امسال، بیست و ششمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل که به‌نام COP26 نیز شناخته می‌شود، در گلاسگو، بزرگ‌ترین شهر اسکاتلند، از تاریخ ۳۱ اکتبر آغاز شده و این جمعه، ۱۲ نوامبر پایان می‌یابد. به‌دلیل همه‌گیری کووید، این کنفرانس با یک‌سال تأخیر برگزار می‌شود. در این کنفرانس، ۳۰٬۰۰۰ نفر به نمایندگی از کشورهای جهان شرکت کرده‌اند، هرچند، تعدادی از رهبران شاخص غیبت داشته‌اند که غیبت برخی از آنان به‌دلایل لجستیکی و همه‌گیری، و برخی نیز به‌دلایل سیاسی بوده است.

هدف کنفرانس COP26 تحت کنترل درآوردن تغییرات اقلیمی است. کُرهٔ زمین همچنان به‌دلیل وجود آلاینده‌های ناشی از سوخت‌های فسیلی مورد مصرف انسان مانند زغال‌سنگ، نفت و گاز، نیز نابودی جنگل‌ها در اثر دامداری صنعتی در حال گرم‌ترشدن است. شرایط آب‌وهوایی غیرعادی مرتبط با تغییرات اقلیمی ازجمله موج گرما، سیل، و آتش‌سوزی جنگل‌ها در حال تشدید است. طی دههٔ گذشته، زمین گرم‌ترین دمای ثبت‌شده را داشته است و دولت‌ها روی نیاز به اقدام جمعی فوری موافقت کرده‌اند. 

در این کنفرانس، از ۲۰۰ کشور خواسته شده است که برنامه‌هایشان را برای کاهش آلاینده‌ها تا سال ۲۰۳۰ ارائه دهند. برخی از بحث‌های مهم در این کنفرانس این است که آیا کشورها آنچه را که در زمان توافق پاریس متعهد شده‌اند، انجام می‌دهند… طبق توافقات پاریس در سال ۲۰۱۵، از کشورها خواسته شده بود که تلاش کنند تا ۱) افزایش دمای کرهٔ زمین را به ۱٫۵ درجهٔ سانتی‌گراد محدود کنند، ۲) تا سال ۲۰۵۰، آلاینده‌های گازهای گلخانه‌ای حاصل از فعالیت‌های انسان را به‌حدی که درخت‌ها، خاک و اقیانوس‌ها به‌طور طبیعی جذب می‌کنند (net zero)، برسانند، ۳) هر کشوری باید اهداف کاهش آلاینده‌های خود را برنامه‌ریزی کند و هر پنج سال آن‌ها را مرور کند، و ۴) کشورهای ثروتمند، به کشورهای فقیرتر کمک کنند تا آن‌ها هم بتوانند به انرژی تجدیدپذیر روی آورند.

آنچه که فعلاً به‌صورت پیش‌نویس در این کنفرانس اعلام شده و در پایان رسماً امضا خواهد شد، به‌طور عمده این است که کشورها تا پایان سال ۲۰۲۲، برنامه‌های هرچه مقتدرانه‌تری برای کاهش میزان انتشار کربن ارائه دهند و بودجهٔ برنامه‌های اقلیمی را به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار در سال برسانند تا بتوانند به کشورهای فقیرتر در مقابله با تغییرات اقلیمی کمک کنند. همچنین برای حذف تدریجی استفاده از زغال‌سنگ و سوخت‌های فسیلی فراخوان داده شده است، هرچند در ارتباط با تاریخ‌ دقیق و سقف میزان مصرف برای مراحل این حذف تدریجی هنوز چیزی ارائه نشده است.

جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، هفتهٔ گذشته طی برنامه‌ای در این کنفرانس، قیمت کربن کانادا را یکی از سخت‌گیرانه‌ترین‌ها در دنیا دانست. کانادا همچنین در این کنفرانس به‌همراه چندین کشور دیگر قول داده است که در این زمینه بهتر عمل کند و متعهد شده است که میلیاردها دلار صرف پروژه‌های جدید نماید. 

