روز سه‌شنبه ۸ مهٔ ۲۰۱۸ و چند روز زودتر از موعد مقرر برای تمدید معافیت ایران از تحریم‌های ایالات متحدهٔ آمریکا، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور این کشور، سرانجام اعلام کرد که از توافق هسته‌ای با ایران خارج خواهد شد.

درست از لحظهٔ اعلام این تصمیم، پرزیدنت ترامپ با موجی از واکنش‌های دولت‌های مختلف مواجه شد و البته اغلب هم واکنش‌های منفی، چرا که تمامی کشورهای امضاکنندهٔ برجام، هرچند با الحانی متفاوت، از این تصمیم وی ابراز تأسف کردند.

در کانادا، نخستین واکنش از سوی وزارت امور خارجه بود. این وزارتخانه همان روز، ۸ مهٔ ۲۰۱۸، بیانیه‌ای به شرح زیر منتشر کرد:

کانادا بر پشتیبانی از برجام تأکید می‌کند

۸ مهٔ ۲۰۱۸ – اتاوا، انتاریو – وزارت امور خارجه

کریستیا فریلند، وزیر امور خارجه، امروز این بیانیه را صادر کرد:

«کانادا از نظم جهانی مبتنی بر قوانین پشتیبانی می‌کند و بر این باور است که برجام برای جلوگیری از گسترش توانایی ایران برای تولید سلاح هسته‌ای و حصول اطمینان از امنیت بیشتر جهان و منطقه ضروری است.

ایران نباید اجازهٔ تولید سلاح هسته‌ای پیدا کند. برجام، برنامهٔ هسته‌ای ایران را به نظام تصدیق سخت‌گیرانه و بی‌سابقه‌ای توسط آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای منوط کرده است.

برجام که در سال ۲۰۱۵ توسط ایران پذیرفته شد و مورد تأیید شورای امنیت سازمان ملل متحد قرار گرفت، ایده‌آل نیست ولی به مهارِ تهدیدی جدی برای امنیت و صلح جهان، کمک کرده است.

دو هفتهٔ پیش و در اجلاس وزاری خارجهٔ گروه ۷، همهٔ کشورها بر این موضوع تأکید کردند که: ما به اطمینان دائمی از صلح‌آمیز بودن برنامهٔ هسته‌ای ایران در چارچوب الزامات پیمان‌نامهٔ منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و تعهدات برجام، پایبندیم.

کانادا از تصمیم ایالات متحده برای خروج از برجام متأسف است، به‌ویژه به‌دلیل اینکه آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای بر تداوم اجرای تعهدات ایران بر اساس برجام صحه گذاشته است.

کانادا گسترش برنامهٔ موشکی و آزمایش‌های موشک‌های بالیستیک ایران را که موجب بی‌ثباتی منطقه می‌شود، محکوم می‌کند. کانادا کماکان به تحریم‌های هدفمند برنامه‌های موشکی ایران ادامه خواهد داد.

ما کماکان با پشتیبانی ایران از سازمان‌های تروریستی، تهدید این کشور علیه اسرائیل و پشتیبانی از رژیم اسد در سوریه مقابله خواهیم کرد. ما به همکاری نزدیک با متحدان و شرکایمان برای مسئول دانستن ایران ادامه خواهیم داد.»

گفتنی است کانادا به‌صورت داوطلبانه ۱۱٫۵ میلیون دلار برای اجرای برجام به آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای کمک کرده است.

به‌دنبال انتشار این بیانیه، «رسانهٔ همیاری» در تماسی با وزارت امور خارجهٔ کانادا دربارهٔ احتمال تأثیر این تصمیم بر روابط تجاری فعلی و آتی کانادا و ایران با یکدیگر پرسید. یک مقام آگاه در وزارت امور خارجهٔ کانادا با اشاره به اینکه تبادلات تجاری بین کانادا و ایران در حال حاضر زیاد نیست، گفت که گمان نمی‌کند این تصمیم بر روابط تجاری کنونی تأثیر چندانی داشته باشد. او در عین حال با اشاره به مذاکرات چند شرکت کانادایی از جمله بمباردیه برای فروش هواپیما و قطار به ایران که البته هنوز به نتیجهٔ قطعی نرسیده است، گفت که هنوز زود است دربارهٔ تأثیر این تصمیم بر فعالیت شرکت‌های کانادایی اظهار نظر کرد.

او همچنین در پاسخ به سؤال دیگر این رسانه دربارهٔ احتمال حضور فعال‌تر کانادا به‌عنوان یکی از هفت کشور صنعتی جهان برای پر کردن جای خالی آمریکا در برجام، گفت: «ما از متحدان اروپایی‌مان برای تداوم برجام حمایت می‌کنیم ولی اینکه حضور کانادا چقدر و به چه شکل بتواند به تداوم توافق هسته‌ای با ایران پس از خروج آمریکا کمک کند، نیازمند بررسی و تحلیل شرایط و مشورت با متحدانمان است.»

الیزابت می، رهبر حزب سبز کانادا، هم در پاسخ به پرسش «رسانهٔ همیاری» دربارهٔ موضع این حزب در قبال تصمیم دونالد ترامپ برای خروج از برجام گفت: «حزب سبز کانادا تصمیم ترامپ را محکوم می‌کند. این تصمیم مغایر اصول اخلاقی و مسئولیت‌پذیری است. ما از واکنش کانادا حمایت می‌کنیم و مصرانه از دولتمان می‌خواهیم که به دولت‌های بریتانیا، فرانسه و آلمان برای نجات این توافق از تصمیم ترامپ، کمک کند.»

هلن لَوِردییِر، منتقد سیاست خارجی دولت از حزب دموکرات نوین کانادا، نیز در پاسخ به پرسش مشابه، گفت: «خروج آمریکا از توافق هسته‌ای با ایران تصمیمی معنادار، خطرناک و گمراه‌کننده است که خاورمیانه را با خطر بی‌ثباتی مواجه می‌کند. ایران به‌طور قابل ملاحظه‌ای به تعهداتش در برجام که دارای مکانیزم‌های بازرسی و تصدیق است، عمل کرده بود. این توافق، قراردادی چندجانبه است که به اتفاق آرای اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد در قطعنامه‌ای الزام‌آور به تصویب رسیده است. به‌همین دلیل تصمیم ترامپ نه‌تنها برای صلح و امنیت جهان خطرناک است، بلکه نشانگر آن است که  مدیریت او کاملاً قوانین بین‌المللی و چندجانبه‌گرایی را نادیده می‌گیرد. دولت ما، نباید صرفاً به کلام اکتفا کند و نه‌تنها باید برای حفظ توافق هسته‌ای با ایران، بلکه باید برای خلع سلاح هسته‌ای در سراسر جهان بکوشد. دولت ما، برخلاف ادعایش که خود را قهرمان «نظم چندجانبهٔ مبتنی بر قانون» قلمداد می‌کند، همچنان از امضای پیمان منع گسترش تسلیحات هسته‌ای، که اغلب کارشناسان بین‌المللی آن را بهترین امید جهان برای پیشگیری از جنگ هسته‌ای می‌دانند، سر باز می‌زند.»

