پس از گذشت ماه‌ها فعالیت انتخاباتی کاندیداها در استان بریتیش کلمبیا، نتایج انتخابات روز نهم ماه گذشته هواداران دو حزب رقیب، بی‌سی لیبرال و بی‌سی ان‌دی‌پی، را همچنان در نگرانی و انتظار باقی گذاشت و دوشنبهٔ پیش، پس از گذشت بیست روز از آن تاریخ وقتی که اندرو ویوِر، رهبر حزب سبز، دستان جان هورگان را فشرد و آن‌گونه که انتظار می‌رفت، به همگان اعلام کرد که با کلارک کنار نیامده‌، همچنان قطعیتی که باید، حاصل نشده است و بازی ادامه دارد تا کریستی کلارک بخت خود را در رأی اعتماد مجلس بیازماید – شاید دری به تخته‌ای بخورد… – و نیز اختیارات نایب فرماندار به مردم یادآوری شود و نهایتاً سرنوشت دولت استانی مشخص شود.

* * * * *

و اما خبرهای استان ما و حتی کشور ما، کانادا، در برابر اخبار جهان یا بهتر بتوان گفت حوادث و فجایعی که در دنیا – بخوانید خاورمیانه – به روزمرگی تبدیل شده است، چه رنگ‌باخته می‌نماید. تنها در چند روز گذشته، دو حملهٔ انتحاری در عراق مجموعاً ۲۶ کشته و ۹۵ مجروح بر جای گذاشته است و حملهٔ انتحاری بزرگی در کابلِ افغانستان نیز، که با ۹۰ کشته و ۴۶۱ مجروح یکی از عظیم‌ترین حملات به کابل در ۱۶ سال گذشته بوده است… و درِ دنیا همچنان بر روی همان پاشنه می‌چرخد؛ بی‌تفاوتیِ قلب‌ها، چشم‌ها و گوش‌هایی که پر است از آن صداها. تماشاگرانی بی‌تفاوت که رمزگشایی توئیتِ نامفهوم پرزیدنت ترامپ میان خواب و بیداری، مهم‌ترین مسائل روزشان است. همان پرزیدنتی که با جیبی پر از پول، پول فروشِ تسلیحاتی که یحتمل حملات آینده را رقم خواهد زد، تازه به خانه برگشته است.

و ما همچنان به انسان‌هایی بی‌گناه که به‌شکل مشتی اعداد و ارقام درآمده‌اند، لا‌به‌لای خطوطی که روی صفحهٔ نمایش کامپیوتر یا تلفنمان پایین می‌رود، می‌نگریم و سری به تأسف تکان می‌دهیم. پست بعدی روحیه‌مان را عوض می‌کند؛ عکس‌های رنگارنگ سلفی‌های دوستان و غذاهایشان…

نوشته یادداشت سردبیر – روزمرّگیِ مرگ در آن‌سوی جهان…. اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری در این گزارش ۳۲ صفحه‌ای، اصلی‌ترین تهدید تروریستی علیه کانادا از جانب کسانی‌ دانسته شده است که تحت تأثیر ایدئولوژی‌های افراطی برای انجام حملات قرار گرفته‌اند. در این گزارش که دو هفته پس از تلاش نافرجام برای حملهٔ انتحاری در انتاریو تحت تأثیر داعش منتشر شد، اشاره شده است که داعش و القاعده به جذب افرادی در کانادا ادامه می‌دهند.

در حالی‌که عده‌ای از این افراد به تبلیغ برای خشونت، تشویق به تندروی همفکران و جذب کمک‌های مالی برای گروه‌های تندرو می‌پردازند، عده‌ای دیگر ممکن است سفر به خارج از کشور برای پیوستن به گروه‌های تروریستی و انجام حملات توسط خودشان را مد نظر قرار دهند.

بنا بر این گزارش تا پایان سال ۲۰۱۵، حدود ۱۸۰ نفر «با وابستگی به کانادا» مظنون به مشارکت در فعالیت‌های تروریستی در خارج از کشور بوده‌اند. که این تعداد در سال پیش از آن ۱۳۰ نفر بوده است. بیش از نیمی از این افراد در کشورهای ترکیه، عراق و سوریه آموزش دیده‌اند.