طبق نظرسنجی اخیر شرکت کانادایی نانوز، تعداد کانادایی‌هایی‌ که معتقدند تغییرات اقلیمی روربه‌روز تأثیری منفی روی سلامتی‌شان دارد، شش برابر آن‌هایی‌ است که چنین عقیده‌ای ندارند. این نظرسنجی همچنین نشان می‌دهد که تعداد کانادایی‌هایی که حاضرند قدم‌هایی جدی برای جلوگیری از گرمایش فاجعه‌بار کُرهٔ زمین بردارند، رو به افزایش است.

کانادا، آمریکا، بریتانیا و ۲۱ کشور دیگر متعهد شده‌اند که تأمین بودجهٔ عمومی در جهت توسعهٔ زغال‌سنگ، نفت و گاز را تا پایان سال ۲۰۲۲ متوقف و روی انرژی تجدیدپذیر سرمایه‌گذاری‌ کنند. طبق این معاهده، امضاکنندگان موظف‌اند گرفتن هرگونه وام، کمک مالی، خرید سهام و بیمه از دولت‌های دیگر یا نمایندگانشان برای تأمین بودجهٔ توسعهٔ سوخت‌های فسیلی جدید را متوقف کنند. البته جزئیات کامل این معاهده هنوز منتشر نشده است. شایان ذکر است که چین، ژاپن و کُره که در کنار کانادا بزرگ‌ترین تأمین‌کننده‌های مالی سوخت‌های فسیلی دنیا هستند، در این معاهده نقشی ندارند! 

از آغاز این کنفرانس، تظاهرکنندگان در همبستگی با تجمعات مشابه در سراسر دنیا، خیابان‌های گلاسگو را پر کرده‌اند. شنبهٔ گذشته، رکورد بزرگ‌ترین تظاهرات با حضور تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در گلاسگو در روز جهانی اقدام در جهت عدالت برای اقلیم، رقم خورد. تظاهرکنندگان از رهبران جهان خواستار اقدامات بیشتری برای حل بحران اقلیم شدند. هم‌زمان ۲۵۰ تظاهرات دیگر در همبستگی با تظاهرکنندگان گلاسگو در کشورهای دیگر از جمله کانادا، کنیا، ترکیه، برزیل و آمریکا و استرالیا صورت گرفت. 

از نکات بسیار مهم و شایان ذکر اینکه انجمن پاک‌گیاه‌خواران (The Vegan Society) نیز به‌سهم خود در رابطه با کنفرانس COP26 فعال است و کارزارهایی را حمایت می‌کند که موضوع غذا و کشاورزی در دستور کارشان قرار دارد. از نظر این انجمن بسیار مضحک است که دامداری، با وجود نقش عظیمی که در تولید آلاینده‌های کربن در جهان دارد، از مباحثاتِ این کنفرانس حذف شده است. این انجمن از اینکه به‌رغم موضوعاتی مانند بودجه، انرژی، حمل‌ونقل و طبیعت که روزانه در این کنفرانس مورد بحث قرار می‌گیرد، هیچ جایی برای موضوع غذا و کشاورزی در آن لحاظ نشده است، اظهار تأسف کرده است. انجمن پاک‌گیاه‌خواران به‌طور فعال پتیشن‌هایی را به‌اشتراک می‌گذارد که از رهبران جهان می‌خواهد تغذیهٔ گیاهی را حمایت کنند. 

معضل تغییرات اقلیمی، بی‌تردید بزرگ‌ترین معضل و به‌جرئت می‌توان گفت بحرانی است که کُرهٔ زمین در حال دست‌وپنجه نرم‌ کردن با آن است و چنانچه صاحبان قدرت قدم‌هایی جدی و عملی برای حل آن برندارند و البته اگر هر یک از ما نقش فردی‌مان را در کمک به حل این معضل ناچیز بشماریم، متأسفانه باید منتظر فاجعه بود… امید که چنین نباشد و زمین همچنان برای نسل‌های بعدی – انسان و حیوان – قابلِ‌زیست باشد.

