شورای شهر نورث ونکوور، امروز اینجا با من است.

مایلم در ابتدا اذعان کنم که ما در سرزمین‌های سنتی اقوام اسکوامیش و اِس‌لِی-واتوث زندگی می‌کنیم که از زمان‌های بسیار دور در اینجا زندگی کرده‌اند، و تشکر می‌کنم از خانوادهٔ قربانیان، داوطلبان، و سازمان‌دهندگان این برنامه.

زمانی که پرواز پی‌اس۷۵۲ چهار سال پیش سرنگون شد، جهان را شوکه و غمگین کرد و [تعدادی از] اعضای جامعهٔ نورث شور و هم‌وطنان کانادایی‌مان را از ما گرفت.

ما به خانوادهٔ قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ و همهٔ سوگواران در برگزاری چهارمین سالگرد سرنگونی این پرواز می‌پیوندیم.

امروز ما آن‌ها و جان‌های ویژه‌ای را که خیلی کوتاه زندگی کردند و خیلی زود از دست رفتند، به یاد می‌آوریم. خانواده‌های قربانیان، دوستان قربانیان، شما تنها نیستید. 

پرچم‌ها امروز در شهرداری به‌حالت نیمه‌افراشته در آمدند.

ما در کنار شما ایستاده‌ایم. بیایید با هم تلاش کنیم تا اطمینان یابیم که داستان‌های زیبای قربانیان همچنان نقل می‌شود.

در شهرداری نورث ونکوور، کارکنان با خانواده‌های بازمانده کار می‌کنند تا مکان مناسب و ویژه‌ای را برای بنای یادبود پی‌اس۷۵۲ بیابند، جایی که امیدواریم بتوانیم این مناسبت را در سال‌های آینده برای ادای احترام به قربانیان و تأمل در زندگی‌هایی که جامعهٔ ما از دست داده، برگزار کنیم.»

پس از آن سینتیا بانبِری، دستیار جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ نورث ونکوور در مجلس فدرال، متن پیام ایشان را که در ونکوور حضور نداشت، خواند:

«چهار سال پیش در چنین روزی، سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ به‌دست جمهوری اسلامی ایران منجر به جان‌باختن ۱۷۶ نفر ازجمله شهروندان کانادایی، مقیمان دائم کانادا و بسیاری دیگر از افراد مرتبط با کانادا شد. ما همچنان یاد قربانیان این فاجعه را گرامی می‌داریم و در همبستگی با خانواده‌ها و عزیزان آن‌ها می‌ایستیم.

تعهد ما برای گرامیداشت یاد و خاطرهٔ کسانی که در این فاجعه به‌طرز غم‌انگیزی زندگی‌شان کوتاه شد، تزلزل‌ناپذیر است. از طریق برنامهٔ بورسیهٔ یادبودی که در اکتبر گذشته راه‌اندازی شد، ما ۱۷۶ بورسیهٔ تحصیلی را طی پنج سال برای گرامیداشت یاد قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ پرداخت خواهیم کرد.

من از ایجاد یک بنای یادبود دائمی برای قربانیان پی‌اس۷۵۲ اینجا در نورث ونکوور حمایت می‌کنم، و با دولت شهری نورث ونکوور و دولت استانی بریتیش کلمبیا کار خواهم کرد تا اطمینان یابم که بنای یادبودی مناسب اینجا در جامعهٔ ما ساخته بشود.

طی چهار سال گذشته، کانادا اقدامات ملموسی را برای وادارکردن رژیم ایران به پاسخ‌گویی در مورد سرنگونی غیرقانونی پرواز پی‌اس۷۵۲ انجام داده است. امروز، ما با تشکیل مشترک پروندهٔ خود در برابر سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی (ایکائو) علیه جمهوری اسلامی ایران به‌دلیل استفاده از تسلیحات علیه هواپیمای غیرنظامیِ در حال پرواز برخلاف قوانین بین‌المللی، گام بعدی خود را در پاسخ‌گوکردن ایران اعلام می‌کنیم.

با آغاز این روند، ما به مبارزه برای خانواده‌های قربانیانی که سزاوار عدالت‌اند، و نشان‌دادن اعتماد خود به شورای ایکائو و جامعهٔ بین‌المللی، به‌عنوان محافظان ایمنی و امنیت هواپیمایی کشوری، ادامه می‌دهیم.

ما علاوه بر مبارزه برای عدالت و پاسخ‌گویی، در تلاشیم تا اطمینان حاصل کنیم که تراژدی‌هایی مانند این هرگز تکرار نشوند. از طریق «ابتکار آسمان ایمن»، کانادا به همکاری با شرکای بین‌المللی، صنعت هوانوردی غیرنظامی و ایکائو ادامه می‌دهد تا ایمنی و امنیت خطوط هوایی تجاری‌ای را که در مناطق درگیری یا نزدیکی آن سفر می‌کنند، افزایش دهد.