۲۰ درصد از افراطیون کانادایی که به خارج از کشور سفر کرده‌اند، زن بوده‌اند. این زنان نه‌تنها برای «جهاد نکاح» به سوریه می‌روند، بلکه تعدادی از آنان برای جنگ آموزش می‌بینند. در این گزارش آمده است که تعدادی از این افراد حتی فرزندانشان را با خودشان برده‌اند.

این گزارش پرسش‌هایی را دربارهٔ چگونگی برخورد مقامات مسئول با این افراد، به‌هنگام بازگشت به کانادا پس از مشارکت در فعالیت‌های تروریستی، برانگیخته است. دولت از بازگشت ۶۰ نفر از این افراد مطلع بوده است.

در این گزارش آمده است که با توجه به اجرای حملات تروریستی در پاریس و بروکسل توسط ستیزه‌جویان پیشین داعش، این افراد ممکن است از «مهارت‌ها، تجربه و روابطشان» برای عضوگیری یا اجرای حملات تروریستی در کانادا استفاده کنند.

ولی علی‌رغم اینکه در این گزارش به امکان ایجاد «نگرانی‌های امنیتی جدی» توسط این افراد برای کانادا، اشاره شده است، هیچ‌یک از افرادی که از عراق و سوریه به کانادا بازگشته‌اند، به انجام عملیات تروریستی متهم نشده‌اند و حتی یکی از این افراد پس از مجروح‌شدن به شهر ویندزر در انتاریو بازگشت و پس از بهبودی باردیگر برای پیوستن به داعش، کانادا را ترک کرد.

اسکات بیرزدلی، سخنگوی این وزارتخانه، به کانادایی‌ها اطمینان داد که پلیس کانادا (RCMP) این افراد را به دقت تحت نظر دارد و دولت از ابزارهای مختلف از جمله باطل کردن گذرنامهٔ آنان برای کنترلشان استفاده می‌کند.

دولت کانادا از دهه‌های ۸۰ و ۹۰ در زمان بحران افغانستان، دربارهٔ چگونگی برخورد با ستیره‌جویانی که در حملات تروریستی دست داشته‌اند و به کانادا باز می‌گردند، با مشکلاتی مواجه بوده است. مهم‌ترین مشکل قانع‌کردن قضات کانادا برای محکوم کردن این افراد است.

از سال ۲۰۱۲ تاکنون ۲۰ نفر به‌دلیل جرائم تروریستی محکوم شده‌اند. ۲۱ نفر دیگر نیز به این جرائم متهم شده‌اند که یا درانتظار محاکمه‌اند یا تحت پیگرد که گمان می‌رود تعدادی از این افراد مرده‌ باشند.

گزارش سالانهٔ تهدیدهای تروریستی، نخستین‌بار توسط دولت محافظه‌کار تهیه شد ولی سال گذشته این گزارش منتشر نشد و گزارش جدید نخستین گزارش در دولت جاستین ترودو است. به‌دنبال عملیات انجام شده در استرتروی کانادا که به کشته‌شدن یک مظنون به حملهٔ انتحاری منجر شد، دولت ترودو برای اطمینان بخشیدن به کانادایی‌ها تحت فشار بوده است.

به‌جز داعش و القاعده، از گروه حزب‌الله هم «که از انقلاب اسلامی ایران الهام گرفته است»، به‌عنوان تهدیدی آشکار علیه منافع کانادا نام برده شده است و این گروه «تحت حمایت ایران» دانسته شده است. علاوه بر حمایت از گروه حزب‌الله، نام ایران یک‌بار دیگر هم در این گزارش آمده است.

