روشن است که انجام کارِ مشترک با هم‌میهنانمان، برای تک‌تک ما، آرامش‌بخش و سودمند است. همدلی، همراهی و همکاری چونان باران و آب پاک روان، غم غربت، تنهایی و کم‌توانی را می‌شوید و می‌برد.

آزمون کارِ مشترک، پویا و توانمندمان می‌سازد، امید و استواری گروهی‌مان را شکوفا می‌کند و پایهٔ گام‌های پس از آن و موجباتِ به‌دست آوردن کامیابی در جامعهٔ بزرگ‌تر می‌شود.

مشارکت ما اما، از کجا و در چه زمینه‌ای آغاز شود که از سوگیری‌ها و به‌دنبال آن، پراکندگی‌ها و جدایی‌ها به‌دور باشد؟

مهرورزی و نیکوکاری می‌تواند ما را با تمام گوناگونی دیدگاه‌هایمان، گرد هم بیاورد و رهگشای خوبی برای پویش‌های آیندهٔ جامعهٔ ایرانی ونکوور باشد.

گروه غیرانتفاعی MusicGives تاکنون دو کنسرت بزرگ خیریه در ونکوور برای حمایت از آسیب‌دیدگان زلزله و سیل ایران ترتیب داده و با کمک و حمایت شما نیکوکاران، ده‌ها هزار دلار فراهم آورده‌ است که توسط خیریهٔ پردیس به ایران ارسال شد.

این‌بار نیز در حال برگزاری کنسرت بزرگی در حمایت تحصیلی کودکانی نیازمند در ایران راه را گشوده‌اند تا ما با یک تیر دو نشان بزنیم؛ هم به احساس مسئولیتمان برای یاوریِ نیازمندانی در سرزمین مادری‌مان پاسخ دهیم و هم گامی برای نزدیکی، همدلی و همکاری جامعهٔ ایرانی ونکوور برداریم.

ما ایرانیان ونکوور با حمایت از این کنسرت، هم می‌توانیم از شبی سرشار از موسیقی لذت ببریم و هم در کنار هم و با هم حامی تحصیل این کودکان باشیم.

این یاوری همگانی با استقبال و شرکت شما مهربانان ونکوور در کنسرت ۲۸ سپتامبر یا کمک‌های نقدی‌‌تان و حمایت اسپانسرهای گرامی این برنامه، جان خواهد گرفت.

خیریهٔ پردیس مسئول رساندن کمک‌ها به آن‌هاست و گزارش‌های آن را در رسانه‌های شهر تقدیم خواهد کرد.

برای خرید بلیت، خواهشمند است اطلاعات روی پوستر را بخوانید یا به ما زنگ بزنید.

کمک نقدی را می‌توانید به ایمیل مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور (minasabz15@gmail.com) «ای‌ترانسفر» کنید. برای‌ راحتی کار و صرفه‌جویی در پیگیری‌های بعدی، لطفاً واژهٔ charity را به‌عنوان password در نظر بگیرید. خیریهٔ پردیس در کانادا رسماً ثبت شده است و در صورت تمایل می‌توانید رسید کمک مالی خود را دریافت کنید که در این‌صورت، حدود یک‌چهارم مبلغ پرداختی‌تان به شکل تخفیف مالیاتی به شما برخواهد گشت.

تماس با خیریهٔ پردیس در ونکوور:

ایمیل: minasabz15@gmail.com 

تلفن: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸

وب‌سایت: www.paradisecharity.org

پی‌نوشت: برای آشنایی بیشتر با هنرمندان نیکوکار کنسرت ۲۸ سپتامبر، خواهشمند است به این آدرس سری بزنید:

http://bit.ly/MusicMakesDreams

خرید بلیت از شیوه‌های زیر امکان‌پذیر است:

–  حضوری و از طریق مراجعه به شعب صرافی MoneyWay در وست ونکوور و نورث ونکوور یا فروشگاه افرا در نورث ونکوور

– تماس با تلفن‌های:

604-446-1416

604-754-8101

– یا خرید آنلاین از وب‌سایت سنتنیال تیاتر

نوشته «کارِ مشترک»، گامی برای پیوند بیشتر ما اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یلدا دختر ۱۰ سالهٔ باهوشی است. بعد از اینکه پدر یلدا در سال ۱۳۹۰ به‌علت سکتهٔ قلبی فوت کرد، مادرش او و برادرش عیسی را رها کرد و آن دو مجبور شدند در منزل پدربزرگشان زندگی کنند. پدربزرگ یلدا بیماری ستون فقرات دارد و نمی‌تواند کار کند و پرداخت هزینه‌های تحصیل یلدا و عیسی برایش تقریباً غیرممکن است.

«Music Makes Dreams» یک سری کنسرت‌های خیریه برای حمایت از کودکانی مثل یلداست تا به آن‌‌ها شانس دوباره‌ای برای دسترسی به امکانات مناسب برای تحصیل را بدهد. کلیهٔ درآمد این برنامه‌ها توسط خیریهٔ پردیس برای حمایت از گروهی از این کودکان هزینه خواهد شد. مردم خوب ونکوور می‌توانند در کنار هم با حمایت از این برنامه‌ها، آرزوی این کودکان را تحقق ببخشند.

اولین سری از این برنامه‌ها، در تاریخ ۲۸ سپتامبر در سالن سنتینیال نورث ونکوور و با هنرمندی ۳ تن از بهترین هنرمندان معاصر موسیقی ایرانی برگزار خواهد شد.

معرفی هنرمندانی که در کنسرت «Music Makes Dreams» اجرا خواهند کرد:

اروین خاچیکیان

اروین خاچیکیان، موزیسین ایرانی-ارمنی متولد ۱۳۵۲ در تهران و ساکن لس آنجلس است. اِروین در خانواده‌ای اهل موسیقی بزرگ شد و از ابتدا تحت تأثیر استعداد پدرش در نوازندگی گیتار قرار گرفت. وی بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه با خواننده‌های معروفی از سراسر دنیا به‌عنوان نوازندهٔ حرفه‌ای همکاری کرد.

او آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده و خواننده‌ای شناخته‌شده، مؤسس گروه کارمندان و از اعضای گروه موسیقی Serj Tankian است. در ایران بسیاری او را به‌واسطهٔ تنظیم‌های بسیار موفقش برای دو آلبوم «نقاب» و «بی‌سرزمین‌تر از باد» برای سیاوش قمیشی می‌شناسند. جدا از همکاری با سیاوش قمیشی، تنظیم‌های او را در کارهای بسیار موفق از خوانندگانی مثل سامان، منصور، مارتیک، سعید محمدی و هلن نیز شنیده‌ایم.

اروین خاچیکیان به‌عنوان خواننده هم کارهای بسیار موفقی منتشر کرده که از آن‌ها می‌توان به قطعاتی مثل «بارون» یا «گذرگاه» اشاره کرد. او همچنین به‌عنوان تهیه‌کننده و musical director برگزارکنندهٔ برنامه‌های هنری‌ای مثل Let Her Sing‏، United East و Eldfesten است که به‌صورت سالانه در آمریکا، کانادا و سوئد برگزار می‌شوند.

نیاز نواب

نیاز متولد سال ۱۳۶۴ در ایران و ساکن پاریس است. نیاز نواب از هشت سالگی با پیانو، موسیقی را شروع کرد. به هنرستان موسیقی در تهران رفت و حالا در پاریس بعد از اتمام تحصیل، در کنار دیگر فعالیت‌هایش موسیقی هم درس می‌دهد.

نیاز نواب خواننده، نوازندهٔ سازهای مختلف و آهنگ‌ساز است. او با هنرمندان و ارکستر 

Paris-East Philharmonic Orchestra همکاری داشته است. او همچنین در کنسرت‌های موسیقی سنتی، تنبک و سه‌تار می‌زند اما در سبک موسیقی آلترناتیو گیتار و پیانو، سازهای اصلی‌اش‌اند. نیاز آواز می‌خواند و ترانه هم می‌نویسد. خودش می‌گوید همهٔ اعضای خانواده‌اش نوازنده‌اند و او به دنیا آمده تا وارد موسیقی شود. نوهٔ استادحسین یاحقی است و پرویز یاحقی، نوازندهٔ شهیر ویولون که نگاه و عشق‌اش به موسیقی به نیاز هم رسیده است، از نزدیکان او بود.

از کارهای بسیار موفق نیاز می‌توان به آلبوم اول حافظ و قطعه‌هایی مثل بلبل، باده، دریا و رفت و گذشت اشاره کرد.

رعنا فرحان

رعنا فرحان خوانندهٔ زن ایرانی در سبک جاز و بلوز و ساکن آمریکاست. او فعالیت هنری جدی خود را در سال ۲۰۰۵ با انتشار آلبومی به زبان انگلیسی آغاز کرد و بعد از آن ۵ آلبوم بسیار موفق به زبان فارسی منتشر کرد. در این آلبوم‌ها هنرمندان بنامی چون استیو تاوب، آهنگ‌ساز و گیتاریست چیره‌دست آمریکایی او را همراهی می‌کنند.

رعنا فرحان با استفاده از اشعار کلاسیک ایرانی و موسیقی جاز و بلوز آمریکا توانسته است سبک جدیدی را در موسیقی ایرانی به‌وجود بیاورد و توجه خیلی‌ها را به خود جلب کند. وجود عناصر موسیقی غربی در موسیقی معاصر ایران چیز تازه‌ای نیست، ولی ترکیب بلوز و جاز با زبان فارسی با تکنیک آواز محکم و صدای جاافتادهٔ او برای شنوندگان فارسی‌زبان و غیرفارسی‌زبان به یک اندازه نو و شگفت‌انگیز است.