با احترام به قربانیان و خانواده‌های پرواز پی‌اس۷۵۲ در این روز ملی یادبود قربانیان فجایع هوایی، ما به همکاری با شرکای خود برای ایجاد جهانی امن‌تر و صلح‌آمیزتر، جایی که همه بتوانند در امنیت سفر کنند، ادامه خواهیم داد.»

در ادامهٔ این برنامه، برندا بِیلی، نمایندهٔ ونکوور در مجلس استان بی‌سی، سخنان کوتاهی خطاب به شرکت‌کنندگان ایراد کرد:

«سلام به همه، من برندا بِیلی هستم، نمایندهٔ ونکوور در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا و همچنین وزیر مشاغل، توسعهٔ اقتصادی و نوآوریِ استان بریتیش کلمبیا، و درودهای ویکتوریا را به شما می‌رسانم. من با همکارم سوزی چنت، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور – سیمور در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، اینجا هستم، و همین‌طور کمی پیش که با بوئن ما [نمایندهٔ نورث ونکوور – لانزدیل در مجلس استان] که مشغول غذادادن به نوزادش بود صحبت کردم، خیلی دوست داشت بهترین درودهایش را به شما برسانم و بگویم که او خود را در غم شما شریک می‌داند. من همچنین با بونیتا زاریلو، نمایندهٔ ان‌دی‌پی در مجلس عوام فدرال، اینجا هستم و به همکارم ران مک‌کینان، نمایندهٔ مجلس فدرال، درود می‌فرستم و از سینتیا به‌خاطر سخنان بسیار مهمِ وزیر ویلکینسون و اموری که او رهبری و در آن‌ها شرکت می‌کند، تشکر می‌کنم. من همچنین به همهٔ اعضای شورای شهر درود می‌فرستم و از حضور شما در اینجا بسیار متشکرم. من نیز می‌خواهم اذعان کنم که ما اینجا در قلمرو سنتی مردمان اسکوامیش صحبت می‌کنیم و این نام را با احترام و تعهد به آشتی بر زبان می‌آورم. بیش از همه می‌خواهم از شما تشکر کنم که به ما اجازه دادید اینجا با شما باشیم؛ در این روز بسیار مهم که هر سال خشمگینانه این فقدان غیرقابل‌تحمل را به سوگ می‌نشینیم. وقتی به اینجا می‌آیم، خودم را مجبور می‌کنم به همهٔ چهره‌ها نگاه کنم و فکر می‌کنم همهٔ ما باید این کار را انجام دهیم تا نه‌تنها غم و اندوه عظیم و ازدست‌دادن جان انسان‌ها را از یاد نبریم، بلکه به یاد داشته باشیم که عدالت هنوز اجرا نشده است، و من دستانم را به‌سوی همهٔ شما که مبارزه می‌کنید تا اطمینان یابید این اتفاق خواهد افتاد، بالا می‌برم. این مسیری بسیار دشوار است و من ایمان دارم که شما در تلاش برای دستیابی به عدالت موفق خواهید بود. این [فاجعهٔ سرنگونی پرواز] یک مورد مجزا نیست. این یک اشتباه نیست. این همان دولتی است که علیه مردم خود لشگرکشی می‌کند و معترضان را به قتل می‌رساند و به زندان می‌اندازد. این همان دولتی است که مهسا امینی را به قتل رساند؛ زن، زندگی، آزادی. کارهای زیادی برای انجام‌دادن وجود دارد و من در این راه در کنار شما هستم. من باز از شما تشکر می‌کنم که به ما اجازه دادید امروز در این فضای بسیار مهم در کنار شما باشیم تا در غم و خشم شما شریک باشیم. خیلی ممنون که اجازه دادید صحبت کنم.»

پس از آن بونیتا زاریلو، نمایندهٔ پورت مودی – کوکئیتلام در مجلس عوام فدرال، نیز سخنان کوتاهی ایراد کرد:

