سرانجام پس از یک دورهٔ کوتاه رقابت نفس‌گیر انتخاباتی، انتخابات سراسری فدرال کانادا در روز ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ برگزار شد. انتخاباتی که از بسیاری جنبه‌ها نسبت به دوره‌های گذشته متفاوت بود و نتایجی متفاوت نیز رقم زد.

اغلب نظرسنجی‌ها پیش‌بینی می‌کردند که حزب لیبرال پیروز این انتخابات خواهد بود و دولت اکثریت تشکیل خواهد داد. گرچه حزب لیبرال پیروز شد اما نتوانست دولت اکثریت تشکیل بدهد. بر اساس نتایج اعلام‌شده از سوی نهاد انتخابات کانادا در زمان نگارش این سطور حزب لیبرال ۱۶۹ کرسی، حزب محافظه‌کار ۱۴۴ کرسی، حزب بلاک کبکوا ۲۲ کرسی، حزب ان‌دی‌پی ۷ کرسی و حزب سبز ۱ کرسی به‌دست آوردند. ۶۸٫۷ درصد واجدان شرایط در این انتخابات شرکت کردند که رشدی ۶٫۴ درصدی به‌نسبت انتخابات سال ۲۰۲۱، رشد ۱٫۷ درصدی به‌نسبت انتخابات سال ۲۰۱۹ و رشد ۰٫۴ درصدی به‌نسبت انتخابات سال ۲۰۱۵ را نشان می‌داد.

هر دو حزب لیبرال و محافظه‌کار توانستند کرسی‌هایشان را در مجلس افزایش دهند و این به‌بهای از‌دست‌رفتن کرسی‌های زیادی از احزاب دیگر ازجمله ان‌دی‌پی، بلاک کبکوا و حزب سبز انجامید که نشان از دوقطبی‌شدن فضای انتخابات و انتخاب رأی استراتژیک رأی‌دهندگان داشت. به‌طوری‌که در برخی حوزه‌های رأی‌گیری که به‌طور سنتی لیبرال‌ها اغلب نمی‌توانستند در آن‌ها پیروز شوند، این‌بار توانستند کرسی آن منطقه را از آن خود کنند. نمونهٔ بارز آن در مترو ونکوور حوزهٔ پورت مودی-کوکئیتلام بود که به‌طور سنتی همیشه بین دو حزب ان‌دی‌پی و محافظه‌کار در گردش بود. در انتخابات امسال با وجود حضور بونیتا زاریلو نمایندهٔ قوی و باسابقه از حزب ان‌دی‌پی، برای اولین‌بار از سال ۱۹۹۸ تاکنون یک نمایندهٔ لیبرال توانست برندهٔ آن حوزه شود که این نشان از حمایت طرفداران حزب ان‌دی‌پی از نامزد لیبرال داشت.

از نکات جالب‌توجه این انتخابات شکست ۳ رهبر حزب در این انتخابات در حوزه‌های رأی‌گیری خودشان بود. مهم‌ترین مورد شکست، پیر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار و اپوزیسیون رسمی مجلس عوام، در حوزهٔ انتخابی کارلتون در اتاوا پس از ۲۱ سال بود. او رقابت را به رقیب لیبرال خود واگذار کرد و کرسی خود را در پارلمان از دست داد. هرچند کمی بعد اعلام شد دامین کورک که توانسته بود با اختصاص ۸۱ درصد آرا در حوزهٔ بتل کریک -کراوفوت در حومهٔ ادمونتون پیروز شود، از نمایندگی کناره‌گیری می‌کند تا پوئلیور بتواند در این حوزه که به‌طور سنتی همیشه محافظه‌کاران در آن پیروز شده‌اند، در انتخابات میان‌دوره‌ای شرکت کند و به‌احتمال زیاد پیروز شود و بار دیگر رهبری محاظظه‌کاران را در مجلس عوام به دست گیرد. به‌دنبال این تصمیم، مارک کارنی نخست‌وزیر کانادا اعلام کرد در اسرع وقت انتخابات میان‌دوره‌ای در آن حوزه را برگزار خواهد کرد تا پوئلیور بتواند دوباره به مجلس بازگردد.

از نکات جالب‌توجه در حوزهٔ کارلتون حضور ۹۱ نامزد در انتخابات بود که اغلب آن‌ها به‌صورت مستقل و از «کمیتهٔ طولانی‌ترین برگهٔ رأی» بودند. این کمیته که پیش از این در چند دورهٔ انتخابات در اعتراض به نظام‌ نخست‌‌نفری ‎(first-past-the-post (FPTP))‎ انتخابات کانادا تعداد زیادی نامزد را در حوزه‌های رأی‌گیری دیگر نامزد کرده بود، این‌بار حوزهٔ کارلتون را هدف قرار داد. هرچند ۸۳ نامزد مستقلی که در این انتخابات شرکت کرده بودند تنها توانستند حدود یک‌درصد آرا را به خود اختصاص بدهند.

پس از تصمیم پوئلیور برای شرکت در انتخابات میان‌دوره‌ای حوزهٔ بتل کریک -کراوفوت، «کمیتهٔ طولانی‌ترین برگهٔ رأی» اعلام کرد با بیش از ۲۰۰ نامزد در این انتخابات شرکت خواهد کرد تا توجه مردم کانادا را به مشکلات نظام نخست‌نفری انتخابات جلب کند.

اما شگفتی دیگر شکست سنگین جاگمیت سینگ، رهبر حزب ان‌دی‌پی در حوزهٔ برنابی سنترال بود. او در این انتخابات در حوزهٔ خودش سوم شد و حزب متبوعش هم مجموعاً ۱۷ کرسی در سرتاسر کانادا از دست داد. به‌دنبال این شکست‌ها سینگ اعلام کرد از رهبری حزب ان‌دی‌پی کناره‌گیری می‌کند. پس از کناره‌گیری سینگ، دان دیویس، نمایندهٔ منطقهٔ ونکوور کینگزوی، که در رقابتی بسیار نزدیک توانست رقیب لیبرالش را در این انتخابات شکست دهد، رهبر موقت این حزب شد.

جاناتان پدنو، رهبر مشترک حزب سبز کانادا هم در حوزهٔ انتخابی آترمونت در ردهٔ آخر قرار گرفت. در این حوزه نامزد حزب لیبرال قاطعانه پیروز شد.

با پایان‌گرفتن هیاهوی انتخابات، مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، که حزبش تنها سه کرسی با کنترل کامل مجلس عوام فاصله دارد، برای پیشبرد برنامه‌هایش باید به فکر همکاری با احزاب دیگر باشد. هرچند او می‌تواند با جلب همکاری حزب ان‌دی‌پی مانند کاری که جاستین ترودو انجام داد بدون نیاز به همکاری با احزاب دیگر اکثریت مجلس را در اختیار بگیرد، ولی گمانه‌زنی ها حاکی از آن است که او چنین قصدی ندارد. به‌خصوص با توجه به شرایط حساس و بی‌سابقه در روابط کانادا و آمریکا.

او که این هفته راهی آمریکا شد و در دفتر بیضی با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، دیدار کرد، در گفت‌وگو با ترامپ گفت: «برخی جاها هیچ‌وقت فروشی نیستند. با توجه به ملاقاتی که با مالکان کانادا در طول کمپین تبلیغاتی در چند ماه گذشته داشته‌ام، این [کشور] فروشی نیست. هرگز هم فروشی نخواهد بود.»

ترامپ هم در پاسخ گفت: «هرگز نگو هرگز.»

در جریان این نشست ترامپ در پاسخ به پرسشی دربارهٔ تعرفه‌های اعمال‌شده روی محصولات کانادایی گفت کارنی برای تغییر تصمیم او نمی‌تواند کاری انجام بدهد.

هرچند در مجموع گفت‌وگوهای کارنی با ترامپ محترمانه به‌نظر می‌رسید، ولی باید دید در نهایت آیا کارنی خواهد توانست مناسبات شکنندهٔ دو کشور را به مسیر بهتری بازگرداند یا نه.

کارنی در اقدامی دیگر و پیش از سفر به آمریکا، از پادشاه چارلز سوم، پادشاه کانادا، دعوت کرد تا در مراسم بازگشایی مجلس عوام کانادا در ۲۷ مهٔ ۲۰۲۵، حضور یابد و سخنرانی سریر* را شخصاً خطاب به نمایندگان مجلس ایراد کند. این اقدام به‌ویژه در شرایط تهدید انضمام کانادا از سوی آمریکا حائز اهمیت است. کارنی که که پیش از این ریاست بانک مرکزی انگلستان را بر عهده داشته، روابط گسترده‌ای با مقامات بریتانیا دارد و حالا می‌کوشد از این مزیت در آغاز کار دولتش استفاده کند.

آخرین باری که بالاترین مقام حکومت پادشاهی کانادا در مجلس عوام سخنرانی سریر را ایراد کرده است، به اکتبر ۱۹۷۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که ملکه الیزابت دوم، ملکهٔ کانادا، در مجلس عوام سخنرانی سریر را ایراد کرد. در موارد دیگر همیشه فرماندار کل کانادا به‌نمایندگی از ملکه/پادشاه کانادا سخنرانی سریر را ایراد کرده است.

هفته‌های آتی نشان خواهد داد که آیا کارنی خواهد توانست با داشتن دولت اقلیت از پس تهدیدهای همسایهٔ جنوبی و همچنین مشکلات اقتصادی کانادا برآید یا نه.

*سخنرانی سریر، رویدادی در برخی از کشورهای پادشاهی است که در آن، پادشاه یا نمایندهٔ او (در کانادا فرماندار کل)، هنگام افتتاح جلسه، سخنرانی آماده‌ای را برای اعضای قوهٔ مقننهٔ کشور می‌خواند. این سخنرانی، اولویت‌های دولت را برای دستور کار قانونگذاری خود بیان می‌کند که برای آن، همکاری قوهٔ مقننه مورد توجه قرار می‌گیرد. این سخنرانی اغلب با مراسم رسمی همراه است.

نوشته نگاهی به نتایج و تبعات انتخابات فدرال ۲۰۲۵ کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز ۲۱ آوریل ۲۰۲۵، پاپ فرانسیس، رهبر مذهبی کاتولیک‌های جهان و حاکمِ دولت‌شهر واتیکان، چشم از جهان فروبست. نام اصلی او خورخه ماریو برگولیو بود و در زمان انتخابش به‌عنوان پاپ، کلکسیونی از «نخستین‌»ها را با خود به واتیکان آورد؛ نخستین پاپ از انجمن عیسی (فرقه یسوعی)، نخستین پاپ با هویت آمریکای لاتین، نخستین پاپ از قارهٔ آمریکا، نخستین پاپ از نیمکرهٔ جنوبی، و نخستین پاپ متولد یا بزرگ‌شدهٔ خارج از اروپا از زمان پاپ سوریه‌ای قرن هشتم، گریگوری سوم.

انتخاب او همچنین بدعت نوینی در واتیکان بود. او پس از تنها پاپ واتیکان که از سِمَتش کناره‌گیری کرد، یعنی پاپ بندیکت شانزدهم، به این سِمَت رسید و تا زمان مرگ پاپ بندیکت شانزدهم هر دو با هم در واتیکان زندگی می‌کردند. 

اما شاید برای کانادایی‌ها مهم‌ترین «نخستین» برای پاپ فرانسیس، عذرخواهی رسمی او در جریان سفر شش‌روزه‌اش به کانادا در سال ۲۰۲۲ بود؛ زمانی‌که از نقش کلیسای کاتولیک در مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا و فجایعی که در این مدارس رخ داده بود، رسماً پوزش خواست.

تا پیش از این سفر، کلیسای کاتولیک کانادا به نقش این کلیسا در وقایع ناگوار این مدارس اذعان کرده و در مواردی پوزش خواسته بود. همچنین پاپ ژان پل دوم، در سال ۱۹۹۱ و در جریان دیدار با مردم بومی فورت سیمپسون در قلمرو شمال غربی کانادا، از رنج ناشی از برخی از اعضای کلیسا، ابراز تأسف کرده بود، ولی عذرخواهی پاپ فرانسیس در سال ۲۰۲۲ در کانادا به‌عنوان پذیرش ویژه و تاریخی نقش کلیسای کاتولیک تلقی می‌شود.

پیش از این درخواست‌های متعددی از واتیکان برای پذیرش مسئولیت آنچه که در مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا رخ داده بود، انجام گرفته بود. در یکی از مهم‌ترین موارد پیش از سفر پاپ فرانسیس به کانادا، جاستین ترودو، نخست‌وزیر وقت کانادا، پس از اعلام خبر کشف بقایای ۲۱۵ کودک در نزدیکی یکی از مدارس شبانه‌روزی بومیان در کملوپسِ بریتیش کلمبیا در ۲۸ مهٔ ۲۰۲۱، گفته بود که این خبر قلبش را شکسته است و آن را «یادآوری فصلی دردناک و شرم‌آور از تاریخ کشورمان» توصیف کرده بود. او همچنین از کلیسای کاتولیک در واتیکان خواسته بود مسئولیت خود را در خصوص قربانیان این مدارس که زیر نظر این کلیسا فعالیت می‌کردند، بپذیرد و اسناد مربوط به مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا را منتشر کند.

سفر شش‌روزهٔ پاپ فرانسیس به کانادا کمی بیش از یک سال از آن زمان یعنی از ۲۴ تا ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ انجام گرفت.

در این مطلب ابتدا مروری خواهیم داشت بر آنچه که در مدارس شبانه‌روزی بومیان گذشت و سپس مرور کوتاهی خواهیم داشت بر سفر تاریخی پاپ فرانسیس به کانادا.

* * * * *

در کانادا، نظام مدارس شبانه‌روزی شامل شبکه‌ای از این‌گونه مدارس برای مردم بومی می‌شد. سرمایهٔ این شبکه از سوی وزارت امور بومیان دولت کانادا تأمین و از طریق کلیساهای مسیحی اداره می‌شد. طبق لایحهٔ سال ۱۸۷۶ و اصلاحیهٔ آن در سال ۱۸۸۴، ثبت‌نام کودکان بومی در این مدارس اجباری اعلام شده بود. نظام این مدارس، به‌منظور ازبین‌بردن تأثیر فرهنگ بومی کودکان و یکسان‌سازی فرهنگ غالب کانادایی به وجود آمد و این مدارس عمداً در فاصله‌های بسیار دور از جوامع بومی قرار داشتند تا امکان تماس بین کودکان و خانواده‌هایشان را به حداقل برسانند. گاهی خانواده‌ها نزدیک مدارس چادر می‌زدند تا بتوانند کودکان خود را ملاقات کنند. کودکان در طول تعطیلات مدارس اجازهٔ بازگشت نداشتند. همچنین خانواده‌ها نیز برای دیدار با فرزندانشان نیاز به اخذ مجوز عبور از اقامتگاه‌های خود داشتند که به‌‌ندرت صادر می‌شد.

نظام مدارس شبانه‌روزی با جداکردن کودکان بومی از خانواده‌ها و زبان اجدادی‌شان و قراردادن کودکان در معرض آسیب‌های فیزیکی و جنسی، به‌میزان قابلِ‌توجهی به آن‌ها صدمه زد. دانش‌آموزان فارغ‌التحصیل از این مدارس به‌دلیل جداشدن از فرهنگ خانوادگی خود و اجبار به صحبت‌کردن به زبان انگلیسی یا فرانسه، هرگز نتوانستند خود را متعلق به جوامع خود بدانند و از سوی دیگر نیز از طرف جامعهٔ کانادا مورد برخوردهای نژادپرستانه قرار می‌گرفتند. این نظام در نهایت موفق شد در انتقال فرهنگ و باورهای نسل‌های بومی به یکدیگر اختلال ایجاد کند. میراث این نظام، افزایش شیوع اختلال استرس ناشی از آسیب روانی، اعتیاد به الکل و مواد مخدر و خودکشی بود که امروزه نیز در جوامع بومی وجود دارد.

در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۸، استفان هارپر، نخست‌وزیر وقت کانادا، از طرف دولت کانادا و رهبران احزاب فدرال در مجلس عوام کانادا، عذرخواهی عمومی خویش را ارائه داد؛ یعنی ۹ روز پس از آنکه کمیسیون حقیقت‌یابی، مصالحه‌جویی و ترمیم روابط (TRC) تشکیل شده بود تا از حقایق مربوط به این مدارس پرده بردارد.

این کمیسیون با بررسی حدود ۷٬۰۰۰ استشهاد از بازماندگان این مدارس از طریق جلسات خصوصی و عمومی و برگزاری رویدادهای محلی و ملی در سرتاسر کانادا، به بررسی نقش این مدارس پرداخت و طی هفت رویداد همگانی بین سال‌های ۲۰۰۸ الی ۲۰۱۳، تجربیات دانش‌آموزان سابق مدارس شبانه‌روزی را یادآوری کرد. در سال ۲۰۱۵، این کمیته با ایجاد «مرکز ملی حقیقت، مصالحه‌جویی و ترمیم روابط» و انتشار یک گزارش چندجلدی که جزئیات شهادت بازماندگان و اسناد تاریخی در آن ذکر شده بود، توانست ثابت کند که این نظام مدارس چیزی جز نسل‌کشی فرهنگی نبوده است.