گفتنی است تلاش «رسانهٔ همیاری» برای دریافت پاسخ از حزب محافظه‌کار، اپوزیسیون رسمی دولت، به‌دلیل «مشغول‌ بودن» اندرو شییِر رهبر و همچنین عدم پاسخ‌گویی ارین اُتول منتقد سیاست‌خارجی این حزب بی‌جواب ماند.

اما در تحولی دیگر و درست یک روز پس از اعلام تصمیم دولت آمریکا برای خروج از برجام، استفان هارپر، نخست‌وزیر پیشین

کانادا و رهبر پیشین حزب محافظه‌کار، در یک آگهی تمام‌صفحه در روزنامهٔ نیویورک تایمز همراه با چند تن از رهبران پیشین جهان از این تصمیم حمایت کرد.

او همراه با جان هاوارد، نخست‌وزیر پیشین استرالیا، لرد دیوید ویلیام ترمبل، نخست‌وزیر پیشین ایرلند شمالی و برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل در سال ۱۹۹۸، جان برد، وزیر امور خارجهٔ پیشین کانادا، یوری رُزنتال، وزیر امور خارجهٔ پیشین هلند و جولیو ترزی، وزیر امور خارجهٔ پیشین ایتالیا، امضاکنندگان این آگهی بودند که با تیتر درشتِ «آقای رئیس‌جمهور، حق با شماست» شروع می‌شد.

آن‌ها با پشتیبانی از ترامپ، ایران را «تهدیدی برای ما، برای متحدان ما و برای آزادی» دانستند که «با صدور ایدئولوژی اسلام‌گرایانهٔ افراطی خاورمیانه را تهدید می‌کند.» آن‌ها برجام را ناکارآمد توصیف کردند و نتیجهٔ آن را دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای ارزیابی کردند.

کریستیا فریلند، وزیر امور خارجهٔ کانادا، در واکنش به این اقدام در واشنگتن به خبرنگاران گفت که هارپر حق ابراز نظرش را دارد ولی در عین‌حال با تأکید دوباره بر موضع رسمی دولت کانادا، از خروج آمریکا از برجام ابراز تأسف کرد.

جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، هم گفت: «توافق هسته‌ای با ایران، علی‌رغم اینکه توافق کاملی نیست، در پیشگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای مؤثر بوده است.»

او گفت: «ما به ظرفیت هر کشوری برای تصمیم‌گیری در قبال سیاست خارجی‌شان احترام می‌گذاریم، ولی تصمیم‌گیری در خصوص سیاست خارجی کانادا در اتاوا گرفته می‌شود، نه در واشنگتن یا جاهای دیگر.» او افزود انتظار دارد تصمیم ترامپ دربارهٔ خروج از برجام را در اجلاس ماه آیندهٔ سران ۷ کشور صنعتی جهان در کبک با او و رهبران دیگر کشورها به بحث و تبادل نظر بگذارد.

نوشته واکنش‌های همسایهٔ شمالی به خروج ترامپ از برجام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تصورش کمی دشوار است، اما واقعی‌ست؛ آنچه که از اواخر دههٔ ۵۰ تا اواسط دههٔ ۸۰ یعنی همین چهل تا شصت سال قبل، در کانادا مرسوم بوده است، در کشوری که هم‌اکنون به‌همراه کشورهای حوزهٔ اسکاندیناوی و قارهٔ استرالیا بالاترین شاخص دموکراسی را در جهان داراست، جزو ۷ کشور صنعتی جهان است و شهرهای بزرگش از جمله تورنتو و ونکوور، سال‌هاست که نامشان در بین ده شهر برتر دنیا برای زندگی به‌چشم می‌خورند. اما همین‌جا، در همین کشوری که حالا خانهٔ دوم ماست، شاید هم خانهٔ اول، تا تعبیر هر فرد از خانه چه باشد، در همین سرزمین، مرسوم بوده است که کودکان بومی را از خانواده و جامعه‌شان می‌گرفته‌اند – البته که بدون اجازه و رضایت والدینشان – و سرپرستیِ آن‌ها را به خانواده‌های سفید از طبقهٔ متوسط می‌سپرده‌اند! گرچه این رسم یا عرف «اسکوپ دههٔ شصت» (The Sixties Scoop) نامیده می‌شود، در عمل تا دههٔ ۸۰ این روند ادامه داشته است و تخمین زده می‌شود که طی این دو دهه و اندی، حدود ۲۰٬۰۰۰ از کودکان بومیِ این سرزمین را از خانواده‌هایشان جدا کرده و به خانواده‌های سفید سپرده‌اند. بیشترِ این بچه‌ها در کانادا به سرپرستی گرفته می‌شدند، اما برخی نیز به آمریکا و اروپای غربی فرستاده می‌شدند. سیاست دولت کانادا در اجرای «اسکوپ دههٔ شصت» همچنان ادامه داشته، تا اینکه در اواسط دههٔ ۸۰ رؤسای قبایل بومی در استان انتاریو قطعنامه‌ای علیه آن صادر کردند و محققان قضایی مانیتوبا آن را به‌شدت محکوم کردند. پرونده‌های دادخواست‌ بسیاری از طرف قربانیان آن دوره تشکیل شده است، از جمله یکی در استان انتاریو در سال ۲۰۱۰ و یکی نیز در استان بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۱۱. «اسکوپ دههٔ شصت» به‌عنوان یکی از سیاه‌ترین فصولِ تاریخ کانادا شناخته می‌شود.

اما هر چه باشد، همین دموکراسی‌ای که هم‌اکنون در حدِ اعلایش – دستِ کم به‌طور نسبی – در این کشور حاکم است، موجب شد نهایتاً جمعهٔ گذشته، ۱۱ ماه مه ۲۰۱۸، یک قاضی فدرال در ساسکاتون حکم این دادخواهی تاریخی را صادر نماید که بر اساس آن دولت موظف به پرداخت ۸۷۵ میلیون دلار خسارت شده است. از این میزان، ۷۵۰ میلیون دلار به بازماندگان و ۷۵ میلیون دلار به بنیاد‌های التیام اقوام اولیه می‌رسد و ۵۰ میلیون دلار نیز هزینه‌های دادرسی است. یکی از وکلایی که در این پرونده با اقوام اولیه کار کرده است، می‌گوید: «مردم دربارهٔ پول حرف می‌زنند و آن، چیزی است که سر خط خبرها را می‌سازد، اما به‌واقع آنچه بسیار مهم‌تر است، آشتی، به‌رسمیت شناختن و عذرخواهی‌ست که تازه آغاز شده است… »

