پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا سه‌شنبهٔ همین هفته، ۵ سپتامبر، از جاگمیت سینگ (Jagmeet Singh)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با نمایندگان رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد. پیش از این، کنگرهٔ ایرانیان کانادا با سه کاندیدای دیگر دیدار و گفت‌وگو داشت که مشروح بخش دوم این دیدارها، یعنی نشست با رسانه‌های ایرانی در کانادا، در شماره‌های پیشین رسانهٔ‌ همیاری منتشر شد.

بیژن احمدی، رئیس کنگرهٔ ایرانیان کانادا، صحبت‌های خود را در آغاز نشست با رسانه‌ها، این‌گونه آغاز کرد: «با تشکر از شرکت‌کنندگان در این نشست خبری، خانم سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در ونکوور و در تورنتو آقایان سعید سلطانپور از «ایران‌ استار» و «اخبار ایرانیان کانادا»، مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» و مشهود ناصری از «سلام تورنتو». پیش از این نشست خبری کنگرهٔ ایرانیان کانادا گفت‌وگوی مفید و پرباری با آقای جاگمیت سینگ انجام داد که طی آن موضوعات حائز اولویت برای ایرانیان و نیز سایر مسائلی که از سوی کنگرهٔ ایرانیان کانادا مورد پیگیری است، مورد بحث و گفت‌وگو قرار گرفت. خوشبختانه در موارد بسیاری مانند اهمیت موضوع برقراری مجدد ارتباط بین ایران و کانادا اختلاف نظر نیست و امکان همکاری وجود دارد. امیدواریم که در این زمینه به‌زودی شاهد فعالیت بیشتری از سوی حزب ان‌دی‌پی باشیم.

آقای سینگ، اگر پیش از طرح سؤالات مایل‌اید صحبتی داشته باشید، بفرمایید.»

جاگمیت سینگ: دیدار بسیار مفیدی بود و موضوعاتی را که برای ایرانیان کانادا حائز اهمیت است، مورد بحث قرار دادیم. همان‌طور که در بیانیه‌ای خطاب به کنگرهٔ ایرانیان کانادا خاطرنشان کردم، یک اصل کلی و اساسی در سیاست خارجی هست و آن اینکه گفت‌وگوی آزادانه همواره بهترین راه است. من پایبند به اصول همکاری‌ام و همکاری بهترین سیاستی است که می‌توان در رابطه با سایر کشورها در پیش گرفت. در مورد ایران خصوصاً من مایل‌ام که شاهد سیاست همکاری باشم و این برای همهٔ احزاب نتایج شایان توجهی خواهد داشت.»

حالا نوبت به سؤالات می‌رسد.

سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در استان بریتیش کلمبیا: با سلام به همگی و تشکر از شما آقای سینگ برای وقتی که در اختیار گذاشتید، سؤال من دو قسمت است که امیدوارم پس از پاسخگویی‌ به قسمت اول، فرصت طرح قسمت دوم را هم داشته‌ باشم. در طول انتخابات ۲۰۱۵، مواردی از سخت‌گیری‌های شدید در مراحل ارزیابی کاندیداهای حزب ان‌دی‌پی و رد صلاحیت برخی از آن‌ها وجود داشت. موضع شما در این زمینه چیست؟

جاگمیت سینگ: ارزیابی نسبت به چه شاخص و معیاری؟ مثلاً خط مشی در مواردی مانند فراگیربودن، سخنان و نظرات زن‌ستیزانه و فرافکنی‌هایی در آن زمینه‌ها، بسیار اهمیت دارد. اما من فکر می‌کنم شما در این سؤال مورد خاصی از ارزیابی را در نظر دارید.

سیما غفارزاده: بله تا جایی که من می‌دانم افرادی بوده‌اند که بسیار به حزب ان‌دی‌پی وفادار و پایبند بوده‌اند و شخصاً کسانی از این دست را می‌شناسم که رد صلاحیت شدند و به‌همین جهت سؤال کردم. فکر می‌کنم در این مورد سختگیری بسیار زیادی وجود داشته‌ است.

جاگمیت سینگ: اگر کسی به حزب ان‌دی‌پی و ارزش‌های اساسی آن، یعنی فراگیربودن و حقوق بشر  معتقد است، در آن‌صورت تصور نمی‌کنم بر اساس عدم هماهنگی با آرمان‌های ان‌دی‌پی، حذف شوند. اگر مورد خاصی وجود دارد، من می‌توانم به آن مورد پاسخ بگویم، اما به‌طور کلی، فکر می‌کنم هدف از سیستم ارزیابی اطمینان از این موضوع است که تمام کاندیداها در موارد پایه‌ای و بنیادی حزب مانند فراگیربودن، حمایت از حقوق بشر، پیشرو بودن و خواهان برابری بودن، با اصول ان‌دی‌پی همسو باشند. اگر مورد خاصی مورد نظرتان است، خوشحال می‌شوم به آن بپردازم.

سیما غفارزاده: یک مقایسهٔ کلی بین حالا و انتخابات ۲۰۱۵ مد نظرم بود. اما اجازه بدهید قسمت دوم سؤال را مطرح کنم؛ کمپین شما با این اتهام مواجه است که در آن افرادی که در سال ۲۰۱۵ رویکرد بالا به پایین [برای رسیدن به نتیجه‌ای خاص] را سازماندهی کردند، به‌طور مشخص آقایان جیمز پرت و برد لاوین، در کمپین شما فعالیت می‌کنند. نظرتان در مورد این دو شخص چیست و آن‌ها چه نقشی در کمپین شما دارند؟

جاگمیت سینگ:‌ این سؤال را می‌توانم پاسخ دهم. آن‌ها هیچ نقش رسمی‌ای در کمپین من ندارند. ما مدیر و کارکنان کمپین داریم و این دو شخص لااقل به‌طور رسمی عضوی از تیم ما نیستند.

بسیاری افراد هستند که داوطلبانه فعالیت می‌کنند و بر اساس میل و ارادهٔ خود پست‌ها را به اشتراک می‌گذارند و به طرق مختلف کمک می‌کنند. اما این دو شخص از اعضای رسمی کمپین ما یا از مدیران آن نیستند.

مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» در استان انتاریو: من می‌خواستم بدانم کمپین شما چه برای بازگشایی سفارت چه می‌کند؟

جاگمیت سینگ: به‌عنوان رهبر حزب، من پایبند به مشارکت و برقراری ارتباط خواهم بود؛ گفت‌وگوی آزاد و برقراری مجدد خدمات کنسولی که برای عموم مردم مفید خواهد بود. برای کمک به جمعیت قابل توجه ایرانیان کانادا که هنوز با ایران ارتباط دارند، به نظر من عقلانی است که خدمات کنسولی، به‌عنوان موضوعی پایه‌ای و مهم، وجود داشته باشد و من در گفت‌وگو با کنگرهٔ ایرانیان کانادا هم نظرم را در این زمینه گفته‌ام.

سعید سلطان‌پور از «ایرکا نیوز» در استان انتاریو: آیا فکر می‌کنید که ان‌دی‌پی در حال حاضر این آمادگی را دارد که شخصی  را از فرقهٔ سیک به‌عنوان رهبر برگزیند؟

جاگمیت سینگ: سؤال بسیار خوبی است. بله، فکر می‌کنم اکنون فرصت بسیار خوبی‌ است. مردم آماده‌اند رهبری را انتخاب کنند که دارای بینشی جسورانه و پیشروست و پایبند به ارزش‌های سوسیال‌ دموکراتیک. تصور می‌کنم هم حزب این آمادگی را دارد و هم مردم برای این تغییر آماده‌اند. دو ماه پیش، نتایج یک نظرسنجی نشان داد که اکثر کانادایی‌ها با رأی دادن به فردی از فرقهٔ سیک که عمامه بر سر و محاسن دارد، مشکلی ندارند. من فکر می‌کنم که شواهد و مدارکی دال بر این امر وجود دارد و نیز من در سفرهایم در داخل کانادا، متوجه شده‌ام که مردم بیشتر به ارزش‌ها و باورها بها می‌دهند تا به ظاهر یک فرد. بله، فکر می‌کنم کانادا کاملاً آماده است.

سعید سلطانپور: اغلب ایرانیان مسلمان‌اند. وقتی یک حملهٔ تروریستی انجام می‌شود، بلافاصله به مسلمانان نسبت داده می‌شود… حتی سیک‌ها را به‌خاطر ظاهرشان با مسلمانان اشتباه می‌گیرند و آزار و اذیتشان می‌کنند. خصوصاً بعد از حادثهٔ ۱۱/۹ این اشتباهات بیشتر شده است و مردم نیز کم اطلاع‌اند و بیشتر تحت تأثیرات شستشوی مغزی رسانه‌ها… شما چگونه می‌خواهید این موضوع را تحت کنترل درآورید؟

جاگمیت سینگ: این موضوع مهمی است که مطرح کردید. ترس از اسلام حد و مرزی ندارد. همان‌طور که نفرت نیز حد و مرز ندارد. وقتی شرایط به‌گونه‌ای باشد که تنفر از یک فرد به‌دلیل مذهبش مجاز باشد، همین شرایط اجازه می‌دهد تا از کسی به‌خاطر رنگ پوستش، تمایل جنسی یا جنسیتش، یا عقاید مذهبی‌اش نفرت داشته باشیم. من به‌عنوان فردی از فرقهٔ سیک، هرگاه با اسلام‌هراسی روبرو می‌شوم، و با کلماتی خشن مورد حمله قرار می‌گیرم، در جواب، در راستای اصول و باورهایم و به‌خاطر خواهران و برادران مسلمانم به آن‌ها می‌گویم، نه! نمی‌گویم که من مسلمان نیستم، چون این به مانند آن است که بگویم با من این‌گونه رفتار نکنید، با مسلمان‌ها این‌طور رفتار کنید. من به آن‌ها می‌گویم که نفرت اشتباه است. از هیچ‌کس به‌خاطر دین، مذهب یا هویتش نباید متنفر بود. وقتی نفرت به‌خاطر عقاید مذهبی مجاز باشد، نفرت به‌دلایل دیگر نیز مجاز خواهد شد. الان داریم می‌بینیم که نفرت در کانادا و در ایالات متحدهٔ آمریکا گسترش می‌یابد. یکی از مواردی که من مصرانه به آن پایبندم، این است که ما باید هر گونه از نفرت را شناسایی و رسماً محکوم کنیم. قوانینی که به گسترش نفرت دامن‌ می‌زنند و نفرت را تداوم می‌بخشند، مانند منع ورود مسلمانان [به آمریکا] را باید بی‌درنگ شناسایی و محکوم کرد. من قانون منع ورود مسلمانان به آمریکا را بیگانه‌هراسانه و ناعادلانه اعلام کردم و آن را محکوم کردم. در زمان دولت هارپر نیز قوانینی با جهت‌گیری‌های بیگانه‌ستیزانه تصویب می‌شد، و آن‌ها جوامع گوناگون را با اعمالی وحشیانه مورد هدف قرار می‌دادند که کلاً جو جامعه را به‌سوی گسترش نفرت سوق می‌داد. نباید اجازهٔ تصویب چنین قوانینی را داد. وقتی در استان کبک به مسلمانان در حال عبادت حمله شد، باید این حمله، حملهٔ تروریستی نامیده بشود. حمله به مردمی که در جستجوی آرامش به محل عبادت رفته‌اند، به‌هیچ‌وجه قابل پذیرش نیست.

مشهود ناصری از «سلام تورنتو» در استان انتاریو: با تشکر، سؤال من در مورد شما به‌عنوان کاندیدای حزب ان‌دی‌پی و رهبر بالقوهٔ کانادا است. کانادا کشوری است با فرهنگ‌ها، نژادها و پیشینه‌های ملی گوناگونی که همچنان رو به گسترش است. اهمیت امکان انتخاب خود را به‌عنوان رهبر یکی از احزاب بزرگ کانادا چگونه می‌بینید؟ تا جایی که من می‌دانم، شما نخستین فردی از یک گروه اقلیت هستید که در این جایگاه قرار می‌گیرد. بخش دوم سؤالم این است که نقشتان در ان‌دی‌پی چه خواهد بود؟‌ آیا خود را رهبری متحد‌کننده می‌بینید؟‌ چون برخی نظرات حاکی از آن است که امکان دودستگی نیز وجود دارد.

جاگمیت سینگ: ممنون برای این سؤال. اول به قسمت دوم سؤالتان پاسخ می‌دهم. من اطمینان دارم که می‌توانم حزب را متحد کنم و به این موضوع پایبندم. اینکه چگونه بتوان زندگی را در کانادا فراگیرتر، عادلانه‌تر و مرفه‌تر [رفاه عمومی] کرد؛ من به این‌ها اعتقاد دارم و می‌دانم که می‌توانم مردم را با هم متحد کنم.

در پاسخ به قسمت نخست باید بگویم برایم سخت است که این را بگویم، چرا که نمی‌خواهم بیش‌ازحد دارای اعتماد‌به‌نفس جلوه کنم. اما به‌عنوان نخستین رهبر از اقلیتی که متعلق به آن هستم، برای رهبری سومین حزب بزرگ کانادا، آنقدر درخور توجه است که هر چقدر بگویم کم است. همین خود تا اینجا این تفکر را که چه کسی می‌تواند در کانادا رهبر باشد، تغییر داده‌ است. همیشه رهبر احزاب افرادی بوده‌اند که یا پیشینهٔ قبلی آن نقش را داشته‌اند یا ظاهرِ تیپیک و استاندارد آن را دارا بوده‌اند. اما با وجود من می‌توان دید که هر مهاجر تازه‌واردی می‌تواند وارد سیاست شود و رهبر یک حزب بزرگ ملی شود و این نشانگر داستان مهاجران کاناداست، که فرزند نسل اول مهاجران به کانادا می‌تواند رهبر یک حزب شود و این برای بسیاری می‌تواند الهام‌بخش و امیدوارکننده باشد. امیدوارم این موانع زیادی را از پیش پا بردارد و مردمی که حتی تصورش را نمی‌کردند ببینند که می‌توانند رهبر جوامعشان باشند. برایتان داستانی نقل می‌کنم: در دو تا از مراسمی که شرکت کردم، یکی مراسمی در اسکاربورو و نیز در جشنی که مربوط به مسلمانان بود، در می‌سی‌ساگا‌، در هر دو مورد جوانان بعد از سخنرانی‌ام آمدند و با من گفت‌و‌گو کردند و هر دو گروه در آن دو روز متفاوت، کم و بیش یک حرف را به من زدند؛ از من تشکر کردند که در این رقابت‌های انتخاباتی شرکت کرده‌ام. تشکر کردند و به من گفتند که، تو تنها به‌عنوان نمایندهٔ مردم جنوب آسیا یا پنجابی‌ها یا سیک‌ها شرکت نکرده‌ای و نمایندهٔ همهٔ ما هم هستی. این موجب می‌شود ما هم حس کنیم که می‌توانیم رهبر باشیم و در جوامعمان به موفقیت دست یابیم، بدون آنکه هویتمان را از دست بدهیم. معتقدم این تفکر و این حرکت، کانادا را کشور بهتری از این که هست، خواهد کرد.

مشهود ناصری: در پایان به شما تبریک می‌گویم. من در سفر بودم و دیروز که برگشتم از طریق اخبار متوجه شدم که شما پیشتازِ رقابت‌ها هستید و بیشترین عضو جدید حزب را نیز شما جلب کرده‌اید.

جاگمیت سینگ: بسیار متشکرم.

سیما غفارزاده: پاسخ بخشی از این سؤال من در قسمتی از صحبت‌های شما بود، اما به‌طور دقیق‌تر می‌خواهم دربارهٔ مشارکت سیاسی ایرانیان بپرسم. اینجا در بی‌سی می‌بینیم که سیاستمداران در سطح استان با جامعهٔ ایرانی خیلی خوب ارتباط می‌گیرند، از نخست وزیر جان هورگان گرفته تا نمایندگان استانی که در برنامه‌های گوناگون جامعهٔ ایرانی شرکت می‌کنند و متقابلاً مشارکت این جامعه در سیاست برایشان مهم است. به‌طور مثال، ما در انتخاب استانی اخیر در اینجا، آقای مهدی راسل در این رقابت شرکت کردند. به‌طور کلی در سطح استانی این‌گونه فعالیت‌ها و مشارکت‌ها دیده می‌شود اما در سطح فدرال، خیر. برنامهٔ شما برای اینکه مشخصاً جامعهٔ ایرانی بتواند بیشتر در سیاست مشارکت داشته باشد، چیست؟

جاگمیت سینگ: سؤال بسیار خوبی است. همین الان من مقابل پویان [طبسی] نشسته‌ام که یکی از کاندیداهای ما از جامعهٔ ایرانی بود. فکر می‌کنم این موضوع بسیار مهمی است و خودم شخصاً به‌عنوان نمایندهٔ رهبری استان، افتخار این را داشته‌ام که در بسیاری از برنامه‌های ایرانی شرکت کنم، از جمله چند جشنی که توسط کنگرهٔ ایرانیان کانادا برگزار شد، مثل جشن سیمرغ که اخیراً برگزار شد و برنامهٔ ایرانی دیگری که اوایل امسال پیش از جشن سیمرغ شرکت کردم. بنابراین شخصاً متعهدم که با جامعهٔ‌ ایرانی در ارتباط باشم و به‌عنوان رهبر نیز همین روند را ادامه خواهم داد.