جنیفر لیتون منتقد آمریکایی صدای او را مطلقاً زیبا، فریبنده و مرموز توصیف می‌کند: «صدای این خوانندهٔ ایرانی کولاک را آب می‌کند.»

اطلاعات بیشتر دربارهٔ این کنسرت را در اینجا ببینید:

https://www.facebook.com/events/329998807938794

نوشته برگزاری کنسرت موسیقی «Music Makes Dreams» برای تأمین هزینهٔ تحصیل کودکان نیازمند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

همان‌طور که در شمارهٔ ۷۹ نشریه خواندید، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و مؤسسهٔ غیرانتفاعی MusicGives با همکاری چندین گروه هنری، سازمان غیرانتفاعی و صاحبان کسب‌وکار در ونکوور، برنامهٔ هنری متنوعی به‌نفع آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر ایران تدارک دیده بودند. این برنامه روز سه‌شنبه، ۷ مهٔ ۲۰۱۹، در نورث ونکوور برگزار شد و علی‌رغم آنکه در یکی از روزهای کاری وسط هفته برگزار می‌شد، با استقبال بسیار خوب مخاطبان، داوطلبان و حامیان مواجه شد.

تعداد زیادی از مردم، داوطلبانه از روزهای قبل در تدارک آماده‌سازی محل برگزاری این برنامه بودند و نهایتاً سالنی خالی که حتی صندلی‌ای در آن نبود، تا عصر روز سه‌شنبه آمادهٔ پذیرایی از مهمانان پرتعداد این مراسم شد. استقبال خوب مردم باعث شد که هیچ صندلی‌ای خالی نماند و هنرمندان هم با برنامه‌های متنوعشان روزی خاطره‌انگیز را برای همه رقم زدند.

مهم‌تر از همه اما، میزان کمک‌های جمع‌آوری شده بود. به‌رغم آنکه از برنامه‌ریزی تا اجرای این مراسم در زمان بسیار کوتاهی انجام گرفت، مشارکت مردم و صاحبان کسب‌وکار برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل در قالب خرید بلیت، اهدای کمک‌های مالی نقدی در زمان برگزاری برنامه و قبل از آن و خرید اقلام هدیه‌شده برای فروش فراتر از انتظار همه از جمله برگزارکنندگان آن بود.

طبق گزارش برگزارکنندگان، درآمد این برنامه شامل بلیت‌فروشی، کمک‌های نقدی حامیان و مردم و همچنین فروش اقلام هدیه‌شده، مبلغ ۲۲٬۵۰۵ دلار کانادا و ۵۰ لیرهٔ استرلینگ (پوند بریتانیا) شد که توسط نمایندگی خیریهٔ پردیس در ونکوور به دفتر مرکزی این خیریه در تورنتو فرستاده شد تا برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل در ایران ارسال شود.

امید است چنین کارهایی تداوم یابد و به مشارکت و همبستگی هر چه بیشتر جامعهٔ ایرانی ونکوور بیانجامد.

در حاشیه

مینا سبزواری – مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور

حاشیه‌های هر برنامه، اگر نگوییم بیشتر از اصل، به اندازه‌ٔ خود آن، در خور توجه است.

حاشیه‌ها، گزارش رسمیِ رویدادها نیستند و همان‌طور که خودشان بی‌برنامه‌ و نه از پیش تعیین‌شده اتفاق می‌افتند، غیررسمی و گاه طنزآلودند.

حاشیه‌ها از ناخودآگاه جمعی ما بر می‌خیزند و برای نازک‌اندیشان و نکته‌بینان، سرشار از نشانه‌ها و ابزار خوبی برای بررسی و شناخت انگیزه‌ها، باورها و فرهنگ جامعه‌ای است که این برنامه می‌تواند مشتی از خروارش باشد.

حاشیه‌های برنامهٔ جمع آوری کمک‌های مالی برای حمایت از آسیب‌دیدگان سیل در ایران:

۱- نیرو گرفتن از روابط سالم، همکارانه و همدلانه

ایرانیان ونکوور، روش‌های پراکندگی و فردگرایی یا تک‌گروهی‌ای را که پیش از این بیشتر معمول بود، پیشه نکردند؛ در کنار هم و با همدلی و شفقت‌ورزی کار کردند. گروهی از مشاوران املاک ونکوور، به‌جای کنش‌های فردی، گرد هم آمدند و نیکوکاری مشترکی را آزمودند و پایه‌های پیوند میان همکاران را بنا گذاشتند، آغازی خوش برای همکاری و کنش‌های مشترک که امیدواریم در سایر مشاغل هم شاهدش باشیم.

به‌فاصلهٔ دو روز، دو گروه هنری بزرگ شهر برای یاوری سیل‌زدگان برنامه داشتند، برگزارکنندگان و هنرمندان به دیدن برنامهٔ یکدیگر رفتند و به همدیگر دلگرمی دادند. این کار زیبای آنان نشان از روابط سالم و رشدیافته میان گروه‌های جامعهٔ ایرانیان ونکوور دارد که امیدوارکننده است.

۲- آئین و رسم نو

پیشنهاد خیریهٔ پردیس، رسم خوشایند «نیکوکاری به‌جای خرید کالا برای کادو» و پیشکش‌ کردن کارت آن که هنرمندان داوطلبانه روی آن‌ها نقاشی کرده‌اند و در خیریه آمادهٔ خرید است، برای جشن و روز تولد، یادبود درگذشتگان، روزهای مادر، پدر، معلم، عشق و مواردی از این دست، تأیید و تقویت شد.

۳- شفقت‌ورزی‌های گوناگون

کمک‌های ایرانیان ونکوور به اشکال گوناگون صورت گرفت:

هنرمندان با اجرای موسیقی، ترانه‌خوانی و رقص، بازیگری یا پیشکش آثارشان؛

برخی از مردم با کمک مستقیم مالی، برخی با خرید بلیت و کالا از آنجا، برخی با خدمات رایگان، برخی با پذیرش داوطلبانهٔ هزینهٔ خوراکی‌ها و صندلی‌ها و سیستم صدای مکان برگزاری و شیوه‌های دیگر و برخی با کار داوطلبانه در طول برنامه؛

صاحبان کار و مشاغل موفق با حمایت مالی؛

و برگزارکنندگان، با صرف وقت و انرژی فراوان برای ساماندهی، انجام برنامه را ممکن ساختند.

موارد ویژه‌ای هم پیش آمد که گفتن آن‌ها خالی از لطف نیست:

از زمان اعلام گردهمایی برای کمک تا برگزاری و حتی پس از آن، مهربانانی با شیوه‌های نوآورانه، یار و یاور آسیب‌دیدگان شدند و می‌شوند. دوستی نیک‌اندیش، در برنامهٔ سورپرایز پارتی زادروز همسرش، حمایت از آسیب‌دیدگان را هم در نظر گرفته و با همدلی مهمانانشان، هزار و هفتاد دلار هدیه دادند.

مورد دیگر دربارهٔ برندهٔ فرش در قرعه‌کشی بخت‌آزمایی برنامه بود که ایشان نیز فرشی را که برنده شده بودند، به برنامهٔ جمع‌آوری کمک‌ها که هنوز هم ادامه دارد، هدیه کردند.

و مورد دیگر، باران است، بارانِ مهر. به‌گمانم در این دو سه هفته، بیش از پیش در خانهٔ باران، حرف کمک به دیگران بوده، پدرش را دیده که با همراهانش، درارتباط با موضوع سیل زده‌ها گفت‌وگو و برنامه‌ریزی می‌کند یا سرگرم تمرین برای اجرای برنامه است و مادرش هم که همواره با او همدلی دارد.

فضای سالم و مهرورزی به دیگران، به زیبایی‌ها و سرشت نیک درون این کودک میدان داده که شکوفا شوند و او به پدر که در حال باز کردن‌ آیفون جدید است بگوید: صبر کن بابا، باز نکن، بیا این را به آن‌ها که خانه ندارند بدهیم.

او هم پدری کرده و تلفن همراه را از طرف باران به خیریه داد. با فروش آن در اینترنت، هفتصد دلار فراهم آوردیم و به باران دادیم تا در جام مهر خیریه بریزد.

بارش بهارانهٔ مهر، از دست و دل مهربان باران و شکوفایی چهرهٔ شاد این دختر کوچک با دلی بزرگ و بخشنده را همیشه به یاد خواهیم داشت.

۴- برنامه‌ریزی، در زمانی بسیار کوتاه

برای برنامه‌هایی از این دست، با ارزش زیاد فرهنگی و هنری و شمار بسیار مهمان‌ها، معمولاً از ماه‌ها پیش برنامه‌ریزی می‌شود و هماهنگی‌ها صورت می‌گیرد و تدارکات آغاز می‌شود. این برنامه اما، در فرصتی کمتر از یک ماه ساماندهی شد. کاری به‌موقع و مفید، اما سخت بود.

سالن‌ها همه از قبل رزرو شده بودند، سالنی زیبا و نو پیدا شد اما بی‌هیچ استیج و سیستم صدا و حتی صندلی‌ای!

برگزارکنندگان توجه کامل داشتند که با کمترین هزینه و تا جای ممکن همه‌چیز را به‌رایگان تهیه کنند تا هر آنچه فراهم خواهد آمد به سیل‌زدگان برسد.