* * * * *

و اما در جهان، سیر حوادث و فجایع شتاب عجیبی دارد. نمی‌دانم به‌راستی چه می‌شود گفت تا در دام کلیشه نیافتاد، آنگاه که قرارست از این دنیای غریب حرف بزنی، از دنیایی که در آن ما انسان‌ها، هر یک باید محکم در جای خود بنشینیم و مراقب‌ باشیم کلاهمان را باد نبرد، چرا که این کرهٔ گرد روی انگشت سبابهٔ کسی می‌چرخد که تنها ادعای خدایی نکرده است؛ هنوز نکرده است… وقتی در کمال بهتِ همگان انتخاب شد، گفتند، دوام نخواهد آورد؛ یک میلیاردر کوچک‌مغز را چه به ادارهٔ قَدَرترین کشور جهان! گفتند، خودش کنار خواهد رفت. بعد گفتند، آن‌همه مشاوران سیاسی ریز و درشت دور و برش برای چیست! لابد به مددِ مغزهای حزب جمهوری‌خواه شاهد دورهٔ دیگری از اعمال سیاست‌های راستگرایانه در آمریکا و دنیا خواهیم بود؛ چیزی که طبعاً مایهٔ تأسف و ناامیدی انسان‌های دموکرات و آزاداندیش است، اما آنچه دنیا را شگفت‌زده کرده است، چیزی فراتر از این‌هاست؛ «شمارهٔ ۴۵» (The 45) به‌تدریج دارد برنامه‌ها و طرح‌های جنجال‌برانگیزش – به‌زعم خود وعده‌های انتخاباتی‌اش – را عملی می‌کند. بسیاری البته به این طرح‌ها خندیدند؛ به‌طور مثال به دیوار ساختنش در مرزهای جنوبی آمریکا. اما او اواخر فوریهٔ امسال رأی قاضی را برای ساختنِ دیوار گرفت و حالا تنها منتظر کنگره است برای تصویب بودجه‌اش! و در رابطه با برجام، علی‌رغم تمام تلاش‌ها و رایزنی‌های دیگر کشورهای شورای امنیت سازمان ملل برای حفظ توافق‌نامهٔ‌ هسته‌ای با ایران، وی سه‌شنبهٔ هفتهٔ گذشته اعلام کرد که عزمش برای خروج از این توافق‌نامه جزم است، و شادیِ کوبندگانِ بر طبل جنگ را دوچندان کرد. و هم او بود که انتقال سفارت آمریکا در اسرائیل را از تل‌آویو به اورشلیم – که رؤسای جمهور قبلی از انجامش طفره رفته بودند – وعده داد و عملی کرد! دوشنبهٔ گذشته، در هفتادمین سالگرد تشکیل کشور اسرائیل، روز نکبت برای فلسطینی‌ها – دختر و دامادش (مشاوران ارشد رئیس جمهور) به نیابت از طرف او در حالی گشایش سفارت جدید آمریکا را در اورشلیم جشن گرفتند که هم‌زمان در نوار غزه ۵۸ فلسطینی کشته و ۱۳۵۰ فلسطینی دیگر زخمی شدند؛ فلسطینی‌هایی که در اعتراض به این حرکت در نوارِ همیشه-خونینِ غزه تظاهرات کرده بودند…

من اما، کلامی نمی‌یابم تا حالِ دنیای‌مان را وصفی باشد، مگر آنکه کلام زیبا و غنیِ شاملوی بزرگ را به عاریت بگیرم:

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی‌ست، نازنین

ابلیسِ پیروزْمست

سورِ عزای ما را بر سفره نشسته است.

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد…

نوشته ابلیسِ پیروزْمست، سورِ عزای ما را بر سفره نشسته است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تهدید به جنگ و تحریم مسئلهٔ کوچکی نیست! به اعتقاد من، دولت فدرال می‌بایست ارزش جامعهٔ مهاجر ایرانی-کانادایی را دریافته و از هیچ تلاشی برای کمک و یاری به جامعهٔ ایرانی-کانادایی و عزیزانشان در ایران فروگذار نکند. دولت فدرال کانادا می‌بایست بر ادامهٔ توافق هسته‌ای با ایران پافشاری کند و از انجام هر اقدامی که موجب تضعیف توافقنامهٔ هسته‌ای می‌شود، خودداری کرده و تمام تلاش خود را برای تثبیت و موازنهٔ وضعیت در منطقه انجام دهد.

به تمام شهروندانی که مایلند در این زمینه اظهار نظر کنند پیشنهاد می‌کنم با نمایندهٔ فدرال خود (MP) تماس حاصل کنند. شما می‌توانید با مراجعه به لینک زیر نمایندهٔ فدرال خود را پیدا کنید:

https://www.ourcommons.ca/parliamentarians/en/constituencies/FindMP

همچنین شهروندانی که مایلند (راحت‌تر هستند) در این زمینه مستقیماً با من صحبت کنند، می‌توانند به من به آدرس Bowinn.Ma.MLA@leg.bc.ca ایمیل بفرستند یا با شماره تلفن ‎ ۶۰۴-۹۸۱-۰۰۳۳تماس بگیرند. در پایان ماه جاری (ماه مه) تمام نظرات و پیشنهادات شما را جمع‌آوری کرده و (بنا به درخواست شما به‌طور ناشناس یا با اسم شما) به نمایندگی از شما برای وزیر امور خارجهٔ کانادا خواهم فرستاد. در صورت تماس با دفتر من، حریم خصوصی شما کاملاً رعایت خواهد شد و اطلاعات شخصی شما بدون اجازهٔ شما با هیچ فرد یا نهادی به اشتراک گذارده نخواهد شد.

دوستان من، قوی و استوار باشید. می‌دانم که بسیاری از شما از اتفاقات اخیر ناراحت و نگرانید. بدانید که حضور شما در کانادا مزید امتنان و موجب خوشحالی است. اجازه ندهید اقدامات رئیس‌جمهور ترامپ موجب سلب اعتماد شما نسبت به کشورتان کانادا شود.

در خدمت شما،

Bowinn Ma

MLA for North Vancouver-Lonsdale

Sḵwx̱wú7mesh-ulh Temíxw & səlil̓wətaʔɬ təməxʷ

شما و خانواده‌تان اولویت اول من هستید

نوشته نامهٔ بوئن ما، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور- لانزدیل، دربارهٔ خروج آمریکا از توافق هسته‌ای با ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ٖهفتهٔ گذشته، در روز ۲۶ اکتبر، جان هورگان با انتشار بیانیه‌ای، گزارش کارِ ۱۰۰ روز اول دولت جدید را به مردم ارائه داد. طی شماره‌های پیشین نشریه، کمابیش عملکرد دولت را پیرو وعده‌های انتخاباتی‌اش دنبال کردیم. آخرینشان که به‌دلیل اهمیت سخنان ترامپ دربارهٔ برجام، فرصتِ پرداختن به آن‌ها را نداشتیم، اعلام کاهش مالیات کسب‌ و کارهای کوچک از ۲٫۵ درصد به ۲ درصد در جهت حمایت و تقویت این‌گونه مشاغل است و همچنین تخصیص اعتبار بیشتر به برنامهٔ WRAP جهت کمک به جوانانی که در خطر پیوستن به دار و دستهٔ اراذل و اوباش‌اند. این برنامه، جوانانی را که در خطر پیوستن به چنان گروه‌هایی هستند، شناسایی می‌کند و آن‌ها را با مددکاران، معلمان و پلیس ارتباط می‌دهد. دولت جدید همچنین برای حفظ امنیت عموم مردم و قطع عرضهٔ مواد مخدر غیرقانونی، ۳۲ میلیون دلار اعتبار اختصاص داده است تا با شناسایی و دستگیری قاچاقچیان مواد مخدر که مخلِّ سیستم عرضهٔ این‌گونه مواد در اجتماع‌اند، فضای امن‌تری در جامعه ایجاد شود. بیانیهٔ جدید جان هورگان، که همان گزارش ۱۰۰ روز کارِ دولت است، در این شمارهٔ نشریه از نظرتان خواهد گذشت. البته در ادامهٔ الوعده، وفاهای دولت هورگان، هفتهٔ گذشته در همان روز بیست و ششم اکتبر، سلینا رابینسون، وزیر امور شهری و مسکن بی‌سی، اعلام کرد لایحه‌ای را به مجلس پیشنهاد داده است که در صورت تصویب بر اساس آن، صاحب‌خانه‌ها از این پس نخواهند توانست از مفر قانونیِ قراردادهای سالانهٔ اجاره برای افزایش سرسام‌آور اجاره‌بها استفاده کنند.