مهراس جوادی‌نیا: من دو سؤال دارم، یکی اینکه خط مشی ان‌دی‌پی در قبال بحران خاورمیانه چیست؟ و سؤال دوم که کاملاً بی‌ارتباط به اولی‌ست، اینکه ان‌دی‌پی در رابطه با موضوع سیستم رأی‌گیری، که دولت وقت نیز درباره‌اش قول‌هایی داده بود که به آن عمل نکرده است، چه خواهد کرد؟

جاگمیت سینگ: در رابطه با سیستم رأی‌گیری، جدا از رویکرد رسمی حزب، در برنامه‌ای خودم برای رقابت‌های انتخاباتی در ماه می منتشر کردم، صریحاً اعلام نمودم که سیستم انتخاباتی باید اصلاح شود و ما به سیستم انتخاباتی تناسبی نیاز داریم. یعنی هر درصدی که هر حزب در انتخابات از آن خود می‌کند، به همان نسبت در مجلس دارای کرسی بشود. این درصد باید به‌صورت واقعی در عمل منعکس شود.

در مورد بحران در خاورمیانه، به‌عنوان کشوری که برای حقوق بشر احترام قائل است، موضع ما در قبال این موضوع بسیار روشن است. و به‌عنوان یک کشور باید منتقدِ هر کشور دیگری باشیم که حقوق بشر را زیر پا می‌گذارد. موضوع کشمکش و مناقشهٔ فلسطین و اسرائیل مهم است و روشن است که مردم فلسطین این حق را دارند که آرامش داشته باشند، با کرامت و عزت زندگی کنند و این توانایی را داشته باشند که برای آیندهٔ خود تصمیم بگیرند. ما باید پیگیر موضوع بوده و اطمینان بیابیم که مسئلهٔ اشغال سرزمین‌های فلسطین ادامه نخواهد داشت، جان انسان‌ها در خظر نخواهد بود و در آینده باز حقوق بشر توسط ارتش اسرائیل نقض نخواهد شد.

سعید سلطانپور: در رابطه با موضوع بیمه در استان انتاریو، می‌دانیم که لابی‌گری میان شرکت‌های بیمه و احزاب محافظه‌کار و لیبرال، قوی‌ست. ضمناً شما فعالیت‌های خوبی در زمینهٔ اعتراض به بالا بودن نرخ بیمه انجام داده‌اید و به‌عنوان قوی‌ترین فرد در حزب استانی ان‌دی‌پی در انتاریو پیگیرِ این موضوع هستید. در صورت انتخاب شما برای رهبری حزب ان‌دی‌پی، طبعاً از حزب استانی خارج خواهید شد، فکر می‌کنید در آن‌صورت چگونه این مسئله پیگیری خواهد شد؟

جاگمیت سینگ: بله، درست است. ما روی این موضوع خیلی داریم فشار می‌آوریم؛ این واقعیت که در استان انتاریو، ما بیشترین نرخ بیمه را داریم پرداخت می‌کنیم. دولت به شرکت‌های بیمه اجازه داده است که مزایای ما را کاهش دهند بدون آنکه نرخ اولیهٔ حق بیمه (premium) پایین برود، درواقع مثل آن است که به شرکت‌های بیمه اجازه داده باشند که نرخ بیمه را افزایش یابد در حالی‌که پوشش بیمه‌مان پایین هم برود، که این کاملاً ناعادلانه است. من در تماسی با دولت، به این مسئله اعتراض کردم و گفتم چرا باید به شرکت‌های بیمه اجازهٔ چنین مانوری را بدهند، اما نهایتاً پیگیری نکردند. فکر می‌کنم تنها راه عملی‌اش آن باشد که در انتاریو نیز دولت ان‌دی‌پی بر سر کار بیاید. اگر در کل کانادا نگاه کنید، می‌بینید که هر جا نرخ عادلانه‌ای برای بیمهٔ اتومبیل هست، دولت ان‌دی‌پی بر سر کار است. در ساسکچوان، مانیتوبا و بی‌سی، دولت ان‌دی‌پی نرخ بیمهٔ معقول‌تری معرفی کرده است. بنابراین من فکر نمی‌کنم بتوان با سیستم محافظه‌کار یا لیبرال ادامه داد که این وضعیت را هر چه بدتر کرده‌اند.

مهراس جوادی‌نیا: در رابطه با قانونی شدن ماری جوانا که در صورت تصویب تا ژوئیه (جولای) سال آینده رسمی خواهد شد، موضع ان‌دی‌پی در این‌باره چیست؟

جاگمیت سینگ: در این ارتباط، دولت فدرال تصمیم به قانونی کردن آن را به‌عهده دارد و دولت استانی مدیریت و کنترل مداوم آن را عهده‌دار خواهد کرد. در ارتباط با کنترل مصرف ماری جوانا، ما باید بسیار مراقب باشیم که دسترسی مردم خصوصاً جوانان به آن چگونه و تا چه حد است، چرا که مصرف این ماده می‌تواند تأثیرات مهمی روی رشد آن‌ها داشته باشد. بنابراین، مهم است بدانیم که جوانان به‌خوبی مصون از تأثیرات منفی آن‌اند. مکان‌‌های فروش ماری جوانا باید حتماً تحت کنترل باشد و به مردم اطلاعات و آگهی عمومی کافی در این ارتباط داده شود. و در سطح فدرال نیز، همان‌گونه که برنامه‌های آگاهی‌رسانی دربارهٔ مضرات مصرف سیگار و الکل برای عموم مردم وجود دارد، باید آگاهی‌رسانی شود و خطراتی که مصرف این ماده برای سلامتی انسان دارد، در برنامه‌های عمومی دولت گنجانده شود. بنابراین به‌عنوان مهم‌ترین فاکتورها، بایستی اینکه این ماده به چه کسی فروخته می‌شود و کجا فروخته می‌شود تحت کنترل جدی باشد و همچنین آگاهی‌رسانی دربارهٔ مضرات آن و به‌خطر افتادن سلامتی افراد، در برنامهٔ دولت باشد.

سعید سلطانپور: در دورهٔ هارپر، کانادا ۶ وزیر امور خارجه طی ۸ سال، به خود دید. هیچ‌یک چیزی دربارهٔ خاورمیانه نمی‌دانستند؛ یکی از آن‌ها تنها شش ماه بر سر کار بود. و حالا نخست وزیر اول، آقای ترودو،خانم جوان بی‌تجربه‌ای، کرستیا فریلند، را به این سمت منصوب کرده است که همان‌طور که دیدیم در مذاکرات با ترامپ موفق نبود و نفتا به بن‌بست خورد. اگر شما نخست وزیر کانادا بشوید، آیا فردی قوی را به‌عنوان وزیر امور خارجه انتخاب خواهید کرد یا یکی از دوستانتان را؟

جاگمیت سینگ: امیدوارم تمام کاندیداها، که من ارتباط خوبی با آن‌ها دارم، دوست من باشند. اما فکر می‌کنم این وزارتخانه به فردی نیاز دارد که مسائل را عمیقاً بشناسد و درک کند. فردی که در بیان نظراتش پیشرو باشد و نه آنکه کورکورانه آنچه را که کشوری دیگر در ارتباط با سیاست‌ها پیشنهاد می‌کند، دنبال نماید. ما باید راه خودمان را داشته باشیم. کانادایی‌ها در رهبری تاریخی غنی دارند. ما باید تلاش کنیم که این تصویر را و اینکه ما مشارکت آزاد داریم، گفت‌وگوی آزاد داریم، این‌ها را در سطح بین‌المللی نشان دهیم و حفظ کنیم. البته پیر یا جوان بودن مهم نیست، پیر یا جوان هر دو می‌توانند کار را خوب انجام دهند، منتها مهم است که آن فرد مسائل و مشکلات را خوب درک کند و از منظر واقعی کانادا در امور بین‌المللی عمل نماید.

مهراس جوادی‌نیا: نظر شما در رابطه با فروش اخیر اسلحه به عربستان سعودی چیست؟

جاگمیت سینگ: بله، فکر می‌کنم این موضوع باید کاملاً روشن باشد که عربستان سعودی احتمالاً یکی از بدترین ناقضان حقوق بشر در جهان است. کشوری که قانون در آن هیچ اختیار و قدرتی ندارد، کشوری ناقض حقوق زنان و کشوری که به‌طور مداوم یمن را مورد ظلم و ستم قرار می‌دهد. من معتقدم موضوع فروش اسلحه به عربستان سعودی باید مورد بررسی و ارزیابی مجدد دولت قرار گیرد و واقعیتش شخصاً به‌نظرم برخوردنده است که ترودو، نخست وزیری که خود را فمینیست می‌داند، اجازه بدهد کانادا به کشوری که حق زنان را پایمال می‌کند، اسلحه بفروشد.

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های ایرانی با جاگمیت سینگ، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا جمعهٔ گذشته ۱۱ اوت (آگست) از نیکی اشتون (Niki Ashton)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با اعضای رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد.

بیژن احمدی، رئیس کنگرهٔ ایرانیان کانادا، صحبت‌های خود را در ادامهٔ دیدار با ایشان این‌گونه آغاز کرد: «با سلام به همگی و تشکر از خانم اشتون برای اختصاص وقتشان به دیدار و گفتگو با کنگرهٔ ایرانیان کانادا، ما دیدار مفیدی با خانم اشتون داشتیم. در نیمهٔ نخست این دیدار، در مورد موضوعات مختلفی که حائز اولویت‌اند، و در حال حاضر کنگرهٔ ایرانیان کانادا به آن‌ها مشغول است، پرداختیم. جای بسی خوشحالی‌ است که در اکثر موارد فرصت مناسبی برای همکاری بین کنگره و حزب ان‌دی‌پی و پیگیری این موضوعات وجود دارد. بسیار خوشحال‌ایم شما نیز معتقدید که حزب ان‌دی‌پی باید صدایی قوی برای عدالت و صلح جهانی در منطقهٔ خاورمیانه و نیز در زمینهٔ روابط بین ایران و کانادا باشد؛ موضوعی که برای کنگرهٔ ایرانیان کانادا و جامعهٔ ایرانی بسیار اهمیت دارد. در این بخش از دیدارمان با خانم نیکی اشتون، مهراس از تی‌بی‌سی و سیما غفارزاده از رسانهٔ همیاری در ونکوور به‌عنوان نمایندگان رسانه‌های ایرانی در کانادا، نیز با ما در ارتباطند و مستقیماً سؤالاتشان را مطرح خواهند کرد تا جامعهٔ ایرانی از مواضع شما در مواردی که برای جامعهٔ ایرانیِ کانادا مهم است، مطلع شود. لطفاً ابتدا به سخنان آغازین خود بپردازید تا بعد از آن به پرسش‌ها بپردازیم.»

نیکی اشتون: «با تشکر از بیژن، سایر اعضای کنگرهٔ ایرانیان کانادا و همهٔ شرکت‌کنندگان برای دعوت از من، و نیز برای مشارکتتان در امور سیاسی کشورمان کانادا، در پروسهٔ حاضر برای انتخاب رهبر ان‌دی‌پی ارزش نهادن به همکاری و همراهی مهاجران نمایان است. مادر من یونانی بود و پدرم از انگلستان به کانادا مهاجرت کرد. من می‌دانم که صدای قوی و رسای یک جامعهٔ مهاجر در امور سیاسی چقدر اهمیت دارد، چه در قبال موضوعات داخلی و چه در مورد سیاست خارجی. برای من که حدود ۱۰ سال است عضو مجلس عوام کانادا هستم، و نیز اینکه عضو یکی از گروه‌های بزرگی هستم که برای حقوق بشر و عدالت و صلح در تلاشند، مایهٔ افتخار است. در واقع برای من اهمیت برقراری عدالت و صلح، چه در کشور خودم و چه در سطح جهانی، دلیل عمده‌ای برای کاندیداتوری برای رهبری حزب ان‌دی‌پی است. حزب ان‌دی‌پی از دیرباز در این موارد موضع‌گیری‌ کرده‌ است، اما من اعتقاد دارم که ما باید صدایمان بسیار بلندتر از این باشد و در راستای دستیابی به حقوق بشر، عدالت و صلح هنوز باید بسیار بیشتر فعالیت کنیم. باید برای برقراری عدالت و صلح در خاورمیانه تلاش کنیم و این برای من از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. من تأکید دارم همان‌گونه که برای دستیابی به حقوق بشر، صلح و عدالت در کانادا تلاش می‌کنیم، به همان شکل در سطح جهانی نیز باید پی‌گیر همین ارزش‌ها باشیم. همچنین مهم است اگرچه توانستیم استیون هارپر را از سر راهمان برداریم و دولتی را که برای جوامع بسیاری از جمله‌ ایرانیان‌ کانادا مشکل‌آفرین بود تغییر دهیم‌‌، همچنان با دولتی روبه‌رو‌ئیم که به‌رغم وعده‌های انتخاباتی بسیاری که داده، اما به آن‌ها عمل نکرده‌ است. همان‌طور که تبلیغات ما نشان می‌دهد، ما خواهان و پیگیر برقراری مجدد ارتباطات دیپلماتیک با ایران هستیم و از‌سرگیری خدمات کنسولی بین دو کشور که واقعاً مورد نیاز مردم در کانادا و نیز در ایران است، برای ما بسیار اهمیت دارد. ما از رفع تحریم‌ها علیه ایران حمایت می‌کنیم، و قویاً مخالف تحریم‌هایی هستیم که مردم عادی ایران و ایرانیانی را که در کانادا صاحب حرفه و تجارت‌اند، محقق یا دانشمندند، دچار مشکل کرده‌اند. ضمناً باید خاطرنشان کنم که لازم است شیوه‌ای در پیش بگیریم که از جنجال‌آفرینی و خطرناک‌تر کردن جهان دوری‌ کنیم و کار کنگره و روش‌های فعالانه‌ای که برای دستیابی به اهدافتان در راستای دیپلماسی و صلح در این زمینه در پیش گرفته‌اید، قابل تقدیر است و این در واقع رویکرد پیشین کانادا نیز است. برنامهٔ انتخاباتی ما در زمینهٔ عدالت اجتماعی بسیار قوی است. بسیاری از مهاجران من‌جمله‌ ایرانیان کانادایی و مسلمانان کانادایی به‌خاطر هویتشان در زمینه‌هایی مانند کاریابی، سکونت و یا مسائل بانکی مورد تبعیض قرار گرفته‌اند. این امر باید متوقف شود. همچنین امتیازدادن به افراد دارای مدارک و مدارج تحصیلی بالا هنگام مهاجرت، اما نادیده‌گرفتن و به‌رسمیت نشناختن مدارک تحصیلی‌شان برای اشتغال در کانادا، برای من قابل قبول نیست و قویاً اعتقاد دارم که پرداختن به این موضوع در سطح فدرال ضروری است. همچنین من با قوانین مصوب تبعیض‌آمیز که مهاجران، و از جمله مسلمانان مهاجر یا پناهنده را مورد هدف قرار می‌دهد، مانند C-51 و سایر قوانینی که اقلیت‌هایی را مورد هدف قرار داده‌اند، چه مهاجران، چه پناهندگان و از بین بردنِ لزوم رعایت قانون کانادا در قبال آن‌ها، مخالفم. واضح است که باید با تبعیض سیستماتیک مبارزه کرد و کنگره نیز خواهان و پی‌گیر رویکردی دیگر است که برای تمام کسانی که به کانادا آمده‌اند، حقوق بشر را به‌طور یکسان رعایت کند. این موضوعی است که من با آن بسیار موافق‌ام و کمپین ما این را کاملاً روشن کرده‌ است که اگر بخواهیم برای دستیابی به عدالت اجتماعی تلاش کنیم، باید با نابرابری و تبعیض نژادی مبارزه کنیم. من خلاصه‌ای از نقطه‌نظراتم را در اینجا بیان کردم و شما را تشویق می‌کنم که از وب‌سایتمان دیدن کنید و به موضوعات گوناگونی که مورد اشاره قرار گرفته‌اند، از‌ جمله بیکاری، فقر، مشاغل نامتناسب با سطح دانش و تجربه و عدم ثبات کاری برای جوانان، و استخدام بدون شرایط استاندارد و قانونی، توجه نمایید. من می‌دانم که والدین بسیاری از ما با هدف تأمین زندگی بهتری برای فرزندانشان به کانادا آمده‌اند، اما به‌خاطر تغییرات بازار کار در کانادا، موقعیت‌های کاری باثبات و پایدار برای نسل بعدی کمترند. باید به این‌گونه موضوعات بپردازیم و نیز تغییرات اقلیمی را در نظر داشته باشیم. همچنین برنامه‌های دیگری چون سیستم بیمهٔ درمانی و بهداشت و سلامت روانی. و نهایتاً همان‌طور که اشاره کردم، ما باید صدای صلح و عدالت باشیم، چه در کانادا، چه در خاورمیانه و کل جهان.

تنها چند روز دیگر تا ۱۷ اوت باقی‌ است [گفت‌وگو در تاریخ ۱۱ اوت صورت گرفته است] و هنوز فرصت هست تا افراد علاقه‌مند به‌موقع به عضویت حزب ان‌دی‌پی درآیند تا بتوانند در انتخاب رهبر حزب شرکت‌ کنند. شما را تشویق می‌کنم که هم از وب‌سایت ما دیدن کنید و هم اگر مایل‌اید، به کمپین ما بپیوندید. ما استقبال زیادِ مردم را برای همکاری با ان‌دی‌پی و همین‌طور برای تلاش بیشتر در جهت برقراری عدالت و صلح جهانی، شاهدیم.