گفت‌وگو با تک‌تک اسپانسرها، تدارکات پیش از برنامه، گرفتن آثار هنری از هدیه‌دهندگان و کارهای دیگر وقت و انرژی زیادی را می‌ستاند.

تصمیم‌گیری دربارهٔ محتوا و جزئیات برنامه و حتی توافق بر سر برگزیدن روز و زمان دیدار برای جلسات هماهنگی با توجه به اینکه برگزارکنندگان کار می‌کنند، کودک خردسال دارند، و مانند سایرین درگیر کارهای شخصی‌شان هم هستند، آسان نبود.

وقتی بخواهید روابط دموکراتیک باشد، هزینهٔ آن صرف وقت زیاد برای قانع کردن یکدیگر است که البته دوستان به‌ جان خریدارش بودند، اما گاهی هم وقت کم می‌آوردند و دو راه پیشنهادی راه به جایی نمی‌برد که آن‌ها هم هوشمندانه راه سوم را پیدا می‌کردند. تنظیم وقت، تصمیم‌گیری برای مسائل پیش‌بینی‌نشده و مواردی از این دست و در کل شتاب ساماندهی برنامه، به اندازه‌ای بود که گاه این عاشقان را هم از دویدن باز می‌داشت، تا نفسی تازه کنند.

این نوشتار را با نقل خاطره‌ای جالب، به پایان می برم. فقط چند ساعت به اجرای برنامه مانده بود که یکی از هنرمندان زنگ زدند و پیش از پرداختن به موضوعی دیگر ، این گفت‌وگو را با همسرم داشتند:

هنرمند: «به‌قدری کار جلومه که نمی‌دونم کدوم رو انجام بدم. یه لحظه با خودم گفتم دیگه زمانی که اجرای برنامهٔ هنری هم دارم، برنامه‌گذار نخواهم بود، ولی می‌دونم فردا صبح، این [قول] یادم می‌ره و روز از نو، روزی از نو.»

همسرم: «آره، مثل درد زایمان می‌مونه که فراموش می‌شه.»

هنرمند: «بله، دقیقاً درسته.»

پی‌نوشت: و من مانده‌ام که چطور این دو نفر از فراموشیِ بعد از زایمان و به‌ویژه درد آن حرف می‌زنند در حالی‌که هر دو، مرد هستند.

نوشته برگزاری موفق برنامهٔ هنری برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

به‌دنبال فاجعهٔ سیل‌های پی در پی در چندین شهر ایران، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و سازمان غیرانتفاعی MusicGives بر آن شدند تا با همکاری یکدیگر برنامه‌ای هنری به‌نفع آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر در ایران ترتیب دهند. البته چند تن از دیگر هنرمندان شهرمان نیز به این دو سازمان غیرانتفاعی پیوسته‌اند تا این برنامه را هر چه پربارتر کنند. به‌همین بهانه، گفت‌وگویی با اعضای این دو سازمان و دیگر دوستانی که در برگزاری این برنامه نقش دارند، ترتیب دادیم. آن‌طور که خواهید خواند، برنامه‌ای بسیار متنوع توسط هنرمندان خوش‌ذوق شهرمان برای مخاطبان تدارک دیده شده است و از همه مهم‌تر اینکه همهٔ عواید این برنامه توسط خیریهٔ پردیس برای کمک به هم‌وطنانمان که شاید خیلی از ما به‌دلیل دوری امکان کمک به آن‌ها را نداشته باشیم، اختصاص خواهد یافت. امید آنکه با شرکت در این برنامه بتوانیم باری هر چند ناچیز از دوش آسیب‌دیدگان برداریم.

بلیت این برنامه در فروشگاه افرا واقع در خیابان پمبرتون نورث ونکوور یا از طریق تماس با تلفن‌های: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸ و ‎۶۰۴-۸۸۹-۹۵۴۵ به فروش می‌رسد.

ترانه یادگاری و آذر ضیامنش از جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور برایمان بگویید؟

ترانه یادگاری: من ترانه یادگاری هستم. حدود ۳۷ سال است در ونکوور زندگی می‌کنم. تحصیلاتم در رشتهٔ مدیریت بازرگانی و زبان انگلیسی بوده و حدود ۳۱ سال است که به‌عنوان مترجم رسمی در زمینه‌های جزایی، خانواده، جوانان و ترافیک در دادگاه‌های استانی و عالی در ونکوور مشغول به کار هستم. همچنین در این مدت برای دادگاه‌های مهاجرت، پناهندگی، آی‌سی‌بی‌سی و دادگاه مدنی، ترجمهٔ کتبی و شفاهی انجام داده‌ام. در حال حاضر مدیر و یکی از مؤسسان جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور هستم. یکی از اهدافم ارتباط جامعهٔ ایرانی با جامعهٔ کانادایی و غیرایرانی است که ارتباط گستردهٔ من به‌دلیل شرایط کاری‌ام در این مسیر کمک‌کننده است.

آذر ضیامنش: من آذر ضیامنش هستم و بیش از ۷ سال است در ونکوور زندگی می‌کنم. تحصیلاتم در زمینهٔ روان‌شناسی و مشاوره است و بیش از ۲۲ سال سابقهٔ کار در ایران و ونکوور دارم. ۱۰ سال تجربهٔ تدریس در دانشگاه‌های ایران دارم و کارشناس برنامه‌های خانواده بوده‌ام. در حال حاضر مدیر و مؤسس مرکز مشاورهٔ روان پویا هستم و خدمات روان‌شناختی به جامعهٔ فارسی‌زبان ارائه می‌دهم. از بدو ورود به ونکوور فعالیت‌های داوطلبانه انجام داده‌ام. در حال حاضر در سازمان Hope Centre مربی Peer support group هستم و بیش از یک سال است که در جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور فعالیت می‌کنم. اهداف جامعه با اهداف فعالیت من که کمک به هم‌میهنان عزیزم است خیلی نزدیکی دارد و خوشحالم که این همکاری را دارم.

ترانه یادگاری: جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور بیش از ۱۴ سال است که فعالیت خود را شروع کرده و هدفش ایجاد یکپارچگی و انطباق‌پذیری بین جامعهٔ ایرانیان با جامعهٔ کانادایی به‌ویژه فرهنگ‌سازی برای ایرانیان بوده است. بازخوردهایی که از هم‌وطنان عزیز دریافت کرده‌ایم، کارنامهٔ مثبتی بوده که یکی از عوامل دلگرمی برای ادامهٔ راه ماست. جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور همچنین از پیشروان یاری رساندن به تمام سازمان‌ها و نهادهایی است که نیاز به کمک دارند و خالصانه و بدون هیچ چشمداشتی در مسیر اهداف خود حرکت کرده و می‌کند و در شرایط بحران‌های طبیعی به یاری هم‌وطنان آسیب‌‌دیده می‌شتابد. برای مثال، هنگام زلزلهٔ کرمانشاه، بعد از جمع‌آوری کمک‌های نقدی به تهیهٔ کانکس‌هایی در کرمانشاه اقدام کرد.

نمونهٔ دیگری از فعالیت‌های ما، جمع‌آوری کمک‌های مالی و برگزاری برنامهٔ تسلیت و همدلی با خانواده‌ای بود که خانه‌شان در نورث ونکوور در آتش سوخت و عزیزان خود را از دست داده بودند.

همچنین با همکاری کلیسای United Church موفق به جمع‌آوری بیست و پنج هزار دلار برای حمایت از پناهندگان شدیم. اخیراً هم دو بار از طریق خیریهٔ پردیس توانستیم به کودکان نیازمند در ایران کمک کنیم. علاوه بر این، به بیمارستان کودکان، بیمارستان لاینزگیت، خانهٔ رونالد مک‌دونالد، زنان بی‌پناه ترای‌سیتیز و چند نهاد دیگر هم کمک کرده‌ایم.

چه شد که به فکر برگزاری این برنامه افتادید؟

ترانه یادگاری: روال کار ما تشکیل نشست‌های فرهنگی-اجتماعی در هر ماه است. زمانی که در تدارک برنامهٔ ماه آوریل بودیم، با خبر شدیم که گروه MusicGives در صدد اجرای برنامه‌ای حمایتی برای آسیب‌دیدگان سیل ایران است. از آنجا که یکی از اهداف ما در فرهنگ‌سازی، تقویت موقعیت کارهای گروهی است، پیشنهاد همکاری با آن‌ها و دعوت از سایر گروه‌ها دادیم تا بتوانیم با کیفیت بهتر و کارایی بیشتر، این برنامهٔ حمایتی را به جلو ببریم. در ادامه، گروه‌های دیگر از جمله گروه هنری واچیک و خانم‌ها فرناز اوحدی و فرشته ذاکری به جمع ما پیوستند.

آذر ضیامنش: گر چه از میهن و هم‌میهنان خود دوریم، ولی فاصلهٔ جغرافیایی از عشق و صمیمیت ما به آنان چیزی کم نکرده است. از آسیب دیدنشان متأثریم و آنچه از دستمان بر می‌آید مثل برگزاری همین برنامه را به‌قول معروف در طبَق اخلاص گذاشته و پیشکش آن‌ها می‌کنیم. کوشیده‌ایم برنامه‌ای پربار و با کیفیت را با همکاری گروه MusicGives ساماندهی کنیم و امیدواریم مردم نیز با شرکت در آن، به حمایت از آسیب دیدگان نیرو ببخشند.