و اما در مجلس سنا، و باز در روز ۲۶ اکتبر، لیندا فرام، عضو محافظه‌کارِ مجلس سنای کانادا، طی سخنانی در حمایت از تصویب لایحهٔ S-219 برای افزایش تحریم‌ها علیه ایران، ایرانیان را یکی از بدذات‌ترین ملت‌‌‌ها در دنیا خواند. لیندا فرام که از سال ۲۰۰۹ عضو مجلس سناست، توسط استفان هارپر کاندیدای این سمت شده بود و پیش از ورود به مجلس به‌عنوان نویسنده و روزنامه‌نگار فعال بوده است. همچنین یکی از سمت‌های فرام در گذشته، عضویت در هیئت مدیرهٔ کمیتهٔ کانادا-اسرائیل بوده که در سال ۲۰۱۱ منحل و مسئولیت‌هایش به سازمان مادر یعنی مرکز امور اسرائیل و یهودیان، واگذار شد. لیندا فرام، در سنای کانادا دربارهٔ ایران چنین گفته است: «لایحهٔ تحریم ایران مبنایی اخلاقی و انسانی دارد و آن، دیده‌بانی و کنترل یکی از بدذات‌ترین ملت‌های دنیا است و مطابقت دادنِ تحریم‌های ما بر آن اساس است.» وی همچنین، دو روز بعد از این سخنان، در توئیتری اظهار خشنودی کرده است که دولت لیبرال سیاست هارپر را تغییر نداده و درهای سفارت ایران را در اتاوا نگشوده است. پیرو سخنان توهین‌آمیز لیندا فرام نسبت به ایرانیان که در حال حاضر تخمین زده می‌شود در سرتاسر کانادا جمعیتی حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر را تشکیل بدهند، کنگرهٔ ایرانیان کانادا از هموطنان خواسته است تا با ارسال نامه به سناتورهای منطقهٔ سکونت خود، از آن‌ها بخواهند که علیه لایحهٔ  S-219 رأی بدهند و از صلح و روابط سیاسی با ایران حمایت کنند، همچنین سناتور فرام را مسئول و پاسخگوی اظهار نظرات تبعیض‌آمیز و ضدایرانی‌اش بدانند و اینکه ایشان باید رسماً در جلسهٔ عمومی مجلس سنا از ایرانیان عذرخواهی کند.

نوشته یادداشت سردبیر: از محافظه‌کاری تا نژادپرستی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

هنوز از خط و نشان‌هایی که پرزیدنت ترامپ در مجمع سازمان ملل علیه کرهٔ شمالی و ایران کشیده بود، چندان نگذشته بود که جمعهٔ گذشته، باز دنیا با دلهره به سخنان رئیس‌جمهور توئیتری گوش سپرد. دونالد ترامپ در سخنان اخیرش – که اشتباهات تاریخ و جغرافیایی‌اش موجی از تمسخر و شوخی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت – اعلام کرد که چنانچه سازمان ملل و دیگر کشورهای متحد به برطرف نمودنِ اشکالات اساسیِ قرارداد هسته‌ایِ ۲۰۱۵ با ایران اقدام نکنند، وی تصمیم دارد این قراردادِ تأییدشده توسط سازمان ملل را به‌طور یک‌جانبه لغو کند. دوست و دشمن سخنان او را به‌شدت محکوم کردند. بریتانیا، فرانسه و آلمان اعلام کردند که به حمایت از قرارداد – به‌همان صورتی که نوشته شده است – ادامه خواهند داد. چین و روسیه ضمن اظهار مخالفت شدید با حرکت ترامپ و بی‌مورد و بی‌ثبات‌کننده خواندنِ آن، پشت ایران ایستادند.
البته گویا مذاکرات و لابی‌گری‌های فشردهٔ بالاترین مقامات رسمی کاخ سفید با متحدان نزدیکی همچون ترزا مِی، فعلاً جلوی تاخت و تاز ترامپ را گرفته است.
در حال حاضر، بزرگ‌ترین نگرانی همسایهٔ جنوبی‌مان، کرهٔ شمالی‌ست، کشوری که پرزیدنت ترامپ در پاسخ به ساخت و انباشت سلاح اتمی‌اش، رهبر خودبین و جسور آن، کیم جونگ‌ اون را به مرگ و نیستی تهدید کرده است. کنگرهٔ آمریکا که گویی تازه از خواب بیدار و متوجه شده است که رئیس جمهور این قدرت را دارد که تقریباً بدونِ هیچ مشورتی، دست به حمله‌ای اتمی بزند، به تکاپو افتاده است تا قوانین را تغییر دهد و با محدودترکردنِ قدرت رئیس جمهور، ترامپ را از شروع جنگ سوم جهانی بازدارد…
از سوی دیگر، دولت آمریکا همچنان روی مطالبات خود در مذاکرات نفتا پافشاری دارد. کریستیا فریلند، وزیر امور خارجهٔ کانادا، در تازه‌ترین دورِ این مذاکرات در واشنگتن، طیِ سخنانی انتقادی خواسته‌های آمریکا را دردسرساز و غیرمتعارف خواند و برخی از این خواسته‌ها را حتی متناقض با قوانین سازمان تجارت جهانی دانست. وی افزود که دولت آمریکا هزاران شغل را در هر سه کشور به‌خطر انداخته است، در حالی‌که نفتا به‌مدت ۲۳ سال مشاغل بسیاری برای هر سه کشور کانادا، آمریکا و مکزیک ایجاد کرده است که غالباً خانواده‌های طبقهٔ متوسط از آن‌ بهره‌مند شده‌اند.
دونالد ترامپ حتی توصیه‌های گروه‌های تجاری کشورش را نادیده گرفته است و تنظیم و تدوین دوبارهٔ قراداد نفتا با تناوب هر ۵ سال یک بار و حفظ بزرگ‌ترین سهم تولید خودرو برای آمریکا از مطالبات او برای آمریکاست. و البته هم‌زمان با مذاکرات نفتا، آمریکا بر قطعات وارداتی اتومبیل از کانادا و مکزیک تعرفه‌گذاری می‌کند. فعالان صنعت اتومبیل در آمریکا با اجرای این قانون مخالف‌اند و معتقدند این کار موجب افزایش هزینه‌های تولید در صنعت اتومبیل این کشور و افزایش بهای خودرو می‌شود.