نوشته یادداشت سردبیر: آخرین فرصت‌ها برای مقابله با بحران تغییرات اقلیمی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امسال نیمکرهٔ شمالی رکورد دمای جدید و ترسناکی را به خود دید، و گرم‌ترین تابستان را از سال ۱۸۸۰ تاکنون، تجربه کرد. طبق گزارش سازمان جهانی IPCCC، اگر ما نتوانیم در عرض یازده سال آینده، تولید جهانی گازهای گلخانه‌ای را به نصف برسانیم، با خطر بی‌ثبات کردن بنیان تمدن بشر مواجه خواهیم بود. طبق گزارش تازه‌‌منتشر‌شده‌ای از طرف دولت کانادا، در حال حاضر سرعت گرمایش کانادا دو برابر باقی دنیاست و سازمان ملل پیش‌بینی کرده است که ممکن است حدود یک‌میلیون گونه در اثر تغییرات اقلیمی و دیگر فعالیت‌های انسانی‌ منقرض شوند.

با افزایش بی‌سابقهٔ میانگین دما و عواقب جدی و در حال رشدی که اکنون شاهد برخی از آن‌ها هستیم، انتخابات امسال شاید آخرین فرصت برای رأی‌دهندگان در کانادا باشد تا پیش از اینکه کار از کار بگذرد، سیاستمداران را به اولویت دادن به کاهش شدید گازهای گلخانه‌ای و اقدام جدی برای کنترل تغییرات اقلیمی، ملزم کنند.

اهمیت و اضطرار الزام به اقدام برای کاهش گازهای گلخانه‌ای، خود را در پیش‌درآمد انتخابات در آمریکا و کانادا نشان می‌دهد. اوایل سپتامبر امسال، شبکهٔ سی‌ان‌ان در اقدامی بی‌سابقه، جلسهٔ پرسش و پاسخی در زمینهٔ بحران تغییرات اقلیمی به‌مدت هفت ساعت برای نامزدهای حزب دموکرات آمریکا برگزار کرد. در انتخابات سال ۲۰۱۵ کانادا، اقتصاد مهم‌ترین موضوع برای رأی‌دهندگان بود، در حالی‌‌که در ژوئیهٔ امسال، رأی‌دهندگان در پاسخ به نظرسنجی‌ای که توسط Forum Research برگزار شده بود، محیط زیست را به‌عنوان مهم‌ترین موضوع انتخاب کردند. طبق نظرسنجی Abacus Data که آن هم در ژوئیه برگزار شد، ۴۲ درصد کانادایی‌ها تغییرات اقلیمی را یک وضعیت اضطراری ملی‌ تلقی‌ می‌کنند. 

تحت پیمان تغییرات اقلیمی پاریس، تک‌تک کشورهای امضاکنندهٔ این پیمان تقبل کرده‌اند که تولید گازهای گلخانه‌ای‌شان را در حدی کاهش دهند تا از افزایش دمای متوسط کرهٔ زمین به بیش از ۱٫۵ درجهٔ سانتیگراد نسبت به دمای پیش از انقلاب صنعتی، جلوگیری کنند. در سال ۲۰۱۶، دمای کرهٔ زمین به افزایش ۱ درجه رسیده بود و انتظار می‌رود که در فقدان عملکرد جدی تا سال ۲۰۴۰ به ۱٫۵ درجه برسد. طبق گزارش IPCCC، کشورها برای عملکرد به پیمان پاریس، باید تا سال ۲۰۳۰، ۴۵ درصد گازهای گلخانه‌ای‌شان را کاهش دهند و تا سال ۲۰۵۰، به صفر برسانند. تحت پیمان پاریس، کانادا به کاهش ۳۰ درصدی تولید گازهای گلخانه‌ای نسبت به سال ۲۰۰۵ تعهد کرده است.