«من بونیتا زاریلو، نمایندهٔ پورت مودی – کوکئیتلام در پارلمان هستم، و می‌خواهم دستانم را به‌سوی افرادی که این برنامه را ترتیب داده‌اند، به همهٔ داوطلبان و همهٔ شما که امروز اینجا آمده‌اید، بالا ببرم. من در قلمرو سنتی و واگذارنشدهٔ اقوام اسکوامیش هستم و به این واقعیت فکر می‌کنم که ما امروز اینجا روی قلمرویی واگذارنشده در پناهگاهی گرد هم آمده‌ایم تا به جان‌هایی که از دست رفته‌اند و آن خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، ادای احترام کنیم، [در واقع] همهٔ شما امروز به اینجا آمده‌اید تا آن در این غم سوگواری کنید و خود را شریک آن بدانید. کاری که ما باید انجام دهیم در حالی‌که منتظر اجرای عدالتیم، این است که باید به‌عنوان یک جامعه حول محور انسانیت دور هم جمع شویم. همهٔ شما می‌دانید که در حال حاضر ناراحتی و اندوه زیادی در سراسر جهان وجود دارد. این فرصتی است که با هم داریم، تا در انسانیت، در شریک‌شدن در این دردها و فقدان‌ها دور هم جمع شویم. من دستانم را به‌سوی همهٔ شما که به این کار ادامه می‌دهید، بالا می‌برم. من مشتاقانه منتظر بنای یادبودی هستم که ساخته خواهد شد. می‌دانم که این اتفاق خواهد افتاد. من مشتاقانه منتظر دیدار هرساله با شما هستم تا بتوانیم حول محور انسانیت دور هم جمع شویم. پس بار دیگر دستانم را به‌سوی همهٔ شما بالا می‌برم، و دوباره شما را خواهم دید. من مایلم امروز تا جایی که می‌توانم با بسیاری از شما که با هم در این غم شریکیم، صحبت کنم. متشکرم.»

در ادامه، دو تن به‌نمایندگی از طرف تری بیچ، نمایندهٔ برنابی نورث – سیمور در مجلس فدرال، پیام وی را به‌مناسبت چهارمین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ خواندند:

«با سپاس از حضور همهٔ کسانی که امروز اینجا جمع شده‌اند، وزیر بیچ عمیقاً متأسف است که نتوانسته شخصاً در اینجا حضور داشته باشد، اما او مایل بود چند کلامی از احساسات خود را با شما در میان بگذارد. امروز سالگرد فاجعهٔ غم‌انگیزی است، و ما گرد هم آمده‌ایم تا فاجعهٔ اندوه‌بار پرواز پی‌اس۷۵۲ را که چهار سال پیش در ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۰ رخ داد، به یاد آوریم.

در این مناسبت مهم، عمیق‌ترین تسلیت خود را به همهٔ کسانی که عزیزان خود را در این حادثهٔ دلخراش از دست داده‌اند، ابراز می‌کنم. دولت فدرال، در کنار تمام ملت، در همبستگی با خانواده‌ها و عزیزان قربانیان می‌ایستد. درد و اندوهی که از آن روز ویرانگر سرچشمه می‌گیرد، اثری پاک‌نشدنی در قلب همهٔ ما بر جای گذاشته است.

جست‌وجوی پاسخ و پیگیری عدالت برای قربانیان تعهد تزلزل‌ناپذیر کاناداست. ما همچنان مصممیم که جمهوری اسلامی ایران را وادار کنیم تا در قبال اقدامات خود پاسخ‌گو باشد و برای خانواده‌های آسیب‌دیده غرامت تضمین کنیم. ما در همکاری با شرکای بین‌المللی خود، اصرار داریم که جمهوری اسلامی ایران توضیحی کامل، شفاف و معتبر در مورد رویدادهای مربوط به این فاجعه ارائه دهد تا اطمینان یابیم در قبال هرگونه نقض قوانین بین‌المللی پاسخ‌گوست.

من می‌خواهم از همهٔ شما تشکر کنم که امروز اینجایید و با قدرت و اتحاد در کنار هم ایستاده‌اید. حضور شما گویای مقاومت روحی انسان در برابر سختی‌هاست. وزیر بیچ و دفتر ما در کنار شما هستند و همیشه آماده‌اند تا به حرف‌هایتان گوش دهند و به‌هر طریق ممکن به شما کمک کنند.

در حالی‌که از زندگی‌های ازدست‌رفته در آن روزِ شوم یاد می‌کنیم، بیایید تعهد خود را به عدالت‌خواهی و ایستادن در کنار کسانی که همچنان بار سنگین اندوه را به دوش می‌کشند، تجدید کنیم. باشد که یاد قربانیان چراغ راهنمای ما در مسیر ساختن جهانی باشد که در آن چنین فجایعی با مسئولیت‌پذیری و شفقت مواجه شود.»

در این مراسم همچنین تنی چند از هنرمندان ساکن ونکوور برنامه‌هایی هنری ازجمله لالایی کُردی، موسیقی و آواز سنتی و نیز موسیقی و آواز پاپ اجرا کردند.

در پایان این برنامه، مریم ملک‌پور، فعال سیاسی و اجتماعی ساکن ونکوور، دل‌نوشته‌ای از امیرعلی بنی‌اسدی را خواند و سپس هوریران سهراب خاطره‌ای را از یکی از معترضان دربارهٔ تجمعات و اعتراضات پس از فاجعهٔ شلیک به هواپیمای اوکراینی در خیابان‌ها، خواند. 

نوشته گزارشی از مراسم یادبود چهارمین سالگرد سرنگونی پرواز پی‌اس۷۵۲ در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.