به‌نظر می‌رسد عملکرد چند ماههٔ دونالد ترامپ بیشتر به نقش او در برنامه‌های شوی تلویزیونی «کارآموز» شبیه است تا رئیس‌جمهور بزرگ‌ترین قدرت اقتصادی جهان. شاید او هم هنوز نقش خود را چندان جدی نگرفته است و گمان می‌کند تصمیماتش نهایتاً یکی از شرکت‌کنندگان در مسابقه را به خانه می‌فرستد! غافل از آنکه کسانی که او در سمت ریاست جمهوری برایشان «تصمیم» می‌گیرد، آن هم به‌طور یک‌جانبه و با دیدگاهی سراسر یکسونگرانه، مانند شرکت‌کنندگان در مسابقهٔ تلویزیونی «کارآموز» بی‌دفاع نیستند. چه بسا برخی همچون رهبر جوان و ماجراجوی کرهٔ شمالی با بمب هیدروژنی و برخی دیگر با مقابله‌ به‌ مثل اقتصادی یا نظامی، به‌ رویارویی با وی برخیزند. در این میان چشم‌های نگران مردم جهان هر روز باید در صفحات روزنامه‌ها یا وب‌سایت‌ها منتظر تهدید دیگری از این‌سو یا آن‌سوی جهان باشد. روالی که به‌نظر می‌رسد دست‌کم تا بیش از سه سال دیگر ادامه خواهد یافت. البته اگر تا پیش از آن، جهان به ورطهٔ هولناک فاجعه‌ای جبران‌ناپذیر سقوط نکند و غائلهٔ ترامپ و ترامپیسم ختم به خیر شود…

نوشته یادداشت سردبیر – و باز ترامپ در سرخط خبرهای جهان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از گذشت ماه‌ها فعالیت انتخاباتی کاندیداها در استان بریتیش کلمبیا، نتایج انتخابات روز نهم ماه گذشته هواداران دو حزب رقیب، بی‌سی لیبرال و بی‌سی ان‌دی‌پی، را همچنان در نگرانی و انتظار باقی گذاشت و دوشنبهٔ پیش، پس از گذشت بیست روز از آن تاریخ وقتی که اندرو ویوِر، رهبر حزب سبز، دستان جان هورگان را فشرد و آن‌گونه که انتظار می‌رفت، به همگان اعلام کرد که با کلارک کنار نیامده‌، همچنان قطعیتی که باید، حاصل نشده است و بازی ادامه دارد تا کریستی کلارک بخت خود را در رأی اعتماد مجلس بیازماید – شاید دری به تخته‌ای بخورد… – و نیز اختیارات نایب فرماندار به مردم یادآوری شود و نهایتاً سرنوشت دولت استانی مشخص شود.

* * * * *

و اما خبرهای استان ما و حتی کشور ما، کانادا، در برابر اخبار جهان یا بهتر بتوان گفت حوادث و فجایعی که در دنیا – بخوانید خاورمیانه – به روزمرگی تبدیل شده است، چه رنگ‌باخته می‌نماید. تنها در چند روز گذشته، دو حملهٔ انتحاری در عراق مجموعاً ۲۶ کشته و ۹۵ مجروح بر جای گذاشته است و حملهٔ انتحاری بزرگی در کابلِ افغانستان نیز، که با ۹۰ کشته و ۴۶۱ مجروح یکی از عظیم‌ترین حملات به کابل در ۱۶ سال گذشته بوده است… و درِ دنیا همچنان بر روی همان پاشنه می‌چرخد؛ بی‌تفاوتیِ قلب‌ها، چشم‌ها و گوش‌هایی که پر است از آن صداها. تماشاگرانی بی‌تفاوت که رمزگشایی توئیتِ نامفهوم پرزیدنت ترامپ میان خواب و بیداری، مهم‌ترین مسائل روزشان است. همان پرزیدنتی که با جیبی پر از پول، پول فروشِ تسلیحاتی که یحتمل حملات آینده را رقم خواهد زد، تازه به خانه برگشته است.

و ما همچنان به انسان‌هایی بی‌گناه که به‌شکل مشتی اعداد و ارقام درآمده‌اند، لا‌به‌لای خطوطی که روی صفحهٔ نمایش کامپیوتر یا تلفنمان پایین می‌رود، می‌نگریم و سری به تأسف تکان می‌دهیم. پست بعدی روحیه‌مان را عوض می‌کند؛ عکس‌های رنگارنگ سلفی‌های دوستان و غذاهایشان…

نوشته یادداشت سردبیر – روزمرّگیِ مرگ در آن‌سوی جهان…. اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دکتر مهدی راسل،  کاندیدای حزب NDP از حوزهٔ وست‌ونکوور-کپیلانو – ونکوور

سیاست جهان درچند دههٔ گذشته دوره‌های سختی را از سر گذرانده، دوره‌هایی که در متون سیاسی به دورهٔ ریگانیسم، تاچریسم و… اطلاق می‌گردد چرا که سیاست‌های ناخوشایند اقتصادی در زمینه‌های متعدد زیربنائی و زیست‌محیطی موجب تعمیق و گسترش شکاف و نابرابری ناعادلانهٔ طبقات مرفه و طبقات متوسط در زمینه‌های اجتماعی و اقتصادی گردیده و همچنین صدمات واردشدهٔ سیستماتیک و درازمدت به اکوسیستم در این دوران، امروز از دغدغه‌های اساسی صاحبنظران، دولتمردان و هر آن کسی است که نگران میراث آیندگان است. این دوره‌های نشیب سیاسی عمدتاً به منازعات خونین منطقه‌‌ای و جهانی دامن زده و گاه موجب آغاز آن بوده است که در زمینهٔ امنیت بین‌الملل نیز جامعهٔ جهانی را به محیطی ناامن‌تر، غیرقابل‌اعتمادتر و با موضع‌گیری‌های خصمانهٔ اعتقادی و سیاسی بدل نموده است.

در ماه‌های اخیر با روی کار آمدن ترامپ در آمریکا به‌عنوان رئیس‌جمهور این کشور، باید این دوره را ترامپیسم نامید. در یک نگاه ترامپیسم محصول بی‌تفاوتی سیاسی در اقشار متوسط جامعه در بعد اجتماعی است، بی‌تفاوتی سیاسی ناشی از سرخوردگی‌های مستمر اقشارمردم، دل‌مشغولی‌های خودساخته و مهندسی‌شده، ضعف اعتماد عمومی، توهم توطئه و نهایتاً انفعال روشنفکرانه.

فارغ از دلائل برشمرده، بی‌تفاوتی اجتماعی و عدم مشارکت فعال طبقات متوسط در ساز و کارهای سیاسی در مقاطع مختلف به‌نفع مشارکت‌کنندگانی تمام می‌شود که در میدان خالی رقابت سیاسی فریفتهٔ وعده‌های سطحی و رفتارهای نمایشی گاه وطن‌پرستانهٔ کاندیداهایی می‌گردند که اغلب نه از سوابق سیاسی چندانی برخوردارند و نه اصولاً جایگاه سیاسی‌ای در معادلات ملی و بین‌المللی دارند.

در این بین غفلت از دنیای واقعی و عینی به بهانهٔ حضور در فضاهای مجازی که در عین آگاهی‌بخشی سبب تخدیر جوامع می‌گردد از جمله دلائل اساسی بی‌تفاوتی نسل جوان به مسائل پیرامونی و عمدتاً سیاسی است .