تلاش برای یکسان‌سازی مردم بومی در استعمار امپریالیستی ریشه داشت. همان‌طور که در گزارش نهایی کمیسیون حقیقت‌یابی، مصالحه‌جویی و ترمیم روابط کانادا توضیح داده شده است، اساس این استدلال، اعتقاد بر این موضوع بود که استعمار‌گران برای مردم وحشی که هرگز نتوانسته‌اند خودشان متمدن شوند، تمدن به‌ ارمغان می‌آورند. این «مأموریت تمدن‌سازی» بر پایهٔ برتری نژادی و فرهنگی استوار بود. در اواخر قرن هفدهم تلاش برای ترکیب نسل‌ها با ورود استعمارگران فرانسوی به خاک کانادا، معروف به فرانسهٔ نو، آغاز شد. قبایل بومی، مدارس شبانه‌روزی را به‌دلیل علاقه‌مندنبودن خانواده‌ها به ترک فرزندانشان برای مدت‌زمان طولانی و ظنین‌بودن به انتشار بیماری‌های لاعلاج از سوی مبلغان مذهبی، ترد کردند. بی‌ثباتی سیاسی و واقعیت‌های زندگی استعماری نیز در تصمیم متوقف‌کردن برنامه‌های آموزشی نقش داشت، چرا که افزایش تعداد کودکان یتیم منجر به محدودشدن منابع کلیساها می‌شد، در نتیجه آن‌ها تمایلی به ادامهٔ این روند نداشتند. همچنین استعمارگران از روابط مطلوب با بومیان در زمینهٔ تجارت خز و اهداف نظامی بهره می‌بردند و در عوض به آن‌ها امتیاز می‌دادند که کودکانشان را نزد خود نگه‌داری کنند. پس از شکست مبلغان مذهبی برای یک‌دست‌سازی کودکان بومی، برنامه‌های آموزشی تا دههٔ ۱۸۲۰ متوقف شد.

مبلغان پروتستان در ناحیهٔ انتاریو مدارس جدیدی بر پا و تلاش کردند کودکان بومی را به دین مسیحیت علاقه‌مند کنند. آن‌ها همچنین سعی کردند با رواج‌دادن کشاورزی معیشتی، مطمئن شوند که کودکان پس از فارغ‌التحصیلی به قبیله‌های کوچ‌نشین خود بازنمی‌گردند. این تجدید تمایل برای راه‌اندازی مدارس شبانه‌روزی پس از جنگ ۱۸۱۲ و با کاهش خصومت‌های نظامی از سوی مهاجران بریتانیایی، پدید آمد. با ازبین‌رفتن تهدید تهاجم نیروهای آمریکایی، نیروهای بومی دیگر نه به‌عنوان متحد بلکه به‌عنوان موانع سد راه سکونت دائمی به شمار می‌آمدند. طرح مدارس شبانه‌روزی ابتدا از سوی نایب‌السلطنهٔ کانادای علیا به‌نام پرگرین میتلند در سال ۱۸۲۰ پیشنهاد شد که باور داشت کودکان بومی و نه افراد بالغ، بهترین راه برای اعمال نفوذ برای تغییر فرهنگ این قبایل‌اند.

در اواخر این قرن، دولت بر رشد مدارس شبانه‌روزی به‌عنوان عامل ارزشمند ادغام قبایل بومی با فرهنگ جامعهٔ اروپایی کانادا تأکید داشت. اگرچه آموزش‌وپرورش در کانادا طبق مصوبهٔ قانون اساسی کانادا (۱۸۶۷) به دولت‌های استانی واگذار شد، اما مردم بومی و معاهدات آن‌ها تحت حاکمیت دولت فدرال قرار داشت. بدین ترتیب «قانون تمدن تدریجی» سال ۱۸۵۷ و «قانون حقوق مدنی تدریجی» سال ۱۸۶۹ پایه‌های نظام مدارس شبانه‌روزی را تقویت کردند. این قوانین به برتری ذاتی سنن فرانسوی و بریتانیایی تأکید داشتند و بر این عقیده بودند که مردم بومی باید به فرانسوی‌زبان یا انگلیسی‌‌زبان، مسیحی و کشاورز تبدیل شوند. طبق قانون تمدن تدریجی، هر فرد مذکر بومی که از سطح مناسبی از آموزش ابتدایی برخوردار بود، می‌توانست حق امتیاز ۵۰ هکتار زمین کشاورزی را در اختیار داشته باشد.

دولت در دههٔ ۱۹۲۰ مدارس شبانه‌روزی را از کلیسا خریداری و سرمایهٔ‌ آن‌ها را تقبل می‌کرد، اما وظایف اداری و آموزشی همچنان به مقامات کلیسا سپرده می‌شد. در حدود ۱۹۳۰، ۸۰ مدرسهٔ شبانه‌روزی بیش از ۱۷ هزار کودک بومی را در اختیار داشتند. مقامات دولتی متوجه شدند که نظام مدارس شبانه‌روزی به‌لحاظ مالی بی‌ثبات و در دستیابی به اهداف موردنظر آموزش و جذب کودکان بومی به فرهنگ جامعهٔ اروپایی-کانادایی، ناموفق بوده است. رابرت هویی، سرپرست بخش آموزش و رفاه امور بومیان، با گسترش مدارس شبانه‌روزی جدید مخالفت کرد و عقیده داشت مدارس روزانه رویکرد مناسب‌تری‌اند. اصلاحیهٔ سال ۱۹۵۱، به مقامات فدرال اجازه می‌داد با موافقت دولت‌های استانی و محلی، کودکان بومی را در مدارس روزانه آموزش بدهند. در این سال‌ها رشد مدارس روزانه از حدود ۹ هزار تقریباً دو برابر شد.

با وجود تغییرات نظام آموزشی، جداکردن کودکان از خانواده‌هایشان از سوی مقامات رسمی تا دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ همچنان ادامه پیدا کرد. این جریان در نتیجهٔ اضافه‌شدنِ بند ۸۸ به اصلاحیه‌ٔ قانون ۱۹۵۱ بود که طبق آن، در صورت نبود قوانین فدرال، قوانین استانی برای سکونت‌گاه‌های بومیان اجرا می‌شد. همچنین قانون «رفاه کودکان» بهانهٔ دیگری برای جداسازی خانواده‌های بومی از فرزندان خود شده بود. 

سیکستیز اسکوپ

سیاست رفاهی کودک در دههٔ ۶۰ میلادی معروف به «Sixties Scoop» (سیکستیز اسکوپ)، به دوره‌ای گفته می‌شود که تصویب مجموعه‌ای از سیاست‌ها در کانادا به مقامات سیستم «حفاظت از کودکان» امکان می‌داد کودکان بومی‌ کانادا را از خانواده‌ها و جوامعشان جدا کنند و آن‌ها را موقتاً در مرکز «کودکان بی‌سرپرست» اسکان دهند تا در نهایت تحت سرپرستی خانواده‌های سفیدپوست قرار بگیرند. برخلاف نامی که به این واقعه اختصاص داده‌اند که ارجاع به دههٔ ۱۹۶۰ است، این ماجرا از اواسط الی اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی شروع شد و تا دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت. تخمین ‌زده شده است تحت این سیاست، ۲۰ هزار کودک بومی از خانواده‌هایشان گرفته و به خانواده‌های سفیدپوست از طبقهٔ متوسط سپرده شده‌اند. اصطلاح «Sixties Scoop» در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی توسط مددکاران وزارت رفاه اجتماعی بریتیش کلمبیا به کار رفت که اشاره‌ای به نحوهٔ دستگیری کودکان توسط این وزارتخانه داشت. واژهٔ «scoop up» در زبان انگلیسی به‌معنای گرفتن یا کندن با سرعت زیاد است. این عبارت ابتدا در گزارش ۱۹۸۳ به درخواست شورای کانادا دربارهٔ توسعهٔ اجتماعی تحت مقاله‌ای با عنوان «کودکان بومی و سیستم حفاظت از کودک» چاپ شد که در این نوشتار، محققی به‌نام پاتریک جانستون به ریشهٔ این اصطلاح و کاربرد آن اشاره کرده بود. یکی از مددکاران با چشمان پر از اشک برای جانستون توضیح داده بود که در دههٔ ۶۰ در بریتیش کلمبیا، کودکان بومی که اکثراً نوزاد بودند به‌زور از دستان مادرانشان گرفته می‌شدند و حالا بعد از گذشت ۲۰ سال این مددکار به عمق اشتباه رخ‌داده پی برده بود.

جوامع بومی به این سیستم و ازدست‌دادن فرزندانشان و فرهنگ‌کُشی‌ای که در نتیجهٔ این سیستم به‌وجود آمده بود، واکنش نشان می‌دادند و کودکانی را که فرزندخواندگی آن‌ها با شکست مواجه شده بود، به اقوام بومی برمی‌گرداندند. آن‌ها تلاش می‌کردند کنترل رویه‌های سیستم حفاظت از کودک در رابطه با فرزندان خود را به‌دست بگیرند و سرآغاز این تلاش‌ها با توافق‌نامهٔ حفاظت از کودک بلک‌فوت (سیکسیکا) در سال ۱۹۷۳ در آلبرتا آغاز شد. 

هر استان سیاست‌ها و برنامه‌های سرپرستی و فرزندخواندگی متفاوتی داشت. تنها برنامهٔ فرزندخواندگی بین‌ِنژادی با تمرکز بر بومیان متعلق به استان ساسکاچوان بود که این برنامه، «فرزندخواندگی مِیتی‌های بومی» یا AIM نام داشت که در سال ۱۹۶۷ آغاز شد. بودجهٔ این برنامه را دولت کانادا و استان با هم تأمین می‌کردند. این پروژه از سوی اوتو دریدگر آغاز شد که بعدها به مدیرکل ادارهٔ حفاظت از کودک ساسکاچوان ارتقاء سِمَت یافت. پس از گذشت یک‌سال از آغاز برنامهٔ AIM، شبکهٔ خبری سی‌بی‌سی نیوز در مهٔ سال ۱۹۶۸، برنامهٔ تلویزیونی‌ای در این زمینه پخش کرد. این برنامه چندین کودک بومی را نشان می‌داد که در حال بازی بودند و خبرنگار، کرِگ اولیور، به بینندگان گفت که این کودکان تنها تعداد اندکی از صدها کودک بومی شش‌ماهه تا شش‌سالهٔ دیگری هستند که نیازمند خانه و خانوادهٔ جدیدند. خبرنگار اعلام کرد که «تعداد این کودکان بومیِ آمادهٔ فرزندخواندگی روبه‌افزایش است زیرا تعداد زایمان‌های نامشروع و ازدواج‌های شکست‌خورده بین بومیان افزایش پیدا کرده است. دولت به‌عنوان سرپرست، هر سال نزدیک به ۲۰۰ کودک را جمع‌آوری می‌کند و برای استقرار آن‌ها با مشکل مواجه است». این گزارش خبری، برنامهٔ AIM را راه‌حل مشکل دانست و بر نتایج کمّی این برنامه یعنی استقرار ۱۰۰ کودک تمرکز کرد. سی‌بی‌سی نیوز امکان پذیرش کودکان مِیتی به فرزندخواندگی را از طریق رادیو، تلویزیون و روزنامه تبلیغ می‌کرد. گفته می‌شد که روند پذیرش فرزند بسیار سریع و طی ۱۰ هفته انجام می‌پذیرد. برنامهٔ AIM موجب شد علاقهٔ افراد به پذیرش این کودکان بیشتر شود. تمرکز برنامه بر این بود که در دههٔ ۱۹۷۰ کودکانی از نژادهای مختلف تحت پوشش برنامه قرار بگیرند، اما همچنان فقط کودکان بومی بودند که به سرپرستی سپرده می‌شدند. برای مثال در سال ۱۹۶۹، بومیان تنها ۵٫۷ درصد جمعیت ساسکاچوان را تشکیل می‌دادند، اما ۹٫۴۱ درصد از فرزندان آن‌ها در سیستم فرزندخواندگی قرار داشتند.

در سال ۱۹۷۱، انجمن مِیتی‌های ساسکاتون کمیته‌ای به رهبری هاوارد آدامز تشکیل دادند و اهداف برنامهٔ AIM را به‌ چالش کشیدند. نتیجهٔ تحقیقات کمیته این بود که برنامهٔ فعلی اثر مخربی برای کودکان، والدین و جامعهٔ مِیتی دارد. آن‌ها اعلام کردند که کمپین‌های تبلیغاتی برنامهٔ AIM نژادپرستانه‌اند، زیرا واقعیت را به‌گونه‌ای جلوه می‌دهند که گویی والدین مِیتی از نگهداری فرزندانشان ناتوان‌اند و این کودکان، فرودست و ناخواسته‌اند و همچنین هر خانوادهٔ سفیدپوستی را با هر شرایطی واجد شرایط فرزندخواندگی می‌دانستند. در سال ۱۹۷۱، تعداد کودکان تحت سرپرستی به ۵۰۰ تن رسید. این در حالی بود که چهار سال پیش‌تر، تنها یک کودک از هر ۱۰ کودک مورد فرزندخواندگی از نژاد اقوام نخستین بود، اما دو سال پس از آن این آمار به یک کودک از هر ۴ کودک رسیده بود.

بر اساس آمارها، تا سال ۱۹۷۷، حدود ۱۵٬۵۰۰ کودک بومی تحت پوشش برنامهٔ دولتی حفاظت از کودک قرار گرفتند که ۲۰ درصد از کل کودکان تحت سرپرستی کانادا را تشکیل می‌دادند. این در حالی است که کودکان بومی تنها ۵ درصد از جمعیت کودکان کانادا را به خود اختصاص داده بودند. پاتریک جانستون در تحقیق خود داده‌های آماری را از جوامع مختلف جمع‌آوری کرد. نسبت کودکان تحت سرپرستی از نژاد ملل نخستین در استان آلبرتا ۴۰ تا ۵۰ درصد، در استان ساسکاچوان ۶۰ تا۷۰ درصد و در مانیتوبا نیز ۵۰ تا ۶۰ درصد بود. بنابه‌گفتهٔ کمیسیون اجرای عدالت برای ملل نخستین، جانستون تخمین زده بود که در سراسر کانادا، احتمال فرزندخواندگی کودکان بومی ۵٫۴ برابر سایر کودکان از نژادهای دیگر بوده است. اکثر این کودکان از سوی مددکاران از خانواده‌هایشان گرفته می‌شدند و دیگر هرگز به خانه بازنمی‌گشتند. مطالعهٔ سال ۱۹۸۰ توسط شورای کانادا نشان می‌دهد که ۷۸ درصد از این کودکان به سرپرستی خانواده‌های غیربومی سپرده شدند.

پس از اینکه مقامات انتاریو لایحه‌ای علیه این سیاست رفاهی ارائه کردند و تحقیقات قضایی مانیتوبا آن را به‌شدت محکوم کرد، سیاست‌های دولت در این رابطه در اواسط ۱۹۸۰ پایان یافت. در سال ۱۹۸۵، دستیار قاضی ارشد، ادوین کیملمن که سرپرستی تحقیقات مانیتوبا را بر عهده داشت، موجب انتشار گزارشی به‌نام «فقدان مکان آرام/کمیتهٔ بازبینی فرزندخواندگی و استقرار کودکان بومی» شد که بیشتر به «گزارش کیملمن» معروف است. گزارش کیملمن انتقادی شدید به سیستم وقت حفاظت از کودک در مانیتوبا و شیوه‌های به‌کاررفته از سوی مددکاران اجتماعی و آژانس‌ها بود. مشخص شده بود که آژانس‌های غیربومی مانیتوبا مادران را مجبور می‌کردند که برای بازپس‌گرفتن حضانت فرزندانشان مستقل از شیوهٔ سنتی این قبایل یعنی سکونت چند نسل در کنار یکدیگر، به‌صورت مجرد زندگی کنند. کیملمن بیان می‌کند که چنین خواسته‌‌ای با الگوهای مراقبت از فرزند بومیان در تضاد است. در سنت بومی، مادر جوان حق دارد مورد مراقبت مادر خودش قرار بگیرد. از مادربزرگ، پدربزرگ، خاله‌، عمه‌، عمو و دایی‌ انتظار می‌رود نیازهای عضو جدید خانواده را برآورده کنند و در لذت پرورش کودک شریک باشند. پافشاری برای جداسازی مادر از خانواده‌اش در زمانی که بیشترین نیاز به آن‌ها را حس می‌کند، خواسته‌ای غیرواقعی و ظالمانه است. مادران متأهل نیز حق نداشتند در مناطق بومی‌نشین ساکن شوند. آن‌ها باید ثابت می‌کردند که پدر فرزندشان یک بومی دارای وضعیت قانونیِ ثبت‌شده است. گزارش کیملمن ۱۰۹ توصیه برای حل مشکل ارائه کرد و چنین سیستمی را یک نسل‌کشی فرهنگی توصیف کرد. افراد بالغی که تحت تأثیر این سیاست‌ها قرار گرفته بودند، کم‌کم صحبت دربارهٔ فقدان‌ها، ازدست‌رفتن هویت فرهنگی، قطع تماس با خانواده‌ها و دیگر مشکلاتشان را آغاز کردند.