در بخشی از این گزارش آمده است که سفر افراطیون به کانادا به مناقشهٔ سوریه محدود نمی‌شود و بدون نام بردن از کسی به فردی کانادایی اشاره می‌شود که در سال ۲۰۱۰ به‌دلیل حمل مواد منفجره برای به‌خطر انداختن جان انسان‌ها به نفع گروه‌های تروریستی دستگیر و محکوم شد. این فرد کانادا را به قصد شرکت در دوره‌های آموزشی تروریستی در کمپی در افغانستان شامل آموزش استفاده از اسلحه و مواد منفجره، ترک کرده بود و به وفاداری به القاعده و طالبان سوگند خورده بود. او با تخصص و به قصد آموزش، تأمین مالی و مجهز کردن واحدهای تروریستی در اتاوا، به کانادا بازگشت. او همچنین هم‌زمان با به‌کارگیری افراد دیگر برای تأمین مالی حملهٔ تروریستی، ارتباطش را با تروریست‌هایی در ایران و افغانستان، حفظ کرد. او پس از اقرار به جرائمش، در دادگاه به ۲۴ سال زندان محکوم شد.

اشارهٔ این بخش از گزارش به هیوا علیزاده کانادایی ایرانی‌تبار است که در سال ۲۰۱۴ به ۲۴ سال زندان محکوم شد.

نوشته نام ایران در تازه‌ترین گزارش دولت کانادا دربارهٔ «تهدیدهای تروریستی علیه کانادا» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌گزارش رسانهٔ همیاری به‌نقل از سی‌بی‌سی، پلیس به خانوادهٔ درایور گفت که فرزندشان پس از منفجر کردن دستگاهی، که به خودش و فرد دیگری آسیب زد، مورد اصابت گلولهٔ پلیس قرار گرفته است. به‌گفتهٔ پلیس او دستگاه دیگری هم داشته که می‌خواسته منفجر کند.

به گفتهٔ یکی از مقامات رسمی پلیس، درایور قصد تدارک حملهٔ انتحاری در فضای عمومی را داشته است. روز چهارشنبه بعد از ظهر پلیس به مقامات رسمی شبکهٔ حمل‌ونقل عمومی تورنتو دربارهٔ «تهدیدی موثق» هشدار داده بود. پیش از این اعلام شده بود که ایستگاه یونیون تورنتو هدف این تهدید بوده و عملیات انجام شده در استرتروی با این تهدید در ارتباط بوده است ولی مسئولان حمل‌ونقل عمومی تورنتو گفتند که جای خاصی به آنان اعلام نشده بود.

آرون درایور تا پیش از آنکه در اکتبر ۲۰۱۴ مورد توجه آژانس جاسوسی کانادا (CSIS) قرار گیرد، کودکی دشواری را پشت سر گذاشته بود و در سنین نوجوانی با اسلام آشنا شده بود. او که در خانواده‌ای مسیحی در ساسکاچوان به دنیا آمده بود، پیش از رفتن به مانیتوبا در سال ۲۰۱۲ در نیوبرانزویک، انتاریو و آلبرتا زندگی کرده بود. مادرش در هفت سالگی درگذشت و پدرش پس از ازدواج مجدد به ارتش کانادا پیوست. درایور در جریان مصاحبه‌ای پس از حادثهٔ تیراندازی در پارلمان به خبرنگار این شبکه گفته بود که فکر نمی‌کند مسلمانان به غرب تعلق داشته باشند و شیوهٔ زندگی آنان با شیوهٔ زندگی در کانادا منطبق نیست. او به خبرنگار سی‌بی‌سی گفته بود که هیچ‌گاه با پدر و نامادری‌اش ارتباطی واقعی نداشته است.

او در سال ۲۰۱۴ و به‌دنبال ارسال توئیت‌هایی در حمایت از داعش مورد توجه CSIS قرار گرفت و به پدرش گفته شد که آژانس جاسوسی کانادا او را «تندرو» می‌شناسد و پرونده‌ای از او به ضخامت ۳ سانتیمتر در ختیار پدرش گذاشته شد.

او در سال ۲۰۱۵ توسط پلیس دستگیر شده و مورد بازجویی قرار گرفت. چند روز بعد با شروط مختلفی از جمله مشاورهٔ مذهبی، دور ماندن از شبکه‌های اجتماعی و نصب دستگاه پایشگر الکترونیکی به خود، آزاد شد. در فوریهٔ ۲۰۱۶ برخی از شروط قبلی مانند الزام به حمل دستبند دارای GPS و مشاورهٔ مذهبی برداشته شد ولی باید شروط جدیدی را مانند الزام به اقامت در انتاریو، جایی که با برادرش زندگی می‌کرد و همچنین الزام به گرفتن مجوز کتبی برای داشتن تلفن همراه، کامپیوتر و دستگا‌ه‌های موبایل، رعایت می‌کرد.