عدم درک صحیح معادلات سیاسی و مناسبات بین‌المللی از طرف برخی از اقشار نیز از سویی باعث می‌گردد تا با اعتقاد به دیدگاه‌های منسوخ‌شده، سیاست‌های دیکته‌شده در قالب توهم توطئه منجر به بی‌تفاوتی گسترده  و ترویج آن در مجامع عمومی گردد، پدیده‌ای که اغلب سیاست‌ورزان خودکامه به‌طور غیر مستقیم از آن حمایت می‌نمایند.

صرف‌نظر از دلائل اجتماعی بی‌تفاوتی سیاسی اقشار متوسط در ظهور دوره‌های ترامپیزم، دلائل سیاسی متعددی نیز دراین جریان سازی دخیل و موجب ظهور این دوره‌های پسرفت سیاسی است. از دیدگاه فلسفهٔ تاریخ، این دوره‌ها اغلب پس از دوره‌های معتدل سیاسی و دولتمردانی ظهور می‌کنند که با گرایشات اجتماعی به سرمایه‌گذاری‌های فرهنگی و آموزشی بلندمدت اعتقاد دارند. به‌عبارت دیگر دولتمردانی که به زیربناهای فرهنگی، آموزشی و اجتماعی  جوامع همت می‌گمارند و تقویت این زیربناها را عامل توسعهٔ همه‌جانبه و نهایتاً اقتصادی می‌دانند. از آنجا که زمان زعامت سیاسی این دولتمردان پیش از به‌ثمرنشستن دستاوردهای فرهنگی و اجتماعی به‌پایان می‌رسد، فرصت‌طلبان سیاسی از احساسات توده‌های عامی مردم در عدم حصول برنامه‌های کوتاه‌مدت اقتصادی سوءاستفاده می‌نمایند. با بررسی دقیق‌تر درمی‌بابیم که بسیاری از این فرصت‌طلبان سیاسی بنای لرزان دولت خود را بر دستاوردهای استوار و منطقی دولت‌های پیشین خود بنا می‌نهند و در حقیقت ثمر درخت دولتمردان پیشین را استفاده و نتیجهٔ سیاست‌های پوپولیستی خود می‌دانند. با نگاهی به این دوره‌ها به‌خوبی روشن است که چگونه دستاوردهای دولتمردان آینده‌نگر به نفع این منفعت‌طلبان سیاسی مصادره گردید و نتایج آن به نام آن‌ها رقم می‌خورد.

در کشور آمریکا نیز دستاوردهای دولت قبلی در زمینهٔ تنش‌زدائی بین‌المللی و توجه به زیربناهای آموزشی و بهداشتی که در دوره‌های قبل مورد غفلت دولتمران جنگ‌طلب واقع شده بود سبب شد تا امروز دلالان سیاسی از اعتماد بین‌المللی بدست آمده در جریان سیاست‌های ترکیبی و پیچیده دولت قبل که باعث پس‌انداز فرهنگی و در درازمدت اقتصادی برای آن‌ها می‌شد، درعین انکار و محکومیت روند سیاسی دولت پیشین حداکثر استفاده را از این دستاوردها نمایند.

فارغ از دیدگاه‌های مختلف احزاب، جناح‌ها و گرایش‌های سیاسی برای مقابله با جریان ترامپیزم و فراز و نشیب‌های سیاسی، ارتقاء آگاهی‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی به تنهایی نمی‌تواند عامل مهمی در اصلاح  روند فلسفه سیاسی جهانی باشد چرا که بسیاری از روشنفکران عافیت‌طلب در مقایسه با سایر اقشار مردم از سطح بالائی از این آگاهی‌ها برخوردارند اما به‌دلیل انفعال سیاسی و اجتماعی سهم کمتری  از یک نوجوان رأی‌اولی در تعیین سرنوشت جامعه و کشورشان دارند .

بی‌تدبیری و یأس سیاسی ناشی از نشیب‌های سیاسی این‌چنینی قائم به فرد نیست، ساز و کارهای ناسالم، بی‌تفاوتی‌ها، انفعال و عدم حضور فعالانه در اجتماع به دلایلی که از آن یاد شد همه و همه موجب بروز زمینه‌های ظهور چنین افرادی می‌شود. در تمام دوره‌های تاریخ ترامپ‌های بالقوه وجود دارند و این مائیم که اجازهٔ بالفعل‌شدن به آن‌ها بدهیم یا نه. به امید اینکه به‌عنوان شهروندان کشور کانادا، با حضور فعال در صحنهٔ سیاسی و اجتماعی از ظهور و به قدرت رسید  افرادی که جز منافع فردی و ایجاد تنش‌های اجتماعی و سیاسی برای بهره‌برداری خود دستاوردی را عاید نمی‌کنند، جلوگیری به عمل آوریم.

نوشته ترامپیسم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امروز هشتم ماه مارس است؛ روز جهانی زن، و وقتی این صفحات از زیر چاپ درمی‌آیند، ۳۶۳ روز دیگر به هشتم مارسی دیگر و سرازیرشدنِ سیل تبریکات و شاخه‌‌گل‌هایی دیگر به این مناسبت باقی مانده است. واقعیت اینکه هرگز نتوانستم با جشن‌گرفتن و تبریک‌گفتن و کارهایی از این دست به‌نام این روز، کنار بیایم. اگر قرار است یک روز در سال زنان را به عرش اعلا برسانند، به آنان هدیه بدهند و از جفایی که قرن‌هاست بر آنان رفته، داد سخن سر بدهند و و و… و از روز بعد، نقطه سرِ خط، همان بهتر که زنان نیز چون مردان روزی به‌نام خود نداشته باشند. شخصاً فکر می‌کنم تنها چیزی که به این روز و نام آن معنا می‌بخشد، یادآوری مبارزه علیه عدم برابری حقوق زنان با مردان است که هنوز پس از یک قرن، راه زیادی دارد طی کند تا به سرمنزل مقصود برسد. کمی بیش از ۱۰۰ سال است که زنان علیه نابرابری جنسیتی و ظلمی که بر آن‌ها روا داشته می‌شود، مبارزه می‌کنند و ما همچنان شاهدیم که حتی در کشورهای پیشرفته زنانی که بتوانند به پست‌های کلیدی و مهم از جمله سطوح مدیریتی و دولتی دست یابند انگشت‌شمارند، و هنوز زنان برای انجام کاری هم‌اندازه با مردان، حقوق برابر و یکسانی دریافت نمی‌کنند، هنوز با جسم زن چون کالایی برخورد می‌شود که گاه چاشنی سکسی‌کردنِ تبلیغات دیگر کالاهاست و گاه خود کالایی‌اند که مستقیم برایش قیمت تعیین و پرداخت می‌شود، و هنوز، هنوز، هنوز…  

*  *‌‌  *  *  *

و اما ریاست جمهوری همسایهٔ جنوبی‌مان همچنان خبرساز است. هنوز از معلق‌شدنِ فرمان قبلی پرزیدنت ترامپ با حکم قاضی، چیزی نگذشته بود که وی دوشنبهٔ گذشته بار دیگر فرمان اجرایی جدیدی برای لغو ویزای کشورهای عمدتاً مسلمان صادر کرد. بر اساس این فرمان جدید، که به گفتهٔ وزیر خارجهٔ آمریکا تنها به‌منظور استفادهٔ رئیس‌جمهوری از حق خود برای حفظ امنیت مردم آمریکاست، نام عراق از لیست هفت کشوری که در فرمان قبلی آمده بود، حذف شده است. همچنین فرمان جدید ساکنان قانونی آمریکا و افرادی را که دارای مجوزهای قانونی‌اند، از ورود به خاک آمریکا منع نمی‌کند. و البته وزیر امنیت داخلی آمریکا نیز، در چشم‌اندازی دورتر، گفته است که سیستم مهاجرتی آمریکا دچار نواقصی است و باید تغییر کند.