از آن زمان، پرونده‌های قضایی متعددی دربارهٔ سرپرستی تحت سیاست اسکوپ سیکستیز در کانادا تشکیل شده است. ازجمله می‌توان به مجموعه‌ای از شکایت‌های گروهی در پنج استان اشاره کرد، مانند پرونده‌ٔ شکایتی که در سال ۲۰۱۱ در بریتیش کلمبیا ثبت شد. رئیس قبیلهٔ بیوهاوس ملل نخستین، به‌نام مارسیا براون مارتل، شاکی اصلی شکایت گروهی سال ۲۰۰۹ در انتاریو بود. در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۷، قاضی دادگاه عالی انتاریو، ادوارد بلوبابا، اینچنین حکم داد که دولت مسئول ضرر ناشی از سیاست رفاهی کودک در دههٔ ۶۰ است و در ۶ اکتبر ۲۰۱۷، ۸۰۰ میلیون دلار غرامت برای پروندهٔ مارتل اعلام شد. به‌دلیل اینکه مِیتی‌ها و بومیان فاقد وضعیت قانونی* در آن توافق قید نشده‌‌اند، شبکهٔ ملی بومیان بازمانده از سیستم رفاهی کودک – گروهی تحت رهبری بازماندگان اسکوپ سیکستیز مستقر در اتاوا – خواهان عدم پذیرش این غرامت‌اند، مگر اینکه شامل همهٔ بومیانی شود که از خانه‌هایشان گرفته شدند و به‌اجبار به فرزندخواندگی سپرده شدند.

از کودکان اسکوپ سیکستیز می‌توان به ریچارد کاردینال اشاره کرد. ریچارد از بومیان مِیتی بود که در آلبرتا به دنیا آمده بود و از چهارسالگی تحت برنامهٔ رفاهی کودک، ۲۸ بار به خانواده‌ها، تسهیلات و پناهگاه‌های مختلف سپرده شد. ریچارد در ۲۶ ژوئن ۱۹۸۴ وقتی تنها ۱۷ سال داشت خودش را حلق‌آویز کرد. سیدنی دیون یکی دیگر از این کودکان از نژاد بومی بود که به خانواده‌ای در آمریکا سپرده شد. سیدنی پس‌انداز کرد و برای یافتن خانواده‌اش به کانادا بازگشت، اما در مرز کانادا از ورود او جلوگیری کردند. به او گفته شد که گواهی تولد کانادایی ندارد و اسمش نیز تغییر کرده است، در نتیجه مدرکی وجود ندارد که ثابت کند او شهروند کاناداست. سیدنی برای بار دوم تلاش کرد و این‌بار موفق به ورود شد. 

فیلم‌ها و مستندات بسیاری دربارهٔ این وقایع ساخته شده‌اند. یکی از این برنامه‌ها، یک مجموعهٔ تلویزیونی به‌نام «قدرت بومی» است که تهیه‌کنندهٔ آن، ناکوست، از کودکان نژاد کری است که در ساسکاچوان زندگی می‌کرد. او در سه‌سالگی به‌ خانواده‌ای یهودی در مونترآل سپرده شد. ناکوست درحال‌حاضر، مدیر اجرایی پناهگاه زنان بومی در مونترآل است و در سال ۲۰۱۴، شورای زنان مونترآل جایزهٔ زن سال را به او اعطا کرد. 

اما بازگردیم به مدارس شبانه‌روزی بومیان، در سال ۱۹۶۹، پس از سال‌ها به‌اشتراک‌گذاری قدرت با کلیساها، وزارت امور بومیان (DIA) ادارهٔ نظام مدارس شبانه‌روزی را به‌تنهایی بر عهده گرفت و آخرین مدرسه‌ای که از سوی دولت اداره می‌شد، در سال ۱۹۹۶ تعطیل شد. 

برآورد شده است که طی حیات این مدارس، ۱۵۰ هزار کودک بومی در این مدارس شبانه‌روزی تحصیل کردند. در تمام این دوران، والدین و خانواده‌های کودکان بومی در مقابل نظام مدارس شبانه‌روزی مقاومت می‌کردند و در بعضی موارد کودکان را از مقامات پنهان می‌کردند که منجر به اجباری‌شدن حضور کودکان بومی بین سنین ۷ تا ۱۶ سال در این مدارس شد. این قانون چند سال بعد با اصلاح قوانین بومیان لغو شد، اما مسئولان و مقامات همچنان قادر به ایجاد فشار در این موضوع بودند. 

دانش‌آموزان در این مدارس با انواع سوءاستفاده‌های فیزیکی و جنسی از طرف معلمان و مقامات روبه‌رو می‌شدند. آن‌ها از سوءتغذیه و قوانینِ سخت رنج می‌بردند که در هر نوع مدرسهٔ دیگری قابلِ‌قبول نبود. تنبیه‌های بدنی اغلب با این اعتقاد توجیه می‌شد که این تنها راه نجات روح آن‌ها از سرکشی، متمدن‌کردن وحشی‌ها و تنبیه فراریان است. در بسیاری از مواقع، تنبیه کودکان به جراحت یا مرگ آن‌ها منتهی می‌شد. جمعیت بیش‌ازحد، بهداشت نامطلوب، سیستم گرمایشی ناکافی و کمبود مراقبت‌های بهداشتی منجر به رشد تعداد مبتلایان به آنفلوآنزا و سل می‌شد که در یک مورد، میزان مرگ‌ومیر مدرسه‌ای را به ۶۹ درصد رساند. دانش‌آموزان از صحبت‌کردن زبان بومی حتی در بین دوستان خود و خارج از کلاس درس محروم شده بودند تا به‌این ترتیب انگلیسی یا فرانسوی بیاموزند و زبان آن‌ها نیز فراموش شود. در بعضی از مدارس، کودکان به‌جرم استفاده از زبان خود و یا برای انجام مذاهب غیرمسیحی مورد خشونت فیزیکی قرار می‌گرفتند. دیدار با خانواده‌ها در حضور مقامات مدارس صورت می‌گرفت و کودکان موظف بودند فقط به‌زبان انگلیسی صحبت کنند. والدین بومی‌ای که قادر به صحبت‌کردن به این زبان نبودند، نمی‌توانستند با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند.

تا اواخر دههٔ ۱۹۵۰، زمانی که دولت فدرال به‌شیوهٔ ادغام مدرسهٔ روزانه تغییر سیاست داد، مدارس شبانه‌روزی با کمبود سرمایهٔ مالی روبرو بودند و اغلب به کار اجباری دانش‌آموزان برای حفظ امکاناتشان تکیه داشتند، گرچه کار اجباری در ظاهر به‌عنوان نوعی آموزش برای مهارت‌های حرفه‌ای ارائه می‌شد. مرگ‌و‌میر در مدارس شبانه‌روزی شایع بود. تعداد واقعی مرگ‌و‌میرها نامشخص باقی مانده است که ناشی از گزارشات متناقض مقامات مدرسه و ازبین‌رفتن مدارک پزشکی و اداری است. در این دوره، که بیش از صد سال طول کشید، بیش از سی درصد کودکان بومی (حدود ۱۵۰٬۰۰۰ کودک) در مدارس شبانه‌روزی قرار گرفتند و تعداد مرگ‌ومیر مرتبط با مدارس را می‌‌توان بین ۳٬۲۰۰ تا ۶٬۰۰۰ برآورد کرد. هرچند، بر اساس تحقیقات کمیسیون حقیقت‌یابی و اصلاح (TRC)، نزدیک به یا بیش از ۶٬۰۰۰ دانش‌آموز فقط در اثر بیماری از بین رفته‌اند.

در طول قرن بیست‌و‌یکم، جزئیات بدرفتاری با دانش‌آموزان بارها از سوی مقامات دولتی در مورد شرایط مدارس و همچنین در رسیدگی‌های پرونده‌های مدنی منتشر شد که در این پرونده‌ها، بازماندگان به‌دنبال جبران خسارت برای سوء‌استفادهٔ متحمل‌شده بودند. پس از تعطیل‌شدن بیشتر مدارس شبانه‌روزی توسط دولت در دههٔ ۱۹۶۰، تلاش فعالان و مورخان بومی، موجبِ افزایش آگاهی عموم مردم از آسیب‌های مدارس شبانه‌روزی و همچنین مسئول‌شناخته‌شدن دولت و عذرخواهی کلیسا و حل‌و‌فصل قانونی، شد. در سال ۲۰۱۱، چنانچه در تحقیقات کمیسیون حقیقت‌یابی، مصالحه‌جویی و ترمیم روابط منعکس شده است، قاضی موری سینکلر به روزنامهٔ تورنتو استار گفت که آنچه وی را شگفت‌زده کرده است، کودکان گمشده بود؛ تعداد بی‌شماری کودک در مدارس جان می‌باختند، اما خبر مرگ آن‌ها به خانواده‌هایشان گزارش نمی‌شده است.

در گزارش کمیسیون حقیقت‌یابی، مصالحه‌جویی و ترمیم روابط به کودکان گمشده و قبرهای بی‌نام‌ونشان و همچنین تأثیر ماندگار این مرگ‌ها بر خانواده‌های قربانیان و در نتیجه ازمیان‌رفتن زبان و فرهنگ بومیان کانادا اشاره شده است. تأیید اشتباهات انجام‌شده در سیستم مدارس شبانه‌روزی در دههٔ ۱۹۸۰ آغاز شد. شورای عمومی کلیسای متحد کانادا به درخواست مردم بومی در سال ۱۹۸۶ پاسخ داد و از آن‌ها به‌خاطر بخشی از کارهای خود عذرخواهی کرد و در سال ۱۹۹۸ به‌طور خاص به‌خاطر نقشش در نظام مدارس شبانه‌روزی نیز ابراز تأسف کرد. پس از اعلام عذرخواهی رسمی استفان هارپر، نخست‌وزیر پیشین کانادا، بار دیگر جاستین ترودو به‌عنوان نخست‌وزیر جدید در سال ۲۰۱۷ از خانواده‌ها و بازماندگان آن‌ها طی مراسمی رسمی عذرخواهی کرد. 

در سال‌های اخیر بسیاری از مقامات مذهبی، آموزشی و استانی کانادا از جمعیت بومیان عذرخواهی کرده‌اند. بسیاری نیز در صدد جبران اشتباهات خود برآمده‌اند. در ژانویهٔ ۱۹۹۸ دولت بیانیهٔ مصالحه‌جویی صادر کرد که شامل عذرخواهی از تمامی کسانی می‌شد که در مدارس شبانه‌روزی مورد آزار جسمی و جنسی قرار گرفته بودند. دولت کانادا تا ژانویهٔ سال ۲۰۱۷، حدود ۳٫۱ میلیارد دلار خسارت به بازماندگان پرداخت کرده است. همچنین «بنیاد شفابخشی بومیان» با ۳۵۰ میلیون دلار برای تأمین مالی پروژه‌های شفابخشی برای آسیب‌دیدگان آزار جنسی تأسیس شد.

سفر پاپ فرانسیس به کانادا

پاپ فرانسیس از ۲۴ تا ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ با توقف در استان‌های آلبرتا، کبک و قلمرو نوناووت از کانادا دیدن کرد. این سفر عمدتاً بر عذرخواهی رسمی به‌دلیل نقش کلیسای کاتولیک در سیستم مدارس شبانه‌روز بومیان کانادا و آشتی با مردمان بومی این کشور متمرکز بود. این اولین سفر رسمی یک پاپ به کانادا از سال ۲۰۰۲ بود؛ زمانی که پاپ ژان پل دوم به‌مناسبت روز جهانی جوانان از تورنتو دیدار کرد.

پیش‌زمینه

این دیدار در ماه مهٔ ۲۰۲۲، پس از دیدار پاپ فرانسیس با هیئتی از رهبران بومی کانادا و بازماندگان مدارس شبانه‌روزی بومیان در واتیکان اعلام شد. در آن جلسه، او به‌خاطر رفتار اعضای کلیسا که در سیستم مدارس شبانه روزی بومیان کانادا، نقش داشتند، عذرخواهی کرد و از طرف اعضای آن هیئت دعوت شد تا در خاک کانادا عذرخواهی رسمی انجام بدهد. پاپ این سفر را «زیارت توبه» با هدف کمک به «فرایند شفا و آشتی با مردمان بومی» توصیف کرد.

برنامهٔ سفر

۲۴ ژوئیه: ورود به ادمونتون و استقبال رسمی

پاپ فرانسیس اندکی پس از ساعت ۱۱ صبح به‌وقت محلی، پس از پرواز ده‌ساعته از رم، در فرودگاه بین‌المللی ادمونتون فرود آمد. جاستین ترودو، نخست‌وزیر وقت، و مری سایمون، فرماندار کل، که خودش از بومیان کاناداست، به استقبال او در فرودگاه ادمونتون رفتند. در طول این مراسم، او با چندین سیاستمدار، بازماندگان مدارس شبانه‌روزی و رهبران بومی، دیدار و گفت‌وگو کرد. سپس پاپ به مدرسهٔ مذهبی سنت جوزف در ادمونتون، که اقامتگاه او در استان آلبرتا بود، همراهی شد.

۲۵ ژوئیه: لب بخشایش از بومیان ادمونتون

در صبح این روز، پاپ فرانسیس از منطقهٔ ماسکوئتسیش (Maskwacis)، در جنوب ادمونتون که زمانی محل مدرسه شبانه‌روزی ارمینسکین، یکی از بزرگ‌ترین مدارس شبانه‌روزی در کانادا بود، دیدار کرد. او در جلسه‌ای خصوصی با رهبران در یک کلیسای محلی شرکت کرد و از گورستان ملت ارمینسکین کری بازدید و در آنجا دعا کرد. سپس مراسمی در فضایی نزدیک محل مدرسهٔ شبانه‌روزی برگزار شد، جایی که پاپ فرانسیس از بازماندگان مدارس شبانه‌روزی عذرخواهی کرد. او سیاست «ویرانگر» مدارس شبانه‌روزی را تصدیق کرد و برای «شرارت بسیاری از مسیحیان» علیه مردم بومی طلب بخشش کرد. او همچنین گفت که عذرخواهی تنها نخستین گام است و باید یک «تحقیق جدی» در مورد آنچه در گذشته اتفاق افتاده انجام شود. سخنان پاپ فرانسیس به‌زبان اسپانیایی که زبان مادری او بود ایراد شد و از طریق یک مترجم در مقابل تماشاگرانی که از سوی سی‌بی‌سی هزاران نفر شمارش می‌شد، ترجمه شد. ازجمله شرکت‌کنندگان در این مراسم بازماندگان مدرسه‌های شبانه‌روزی و اعضای خانواده‌شان بودند. ترودو و سایمون نیز همراه با دیگر سیاستمداران و رهبران بومی در این مراسم حضور داشتند. در این مراسم ویلی لیتلچایلد، یکی از بازماندگان مدارس شبانه‌روزی و عضو سابق کمیسیون حقیقت و آشتی کانادا (TRC)، یک کلاه سنتی بومی را به پاپ فرانسیس هدیه کرد.

پاپ فرانسیس در سخنانش گفت: «من اینجا هستم زیرا اولین گامِ «زیارت توبهٔ» من در میان شما این است که دوباره استغفار کنم و یک بار دیگر به شما بگویم که عمیقاً متأسفم. متأسفم برای روش‌هایی که متأسفانه بسیاری از مسیحیان از ذهنیت استعمارگر قدرت‌هایی که مردمان بومی را سرکوب می‌کردند، حمایت کردند. من متأسفم و به‌ویژه طلب بخشش می‌کنم برای شیوه‌هایی که بسیاری از اعضای کلیسا و جوامع دینی، به‌ویژه از طریق بی‌تفاوتی‌شان، در پروژه‌های تخریب فرهنگی و همسان‌سازی اجباری که از سوی دولت‌های آن زمان ترویج می‌شد و در سیستم مدارس شبانه‌روزی به اوج خود رسید، همکاری کردند.»

بعد از این دیدار پاپ به ادمونتون بازگشت و از کلیسای قلب مقدس مردمان نخستین، کلیسایی که ترکیبی از آیین‌های کاتولیک و بومی است، دیدار کرد.

۲۷ و ۲۸ ژوئیه: دیدار از کبک

پاپ فرانسیس وارد کبک‌سیتی شد و درست قبل از ساعت ۳ بعدازظهر در فرودگاه بین‌المللی ژان لساژ فرود آمد. فرانسوا لوگو، نخست‌وزیر کبک و سایر مقامات از او استقبال کردند و او به‌سمت سیتادل کبک رفت. جایی که جاستین ترودو و مری سایمون به استقبال او رفتند.