حالا نوبت به سؤالات می‌رسد.

سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در استان بریتیش کلمبیا: با سلام و تشکر از شما خانم اشتون برای وقتی که در اختیار ما قرار دادید، حزب ان‌دی‌پی سال‌ها به‌عنوان حزب سفیدپوست‌ها شناخته شده‌ است. شما برای جلب و اتحاد گروه‌های مهاجر و اقلیت‌ها اعم از رنگین‌پوست‌ها، اقلیت‌های جنسیتی و بومیان به حزب ان‌دی‌پی در سطح فدرال، چه برنامه‌ای دارید؟ در سطح استانی، به‌طور مثال جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش‌ کلمبیا، در مراسم گوناگونی شرکت می‌کند، نظیر راه‌پیمایی اخیر پراید در ونکوور. همچنین در دسامبر ۲۰۱۵ مایک فارن‌ورث، نمایندهٔ پورت‌ کوکیتلام، در جلسهٔ گفت‌وگویی مربوط به باورهای غلط فرهنگی دربارهٔ همجنسگرایی که از سوی گروه همیاری برگزار شده‌ بود، شرکت جست. در سطح فدرال، برنامهٔ شما برای جلب همکاری و مشارکت این گروه‌ها چیست؟

نیکی اشتون: از این که در این گفت‌وگو با ما هستید، متشکرم. اتفاقاً همین چند روز پیش در ونکوور بودم و من نیز این فرصت را داشتم که در راه‌پیمایی پراید شرکت کنم. در پاسخ به پرسش شما باید بگویم من اعتقاد راسخ دارم که برای برقراری تنوع و دربرگرفتن طیف‌های گوناگون اجتماع در حزب ان‌دی‌پی، باید بیشتر کار کرد. این امر از دو راه امکان‌پذیر است: اول از طریق عقاید و نظراتی که مطرح می‌کنیم، مثلاً حزب ما کامل‌ترین برنامهٔ عدالت جنسی و نیز عدالت نژادی برای بومیان را دارد و در چند روز آینده سیاست‌گذاری عدالت برای اعضای LGBTQ و نیز عدالت برای معلولان را خواهیم داشت. برای من مهم است که دگرخواهی و تنوع‌خواهی ما تنها در حد حرف نماند و برنامه‌هایی داشته باشیم که موانع و تبعیضاتی را که مردم روزانه با آن‌ها روبرو می‌شوند، از میان برداریم و به برقراری واقعی عدالت برای همه دست‌ یابیم. دومین نکته، تلاش بیشتر برای برقراری ارتباط هرچه بیشتر با مهاجران و تازه‌واردان در سرتاسر کاناداست. من این شانس را داشته‌ام که به‌عنوان فرزند یک مهاجر، زبان اول و مادری‌ام نه انگلیسی و نه فرانسه، بلکه یونانی است. در واقع من هفت زبان دیگر را آموخته‌ام. هنوز برای برقراری ارتباط با جوامع مهاجر جای کار بسیار است. جوامعی که برای دستیابی به اهدافی در تلاش‌اند، مانند کنگرهٔ ایرانیان کانادا. برای نزدیک شدن به این گروه‌های پرکار و فعال در عرصهٔ سیاست، کار بسیاری می‌توان انجام داد، و ما کانادا را به تلاش و کار بیشتر در این زمینه فرا می‌خوانیم تا به مردمِ این جوامع نزدیک‌تر شوند و به آن‌ها گوش فرا دهند، و جوامع را نیز فرا می‌خوانیم که کاندیدا داشته‌، در کمپین‌ها فعال باشند و بدین شکل حرکتی ایجاد می‌کنیم؛ حرکتی که تنها به‌مفهومِ داشتنِ نماینده‌های بیشتر از جوامع مختلف نیست، بلکه انعکاس‌دهندهٔ نیازها و مشکلاتی‌ست که این جوامع گوناگونِ در اقلیت، با آن‌ها مواجه‌اند.

مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» در استان انتاریو: سؤال من دربارهٔ اصلاح سیستم انتخابات است. جاستین ترودو در زمان انتخابات وعده‌های زیادی داد، از جمله اصلاح سیستم انتخاباتی. ان‌دی‌پی در این‌باره چه اقدامی خواهد کرد؟

نیکی اشتون: بله، ترودو وعده‌هایی داد، ۱۸۰۰ بار خود او، کاندیداهای حزب لیبرال یا اعضای کابینه‌اش برای تغییر سیستم انتخاباتی کانادا، وعده دادند. تنها یک سال و نیم پس از آن، در واقع پس از آنکه میزان کار قابل توجهی توسط نمایندگان و مردم در سرتاسر کانادا انجام شده بود، جاستین ترودو از عمل کردن به این وعده سر باز زد. ان‌دی‌پی به تغییر سیستم انتخابات بسیار علاقه‌مند است. در حال حاضر نمایندهٔ واقعی‌ای از سوی مردم در کانادا تعیین نمی‌شود و این موضوعی است که باید اصلاح شود. ما باید سیستمی را انتخاب کنیم که به‌صورت کاملاً دموکراتیک نمایندهٔ مردم را انتخاب می‌کند. کمپین ما تنها در پی تغییر سیستم نیست، بلکه خواهان سیستمی تناسبی با اعضای ترکیبی است؛ مدلی که آن را با در نظر گرفتن نواحی و اقوام مختلف شهری، روستایی و بومی کانادا مناسب می‌بینیم، که به اقوام و گروه‌های مختلف شانس داشتن نماینده خواهد داد، صداهای گوناگون در مجلس شنیده خواهد شد و زنان، اعضای اقلیت‌های نژادی و مهاجران و… در مجلس نماینده خواهند داشت. برای بسیاری از کانادایی‌ها روشن است که ما به این اصلاح نیازمندیم و در واقع کسانی را انتخاب می‌کنیم که به روشنی نمایانگر واقعیت جامعهٔ ما هستند.

سیما غفارزاده: از دید شما وجود نام یک کشور در لیست کشورهای حامی تروریسم چقدر مؤثر و مفید است و در واقع معیار قراردادن این نام‌ها در لیست کشورهای حامی تروریسم چیست؟ آیا فکر می‌کنید این منصفانه است ‌که نام ایران در این لیست هست، در صورتی‌که عربستان سعودی در آن غایب است؟

نیکی اشتون: در پاسخ به قسمت نخست سؤال شما، خیر، این لیست فعال و مؤثر نیست. همان‌طور که کنگره پیش‌تر اشاره کرد، بودن ایران در این لیست مانع بزرگی است بر سر راه رفع تحریم‌ها و ازسرگیری روابط دیپلماتیک ایران و کانادا. باید به‌خاطر داشته‌ باشیم که اگر در پی برقراری صلح در جهان هستیم، روابط دیپلماتیک کلیدی‌اند و روابط دیپلماتیک بین ایران و کانادا باید از سر گرفته‌ شوند و تحریم‌ها که ایرانی‌ کانادایی‌های بسیاری را تحت تأثیر قرار داده، باید رفع گردند. من متوجه دوگانگی برخورد در به‌کارگیری معیارهای گروه‌بندی کشورها در زمرهٔ حامی تروریسم هستم، و این باعث نگرانی من است. کانادا به عربستان سعودی، به‌عنوان کشوری که زن‌ها و اقلیت‌های جنسیتی و دگرباش‌ها را مورد آزار قرار می‌دهد، اسلحه فروخته است و من به روشنی مخالفتم را با این موضوع نشان دادم. خوشحالم که سرانجام در مورد فروش اسلحه بازرسی به‌عمل می‌آید. اگرچه الان دیر است، چرا که کسانی جانشان را با اسلحه‌های کانادایی که در درگیری‌ها به‌کار رفته، از دست داده‌اند. اما این بازرسی نشان‌دهندهٔ آن است که مردم نسبت به این موضوع حساس‌اند و تحمل رویکرد دوگانهٔ دولت را ندارند. برای من روشن است که استیون هارپر کشورمان را به‌سمت راست سوق داد و این را در تحریم‌ها علیه ایران و مردم ایران، در گفتار و در عمل دولت هارپر شاهد بودیم. اگرچه دولت جاستین ترودو وعده‌های بسیاری برای تغییر موضع در این زمینه داد، این تغییرات از حد گفتار فراتر نرفت و برای رفع این رویکرد دوگانه قدمی برداشته‌ نشد. ما می‌گوییم حتماً روابط دیپلماتیک باید از سر گرفته‌ شوند و تحریم‌ها رفع شوند. اگر بخواهم کلی‌تر بگویم، ما باید نیرویی در راستای صلح و عدالت در خاورمیانه باشیم، همان‌طور که در گذشته بودیم.

مهراس جوادی‌نیا: در مورد بازگشایی سفارت، گفت‌وگو زیاد شده، اما در عمل کاری به انجام نرسیده است. طوماری از سوی کنگرهٔ ایرانیان کانادا تهیه شد و به مجلس رفت. من متوجه‌ام که شما در پی بازگشایی سفارت هستید، پرسش من این است که چگونه این‌ کار را خواهید کرد؟

در مورد این موضوع، به‌نظرم ضروری است که دولت فدرال آن را در دست بگیرد و برای من روشن است که در حال حاضر در این زمینه دچار کمبودیم. وزیر امور خارجهٔ دولت حاضر، مسیری در پیش گرفته است که در بسیاری از موارد، از مسیر استیون هارپر جدا نیست. خواستن توانستن است. تنها گفتن اینکه این کار را انجام خواهیم داد کافی نیست، باید قدم‌هایی در راه آن برداشته‌ شود. این موضوع در دستور کار و در دایرهٔ قدرتشان است، اما در عمل دربارهٔ آن حرفی زده نمی‌شود. این مثال روشنی است از مواردی که وعده‌های لیبرال‌ها از حد حرف و کلام فراتر نرفته‌ است. ما خواهان تغییر این وضعیت هستیم و معتقدیم که باید به وعده‌هایمان پایبند باشیم و به دیپلماسی و صلح و عدالت دست‌ یابیم.

سیما غفارزاده: سؤال آخرم که البته مربوط به جامعهٔ‌ ایرانیان نیست و موضوعی کلی است. دونالد ترامپ تعرفهٔ گمرکی محصولات کانادایی را افزایش داده‌ و منتقد قرارداد نفتا است. شما آیندهٔ رابطهٔ آمریکا و کانادا را چگونه می‌بینید؟

نیکی اشتون: من نخست خاطرنشان می‌کنم که ما در دوران بسیار دشواری به‌سر می‌بریم. برای من روشن است که دونالد ترامپ پشتیبان کارگران آمریکاست. سؤال این است که موضع ما در کانادا چیست؟ مسلماً جاستین ترودو و دولتش در مورد مذاکرات جاری دربارهٔ نفتا شفاف نبوده‌اند. من در مورد مشاورهٔ دولت کانادا دربارهٔ نفتا همراه با کسانی مانند برایان مالرونی (Brian Mulroney) – که خود از معماران قرارداد نفتا بود – نگران‌ام. نفتا در واقع در سرتاسر کانادا موجب مشکلات بسیاری شده‌ است. مشاغل خوب بسیاری در زمینهٔ تولید از بین‌ رفته‌اند. کانادا بنا بر بند ۱۱ قرارداد نفتا بارها مورد شکایت شرکت‌های امریکایی قرار گرفته‌ است. در حینِ رقابت‌ برای رهبری حزب، از دیگر کاندیداها شنیده‌ام که آن‌ها نیز نفتا را مشکل‌ساز می‌بینند. در حال حاضر با فرصتی که برای اصلاح نفتا در پیش است، باید حتماً موضع قاطعی به‌نفع نیروی کار کانادا و استقلال کانادا در نظر گرفته شود. ما در پی حذف و لغو مفاد بخش ۱۱ هستیم. این بدان معناست که به کانادا اجازه دهیم که استراتژی تولید و ارزش افزودهٔ مورد نظر خود را در قرارداد به‌کار گیرد. همچنین عواقب قرارداد نفتا در زمینهٔ صنایع چوب نرم در استان بریتیش‌ کلمبیا، باید در نظر گرفته‌ شود. باید ملاحظات مربوط به تغییرات اقلیمی و محیط زیستی در نظر گرفته‌ شود که البته بخشی از نفتا بود، اما باید متناسب با سال ۲۰۱۷ و متناسب با تغییرات جویِ واضح و واقعی باشد. همچنین باید شامل حمایت از نیروی کار باشد. نفتا در راستای منافع بعضی‌ بوده‌ است، اما برای قشر کارگر منفعتی در بر نداشته‌ است. من فکر می‌کنم در رابطه با مسئلهٔ مبارزه با نابرابری در کشور، اصلاح قرارداد نفتا، به‌گونه‌ای که نیروی کار و مردم کانادا در اولویت قرار گیرند، کلیدی‌ترین موضوع خواهد بود. ما با قراردادهای تجارت آزادی نظیر سیتا و نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ تی‌پی‌پی مخالف‌ایم. زیرا این قراردادها اولویت را به شرکت‌های بزرگ می‌دهند و کارگران کشور ما را به حاشیه می‌رانند و حقوق آن‌ها را نادیده‌ می‌گیرند.

مهراس جوادی‌نیا: این سؤال من بیشتر در مقیاس بین‌المللی است. شما به موضع ان‌دی‌پی دربارهٔ صلح در خاورمیانه اشاره کردید. موضع ان‌دی‌پی در رابطه با مسئلهٔ اسرائیل و فلسطین چیست؟

نیکی اشتون: ما معتقدیم که در برابر ظلم و ستمی که به فلسطینی‌ها روا داشته می‌شود و در برابر اشغال غیرقانونی زمین‌هایشان، باید صدایی قوی باشیم. ما باید با جامعهٔ فلسطینی-کانادایی‌ و با فعالانِ این حوزه – که بسیاری از آن‌ها فلسطینی نیستند – کار کنیم؛ فعالانی که دارند برای صلح و عدالت مبارزه می‌کنند. علی‌رغم برخی لفاظی‌ها، برای من روشن و واضح است که کانادا بخشی از راه حل این مسئله نیست. آنچه بسیار مهم است، این است که ما در موضع حمایت از صلح و عدالت باقی بمانیم و در برابر بی‌عدالتی‌ها و ناحقی‌هایی که مرتباً شاهدیم، صدایمان را بلند کنیم.

چند ماه پیش من در مراسمی که به‌مناسبت «روز نکبت» [یوم النکبة، اشاره به سالگرد بیرون راندن صدها هزار فلسطینی و استقلال اسرائیل] برگزار شده بود، به‌عنوان بخشی از فعالیت‌های کمپین انتخاباتی‌ام، صحبت کردم. همچنین در حاشیهٔ آن مراسم، این امکان برایم فراهم شد تا با تعدادی از فعالانی که در حمایت از آن‌هایی که در زندان‌های اسرائیل دست به اعتصاب غذا زده‌اند، همبستگی خود را نشان داده بودند، صحبت کنم. بسیاری از این زندانی‌ها درواقع سیاسی‌اند و در شرایط بسیار غیرانسانی‌ای به‌سر می‌برند. در نتیجه، واکنش‌های بسیاری در رسانه‌های اصلی و شبکه‌های اجتماعی نسبت به این موضوع [شرکت در آن مراسم] نشان داده شد، اما من دلیلی نمی‌بینم برای حمایت از حقوق بشر، و خواستار صلح و عدالت بودن در فلسطین و خاورمیانه، عذرخواهی کنم. آنچه مهم است، حمایت از این حرکت است و اینکه بالاخره در کانادا از موضوع عدالت برای فلسطین صحبت می‌شود.

مهراس جوادی‌نیا: سؤال آخر، دربارهٔ موضوعی داخلی است؛ نظرتان در مورد قانونی‌ کردن ماری‌جوانا چیست؟ و فکر می‌کنید چطور باید کنترل بشود و بر آن نظارت کرد؟

من از قانونی‌کردن ماری‌جوانا حمایت می‌کنم. اما نگران مواردی در قانون هستم، مانند اینکه اگرچه به‌زودی استفاده از ماری‌جوانا قانونی می‌شود و قوانین جزایی هم متعاقباً تغییر خواهد کرد، هنوز استفاده‌ از آن برای جوانان پیشینهٔ جنایی ایجاد می‌کند و برخی از این جرایم مجازات‌های سختی دارند. باید اطمینان یابیم که مجازات‌های مربوط به این جرم‌ها به شکلی مسئولانه تغییر یابند.

همچنین برخی نگران‌اند که قوانین پیشنهادی از سوی دولت همچنان امکان مورد هدف و مورد تبعیض قرار گرفتن اقلیت‌هایی نظیر بومیان را برای استفاده از ماری‌جوانا، حتی پس از قانونمند شدن استفاده از آن، فراهم کند. به‌لحاظ کنترل و نظارت بر آن، قرارست هر استانی مستقلاً تصمیم بگیرد چگونه آن را مدیریت کند. برخی معتقدند که می‌شود از مدل‌های موجود برای کنترل فروش الکل و قمار برای ماری‌جوانا الگوبرداری کرد و فروش آن به‌صورت مالکیت عمومی باشد تا آنکه اجازه داد عده‌ای قلیل با آن ثروت‌اندوزی کنند، که من نیز با آن موافق‌ام. در نهایت، استان‌های مختلف به‌هر ترتیبی که بخواهند می‌توانند استفاده از ماری‌جوانا را کنترل و بر آن نظارت کنند، اما موضوع مهمی که نباید فراموش کرد این است که مردم نباید برای چیزی مجازات شوند که ما به‌عنوان رهبر به آن متعهدیم؛ ما نباید آن را در دستان تعداد اندکی قرار دهیم، به خرج تعداد بسیاری.