چه کسانی در برگزاری این برنامه به شما کمک می‌کنند؟

ترانه یادگاری: از همراهان همیشگی و تمام کسانی که دلشان برای ایران و ایرانی می‌تپد، دعوت می‌کنیم که به یاری هم‌میهنان بشتابند. از همهٔ صاحبان کسب‌وکار درخواست می‌کنیم که در صورت تمایل اسپانسر برنامه شوند و ما را همراهی نمایند. پیشاپیش از همهٔ اسپانسرهای گرامی که تاکنون حمایت خود را به ما اعلام کرده‌اند، سپاسگزاریم.

اسامی آن‌ها بدین قرار است: خانم‌ها دکتر شادان کبیری، فریبا راکر، نیلوفر معیری، شهناز جیلانی، آقای فرهاد صوفی و همچنین مرکز مشاورهٔ روان پویا، صرافی مانی‌وی، داروخانهٔ سیف مید، گالری فرش دلیری، گلفروشی طلا، نشریهٔ رسانهٔ همیاری و Eclat Decor.

کمک‌های جمع‌آوری‌شده چطور به آسیب‌دیدگان سیل‌های اخیر خواهد رسید؟

آذر ضیامنش: کلیهٔ عواید حاصل از بلیت‌فروشی، کمک‌های نقدی از مردم و اسپانسرها از طریق خیریهٔ پردیس برای کمک به آسیب‌دیدگان سیل در ایران فرستاده خواهد شد.

امین ثامنی و نگار روغنیان از MusicGives

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ MusicGives برایمان بگویید؟

امین ثامنی: سلام و ممنون از مجلهٔ همیاری برای ترتیب دادن این مصاحبه. MusicGives در سال ۲۰۱۷ با ایدهٔ استفاده از موسیقی به‌عنوان راه حلی برای کمک به اهداف بشردوستانه شکل گرفت. هدف ما حمایت از آسیب‌دیدگان حوادث طبیعی، کودکان و دیگر افراد از طریق اجرای برنامه‌های موسیقی و اختصاص درآمد آن برنامه‌ها به اهداف خیریه است.

نگار روغنیان: من نگار روغنیان هستم. فارغ‌التحصیل مقطع دکتری مهندسی عمران از دانشگاه یو‌بی‌سی. در زمینهٔ هنری، اولین گروه کُر فارسی ونکوور را به‌همراه دوستانم در سال ۲۰۱۳ تأسیس کردیم که اجراهای زیادی در برنامه‌های هنری مختلف در ونکوور داشته‌ایم. به‌همراه آقای امین ثامنی، در سال ۲۰۱۷ سازمان غیرانتفاعی MusicGives را تأسیس کردیم تا با اجرای برنامه‌های موسیقی بتوانیم برای اهداف خیریه پول جمع‌آوری کنیم. الان هم بعد از اتفاق ناگوار سیل اخیر ایران تصمیم گرفتیم تا با برگزاری برنامه‌ای هنری برای کمک به آسیب‌دیدگان پول جمع‌آوری کنیم. امیدوارم همهٔ خوانندگان این گفت‌وگو را هفتم ماه مه در برنامهٔ «ایران ما» ببینیم.

این چندمین کار MusicGives در ونکوور است؟

امین ثامنی: اولین فعالیت هنری ما چند ماه بعد از شکل‌گیری گروه بود. «موسیقی برای ایران» اولین کنسرت خیریهٔ ایرانی ونکوور و بزرگ‌ترین اتفاق خیریه در حمایت از آسیب دیدگان زلزلهٔ کرمانشاه بود که در سالن سنتنیال و با استقبال خیلی خوبی برگزار شد. بیش از ۲۵ موزیسین ایرانی و غیرایرانی در این برنامه اجرا کردند و تمام ۱۲٬۳۰۰ دلار عواید برنامه، با همکاری خیریهٔ پردیس به کرمانشاه فرستاده شد و صرف کمک به بازسازی مناطق زلزله‌زده و رفع نیازهای هم‌وطنان آسیب‌دیده شد.

چه برنامه‌های هنری‌ای برای روز هفتم مه‌ در نظر گرفته‌اید و چه هنرمندانی با شما همکاری می‌کنند؟

امین ثامنی: در برنامهٔ «ایران ما»، من علاوه بر کمک به‌عنوان برگزارکنندهٔ برنامه، به همراه دوستان خوبم آقای رضا آل داوود و اسد بیگی به اجرای موسیقی خواهیم پرداخت. قطعات مختلفی از آثار موسیقی پاپ و همین‌طور از ساخته‌های من و اسد اجرا خواهد شد. تمام درآمد این برنامه هم توسط خیریهٔ پردیس تقدیم هم‌وطنان آسیب‌دیده از سیل خواهد شد.

ما خیلی خوشحال‌ایم که در این برنامه با چند گروه هنری-فرهنگی دیگر در ونکوور همکاری می‌کنیم. امیدواریم که همکاری بین گروه‌های هنری-فرهنگی ایرانی در ونکوور متداول‌تر شود و گام‌های بزرگ‌تر و مؤثرتری را با کمک هم برداریم.

مینا سبزواری، مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ خیریهٔ پردیس برایمان بگویید؟

مینا سبزواری هستم، مربی کودک (بازنشسته) و مسئول خیریهٔ پردیس در ونکوور. خیریهٔ پردیس در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد و به ثبت رسید و سال‌هاست که در کانادا فعالیت می‌کند. این خیریه، مستقل (بدون وابستگی دولتی، سیاسی، عقیدتی) است که تمرکز بر یار‌ی رساندن به هم‌وطنان در ایران به‌ویژه کودکان دارد.

خیریهٔ پردیس عواید این برنامهٔ هنری را چطور به آسیب‌دیدگان خواهد رساند؟

از طریق یک یا دو خیریهٔ تحت پوشش که یا در آن مناطق فعال‌اند یا دسترسی خوبی به آسیب‌دیدگان سیل دارند. تمام فاکتورهای خرید، عکس‌ها و فیلم‌ها و گزارشات چگونگی خرج شدن کمک‌های مالی ارسالی قبلی هم‌اکنون در کانال تلگرامی خیریهٔ پردیس در آدرس: https://t.me/Paradisecharity قابل دیدن است و به‌تدریج هم گزارشات بعدی ارائه خواهد شد.

آیا امکان ارسال کمک‌های غیرنقدی هم هست؟

خیر چون از کانادا به‌صرفه نیست که کمک‌های غیرنقدی جمع‌آوری و به آسیب‌دیدگان رسانده شود.

خیریهٔ پردیس به‌جز مشارکت در این برنامه از چه شیوه‌های دیگری امکان یاری‌رسانی به آسیب‌دیدگان سیل را فراهم می‌کند؟

به‌جز مشارکت در این برنامه، می‌توان از طریق ای‌ترانسفر به ایمیل خیریه در تورنتو یا نمایندگی‌اش در ونکوور کمک شود. آدرس ایمیل برای دریافت کمک‌ها از طریق ای‌ترانسفر در ونکوور این است: minasabz15@gmail.com لطفاً به‌عنوان پاسخِ سؤال امنیتی (security question) از کلمهٔ pardis استفاده کنید.

علاوه بر این امکان واریز وجوه به حساب‌های بانکی زیر هم هست:

RBC Bank (Transit# 00888 Account# 1017086)‎

Scotiabank (Transit# 45922 Account# 0072311)‎

اگر مورد دیگری هست که بخواهید با خوانندگان ما در میان بگذارید، لطفاً بفرمایید.

از آنجایی‌که خیریهٔ پردیس در کانادا به ثبت رسیده، نیکوکاران برای کمکی که می‌کنند، در صورت تمایل می‌توانند رسید مالیاتی دریافت کنند که حدود یک چهارم آنچه می‌بخشند، در واقع به شکل تخفیف مالیاتی به آن‌ها برمی‌گردد. ولی لطفاً توجه شود اگر از طریق بانک کمک می‌کنید، حتماً به نمایندگی یا مرکز خیریه اطلاع داده و کپی رسید بانک را در اختیارشان قرار دهید، چرا که صرف فرستادن از طریق بانک برای پردیس روشن نمی‌کند که فرستنده کیست و آدرسش کجاست تا رسید مالیاتی بفرستد و در مورد (ای‌ترانسفر) هم حتماً تلفنی یا آدرس ایمیلشان را بدهند.

شمارهٔ دفتر خیریه در ونکوور: ‎۶۰۴-۹۸۰-۴۶۷۸

دیگر هنرمندانی که در این برنامه اجرا خواهند داشت

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و کمی دربارهٔ فعالیت‌های هنری‌تان برایمان بگویید؟

فرناز اوحدی: من فرناز اوحدى هستم، خواننده و آهنگ‌ساز فلامنکو به فارسى. از سال ٩٨ در هنر رقص و از سال ٢٠٠٢ در خواندن آواز فلامنکو فعالیت می‌کنم. پروژهٔ آهنگ‌سازى و خواندن فلامنکو به فارسى پروژهٔ ویژهٔ من است که از سال ٢٠١٠ شروع کرده‌ام. اولین آلبوم من در ٢٠١٧ و دومین در ٢٠١٩ منتشر شد. در حال حاضر روى ألبوم سوم مشغول به کار هستم که در سال ٢٠٢٠ منتشر خواهد شد.