در این بخش سیاست‌های اعلام‌شده توسط احزاب فدرال کانادا در زمینهٔ گازهای گلخانه‌ای را برای انتخابات ۲۱ اکتبر، مرور می‌کنیم. تمرکز این مقاله فقط روی چهار حزب اصلی فدرال شامل لیبرال، محافظه‌کار، دموکرات نوین (ان‌دی‌پی)، و سبز است و سیاست‌های آن‌ها تنها در زمینهٔ گازهای گلخانه‌ای و انرژی مد نظر بوده است. کاهش گازهای گلخانه‌ای نمی‌تواند مستقل از توسعهٔ سوخت‌های فسیلی مطرح شود، چرا که سوخت‌های فسیلی عامل اصلی انسانی تغییرات اقلیمی‌اند. بنابراین سیاست‌های احزاب در زمینهٔ ترویج استخراج سوخت‌های فسیلی نیز بررسی شده است. 

حزب لیبرال 

• ادامهٔ سیاست قیمت‌گذاری بر گازهای گلخانه‌ای (مالیات بر کربن) در سطح کل اقتصاد کشور. در حال حاضر، میزان این مالیات ۲۰ دلار به‌ازای هر تن معادل دی‌اکسید کربن (CO2e) است و این نرخ در سال ۲۰۲۲ به ۵۰ دلار افزایش خواهد یافت
• تعهد به اهدافِ از لحاظ قانونی‌ الزام‌آور، برای رساندن کانادا به انتشار گازهای گلخانه‌ای خالص صفر (Net Zero) تا سال ۲۰۵۰
• حذف تولید انرژی از زغال سنگ تا ۲۰۳۰ و حذف سوبسید‌ سوخت‌های فسیلی تا سال ۲۰۲۵
• سرمایه‌گذاری در کاهش مصرف انرژی ساختمان‌های موجود و جدید، و سوبسید برای وسایل نقلیهٔ پاک
• کاشتن ۲ میلیارد درخت
• ادامهٔ پروژهٔ توسعهٔ خط لولهٔ نفتی ترانس مانتین

حزب محافظه‌کار

• حذف مالیات بر کربن فدرال و آزاد گذاشتن استان‌ها برای انتخاب یا رد این مالیات
• تعیین استاندارد برای تولیدکنندگان عمده که بیش از ۴۰ هزار تن در سال گازهای گلخانه‌ای ایجاد می‌کنند و ملزم‌سازی آن‌ها به سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعهٔ فناوری‌های سبز
• منافع مالیاتی برای تشویق فناوری‌های سبز و همچنین برای کاهش مصرف انرژی خانه‌ها 
• برداشتن موانع برای پیشرفت پروژهٔ نفت و گاز و آزادسازی دوبارهٔ عبور تانکرهای نفتی از آب‌های شمال

حزب دموکرات نوین (ان‌دی‌پی)

• تعهد کاهش گازهای گلخانه‌ای به میزان ۳۸ درصد به‌نسبت سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۳۰
• ادامهٔ سیاست قیمت‌گذاری بر گازهای گلخانه‌ای (مالیات بر کربن) به‌همراه افزایش مسئولیت تولیدکنندگان عمدهٔ گازهای گلخانه‌ای 
• سرمایه‌گذاری در کاهش مصرف انرژی ساختمان‌های موجود با تعمیرات و بازسازی، افزایش سوبسید برای وسایل نقلیهٔ پاک، ایجاد یک بانک اقلیمی برای سرمایه‌گذاری در انرژی‌های پایدار و فناوری‌های سبز و ایجاد ۳۰۰٬۰۰۰ شغل در انرژی و فناوری‌های پاک
• برنامه‌ریزی برای رساندن سرتاسر کانادا به الکتریسیتهٔ صفر خالص تا سال ۲۰۳۰ و به الکتریسیتهٔ پاک تا سال ۲۰۵۰
• متوقف‌سازی پروژهٔ توسعهٔ خط لولهٔ نفتی ترانس مانتین

حزب سبز

• کاهش گازهای گلخانه‌ای به‌میزان ۶۰ درصد به‌نسبت سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۳۰، که دو برابر تعهد کانادا در پیمان پاریس است
• تعهد به اینکه تمامی ساختمان‌های کانادا به انتشار گازهای گلخانه‌ای صفر خالص برسند
• اعلام اضطرار اقلیمی و مواجه شدن با تغییرات اقلیمی با ایجاد یک «هیئت دولت بقا» که ترکیبش از اعضای تمامی احزاب خواهد بود 
• متوقف‌سازی واردات نفت از خارج، و همچنین توقف تمامی پروژه‌های جدید توسعهٔ سوخت‌های فسیلی. متوقف‌سازی فناوری شکست هیدرولیکی (Fracking)