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های ایرانی با نیکی اشتون، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا شنبهٔ گذشته ۲۲ ژوئیه (جولای) از چارلز انگس (Charles Angus)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با اعضای رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد.

در این نشست، ابتدا پویان طبسی‌نژاد، رئیس بخش سیاست‌گذاری کنگرهٔ ایرانیان کانادا، ضمن خوشامدگویی به همه، خطاب به چارلز انگس اظهار خشنودی کرد که مذاکرات خوبی پیش از آن نشستِ رسانه‌ای داشته‌‌اند و اولویت‌ها را به بحث و گفت‌وگو نشسته‌اند. وی همچنین ابراز امیدواری کرد که این، آغازی برای ارتباط حزب ان‌دی‌پی با جامعهٔ ایرانی-کانادایی باشد. او سپس از رسانه‌ها، که برخی حضوری و برخی نیز از راه دور از طریق تلفن در آن نشست شرکت کرده بودند، خواست تا سؤالات خود را مطرح کنند.

سعید سلطان‌پور از «ایرکا نیوز» در استان انتاریو: اگر شما به‌عنوان رهبر حزب ان‌دی‌پی انتخاب شوید، آیا به منطقهٔ خاورمیانه خواهید رفت؟ آیا به تک تک کشورهای آن منطقه سر خواهید زد تا مطمئن شوید که کانادا نقش مثبتی در آنجا ایفا می‌کند؟

چارلز انگس: ممنون برای این سؤال. برای شروع مایل‌ام اشاره کنم که من احترام فراوانی برای نقش مثبتی که کامیونیتی ایرانی در کانادا دارد، قائلم. یک کامیونیتیِ مترقی که در هنر، علم و کسب‌وکار در این کشور مشغول‌اند و به‌عنوان نیودمکرات‌ها، ما نیاز داریم که با آنان بیشتر در ارتباط باشیم و آنان را به مشارکت بطلبیم. این اصل بنیادی‌ای است که من برای ساختنِ پل و ارتباط با کامیونیتی‌ها به آن معتقدم.

از نظر سیاست‌ خارجی، ما نیاز داریم که اعتبار کانادا را در سطح جهانی به‌عنوان واسطه‌ای که ارمغان‌آور صلح است، بازیابیم. از ابزار دیپلماتیک استفاده کنیم و روابط بهتری در خاورمیانه بسازیم. و در این زمینه، برای من بسیار مهم و نگران‌کننده است که در حال حاضر کانادا دومین تأمین‌کنندهٔ اصلی سلاح در خاومیانه است. تصور نمی‌کنم این، بتواند نمایانگر ارزش‌های کانادا باشد. من می‌خواهم نقش مثبتی داشته باشم و پلی بسازم برای ارتباط با هر یک از کامیونیتی‌ها در خاورمیانه. اینکه آیا شخصاً پیش از انتخابات آینده به آنجا خواهم رفت، با توجه به حجم کاری که در حال حاضر در اینجا داریم، بعید می‌دانم چنین چیزی ممکن باشد، ولی حتماً تلاش خواهم کرد که تیم سیاست خارجه کاملاً روی این موضوع اشراف داشته باشند و کار کنند و با کامیونیتی‌های مختلف ارتباط برقرار کنند. اما اگر نخست‌وزیر بشوم، قطعاً به خاورمیانه خواهم رفت.

سعید سلطان‌پور: طی ۱۲ سال گذشته، عملکرد وزارت امور خارجهٔ کانادا بسیار ضعیف بوده، چون طیِ این سال‌ها هارپر همواره وزرای بی‌تجربه‌ای را برای این مسئولیت گماشته است. الان هم که وزیر امور خارجه بسیار جوان است و در سطح بین‌المللی کم‌تجربه. شما چگونه می‌خواهید آسیبی را که به سیاست خارجی کانادا وارد آمده است ترمیم کنید؟

چارلز انگس: فکر می‌کنم اولین قدم این باشد که ما به فکر پل ارتباطی با کشورهای منطقه باشیم و به آن‌ها بگوییم که نقش ما چیزی نیست جز اطمینان از برقراری حقوق بشر و عدالت، برقراری مجدد ارتباط با جنبش‌های مترقی در ایران، کار بر روی معضل صدور سلاح از کانادا به منطقه، بازسازی غزه و… می‌خواهم که بتوانیم نقش مثبتی در منطقه داشته باشیم. من احترام فوق‌‌العاده‌ای برای هلن لَوِردییِر (Hélène Laverdière)، منتقد وزارت امور خارجه، قائلم. او تجربهٔ بسیار خوبی در روابط دیپلماتیک دارد چون برای سال‌های متمادی این کار را انجام داده است. من اطمینان کامل به او دارم. ما باید کاری کنیم که چهره‌ٔ بین‌المللی‌مان همانی باشد که کانادایی‌ها می‌خواهند؛ پیکِ صلح در جهان، تا تنش را در جهان علی‌الخصوص در خاورمیانه هرچه کمتر کنیم و طبعاً ما تمام توانمان را در این راه به‌کار خواهیم گرفت.

پویان طبسی‌نژاد: آیا مایل‌اید در این فاصله که منتظریم ناصر مشهودی به جلسه برسد، به‌کوتاهی بفرمایید که نظرتان دربارهٔ جلسهٔ‌مان چه بود؟

چارلز انگس: مایل‌ام از کنگره تشکر کنم برای دعوت از من برای شرکت در این بحث، بحث بسیار مثبتی بود. حزب دموکرات نوین باید که نقش بهتری در شرکت‌دادنِ کامیونیتی ایرانی-کانادایی داشته باشد؛ ما باید دربارهٔ ارزش‌های مشترکمان صحبت‌ کنیم، دربارهٔ سیاست‌های مترقی‌مان در ارتباط با خانواده‌هایی که می‌آیند اینجا، اینکه آن‌ها کاملاً به‌لحاظ سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی فعال‌ باشند و چه نقشی حزب دموکرات نوین در آن دارد. من تصور می‌کنم این آغاز کار است. ما اینجا هستم که گوش بدهم و یاد بگیرم و مشارکت داشته باشم. و من در اینجا به‌عنوان رهبر حزب و نخست وزیر آینده، نقش خودم را سازندهٔ پل می‌دانم [پل ارتباطی میان حزب و کامیونیتی ایرانی].

در مورد ارزیابی مدارک و برخی مشکلات دیگر صحبت شد، از نظر من این‌چنین نباید باشد که مهاجران به اینجا بیایند و در جامعه مشارکت کنند، به امید فردای بهتری برای نسل بعدی‌شان، اما احساس ناامنی بکنند. این‌ها تلاش می‌کنند تا نسل بعدی از آن منتفع شود، ولی می‌بینیم که با عدم امنیت اقتصادی مواجه‌اند و پیداکردن کاری ثابت و نامتزلزل امر دشواری‌ست. ما باید روی معضل‌های اقتصادی و امنیت خاطر جامعه کار کنیم. ما باید در جهت قول‌هایی که به جامعه در ارتباط با محیط زیست داده‌ایم – به‌سببِ تعهداتمان نسبت به کرهٔ زمین – کار کنیم. ما باید با جامعهٔ ایرانی-کانادایی از نزدیک کار کنیم و آن‌ها را در ایجاد دولتی مترقی و چندفرهنگی، شریک خودمان بدانیم. من باور دارم حزب دموکرات نوین مسیری طبیعی برای رسیدن این هدف است و من فکر می‌کنم ما در گذشته به اندازهٔ کافی در این جهت کار نکرده‌ایم و به حرکت‌ها و جنبش‌های مردمی آن‌چنان که باید نزدیک نشده‌ایم. و همچنان معتقدم که باید پلی بزنیم میان خودمان و کامیونیتی‌ها برای دستیابی به این اهداف.

مشهود ناصری از «سلام تورنتو» در استان انتاریو: با نگاهی به نظرسنجی دربارهٔ محبوبیت احزاب در سطح کشور، می‌بینیم که حزب ان‌دی‌پی ۱۱٪، حزب لیبرال ۴۳٪ و باقی حزب محافظه‌کار… تا انتخابات آینده سه سالی باقی مانده است، اما با توجه به تجربهٔ شما در انتخابات گذشته و این واقعیت که بسیاری از هواداران شما به سمت لیبرال‌ها رفتند، شما به‌عنوان رهبر بالقوهٔ حزب ان‌دی‌پی فکر می‌کنید برای بازیابیِ اعتبار و تصویر واقعی ان‌دی‌پی، چه‌کار خواهید کرد؟

چارلز انگس: واقعیت این است که برای حزبی که دوسال است بدون رهبر مانده، من اعتقادی به آن اعداد و ارقام ندارم. اتفاقی که در سال ۲۰۱۵ افتاد این بود که مردم به‌معنای واقعی از هارپر و سیاست‌هایش خسته و کلافه شده بودند و به‌هر طریقی می‌خواستند او را کنار بزنند. ما در ۳۰ روز می‌توانستیم آن انتخابات را ببریم، اما در ۷۸ روز تخلیهٔ انرژی شدیم؛ این را من می‌فهمم. جنبهٔ مثبت نتیجهٔ آن انتخابات را من به این شکل می‌بینم که مردم معتقد بودند که جاستین ترودو قرارست کانادایی مترقی‌تر، آزادتر و عادلانه‌تر برایشان به ارمغان آورد و این بود که او را انتخاب کردند. این بدان مفهوم نیست که برنامه‌های جاستین ترودو از برنامه‌های ما مترقی‌تر است، ما نیز برنامهٔ بسیار مترقی‌ای داشتیم، اما من فکر می‌کنم جاستین کانادایی‌ها را سرِ غیرت آورد و تکانشان داد. کاری که ما نکردیم. من این را به‌عنوان جنبهٔ مثبت قضیه می‌بینم که نشان می‌دهد کانادایی‌ها خواستار جامعه‌ای عادلانه‌ترند. اما آنچه من از زمان انتخابات تا به الان به‌واقع دیده‌ام، این است که آن قول‌های خوب تبدیل به شعار شد. شما نمی‌توانید با سلفی و در اختیارقراردادنِ فرصت‌های عکاسی یک ملت را رهبری کنید. شما باید کار انجام بدهید، باید کار را به نتیجه رسانده و تحویل بدهید. قول ایشان در رابطه با اقوام اولیه، رسوایی و فضاحت ملی، در حد قول مانده و برای آن کاری نشده است، قول‌هایش در رابطه با محیط زیست؛ هیچ کاری انجام نداده است. او قول داده بود برای عامهٔ کانادایی‌ها کار کند، در حالی‌که می‌بینیم خصوصی‌سازی‌ها ادامه دارد و توان عامهٔ مردم همین‌طور دارد کم و کم می‌شود. آقای ترودو قول زیاد می‌دهد ولی در عمل هیچ کاری انجام نمی‌دهد. برای انتخابات ۲۰۱۹، تصور می‌کنم کانادایی‌ها صدایی معتبر، موثق و قابل اعتماد می‌خواهند. من با مردم صحبت خواهم کرد و به ایشان خواهم گفت که شما دولتی نیاز دارید که حقوق بازنشستگی، شغل و عدالت در دستور کارش باشد. در انتخابات ۲۰۱۹، ما دیگر اشتباه دورهٔ قبل را نخواهیم کرد. ما دیگر ساختار تیمی از بالا به پایین نخواهیم داشت، بلکه ما باید تیم‌هایمان را بیاوریم به میان مردم و با آن‌ها ارتباط برقرار کنیم. بنابراین من فکر می‌کنم انتخابات ۲۰۱۹چ، انتخاباتی بسیار شورانگیز خواهد بود و شما حزب دموکرات نوینی بسیار پویا و فعال را شاهد خواهید بود.

آرش خارابی از «ایران ستار» در استان انتاریو: سؤال من از شما این است، به مردم چه وعده‌هایی خواهید داد که قطعاً قادر به عمل به آن‌ها باشید؟ خصوصاً به کانادایی‌های ایرانی‌تبار، که همان‌طور که به‌خوبی می‌داند، به حاشیه رانده‌ شده‌اند.

چارلز انگس: نخست خاطرنشان خواهیم کرد که خدمات کنسولی دوباره برقرار شوند، سرویس‌های بانکی از سرگرفته‌ شوند، مورد هدف قراردادن کانادایی‌های ایرانی‌تبار در امور بانکی قابل قبول نیست. همچنین باید نقش سازنده‌ و پیشرویی که ایرانیان در جامعه دارند را به سایر کانادایی‌ها نشان دهیم و یادآوری کنیم. ایرانی‌ها در تمام بخش‌های علم، فرهنگ و هنر، اقتصاد و تجارت نقش پررنگی ایفا می‌کنند. در این‌صورت، در مجلس هم ایرانیان نه تنها از سوی حزب دموکراتیک نوین، بلکه از سوی همه حمایت خواهند شد.

مورد دیگر این‌ است که من مانند همین حالا که اینجا هستم تا حرف‌های شما را بشنوم و بحث و گفت‌وگو کنیم و از دل نظرات و خواسته‌ها تصمیم بگیریم، این روند ادامه خواهد داشت؛ حزب ان‌دی‌پی، به رهبری من، برای ایرانی‌ها شریک‌ سیاسی خوبی خواهد بود.

سیما غفارزاده از «رسانهٔ همیاری» در استان بریتیش کلمبیا: آیا فکر می‌کنید بودن در لیست کشورهای حامی تروریسم لیست مفید و مؤثری‌ است؟ اصولاً بر چه اساس و مبنایی نام کشورها در این لیست قرار می‌گیرد؟ آیا این لیست در حال حاضر از دید شما منصفانه است؟ به‌نظر شما بودنِ نام ایران در لیست و نبودن نام کشوری مانند عربستان سعودی چه توجیهی دارد؟

چارلز انگس: من فکر می‌کنم لیست فعلی معایب عمده‌ای دارد. دولت فعلی ما با عربستان سعودی روابط نزدیکی دارد و به آن‌ها اسلحه می‌فروشد. ما پشتیبان منافع عربستان سعودی هستیم، در حالی‌که ارتباط و وابستگی عربستان سعودی با تروریسم بین‌المللی بسیار واضح و روشن ‌است. من موضوع لیست کشورهای حامی تروریسم را مجدداً بررسی خواهم کرد، از دریچهٔ حقوق بشر، بر اساس حقایق و نه حرف و کلام. این لیست در حال‌ حاضر قابل اتکا نیست و از کانادا بیش از این انتظار می‌رود.

مشهود ناصری: آیا بودن در لیست کشورهای حامی تروریسم، به‌لحاظ قانونی تأثیری بر برقراری مجدد خدمات کنسولی دارد؟ آیا بودن در این لیست برای ایجاد هرنوع ارتباطی ایجاد اشکال نمی‌کند؟ نظرتان در این مورد چیست؟

چارلز انگس: در حال حاضر دولت کانادا با عربستان سعودی ارتباط بسیار نزدیکی در همهٔ زمینه‌ها دارد، در حالی‌که ایرانی‌ها به خدمات اولیه و پایه‌ای مورد نیازشان هم دسترسی ندارند. این قابل درک نیست. پیش از هرچیز، موضوع برقراری مجدد خدمات کنسولی، اینکه ایرانی‌ها بتوانند به خدمات مورد نیازشان دسترسی داشته‌ باشند و نیز مسئلهٔ مشکلات بانکی ایرانی‌ها و دانشجویان خارجی ایرانی، به‌نظر من مسئلهٔ منافع جامعهٔ ایرانی-کانادایی است و ما باید این منافع را محافظت کنیم. اما رابطهٔ دولت کانادا با دولت ایران، این رابطه بر اساس پایبندی به پیمان منع تولید و گسترش سلاح‌های هسته‌ای و بر اساس حقوق بشر و گفت‌وگوها و موضوعات مورد بحث خواهد بود، اما اولویت نخستین من بر این خواهد بود که ایرانیان هم مانند سایر ملیت‌ها از خدمات پایه و اولیه که برای سایرین بدیهی قلمداد می‌شود، برخوردار شوند. نمی‌دانم چرا دولت کانادا ایرانیان را بدین شکل هدف قرار داده است. این منصفانه نیست و ما آن را تغییر خواهیم‌ داد.

آرش خارابی: من تجربه‌ای را با شما در میان می‌گذارم، این سؤال نیست. من برای تأئید و مهر و امضاء کردن برگه‌ای به واشینگتن سفر کردم. برایم ۶۰۰ دلار تمام شد. همچنین چون پروازها کنسل شدند، ما به مدت ۳ روز آنجا ماندگار شدیم. همچنین حساب بانکی مادر من از سال ۲۰۱۲ تا کنون فریز شده‌ است. چرا که من ۶۰۰۰ دلار به حساب او واریز کردم. هیچ پولی از هیچ‌جای دیگری جز از سوی من به آن حساب ریخته نمی‌شد، اما آن حساب بسته شده است. این‌ها مسائلی است که به‌وضوح به شما نشان می‌دهد ما در چه وضعیتی به‌سر می‌بریم. ما احساس می‌کنیم که شهروند نیستیم، چون انگار هیچ‌کس گوش نمی‌دهد، هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد.