درایورعلی‌رغم تمامی این شرط‌ها، به‌دنبال حملهٔ ۲۲ اکتبر در اتاوا، آن را «مقابله به مثل» دانسته بود و کشته‌شدن ناتان سیریلیو را به دلیل نقش کانادا در حملات نظامی در عراق و سوریه «توجیه‌پذیر» خوانده بود.

نوشته پلیس انتاریو مرد کانادایی هوادار داعش را به ظن تدارک حملهٔ انتحاری به تورنتو کشت اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بازار جهان، این روزها کالای دیگری برای دادوستد آفریده است. از آسیا تا آفریقا و از آفریقا تا اروپا و از اروپا تا آمریکا و از آمریکا تا استرالیا خریدار دارد. خریدش چه ساده است: به میان انبوهی از بی‌گناهان بروید، قمه‌ای از غلاف بیرون کشید، یا دکمهٔ بمبی را بفشرید و یا سلاحی نهان را در افق چشمانتان نشانه روید. به‌همین سادگی. آن‌گاه شما صاحب کالائید. کالای مرگ. آسان می‌کُشید اما تا ابد داغی به فراخنای لایتناهی بر دل عزیزترین دلبستگان می‌نشانید. و این‌چنان بشر به وادی روزمرگی مرگ گام می‌نهد. و ما ایرانیان چه دل‌نگران گوش می‌سپاریم، یا چشم می‌دوزیم به سطر سطرِ خبرها. و چون هیچ ایرانی‌ای در بین خریداران مرگ نیست، نفس راحتی می‌کشیم و اگر هست، غمین می‌شویم که همکار غیرایرانی‌مان در غیابمان چه خواهد گفت. جامعهٔ میزبان آیا ما را به چوب تروریست خواهد راند یا از سر شکیبایی با ما مهربانانه سخن خواهد گفت.

اندیشمندی آمریکایی روزی گفته بود که ترامپ سخنانی را می‌گوید که نوک زبان میلیون‌ها نفر بود. او جسارت کرد و گفت و پیامبر نوظهور آن جماعت خاموش شد. در تشابهی تلخ، اینک گویا داعش شهوت قدرت، مرگ و خشونت را که در غریزهٔ بشریت خفته بوده، تلنگری زده است. داعش پیامی‌ واضح داشت: «جهانِ خود را تغییر دهید، قدرت را طلب کنید، مرگ فراسوی پندار ما نیست، کشتن سهل است. به خود جرئت شلیک بدهید. خون را تجربه کنید. مزه‌مزه‌اش کنید. این مخدّری جدید است. در این زندگی جدید، کار سخت و روزمره‌ای ندارید. از حداقل دستمزد هم خبری نیست. این جهان، جهان تازه‌هاست.»

پس از این تلنگر، مهم نیست که داعشی هستید یا نه، مهم این است که پیام داعش جهانی شده است. اینک هر کس که جهان را برنمی‌تابد، هر کس زندگی‌اش را شکست‌خورده می‌داند، و هرآنکس که از لحاظ ذهنی در رنج است و هرکس به آخر خط زندگی می‌رسد، و هر کس خشونت پلیس را بر نمی‌تابد، انتخابی دارد متفاوت. می‌تواند به فراسوی زندگی روزمره رود، با کشتن و کشته‌شدن. با شهیدشدن و قهرمان‌شدن، حتی اگر به جای کاوه، ضحاک قهرمان داستان باشد. و این البته اولین‌بار نیست که شهوت مرگ جهان را درمی‌نوردد. آخرین بار هم نخواهد بود.