فراموش نکنیم که حدود دو سال قبل نخست‌وزیر وقت کانادا، استفان هارپر، قصد داشت سفر به ایران و سوریه را به‌عنوان کشورهای حامی تروریسم منع کند، یعنی برای ما ایرانیان ساکن کانادا، وضعیتی به‌مراتب بدتر از آنچه ترامپ در سر پرورانده و قصد اجرایش را کرده است. روشن است اگر مشارکتی در تعیین قدرت حاکم نداشته باشیم، در به‌راحتی می‌تواند بر روی پاشنهٔ دیگری بچرخد، چنان که در نهایت شگفتی همگان، در آمریکا اتفاق افتاد و محافظه‌کاران این‌بار با امید تازه‌ای که از طرف برادران آمریکایی خود در جانشان دمیده شده، به میدان بازگردند… فراموش نکنیم.

نوشته یادداشت سردبیر – دو مقوله، دو تلنگر اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از آغاز فعالیت‌های انتخاباتی سال ۲۰۱۵ کانادا، جاستین ترودو رهبر حزب لیبرال، بارها بر وعدهٔ خود مبنی بر تغییر سیستم انتخاباتی کانادا از سیستم اکثریتی فعلی (First Past the Post) تأکید کرد.  اکنون پس از گذشت یک سال و چند ماه از انتخاب دولت جدید، وی در نامه‌ای به خانم کارینا گولد، وزیر جدید نهادهای دموکراتیک، تغییر سیستم انتخاباتی را از دستور کار وزیر مربوطه خارج کرده‌ است.

بدین ترتیب در سال ۲۰۱۹، بر خلاف وعدهٔ انتخاباتی روشن آقای نخست‌وزیر، بار دیگر نمایندگان مجلس با سیستم اکثریتی فعلی انتخاب خواهند شد، این‌بار نیز برای پیشگیری از تقسیم آرا، لاجرم انتخاب استراتژیک را شاهد خواهیم بود و باز هم مجلسی خواهیم داشت که بازتاب آرا و نظرات رأی‌دهندگان نخواهد بود.

در سیستم انتخاباتی فعلی، نمایندهٔ هر حوزهٔ‌ انتخابی، کاندیدایی خواهد بود که اکثریت نسبی آرا در حوزهٔ مربوطه را به خود اختصاص دهد. در این سیستم اگر فرضاً هر یک از احزاب لیبرال، محافظه‌کار، ان‌دی‌پی و سبز، به ترتیب ۳۴٪، ۳۱٪، ۲۸٪ و ۷٪ از آرا را به خود اختصاص دهند، تنها کاندیدایی که به مجلس راه خواهد یافت، کاندیدای حزب لیبرال خواهد بود، در حالی که ۶۶٪ از رأی‌دهندگان این حوزه به سایر احزاب رأی داده‌اند. با تکرار این الگو در حداقل ۱۶۶ حوزه در سطح کشور، و با تنها ۳۴٪ از کل آرا، می‌توان حداقل به ۱۶۶ کرسی از کل ۳۳۰ کرسی مجلس و به‌عبارت دیگر به اکثریت مطلق دست یافت. در واقع در انتخابات سال ۲۰۱۱ که به تشکیل دولت اکثریت محافظه‌کار انجامید، حزب محافظه‌کار با کسب ۳۹٫۶۲٪ آرا موفق به تشکیل دولت اکثریت شد. به همین ترتیب در انتخابات اکتبر سال ۲۰۱۵، لیبرال‌ها با کسب ۳۹٫۵٪ از آرا دولت اکثریت تشکیل دادند.

بدین‌ترتیب در هر دو دورهٔ فوق، بیش از ۶۰٪ از رأی‌دهندگان از داشتن نماینده‌ای در مجلس که مدافع خواسته‌ها، پایگاه فکری و نظراتشان باشد، بازمانده‌اند و به‌عبارتی دیگر رأیشان به هدر رفته است. در عوض نمایندگان منتخبِ تنها ۳۹٪ از رأی‌دهندگان، به‌عنوان نمایندهٔ اکثریت مردم کانادا، با در دست‌گرفتنِ بیش از نیمی از کرسی‌های مجلس، به آسانی قوانین مورد نظر احزاب متبوع خود را به نمایندگی از اکثریت کاذب به‌تصویب رسانده‌ و می‌رسانند.

در یک سال و چند ماه گذشته، دولت کانادا با تشکیل کمیته‌ای از نمایندگان، به مطالعه، بررسی و نظرخواهی از مردم برای یافتن بهترین شیوهٔ انتخابات پرداخت. بر اساس نظرسنجی‌های گوناگون در سطح کشور، کمیته‌ پیشنهاد داد که یکی از انواع سیستم انتخاباتی تناسبی (Proportional Representation) برای جایگزینی سیستم اکثریتی به همه‌پرسی گذاشته شود. در این سیستم، تعداد نمایندگان هر حزب در مجلس متناسب با درصد آرای اکتسابی آن حزب در کل کشور، و ترکیب مجلس، منعکس‌کنندهٔ خواسته‌ها، اولویّت‌ها و افکار رأی‌دهندگان خواهد بود. ‌از جمله کشورهایی که از سیستم انتخاباتی تناسبی برخوردارند می‌توان از بلژیک، دانمارک، فنلاند، ایرلند، یونان، مجارستان، اسراییل، ایتالیا، لوکزامبورگ، سوئد، نروژ و سوئیس نام برد.

در مجلس، همه‌پرسی پیشنهادی کمیته، مورد حمایت محافظه‌کاران قرار گرفت، حزب ان‌‌دی‌پی و حزب سبز لزوم انجام همه‌پرسی را مورد سؤال قرار دادند، و نمایندگان لیبرال با انجام همه‌پرسی در این مقطع زمانی مخالفت کردند. در پایان، آقای نخست‌وزیر تغییر سیستم انتخابات را از دستور کار خارج کرد.  