چارلز انگس: متأسفم. ما باید با مردم بیشتر نزدیک و مرتبط باشیم. اگر کسی پول را برای هدفی غیرقانونی و خطرناک به دیگری واریز کند، تشخیص و جلوگیری از این موضوع، بر عهدهٔ بانک است. اما اگر تنها دلیل ممانعت بانک با انتقال پول ملیت ایرانیِ فرد باشد، این کار اصلاً صحیح نیست و کانادایی هم نیست. من به‌خاطر دارم که در سال ۲۰۱۲ این موضوع مطرح شد و مردم متحیر شدند. من فکر می‌کردم این معضل تا به‌حال حل و برطرف شده‌ باشد. اما حل نشده‌ است. برای همین است که در مجلس به یک گروه اپوزیسیون قوی نیاز داریم که این مسائل را مطرح کند و برای جوامع مهاجر با نابرابری‌ها مخالفت کند و اگر خواسته‌ای عملی نیست، طرح نماید. منصفانه بودن همه‌چیز در وهلهٔ اولِ اهمیت قرار دارد. خواستهٔ شما خواسته‌ای نیست که دیگران از آن برخوردار نباشند. رابطهٔ ما به‌گونه‌ای خواهد بود که چنین مواردی را مطرح کنیم و این‌گونه مشکلات را برطرف کنیم.

سعید سلطان‌پور: شما گفتید که در سال ۲۰۱۹ کارزار انتخاباتی بسیار فعالی برای ان‌دی‌پی خواهید داشت. من در ۳۰ سال گذشته عملاً هرگز ندیدم یکی از رهبران ان‌دی‌پی به جمع مردم حوزهٔ انتخابی‌ای که در آن برنده نمی‌شدند، برود. این را چطور توجیه می‌کنید؟ آیا از برنی ساندرس در امریکا یاد گرفتید؟ چگونه می‌خواهید با همهٔ این ملیت‌ها در ارتباط باشید؟ سایر ملیت‌ها تنها ۲۰ ثانیه صحبت شما را می‌شنوند و بس. بسیاری از مردم گروه‌های اقلیت مانند ایرانیان، هندی‌ها، چینی‌ها و سایر ملیت‌ها، هرگز کانال‌های سی‌بی‌سی و امثال آن را تماشا نمی‌کنند. چطور می‌خواهید با آن‌ها ارتباط برقرار کنید؟ تأثیر این ملیت‌ها، خوب یا بد، در انتخابات بسیار زیاد است. در این‌باره چه فکر می‌کنید؟ ان‌دی‌پی همیشه‌ می‌‌گوید تعداد نماینده‌ها زیاد نیست و وقت کم است و امکان این دیدارها فراهم نیست. در طول مدت ۴ سال نمایندگان مجلس باید با مردم در ارتباط باشند تا در شب انتخابات از آن نتیجه‌ بگیرند.

چارلز انگس: سؤال خوبی است. ما باید به ایجاد یک ارتباط قوی با مردم پایبند باشیم. یک حرکت سوسیال دموکرات باید از پایین به بالا انجام شود و نه بالعکس. ما برای این فعالیت‌ها در بین این ملیت‌ها و از بین خود مسلمان‌ها برنامه‌ریز داریم. آن‌ها می‌دانند در جامعه‌شان چه می‌گذرد و با ما در ارتباطند. به‌عنوان مثال رابطهٔ من با بومیان، که البته نباید رابطهٔ بین یک عضو حزب ان‌دی‌پی با آن‌ها محسوب شود، چون عملاً تا آن زمان هیچ‌کس به سراغ آن‌ها و میان جمع آن‌ها نرفته‌ بود. من وقت زیادی با‌ آن‌ها گذراندم، با آن‌ها ارتباط برقرار کردم و اطمینانشان را جلب کردم. این یکی از دلایلی است که توانستم کرسی‌ام را در پارلمان حفظ کنم. زمانی که تب ترودو همه‌جا را درنوردید، اما وقتی به منطقهٔ بومیانی که من با آن‌ها در ارتباط بودم رسید، متوقف شد. همهٔ گروه‌ها به من رأی دادند، در واقع حتی رکورد تعداد آراء شکسته‌ شد. بنابراین من اهمیت ایجاد رابطه با مردم را درک می‌کنم. چون این ارتباط توانایی مقابله با هر نوع سونامی سیاسی را به ما خواهد داد. ما قبلاً در این زمینه فعال نبوده‌ایم. این موضوع مهمی است. اما این کار را انجام خواهیم داد. به‌همین دلیل وقتی برای این مصاحبه دعوت شدم، پاسخ مثبت دادم تا درها گشوده‌ شوند.

مشهود ناصری: اگر وجود ایران در لیست کشورهای حامی تروریسم مانع برقراری مجدد خدمات کنسولی می‌شود، آیا حاضرید ایران را از لیست این کشورها خارج سازید؟ اما چرا تنها خدمات کنسولی؟ چرا خدمات کامل سفارت نه؟

چارلز انگس: من مایل به برقراری روابط کامل دیپلماتیک هستم. هنوز موضعم را در قبال کشورهای حامی تروریسم اعلام نکرده‌ام. در این مورد باید اول با تیم امور خارجه گفت‌وگو کنم. اولویت من در وهلهٔ اول برقراری روابط کنسولی‌ است و سپس سایر روابط دیپلماتیک، به طوری‌که کانادا بتواند با همهٔ ملیت‌هایی که ریشه در خاورمیانه دارند رابطهٔ مثبتی داشته باشد. و این با برقراری روابط کامل دیپلماتیک انجام‌پذیر است. پس از آن می‌شود در میان این ملیت‌ها اطمینان به‌وجود آورد و کانادا می‌تواند در این زمینه نقش مثبتی ایفا کند. اگر من نخست‌وزیر باشم نقش بسیار مؤثرتری ایفا خواهم کرد و اعتبار بیشتری برای کانادا به‌دست خواهم‌ آورد. کانادا در حال حاضر اعتبار خود را تا حد زیادی از دست داده‌ است.

سیما غفارزاده: اگر به عنوان رهبر حزب‌ ان‌دی‌پی انتخاب شوید، در قبال سیستم انتخاباتی فعلی (سیستم اکثریتی) چه خواهید کرد؟ آقای ترودو وعده داده بود که انتخابات سال ۲۰۱۵ آخرین انتخابات کشور است که با این سیستم انجام می‌شود. این وعده را آقای ترودو عملی نکرد. شما در این مورد چه خواهید کرد؟

چارلز انگس: آقای ترودو عهدشکنی کرد. وی وعده داده بود که انتخابات گذشته آخرین انتخابات با سیستم حداکثری باشد. این یک موضوع اساسی بود که او در موردش با کانادایی‌ها عهدشکنی کرد و اعتمادشان را از بین برد. ما یک سیستم انتخاباتی تناسبی نیاز داریم تا مجلس بیشتر مسئول باشد، تا واقعاً خانهٔ مردم باشد. من طرفدار سرسخت سیستم تناسبی هستم، اما در هر منطقه بالانس‌هایی لازم است، چون تنها بر اساس تعداد جمعیت نماینده نداریم، بلکه مثلاً بومیان و مردمی که نژادشان با بومیان درآمیخته نیز در مجلس نماینده دارند. اما از خود مجلس هم باید بیش از این در قبال این موضوع انتظار پاسخگویی داشت؛ ما سیستم پارلمانی فعال‌تری لازم داریم. این‌ها برای من در اولویت‌اند.

پویان طبسی‌نژاد: با تشکر از چارلی و تمام شرکت‌‌کنندگان

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های فارسی‌زبان با چارلز انگس، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پیاده‌سازی و برگردان: مریم عابدی – ونکوور

کنگرهٔ ایرانیان کانادا هفتهٔ گذشته ۱۷ ژوئیه (جولای) از گی کرون (Guy Caron)، یکی از چهار کاندیدای مرحلهٔ نهایی انتخاب رهبر حزب دموکراتیک نوین کانادا، برای دیدار و گفت‌وگو با اعضای رسانه‌های فارسی‌زبان کانادا در زمینهٔ سیاست‌های داخلی و خارجی، و نیز دغدغه‌های ایرانیان مقیم کانادا، دعوت به‌عمل آورد. فرازهایی از گفت‌وگوی گی کرون با رسانه‌های ایرانی در ذیل آورده‌ شده‌ است.

نخست پویان طبسی‌نژاد، رئیس بخش سیاست‌گذاری کنگرهٔ ایرانیان کانادا، از گی کرون برای تخصیص زمانی برای این دیدار، سپاسگزاری کرد که با وجود ضیق وقت به این دعوت پاسخ مثبت دادند.

طبسی‌نژاد افزود، گی کرون پیش از این جلسه، گفت‌وگوی مفیدی با اعضای هیئت مدیرهٔ کنگرهٔ ایرانیان کانادا و گروهی از سایر ایرانیان داشت که طی آن سعی شد تا اولویت‌های ایرانیان کانادا و نقش و انتظاری را که از سوی ایرانیان برای حزب ان‌دی‌پی در انتقال دغدغه‌های ایرانیان به دولت کانادا متصور است، برای او توضیح دهیم. امید است این شروعی تازه برای رابطهٔ ایرانیان با حزب‌ ان‌دی‌پی و نیز گی کرون باشد.

گی کرون: از اینکه مرا به این جلسه دعوت کردید سپاسگزارم. دیدار با کنگرهٔ ایرانیان کانادا بسیار جالب بود و تا حدود زیادی انتظارات و خواسته‌های ایرانیان را روشن کرد و نیز نشان‌ داد که در گذشته چه مواردی تجارب ناخوشایندی را برای ایرانیان رقم زده‌اند.

و اما سؤالات:

مشهود ناصری از «سلام تورنتو» در استان انتاریو: می‌خواستم در مورد انجمن دفاع از دموکراسی و دعوت این انجمن به مجلس عوام و مجلس سنای کانادا سؤال کنم. از طریق اطلاعاتی که هم‌زمان با بحران قطر به بیرون درز پیدا کرده بود، متوجه شدیم که این انجمن بارها، شاید ده بار، به مجلس عوام و مجلس سنا دعوت شده است. کاری که این انجمن انجام می‌داد، این بود که با قطر و عربستان سعودی کار می‌کرد و سعی می‌کرد تا از تجارت شرکت‌ها با ایران جلوگیری کند. بدین‌ترتیب که شرکت‌ها را مجاب می‌کرد در صورت همکاری با ایران، دیگر مجاز به معامله با قطر و عربستان سعودی نباشند، و یکی از این شرکت‌ها شرکت بمباردیه بود. نظر شما در این مورد چیست؟

گی کرون: بسیاری از انجمن‌ها مایل به دیدار با اعضای پارلمان و سناتورها هستند و البته باید اجازهٔ این دیدارها به آن‌ها داده‌ شود. اما این اعضای مجلس‌اند که پس از این دیدارها باید به‌طور مستقل قضاوت و تصمیم‌گیری کنند. از نظر من، تصویب توافق هسته‌ای به ما امکان رفع تحریم‌ها و برقراری ارتباط تجاری با ایران را می‌دهد و اکثر اعضای پارلمان نیز طرفدار این ایده‌اند تا مسائل و مشکلات پیشین پشت سر گذاشته‌ شود و به شیوه‌ای سازنده به پیش برویم. پایبندی دوجانبه به آن تعهدات هسته‌ای، بستر مستحکمی برای بهبود روابط در آینده و اطمینان از رفع بحران‌های آن منطقه خواهد بود. من به‌همین علت با لایحهٔ S-219 مخالف‌ام و تصور نمی‌کنم تجدید تحریم‌ها به‌شکل مطرح‌شده در این لایحه به‌هیچ‌وجه سازنده باشد. ما باید ببینیم که بهبود روابط را از کجا می‌توانیم آغاز کنیم. این تحریم‌ها تنها مانع بیشتری در تثبیت روابط بین‌المللی ایجاد می‌کنند.

مهراس جوادی‌نیا از «تی‌بی‌سی‌ نت‌ ‌وُرک» در استان انتاریو: حزب ان‌دی‌پی برای بازگشایی سفارت چه برنامه‌ای دارد؟ چگونه گفت‌وگو در این مورد از سر گرفته خواهد شد؟

گی کرون: این سؤالی است که باید در موردش بیشتر بررسی و تحقیق کنم چون نمی‌خواهم وعده‌هایی ورای اختیارات و توانم بدهم. من طرفدار این هستم که لااقل خدمات کنسولی از سر گرفته‌ شود، چون برای کانادایی‌های ایرانی‌تبار مشکل است که کانادا را دور بزنند تا به این خدمات دست‌ یابند. این با عقل و منطق جور در نمی‌آید و این مشکل باید رفع شود. در مورد بازگشایی سفارت، مایل‌ام اول مشکلات و موانع موجود را شناسایی کنم و بعد وعده‌ بدهم. اگر به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شوم، یک نفر را به‌عنوان منتقد امور خارجه در حزب انتخاب خواهم کرد تا به این مسئله بپردازد.

امیر باجه‌کیان از «رسانهٔ همیاری» در بریتیش کلمبیا: می‌خواستم در مورد فعالیت مدنی ایرانیان در استان بریتیش کلمبیا و این که ما در اینجا اخیراً دولت اقلیت ان‌دی‌پی تشکیل داده‌ایم، صحبت کنم. حزب دموکراتیک‌ نوین بریتیش کلمبیا در برقراری ارتباط با ایرانیان عملکرد بسیار جالب توجهی داشت و البته نشان داد که ارزشش را هم داشت. ایرانی‌ها پیش از آنکه ان‌دی‌پی با آن‌ها ارتباط برقرار‌کند، با سیاست در کانادا آشنا نشده‌ بودند.

در مورد برقراری ارتباط از سوی حزب ان‌دی‌پی فدرال با ایرانیان و نیز سایر مهاجران، و البته سایر حزب‌ها نیز، پدیده‌ای به نام tokenism، یا ارتباطی در کمترین حدِ ممکن مشاهده می‌شود. در حالی‌که از زمان نخست‌وزیری جاستین ترودو، لیبرال‌ها در زمینهٔ برقراری ارتباط با جوامع مهاجر بسیار فعال عمل کرده‌اند. حزب ان‌دی‌پی فدرال تقریباً هیچ فعالیتی در زمینهٔ برقراری ارتباط با مهاجران نداشته‌ است. نظر و برنامهٔ شما برای جلب مشارکت مردم در فعالیت‌های مدنی حزب چیست؟ و چگونه آن‌ها را به عضویت در حزب تشویق می‌کنید؟ نه فقط به‌عنوان کاندیدا، بلکه به‌عنوان مردمی که می‌توانند در تصمیم‌گیری‌ها تأثیرگذار باشند و در کارزارهای انتخاباتی فعالیت کنند.

گی کرون: من با اکثر نکات مورد اشارهٔ شما موافق‌ام. صادقانه باید به شما بگویم که فکر می‌کنم حزب ان‌دی‌پی در مقایسه با سایر احزاب ده پانزده سال از نظر برقراری ارتباط با مردم عقب است، چه ارتباط با مردم مناطق شهری مانند تورنتو و چه غیرشهری و حومه و چه در مورد بومیان، ما کارنامهٔ‌ خوبی در این زمینه نداریم. شاید چون ما حضورشان را مسلم پنداشته‌ایم و خصوصاً هنگامی که در پارلمان اپوزیسیون رسمی بودیم، از این فرصت استفاده نکردیم، و پل‌های ارتباطی لازم برای برقراری رابطه و دسترسی به مردم گروه‌های مهاجر را ایجاد نکردیم. ما در پارلمان اپوزیسیونی بسیار قوی و فعال بودیم، اما به این قیمت که بیرون از آن چندان فعال نباشیم و با مردم در ارتباط نبوده‌ باشیم. اگر من به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شوم، تصمیم ندارم زمان زیادی را در مجلس بگذرانم. چرا که دیدیم ان‌دی‌پی در مجلس گذشته کارآمدترین اپوزیسیون بود، اما در آخر پاداش این طرز عمل را دریافت نکرد، چرا که با مردم ارتباط برقرار نکرده‌ بود. من اگر به‌عنوان رهبر حزب انتخاب شوم، در شهرداری‌ها حضورخواهم یافت تا با امیدها و انتظارات مردم آشنا شوم و خواسته‌هایشان را در برنامهٔ انتخاباتی حزب منعکس خواهم‌ ساخت و بر آن اساس تعهدات حزب به ایرانی‌ها را تعیین خواهم‌ کرد. اما این نیاز به زمان دارد و یک‌شبه انجام نخواهد شد، خصوصاً که ما در این مورد حدود ۱۵ سال عقب‌ایم.

شهرام یزدان‌پناه از «هفته» در استان کبک: در انتخابات گذشته لیبرال‌ها قول بازگشایی سفارت را دادند، چرا در حال حاضر حزب ان‌دی‌پی لیبرال‌ها را برای عمل نکردن به این وعدهٔ انتخاباتی مورد بازخواست قرار نمی‌دهد؟

گی کرون: من طرفدار زیاد وعده‌ دادن نیستم، وعده‌هایی که شاید عملی نباشند. چرا که شاهد وعده‌های بسیار گوناگون لیبرال‌ها در دوران فعالیت‌های انتخاباتی بودم و دیدم که چقدر سطح توقعات را بالا بردند و این امروز موجب اشاعهٔ بدبینی بین مردم شده‌ است.