اسد بیگی: من اسد بیگی هستم. از سال ۲۰۰۷ به ونکوور آمدم. سال‌هاست که در زمینهٔ خوانندگی در ایران و ونکوور فعالیت داشته‌ام. در سال ۲۰۱۲ گروهی در ونکوور شکل دادیم به اسم پان و کارهای آلترناتیو پاپ و راک اجرا کردیم که نتیجه‌اش همکاری در چند قطعه بود که منتشر هم شد. هم‌زمان کار تئاتر را شروع کردم که در دو سال گذشته خیلی جدی‌تر شده و در حال حاضر، با گروه‌های مختلفی همکاری می‌کنم.

فرشته ذاکری: من فرشته ذاکری، رقصنده و طراح حرکت‌های ایرانی مدرن (Persian Contemporary) و فولکلور هستم که در این برنامه در استایل سماع تلفیقی ایفای نقش خواهم کرد.

طوفان مهردادیان: من به نمایندگی از تمامی اعضای گروه هنری واچیک سلام عرض می‌کنم خدمت شما و مخاطبان محترم رسانهٔ همیاری.

هستهٔ مرکزی گروه تئاتر واچیک در دههٔ هشتاد خورشیدی به اتفاق دوست هنرمندم بنفشه اعرابی در تهران شکل گرفت که حاصل آن اجرای چندین نمایش صحنه‌ای مانند «جنگا» و «پیکنولپسی» و چند فیلم کوتاه از جمله «همین الآن یهویی» و «ریکاوری» و ساعت‌ها برنامهٔ رادیویی در قالب برنامهٔ «هزارتو» در شبکهٔ نمایش بود. سپس در سال ۲۰۱۶ میلادی پس از اجرای نمایش «کالیگولا» به کارگردانی رضا راد و «غروب در دیاری غریب» به کارگردانی من، گروه واچیک فعالیت‌های خود را در کانادا پایه‌ریزی کرد.

این فعالیت‌ها در سال جاری در ونکوور وارد عرصهٔ گسترده‌تری شده است و پس از اجرای نمایش «دندون طلا» گروه هنری واچیک اقدام به برگزاری کلاس‌های آموزشی در زمینهٔ فیلم و تئاتر کرده است.

چه برنامه‌هایی برای روز هفتم مه در نظر گرفته‌اید؟

فرناز اوحدی: بسیار خوشحال‌ام که می‌توانم با دوستان هنرمند شهر ونکوور همکارى کنم تا کمکی را که از دستم بر می‌آید انجام بدهم. سانحهٔ سیل، قلب همهٔ ما را به درد آورده است. با دو نفر از اعضای گروهم، گروه موسیقی مشرق که غیرایرانى‌اند، وقت و توانایى‌ هنری‌مان را از طریق اجراى موسیقى و رقص فلامنکو به فارسى و اسپانیایی در روز ٧ مه به روى صحنه می‌آوریم. آوازها به هر دو زبان فارسى و اسپانیایى خواهد بود با همراهى رقص فلامنکو. امیدوارم که مورد پسند قرار بگیرد و هم‌وطنان عزیز را تشویق کند در این کنسرت شرکت کنند و براى کمک به سیل‌زدگان ما را یارى کنند.

اسد بیگی: در سال‌های اخیر چند قطعهٔ حرفه‌ای از من منتشر شده است. موسیقی را هم به شکل جدی‌تری دارم دنبال می‌کنم. در این برنامه به‌همراه دوست خوبم امین ثامنی و آقای رضا آل داوود چند قطعه موسیقی پاپ شامل چند کار از ساخته‌های خودم و همین‌طور امین اجرا خواهیم کرد.

فرشته ذاکری: در نیمهٔ دوم برنامه با دو اجرا درخدمت شرکت‌کنندگان در این برنامه هستیم. این افتخار را خواهم داشت که کاری را به‌صورت زنده با فرناز عزیز اجرا کنم، آهنگ «حصار» با خوانندگی فرناز اوحدی و شعر از فریدون مشیری. کار دوم هم اختتامیهٔ برنامه است با آهنگ «ایران من»، کاری از همایون شجریان و سهراب پورناظری.

طوفان مهردادیان: در روزهای پایانی تمرینات نمایش «عروسک‌ها» اثر بهرام بیضایی حادثهٔ تلخ زلزلهٔ غرب کشور رقم خورد. به پیشنهاد بازیگران و اعضای گروه، تمامی عواید حاصل از اجرای نمایش، تقدیم زلزله‌زدگان هم‌وطن شد. این بار هم به پیشنهاد جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور و خیریهٔ پردیس تصمیم گرفتیم تا با اجرای نمایشی، گامی کوچک برای کمک به سیل‌زدگان عزیز و هم‌میهنان سانحه‌دیده برداریم. پس از مذاکره با دوست هنرمندم، محمد یعقوبی که از بهترین نمایشنامه‌نویسان دوران ماست، نمایشی از ایشان را انتخاب کردیم تا در روز هفتم مه به روی صحنه ببریم.

اگر مورد دیگری هست که بخواهید با خوانندگان ما در میان بگذارید، لطفاً بفرمایید.

فرشته ذاکری: در شرایطی هستیم که هر کسی در هر موقعیتی که قرار دارد در تلاش برای کمک و حمایت از سیل‌زدگان است.‌ در جایی که دوستان و همنوعان ما از جان خودشان می‌گذرند و در مقابل سیل قرار می‌گیرند، مجال درنگی نیست تا ما هم کنار هم جمع شویم، دست در دست هم بدهیم تا با حمایت‌هایمان کمکی هر چند کوچک در این راستا کرده باشیم. تا شاید گوش به گوش به همهٔ آن کسانی که سال نو را در پشت بام‌ها آغاز کردند برسد که دست‌هایی هم این‌طرف دنیا هست که به‌سوی آن‌ها دراز شده است… بیایید شبی دیگر را کنار هم باشیم.

طوفان مهردادیان: گروه تئاتر واچیک در نظر دارد از دهم تا شانزدهم ژوئن سال جاری در «فایر هال» ونکوور، نمایش «خانهٔ برناردا آلبا» اثر جاودانهٔ «فدریکو گارسیا لورکا» را با اتکا به شیوه‌های نمایشی بازی‌های ایرانی به روی صحنه ببرد. امیدوارم همکاری با «جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور» و «خیریهٔ پردیس» و همچنین «رسانهٔ همیاری» تا اجرای این نمایش و بعدتر تداوم داشته باشد.

نوشته گرد هم آییم برای حمایت از آسیب‌دیدگان سیل در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سیما غفارزاده – ونکوور

به هشتم ماه مارس، روز جهانی زن، چیزی باقی نمانده است. روزی که امسال برای صد و هشتمین سال متوالی در جهان گرامی داشته می‌شود. روزی که ۱۰۸ سال است حقوقِ همچنان نابرابرِ زنان جهان را به ما یادآوری می‌کند. روزی که اساساً به‌دلیل نابرابری و تبعیضی که در سراسر جهان به زنان روا داشته می‌شود، به تقویم‌ اضافه شده است.  زنان دنیا، حتی آن‌ها که در کشورهای جهان اول زندگی می‌کنند، همچنان و هنوز برای دستیابی به حقوق برابر با مردان مبارزه می‌کنند. با امید به روزی که این مناسبت تنها برای گرامی‌داشت تاریخ مبارزهٔ زنان برای رسیدن به حقشان جشن گرفته شود.

جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی که حدود یک دهه است در شهر ونکوور فعالیت رسمی دارد، انجمنی غیرانتفاعی‌ست که با حضور زنان ایرانی این شهر، برنامه‌ها و فعالیت‌های چشمگیری را در کارنامهٔ خود ثبت کرده است. به‌مناسبت روز جهانی زن و جشنی که این جامعهٔ فرهنگی هر سال در این مقطع از سال برگزار می‌کند، گفت‌وگویی با اعضای هیئت مدیرهٔ آن داشته‌ایم که توجه شما را به مطالعهٔ آن جلب می‌کنیم. شایان ذکر است که از شش عضو هیئت مدیرهٔ جامعهٔ زنان، خانم ترانه یادگاری از بنیان‌گذاران این جامعهٔ فرهنگی در سفر بودند و به‌همین دلیل متأسفانه در این گفت‌وگو شرکت نداشته‌اند.

با سلام و سپاس فراوان از وقتی که به ما داده‌اید، لطفاً ابتدا کمی دربارهٔ تاریخچه و نوع فعالیت‌های «جامعهٔ فرهنگی زنان ایران» برای خوانندگان ما بگویید.

گلناز ملک: این جامعه در سال ۲۰۰۶ توسط گروه کوچکی از خانم‌های مهاجر ایرانی تشکیل شد که مایل بودند بتوانند هر چه بهتر در جامعهٔ کانادایی جذب بشوند. آن‌ها به انجمنی احتیاج داشتند که بتوانند معلومات و مهارت‌های خود را در زمینه‌های مختلف با هم به اشتراک بگذارند، به امید آنکه بتوانند در اجتماع بیشتر فعالیت کنند و از امکاناتی که برای زنان در کانادا وجود دارد، استفاده نمایند.

به این منظور، جلسات مرتب و ماهانه‌ای در منازلشان به‌راه انداختند. این فعالیت‌ها تأثیر بسیار مثبتی در زندگی‌های ایشان گذاشت و در شرایطی که مشغول جاافتادن و عادت کردن به زندگی جدیدشان در کانادا بودند، به آن‌ها نوعی حس هدفمندی، توانمندی و تعلق به یک گروه را داد.