ترود در این مراسم گفت که عذرخواهی پاپ «تأثیر بزرگی» داشت، اما اشاره کرد که باید کارهای بیشتری انجام شود، و گفت که TRC خواستار «عذرخواهی برای نقشی که کلیسای کاتولیک رم، به‌عنوان یک نهاد، در بدرفتاری با آزار معنوی، فرهنگی، عاطفی، جسمی و جنسی کودکان بومی در مدارس شبانه‌روزی از سوی کلیساها متحمل می‌شدند» است. مری سایمون پس از آن سخنرانی کرد و گفت که این دیدار نشان داد که کلیسا متعهد به «آشتی، شفا، امید و تجدید رابطه» با مردم بومی است، اما این دیدار در نهایت، نتیجهٔ «شجاعت و انعطاف» مردم بومی بود و نه هدیه‌ای از سوی کلیسا. سخنرانی پاپ فرانسیس بر تأکید بر عذرخواهی برای اقدامات «مؤسسات کاتولیک محلی» که مسئول سیستم مدارس شبانه‌روزی بودند، متمرکز بود. بر اساس گزارش تورنتو استار، پاپ همچنین با اشاره به اینکه واتیکان و کلیساهای محلی متعهد به ترویج فرهنگ بومی و «همراهی معنوی» هستند، «عذرخواهی بیشتری کرد.» او همچنین متعهد شد که به «روش مناسب» به درخواست‌های TRC پاسخ دهد.

مراسم عشای ربانی عصر روز ۲۸ ژوئیه، در کلیسای جامع نوتردام در کبک با حضور کاردینال‌های کاتولیک، اسقف‌ها و دیگر اعضای روحانیون برگزار شد. پاپ فرانسیس در سخنان خود در طول مراسم، برای اولین‌بار «آزار جنسی افراد زیر سن قانونی و افراد آسیب‌پذیر» را که از سوی اعضای کلیسای کاتولیک در مدارس شبانه‌روزی انجام شده است، تصدیق کرد. وی ادامه داد: «با اندیشیدن به روند شفا و آشتی با برادران و خواهران بومی خود، جامعهٔ مسیحی دیگر هرگز نمی‌تواند به خود اجازه دهد که به این ایده که یک فرهنگ بر دیگران برتری دارد یا استفاده از روش‌های اجبار دیگران مشروع است، آلوده شود.»

۲۹ ژوئیه: بازدید از ایکالویت، و خروج از کانادا

بعدازظهر ۲۹ ژوئیه، پاپ فرانسیس به ایکالویت، پایتخت نوناووت، سفر کرد. او ابتدا به‌طور خصوصی با گروهی از بازماندگان مدارس شبانه‌روزی در داخل مدرسهٔ ابتدایی ناکاسوک، که شامل کمیسر سابق نوناووت، پیتا ایرنیک بود، ملاقات کرد. پاپ سپس در یک رویداد اجتماعی در خارج از مدرسه شرکت کرد که شامل رقص سنتی اینوئیت و آواز گلویی بود در پایان این مراسم، او بار دیگر سخنرانی کرد که در آن مجدداً برای «شرارت» انجام‌شده از سوی اعضای کلیسای کاتولیک در سیستم مدارس شبانه‌روزی عذرخواهی کرد. در طول سخنرانی، پاپ فرانسیس در اینوکتیتوت گفت «متاسفم» که تشویق جمعیت را برانگیخت. او سخنرانی را با گفتن «متشکرم» در اینوکتیتوت به پایان رساند. این دیدار تقریباً چهار ساعت به طول انجامید، و هواپیمای پاپ حدود ۹۰ دقیقه دیرتر از برنامه به مقصد رم حرکت کرد.

در زمان پرواز بازگشتش به رم، از پاپ فرانسیس پرسیده شد که آیا از کلمهٔ «نسل‌کشی» برای توصیف آنچه در سیستم مدارس شبانه‌روزی رخ داده است، استفاده می‌کند یا خیر. او پاسخ داد: «درست است، من از این کلمه استفاده نکردم زیرا به ذهنم خطور نکرده بود، اما نسل‌کشی را توصیف کردم و برای این کار که نسل‌کشی است، عفو و بخشش خواستم. مثلاً این را هم محکوم کردم: بردن بچه‌ها و تغییر فرهنگ، تغییر ذهنیت‌ها، تغییر سنت‌ها، تغییر نژاد. واژهٔ نسل‌کشی، واژه‌ای فنی است، من از آن استفاده نکردم، چون به ذهنم نرسید. درست است. این نسل‌کشی است. همه‌ آرام باشید. می‌توانید بگویید من این را گفتم. این نسل‌کشی است.»

*به بومیانی اطلاق می‌شود که اسامی آن‌ها به‌دلایل مختلفی نزد دولت فدرال ثبت نشده است یا با قبایلی که با پادشاهی کانادا عهدنامه امضاء کرده‌اند، نسبتی ندارند.

منابع:

https://en.wikipedia.org/wiki/Canadian_Indian_residential_school_system

https://en.wikipedia.org/wiki/Sixties_Scoop

https://en.wikipedia.org/wiki/Visit_by_Pope_Francis_to_Canada

نوشته روزی که پاپ فرانسیس به «نسل‌کشی» بومیان کانادا اذعان کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تنها سه روز به انتخابات فدرال کانادا باقی مانده است، و طبق آخرین نظرسنجی‌ها با وجود آنکه اختلاف بین لیبرال‌ها و محافظه‌کاران اندکی کمتر شده، ولی همچنان حزب لیبرال به‌رهبری مارک کارنی پیشتاز است و اگر تنها نظرسنجی‌ها را مبنا قرار بدهیم، او امروز می‌تواند دولت اکثریت تشکیل دهد.

پنجشنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۱۷ آوریل ۲۰۲۵، تنها مناظرهٔ انتخاباتی به‌زبان انگلیسی برگزار شد. مناظره به‌زبان فرانسه نیز روز پیش از آن برگزار شده بود. 

طی ده دقیقهٔ اول مناظره به‌زبان انگلیسی، هر سه رهبر احزاب مخالف به مارک کارنی تاختند. پیِر پوئلیور، رهبر محافظه‌کاران، با تکرار استدلال همیشگی‌اش در مبارزات انتخاباتی رهبری گفت که لیبرال‌ها اقتصاد را تضعیف کرده‌اند و نباید به آن‌ها اعتماد کرد. جاگمیت سینگ، رهبر ان‌دی‌پی، گفت که کارنی می‌بایست قبل از برگزاری انتخابات در مورد EI کار بیشتری انجام می‌داد. و ایو فرانسوا بلانشه، رهبر بلاک کبکوآ، او را متهم کرد که از صنایع کبک که تحت تأثیر تعرفه‌های ایالات متحده قرار گرفته‌اند، حمایت کافی نکرده است.

طی این مناظره، پوئلیور، سینگ و بلانشه، تلاش کردند تمرکز خود را روی کارنی حفظ کنند، ولی با یکدیگر هم بحث‌هایی داشتند.

سینگ، پوئلیور را متهم کرد که می‌خواهد به کانادایی‌ها و کسب‌وکارهای ثروتمند معافیت‌های مالیاتی بدهد. استیو پیکین، مجری برنامه، از پوئلیور خواست تا پاسخ سینگ را بدهد، اما او از آن فرصت استفاده کرد تا دوباره روی کارنی تمرکز کند.

در فرصتی طی این مناظره، به هریک از رهبران چهار حزب اصلی کانادا این امکان داده شد تا از یکی از مخالفان خود سؤالی بپرسند. پوئلیور، سینگ و بلانشه همگی مارک کارنی را انتخاب کردند. کارنی آخرین کسی بود که باید انتخاب می‌کرد و پیش از آنکه سؤالش را برای پوئلیور مطرح کند، به‌شوخی گفت: «می‌خواهم از خودم یک سؤال بپرسم!»

بخشی از استراتژی پوئلیور طی مبارزات انتخاباتی‌اش این بوده است که کارنی را به جاستین ترودو، نخست‌وزیر سابق، پیوند دهد، و در مناظرهٔ پنجشنبه‌شب هم به آن پرداخت. پوئلیور از کارنی به‌عنوان «مشاور اقتصادی ترودو» یاد کرد. اما کارنی سعی کرد با گفتن اینکه او فردی متفاوت با سیاست‌های متفاوت است، پاسخ او را بدهد. او به رهبر محافظه‌کاران گفت: «آقای پوئلیور، اینکه شما سال‌ها را صرف مبارزه با جاستین ترودو و مالیات کربن کرده‌اید، ممکن است [برایتان] سخت باشد – [چرا که] هر دو آن‌ها از بین رفته‌اند.» 

پس از آن، دیگر رهبران ازجمله بلانشه از کارنی خواست تا نشان دهد که از ترودو «بهتر» است، و در اینجا پوئلیور دوباره تلاش کرد او را به نخست‌وزیر سابق پیوند دهد. پوئلیور گفت که لیبرال‌های ترودو باعث افزایش تورم در چند سال گذشته شده‌اند و بار دیگر گفت که کارنی در آن زمان به نخست‌وزیر سابق مشاوره می‌داده است. کارنی پاسخ داد که توصیه‌های او [در آن دوره] مسائل مربوط به تورم را پوشش نمی‌داده، و استدلال کرد زمانی‌که رئیس بانک کانادا بود، نرخ‌های تورم را پایین نگه داشته بود.

جاگمیت سینگ هدف اصلی حملاتش پوئلیور بود – به‌طوری‌که در مقطعی از بحث، کارنی به او گفت اجازه دهد تا رقیب محافظه‌کارش حرفش را تمام کند. وقتی پوئلیور از مالیات کربن صنعتی انتقاد کرد، سینگ بلافاصله واکنش نشان شد و محافظه‌کاران را متهم کرد که می‌خواهند بگذارند همه دچار آلودگی شوند. همچنین وقتی پوئلیور در مورد مسائل و مشکلات مرزی صحبت کرد، سینگ دولت محافظه‌کار سابق را متهم به کاهش افسران مرزی کرد.

سینگ طی مناظره گاهی صحبت کارنی را هم قطع می‌کرد. به‌عنوان مثال، وقتی کارنی استدلال کرد که لیبرال‌ها برای کمک به کانادایی‌های کم‌درآمد خدمات دندان‌پزشکی ارائه کرده‌اند، سینگ بلافاصله گفت که حزب او آن‌ها را مجبور به انجام این کار کرده است.

در نیمهٔ مناظره، پیکین، مجری برنامه، از هریک از رهبران خواست تا به‌سرعت بیان کنند که چه چیزی را بزرگ‌ترین تهدید امنیتی می‌دانند.

پوئلیور از این فرصت استفاده کرد و لیبرال‌ها را به‌خاطر «موج جنایت افسارگسیخته» سرزنش کرد و به رویکرد سخت‌گیرانهٔ خود در برابر جنایت اشاره کرد.

کارنی گفت بزرگ‌ترین تهدید چین است، هرچند توضیح بیشتری نداد. ولی بعدتر در خلال گفت‌وگو در مورد دخالت خارجی، باز موضوع چین را مطرح کرد.

سینگ گفت بزرگ‌ترین تهدید قاچاق اسلحهٔ غیرقانونی از مرز است و بلانشه گفت بزرگ‌ترین نگرانی او اتکای نظامی به ایالات متحده است.

یکی از نکات قابل‌توجه مناظرهٔ پنجشنبه‌شب این بود که کمیسیون مسئول سازماندهی مناظره‌ها، کنفرانس خبری پس از این مناظره را لغو کرد. دلیل این مسئله هم جنجالی بود که چهارشنبه‌شب، طی کنفرانس خبری پس از مناظره به‌زبان فرانسه، به وجود آمد. داستان از این قرار بود که ربل نیوز (Rebel News) و دیگر رسانه‌های راستگرا پس از مناظرهٔ آن شب بیشترین سهم را در جلسات پرسش و پاسخ داشتند و کمیسیون مسئول سازماندهی مناظره‌ها به‌دلیل اعتباربخشیدن به این رسانه‌ها با انتقاد مواجه شد.

روز ۲۸ آوریل، روز بسیار مهمی‌ست؛ روزی که مشخص خواهد شد چه کسی هدایت کانادا را در شکننده‌ترین وضعیت ممکن به‌لحاظ اقتصادی و سیاسی به دست خواهد گرفت. فراموش نکنیم که رأی تک‌تک ما در رقم‌خوردن نتیجهٔ انتخابات اهمیت دارد. این موضوع بارها در انتخابات گذشته و به‌ویژه در حوزه‌هایی که رقابت تنگاتنگ است، مشاهده شده است. اگر واجد شرایط رأی‌دادنیم و زودتر رأی نداده‌ایم، روز دوشنبه رأی‌دادن را فراموش نکنیم.

نوشته نگاهی به مناظرهٔ رهبران احزاب فدرال، در آستانهٔ انتخابات سرنوشت‌ساز ۲۰۲۵ کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

کمی بیش از دو هفته به انتخابات فدرال کانادا در تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ باقی مانده است و در حال حاضر نظرسنجی‌ها همچنان نشان می‌دهد که لیبرال‌ها پیشتازند و می‌توانند دولت اکثریت تشکیل بدهند اگر که انتخابات همین امروز برگزار شود. هرچند با توجه به چرخش‌های غافلگیرکننده در دنیای سیاست، به‌ویژه آنچه که در دو سه ماه گذشته شاهدش بوده‌ایم، که بیشتر هم تحت تأثیر تصمیمات غیرقابل‌پیش‌بینی پرزیدنت ترامپ بوده است، عجیب نخواهد بود اگر در همین دو هفته‌ و اندی معادلات بر هم بخورد و در عمل با نتیجهٔ دیگری مواجه شویم… 

چیز دیگری که ممکن است معادلات را بر هم بزند، حضور کسانی است که به‌طور سنتی رأی نمی‌دهند. در آخرین دورهٔ انتخابات فدرال کانادا در سال ۲۰۲۱ درصد آرای واجدان شرایطی که به پای صندوق‌های رأی رفتند ۶۲٫۶ درصد بود. با توجه به تهدیدهای بی‌سابقهٔ کانادا از سوی آمریکا، بعید نیست آن عده از افرادی که تاکنون اغلب از حق رأیشان استفاده نمی‌کردند، در تصمیمشان تجدیدنظر کنند و رأی بدهند و البته ممکن است این افراد از تیررس مراکز افکارسنجی که نظرسنجی‌های انتخابات را منتشر می‌کنند، دور بمانند. یکی از نکاتی در انتخابات فدرال آمریکا موجب ناکارآمدی برخی از نظرسنجی‌ها پیش از انتخابات شده بود، این بود که بسیاری از طرفداران دونالد ترامپ در نظرسنجی‌ها شرکت نکرده بودند.

از سوی دیگر، جدیدترین تصمیم غیرمنتظرهٔ ترامپ، چهارشنبهٔ همین هفته اعلام شد؛ توقفی ۹۰ روزه در اعمال تعرفه‌های متقابل (reciprocal tariffs) برای همهٔ کشورها به‌جز چین. این در حالی بود که تنها چند ساعت از اعمال تعرفه روی کالاهای حدود ۶۰ شریک تجاری آمریکا آغاز شده بود؛ تعرفه‌های ۱۰ درصدی که به‌زعم ترامپ طی ادامهٔ مذاکرات تجاری و رسیدن به توافقات،‌ «تخفیف یافته بود». اما هم‌زمان، ترامپ تعرفه‌ها روی کالاهای چینی را به ۱۲۵ درصد افزایش داد و پکن را به «بی‌احترامی» متهم کرد، چرا که این کشور اعلام کرده بود به‌تلافیِ اولین سری اعمال تعرفه‌ها از سوی آمریکا، تعرفه‌هایی ۸۴ درصدی بر واردات آمریکا اعمال می‌کند.

شایان ذکر است که این تصمیم جدید ترامپ در تعرفه‌هایی که روی کالاهای کانادا و مکزیک اعمال کرده بود، تغییری ایجاد نمی‌کند.

و اما در میدان رقابت‌های انتخابات فدرال، رهبران احزاب، استان به استان و شهر به شهر مشغول کمپین انتخاباتی‌شان‌اند و دادن وعده‌هایی که در صورت نشستن بر مسند نخست‌وزیری، تحقق خواهند بخشید. 

پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، چهارشنبهٔ این هفته در تازه‌ترین تجمع انتخاباتی‌اش در برمپتون، استان انتاریو، طی سخنانی که ایراد کرد، تصمیم دولت آمریکا برای دست‌نخورده‌ماندن تعرفه‌ها روی کالاهای کانادایی را «تازه‌ترین بی‌احترامی پرزیدنت ترامپ به کشورمان» توصیف کرد. او گفت: «تقریباً برای همهٔ کشورهای جهان تعرفه‌های آمریکا متوقف شد، به‌جز برای ما که بهترین دوست آمریکاییم. [تازه] این، بعد از آن بود که نخست‌وزیر کارنی به خود مباهات کرد که «تماس تلفنی پرباری» با پرزیدنت داشته است.»

او همچنین گفت: «نخست‌وزیر کارنی کل مبارزات انتخاباتی خود را بر اساس یک وعدهٔ کاذب پیش می‌برد: اینکه او می‌تواند پرزیدنت را از طریق تکنیک‌های مذاکرات جادویی و استادانه کنترل کند. خُب، حالا می‌دانیم که این واقعیت ندارد. هیچ‌کس نمی‌تواند این رئیس‌جمهور را کنترل کند.»