بی‌آنکه بخواهیم به تئوری توطئه متوسل شویم، سؤالات بی‌شماری همچنان بی‌پاسخ‌اند. شکست‌دادن داعش که به زحمت ۵۰ هزار نیروی نظامی‌ دارد، چقدر دشوار است که کشورهای عربی، غربی، ایران، ترکیه، روسیه و… که همگی ادعای دشمنی با داعش را دارند، توانش را ندارند؟ چند بار دیگر افغانستان، عراق، فرانسه، آلمان، ترکیه، آمریکا، نیجریه، عربستان و… باید به خون کشیده شوند تا ارتش‌های این کشورها عملیات «طوفان صحرا»ی دیگری رقم زنند؟ همه چیز مبهم و تیره به‌نظر می‌رسد و اینکه وزیر دفاع آمریکا می‌گوید جنگ با داعش ممکن است قریب ۳۰ سال به طول بیانجامد، به طنزی تلخ بیشتر می‌ماند تا حقیقتی ژئوپولیتیک.

ممکن است خیلی‌هایمان خود را مصداق «در اشک ناتوانی خود ساغری زدم» بیانگاریم که توانی در تغییر این معادلات شیطانی نداریم. اما به‌قول خرگوشک داستان‌های صمد بهرنگی، نور کفش دوزک‌ها هر چقدر هم که ناچیز باشد، بالاخره نور است. نور آگاهی را به هزارتوی تاریک ذهن مرگ‌آفرینان بتابانیم. اگر هست کسی که به سوی باتلاق رادیکالیسم ره می‌سپارد، برحذرش داریم و نیروهای امنیتی را در جریان بگذاریم که این بزرگ‌ترین لطفی است که به یک ذهن بیمارمی‌کنیم.

نوشته روزمرْگیِ مرگ یا مرگِ روزمرِگی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

«آیا بال‌زدن پروانه‌ای در برزیل می‌تواند باعث ایجاد تندباد در تکزاس شود؟»*

انگار تمامی ‌ندارد. خبرهای بد و ناگوار از پی هم می‌آیند. هنوز از هیبت یکی به خود نیامده، آن دیگری از راه می‌رسد و گالری تصاویر دلخراش را تکمیل‌تر می‌کند. راستی، از کِی این‌همه درد به صف ایستاده‌اند که بی‌هیچ رحمی‌ به حواس پنج‌گانه و بیشتر از هر چیز به جان و روح آدم‌ها حمله کنند و ببیند که چه دل‌بزرگ است و صبور این موجود دوپایِ جان‌سخت. ژوئیه ماه بدی بود. پر از خبر‌های بد و حادثه‌های تلخ. آخرینش همین تیراندازی در مونیخ و کشتن چند نوجوان توسط «دیوید علی» هجده ساله، پسر آلمانی ایرانی‌تبار و پیش از آن انتشار ویدیوی سربریدن پسربچه‌ای در سوریه به جرم طرفداری از مبارزان فلسطینی و پیش از آن کودتای چندساعتهٔ ترکیه و سربازانی که با کمترین تقصیر سر و تنشان زیر مشت و لگد مردم بدخواب‌شدهٔ ریخته‌درخیابان‌ها کوفته شد و قبل‌ترش له‌شدن پیکر مردم  شهر ساحلی و آرام نیس زیرچرخ های یک کامیون سفید. اصلاً بهار امسال بد بود با خبر انفجار در فرودگاه بلژیک و مرگ دلخراش هزاران نفر مهاجر غیرقانونی و تجاوز به دخترک معصوم افغان و قتل و به اسید بستن جنازه اش در حومهٔ فقیرنشین شهری در ایران.

ولی نه، به‌گمانم سال ۲۰۱۶، از همان آغاز سال بدی بود. با تصویر صورتِ به‌گِل‌نشستهٔ «آیلان» خوش‌پوش کوچولو در ساحل مدیترانه و درد بی‌حد پدرش و ناپدید‌شدن صدها جنازه در آب‌های آزاد جهان که در پی جست‌وجوی اندکی آزادی و آرامش دل به دریا زده بودند و آوارگی میلیون‌ها پناهندهٔ بدبخت، پشت مرزهای بستهٔ کشورهای خوشبخت و انفجار‌های هر روزه در عراق و افغانستان و بمباران‌های سوریه و شیون ناتمام و دلخراش بازمانده‌ها و بوی زنندهٔ خون و حس غیرقابل‌ توصیف استیصال و انتظار فاجعه‌ای که نمی‌دانی کی رخ می‌دهد، اما وقوعش قطعی است.