خبر تشکیل این گروه دهان به دهان گشت و افراد بیشتری به پیوستن به این گروه علاقه‌مند شدند. با بیشتر شدن تعدا اعضا، به مکان بزرگ‌تری برای جلسات احتیاج بود، بنابراین تصمیم گرفتند گردهمایی‌ها را در سالنی در پارک رویال و سپس در کامیونیتی سنتر وست ونکوور تشکیل دهند. این سازمان بالاخره در سال ۲۰۰۸ توسط بنیان‌گذاران این جامعه در ویکتوریا به‌عنوان سازمانی غیرانتفاعی ثبت شد.

اعضای هیئت مدیرهٔ این سازمان، همه به‌صورت داوطلبانه خدمت می‌کنند و در کنار زندگی پرمشغله و مسئولیت‌های حرفه‌ای و خانوادگی‌شان، زمان بسیار زیادی را هم وقف ادارهٔ امور این سازمان می‌کنند.

تعداد اعضای هیئت مدیرهٔ این سازمان بین ۶ تا ۱۰ نفر است که هر دو سال یک‌بار توسط اعضای سازمان انتخاب می‌شوند. اعضای کنونی هیئت مدیره این اشخاص می‌باشند: پروین پرتوی، مریم جورابچی، ترانه یادگاری، فرشته امین، آذر ضیامنش، و گلناز ملک.

در حال حاضر، این جامعه حدود ۲۰۰ نفر عضو دارد و تعدادی نیز به‌صورت مستمع آزاد در جلسات شرکت می‌کنند. حضور در جلسات جامعهٔ فرهنگی، این موقعیت را به شرکت‌کنندگان می‌دهد که به معلوماتشان بیافزایند، دوستان و آشنایان بیشتری پیدا کنند، شبکهٔ معاشرتشان را گسترش دهند و در محیطی دوستانه در فنونی چون سخنرانی در مقابل جمع، آزموده شوند.

نوع فعالیت‌های جامعهٔ فرهنگی زنان از این قرار است:

۱- جلسات مرتب ماهانه با موضوعات متنوع مانند سلامتی جسم و روان، حقوق زنان، قوانین خانواده در کانادا، سیستم آموزشی در مدارس کانادایی، انتخابات شهری، موسیقی و شعر، فرهنگ و هنر، زندگی خانوادگی، و معرفی و تجلیل از زنان موفق ایرانی کانادایی.

۲- جشن روز جهانی زن، این جامعه هر ساله روز ۸ مارس را که روز جهانی زن است، مفصلاً جشن می‌گیرد و حدود ۷۰۰ نفر زن و مرد در این جشن شرکت می‌کنند.

۳- کارهای خیریه، این جامعه حداقل سالی یک بار برنامه‌ای برای جمع‌آوری کمک‌های مالی به سازمان‌های خیریه تشکیل می‌دهد، مانند:

• پناهگاه زنان
• بیمارستان کودکان
• خانهٔ رونالد مک‌دونالد (محل اقامت خانواده‌های کودکان بیماری که از شهرستان‌های اطراف برای معالجه به ونکوور می‌آیند)
• کمک به زلزله‌زدگان ایران و سایر کشورها و همچنین کمک به آسیب‌دیدگان سونامی
• کودکان و مادران بی‌پناه در ایران
• جنگ‌زدگان کردستان
• جنگ‌زدگان و پناهندگان سوریه

۴- همکاری با سایر سازمان‌های غیرانتفاعی ایرانی-کانادایی، از جمله، بنیاد کانادا و ایران، خیریهٔ پردیس، شرکت Pacific United Productions، و دیگر سازمان‌های فرهنگی و هنری ایرانی در شهر ونکوور

جامعهٔ فرهنگی زنان چه برنامه‌های شاخصی طی سال‌های فعالیت خود برگزار کرده است؟ در صورت امکان، لطفاً خلاصه‌ای از مهم‌ترین‌هایشان را بفرمایید.

مریم جورابچی: هر ماه سعی می‌شود سخنرانی‌ مفیدی که مورد علاقهٔ شرکت‌کنندگان نیز باشد، بیشتر در زمینهٔ سلامت جسم و روان، برگزار شود.

گلناز ملک: برنامه‌های شاخص جامعهٔ فرهنگی زنان از این قرارست:

۱- برگزاری هرسالهٔ جشن روز جهانی زن شامل دو بخش زیر:

• تجلیل از بانوی انتخابی سال، نظیرِ سیمین بهبهانی (از طریق ویدیو)، فخری خوروش (حضوری)، شهرنوش پارسی‌پور (حضوری)، پری زنگنه (حضوری)، مژگان جمال‌زاده، فعال حقوق بشر افغان (حضوری)، بنفشه صیاد (حضوری)، طاهره قرة‌العین (شخصیت تاریخی)، قمرالملوک وزیری (شخصیت تاریخی) و به‌زودی نیلوفر بیضایی (حضوری)
• برنامهٔ هنری سرگرم‌کننده از جمله تئاتر، کنسرت، نمایش رقص با حضور هنرمندان داخل و خارج از کانادا و سعی در معرفی هنرمندان ایرانی ونکوور به جامعهٔ ایرانی شهر.

۲- برگزاری دو سمینار دوروزهٔ روان‌شناسِ به‌نام، خانم دکتر نهضت فرنودی، در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ با موضوعاتی نظیر: افسردگی و اضطراب، تربیت فرزندان، فرق هوش عاطفی و هوش ذهنی، دلبستگی‌های سالم و وابستگی‌های بیمار، و بازیگران ذهن و روان.

۳- گردهمایی بانوان ایرانی و بانوان کانادایی، با هدف باز نمودن کانال‌های ارتباطی بین جامعهٔ ایرانی و سایر جوامع در ونکوور. جامعهٔ زنان میهمانی بزرگ و جالبی در سال ۲۰۱۰ ترتیب داد و از یک طرف خانم‌های عضو جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی و از طرف دیگر خانم‌های محترمی از جامعهٔ کانادایی شهر را دعوت کرد. از جمله میهمانان کانادایی این افراد بودند: خانم پاملا گلداسمت جونز (Pamela Goldsmith-Jones)، شهردار وقت وست ونکوور و نمایندهٔ فعلی پارلمان از حوزهٔ وست ونکوور سانشاین کوست، خانم ماکسین ویلسُن (Maxine Wilson)، شهردار پیشین کوکئیتلم، خانم پاملا مارتین (Pamela Martin)، گویندهٔ تلویزیون CTV، مدیر سالن سنتنیال تیاتر، چندین زن وکیل، چند هنرمند و همچنین گروهی از رهبران زن اقوام اولیهٔ کانادا، قبیلهٔ اسکوامیش.

برنامهٔ این میهمانی بزرگ شامل سرو کردنِ شام مجلل ایرانی که توسط اعضای جامعه تهیه شده بود، نمایشگاه نقاشی و مجسمه‌های سه هنرمند ایرانی ونکوور، صنایع دستی، سخنرانی در زمینهٔ حقوق زنان ایرانی و اجرای موسیقی و رقص بود. این برنامهٔ زیبا با خواندنِ یک ترانهٔ بومی توسط خانم‌های اسکوامیش پایان یافت.

۴- اسپانسر شدن یک خانوادهٔ پناهندهٔ سوری، این کار مهم در سال ۲۰۱۷-۲۰۱۶ با همکاری West Vancouver United Church انجام گرفت و بسیار موفقیت‌آمیز بود. مدیریت و اعضای کلیسا همگی از همکاری با گروه خانم‌های ایرانی در این کار بسیار ابراز خرسندی و رضایت کردند.

چه شد که به فکر دعوت از خانم نیلوفر بیضایی افتادید؟ و چه شد که از آقای حسام انوری برای همکاری در برگزاری برنامهٔ امسال روز زن دعوت به‌عمل آوردید؟

گلناز ملک: من در ماه ژوئن ۲۰۱۷ به تماشای یکی از نمایشنامه‌های ایشان به نام «دو تشت آب گرم و دو صد غزل ناگفته» رفتم و از آن بسیار لذت بردم. هم نمایشنامه بسیار عالی نوشته شده بود و هم اجرا و بازی‌ها عالی بود. به این نتیجه رسیدم که این کارگردان می‌تواند برای برنامهٔ روز زن ۲۰۱۸ برای ما نمایش خوبی تهیه کند و بلافاصله با ایشان تماس گرفتم. مذاکرات اولیه انجام شد و پس از آنکه در هیئت مدیره تصمیم گرفتیم بانوی سال ۲۰۱۸ خانم نیلوفر بیضایی باشد، از آقای انوری خواستیم که نمایشنامه‌های ایشان را مطالعه کند و مجموعه‌ای از آن‌ها را به‌روی صحنه بیاورد. حاصل کار، نمایش «بانو در آینه» است که روزهای دوم و سوم مارس در سالن تئاتر سنتنیال به‌روی صحنه خواهد رفت.

حدود هفت ماه از آن زمان گذشته است و به روز هیجان‌انگیز اجرای برنامه نزدیک می‌شویم. از انتخاب آقای انوری هم به‌علت شخصیت دوست‌داشتنی ایشان و هم به‌علت کار حرفه‌ای و هنرمندانه‌شان بی‌نهایت خوشحال‌ایم.