پوئلیور سپس گفت [در صورت پیروزی] در عین حال که «به‌سرعت برای مذاکره» با ترامپ اقدام خواهد کرد، «روی چیزی که می‌توان کنترل کرد» تمرکز خواهد کرد، یعنی «معکوس‌کردن سیاست‌های اقتصادی فاجعه‌بار لیبرال‌ها در ۱۰ سال گذشته که ما را تا این حد به آمریکا وابسته کرده است.»

مارک کارنی، رهبر حزب لیبرال کانادا، هم چهارشنبهٔ این هفته در تازه‌ترین رویداد انتخاباتی‌اش در ساسکاتون، صحبت کرد، اما برخلاف پیِر پوئلیور، سخنانش را با موضوع تعرفه‌ها آغاز نکرد، هرچند او بدون اشاره به اعلام تصمیم غیرمنتظرهٔ ترامپ و برجاماندن تعرفه‌ها برای کانادا، تنها به فروپاشی کلی روابط کانادا و ایالات متحده اشاره کرد.

او به‌طور مختصر گفت که با وجود تهدیدات آمریکا برای اعمالِ دور دیگری از اقدامات تلافی‌جویانه، تعرفه‌های متقابل همچنان بخش مهمی از استراتژی کاناداست. کارنی افزود: «ما با آمریکایی‌ها از طریق آنچه که آن‌ها می‌فهمند، مبارزه خواهیم کرد. آن‌ها پول را درک می‌کنند. برای همین هم ما تعرفه‌های متقابلی را برای آمریکایی‌ها وضع کرده‌ایم. تعرفه‌های متقابلی که بیشترین تأثیر را در آنجا و کمترین تأثیر را در اینجا دارند.»

این در حالی‌ست که هاورد لاتنیک، وزیر بازرگانی ایالات متحدهٔ آمریکا، کانادا را تهدید کرده است که اگر از تعرفه‌های تلافی‌جویانهٔ فعلی خود عقب‌نشینی نکند، تعرفه‌های بیشتری بر این کشور اعمال خواهد شد. او به خبرنگاران در واشنگتن گفت اگر کانادا تصمیم بگیرد که حرکت تلافی‌جویانهٔ خود را ادامه دهد – با وجود اینکه این کشور شاهد است که ماجرا با چین چگونه پیش رفته، واقعاً انتخاب بدی برایش خواهد بود. لاتنیک با اشاره به اینکه کشور کانادا در کوران برگزاری انتخابات است، احتمال داد که تعرفه‌های تلافی‌جویانه تنها بخشی از سروصدا و تبلیغات انتخاباتی باشد، ولی اگر این‌طور نباشد، پرزیدنت ترامپ پاسخ خواهد داد، بنابراین او امیدوار است که کانادا از تصمیم خود برای تعرفه‌های تلافی‌جویانه منصرف شود.

بعید است کسی در اهمیت اینکه کدام‌یک از رهبران احزاب برای چهار سال آینده در مسند قدرت خواهد بود و به‌ویژه کشور را از شر تهدیدات ترامپ در امان نگه خواهد داشت، شک داشته باشد. انتخابات آتی از همیشه مهم‌تر است؛ آن را جدی بگیریم.

نوشته جنگ تجاری با آمریکا، عرصهٔ زورآزمایی لیبرال‌ها و محافظه‌کاران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مارک کارنی پس از پیروزی قاطع در انتخابات رهبری حزب لیبرال در تاریخ ۹ مارس، با سوگندیادکردن در تاریخ ۱۴ مارس، رسماً به مقام نخست‌وزیری کانادا رسید. قرار بر این بود که کار مجلس عوام در تاریخ ۲۴ مارس از سر گرفته شود. البته احزاب مخالف گفته بودند که دولت اقلیت لیبرال را خیلی زود سرنگون خواهند کرد. اما بسیاری پیش‌بینی کرده بودند که کارنی منتظر چنین اقدامی نخواهد ماند و از گزینهٔ برگزاری انتخابات زودهنگام استفاده خواهد کرد؛ چیزی که یکشنبهٔ گذشته، ۲۳ مارس، یعنی درست یک روز قبل از شروع کار مجلس، اعلام شد: به‌درخواست مارک کارنی، فرماندار کل کانادا، مری سایمون، مجلس را منحل کرد، و کانادایی‌ها روز ۲۸ آوریل ۲۰۲۵ به پای صندوق‌های رأی خواهند رفت.

رقابت‌های انتخاباتی نیز از همان روز ۲۳ مارس آغاز شد. مبارزات انتخاباتی فدرال، طبق قوانین انتخابات کانادا باید بین ۳۶ تا ۵۰ روز طول بکشد و روز انتخابات باید دوشنبه باشد (به‌جز چند مورد استثنا). با انتخاب دوشنبه ۲۸ آوریل برای برگزاری انتخابات، این‌بار احزاب و نامزدهایشان در حداقل مدت‌زمانِ کمپین انتخاباتی به رقابت می‌پردازند.

مارک کارنی در حالی انتخابات زودهنگام را اعلام کرد که نظرسنجی‌ها شروع به چرخش به‌نفع حزب لیبرال کرده بود؛ نظرسنجی‌هایی که تا همین دو ماه قبل نشان می‌داد محافظه‌کاران به‌طور قطع دولت اکثریت تشکیل خواهند داد! سرعت تغییرات در نظرسنجی‌ها به‌حدی بالاست که رقابت شانه‌به‌شانهٔ دو حزب لیبرال و محافظه‌کار تا همین چند هفته پیش، هم‌اکنون و تا لحظهٔ نگارش این یادداشت به پیشتازی مطلق حزب لیبرال بدل شده است و طبق آخرین نظرسنجی‌ها، چنانچه همین امروز انتخابات برگزار شود، حزب لیبرال می‌تواند دولت اکثریت تشکیل بدهد. 

یکی از عوامل افزایش شانس لیبرال‌ها برای تصاحب بیشترین کرسی‌ها – در کنار انتخاب مارک کارنی به‌عنوان رهبر جدید – آن است که محبوبیت حزب ان‌دی‌پی به پایین‌ترین سطح خود در دهه‌های اخیر رسیده است و این حزب در خطر ازدست‌دادن موقعیت رسمی‌اش قرار دارد. نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که حزب بلاک کبکوآ نیز در خطر ازدست‌دادن کرسی‌هایش قرار دارد.

اما به نظر می‌رسد یکی از مهم‌ترین عواملی که شرایط را برای لیبرال‌ها مساعد کرده، جنگ تجاری‌ای است که ترامپ به راه انداخته و از اوایل این ماه با اعمال تعرفه‌های ۲۵ درصدی بر تمام فولاد و آلومینیوم وارداتی به آمریکا، تشدید شده است. جنگی که انتظار می‌رود با حملات بعدی ترامپ در هفتهٔ دوم کمپین انتخاباتی و دور بعدیِ اعمال تعرفه‌ها در تاریخ ۲ آوریل شدت بیشتری یابد. و چنین است که کانادایی‌ها، حتی بسیاری از هواداران حزب محافظه‌کار، حالا دیگر تمایلی به انتخاب کسی با دیدگاه‌های مشابه دونالد ترامپ برای رهبری کشورشان ندارند. 

بی‌مناسبت نیست در این رابطه اشاره‌ای داشته باشیم به نظرات دانیل اسمیت، نخست‌وزیر آلبرتا، که طی مصاحبه‌ای با برایت‌بارت نیوز، رسانهٔ راست‌گرای آمریکا، اظهار شده بود. او در این مصاحبه که هشتم مارس، یعنی پیش از انتخاب کارنی به‌عنوان رهبر حزب لیبرال انجام شده بود، گفت تهدیداتِ «تعرفه‌های ناعادلانه و ناروا»، حمایت از لیبرال‌ها را افزایش داده است.

او گفت: «چیزی که من از آن واهمه دارم، این است که هر چه این اختلاف بیشتر ادامه پیدا کند، سیاستمداران موضع می‌گیرند و به نظر می‌رسد که در حال حاضر این، به‌نفع لیبرال‌هاست. بنابراین، امیدوارم بتوانیم همه‌چیز را متوقف کنیم؛ چیزی که به مقامات دولت [آمریکا] هم گفته‌ام. بیایید همه‌چیز را متوقف کنیم تا بتوانیم از این انتخابات عبور کنیم. بیایید بهترین فرد را پشت میز مذاکره داشته باشیم برای آنکه بداند چگونه باید با آن [موضوع تعرفه] برخورد کرد – و من فکر می‌کنم آن شخص پیر پوئلیور است.» اسمیت افزود: «دیدگاهی که پیِر به ارمغان می‌آورد، بسیار با مسیر جدید در آمریکا هماهنگ خواهد بود. و من فکر می‌کنم که ما برای دوره‌ای که هر دو آن‌ها [ترامپ و پوئلیور] هستند، رابطهٔ بسیار خوبی خواهیم داشت.»

اظهارات دانیل اسمیت اخیراً در فضای خبری سروصدای زیادی به‌ راه انداخت و بسیاری آن را درخواست از آمریکا برای دخالت در انتخابات کانادا دانسته و آن را شرم‌آور خواندند. سم بلکِت، دبیر مطبوعاتی اسمیت، روز یکشنبه به سی‌بی‌سی نیوز گفت که هرگونه برداشتی مبنی بر درخواست اسمیت از ایالات متحده برای مداخله در انتخابات کانادا «توهین‌آمیز و نادرست» است.

برگردیم به رقابت انتخاباتی؛ با وجود آنکه این رقابت رسماً یکشنبهٔ گذشته آغاز شد، اما احزاب، به‌ویژه دو حزب لیبرال و محافظه‌کار کانادا ماه‌هاست که در حالت مبارزات انتخاباتی قرار داشته‌اند، و حال، دو رهبر اصلی، مارک کارنی و پیِر پوئِلیِور، وارد رقابت شده‌اند تا خود را به‌عنوان بهترین فرد برای مقابله با رئیس‌جمهور غیرقابل‌پیش‌بینی همسایهٔ جنوبی معرفی کنند. به‌واقع انتخاب دوبارهٔ ترامپ و بی‌ثباتی اقتصادی‌ای که بازگشت او به کاخ سفید به همراه داشته، موجب شده است که اولویت‌های احزاب تغییر کند. حالا تمرکز اصلی نخست‌وزیر آیندهٔ کانادا باید مقابله با تهدیدهای تعرفه‌ای ترامپ باشد. 

کارنی روز یکشنبه پس از اعلام برگزاری انتخابات به خبرنگاران گفت: «پرزیدنت ترامپ ادعا می‌کند که کانادا کشوری واقعی نیست. او می‌خواهد ما را بشکند تا کشور آمریکا مالکمان شود.»

گفتنی‌ست کارنی، که هم‌اکنون کرسی‌ای در مجلس عوام ندارد، اعلام کرد که او نامزد حزب لیبرال در حوزهٔ نِپیَن (Nepean) در اُتاواست که از قضا این حوزه، در مجاورت حوزهٔ پوئلیور یعنی کارلتون قرار دارد.

کارنی گفت به‌دنبال آن است که با رأیی مثبت و قوی از سوی کانادایی‌ها برای مقابله با ترامپ و ایجاد آنچه که او اقتصاد قوی و کانادایی امن‌تر می‌نامد، انتخاب شود.

او کارزار انتخاباتی خود را با وعدهٔ کاهش مالیات برای کانادایی‌هایی که درآمدشان در پایین‌ترین بازهٔ مالیات بر درآمد قرار می‌گیرد، آغاز کرد، و گفت که این موضوع به خانواده‌ای با دو منبع درآمد تا ۸۲۵ دلار در سال سود می‌رساند. او افزود بهترین راهی که می‌توانیم با این بحران کنار بیاییم، این است که استحکام و بقای خود را اینجا در خانهٔ خودمان تقویت کنیم، و به افرادی که از این تعرفه‌ها بیشترین ضربه را خواهند دید، کمک کنیم.

به‌گفتهٔ برخی صاحبنظران انتظار می‌رود در هفته‌های آتی، لیبرال‌ها تلاش کنند تا پوئلیور را هرچه بیشتر شبیه ترامپ نشان دهند. 

عصر یکشنبهٔ گذشته، طی یک گردهمایی در سنت جان، کارنی، پوئلیور را متهم کرد که از پرزیدنت ترامپ تقلید می‌کند. او همچنین گفت: «در حالی‌که برنامهٔ پرزیدنت ترامپ تفرقه‌انداختن و تسخیرکردن است، طرح پیِر پوئلیور تفرقه‌‌انداختن است و [اینکه اجازه دهد] تسخیرش کنند.»

و اما صبح یکشنبه، بیرون محوطهٔ موزهٔ تاریخ کانادا در گتینو، پوئلیور از فرصت راه‌اندازی کمپین خود استفاده کرد تا از این مقایسه‌ها فاصله بگیرد. او گفت که با حس «مورد خیانت قرارگرفتن» کانادایی‌ها از طرف ترامپ همزادپنداری می‌کند و قول داد که کانادا هرگز به پنجاه و یکمین ایالت آمریکا تبدیل نخواهد شد.

پوئلیور در پاسخ به این سؤال که آیا به ترامپ احترام می‌گذارد، گفت: «شما می‌توانید احترام‌گذار و سفت‌وسخت باشید، و من معتقدم که ما باید هر دو آن‌ها باشیم. من پافشاری خواهم داشت تا پرزیدنت [ترامپ] استقلال و حاکمیت کانادا را به رسمیت بشناسد… و در عین حال کشورمان را تقویت می‌کنم تا بتوانیم روی پای خود بایستیم و هر جا و هر زمان که لازم باشد، در مقابل آمریکایی‌ها بایستیم.»

او همچنین اعلام کرد که در صورت نخست‌وزیرشدن، نرخ مالیات در پایین‌ترین بازهٔ مالیاتی را کاهش می‌دهد، که موجب خواهد شد مالیات پرداختی افراد حدود ۹۰۰ دلار در سال یا ۱٬۸۰۰ دلار برای هر خانواده با دو منبع درآمد، کاهش یابد.

برخی صاحب‌نظران معتقدند که به‌عنوان رئیس سابق بانک مرکزی کانادا در طول بحران مالی جهانی، و رئیس بانک انگلستان در سال‌های برگزیت، کمپین کارنی احتمالاً با اتکا به پیشینهٔ او یعنی رهبری و مدیریت در دوره‌های پرتلاطم اقتصادی پیش خواهد رفت.

کارنی در بخشی از سخنانش در روز یکشنبه با اشاره به عملکرد پوئلیور گفت: «وقتی هرگز چیزی را اصلاح نکرده‌اید، منفی‌بودن در مورد همه‌چیز آسان است. منفی‌بودن در جنگ تجاری پیروز نمی‌شود. منفی‌بودن اجاره یا وام مسکن را پرداخت نمی‌کند. منفی‌بودن قیمت مواد غذایی را پایین نمی‌آورد.»

کارنی که به‌عنوان یک سیاستمدار چندان مورد آزمایش قرار نگرفته است، چند هفتهٔ آینده کانون توجهات بوده و سخت‌ترین دوران حرفه‌ای خود را سپری خواهد کرد.

طبق خبری که صبح چهارشنبهٔ این هفته منتشر شد، اطلاعات به‌دست‌آمده از سوی رادیو-کانادا نشان می‌دهد مارک کارنی، رهبر لیبرال‌ها، که سال‌ها در هیئت‌مدیرهٔ شرکت مدیریت دارایی بروکفیلد (Brookfield Asset Management) بود، در آن دوره، ریاست دو صندوق سرمایه‌گذاری را که در بهشت ​​مالیاتی برمودا ثبت شده بودند، به عهده داشته است. 

این دو صندوق سرمایه‌گذاری به گذار به اقتصاد کربن خالص صفر اختصاص داده شده و در مجموع ۲۵ میلیارد دلار ارزش داشته‌اند. بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده، ثبت آن وجوه در برمودا به سرمایه‌گذاران اجازه می‌داده از مزایای مالیاتی قابل‌توجهی بهره‌مند شوند. 

جاگمیت سینگ، رهبر ان‌دی‌پی، با انتقاد از کارنی گفت: «رهبر لیبرال برای اجتناب از پرداخت مالیات، این [وجوه] را در کشور دیگری ثبت کرد. این یعنی پول کمتری برای مراقبت‌های بهداشتی، یعنی پول کمتری برای سالمندان. این یعنی سرمایه‌گذاری‌های کمتر در کشور خودمان.»

کارنی در واکنش به انتشار این خبر گفت: «ساختار این صندوق‌ها برای بهره‌مندی از صندوق‌های بازنشستگی کانادایی که در آن‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند، طراحی شده است… مالیات‌ها در کانادا پرداخت می‌شود، زیرا جریان وجوه این صندوق‌ها به نهادهای کانادایی‌ای می‌رود که مالیات‌ها را به‌درستی پرداخت می‌کنند، در مقابلِ مالیات‌هایی که چندین بار قبل از رسیدن به آنجا پرداخت می‌شوند.»

در طرف دیگر، پوئلیور که از سال ۲۰۰۴ در مجلس عوام نمایندهٔ مجلس بوده، و از سال ۲۰۲۲ رهبری محافظه‌کاران را در دست گرفته، سال‌هاست که منتظر این برههٔ زمانی بوده است.