در اختیارگرفتن اکثریت مطلق کرسی‌های مجلس، تنها با کسب اکثریت نسبی آرا، نشانگر اشکالات سیستم انتخاباتی اکثریتی و تناقض آن با مفاهیم و اهداف دموکراسی است. در نوامبر ۲۰۱۶، اشکالات سیستم اکثریتی در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نیز در اوج شگفت‌زدگی ناظران، رسانه‌ها و بسیاری از رأی‌دهندگان، به انتخاب دانلد ترامپ با آرای کمتری نسبت به رقیب دموکراتش انجامید. انتخابی که شاید برای اقلیت‌ها در آمریکا و بسیاری از مردم جهان تاوان سنگینی داشته‌ باشد. این انتخاب می‌توانست برای کانادا زنگ خطری باشد برای اصلاح سیستمی که در دوران اکثریت محافظه‌کاران، می‌رفت تا کانادا را از وضعیت کشوری تحت حاکمیت دموکراسی، پذیرا و حافظ حقوق مهاجران و حافظ صلح خارج کند.  خطری که اینک با نقض وعدهٔ انتخاباتی آقای ترودو، هم‌زمان با انعکاس صداهای نژادپرستانه‌ از مرزهای جنوبی، می‌تواند در آینده‌ای بسیار نزدیک، حتی در انتخابات سال ۲۰۱۹ نمایان شود.   

نوشته درس‌هایی که از انتخابات آمریکا نیاموختیم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دو هفته‌ای که گذشت خیلی زشت و کریه بود و تبعیض و تمسخر حقوق بشر از ویژگی‌های بارز آن بود. اما در میان ما کمتر کسی پرسید که چطور شد که این‌طور شد؟ آیا داستان ظهور و رشد پوپولیسم متکی بر حماقت و بی‌سوادی، تمام حقیقت است؟ اوباما رفت، ترامپ آمد و ما را هدف گرفت؟ همین؟

نه دوستان! از رذالت و زشتی هوچی‌های فریبکاران بسیار گفتیم و شنیدیم. اما خودمان چه؟ آیا ما همهٔ سعی خود را کردیم تا جلوی این پدیده را بگیریم؟

پاسخ من به این سؤال منفی‌ست. ما حداقل می‌توانستیم از شدت این حماقت بکاهیم. می‌توانستیم پیش از آن که کار به اینجا برسد جلوی آن را بگیریم. کم‌کاری ما در وقت خود در رسیدن به شرایط فعلی بی‌تأثیر نبود. البته واکنش‌های اعتراضی به این حرکت توانست از شدت آن بکاهد و کاسبان نفرت را قدری رسوا کند. اما این کافی نیست.

میلیون‌ها تن ایرانی در خارج از ایران زندگی می‌کنند و صدها هزار نفر از آن‌ها در کانادا هستند. جمعیت ایرانیان کلانشهر ونکوور چیزی بین ۷۰ تا ۹۰ هزار تخمین زده می‌شود. با این وجود توهین، تحقیر و حمله به ما هزینهٔ چندانی برای نژادپرستان و کاسبان تعصب ندارد.

چرا؟

دلیل آن بسیار واضح است: چون ما نیستیم. چون آسایش را در انزوا می‌جوییم. چون خود را میهمان می‌پنداریم. و بدتر از آن، وقتی از خود انتقاد می‌کنیم، به غلط به پراکندگیِ خود و «اتحاد» جوامع هندی و چینی اشاره می‌کنیم.

خیر! اگر هزینهٔ حمله به آن جوامع بالاست، به‌دلیل اتحاد و یکپارچگی آن‌ها نیست، که از ما کمتر چندپاره نیستند. بلکه به‌خاطر حضور آن‌هاست. به‌خاطر این است که همیشه و همه‌جا هستند. به‌خاطر این است که خود را معاف از فعالیت اجتماعی و سیاسی نمی‌دانند.

جامعهٔ سیک نیازی به توضیح فرهنگ و تاریخ و گذشتهٔ خود ندارد. بلکه خود را صاحب این خانه می‌داند و در ادارهٔ آن مشارکت می‌کند. جمعیت یهودیان ونکوور به‌مراتب کمتر از ایرانیان است. اما در هر حزب، دسته، گروه اجتماعی و فعالیت جمعی حضور پررنگ دارند. می‌توان با توسل به تئوری‌های توطئه به توجیه قدرت جامعهٔ یهودی پرداخت. می‌توان علت را به تأکید فراوان بر هویت جمعی آن‌ها تقلیل داد. اما نه، دوستان! علت هیچ‌یک از این‌ها نیست. یهودی کانادایی با عملکرد خود و با حضور در همهٔ عرصه‌هاست که قدرتمند شده است. یهودی کانادایی هم دغدغهٔ شغل، محیط زیست، حقوق بشر و مسائل اجتماعی را دارد و با حضور فعال به‌عنوان یک کانادایی، سفیری مؤثر برای جامعه خود است.

ما به «سیاسی نبودن» خود می‌بالیم و از کنج عزلت خود راضی هستیم. همه چیز خوب است دیگر. چرا باید کاری بکنیم؟ به ما چه؟

به ترامپ فحش ندهید. دلیلی که ترامپ این کار را کرد این بود که فکر می‌کرد که نفع حمله به جامعهٔ ایرانی (و شش ملیت دیگر) بیش از ضرر آن است. و این ما بودیم که با غیبت خود هزینهٔ چنین حماقتی را برای او پایین‌تر آوردیم.

و مایی که در کانادا هستیم دل به این خوش کرده‌ایم که «اینجا آمریکا نیست». بله! کاملاً درست است. اینجا آمریکا نیست. فقط اینکه حداقل سه کاندیدای اصلی رهبری دومین حزب بزرگ این کشور (حزب محافظه‌کار)، ترس از دیگری (منظور ما «تروریست‌»های مسلمان) را استراتژی اصلی خود برای پیروزی قرار داده‌اند، در شهر کبک یک تروریست نژادپرست به مسلمانان نمازگزار حمله می‌کند، و کماکان به ما ربطی ندارد. آن‌ها مشتی «عرب» هستند و ما نوادگان راستین کوروش کبیر. انگار که راست افراطی هم همین فکر را کرده و ما را از حملات نژادپرستانه معاف می‌کند.

انتخاب با خودمان است. بدانیم که از هر جمعی غایب شویم، آن‌هایی که با وجود ما مشکل دارند، در آن حاضر خواهند بود و صدای آن‌ها شنیده خواهد شد و ما…

بهتر است بنا بر علاقه و عقاید خود وارد جمع‌های مختلف شویم. به‌خصوص احزاب و گروه‌هایی که در آن افراد کم‌تحمل سعی در برتری دارند. بدترین کار ممکن این است که صحنه را خالی کنیم تا یک حزب بزرگ سیاسی به‌دست نژادپرستان و کوته‌نظران بیافتد. خطر جدی است و دور نیست روزی که ما برای اثبات صلاحیت خود باید در آزمون «ارزش‌های کانادایی» که خانم کلی لیچ ‌(Kellie Leitch)، نامزد رهبری حزب محافظه‌کار، برای مهاجران پیشنهاد کرده است، شرکت کنیم.

خلاصه این که چه چپ هستیم، چه راست و چه میانه، چه طرفدار محیط زیست و چه حامی توسعهٔ منابع زیرزمینی، بیاییم و در فضای سیاسی اجتماعی فعال شویم.

لابد می‌گویید چنین احزابی شانسی برای پیروزی ندارند. درست مانند دونالد جی ترامپ که پارسال هیچ شانسی برای برنده شدن نداشت.

نوشته اندر باب خطرات انزوا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.