هر چهار حزب اعلام کرده‌اند که (حداقل) به اهداف کانادا تحت پیمان پاریس پایبند‌ند. میزان تولید گازهای گلخانه‌ای کانادا اکنون ۷۱۶ مگاتن دی‌اکسیدکربن است. برای پایبندی به پیمان پاریس، باید تا سال ۲۰۳۰ این عدد به ۵۱۱ مگا تن برسد. اما سیاست‌های پیشنهادی برخی‌ احزاب عملاً برای رسیدن به این کاهش، کافی نخواهد بود. مقاله‌ای در سی‌بی‌سی، میزان کاهش گازهای گلخانه‌ای توسط سیاست‌های هر چهار حزب را تخمین زده، که در نمودار زیر خلاصه شده است^۲.

قابل ذکر است که در محاسبات، گازهای گلخانه‌ای حاصل از مصرف نفت و گازهایی که استخراج و صادر می‌شوند، به پای کشوری که مصرف در آنجا صورت می‌گیرد، نوشته می‌شود. کانادا هم ۵۰ درصد از سوخت‌های فسیلی‌ای را که استخراج می‌کند، صادر می‌کند که این به حساب کشورهای واردکننده نوشته می‌شود. اما طبیعت این مرزها و محاسبات را نمی‌شناسد و سوخت‌های فسیلی هر جای کرهٔ زمین سوزانده شوند، باعث تغییر اقلیم کل کرهٔ زمین می‌شوند و اثراتش تمامی ساکنان این کرهٔ خاکی را در برمی‌گیرد.

برای کنترل گازهای گلخانه‌ای هیچ اقدام فردی به اندازهٔ تلاش برای انتخاب سیاستمدارانِ نترس که اهداف کاهشی جاه‌طلبانه داشته باشند، تأثیرگذار نیست. برای تأثیرگذاری مؤثر، ما نیاز به نخست‌وزیر و دولتی داریم که به اهمیت موضوع واقف باشند و اولویت برنامه‌هایشان عملکرد بدون تردید در زمینهٔ حذف تأثیر منفی انسان‌ها در تغییرات اقلیمی و اقدام اثربخش برای مهم‌ترین تهدید عمر تاریخ بشریت، باشد. اکنون در دورانی به‌سر می‌بریم که تأثیر انتخابی که می‌کنیم، فراتر از کشورمان و برای کل این سیاره و گونه‌های در حال انقراضش خواهد بود.

^۱مهبد روحانی رانکوهی، کارشناس گازهای گلخانه‌ای و پایه‌گذار شرکت‌هایStrategic Carbon Management Inc.‎ و revivify است. او سابقهٔ کار در کمک‌رسانی در زلزلهٔ بم با UNICEF  را دارد و به‌مدت ۱۰ سال در دانشگاه UBC عضو هیئت علمی الحاقی (Adjunct faculty) بوده است. مهبد دارای فوق‌لیسانس در رشتهٔ فناوری محیط زیست از دانشگاه Greenwich انگلستان است.

^۲منبع: https://www.cbc.ca/news2/interactives/confronting-carbon2

نوشته تغییرات اقلیمی و بازتاب آن در پلتفرم احزاب کانادا برای انتخابات فدرال ۲۰۱۹ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

۸ نوامبر ۲۰۱۷

رکورد دمای سالانهٔ کرهٔ زمین، از سال ۲۰۰۵ تا کنون پنج بار شکسته شده، که سه بار آن متعلق به سه سال گذشته است. تهدیدهایی که غذای ما، منابع آبی ما و سلامت ما را در معرض خطر قرار داده، غیر قابل انکار است.

تغییرات اقلیمی همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نشستن و قبول کردنِ وضع موجود، چارهٔ کار نیست. اگر چنان کنیم، در قبال فرزندانمان و آینده‌ای را که از آنِ همه است، قصور کرده‌ایم. اما چگونه راه حل بیابیم؟

برای من، این بدان معناست که به چالش تغییرات اقلیمی به‌عنوان فرصتی بنگریم برای ساختن اقتصادی قوی و پایدار که برای مردم و محیط زیست بهتر کار کند.