پوئلیور که سبک سیاسی مبارزه‌جویانه‌اش معروف است، شعار خود را اصلاح یک کانادای «خراب‌شده» قرار داده و لیبرال‌ها را متهم می‌کند که کشور را در مسیری منتهی به آشوب و جنایت هدایت کرده‌اند. او روز یکشنبه در صحبت با رسانه‌ها گفت که قصد دارد کانادا را احیا کند، منابع طبیعی این کشور را آزاد کند و معضلات مربوط به گرانی را نیز حل کند.

بخشی از استراتژی پوئلیور، پیونددادن کارنی با ترودو بوده است، حتی پیش از آنکه کارنی رهبری لیبرال را در دست بگیرد؛ به‌این معنا که رئیس سابق بانک مرکزی کانادا تغییری واقعی ایجاد نخواهد کرد. او می‌گوید پس از یک دهه‌ای که تحت رهبری لیبرال‌ها از دست رفته، سؤال این است که آیا کانادایی‌ها می‌توانند بهای چهارمین دورهٔ آن‌ها را بپردازند. 

در سال‌های پایانی نخست‌وزیری جاستین ترودو، پوئلیور همواره انتخابات آتی را انتخابات «مالیات بر کربن» می‌نامید و قول داده بود که مصرف‌کنندگان را از سیاست بحث‌برانگیز زیست‌محیطی خلاص کند.

اما کارنی با امضای دستورالعمل نخست‌وزیری مبنی بر اینکه این مالیات برای مصرف‌کنندگان در تاریخ اول آوریل پایان می‌یابد، تا حد زیادی این نقطهٔ حمله را حذف کرد. هرچند پوئلیور همچنان به احیای این موضوع ادامه می‌دهد و طی سخنانش در روز یکشنبه ادعا کرد که کارنی در صورت انتخاب‌شدن، مالیات را دوباره برقرار خواهد کرد.

نشت اطلاعات امنیتی در کانادا نادر است، به‌ویژه در طول مبارزات انتخاباتی پرتنش. برای همین ادعاهای منتشره در سه‌شنبهٔ این هفته از سوی گلوب اند میل مبنی بر ارزیابی سرویس اطلاعات امنیتی کانادا از مداخلهٔ دولت هند در رقابت رهبری محافظه‌کاران در سال ۲۰۲۲، شوکه‌کننده بود. 

این رسانه با استناد به یک منبع ناشناس با مجوز فوق‌سری، گزارش داد که عوامل دولت هند و افراد نیابتی آن‌ها در انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار که در آن پیِر پوئلیور به‌عنوان رهبر انتخاب شد، دخالت کرده‌اند. البته در این گزارش دربارهٔ اینکه پوئلیور یا تیمش از این فعالیت ادعاشده آگاه بوده‌اند، چیزی گفته نشده است.

پوئلیور در واکنش به این خبر، این ادعاها را رد کرد و گفت: «بیایید روراست باشیم، من در انتخابات رهبری صادقانه و بدون تقلب پیروز شدم و حتی رقبای سیاسی من مانند شهردار برمپتون، آقای پاتریک براون، با یادکردن سوگند علناً شهادت داد که چنین بوده است.»

و اما رهبر نیودموکرات‌ها، جاگمیت سینگ، در حالی‌که حرکت لیبرال‌های تحت رهبری کارنی به‌سمت میانه است، به‌دنبال جذب رأی‌دهندگان پیشروست، هرچند در حال حاضر نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که این امر تاکنون جوابگو نبوده است.

سینگ در مراسم آغاز مبارزات انتخاباتی خود در اُتاوا دربارهٔ ارزش‌های ان‌دی‌پی صحبت کرد، و گفت: «ما معتقدیم که شما هر که هستید، [فارغ از آنکه] در اینجا متولد شده باشید یا به اینجا آمده باشید، رنگ پوستتان چه باشد، چه کسی را دوست داشته باشید یا چه ضمایری برای خود به کار ببرید، چطور عبادت بکنید و به چه چیزی اعتقاد داشته باشید، شما [به اینجا] تعلق دارید.»

جاگمیت سینگ، هم کارنی و هم پوئلیور را متهم به ترویج سیاست‌هایی کرد که طی سال‌ها به‌نفع اقشار فوق‌العاده ثروتمند بوده است و در عین حال وعده داد که از کارگران و خانواده‌ها طی دورهٔ آشفتگی اقتصادی حمایت خواهد کرد. او گفت: «به هیچ‌کس در این انتخابات اجازه نمی‌دهم به کانادایی‌ها بگوید که تنها راه شکست دونالد ترامپ آن است که باید هرچه بیشتر شبیه نسخهٔ او از ایالات متحده شد.»

علی‌رغم پایین‌رفتن محبوبیت ان‌دی‌پی در نظرسنجی‌های اخیر، این حزب اعلام کرد که جمع‌آوری کمک‌های مالی‌اش افزایش یافته است و روز یکشنبه اعلام کرد که «برای اولین بار در یک دههٔ‌ گذشته، ان‌دی‌پی حداکثر مجاز طبق محدودیت‌های قوانین انتخابات کانادا را هزینه خواهد کرد.»

ایو فرانسوا بلانشه، رهبر بلاک کبکوآ، نیز که وارد سومین کمپین انتخاباتی خود در مقام رهبری این حزب می‌شود، روز یکشنبه سؤالات مربوط به بالارفتن محبوبیت لیبرال‌ها در کبک را رد کرد، و گفت: «من نیوتن را خوانده‌ام. آنچه که بالا می‌رود، [بعد] پایین می‌رود.»

حزب سبز نیز جاناتان پِدنو، یکی دیگر از رهبران این حزب، را به‌عنوان چهرهٔ مبارزات انتخاباتی‌اش ازجمله شرکت در مناظره‌ها معرفی کرده است. پدنو که در حال حاضر کرسی‌ای در مجلس ندارد، انتخابات پیش رو، نامزد حزب سبز در حوزهٔ اوترِمانت در مونترآل است.

به‌این ترتیب، الیزابت می، رهبر قدیمی حزب سبز، در این انتخابات خیلی دیده نخواهد شد. او که روز یکشنبه در کنار پدنو ظاهر شده بود، گفت: «رأی دهید، که آیندهٔ شما به آن بستگی دارد.»

بر اساس آخرین نظرسنجی‌ها، سبزها حدود ۲ درصد بالاتر از حزب مردم کانادا قرار دارند. این حزب که رهبری آن را ماکسیم برنیه انتخابات زودهنگام فدرال با تمرکز روی تهدیدهای همسایهٔ جنوبی
#کانادا #انتخابات #سیاست #رسانه_همیاری #رسانهٔ_همیاری بر عهده دارد، کمی بیش از دو درصد از حمایت رأی‌دهندگان را دارد.

این چهار هفته و اندی که پیش روی ماست روزهای سرنوشت‌سازی برای کانادایی‌هاست. اینکه چه کسی برای چهار سال آینده نخست‌وزیر کانادا خواهد شد و چگونه با رئیس‌جمهوری که به‌راحتی از پاک‌کردن خط مرزی «مصنوعی» میان آمریکا و کانادا حرف می‌زند، پای میز مذاکره خواهد نشست، موضوعی‌ست که همه با نگرانی تا روز ۲۸ آوریل و البته پس از آن نیز دنبال خواهند کرد.

نوشته انتخابات زودهنگام فدرال کانادا با تمرکز روی تهدیدهای همسایهٔ جنوبی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

یکشنبهٔ گذشته، ۹ مارس ۲۰۲۵، مارک کارنی در انتخابات رهبری حزب لیبرال با کسب بیش از ۸۵ درصد آرا پیروز شد. کارنی امروز جمعه ۱۴ مارس به‌عنوان نخست‌وزیر کانادا سوگند یاد کرد و کارش را آغاز کرد. او همچنین امروز کابینه‌اش را معرفی کرد و دولت تشکیل داد؛ دولتی که تنها تا انتخابات عمومی فدرال در ۲۰ اکتبر سال جاری یا آن‌طور که انتظار می‌رود، خیلی زودتر از آن تاریخ، در قدرت خواهد ماند.

مجلس عوام کانادا در تاریخ ۲۴ مارس از سر گرفته خواهد شد و احزاب مخالف گفته‌اند که دولت اقلیت لیبرال را سرنگون خواهند کرد. اما کارنی این گزینه را دارد که منتظر نماند و انتخابات زودهنگام برگزار کند.

اندرو مک‌دوگال، استادیار سیاست کانادا در دانشگاه تورنتو می‌گوید: «کارنی در حال حاضر سوار بر موجی از احیای حزب لیبرال است که با استعفای ترودو آغاز شد، و سپس پیرو حملات ترامپ، با کاهش بخت و اقبال محافظه‌کاران همراه شد. بنابراین من فکر می‌کنم، از دیدگاه او نیز، این [انتخابات زودهنگام] بسیار منطقی است.»

کارنی اعلام کرده است که تعرفه‌های دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در صدر دستور کار دولتش قرار خواهد داشت. او قول داده است که «در تجارت نیز، مانند هاکی، کانادا برنده خواهد شد.»

مارک کارنی در اولین سخنرانی خود به‌عنوان رهبر حزب لیبرال کانادا، اظهاراتی را بیان کرد که ناظران سیاسی آن را مبهوت‌کننده توصیف کردند. او یکشنبهٔ گذشته پس از پیروزی در رقابت برای رهبری حزب لیبرال، در سالنی پر از هواداران گفت: «می‌دانم که روزهای تاریکی را داریم می‌گذرانیم. روزهای تاریکی که کشوری به وجودش آورده است که دیگر نمی‌توانیم به آن اعتماد کنیم.»

در حالی‌که کاخ سفید تلاش می‌کند تا مردم ایالات متحده را متقاعد کند که آسیب اقتصادی کمی از جنگ تجاری به بار خواهد آمد، کارنی می‌تواند تعدادی از حوزه‌هایی را فهرست کند که فشار قابل‌توجهی بر مردم آمریکا وارد خواهد آورد. البته کانادا ممکن است در این روند آسیب بیشتری ببیند. با این‌حال، کارنی قصد دارد جایگزینی ایجاد کند تا اقتصاد کشور را از وابستگی به ایالات متحده دور کرده و به‌سمت اروپا و آسیا معطوف کند.

و اما داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، دوشنبهٔ این هفته اعلام کرد که در تلافی سیاست‌های تعرفه‌ای دونالد ترامپ علیه کانادا، ۲۵ درصد اضافه‌بها بر صادرات برق به ایالات متحده اعمال می‌کند و خاطرنشان کرد که تهدیدهای تعرفه‌ای ترامپ به خانواده‌ها در هر دو طرف مرز آسیب می‌رساند. فورد گفت که این اقدام روی ۱٫۵ میلیون خانه و کسب‌و‌کار در سراسر ایالت‌های مینه‌سوتا، میشیگان و نیویورک تأثیر می‌گذارد و روزانه ۴۰۰٬۰۰۰ دلار برای این استان درآمد اضافه خواهد داشت. او گفت: «اگر آمریکا اوضاع را تشدید کند، من در قطع کامل برق درنگ نخواهم کرد.»

استفان لِچه، وزیر انرژی و برق‌رسانی استان انتاریو، نیز گفت که کانادا ۱۲٬۰۰۰ مگاوات برق به ایالات متحده می‌فروشد و تأکید کرد که: «آن‌ها به برق ما نیاز دارند.»

در پاسخ به تصمیم داگ فورد، به‌فاصلهٔ یک روز یعنی سه‌شنبهٔ این هفته، ترامپ تهدید کرد که تعرفه‌های ۲۵ درصدی بر آلومینیوم و فولاد کانادا را به ۵۰ درصد افزایش خواهد داد، هرچند او کمی بعد اعلام کرد که از موضع خود عقب‌نشینی می‌کند. در نتیجه انتاریو نیز موافقت کرد که اضافه‌بهای ۲۵ درصدی‌اش روی صادرات برق به میشیگان، مینه سوتا و نیویورک را به حالت تعلیق دربیاورد. 

نکتهٔ جالب‌توجه آنکه ترامپ گفته بود در ایالت‌های مورد هدف انتاریو وضعیت اضطراری برق ملی اعلام خواهد کرد. او در شبکهٔ اجتماعی خود، تروث سوشال، گفته بود: «آیا می‌توانید تصور کنید کانادا آن‌قدر عاجز شود که به برق به‌عنوان چانه‌زنی و تهدید چنگ اندازد و زندگی مردم بی‌گناه را تحت‌تأثیر قرار دهد؟»

این در حالی‌ست که ترامپ تهدید کرده است از تاریخ ۲ آوریل تعرفهٔ خودروهایی را که از کانادا وارد ایالات متحده می‌شوند، «به‌طور قابل‌توجهی» افزایش خواهد داد. او گفته است که این تعرفه‌های خودرو «در اصل، تجارت خودروسازی در کانادا را برای همیشه تعطیل می‌کند. آن اتومبیل‌ها را می‌توان به‌راحتی در ایالات متحده ساخت!» البته صنعت اتومبیل تنها حوزه‌ای نیست که ترامپ چنین برنامه‌ای برایش دارد، یکی از اهداف اصلی او از اعمال تعرفه‌های هنگفت روی محصولات کانادایی آن است که کارخانه‌ها و شرکت‌هایی را که در کانادا محصول تولید می‌کنند، به آمریکا بکشاند و به‌قول خودش کانادا را به زانو دربیاورد…

شایان ذکر است که به‌دنبال پست ترامپ در شبکهٔ تروث سوشال مبنی بر تهدید تعرفه‌ای ۵۰ درصدی‌اش روی آلومینیوم و فولاد کانادا، بازار سهام ابتدا به‌شدت سقوط کرد، هرچند پس از بیانیهٔ مشترک داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، و هاورد لاتنیک، وزیر بازرگانی ایالات متحدهٔ آمریکا، زیان‌ها کمتر شد. شاخص اقتصادی بازار بورس اوراق بهادار در ایالات متحده، زیان‌هایش را کاهش داد اما پس از اینکه ترامپ در اظهاراتی در خارج از کاخ سفید گفت که برایش مهم نیست چه بر سر بازار سهام می‌آید، این شاخص بار دیگر سقوط کرد.

سه‌شنبهٔ این هفته، هاورد لاتنیک، وزیر بازرگانی ایالات متحدهٔ آمریکا، گفت: «تعرفه‌های ترامپ ارزشش را دارد، حتی اگر موجب رکود اقتصادی شوند.» و البته افزود: «تنها دلیلی هم که ممکن است یک رکود اقتصادی ایجاد شود، به‌دلیل مزخرفات بایدن است که مجبور شدیم با آن سر کنیم.» 

به‌نظر می‌رسد دولت ترامپ مصمم است تمام راه‌های ممکن برای «به‌زانودرآوردن کانادا» را طی کند. باید دید نخست‌وزیر بعدی کانادا چگونه سکان این کشتی طوفان‌زده را در دست خواهد گرفت. 

نوشته روزهای تاریک در روابط کانادا و آمریکا و اعتماد از‌دست‌رفته اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بیش از یک ماه است که از ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید می‌گذرد، و تهدیدات او در رابطه با تعرفه‌های تجاری و نیز فتح این کشور و آن کانال و آن یکی جزیره و الحاق آن‌ها به ایالات متحده، همچنان ادامه دارد. 

چهارشنبهٔ این هفته، اظهارات دونالد ترامپ در اولین جلسهٔ کابینهٔ جدید خود دربارهٔ تعرفه‌ها برخی مخاطبان را گیج و سردرگم کرد. البته گیج‌شدن با طرح‌های تعرفه‌ای او چیز عجیبی نیست، چرا که او پیش از ورود به کاخ سفید گفته بود که ۲۰ ژانویه، تعرفه‌های هنگفت بیست و پنج درصدی که قولش را داده بود، اجرایی خواهد کرد. هرچند کمی بعد آن را به اول فوریه موکول کرد و بعد به چهارم فوریه، و پس از تماس تلفنی‌اش با جاستین ترودو، اعلام کرد که اعمال تعرفه روی محصولات کانادا را به‌مدت یک ماه به‌تعویق می‌اندازد، یعنی به چهارم مارس، و در تازه‌ترین نشست خبری، یعنی همین چهارشنبه می‌گوید که تعرفه‌ها را از دوم آوریل اجرایی خواهد کرد… 

در حال حاضر می‌توان به سه ​​نکتهٔ کلیدی دربارهٔ اعمال تعرفه‌ها اشاره کرد که برای کانادایی‌ها مهم است.

اولاً هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که آیا تعرفهٔ گستردهٔ ۲۵ درصدی روی تمام محصولات در روز ۲ آوریل اجرایی خواهد شد یا دیرتر، یا هرگز.

دوم اینکه، تهدیدات مختلفی می‌تواند کانادا را در هفته‌های آینده تحت تأثیر قرار دهد که فولاد، آلومینیوم و احتمالاً برخی محصولات دیگر را شامل می‌شود.

و سوم آنکه، در آستانهٔ مذاکرات مجدد دربارهٔ توافقات کانادا، ایالات متحده و مکزیک، این سردرگمی ممکن است عمدی باشد. ایجاد بلاتکلیفی و عدم اطمینان در تجارت بین‌المللی، سیاست دیرینهٔ ترامپ است.