راستش اصلاً این چند سال گذشته بد بود. زنده‌سوزاندنِ «فرخنده» در افغانستان، تجاوز گروهی و آزار دختری در هند تا حد مرگ، مثله‌کردن مردی در شام، شلیک به مغز «ملاله» در پاکستان، خودسوزیِ دستفروشی در خیابان‌های تهران، جنگ در لبنان، بمبارانِ سوریه و سوختن درختان زیتون، انفجار‌های انتحاری در عراق و افغانستان، سربریدن شیعه‌ها، کشته‌شدن سیاهپوستان آمریکایی به‌دست پلیس‌ها و تلافی سیاهان در بد و بدترشدن، فروش دختران خوش‌بروروی ایزدی در بازار برده‌داری داعش، قاچاق اعضای بدن آدم‌ها، کوبیدن هواپیما به برج‌های دوقلوی تجارت جهانی، حملهٔ روسیه به‌ اوکراین، نسل‌کشی در بوسنی، مرگ دلخراش و شیمیایی‌شدن هزاران نفر در حلبچه و پیدا‌شدن نعش غواصان دست‌وپا بسته‌ٔ ایرانی در اروندرود و…

شاید هم قرن بیستم بد بود و تمام قرن‌های پیش از آن. قتل، شورش، نسل‌کشی، شکنجه، ناپدید‌شدن آدم‌ها، انقلاب‌های نافرجام و بدعاقبت، کودتا‌های موفق و دیکتاتوری‌های پایدار، خون‌ریزی و تسویه‌حساب‌های شخصی و ایدئولوژیک، تعصب و اعدام و تنبیه، ترویج دین به ضرب پتک و شمشیر و گلوله، پدرکشی و فرزندکشی و برادرکشی برای تصاحب قدرت و قلمرو از زئوس تا تانتانئوس و برادرکشی و برادرکشی و برادرکشی…

و من همچنان به پروانه‌ای فکر می‌کنم که شاید روزی در تروآ بال زده بود.

* برگرفته‌ از مقاله‌ٔ ادوارد نورتون لورنتس (۱۹۱۷ – ۲۰۰۸) که با توصیف اثر پروانه‌ای، نظریهٔ آشوب را بنیان نهاد. وی جوایز علمی‌ متعددی دریافت کرد.

نوشته پروانه‌ای که در تروآ بال زد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نوشتن از مصائب چندان ساده نیست. نوشتن از جنگ، از آنچه پناهندگان سوری از سر می‌گذرانند و من و ما تنها در حد خواندن عناوین خبری لمسش می‌کنیم یا نمی‌کنیم، از آنچه مردم عراق هر روز در تمرینِ مرگ تجربه می‌کنند، نوشتن از حملهٔ انتحاری، از کودتا، از به زیرگرفتنِ مردم با کامیون به‌ همان سادگی که در بازی‌های الکترونیکی اتفاق می‌افتد، نوشتن از سلاخی‌های عصر مدرن، از سلاح به دست‌گرفتن و به رگباربستن چون آب‌خوردنی، به‌همان سادگی که می‌شود با دستگاه کنترل از راه دور آدم‌های انیمیشنی را درو کرد و به زمین خواباند. به‌راستی به کجا می‌رویم؟ چه می‌توان کرد؟ آیا ما توانِ حذف داعش را از این جهان داریم، یا توانِ مقابله با انتخاب‌شدن دانلد ترامپ؟ گیریم داعش به پایان رسید، چقدر خوشبینیم که داعشی دیگر، داعشی رعب‌انگیزتر و پلیدتر تولد نیابد؟ گیریم ترامپ ریاستِ دنیا را برعهده نگیرد، چقدر بهتر خواهد بود که هیلاری کلینتون بر مصدر قدرت نشیند؟ شوربختانه، نور امید این روزها چون شمعی بی‌فروغ رو به خاموشی‌ست. چون شمعی که‌ نیازمند دستانی‌ست تا محافظتش کند، تا جانی بگیرد. از کوچکترین‌ها و کمترین‌ها می‌شود آغاز کرد. این تنها یکی از هزاران تلاشی‌ست که می‌توان کرد؛ کودکان را دریابیم. کودکانی که ما بودیم چند دهه قبل، به سختی معنای مرگ را درک می‌کردیم. کودکانِ عصر مدرن اما با کشتن‌ و زنده‌شدن‌های روزانه در بازی‌های الکترونیکی‌شان، چه واکنشی خواهند داشت در برابر مرگ و کشتار؟… آیا کودکی که سلاح دست می‌گیرد و در مدرسه همکلاسی‌ها و معلم خودش را می‌کشد، حتماً و الزاماً مشکلات خاصی در زندگی‌اش داشته است؟ اما چرا چند ده سال قبل شاهد چنین فجایعی نبودیم؟…