من در این مورد، یعنی بازگشایی سفارت، در حال حاضر اطلاعات زیادی ندارم، چرا که حیطهٔ کاری من امور مالی بوده‌ است. اما تصمیم دارم لیبرال‌ها را برای عمل نکردن به وعده‌های انتخاباتی‌شان نظیر اصلاح سیستم انتخابات، آنچه به بومیان کانادا وعده‌ دادند و… مورد سؤال قرار دهم. چرا که اگر در مجلس مورد بازخواست قرار نگیرند، پاسخگو نخواهند بود.

نظر خودم ازسرگیری روابط، لااقل در سطح ارائهٔ خدمات کنسولی است، با نظر به ازسرگیریِ حتی‌الامکان تمام روابط دیپلماتیک، اما باید در این مورد اطلاعات بیشتری از امور خارجهٔ کانادا دریافت کنیم.

مشهود ناصری: موضع شما در مورد قرار دادن مجدد ایران در لیست کشورهای حامی تروریسم با نظر به قانون مصونیت دولت‌ها چیست؟

گی کرون: من نخستین مشکلم با آن لیست این است که بر اساس معیارهای ثابت و به‌شکل بی‌طرفانه‌ تهیه نشده‌ است. مثلاً ایران و سوریه در لیست‌اند، اما عربستان سعودی و قطر در لیست قرار ندارند و این استفاده از معیار مشخص و ثابتی را نشان نمی‌دهد. من در این مورد تعهدی نمی‌دهم، اما به آن اولویت خواهم داد که چنین موضوع حساسی بی‌طرفانه و بدون موضع‌گیری سیاسی و نه به‌عنوان سلاحی سیاسی مورد توجه قرار گیرد.

مهراس جوادی‌نیا-نوروزی: موضع ان‌دی‌پی در مورد قانونی کردن ماری‌جوانا چیست؟ و شما روند قانونمند کردن آن را در کانادا چگونه می‌بینید؟

گی کرون: ان‌دی‌پی همواره طرفدار جرم‌زدایی از استفاده از ماری‌جوانا بوده‌ است. لیبرال‌ها به‌سمت قانونی کردن آن می‌روند و ما اکنون نگران‌ایم، چرا که در حال حاضر هنوز جرائمی در رابطه با ماری‌جوانا می‌تواند برای فرد ثبت شود و ایجاد سوءپیشینه و سابقهٔ کیفری کند، در حالی‌که به‌زودی این موارد قانونی خواهند بود. من فکر می‌کنم باید اطمینان داشته‌ باشیم که از تأثیرات تصویب این قانون مطلع‌ایم و از مناطقی مانند اورگان و کلرادو که پیش از ما این موضوع را تجربه کرده‌اند، در زمینهٔ اثرات سوء قانونمند کردن استفاده از ماری‌جوانا اطلاعات بیشتری کسب کنیم چرا که تصمیم‌گیری‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر این امر به‌خوبی انجام شود و تحت کنترل باشد، می تواند تأثیرات مثبتی داشته‌ باشد. از نظر منافع عمومی و عواید مالی، قانونمند کردن استفاده از ماری‌جوانا به‌صرفه و منطقی است. اما باید از مضراتش مطلع باشیم و متوجه موضوعاتی که از آن ناشی می‌شوند، باشیم. مثلاً بررسی رانندگی بعد از مصرف ماری‌جوانا و اینکه دیگر تنها معضل، رانندگی پس از مصرف الکل نخواهد بود. باید اطمینان داشته باشیم که از اثرات و تبعات آن آگاه‌ایم. چرا که مصرف ماری‌جوانا روی تصمیم‌گیری‌ها تأثیر می‌گذارد.

اگر این کار به‌خوبی انجام شود، از درآمد آن می‌توان برای رسیدگی و نظارت بر مصرف آن استفاده کرد. نظارت در آینده موضوع بسیار مهمی خواهد بود و مانند الکل و سیگار بر آن نظارت خواهد شد.

امیر باجه‌کیان: موضوعی در ونکوور بسیار رایج است که عبارت‌ست از مهاجرت نیروهای متخصص از خارج از کانادا. این‌ها که در کشور دیگری تحصیل کرده‌اند، با دریافت امتیاز بر مبنای تحصیلاتشان به کانادا مهاجرت می‌کنند، اما در کانادا برای ارزیابی مدارک خود با پروسه‌ای غیرمنصفانه مواجه‌اند، حتی وقتی دوره‌های لازم را می‌گذرانند و آموزش می‌بینند، باز هم با موانعی مواجه می‌شوند و نمی‌توانند وارد بازار کار شوند. این البته موضوعی استانی است، و در برنامهٔ انتخاباتی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی نیز مطرح شده بود، اما من مایل‌ام بدانم که آیا در حیطهٔ اختیارات دولت فدرال نیز در مورد حل یا تسهیل این معضل امکان کمک هست؟ شما چه کمکی برای حل این مشکل مایل‌اید انجام دهید؟

گی کرون: کاملاً موافقم، هنگام درخواست مهاجرت، وعده‌هایی به مهاجران داده می‌شود که به آن‌ها عمل نمی‌شود. شرکت‌های خدمات درمانی و مهندسی تعداد افراد شاغل در حرفهٔ پزشکی و مهندسی را محدود نگاه می‌دارند تا میزان درآمد به‌خاطر افزایش عرضه کاهش نیابد و ثابت بماند. دولت فدرال می‌تواند محدودیت‌های غیرمنطقی و بیش از حدی را که به‌طور مصنوعی ایجاد شده‌اند، برطرف کند تا مهاجران از سایر کشورها هم بتوانند به بازار کار دست یابند.

شهرام یزدان‌پناه: سیستم مهاجرت به‌نظر می‌رسد که تنها تا هنگام وارد شدن مهاجران با آن‌ها در ارتباط است و پس از ورودشان به کانادا آن‌ها را به حال خود می‌گذارد و پیگیر احوالشان نمی‌شود. آیا امکان بهبود این وضعیت وجود دارد، طوری‌که پس از ورود مهاجران پیگیر اوضاعشان شوند؟ آیا ان‌دی‌پی برنامه‌ای در این زمینه دارد تا به دولت مسئولیت بیشتری در قبال مهاجرها محول کند؟

گی کرون: بله، من فکر می‌کنم اوضاع می‌تواند بهتر باشد، اما منابعی برای این کار وجود ندارد. در کبک اوضاع شاید ایده‌آل نباشد، اما لااقل سیستم پیگیری امور مهاجران پس از ورود، وجود دارد و دولت استانی در مورد آموزش زبان دوم (فرانسوی) و سازش‌ و تطابق با محیط جدید پیگیری می‌کند. در کبک هم منابع و هم قصد انجام این کار وجود داشته و این کار عملی شده‌ است. اما من تخصیص منابعی از سوی دولت فدرال برای این مسئله ندیده‌ام و این امر باید اولویت پیدا کند، در غیر این‌صورت هماهنگی مهاجران با محیط جدید با مشکل مواجه خواهد شد.

مشهود ناصری: برنامهٔ‌تان برای حفظ گفت‌وگو و رابطهٔ رهبری ان‌دی‌پی با جامعهٔ ایرانی در کانادا چیست؟ در گذشته رابطه‌ای بین حزب ان‌دی‌پی و مردم وجود نداشت و بیانیه‌ای برای مناسبت‌های مختلف خطاب به ایرانیان از سوی ان‌دی‌پی نبود.

گی کرون: من اذعان می‌کنم که این مشکل وجود دارد و این اولین مرحله از حل مشکل است. ما ۱۰ تا ۱۵ سال از سایر حزب‌ها در امر برقراری ارتباط عقب‌تریم. ما باید سعی‌مان را دوچندان کنیم تا آنچه را که خصوصاً در مجلس قبلی فرصت انجامش را از دست دادیم، اینک انجام دهیم. این برای من اولویت است.

مشهود ناصری: موضوع دیگر در مورد گورستان مختص افراد با ادیان مختلف است. در کبک در پی تیراندازی در مسجد، این موضوع مطرح شد و به‌تازگی مورد رأی‌گیری قرار گرفت و مردم منطقه رأی مخالف دادند. اگرچه این موضوع استانی است، مایل‌ام نظر شما را در مورد آن جویا شوم.

گی کرون: البته این موضوع سیاست استانی هم نیست، بلکه شهری است. من مدتی پس از تیراندازی در مسجد، به آنجا رفتم و با مردم دیدار کردم. آن شب امام در مسجد گفت نباید اجازه دهیم حرف کسانی که ما را متهم به رفتارهای خشن می‌کنند، درست از آب دربیاید. و این پیام عشق و محبت بود. این رأی مخالف، نشانه‌ای از مشکل ایجاد ارتباط بود. ما روی این مسئله باید زیاد کار کنیم. همهٔ احزاب باید روی این مسئله کار کنند.

امیر باجه‌کیان: آیا شما خط مشی‌ای در پلتفرمتان برای مشارکت ایرانی-کانادایی‌های جدید اعلام خواهید کرد؟

گی کرون: هنوز بیانیه‌هایی هستند که اعلام خواهند شد. من هنوز سه بیانیهٔ مهم دارم که به اطلاع عموم خواهد رسید. من با تیمم دربارهٔ افزودنِ بخش‌های مورد نظرم صحبت خواهم کرد و می‌دانم که ما در ارتباط با مهاجران و پناهنده‌ها کاستی‌هایی داریم که باید لحاظ بشوند. البته نمی‌دانم این بیانیه‌ها و خط مشی‌ها دقیقاً کی به‌طور عمومی اعلام خواهند شد ولی قطعاً پیش از پایان این رقابت خواهد بود.

مهراس جوادی‌نیا-نوروزی: در زمان رهبری جک لیتون، پیام‌های مثبت بسیاری از سوی حزب شنیده‌ می‌شد. در انتخابات گذشته اما این امر تا جایی تغییر کرد که افرادی مثل خود من، به‌سوی حزب دیگری کشیده شدند. در این مورد نظرتان چیست و برنامهٔ‌تان چیست؟ همچنین برای اصلاح سیستم انتخابات چه برنامه‌ای دارید؟

گی کرون: من با پاسخ به سؤال دوم شروع می‌کنم. حزب لیبرال در انتخابات گذشته وعده داد که آن انتخابات، آخرین انتخابات با شیوهٔ حداکثری خواهد بود. اما در عمل جلوی هر تلاشی برای عملی کردن این وعده را گرفت. شاید همهٔ احزاب باز هم همین وعده را بدهند. اما برای اینکه مردم آن را باور کنند، باید این وعده بسیار قوی بیان شود. حق با شماست؛ ما حمایت جوانان بسیاری را از دست دادیم. و باید اذعان کنیم که لیبرال‌ها امیدبخش‌تر بودند. البته بسیاری از وعده‌ها عملی نشدند.

یکی از اعضای کنگرهٔ ایرانیان کانادا: موضع شما در مورد عمر خدر چیست؟

گی کرون: البته این موضوع همچنان داغ است و در مرکز توجه قرار دارد. باید در نظر داشت که مبلغی که به عمر خدر پرداخت شده، ربطی به اعمال و رفتار او در سال‌های گذشته‌ ندارد، بلکه تنها مرتبط با عدم حفظ حقوق شهروندی‌اش توسط دولت کانادا بوده‌ است. و من متوجه‌ام که مردم چرا عصبانی‌اند. اما باید بدانیم که اگر حقوق او توسط دولت حفاظت نشود، حقوق هیچ‌یک از ما حفظ نخواهد شد.

پویان طبسی‌نژاد: با تشکر از شما، آقای گی کرون.

نوشته گفت‌وگوی رسانه‌های فارسی‌زبان با گی کرون، به‌دعوت کنگرهٔ ایرانیان کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مهدیار بیاضی، دانش‌آموختهٔ ​رشتهٔ ​ارتباطات روزنامه‌نگاری و رسانه‌های دیجیتالی / فعال اجتماعی – ونکوور

جامعهٔ ما، جامعه‌ای که بار دیگر خاموش است؛ تعجبی نیست که سیاستمداران و اصحاب قدرت به‌راحتی به خود اجازه می‌دهند تا به ما بی‌احترامی‌ کنند. می‌پرسید چرا؟ بسیار ساده است. آن‌ها نگران تبعات احتمالی و بازخوردهای منفی ناشی از این برخوردها نیستند. زیرا جامعهٔ ایرانی-کانادایی در مواجهه با چنین صحبت‌های توهین‌آمیزی منفعلانه عمل می‌کند.

شاید می‌پرسید در مورد چه صحبت می‌کنیم؟ به‌تازگی لایحه‌ای به‌نام اس‌ـ۲۱۹ در مجلس سنای کانادا مطرح شده است که نه تنها بر ادامهٔ تحریم‌های موجود دولت کانادا علیه ایران پافشاری می‌کند، بلکه خواستار وضع تحریم‌های جدید از سوی دولت نخست‌وزیر ترودو نیز می‌باشد. تحریم‌هایی به‌غایت نامربوط به پروندهٔ هسته‌ای ایران که در سال ۲۰۱۵ از سوی گروه ۱+۵ مختومه اعلام گردید.

لینک ویدیوئی مربوط به اعتراض کنگرهٔ ایرانیان کانادا (ICC) به این لایحهٔ سنا در زیر آمده است. لطفاً به دقیقهٔ ۴۳ از این ویدیو رجوع کنید تا موضوع برایتان روشن گردد.

کار دشواری خواهد بود اگر که سؤال‌های مطرح‌شده از سوی سناتور محافظه‌کار بِیاک (Beyak) را توهین‌آمیز، متعصبانه و تبعیض‌آمیز علیه کانادایی‌های ایرانی‌تبار قلمداد نکنیم. موضوع بحث مطرح‌شده از سوی کنگرهٔ ایرانیان کانادا ازسرگیری رابطهٔ سیاسی بین ایران و کانادا بود. اما خانم سناتور بی‌شرمانه و کاملاً نامربوط به بحث، می‌پرسد:

۱- آیا به قانون شرع اسلام اعتقاد دارید؟

۲- آیا به برابری بین زن و مرد باور دارید؟

۳- آیا از دولت اسرائیل حمایت می‌کنید؟

جسارت و جهل پرسش‌کننده، یادآور تلخ دوران تفتیش عقاید مذهبی از سوی کلیسا در اروپای قرون وسطی – موسوم به Spanish Inquisition – است. مایهٔ بسی تأسف و نگرانی است که سناتوری در جایگاه متشخصی چون کمیتهٔ سیاست خارجی کانادا سؤال‌هایی را مطرح کند که به‌وضوح ریشه در پیشداوری‌های متعصبانه و تبعیض‌آمیز دارد.

حال که سرکار خانم سناتورمان چنین جسورانه به خود اجازه می‌دهد در مورد عقاید شخصی و مذهبی نمایندگان کنگرهٔ ایرانیان کانادا بدین‌گونه استنطاق کند، ما نیز به‌عنوان شهروندان کانادایی این حق را برای خود محفوظ می‌داریم تا در عرصهٔ عمومی‌ از ایشان چند سؤال بپرسیم تا شمای خواننده به‌عنوان صاحبان حق و حقوق در کشورمان کانادا در مورد بی‌طرفی، اشراف به امور و همینطور روشنفکری ایشان به قضاوت بنشینید:

آیا سرکار خانم بِیاک (Beyak) تصور (بخوانید پیش‌داوری) می‌کند که:

۱- تمام ایرانی‌ها مسلمان‌اند؟

۲- آیا تمامی‌ مسلمانان از قوانین شرع تبعیت می‌کنند؟

۳-  آیا قانون شرع – فارغ از نحوهٔ تفسیر آن و با توجه به «عدم وجود» اجماع بین علمای دین – در ذات خود شیطانی است، که همهٔ افراد باید از آن تبری جسته و بر علیه آن موضع‌گیری کنند؟

۴- آیا همهٔ ایرانیان به‌طور مرسوم عارض به حقوق زنان جامعهٔ خود بوده و به‌تناوب قصد سوءاستفاده از زنان را دارند؟ آیا ایشان متصورند که ما انسان‌هایی وحشی و محتاج نجات از سوی خدا-ترسان-«متمدن» دوران جنگ‌های صلیبی هستیم تا از این بدویت رهایی یابیم؟ اگر چنین نیست، پس چرا خانم سناتور به خود اجازه طرح چنین سؤال مشمئزکننده‌ای را می‌دهد؟

شاید هم ایشان بر این باور است که نیمی‌ از جمعیت یک میلیارد و هفتصدهزار نفری مسلمان دنیا به‌طور سیستماتیک حقوق زنان را پایمال می‌کنند. فرض بر اینکه بتوان از تمامی‌ این پیش‌داوری‌های متعصبانه چشم‌پوشی کرد… شما بگوئید طرح این سؤال چه ارتباطی به برقراری روابط دیپلماتیک بین ایران و کانادا دارد؟     

۵- نمایندگان کنگرهٔ ایرانیان کانادا در ظرفیت شهروندان «کانادا» در مجلس سنا حاضر بودند. بنابراین عقل سلیم حکم می‌کند که در وهلهٔ نخست پیش‌فرض بر وفاداری آنان به کشورشان کانادا در نظر گرفته شود. حتی اگر موضوع گفت‌وگو، تشویق دولت کانادا به ازسرگیری روابط دیپلماتیک با کشور محل تولدشان باشد. این مسئله امری غیرمرسوم و خارج‌ازعرف نیست. اگر به زندگینامهٔ رسمی‌ بعضی از نمایندگان مجلس و سناتورهای کانادایی که خارج از کانادا متولد شده‌اند مراجعه کنید، خواهید دید که خواسته‌هایی از این دست امری کاملاً طبیعی و متداول است.