برای کانادا، بزرگ‌ترین تهدید ترامپ این است: تعرفهٔ ۲۵ درصدی تقریباً روی همه‌چیز، با تعرفه‌ای کمتر روی نفت. اگر این تعرفه‌ها واقعاً اعمال شود، صاحب‌نظران تخمین می‌زنند که به‌سرعت سه درصد از اقتصاد کانادا از بین رفته و باعث رکود شدید اقتصادی می‌شود. اما ترامپ بارها اعمال تعرفه را به تعویق انداخته است، و همه را در نوعی بلاتکلیفی نگاه داشته است. گفتنی‌ست که ازجمله واکنش‌ها به تهدیدات ترامپ، واکنش شرکت‌هایی بوده که ترسیده‌اند و دقیقاً همان‌طور واکنش نشان داده‌اند که ترامپ می‌خواهد؛ انتقال تولیداتشان به ایالات متحده.

ویلیام راینش، یک مقام سابق بازرگانی و کارشناس تجارت در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی آمریکا، تعویق‌های متوالی دیگری را پیش‌بینی می‌کند، چون معتقد است که ترامپ این تهدیدات را به‌عنوان اهرم فشار حفظ خواهد کرد. او می‌گوید: «فکر می‌کنم ما شاهد تعویق‌های متوالی خواهیم بود. او می‌گذارد تا درست به لبهٔ پرتگاه برسد. همان‌طور که دفعهٔ قبل چنین کرد. سپس مهلتی دیگر می‌دهد.» با این‌حال، برخی دیگر از صاحبنظران اقداماتی از طرف ترامپ را طی هفته‌های آینده پیش‌بینی می‌کنند.

و اما مردم کانادا، در مقابله با تهدیدات تعرفه‌ای ترامپ و نیز نام‌بردن از کانادا به‌عنوان ایالت پنجاه و یکم آمریکا، بیکار ننشسته‌اند و گروه‌های بسیاری در فیس‌بوک یا دیگر پلتفرم‌ها تشکیل داده‌اند تا یکدیگر را در مورد خرید اقلام کانادایی و البته نخریدن اقلام آمریکایی تشویق و حمایت کنند. 

همچنین به‌نقل از گلوبال نیوز، بیش از ۲۹٬۰۰۰ نفر دادخواستی پارلمانی را امضا کرده‌ و در آن از دولت کانادا خواسته‌اند که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، را به‌دلیل تهدید مداوم کانادا از ورود به این کشور منع کند. این دادخواست الکترونیکی را که جرارد آلدریج، ساکن آلبرتا، آغاز کرده، می‌گوید: «من یک کانادایی به دنیا آمدم و می‌خواهم یک کانادایی بمیرم.» دادخواست آلدریج از سوی چارلی انگس، نمایندهٔ حزب ان‌دی‌پی و منتقد سرشناس ترامپ، حمایت شده است.

انگس همچنین اخیراً از یک دادخواست پارلمانی دیگر حمایت کرده است که طی آن امضاکنندگان لغو تابعیت کاناداییِ ایلان ماسک را به‌دلیل نقش او در دولت ترامپ خواستار شده‌اند.

همچنین در جریان سخنرانی روز چهارشنبه در مونترآل، جاگمیت سینگ، رهبر حزب ان‌دی‌پی، گفت: «ما باید دونالد ترامپ را از حضور در نشست گروه ۷ منع کنیم.» سینگ گفت کانادا باید در عوض از این نشست به‌عنوان فرصتی برای همکاری با متحدان خود بر روی طرحی برای مقاومت در برابر ترامپ و «تهدیدهای خطرناک او برای جهان» استفاده کند. او گفت: «چرا ما باید از کسی دعوت کنیم که دموکراسی و حاکمیت ما را تهدید کرده است؟ چرا از کسی دعوت کنیم که رفاه اقتصادی ما را تهدید کرده است؟»

ملانی جولی، وزیر امور خارجهٔ کانادا، نیز دوشنبهٔ این هفته در واکنش به ادامهٔ تهدیدات ترامپ و با تأکید بر اینکه کانادا باید پیامی قوی ارسال کند که «مقابله خواهد کرد»، گفت: «ما باید آگاه باشیم که تهدید تعرفه‌ها تهدیدی واقعی است و ممکن است برای مدتی ادامه یابد.» او افزود که کانادا بازخورد مثبتی از مقامات آمریکایی در مورد تلاش‌های امنیتی مرزی خود دریافت کرده است. بر اساس داده‌های گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده، عبور غیرقانونی افراد و مواد مخدر از کانادا به ایالات متحده همچنان در مقایسه با مرز ایالات متحده و مکزیک بسیار کم است. هرچند به‌نظر نمی‌رسد حتی اگر این عدد به صفر هم برسد، ترامپ بخواهد دست از تهدیدات خود بکشد. باید دید طی هفته‌ها و ماه‌های آتی تصمیمات غیرقابل‌پیش‌بینی ترامپ و سرنوشت دولت فدرال کانادا، وضعیت اقتصادی این کشور را به چه سمتی سوق خواهد داد. 

نوشته تعویق‌های پیاپی اعمال تعرفه روی محصولات کانادایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز اول فوریهٔ ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، همان‌طور که پیش‌تر وعده داده بود، اعلام کرد با امضای دستورات اجرایی از چهارم فوریه بر روی تمام کالاهایی که از مکزیک و کانادا وارد می‌شوند، تعرفهٔ ۲۵ درصدی وضع خواهد کرد. او همچنین تعرفهٔ ۱۰ درصدی را برای همهٔ محصولات صادراتی از چین هم در نظر گرفت. او البته برای محصولات انرژی کانادایی ازجمله نفت خام، گاز طبیعی، برق و اورانیوم ۱۰ درصد عوارض گمرکی در نظر گرفته بود. در این فرمان، بندی در نظر گرفته شده بود که در صورت تلافی کشورهای کانادا، مکزیک و چین تعرفه روی محصولات این کشورها افزایش یابد.

هرچند دونالد ترامپ دلیل اعمال تعرفه‌ها برای کانادا و مکزیک را ورود مهاجران غیرقانونی و مواد مخدر به‌دلیل اهمال این دو کشور از حراست از مرزها اعلام کرده بود، فردای آن روز در شبکهٔ اجتماعی تروث سوشال که متعلق به خود اوست، نوشت: «ایالات متحده صدها میلیارد دلار به کانادا یارانه می‌پردازد. چرا؟ دلیلی ندارد. ما به هیچ‌چیزی که آن‌ها داشته باشند، نیاز نداریم… بدون این یارانهٔ هنگفت، کانادا به‌عنوان یک کشورِ قابل‌دوام از بین می‌رود. تلخ است اما واقعیت دارد! بنابراین، کانادا باید تبدیل به ایالت پنجاه و یکم ارزشمند ما بشود. و مردم کانادا مالیات بسیار کمتری خواهند پرداخت و از آنان حفاظت نظامی بسیار بیشتری انجام خواهد شد و تعرفه‌ای هم در کار نخواهد بود!» 

او همچنین در اظهارنظر دیگری کسری تراز تجاری بین آمریکا و کانادا را ۲۰۰ میلیارد دلار اعلام کرد.

کانادا و مکزیک هر دو اعلام کردند که مقابله‌به‌مثل خواهند کرد و روی محصولات آمریکایی تعرفه وضع خواهند کرد. جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، که آخرین روزهایش را در این سِمَت می‌گذراند، طی سخنانی با یادآوری اینکه کانادا در تاریک‌ترین روزهای مردم آمریکا در کنارشان ایستاده است، گفت: «همان‌طور که رئیس‌جمهور جان اف کندی سال‌ها پیش گفت، جغرافیا ما را به همسایه تبدیل کرده است. تاریخ ما را دوست ساخته است، اقتصاد ما را شریک و ضرورت ما را متحد ساخته است.

این برای چندین دهه قبل از زمان ریاست‌جمهوری کندی صادق بود، و در دهه‌های پس از آن، از سواحل نرماندی تا کوه‌های شبه‌جزیرهٔ کره، از دشت‌های فلاندر تا خیابان‌های قندهار، ما در کنار شما جنگیده‌ایم و کشته شده‌ایم. در تاریک‌ترین ساعات شما در جریان بحران گروگان‌گیری ایران در آن ۴۴۴ روز، ما شبانه‌روز از سفارت خود کار کردیم تا هم‌وطنان بی‌گناه شما را به خانه برسانیم.

در طول تابستان ۲۰۰۵، زمانی که توفان کاترینا شهر بی‌نظیر شما، نیواورلئان، را ویران کرد، یا همین چند هفتهٔ پیش، زمانی که بمب‌افکن‌های آبی را برای مقابله با آتش‌سوزی‌های کالیفرنیا فرستادیم. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که ما به مسافران و هواپیماهای سرگردان‌شده پناه دادیم، در طول روز، جهان ایستاده بود. ما همیشه آنجا بودیم، در کنار شما، مردم آمریکا، ایستاده بودیم، با شما غمگین بودیم.

ما با هم موفق‌ترین مشارکت اقتصادی، نظامی و امنیتی را که تاکنون جهان به خود دیده است، ایجاد کرده‌ایم. رابطه‌ای که مورد غبطهٔ جهانیان قرار گرفته است.

بله، ما در گذشته اختلافاتی با هم داشته‌ایم، اما همیشه راهی برای عبور از آن‌ها پیدا کرده‌ایم. همان‌طور که قبلاً هم گفتم، اگر پرزیدنت ترامپ بخواهد عصر طلایی جدیدی را برای ایالات متحده آغاز کند، راه بهتر این است که با کانادا شریک شود، نه اینکه ما را مجازات کند.

… متأسفانه، اقداماتی که امروز کاخ سفید انجام داد، به‌جای اینکه ما را به هم نزدیک کند، ما را از هم جدا کرد.

امشب، من اعلام می‌کنم که کانادا به اقدام تجاری ایالات متحده با تعرفهٔ ۲۵ درصدی علیه ۱۵۵ میلیارد دلار کالای آمریکایی پاسخ خواهد داد. این شامل تعرفه‌های فوری بر ۳۰ میلیارد دلار کالا از روز سه‌شنبه و به‌دنبال آن تعرفه‌های بیشتر بر ۱۲۵ میلیارد دلار محصولات آمریکایی در ۲۱ روز آینده خواهد بود تا به شرکت‌های کانادایی و زنجیره‌های تأمین اجازه دهد به‌دنبال یافتن جایگزین باشند.»

نخست‌وزیران استان‌های کانادا هم در بیانیه‌های مستقل اقدام آمریکا را محکوم کردند و از تحریم برخی کالاهای آمریکایی خبر دادند. ازجمله دیوید ایبی، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، از کنارگذاشتن شرکت‌های آمریکایی در مناقصه‌های دولت استان و همچنین قطع خرید مشروبات الکلی‌ای که در ایالت‌های حامی ترامپ در انتخابات گذشته تولید شده‌اند، خبر داد.

ولی یک روز بعد یعنی در سوم فوریه، ترامپ پس از یک تماس تلفنی با کلودیا شینباوم، رئیس‌جمهور مکزیک، و دو تماس تلفنی، یکی صبح و دیگری بعدازظهر، با جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، اعلام کرد که اعمال تعرفه روی محصولات این دو کشور را به‌مدت ۳۰ روز به‌تعویق انداخته است. ترامپ اعلام کرد که این تصمیم را پس از موافقت مکزیک با اعزام ۱۰٬۰۰۰ سرباز به مرز خود با ایالات متحده، و منصوب‌کردن «سزار فنتانیل» و وعدهٔ سرمایه‌گذاری امنیتی بیشتر روی مرز آمریکا با کانادا از سوی ترودو، گرفته است.

کرولاین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، پس از اعلام تعویق ۳۰ روزهٔ تعرفه‌ها به خبرنگار سی‌ان‌ان گفت: «کانادا [در مقابل آمریکا] زانو می‌زند، درست مثل مکزیک!»

ادعای ترامپ دربارهٔ ناامنی مرزهای شمالی این کشور با کانادا در حالی است که آمارهای ادارهٔ گمرک و مرزبانی آمریکا (CBP) حاکی از آن است که در سال گذشتهٔ میلادی ۱۹٫۵ کیلوگرم فنتانیل به‌دست مأموران این سازمان در مرز شمالی این کشور با کانادا، که طولانی‌ترین مرز غیرنظامی جهان است، توقیف شده است. این در حالی است که در همین مدت ۹٬۵۷۰ کیلوگرم از این مادهٔ مخدر در مرز جنوب غربی این کشور با مکزیک ضبط شده است. این آمار همچنین حاکی از آن است که کل فنتانیل ضبط‌شده در مرز آمریکا با کانادا، تنها ۰٫۲ درصد از کل فنتانیل ضبط‌شده در مرزهای دیگر آمریکاست. 

همچنین تعداد کل مهاجران غیرقانونی‌ای که مأموران مرزبانی آمریکا در همهٔ مرزهای این کشور در سال ۲۰۲۴ با آن‌ها مواجه شده بودند، ۲٫۹ میلیون مورد بود، که از بین آن‌ها ۱۹۸٬۹۲۹ برخورد، یعنی حدود ۶٫۹ درصد، در مرزهای شمالی این کشور با کانادا رخ داده است.

و از میان ۱٫۶ میلیون برخورد مأموران مرزبانی آمریکا با مهاجران غیرقانونی در همهٔ مرزهای این کشور در محل‌هایی به‌جز گذرگاه‌های قانونی مرزی، تنها ۲۳٬۷۲۱ برخورد یعنی حدود ۱٫۵ درصد از آن‌ها در مرز آمریکا با کانادا بوده است.

همچنین ادعای دیگر دونالد ترامپ دربارهٔ کسری ۲۰۰ میلیارد دلاری تراز تجاری بین آمریکا و کانادا هم از طرف کارشناسان به چالش کشیده شده است. بر اساس ارزیابی وزارت اقتصاد آمریکا کسری تراز تجاری کالاها و خدمات بین آمریکا و کانادا در سال ۲۰۲۳ مبلغ ۴۰٫۶ میلیارد دلار بوده است. اگر تنها کالاها و نه خدمات در نظر گرفته شود، این رقم ۷۲٫۳ میلیارد دلار خواهد شد که بسیار کمتر از رقم ادعایی دونالد ترامپ است که بخش عمده‌ای از این کسری به‌دلیل واردات روزانهٔ ۳٫۹ میلیون بشکه نفت خام ارزان‌قیمت کانادا به آمریکاست که موجب ارزان‌بودن قیمت بنزین در آمریکا شده است.

با همهٔ این احوال به‌نظر می‌رسد جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، برای تنش‌زدایی و ندادن بهانه به دست ترامپ در عین تهدید به مقابله‌به‌مثل در ابتدای کار، پذیرفت که فردی را به‌عنوان «سزار فنتانیل» معرفی کند و با تقویت بودجهٔ مرزبانی کانادا نظارت بیشتری بر مرزهای بین دو کشور داشته باشد.

به‌فاصلهٔ کوتاهی کوین بروسو، از فرماندهان ارشد پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا، به این سمت برگزیده شد و او هم در اظهارنظری فکرشده بدون پذیرش آمار و ارقام دونالد ترامپ بر هدفش برای به صفررساندن قاچاق فنتانیل به آمریکا سخن گفت: «چه یک پوند باشد چه ده پوند، همهٔ ما احتمال مرگ و میر ناشی از آن را می‌دانیم. این یک بحران ایمنی عمومی و امنیتی است. ما باید بر رفع بلای فنتانیل در این کشور و ایالات متحده تمرکز کنیم.»

با همهٔ‌ این احوال به‌نظر می‌رسد کانادا از تعرفه‌های آمریکا حتی در مهلت ۳۰ روزه در امان نمانده است. روز ۱۰ فوریه، دونالد ترامپ از اعمال تعرفهٔ ۲۵ درصدی روی فولاد و آلومینیوم وارداتی از ۱۲ مارس ۲۰۲۵ برای همهٔ کشورها خبر داد. اقدامی که ممکن است برای کانادا در صورت تمدیدنشدن یا حذف تعرفه روی محصولات کانادایی، موجب اعمال ۵۰ درصد تعرفه روی آلومینیوم و فولاد کانادا شود.

ترامپ همچنین بار دیگر بر لزوم پیوستن کانادا به ایالات متحدهٔ آمریکا به‌عنوان ایالت پنجاه و یکم تأکید کرد. 

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که ادعاهای ترامپ دربارهٔ ناامنی مرزهای شمالی آمریکا و همچنین کسری تراز تجاری بین دو کشور بیشتر بهانه‌ای‌ست برای اهداف دیگری که او در سر دارد، ازجمله تصاحب کانادا.