برای همین است که دولت ما دارد استان بی‌سی را به یکی از راهبران برنامهٔ تغییرات اقلیمی بدل می‌‌کند، و با دیگر راهبرانِ این مهم در سرتاسر دنیا کار می‌کند تا آلودگی کربنی را کاهش دهد و در عین حال زندگی را برای مردم ارزان‌تر کرده و مشاغل خوبی ایجاد کند.

پیش از کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد COP 23 در بُن، آلمان در هفتهٔ آینده، با فرمانداران ایالات واشنگتن، اُرگان، و کالیفرنیا دیدار کرده و برای اقدام جمعی روی تغییرات اقلیمی تعهد دادیم.

رهبران دولت‌های سواحل غربی با افزایش تلاش در جهت بیشتر کردن تعداد خودروهای الکتریکی در جاده‌ها، کارآمدتر کردن ساختمان‌ها به‌لحاظ انرژی، جلوبردنِ فناوری انرژی‌های تجدیدپذیر برای کمک به تسریع نوآوری، جذب سرمایه، ایجاد مشاغل، و انعطاف‌پذیرتر کردنِ جامعه‌مان برای آینده، در پی ساختنِ اقتصادی پایدارند.

با این هدف، دولت بی‌سی به‌تازگی شورای مشورتی‌ای به‌نام «راه‌حل‌های اقلیمی و رشد پاک» را منصوب کرده است که وظیفه دارد نقشهٔ راه به‌سمت ساخت اقتصادی پایدار و قدرتمند را که همه از آن منتفع شود، و در عین حال تعهدات ما را در رابطه با تغییرات اقلیمی لحاظ نماید، تهیه کند.

ما تعهد داده‌ایم قوانینی مدون کنیم که موجب شود آلاینده‌های کربنی تا سال ۲۰۳۰ مجموعاً ۴۰٪ کاهش یابد و در همین رابطه، مالیات کربن را از تاریخ اول آوریل ۲۰۱۸، هر سال به‌میزان ۵ دلار در هر تُن افزایش خواهیم داد. منابع مالی حاصل از این افزایش به‌سمت چک‌های جدید تخفیف برنامهٔ تغییرات آب‌وهوا به خانواده‌هایی با درآمد کم تا متوسط هدایت خواهد شد، به‌طوری‌که بیشتر خانواده‌های بی‌سی از طریق این چک‌های تخفیف بیش از آنچه برای مالیات جدید کربن خواهند پرداخت، دریافت خواهند کرد.  

برای پایان دادن به سال‌هایی که هزینهٔ برق تصاعدی بالا رفته و زندگی را برای صاحبان خانه و مستأجران در بی‌سی هر چه دشوارتر کرده است، این هفته، دولت ما به وعده‌اش در ثابت نمودنِ نرخ برق عمل کرد. این کار زندگی را برای ساکنان بریتیش کلمبیا آسان‌تر می‌کند، و ما نرخ‌ها را پایین نگه خواهیم داشت، در حالی‌که اطمینان حاصل خواهیم کرد که بی‌سی هایدرو منابع کافی برای تولید الکتریسیتهٔ پاک، بی‌خطر، پایدار و قابل اطمینان را دارد.  

ما همچنین مردم، مناطق و کسب و کارهایی را که از آتش‌سوزی‌های اخیر آسیب دیده‌اند، با دفاع از  منافع بی‌سی در مقابل گسترش خط لولهٔ کیندر مورگان، و با مصالحه با اقوام اولیه و اولویت دادن به آن‌ها در عین حال محافظت از زمین، هوا و آب بی‌سی، حمایت خواهیم کرد.

مبارزه در راه چالش‌های تغییرات آب و هوا و حفاظت از محیط زیست بی‌سی، به‌معنای دست به‌کار شدن برای ایجاد مشاغل خوب و اقتصادی خلاقانه و پایدار است که اول از همه مردم را در نظر بگیرد. این دقیقاً کاری‌ است که ما داریم انجام می‌دهیم.