کودکان را دریابیم. و صد البته این به معنای گرفتنِ دنیای الکترونیک از آنان نیست، که اگر واقع‌بین باشیم می‌دانیم امروزه‌روز، چنین چیزی محال است. کودکان را دریابیم، تلاش کنیم تا قُبحِ کشتن نشکند برایشان. کودکانِ ما میراث‌دار این جهان‌اند؛ یاری‌شان کنیم تا جهانی بهتر برای زیستن داشته باشند. جهان تنها به مقدار زیادی مهربانی نیاز دارد؛ دریغ نکنیم.

سیما غفارزاده

نوشته سخن سردبیر – جهانی نیازمند مهربانی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

این دعوای ۱۳ میلیون دلاری نخستین موردی‌ست که بر اساس قانون موسوم به «عدالت برای قربانیان ترور» مصوب سال ۲۰۱۲، قضاوت می‌شود. به‌موجب این قانون قربانیان حملات تروریستی می‌توانند خسارت‌شان را از محل اموال دولت‌های حامی گروه‌های تروریستی بگیرند. دولت کانادا ایران و سوریه را کشورهای حامی تروریسم می‌داند. 

دنی آیزن از سازمان ائتلاف علیه ترور که نمایندگی قربانیان در دادگاه را برعهده داشت گفت: «با توجه به اینکه دولت کانادا به‌دنبال تجدید روابط با ایران است، بسیار مهم است که ایران را در دادگاه‌های کانادا به‌دلیل سوءاستفاده‌های تروریستی و نادیده گرفتن حقوق بشر مسئول بدانیم.»

این حکم و دستگیری هما هودفر، استاد ایرانی-کانادایی، که این هفته بدون اعلام اتهامی در ایران دستگیر شد، دولت لیبرال را برای تجدید روابط با ایران دچار مشکل خواهد ساخت. 

این حکم به‌دنبال شکایت خانوادهٔ مارلا بنتس، زن ۲۴ ساله‌ آمریکایی که در کافه‌تریای دانشگاه عبری در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۲ توسط بمب‌گذار انتحاری حماس کشته شد، صادر شده است. این خانواده پیش از این در دادگاهی در آمریکا ایران را به پرداخت ۱۳ میلیون دلار محکوم کرده بودند. آنان به‌دنبال تصویب قانون «عدالت برای قربانیان ترور» در کانادا، شکایت خود را به دادگاه‌های کانادا نیز کشاندند و قربانیان ۸ حملهٔ تروریستی دیگر از جمله حملات تروریستی گروه لبنانی حزب‌اللّه نیز به آنان ملحق شدند.

بنا بر این گزارش ایران در ابتدا این شکایت را نادیده گرفت ولی پس از حکم دادگاه با به خدمت گرفت یک شرکت حقوقی در تورنتو اعلام کرد که شکایت‌نامه و اسناد دادگاه به‌طور قانونی به ایران تحویل داده نشده است، از زمان شکایت مدت زیادی می‌گذرد و درخواست مبلغ دلاری برای قربانیان «توهین‌آمیز» است. ولی قاضی تمامی استدلال‌های ایران را رد کرد و ایران را محکوم نمود.

نوشته تنش تازه در روابط ایران و کانادا به‌دنبال حکم جنجالی دادگاهی در انتاریو اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.