در هر حال به نظر می‌رسد تهدیدهای ترامپ علیه کانادا موجب متحدترشدن مردم این کشور شده است. کارزارهای مختلفی برای نخریدن محصولات آمریکایی و جایگزینی آن‌ها با محصولات کانادایی در سراسر کشور به راه افتاده و حتی همهٔ نخست‌وزیران پیشین کانادا که هنوز در قید حیات‌اند، یعنی جو کلارک، کیم کمپبل، ژان کرتین، پل مارتین و استفان هارپر، در اقدامی هماهنگ و با کنارگذاشتن اختلاف‌هایشان تصمیم گرفته‌اند مردم را به‌اهتزازدرآوردن پرچم کانادا در روز پرچم، ۱۵ فوریه، که مصادف است با شصتمین سالگرد به‌اهتزازدرآمدن پرچم برگ افرای کانادا بر فراز ساختمان پارلمان در اتاوا، در نامه‌ای سرگشاده خطاب به مردم کانادا بنویسند:‌ «پرچم را به‌گونه‌ای بی‌سابقه نمایش دهید. زیرا این کشور با تهدیدها و توهین‌های دونالد ترامپ مواجه است. پرچم خود را با افتخار به اهتزاز درمی‌آوریم. بیایید به جهانیان نشان دهیم که به تاریخ و کشورمان افتخار می‌کنیم. ما در گذشته سهم خود را از نبردها داشته‌ایم. اما همهٔ ما در یک چیز توافق داریم: کانادا، شمال واقعی، قوی و آزاد، بهترین کشور جهان، ارزش افتخارکردن و جنگیدن را دارد.»

باید دید آغاز توفانی دونالد ترامپ که هنوز چیزی نگذشته موجب تیره‌وتارشدن روابط دو همسایه‌ای شده است که پیش از این کمترین اختلافات را با هم داشته‌اند، به کجا خواهد انجامید و کانادا تا کجا می‌تواند از زیر بهانه‌جویی‌های ترامپ در برود و هویت خود را به‌عنوان یک کشور مستقل حفظ کند.

نوشته اتحاد کانادایی‌ها در برابر تهدیدهای ترامپ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از گذشت حدود سه هفته از اعلام کناره‌گیری رسمی جاستین ترودو از رهبری حزب لیبرال، بالاخره نامزدهای نهایی انتخابات رهبری این حزب مشخص شد. به‌نقل از سی‌بی‌سی، دوشنبهٔ این هفته حزب لیبرال شش نامزد را برای ورود به این رقابت تأیید کرد. این شش نامزد عبارت‌اند از: مارک کارنی، رئیس اسبق بانک مرکزی کانادا و نیز بانک مرکزی انگلستان، کریستیا فریلند، وزیر سابق اقتصاد کانادا و نیز معاون سابق نخست‌وزیر، کارینا گولد، رهبر دولت در مجلس عوام کانادا، جِیمی باتیستی، نمایندهٔ نوا اسکوشیا در مجلس فدرال، فرنک بِیلیس، نمایندهٔ سابق مجلس فدرال از حزب لیبرال و بازرگان، روبی دالا، نمایندهٔ سابق مجلس فدرال از حزب لیبرال و بازرگان. در تاریخ ۹ مارس مشخص خواهد شد که چه کسی رهبری حزب لیبرال را بر عهده خواهد گرفت، و بلافاصله پس از آن، جاستین ترودو از سِمَت نخست‌وزیری کشور نیز کنار خواهد رفت. 

شایان ذکر است که کارنی و فریلند، دو نامزد پیشتاز در رقابت برای جانشینی ترودو هستند و تاکنون بیشترین حمایت‌ها را از طرف اعضا و هواداران حزب متبوع خود دریافت کرده‌اند.

گفتنی‌ست که حزب اپوزیسیون سال‌هاست از کارنی انتقاد می‌کند و از زمانی‌که او کمپین انتخاباتی خود را شروع کرده، این حملات افزایش یافته است؛ این حزب کارنی را محرم اسرار حزب لیبرال خوانده و او را طرفدار سیاست‌های نامطلوب و پرهزینه می‌داند.

هفتهٔ گذشته، کارنی، ویدئویی از کمپین انتخاباتی‌اش منتشر کرد که هدف آن پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار، بود. او در این ویدئو گفت: «شما نمی‌توانید مقابل ترامپ بایستید وقتی‌که استراتژی و روش‌های او را دنبال می‌کنید.» او همچنین گفت: «پوئلیور تمام عمرش یک سیاستمدار بوده، و در تمام این مدت، چیزی را اصلاح نکرده است. او فقط شکایت می‌کند.» 

فریلند هم در نامهٔ سرگشاده‌ای که به رقبای خود نوشته، خواهان چهار مناظرهٔ انتخاباتی شده است؛ دو مناظره به‌هر دو زبان انگلیسی و فرانسه، و گفته است: «کانادایی‌ها حقشان است که مناظرهٔ ما دربارهٔ ایده‌ها و مسیر پیش رو برای حزب و کشورمان را ببینند. ما باید به کانادایی‌ها نشان دهیم که به‌عنوان یک حزب، برای شکست‌دادن پیر پوئلیور آماده‌ایم.»

و اما در سوی دیگر، ترامپ که دوشنبهٔ هفتهٔ گذشته با قدرت تمام وارد کاخ سفید شد، همچنان بر طبل جنگ تعرفه می‌کوبد. سه‌شنبهٔ این هفته، سخنگوی کاخ سفید گفت که ترامپ مصمم است که به قول خود عمل کند و ۲۵٪ تعرفه برای کالاهای صادراتی از کانادا و مکزیک به این کشور را از اول فوریه لحاظ کند. ترامپ همچنین بین ۱۰ تا ۶۰ درصد روی کالاهای صادراتی از چین و ۱۰ تا ۲۰ درصد نیز روی هر چیزی که از دیگر نقاط دنیا به آمریکا صادر شود،‌ تعرفه در نظر گرفته است. 

کریستیا فریلند، دوشنبهٔ این هفته گفت اگر ترامپ به تهدید خود مبنی بر اعمال تعرفهٔ ۲۵ درصدی روی کالاهای کانادا عمل کند، کانادا باید «فهرست تلافی‌جویانه»ای از کالاهای آمریکایی را که هدف تعرفه‌گذاری قرار خواهد داد، منتشر کند. او گفت، فهرستی از محصولات به ارزش ۲۰۰ میلیارد دلار کانادا (۱۳۹ میلیارد دلارِ آمریکا)، پیامی را به صادرکنندگان آمریکایی در مورد آسیب‌هایی که تعرفه‌گذاری به آن‌ها وارد می‌کند، ارسال خواهد کرد. فریلند افزود: «هوشمندبودن، به‌معنای تلافی‌جویی در مواردی‌ست که آسیب می‌زند. ما باید دلار در برابر دلار را هدف قرار دهیم – و این باید دقیق و دردناک هدف قرار گیرد: پرورش‌دهندگان پرتقال فلوریدا، کشاورزان لبنیات ویسکانسن، تولیدکنندگان ماشین ظرفشویی میشیگان، و خیلی چیزهای دیگر. اکنون زمانی‌ست که کانادا باید هزینه‌های مشخصی را که هرگونه اعمال تعرفه از سوی دولت ترامپ به‌دنبال خواهد داشت، برای آمریکایی‌ها روشن کند.»

فریلند همچنین گفت که اگر در رقابت رهبری حزب لیبرال پیروز و نخست‌وزیر کانادا شود، شرکت‌های آمریکایی را از شرکت در مناقصه برای پروژه‌های فدرال کانادا (به‌استثنای امور وزارت دفاع) منع خواهد کرد.

جان رایز، معاون ارشد رئیس دانشکدهٔ بازرگانی دانشگاه بریتیش کلمبیا، گفت که کانادا باید در برابر هرگونه تعرفه اقدام تلافی‌جویانه بکند، اما در عین حال، با درنظرگرفتن خطر ایجاد دشمنی در ترامپ و سخت‌ترکردن عقب‌نشینی او از تهدیداتش، نسبت به انتشار پیشاپیش فهرست کالاهای موردنظر به‌طور عمومی، هشدار داد. رایز گفت: «او [ترامپ] همیشه می‌خواهد برنده باشد. او نمی‌خواهد ضعفی از خود نشان دهد.»

برخی از صاحب‌نظران پیشنهاد کرده‌اند که کانادا می‌تواند ارسال انرژی به ایالات متحده را متوقف کند، اما این اقدامی‌ست که با مخالفت دنیل اسمیت، نخست‌وزیر استان نفت‌خیز آلبرتا، مواجه شده است. مارک کارنی، نیز آخر هفتهٔ گذشته گفت که قطع صادرات آب کبک به ایالات متحده باید در جنگ تجاری با ترامپ، به‌عنوان یک گزینه روی میز باقی بماند.

روزها و هفته‌های دشوار و آیندهٔ نه‌چندان روشنی پیش روی دولت و مردم کاناداست… طی ماه مارس با مشخص‌شدن نخست‌وزیر جدید، بازگشایی مجلس عوام و احتمال مواجههٔ دولت با رأی عدم اعتماد و به‌دنبالش برگزاری انتخابات فدرال، شاید تکلیف دولت پادرهوای کانادا مشخص شود، اما اینکه دولت آینده با چه تدابیری مقابل جنگ تعرفه‌ای ترامپ خواهد ایستاد، داستان نگران‌کنندهٔ دیگری‌ست… 

نوشته آیندهٔ سیاسی مبهم کانادا در سایهٔ جنگ تعرفه با ترامپ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوشنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، همان‌طور که انتظارش می‌رفت، جاستین ترودو اعلام کرد که از رهبری حزب لیبرال کناره‌گیری می‌کند، اما همچنان در نقش خود به‌عنوان نخست‌وزیر کانادا باقی خواهد ماند تا زمانی‌که رهبر جدیدی برای این حزب انتخاب شود. همچنین درخواست او از فرماندار کانادا مبنی بر تعلیق مجلس تا ۲۴ مارس مورد موافقت قرار گرفت. او همچنین اعلام کرد که در انتخابات آتی فدرال خود را نامزد نخواهد کرد.

فرصت تعلیق به نخست‌وزیر کانادا اجازه می‌دهد تا تمام فعالیت‌های مجلس، ازجمله لوایح موجود و کار کمیته برای مطالعات و تحقیقات را متوقف کند، اما دولت همچنان در قدرت باقی بماند، و در تاریخ مقرر، مجلس بار دیگر با سخنرانی ملوکانه کار خود را آغاز کند تا اهداف دولت از آن تاریخ به‌بعد مشخص شود.

و اما در جبههٔ رقابت برای جایگزینی جاستین ترودو، تا زمان نگارش این یادداشت، نامزدهای احتمالی این رقابت که بایستی لیست قطعی آن در تاریخ ۲۳ ژانویه اعلام شود، عبارت‌اند از:

– مارک کارنی، رئیس بانک مرکزی کانادا از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ و رئیس بانک مرکزی انگلستان از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰

– کریستیا فریلند، وزیر سابق اقتصاد کانادا و نیز معاون سابق نخست‌وزیر

– کارینا گولد، رهبر دولت در مجلس عوام کانادا

– جاناتان ویلکینسون، وزیر انرژی و منابع طبیعی کانادا

– جِیمی باتیستی، نمایندهٔ نوا اسکوشیا در مجلس فدرال که از بومیان کاناداست

– چاندرا آریا، نمایندهٔ منطقهٔ اُتاوا در مجلس فدرال

– فرَنک بِیلیس، نمایندهٔ سابق مجلس فدرال از حزب لیبرال، و بازرگان

البته شایان ذکر است که تاکنون تعدادی از سیاستمداران رده‌بالا که نامشان در لیست نامزدهای احتمالی بود، اعلام کرده‌اند که در این رقابت شرکت نخواهند کرد، ازجمله وزیر دارایی، دومینیک لبلانک، وزیر امور خارجه، ملانی جولی، وزیر کار، استیون مک‌کینان، وزیر حمل‌ونقل و تجارت داخلی، آنیتا آناند، وزیر صنعت، فرانسوا-فیلیپ شمپِین، و نخست‌وزیر اسبق استان بی‌سی، کریستی کلارک. 

و اما بحث تهدیدات تعرفه‌ای از سوی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب آمریکا، که دوشنبهٔ آینده وارد کاخ سفید خواهد شد، همچنان ادامه دارد و از مهم‌ترین چالش‌هایی‌ست که دولت کانادا با آن مواجه است. 

چهارشنبهٔ این هفته، جاستین ترودو، در جلسه‌ای پنج‌ساعته که با نخست‌وزیران استان‌ها در اُتاوا داشت تا راه‌حل‌های مقابله با تهدیدات ترامپ را بررسی کنند، گفت وقتی صحبت از واکنش به تعرفه‌های پیشنهادی دونالد ترامپ می‌شود، هیچ گزینه‌ای نباید نادیده گرفته شود، اما در عین حال، هیچ منطقه‌ای از کشور هم نباید بار تمام این واکنش را متحمل شود.

ترودو پس از این نشست گفت: «ما باید به چالشی که با آن روبروییم پاسخ دهیم. همچنین باید مطمئن شویم که این بار در سراسر کشور تقسیم می‌شود. ما نمی‌توانیم فقط یک منطقه را به‌دلیل آنکه تعرفه‌ها تأثیر بیشتری بر آن منطقه دارد، مجازات کنیم.»

داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، گفت استان‌ها باید در پاسخ به تهدیدات ترامپ متحد شوند. او قبل از این جلسه در صحبتی که با رسانه‌ها داشت، گفت: «تعرفه‌های تلافی‌جویانهٔ [ما] باید سخت باشد. باید این پیام را برسانیم.»

جاناتان ویلکینسون، وزیر انرژی و منابع طبیعی، نیز به قانونگذاران آمریکا در واشنگتن هشدار داد که تهدیدات تعرفه‌ای ترامپ به‌سبب قیمت‌های بالاتر و ازدست‌دادن مشاغل، فشار اقتصادی به آمریکایی‌ها تحمیل خواهد کرد.

ترامپ گفته است که از تهدید اقتصادی برای تحت‌فشار قراردادن کانادا برای تبدیل‌شدن به ایالت پنجاه و یکم این کشور استفاده خواهد کرد. به‌علاوه او همچنان کسری تجاری ایالات متحده با کانادا – کشوری غنی از منابع طبیعی که کالاهایی مانند نفت را در اختیار ایالات متحده قرار می‌دهد – را به‌اشتباه یارانه می‌خواند.

شایان ذکر است که کانادا بزرگ‌ترین مقصد صادراتی برای ۳۶ ایالت آمریکاست. روزانه نزدیک به ۳٫۶ میلیارد دلار (معادل ۲٫۷ میلیارد دلار آمریکا) کالا وارد کانادا می‌شود.

از جمله پیشنهاداتی که در نشست چهارشنبه مطرح شد، این بود که کانادا می تواند حمل‌و‌نقل انرژی به ایالات متحده را متوقف کند، اما این پیشنهاد با مخالفت دنیل اسمیت، نخست‌وزیر استان نفت‌خیز آلبرتا، مواجه شد. 

او در نشستی مجازی پس از این جلسه گفت که آلبرتا نه با تعرفه‌های صادراتی برای انرژی یا سایر محصولات این استان موافقت خواهد کرد، و نه از ممنوعیت صادرات این محصولات حمایت خواهد کرد. او همچنین گفت تا زمانی‌که چیزی منافع آلبرتا را تهدید نکند، این استان نمی‌تواند به‌طور کامل از طرح دولت فدرال در مقابله با تهدیدات تعرفه‌‌ای حمایت کند.

گفتنی‌ست که حدود یک‌چهارم نفتی که ایالات متحده در روز مصرف می‌کند از کاناداست؛ آلبرتا ۴٫۳ میلیون بشکه در روز به این کشور صادر می‌کند. طبق گزارش ادارهٔ اطلاعات انرژی ایالات متحده، این کشور حدود ۲۰ میلیون بشکه در روز مصرف می‌کند، در حالی‌که در داخل حدود ۱۳٫۲ میلیون بشکه در روز تولید می‌کند. 

همچنین روز چهارشنبه، دیوید مک‌گینتی، وزیر امنیت عمومی، گفت که اُتاوا ۶۰ پهپاد جدید را به پهپادهای موجود در مرز کانادا و آمریکا اضافه خواهد کرد و نیز دو هلیکوپتر جدید را به‌منظور تقویت تدریجی امنیت مرزی مستقر خواهد کرد. این بخشی از تمهیداتی‌ست که دولت لیبرال پس از ابراز نگرانی ترامپ در مورد جریان مهاجران و مواد مخدر غیرقانونی به ایالات متحده از کانادا و مکزیک، انجام داده است. در مجموع دولت کانادا نزدیک به یک میلیارد دلار برای ارتقاء امنیت مرزها متعهد شده است.

شاید سال‌ها و دهه‌هاست که کانادا در چنین وضعیت برزخی‌ای گرفتار نبوده است؛ دولت متزلزلی که علاوه بر مشکلات بزرگ داخلی، باید به‌طور جدی به فکر پاسخ‌گویی و واکنش به قلدری دولت جدید همسایهٔ جنوبی‌اش هم باشد. باید دید دولت کانادا چگونه این هفته‌ها و ماه‌های پرتنش پیش‌رو را مدیریت خواهد کرد…

نوشته تلاش ترودو برای متحدکردن کانادا در مقابل تهدیدهای ترامپ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.