ما بی‌سی را در مسئلهٔ آب و هوا پیشرو می‌کنیم. چون آیندهٔ مشترک ما به آن وابسته است.

نوشته راهبری تغییرات اقلیمی و اقتصادی قوی و پایدار برای تمام مردم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

خبر فاجعهٔ آتش‌سوزی جنگل‌ها در استان همسایه، آلبرتا و محاصره‌شدنِ شهر فورت‌مک‌موری در آتش،  هولناک‌تر از آن بوده است که کسی آن‌را نشنیده باشد. آتش‌سوزی‌ای که روز اول ماه مه در جنگل‌های جنوب‌غربی شهر فورت‌مک‌موری شروع شد و دو روز بعد شعله‌هایش به شهر رسید. شعله‌های عظیمی به قصد بلعیدن تمامِ شهر. بلافاصله عملیات مهار آتش و تخلیهٔ شهر شروع شد و گویا همچنان – در حالِ تحریر این متن – ادامه دارد. وضعیت آتش‌سوزی نیز پس از ۱۷ روز همچنان اضطراری توصیف می‌شود. به گزارش وب‌سایت دولتی استان آلبرتا که روزانه و حتی گاه چند ساعت یک‌بار به‌روز می‌شود، مقابله با شعله‌های مرتفع و عنان‌گسیخته، که در روز چهارم ماه مه با حدود مجموعاً ۲۵۰ آتش‌نشان، هلی‌کوپتر و دیگر تجهیزات شروع شده بود، هم‌اکنون بیش از ۱٬۷۵۰ آتش‌نشان، ۲۰۸ هلی‌کوپتر و ۴۱۲ واحد تجهیزات سنگین در تلاش‌اند تا آتش‌سوزی در مناطق جنگلی و همچنین شهر فورت‌مک‌موری را مهار کنند. مناطق جنگلی مشتعل تنها ۲۵ تا ۳۰ کیلومتر تا مرز دیگر استان همسایه، ساسکاچوان فاصله دارد. خبر خوب اما این بوده است که حدود ۸۸٬۰۰۰ نفر جمعیت فورت‌مک‌موری بدونِ حتی یک مورد گزارش فوت، با موفقیت به بیرون از شهر انتقال داده شده است.

علتِ آتش‌سوزی؟ هنوز به‌طور قطع مشخص نشده است. هرچند به گفتهٔ مایک فلنیگن (Mike Flannigan)، استاد دانشگاه آلبرتا از آنجا که رعدوبرقی نبوده و همچنین به‌دلیل این‌که محل شروع آتش نزدیکِ شهر بوده، به احتمال قوی عامل انسانی در کار بوده است. فصل، فصل کمپینگ است و بسیاری به‌خود زحمتِ خاموش‌کردن آتشی را که درست‌ کرده‌اند، نمی‌دهند و البته بسیاری بی‌ملاحظگی‌های دیگر.حال بماند چه رعدوبرق و چه عامل انسانی، مهم درجه حرارت بالای زمین در سالیان اخیر و خشکی درختان و پوشش‌های گیاهی است، که شروع چنین آتش‌سوزی‌هایی را به‌شدت دامن زده است و جنگل به جرقه‌ای مشتعل می‌شود.