با این حساب بر اساس کدامین اصول، انتظار بر این است که گروهی کانادایی در «خانهٔ ملت» خود مجبور به ابراز طرفداری از کشوری دیگر (اسرائیل) باشند؟

ایشان حتی مشخص نمی‌کنند که دقیقاً به کدامین اسرائیل اشاره دارند. اسرائیل سال ۱۹۴۸؟ اسرائیل ۱۹۶۷؟ اسرائیل ۱۹۸۲؟ و یا اسرائیل ۲۰۱۷؟ آیا ایشان برای مابقی کانادایی‌ها نیز این پیش‌شرط را در نظر می‌گیرند تا برای گفت‌وگو با سناتورهای خود، «همیشه و در هر شرایطی» از کشوری دیگر با مرزهای همیشه-در-حال-رشد، بی‌چون‌وچرا «حمایت» کنند؟

آیا به‌راستی سؤال‌هایی چنین به‌غایت جاهلانه (در خوشبینانه‌ترین حالت) و نژادپرستانه (در بدبینانه‌ترین حالت) از دیگر شهروندان کانادایی نیز پرسیده می‌شود؟        

و حال سخنی با خودمان؛ نمایندگان کنگرهٔ ایرانیان کانادا در کمیتهٔ سیاست خارجی کانادا حاضر شدند تا بر ضد لایحه اس‌ـ۲۱۹ شهادت دهند. لایحه‌ای که نه تنها بر تداوم تحریم‌ها برعلیه ایران پافشاری می‌کند، بلکه در صدد معرفی تحریم‌های غیر-هسته‌ای جدید نیز می‌باشد. با وجودی که مدت ۵ روز از انتشار ویدیوی جلسهٔ مذکور مجلس سنا می‌گذرد، جامعهٔ ایرانی-کانادایی تاکنون کوچک‌ترین واکنشی به پرسش‌های متعصبانهٔ خانم سناتور بِیاک (Beyak) نشان نداده است. و این در صورتی است که این ویدیو بیش از بیست‌هزار مرتبه در شبکه‌های اجتماعی مشاهده شده است. حال پرسش این است که کدامیک از این دو واقعیت دردناک‌ترند:

اینکه مسائلی با این میزان اهمیت و مرتبط با جامعهٔ ایرانی-کانادایی با جدیت و دقت دنبال نمی‌شوند یا اینکه متأسفانه به شنیدن این‌گونه توهین‌ها عادت کرده‌ایم؟

امید که نویسندگان این مقاله بر خطا باشند و این بار جامعه به‌طور منسجم نسبت به این صحبت‌های بی‌پایه و اساس ابراز انزجار کند.

شما می‌توانید با استفاده از آدرس ایمیل‌های زیر، اعتراض خود را به دفتر کمیسیون اخلاق سنا و نیز رهبر موقت حزب محافظه‌کار بفرستید:

cse-seo@sen.parl.gc.ca

raynell.andreychuk@sen.parl.gc.ca

rona.ambrose@parl.gc.ca

در صورت تمایل می‌توانید از متن انگلیسی زیر برای اعتراض به این اقدام استفاده کنید یا بخش‌هایی از آن را مطابق نظر خودتان تغییر دهید:

To whom it may concern:‎

On February 9th 2017, representatives of Iranian Canadian Congress (ICC) appeared before the Standing Committee of Foreign Affairs and International Trade. The aim of ICC representatives was two fold:  On one hand, testifying against the proposed Bill S-219, and on the other conveying the desire of the majority of Iranian Canadian community in seeing the re-establishment of full diplomatic relations between Canada and Iran. This collective desire was recently manifested by the virtue of strong support that E-553 (Iran) petition at the Parliament of Canada received among Canadians of Iranian heritage.‎

In the midst of such discussions, Senator Beyak so irrelevantly and presumptuously asks the representatives of ICC:‎

‎1) Do you believe in Sharia’ law?‎

‎2) Do you believe in equality between men and women?‎

‎3) Do you support the state of Israel?‎

I, the undersigned, would like to voice my utter dismay at the repulsive nature of Senator Beyak’s ignorant questions that were a troubling reminder of Spanish inquisition era’s intolerance and dogmatism. It is utterly unacceptable and frightening that a senator on the Foreign affairs’ prestigious standing committee, would ask questions that are deeply embedded in prejudiced and narrow-minded assumptions. Senator Beyak’s bigoted questions stand in stark opposition to cosmopolitan, inclusive, and non-prejudiced values that we Canadians rightly expect to see in our political leaders. Under no circumstances should we tolerate Iranophobic and Islamophobic comments in our revered Senate. It is in this light, that I expect Senator Beyak to retract her offensive comments and offer her sincere apology to the Iranian Canadian community at large and to the ICC representatives in particular.‎

Please watch at minute 43 for Senator Bayak’s questions.‎

https://vimeo.com/203503401

Yours Sincerely,‎

[your first name & last name]

نوشته صحبت‌های توهین‌آمیز سناتور محافظه‌کار خطاب به جامعهٔ ایرانی-کانادایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

نسخهٔ چاپی رسانهٔ همیاری را می‌توانید از فروشگاه‌های ایرانی در نورث‌شور، ترای‌سیتی و برنابی دریافت کنید.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

‍با مطالب و آثاری از:

دکتر محرم آقازاده، زهرا آهن‌بر، یلدا احمدوند، زهره بختیاری، رژیا پرهام، امیرحسین توفیق، زهرا جناب، دکتر امیرعباس روائی، مرجان ریاحی، تالین ساهاکیان، مینا سبزواری، شهریار سپهریان مقدم، مجتبی عابدی، ژوبین غازیانی، سیما غفارزاده، منیژه غفاری، علیرضا فدایی، دکتر مهسا فرشچی، صدیقه فیروزی، عنایت کشاورزی، فرهاد گلچین، عباس گلی، سلماز لک‌پور، عبداله مصطفایی، مژده مواجی، حمیدرضا یعقوبی.

در این شماره می‌خوانید:

• سخن سردبیر – از میان نانوشته‌ها
• فراز و فرود یک آیت‌الله
• رفسنجانی باقی یا فانی
• شب عاشقان بی‌دل
• گزارش دورهمی شب یلدای خیریهٔ پردیس
• وضعیت حیوانات در دامداری‌های صنعتی (قسمت ۵)
• ابتکار کالیفرنیا برای مقابله با خشک‌سالی
• سلسله داستان‌های مهاجرت (۱۲) – درخواست ویزای تحصیلی از داخل کانادا
• تکنیک‌های موفقیت در آزمون آیلتس – کاربرد افعال اسم مصدر در آزمون آیلتس
• گفت‌وگو با جانا – زوج ماجراجوی ورزشکار و هنرمند
• آموزش زبان انگلیسی – اصطلاحات کاربردی هنگام سلام و احوال‌پرسی در زبان انگلیسی
• رتبه‌بندی دانشگاه‌های کانادا در سطح کشوری و بین‌المللی (قسمت دوم)
• پوسیدگی دندان‌های شیری توسط شیشهٔ شیر
• تسهیلات جدید برای خریداران بار اول در بریتیش کلمبیا
• لالایی و عشق دریایی
• برگی از تاریخ کانادا – سر جان الکساندر مک‌دانلد
• شعر – خاطرات معلق
• دنیای من و آدم کوچولوها – به‌سرعت گردباد یا گوجه‌فرنگی؟
• کوچه‌پس‌کوچه‌های ذهن من – دود‌زوان محله
• داستان کوتاه – پسری که نمی‌خواست هجده‌ساله شود
• اتاق مشاوره – اگر پسر همجنس‌گرایم دوست پسرش را به‌ خانه بیاورد چه کنم؟
• حق انتخاب کودک و نظرخواهی از او هنگام جدایی (قسمت دوم)
• نیت سال نو (تصمیم به ورزش کردن)
• رایحهٔ مطبوع یک خانه
• جوالدوز
• پاسخ برندهٔ جایزهٔ مسابقهٔ شمارهٔ ۱۹

نوشته بیستمین شمارهٔ «رسانهٔ همیاری» منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبه [۱۰ دسامبر ۲۰۱۶] برای من روز جالبی بود. احساس می‌کردم اینکه نمایندهٔ ایرانی‌تبار مجلس فدرال از تورنتو تا اینجا می‌آید، اتفاق جالبی‌ست. رفتم. من آدم گوشه‌گیری‌ام، با این‌حال از دیدن جمع‌شدن‌های هموطنان برای امور/منافع جمعی لذت وافر می‌برم. از گروه «همیاری» هم شاید به‌همین دلیل‌ست که خیلی خوشم می‌آید…

به جلسه رفتم و شاید برای من حضور دبیر/رئیس کنگرهٔ ایرانیان کانادا، به اندازهٔ حضور نمایندهٔ محترم پارلمان جالب بود؛ دبیری که نسبتاً سن کمی هم داشت.

جلسه پر تنش بود؛ همان‌طور که پیش‌بینی می‌کردم. شاید حتی کمتر از حدی که پیش‌بینی می‌کردم، با توجه به ماهیت سیاسی داستان. در حد ظرفیت، آداب گفت‌وگو رعایت شد از سوی طرفین.

بحث‌ها جالب بود. نظرات متنوع و مختلف بود و حسابی دو سخنران را به چالش کشید. حتی خانمی را هم که اجرا و مدیریت جلسه را به عهده داشتند. فرصت خوبی بود که آدم طرفش را بشناسد، و البته حس کلی من منفی نبود. به‌نظرم کسی که مسافتی طولانی را پیموده تا این‌چنین خودش را در شهری دیگر در معرض نقد و گاه حملهٔ جمعی قرار بدهد، به کار خودش اطمینان دارد. دستِ‌کم مرزهای خودش را دارد، و به‌نظرم آمد شاید این ایده را بایستی برای خودم به‌عنوان ماحصل این جلسه بردارم که:

یکی از مرزهای نمایندگی‌کردن برای مردم، مرز نداشتن در گفت‌وگوست، پای صحبت هر کسی نشستن.

٭٭٭

غرض من از این نوشته، قضاوت جلسه یا تحلیل بحث‌های مهم سیاسی‌‌ای که در گرفت، نیست. غرضم درمیان‌گذاشتن یک مشاهده است که به ذهنم رسید، برای برنامه‌های آتی:

در مدیریت جلسه رویکرد جالبی وجود داشت و آن سهمیه‌بندی جنسیتی نوبت سؤال بود و تلاش برای برابری بازنمایی (رپرزنتیشن) زنان و مردان. سعی می‌شد در سؤال‌پرسیدن فرصت برابر داده شود. مثلاً یک بار که حدود شاید ده نفر دست بلند کرده بودند، مجری محترم جلسه تنها خانم را از میانشان برگزید و دلیل آن را نیز اعلام کردند. نتیجه اینکه، فکر می‌کنم هر پنج یا شش خانمی که سؤال داشتند (حدوداً)ُ سه نفر فرصت پرسش یافتند، اما از بین بیست-سی آقایی که مجموعاً در نوبت‌های مختلف دست بلند کردند پنج، شش یا هفت نفر پرسیدند.

من شخصاً با این سهمیه‌بندی جنسیتی موافقم، و ایدهٔ این نوشته هم از همین سهمیه‌بندی می‌آید. اما مشاهده‌ای را قصد دارم در میان بگذارم که شاید برای برنامه‌گذاران آتی، چه فرهنگی، چه اجتماعی و سیاسی مفید باشد:

به نظرم شکاف اصلی در جلسه، شکاف جنسیتی نبود، بلکه شکاف نسلی بود.

بزرگ‌ترها، با کمال احترام، اکثراً (نه همه) به‌نوعی متفاوت بودند با جوان‌ترها. نمی‌خواهم بگویم برای تسویه حساب سیاسی آمده بودند، چون حسم این‌ست که واقعاً سؤال داشتند. تنش‌آفرین بودند و گذشته‌گرا. حتی گاه روی زخم‌های سیاسی دهه‌ها قبل ناخن می‌کشیدند تا دردهایی جمعی را یادآوری کنند که البته نه نمایندهٔ نوپای پارلمان کانادا، که خیلی گنده‌تر از آن هم کاری در آن مورد ازشان برنمی‌آید.

سؤالات جوان‌ترها اکثراً معطوف به آینده، و در محدودهٔ اختیارات و توانایی‌های نماینده بود و عاری از گذشته‌گرایی. شاید چون جوان‌ترند و آن دردها و زخم‌ها را آن‌چنان که بزرگ‌ترهایشان از سر گذرانده‌اند، تجربه نکرده‌اند.

حتی ادعا می‌کنم از این لحاظ رویکرد خانم و آقایانی که از پیشکسوت‌ترها بودند، بیشتر شبیه به هم بود تا همجنسان‌شان که از نسل جوان بودند. نسل از جنسیت‌گویی مؤثرتر بود.

٭٭٭

قصد من نقد مدیریت جلسه یا حتی نقد نسل‌های گذشته یا هیجان سیاسی گذشته‌نگرِ ایشان نیست. بیشتر درمیان‌گذاشتنِ این مشاهده بود، چرا که چند بار شنیدم این نگرانی را که «خانم‌ها هم فرصت برابر داشته باشند که سؤال بپرسند»، ولی نشنیدم که «جوان‌ها هم …» شاید هم در ذهن دوست مجری بوده ولی من نشنیدم. انگار که شکاف اصلی دیده نشده بود.

و این لزوماً خاص برنامه‌های سیاسی نیست، در برنامه‌های دیگر هم شاید به‌شکل دیگری بروز یابد.

٭٭٭

من اکیداً به احترام خاص به بزرگ‌ترها معتقدم. بد برداشت نشود.

هیچ هویتی، از جمله هویت ایرانی، ممکن نمی‌شود مگر با احترام به تاریخ. و مهم‌ترین تاریخ همین تاریخ زنده است. همین بزرگ‌ترهایی که هنوز هستند و می‌آیند تا از تجربه‌ها و گاه شورهایشان بگویند. این حتی مهم‌تر از تاریخ هزار و دوهزاروپانصد سال پیش است. تاریخی که سعی می‌کنیم احضار روحش کنیم.

٭٭٭

در پایان می‌خواهم از مسئولان برگزاری تشکر نموده و یک نقد/یادآوری جدی را طرح کنم:

این جلسه در میانهٔ امتحانات برگزار شد. احتمالاً اتفاقی. امیدِ ما به این دانشجوها/دبیرستانی‌هاست. یا باید باشد.

نوشته یک جلسه، یک مشاهده اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از یک سال از انتخابات فدرال و انتخاب دو ایرانى‌تبار به نمایندگى، یکى از آن‌ها به ونکوور آمد. برنامه‌اى از طرف «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» و در راستاى سیاست تازهٔ این سازمان براى توسعهٔ فعالیت‌هاى آن. (گزارش رسانهٔ همیاری شامل گزارش تصویری کامل این نشست را در اینجا ببینید)

این جلسه مسلماً آرام نبود و گزندگى بحث‌ها گاه صداها را قدرى بالا می‌برد.

اما بحث من چیز دیگری‌ست: بحث اینجاست که بسیاری از ما با جوهری همان برخوردی را کردیم که بسیاری از غیرایرانیان با ما دارند. ما به او به‌عنوان سیاستمداری کانادایی بدبین بودیم و این آن نوع بدبینی نیست که به سیاستمدار غیرایرانی‌تبار هم‌ردهٔ او داریم. او به‌خاطر اصالت ایرانی خود ناچار است برادری خود را بیش از کانادایی‌های اروپایی‌تبار و ایرانیان کانادا نشان دهد. وگرنه معلوم است که عامل نظام ایران است و مورد حمایت جریان‌های «مشکوک».

و ما نیز حتماً برایمان پیش آمده که به صرف اصالت ایرانی خود دچار سؤالات خاص در مورد سیاست‌های نظام حاکم در ایران شده‌ایم. پنداری ما به صرف ایرانی‌بودن، به‌طور اتوماتیک مسئول اعمال نظام حاکم بر آن کشوریم، مگر آنکه خلافش اثبات شود.

از اولین پرسش‌ها از جوهری در مورد فعالیت‌های او برای جامعهٔ «غیرایرانی» ساکن در حوزهٔ انتخابیه‌اش بود. این پرسش به‌خودیِ خود بد نیست. اما بیایید با هم روراست باشیم: ما از نمایندهٔ غیرایرانی‌تبار چنین سؤالی می‌پرسیم؟

ما در این جلسه نه تنها جوهری، بلکه خود را نیز بیگانه می‌پنداشتیم. بحث ما، مخالف و موافق، به‌ندرت از عرصهٔ سفارت و سیاست خارجی کانادا در رابطه با ایران، فراتر رفت. انگار که ما در ایران زندگی می‌کنیم. من همین‌جا می‌گویم که از برقراری روابط مجدد میان دو کشور به گرمی استقبال می‌کنم و قطع‌بودنِ روابط را امری غیرموجه می‌دانم، اما آیا این برای مایی که در این کشور زندگی می‌کنیم، تنها مشکل موجود است؟ یعنی ما نباید در هیچ مورد دیگری نظر خاصی داشته باشیم؟

به‌جز سه نفر که در مورد ارزیابی مدارک حرفه‌ای خارجی، اصلاح نظام انتخاباتی و توسعهٔ خط لولهٔ نفتی «کیندر مورگان» پرسیدند، هیچ‌کس نخواست به داخل مرز کانادا بازگردد و از اموری بپرسد که مربوط به زندگی روزانهٔ ما در کاناداست.