فرشته امین: اسم خانم نیلوفر بیضایی را شنیده بودیم ولی با کارهای ایشان آشنا نبودیم. بعد از آنکه فیلمی را به‌همراه کارهای ایشان در بی‌بی‌سی فارسی دیدیم و فکر کردیم خیلی خوب خواهد بود که از ایشان به‌عنوان یکی از بانوان موفق ایرانی در برنامهٔ جشن روز زن سال ۲۰۱۸ قدردانی به‌عمل بیاوریم. با خانم بیضایی تماس گرفتیم و ایشان نیز با محبت دعوت جامعه را پذیرفتند.

مشارکت زنان ایرانی ونکوور در کارهای داوطلبانه را، از جمله مشارکت در فعالیت‌های جامعهٔ فرهنگی زنان، چگونه می‌بینید؟

پروین پرتوی: بدون شک زنان ایرانی ونکوور در کارهای داوطلبانه‌ای که مورد علاقهٔ آن‌ها است، مانند کتابخانهٔ مدارس و کارهای خیریه، شرکت می‌کنند. در جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی، در حال حاضر گروه داوطلب متشکلی نداریم، ولی برای امور اجرایی برنامه‌های عمومی، مانند جلسات ماهانهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی و جشن‌ها، خانم‌ها مشتاقانه داوطلب می‌شوند و به ما کمک‌های شایسته‌ای می‌نمایند.

مریم جورابچی: ما سعی می‌کنیم که فرهنگ کارهای داوطلبانه را در بین جامعهٔ ایرانیان ونکوور توصیه کنیم و آن را توسعه دهیم.

فرشته امین: با توجه به جمعیت ایرانیان در ونکوور، مشارکت خانم‌های ایرانی در فعالیت‌های داوطلبانه بسیار کم است.

موانع مشارکت زنان ایرانی در فعالیت‌های داوطلبانه چیست؟ چگونه می‌توان آنان را به مشارکت بیشتر در امور اجتماعی و فرهنگی تشویق و ترغیب کرد؟

پروین پرتوی: تا آنجا که می‌دانم، در مورد موانع شرکت زنان ایرانی در فعالیت‌های داوطلبانه تحقیق و بررسی لازم به‌عمل نیامده است، ولی به‌طور کلی می‌توان موانع زیر را نام برد:

• • نداشتن وقت

• اطلاع نداشتن از اهمیت کار داوطلبانه در کارهای اجتماعی و اینکه نتایج مثبت آن به‌طور غیرمستقیم به‌نفع خود داوطلب و دیگر زنان و مردان جامعه می‌شود. در کانادا، هر سال در حدود ده تا سیزده میلیون داوطلب در سازمان‌های خیریه و غیرانتفاعی مشغول کار می‌شوند.

• نداشتن علاقه به این کار؛ بعضی‌ها ترجیح می‌دهند که به سازمان‌های خیریه پول بدهند، ولی شخصاً نمی‌خواهند داوطلب شوند.
• برای تشویق زنان ایرانی در امور اجتماعی و فرهنگی، باید طی جلسات آموزشی آن‌ها را از منافع کار داوطلبانه آگاه نمود. مثلاً اینکه شرکت در گردهمایی‌های اجتماعی و فرهنگی و عضویت در سازمان‌های غیرانتفاعی، مهارت‌های ارتباط بین اشخاص را بالا می‌برد، اعتماد به‌نفس را زیاد می‌کند، معلومات شخصی در این زمینه‌ها بیشتر می‌شود و موجب پیدا کردن دوستان جدید می‌شود.

آذر ضیامنش: به‌نظر من یکی از موانع، عدم داشتن اعتماد به‌نفس کافی به‌دلیل ضعف زبان انگلیسی در ارتباط با سازمان‌های کانادایی است.

در مورد سازمان‌های ایرانی، بر اساس تجارب ۶ سالهٔ من در کانادا، افراد وارد کارهای عام‌المنفعه می‌شوند، اما در طول زمان به‌دلیل عدم انسجام درون سازمانی و ضعف در کارهای تیمی که عمدتاً به‌دلیل فردگرایی و فردمحوری است، افراد کم‌کم اشتیاق کارهای جمعی و داوطلبانه را از دست می‌دهند. منظورم این است که متأسفانه در جامعه‌ ایرانی-کانادایی، سازمان‌ها و انجمن‌های زیادی وجود دارند که یا در درون سازمان ناهماهنگی وجود دارد، یا بین سازمان‌ها با هم رقابت‌های ناسالم و گاه تخریبی. وقتی بین سازمان‌ها همسویی و اتحادی وجود ندارد، چطور انسان‌ها به کار درون‌سازمانی گرایش داشته باشند؟…

از طرفی عموماً جامعهٔ ایرانی-کانادایی، جامعه‌ای نوپا و جوان است، برای همین مشکلات و مسائل عدیده و پیچیدهٔ مهاجرت از جمله نیاز به رفع نیازهای اولیه و ایجاد امنیت شغلی و مالی، انطباق‌پذیری اجتماعی و از طرف دیگر نیاز به حمایت‌های عاطفی مبرم دارد که در مجموع شرایط سختی را ایجاد می‌کند و افراد در شیوه‌های مقابله‌ای، گاه دچار سردرگمی می‌شوند و این حالت روند جذب به بطن جامعه برای کارهای داوطلبی را کند می‌کند.

در پاسخ به اینکه چگونه افراد و به‌ویژه زنان را به فعالیت‌های داوطلبانهٔ فرهنگی تشویق کرد، به برنامه‌ای منسجم و واقع‌بینانه با محور نیازهای رشد و توانمند‌سازی زنان نیاز است و تلاش همه‌جانبهٔ سازمان‌ها را برای فرهنگ‌سازی و آشنایی زنان با جایگاه ارزشمند کار داوطلبی، می‌طلبد.

دعوت از زنان کوشا و موفق برای به اشتراک گذاشتن تجارب و مراحل پیشرفت آنان نیاز در این مسیر مؤثر خواهد بود.

تلاش برای نشان دادن ارزش والای کار داوطلبی از طرف زنان و مادران به‌عنوان الگوی عشق و انسان‌دوستی در خانواده، می‌تواند تأثیر مثبت بر فرزندان برای احترام به انسان‌ها را بنا نهد.

فرشته امین: به‌نظر من مشغلهٔ زیاد خانم‌ها بعد از مهاجرت و وفق پیدا کردن با محیط جدید، دغدغه‌های مختلف و آشنایی با کشور میزبان و مهم‌ترین دلیل از نظر اینجانب ضعیف عمل کردن در کارهای گروهی است. متأسفانه انجام کار‌های گروهی در فرهنگ ما جاافتاده نیست و تقویت این‌گونه کارها نیازمندِ تلاش جمعی بیشتر است. به‌نظرم، با هر چه بیشتر کردنِ تعداد انجمن‌ها که در آن‌ها به فعالیت‌های داوطلبانه نیازست و از طریق اطلاع‌رسانی، می‌توان خانم‌ها را به مشارکت در کارهای داوطلبانه تشویق و ترغیب کرد.

آیا شما در ایران نیز فعالیت‌های مشابه داشته‌اید؟ اگر پاسخ مثبت است، چه تفاوت‌هایی در چنین فعالیت‌هایی در ایران و کانادا می‌بینید؟ آیا دولت کانادا مزایا و تسهیلات خاصی برای فعالیت‌های فرهنگی زنان در نظر می‌گیرد؟

پروین پرتوی: من در ایران دبیرِ دبیرستان بودم و با داشتن سه فرزند وقت داوطلب شدن نداشتم. بعد از آمدن به کانادا و استقرار که حداقل سه سال طول کشید، شروع به کار داوطلبی نمودم. اولین جایی‌که من به‌‌عنوان داوطلب کار کردم Vancouver Volunteer Center بود. از همان‌جا، با سازمان‌های غیرانتفاعی دیگر آشنا شدم. در نتیجه، در سازمان زنان مهاجر استخدام شدم و پس از مدتی عضو هیئت مدیرهٔ BC Organization of Immigrant and Visible Minority Women کار داوطلبانه را دنبال کردم. از آن زمان تا به‌ حال که بیش از ٣٠ سال گذشته است، هیچ روزی نبوده که من بدون کار داوطلبی سر کرده باشم و به‌همین مناسبت در ١٢۵مین سالگرد کانفدریشن کانادا به دریافتCommemorative Medal, in recognition of significant contribution to community and Canada نائل شدم.

آذر ضیامنش: من در ایران سال‌ها در سرای سلامت شهرداری مناطق غرب و جنوب تهران به‌طور داوطلبانه در زمینهٔ حرفه و تخصص خودم برای خانواده‌ها کلاس‌های آموزشی مهارت‌های زندگی و فرزندپروری داشتم که البته خود نیز بسیار از آن‌ها یاد گرفتم.

تفاوت فعالیت‌ها در ایران و کانادا بیشتر برمی‌گردد به اینکه در کانادا، کار داوطلبانه به‌عنوان فرهنگ و ارزش اجتماعی لازم و ضروری است، برای همین بر اساس اصول و سیستم انسجام‌یافته‌ای انجام می‌گیرد که جنبهٔ فرسایشی و تعارضی ‌آن کم است و به‌دلیل قدردانی کردن از داوطلبان و دلگرمی دادن به‌ آن‌ها، انگیزهٔ افراد را برای فعالیت خودجوش و بی‌انتظار تقویت می‌کند، آموزش نقش محوری دارد و فرد در گروه به‌عنوان نیرویی مثبت تلقی می‌شود.