کیلومترها دورتر از آتش نشستن و از آن نوشتن، و سخن‌گفتن از درکِ وضعیت اسفناکِ مردمِ به‌معنای واقعیِ کلمه بی‌خانمانِ فورت‌مک‌موری، ادعایی بیش نیست، اگر که پیش از این چنین فاجعه‌ای را تجربه نکرده باشیم. طبیعتاً اغلب افراد در چنین مواقعی، داوطلب می‌شوند آنچه که – از نقدی و غیرنقدی – در توان دارند، بدهند و البته که این کمترین نمودِ حسِ انسان‌دوستی است. هرچند ما، یعنی انسان‌های حیّ و حاضر و ساکن روی کرهٔ زمین، اگر کمی میدان دیدمان را وسعت دهیم، در بررسیِ علل چنین فجایعی، به ذکر بلایای طبیعی و خواستِ خدا متوسل نخواهیم شد. اگر بدانیم که کرهٔ‌ زمین سال گذشته (۲۰۱۵)، گرم‌ترین سال را از ۱۸۸۰ تا کنون، از سر گذرانده است، اگر بدانیم که از ۱۶ رکوردِ موجودِ گرم‌ترین سال‌ها، ۱۵ مورد بعد از سال ۲۰۰۰ اتفاق افتاده است، اگر افزایش گازهای گلخانه‌ای را موضوعی نامربوط به خود تلقی نکنیم؛ موضوعی که تنها دانشمندان به آن می‌پردازند و سیاست‌مداران بر سرش چانه‌زنی و مذاکره می‌کنند، اگر بدانیم که میزان دی‌اکسیدکربن اندازه‌گیری‌شده در سال گذشته بالاترین میزان طیِ چندمیلیون سال گذشته بوده است، اگر… خواهیم دانست این بلایا غیرطبیعی‌ترین اتفاقاتی‌ست که زمین به عمر درازش دارد تجربه می‌کند.

بر اساس مطالعات و تحقیقات انجام‌شده، حتی اگر میزان دی‌اکسیدکربنِ عمدتاً ناشی از سوخت‌های فسیلی، به‌میزان ۸۰٪ کاهش یابد، چند قرن طول خواهد کشید تا زمین به دمای طبیعی خود برگردد. شاید فکر کنیم چند سده، نه به عمر خودمان قد می‌دهد و نه به عمر فرزندان و نوادگانمان، پس نیازی نیست به‌خود زحمت دهیم تلاشی کنیم و قدمی در جهتِ نجات زمین برداریم. اما اگر باور کنیم که برخورد مسئولانهٔ هر یک از ما با کرهٔ زمین علی‌الخصوص در زمینهٔ مصرف مهم است و آن‌را دستِ‌کم نگیریم، و اجازه ندهیم غول‌‌های صنعتی بزرگ و بزرگ‌تر شوند، آن‌وقت می‌توانیم بگوییم که ما نیز در کاهشِ چنان فجایعی، گیریم زمانی که دیگر وجود نداریم، نقش داشته‌ایم. مسئولیتِ سهم خود را در مراقبت از زمین به‌عهده بگیریم، نقش خود را دستِ‌کم نگیریم.

سیما غفارزاده

نوشته سخن سردبیر – بیچاره زمین اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

«پیمان پاریس» با هدف کنترل و کاهش میزان تغییرات اقلیمی نیاز به امضای ۵۵ کشوری که مسئول انتشار ۵۵ درصد گازهای گلخانه‌ای در جهان هستند، دارد.

به گزارش گلوبال نیوز، بزرگ‌ترین منتشرکنندگان گازهای گلخانه‌ای یعنی آمریکا و چین این پیمان را پذیرفته‌اند. بر اساس این پیمان کانادا ملزم می‌شود در چند دههٔ آینده انتشار گازهای گلخانه‌ای را تا ۳۰ درصد کاهش دهد. هدفی که حتی به آن نزدیک هم نیست. ترودو در مقر دائمی سازمان ملل متحد گفت: «امروز و با امضای من، کانادا متعهد می‌شود که تلاش‌هایش را متوقف نکند. تغییرات اقلیمی هوش، شفقت و ارادهٔ ما را به بوتهٔ آزمایش می‌سپارد ولی همهٔ ما در برابر این چالش برابریم. من امضاکنندگان دیگر را تشویق می‌کنم تا بدون معطلی تعهدات‌شان را در این زمینه دنبال کنند.»

ترودو در سخنانش به بودجهٔ ۲٫۶۵ میلیارد دلاری دولتش برای کمک به برنامه‌های جهانی درزمینهٔ انرژی پاک اشاره کرد که با تشویق شدید حضار مواجه شد.

امضای این پیمان با مخالفت حزب مخالف محافظه‌کار مواجه شده که چنین تصمیمی را موجب تضعیف اقتصاد کانادا دانسته‌ است.

نوشته جاستین ترودو پیمان اقلیمی پاریس را امضا کرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.