فرشته امین: من از سن دبستان با کارهای داوطلبانه و گروهی آشنا شدم و به‌عنوان پیشاهنگ و پلیس مدرسه فعالیت داشتم. هر تابستان هم در اردوهای مختلف شرکت می‌کردم و کارهای گروهی انجام می‌دادم. این روند ادامه داشت تا اینکه حتی در دانشگاه هم به‌عنوان دانشجوی داوطلب در انجمن‌های مختلف فعالیت داشتم و به استادان هم کمک می‌کردم.

فعالیت‌های اجتماعی خود را با انجام کارهای مختلف ادامه دادم. در سال ۱۳۸۶ در شهرستان محلات، با هزینهٔ شخصی کلینیک همودیالیز تخصصی تأسیس کردم.

سال‌هاست که با کودکان کار (واقع در خیابان شوش تهران) کار می‌کنم. از خرید کفش و وسایل مدرسه برای اول مهر تا پیدا کردن پزشکان داوطلبی که برای کمک به این کودکان، وقت و انرژی خود را به رایگان در اختیار این عزیزان قرار می‌دهند.

با خیریهٔ سلوک واقع در تهران همکاری نزدیکی دارم و در ونکوور هم به‌طور کلی تمام فعالیت‌هایم، به‌عنوان مشاور تغذیه و ورزش، داوطلبانه است. و در حال حاضر، با یک خیریهٔ کانادایی همکاری می‌کنم.

در مورد تسهیلاتی که دولت کانادا در اختیار فعالیت‌های فرهنگی قرار می‌دهد، اطلاع چندانی ندارم. جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی هیچ‌گونه کمکی از دولت کانادا دریافت نمی‌کند. در مورد ایران می‌دانم که هیچ‌وقت نسبت به فعالیت‌های این‌چنینی نظر خوبی ندارند، به‌خصوص اگر فعالیت به‌نحوی به بانوان مربوط شود. معمولاً شروع این‌گونه فعالیت‌ها با هزینهٔ شخصی است و گرفتن هرگونه کمکی از دولت، به‌سختی و به کندی امکان‌پذیرست.

چه انتظاری از جامعهٔ مردان ایرانی دارید؟ کمک‌های مستقیم و غیرمستقیم مردان ایرانی در تقویت فعالیت‌های جامعهٔ فرهنگی زنان ایران چه می‌تواند باشد؟ مردان ایرانی چه نقشی در مشارکت زنان (همسرانشان) در این‌گونه فعالیت‌ها می‌توانند داشته باشند؟

پروین پرتوی: از مردان ایرانی‌ای که از جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی و اهداف آن اطلاع دارند، انتظار داریم که در جلسات عمومی و جشن‌های این جامعه شرکت کنند و زنان و دختران فامیل و همسران خود را تشویق کنند که به عضویت جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی درآیند. همچنین اگر همسران آن‌ها در کارهای داوطلبانهٔ این جامعه شرکت دارند، آن‌ها را در این کار پشتیبانی کنند و در صورت لزوم تسهیلات شرکت آن‌ها را در این کار داوطلبانه فراهم آورند.

آذر ضیامنش: مسلماً در هر فعالیتی همسویی زن و مرد و حمایت همدیگر پویایی و رشد فکری و روانی را افزایش می‌دهد، ایده‌های و خلاقیت جدیدی را پرورش می‌دهند، همکاری در منزل را زیاد می‌کند که باعث ایجاد صمیمیت و قدردانی از هم می‌شود.

آقایان با یاری رساندن به همسر خود، کمک می‌کنند که زنان با حضور خود در جامعه به بلوغ اجتماع و شناختی بیشتری کسب کنند و نتایج آن مستقیما در درون خانواده نمود پیدا می‌کند.

فرشته امین: به‌نظر من مردان نقش بسیار عمده‌ای می‌توانند داشته باشند؛ چه مستقیم و چه غیرمستقیم. مستقیم به این‌صورت که مردان می‌توانند زنان (همسر، مادر، خواهر،…) را به انجام امور فرهنگی و اجتماعی، ترغیب و تشویق کنند. غیرمستقیم نیز به این صورت که مردان، به‌خصوص مردان ایرانی نسل‌های قدیمی‌تر که قطب مالی خانواده‌اند و زنان بیشتر خانه‌دار، با کمک‌های مالی خود می‌توانند هم از زنان خانوادهٔ خود و هم از مشارکت زنان دیگر در جامعه پشتیبانی کنند.

چشم‌انداز شما برای گسترش فعالیت‌های «جامعهٔ فرهنگی زنان ایران» در چند سال آینده چیست؟ چه اندازه امکان و احتمال مشارکت زنان ایرانی نسل دوم مهاجر وجود دارد؟

پروین پرتوی: جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی در طرح‌ریزی برنامه‌هایش همیشه آینده‌نگری را مورد توجه قرار می‌دهد و امید است که این جامعه فعالیت‌های خود را در مورد نیازمندی‌های زنان ایرانی در زمینه‌های مختلف توسعه دهد و سعی کند که زنان نسل جوان (نسل دوم مهاجر) را به شرکت در کارهای مختلف جامعه، به‌خصوص در هیئت مدیره، دعوت نماید. امید من این‌ است که در چند سال آینده، دستِ کم نصف اعضای هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی، زنان نسل دوم مهاجر باشد.

فرشته امین: به‌نظرم طی سال‌های آینده، به‌طور یقین درصد مشارکت زنان در انجام کارهای داوطلبانه بیشتر و بیشتر خواهد شد. و به‌خصوص نسل دوم مهاجران با توجه به آشنایی بیشتر با قوانین و فرهنگ کشور میزبان، به‌طور حتم درصد فعالیت‌های اجتماعی داوطلبانه‌شان بیشتر خواهد بود.

با سپاس مجدد از وقت شما، چنانچه موضوع دیگری هست که مایل‌اید مطرح کنید، لطفاً بفرمایید.

گلناز ملک: دلم می‌خواهد خانم‌های ایرانی ساکن ونکوور، جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی را مثل خانوادهٔ دوم خود بدانند و از برنامه‌های ما استفاده کنند و خودشان هم با پیشنهادات سازنده و کمک‌های داوطلبی‌شان در تهیهٔ برنامه‌های بهتر و مفیدتر شرکت نمایند.

فرشته امین: جامعهٔ فرهنگی زنان ایران از بانوان ایرانی که مایل به همکاری داوطلبانه با این جامعه هستند، استقبال می‌کند و به آن‌ها خوشامد می‌گوید.

امروز حدود چهل سال است که از ورود اولین مهاجران ایرانی به کانادا می‌گذرد، ولی متأسفانه جامعهٔ ایرانی نتوانسته است آن‌طور که باید و شاید خود را در کشور میزبان تثبیت نماید، که شاید یکی از دلایل عمدهٔ آن عدم مشارکت در کارهای گروهی است.

من به‌عنوان یکی از اعضای جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی، از شما تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار ما قرار داده‌اید. امیدوارم که همیشه در کار خود موفق باشید.

نوشته تقویت کار‌های گروهی نیازمندِ تلاش جمعی بیشتر است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با گفت‌وگویی با اعضای هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی ونکوور در آستانهٔ جشن سالانهٔ این سازمان به‌مناسبت روز جهانی زن.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ چهل و نهم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:

زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، آرش امامی، رژیا پرهام، مهدی توسلی، امیرحسین توفیق، بهار زبردست، مینا سبزواری، شهریار سپهریان مقدم، دکتر کامران عسگری، سیما غفارزاده، حسین فرامرزی، پرستو فرخ‌یار، صدیقه فیروزی، هومن کبیری پرویزی، تهمورث کیانی، عباس گلی، داود مرزآرا، مژده مواجی، دکتر سرمد مهربد.

عکس روی جلد: پرهام پاشایی

در این شماره می‌خوانید:

• یادداشت سردبیر – دولت بی‌سی در سایهٔ تهدیدها و تحریم‌ها
• نکات برجستهٔ بودجهٔ ۲۰۱۸ استان بی‌سی
• گزارشی از روز ویژهٔ ایران در جشنوارهٔ فیلم کوهستان ونکوور
• مراسم عروسی گروهی میدان رابسون در روز ولنتاین
• گفت‌وگو با هیئت مدیرهٔ جامعهٔ فرهنگی زنان ایرانی
• ورزش‌های تیمی‌ یا فردی
• قدم سوم در راه رسیدن به اندام متناسب و سلامت پایدار
• ارتباط شما و مشاوران املاک – قسمت آخر
• سلسله داستان‌های مهاجرت به کانادا – برنامهٔ مهاجرتی نیروی متخصص در۲۰ سال پیش – قسمت اول
• قوانین مربوط به مالک و مستأجر در استان بریتیش کلمبیا (قسمت چهارم)
• آموزش زبان انگلیسی – اصطلاحات روابط دوستی و عاطفی
• ۱۶ مورد از کارهای سالانه‌ای که یک مالک باید انجام دهد – قسمت اول
• اسکالپشور چیست؟
• برگی از تاریخ کانادا – راه‌آهن زیرزمینی؛ گذرگاه بردگان به‌سوی سرزمین موعود
• نقد کتاب – سقف بلند تنهایی، گامی‌ بلند برای رمان فارسی در تبعید
• کاریکلماتور
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من- آدمک‌های عاشق
• دنیای من و آدم کوچولوها – فقط کمی پیر!
• چند شعر از بهار زبردست – ۱۳ ساله از ایران
• رایحهٔ مطبوع یک خانه – نان بربری

نوشته چهل و نهمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.