این تازه کسانی بودند که آمدند. حساب آن‌ها که نیامدند جداست.

در این جلسه جمعیتی میان ۵۰ تا ۶۰ نفر حضور داشت، اما آیا جمع حاضر نمونهٔ دقیقی از جمعیت ایرانی شهرمان بود؟

آیا وقتی ما اینقدر از همه‌چیز راضی هستیم، سیاستمداران دلیلی می‌بینند که به ما به‌چشم فردی بیش از یک مهمانِ دارای گذرنامهٔ کانادایی نگاه کنند؟ به چه مناسبت باید بیش از «یک پیام نوروزی» به جامعهٔ ما بها بدهند؟

عزیزانی که از حضور در چنین جلساتی پرهیز می‌کنند تا یک وقت «سیاسی» نشوند، بهتر است قدری به دستاورد‌های این «سیاسی نشدن‌ها» فکر کنند.

مشکل اصلی ما جوهری، یا کنگرهٔ ایرانیان کانادا نیست. مشکل ما خودمان‌ایم. ما فقط انتقاد می‌کنیم، بدون آنکه حاضر به حضور در صحنه باشیم، بخواهیم کوچک‌ترین تلاشی بکنیم یا راه حلی داشته باشیم.

اما این به‌معنای نادیده‌گرفتنِ کاستی‌های طرف مقابل نیست. آقای جوهری به‌عنوان یک سیاستمدار نباید انتظار فرش قرمز داشته باشد. واکنش‌های انتقادی، شدید، و حتی بی‌منطق، جزئی از زندگی روزمرهٔ سیاست‌ورزان است و ایرانی و کانادایی ندارد.

گزارش رسانهٔ همیاری شامل گزارش تصویری کامل این نشست را در اینجا ببینید

نوشته جوهرى و خودبیگانه‌پندارى ما اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در ابتدای برنامه، رقیه تبریزی مدیر این جلسه ضمن خوشامدگویی به حاضران، توضیح مختصری دربارهٔ اهداف برگزاری این برنامه توسط «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» داد و از بیژن احمدی، رئیس هیئت مدیرهٔ این کنگره دعوت کرد تا برای سخنرانی به پشت تریبون برود. بیژن احمدی سخنان خود را چنین آغاز کرد:

• با عرض سلام، خوش آمدید؛ ابتدا مایلم خودم را معرفى کنم. من حدود ده سال است که فعالیت‌هاى اجتماعى و سیاسى در سازمان‌هاى مختلف کانادایى-ایرانى و کانادایى انجام داده‌ام. با «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» حدود سه سال پیش همکاری‌ام را آغاز کردم. چون احساس می‌کردم که ظرفیت و توانایى این سازمان و نقشى که ایفا می‌کند مهم است و باید در جهت توانمندى این سازمان بکوشیم. پس از مدتى توانستم  داوطلبان دیگرى را جذب سازمان کنم. از حدود  یک‌سال‌ونیم پیش عضو هیئت مدیره شدم و از ژوئن (جون) ٢٠١۶ همکاران به من این افتخار را دادند که به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیرهٔ این سازمان انجام وظیفه نمایم.
  امروز ١٠ دسامبر، روز جهانى حقوق بشر است. امیدوارم روزى را ببینیم که در همهٔ کشورهاى دنیا به‌خصوص در زادگاه عزیزمان، ایران، به مسائل حقوق بشر احترام گذاشته شود و مردم بتوانند از آزادى‌هاى نسبى، حقوق اولیهٔ انسانى که ما از آن‌ها در کانادا برخورداریم، احترام به عقاید گوناگون، تحمل دیگرى و مسائل چند فرهنگى احترام گذاشته شود.

• با نظر به شعار امسال حقوق بشر، می‌خواهم یادى کنم از آقاى سعید ملک‌پور، عضوى از جامعهٔ ایرانى- کانادایى که الان حدود هشت سال از دوران جوانى خودش را در زندان ایران به‌سر می‌برد. ما همراه خواهر ایشان که ساکن ونکوورند، در جهت پیگیرى پروندهٔ ایشان تلاش می‌کنیم، همان‌طور که پروندهٔ خانم دکتر هودفر را پیگیرى کردیم. ایشان مقیم کانادا هستند و با وجود اینکه شهروند نیستند، ما ایشان را کانادایى می‌دانیم و انتظارمان از دولت کانادا این است که پیگیر وضعیت ایشان باشند. اگر مایل به کمک هستید، لطفاً به کمپینى که خواهر ایشان برپا کرده‌اند، مرتبط شوید.

• و اما «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، یک سازمان غیرانتفاعى، غیرمذهبى و غیرحزبى است که از سال ٢٠٠٧ یعنى به‌مدت ٩ سال است که تشکیل شده است. وظیفهٔ این سازمان پیشبرد و حفظ منافع جامعهٔ ایرانیان مقیم کانادا و تشویق آن‌ها به مشارکت در امور سیاسى-اجتماعى در جامعهٔ بزرگتر کاناداست.

• چشم‌انداز سازمان این است که بتوانیم کمک کنیم به ایجاد کامیونیتى فعال و مستقل که با اتحاد و هماهنگى بتوانند مسائل و مشکلات خود را پیگیرى کنند، در حل آن بکوشند و وضعیت خود را به‌عنوان یک جامعهٔ مهاجر در کانادا بهبود ببخشند و هم  به‌عنوان یکى از اقوامی‌ که در کانادا زندگى می‌کنند، بتوانند از ارزش‌هایى مثل چندفرهنگى به‌عنوان اقلیتى که در این جامعه زندگى می‌کند، دفاع کند.
  حیطهٔ وظایف و مسئولیت‌هایى را که با تکیه بر آن بتوان اهداف بالا را محقق گرداند، می‌توان در چهار دسته گنجاند:

١) advocacy
تلاشگرى، که بیشتر منظور ما تلاشگرى سیاسى است، که بتوانیم سیاستمداران را مجاب کنیم تا براى مشکلات کامیونیتى ایرانى چاره‌اندیشى کنند.

٢)  education
آگاهى‌رسانى، منظور هم کامیونیتى ایرانى است که چطور می‌توان در پروسه دموکراتیک جامعهٔ مدنى کانادا وارد شوند و هم آگاهى‌دادن به سیاستمداران کانادایى است که چه مسائلى براى کامیونیتى ایرانى اهمیت دارد. می‌خواهیم ابزار و  دانشى را در اختیار  کامیونیتى ایرانى قرار دهیم که بدانند سیاستمداران احزاب مختلف در رابطه با مشکلاتى که جامعهٔ ما دارد، چه تصمیمات و سیاست‌هایى را اتخاذ کرده‌اند، در مجلس چه صحبت‌هایى کرده و چه رأى‌هایى داده‌اند که مردم در انتخابات آینده با آگاهى به حزب و کاندیدای مطلوبشان رأى دهند.

٣) cummunity building
جامعه‌سازى: تمرکز ما بر دو مسئله است.
اول این که جامعهٔ ایرانى-کانادایى را به مشارکت در سازمان‌هاى غیرانتفاعى موجود تشویق کنیم. ما در حدود ۶ ماه پیش لیستى از سازمان‌هاى غیرانتفاعى ایرانى- کانادایى تهیه کردیم که حدود ٧٠ سازمانى را که براى جامعهٔ ایرانى-کانادایى در حال فعالیت‌اند، توانستیم شناسایى کنیم. هدف آن است که کامیونیتى تشویق به مشارکت در این سازمان‌ها شوند تا بتوانیم همواره سازمان‌هاى قوى‌ترى داشته باشیم.
دوم ایجاد هماهنگى بین این سازمان‌هاست. ما از سال پیش شبکه‌اى از سازمان‌هاى همکار، در «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» تشکیل دادیم که در حال حاضر فقط ۶ سازمان در این شبکه هستند ولى داریم تلاش می‌کنیم که تعداد بیشترى از این سازمان‌ها از شهرهاى دیگر کانادا، به‌خصوص مونترآل و ونکوور که جامعهٔ ایرانى پرجمعیت‌ترى دارند، جذبِ این شبکه کنیم.

۴) image building
هدف آن است که بتوانیم تصویر کامل و درستى از جامعهٔ ایرانى- کانادایى براى جامعهٔ بزرگتر – کانادا – ارائه دهیم. بسیارى از مطالبى که در رسانه‌ها در رابطه با ایران و ایرانى است متأسفانه تصاویری منفى‌اند. قصد ما این است، که ما را نه فقط از آن تصویر منفى، بلکه با موفقیت‌هاى جامعهٔ ایرانى-کانادایى و فرهنگ غنى جامعهٔ ایران بشناسند.
قبلاً گفته شد که هدف «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» حفظ منافع جامعهٔ ایرانیان کانادا و بیان مشکلات است. احتمالاً این سؤال برایتان پیش می‌آید که این منافع یا مشکلات چطور شناسایی می‌شوند.
قابل ذکر است که «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» به‌هیچ‌وجه خودش را نمایندهٔ همهٔ ایرانیان کانادا نمی‌داند. هیچ فرد یا سازمانى نمی‌تواند ادعاى نمایندگىِ جامعهٔ ٣٠٠ هزار نفره را بکند.

براى اینکه این منافع و مسائل شناسایى شوند، دو کار می‌کنیم:
١) ساختار «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» ساختاری دموکراتیک و شفاف – البته نیمه شفاف – است. در طى این ٩ سالى که سازمان فعال بوده است، داراى فراز و نشیب هایی بوده اما همواره این دو رکن را – یعنى شفافیت و داشتن یک پروسه دموکراتیک و انتخاب هیئت مدیره – داشته است. هر فردى که علاقه‌مند به داشتن حق رأى در این سازمان است، می‌تواند با پرکردن فرم عضویت و دادن حق عضویت ده دلارى، یکى از مالکین این سازمان به‌حساب بیاید و حق رأى داشته باشد. هر شخصى که براى عضویت در هیئت مدیره کاندیدا می‌شود، راهکارها و برنامهٔ خودش را خواهد گفت و طبق برنامه‌اى که دارد، رأى اعتماد می‌گیرد.
٢) مشورت عمومی‌ با اعضاى جامعه است؛ این کارى است که من از حدود یک سال قبل با یکى از همکارانم به‌نام تایماز فخرى فعالیت‌هایى را شروع کردیم، با این ایده که کنگره نباید فقط به مجمع عمومی‌ هرساله بسنده کند بلکه باید فرایندهاى مشورتى دیگر هم در کنار آن بگذارد که تیم‌هاى محلى بتوانند نظرات مردم را در شهرهاى مختلف به ما منعکس کنند. ما سه ماه وقت گذاشتیم تا مشکلات و منافع را از دیدگاه سایرین بررسى کنیم. گروه‌هاى مورد نظر ما در وهلهٔ اول شنیدن صحبت‌هاى کسانى بود که داوطلبانه می‌خواستند دیدگاه‌هاى خودشان را با ما به اشتراک بگذارند، همینطور با سازمان‌هاى غیرانتفاعى ایرانى-کانادایى صحبت کردیم. من با همکارم تایماز فخرى با ٢٠ سازمان غیرانتفاعى و خیریه ایرانى-کانادایى صحبت کردیم و در مورد مشکلات و دغدغه‌هاى مراجعینشان سؤال کردیم. همچنین فرم نظرخواهى براى حدود ١٠٠ نفر از کارشناسان واساتید ایرانى دانشگاه‌ها فرستادیم که دیدگاه آن‌ها را هم بدانیم. گروه‌هاى دیگرى هم بوده‌اند که به‌علت ضیق وقت از آن‌ها می‌گذرم.

• چند الویتى که «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» در حال حاضر به آن‌ها رسیدگى می‌کند عبارتند از:

• ١) بحث تجدید رابطهٔ ایران و کانادا
  در تمام جلسات مشورتى با گروه‌هاى مختلفى که داشتیم، موضوع رابطهٔ ایران و کانادا و مشکلات ناشى از بسته شدن سفارت‌ها با الویت بالا تکرار می‌شد. لذا تصمیم هیئت مدیرهٔ کنگره این شد که به این مسئله به‌عنوان بالاترین الویت پرداخته شود. راه‌هاى مختلفى را براى رسیدن به این مهم در پیش گرفتیم. یکى از آن‌ها این بود که براى اولین بار یک تومار رسمی‌ِ پارلمانى روى وب‌سایت پارلمان گذاشته شد. تا امروز این پتیشن بسیار موفق بوده است. بیش از ٩۵٠٠ امضا گرفته است که حدود ١۵٠٠ مورد مربوط به استان بریتیش کلمبیا، ۴۵٠٠ مورد مربوط به استان انتاریو و بقیه از سایر استان‌ها می‌باشند. بسیار مهم است که این امضاها را افزایش دهیم چون می‌توانیم صداى خود را رساتر به گوش مسئولان برسانیم. لطفاً با مراجعه به وبسایت «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، در صورت تمایل در بیشترشدن امضاهای این پتیشن ما را کمک کنید: /http://www.iccongress.ca

• ٢) مسائل مربوط به سنجش مدارک تحصیلى کسانى که در خارج از کانادا تحصیل کرده‌اند

• ٣) مشکلات بانکی به‌دلیل تحریم‌هاى به‌وجودآمده

• ۴) بحث تبعیض نژادى به‌خصوص با توجه به اتفاقات اخیر در آمریکا و بخش‌هایى از اروپا

• ۵) تشویق ایرانى‌ها به مشارکت در احزاب مختلف سیاسى

• آقاى مجید جوهرى عزیز احتیاج به معرفى ندارند. نخستین نمایندهٔ ایرانى ما در مجلس فدرال‌اند. ایشان از ١٨ سالگى از ایران به کانادا مهاجرت کرده‌اند. مدرک مهندسى صنایع خودشان را از دانشگاه رایرسون تورنتو و مدرک کارشناسى ارشدشان را در رشته MBA از دانشگاه یورک دریافت کرده‌اند. در زمینهٔ مشاورهٔ مدیریت فعال بوده‌اند و حدود هفت سال شرکت مشاور خودشان را مدیریت کرده‌اند. ایشان سال گذشته – سال ٢٠١۵ – در انتخابات فدرال از منطقهٔ ریچموندهیل به مجلس فدرال راه پیدا کردند. خیلى خوشحالیم که امروز در خدمت ایشان هستیم و از ایشان دعوت می‌کنیم که تشریف بیاورند.

پس از آن بلافاصله مجید جوهری به پشت تریبون رفته و سخنان خود را چنین آغاز کرد:

با عرض سلام و خیر مقدم به همهٔ عزیزانى که لطف کردند و در گفت‌وگوى امروز مشارکت می‌کنند، مایلم یادآورى کنم من به‌قدر نیاز امروز این جا هستم که جواب سؤالات شما را بدهم و از شما بشنوم، به‌خاطر اینکه یکى از وظایف هر نماینده در هر مجلسى، گوش‌کردن به مسائل و دغدغه‌هاى مردم و پاسخ به سؤالات آن‌هاست. بنابراین لطفاً نظریات خود را به‌گوش ما برسانید تا ما بتوانیم آن‌ها را منعکس کنیم.
قبل از اینکه صحبت‌هایم را شروع کنم، از تعدادى از دوستانى که در برپایى این جلسه ما را یارى کردند، تشکر می‌کنم. ممنونم از خانم‌ها رقیه تبریزى و فاطمه عابدى، آقایان بیژن احمدى، علیرضا احمدیان، امیر باجه‌کیان و مهدیار بیاضى.
اگر اجازه دهید می‌خواهم پیام جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، را براى دهم دسامبر که به‌عنوان روز بین‌المللى حقوق بشر نام‌گذارى شده است، بخوانم که شعار امسالش این است: براى دفاع از حق دیگرى امروز به پا خیز.
این نه تنها موضع دولت کانادا، بلکه موضع تمام ٣۳۸ نفر نمایندهٔ پارلمان از جمله موضع شخصى بنده هم هست.
اگر اجازه بدهید این پیام را به انگلیسى بخوانم:

‎“Today, we commemorate the 69th anniversary of the United Nations’ adoption of the Universal Declaration of Human Rights and ‎reaffirm our commitment – as individuals and as a country – to the protection and promotion of human rights worldwide.‎

‎“While the international community has made significant progress on human rights in many areas, there is still an enormous amount of ‎work to do to ensure that all human beings are treated equally and with respect, including women and girls, members of LGBTQ2 communities, Indigenous Peoples, persons with disabilities, and refugees, among others.”‎

بقیه‌اش در دسترس است و می‌توانید در وب‌سایت دولت بخوانید. مایل بودم این بخش را که مهم‌ترین قسمت پیام ایشان بود، برایتان بخوانم.

و اما بحثى که می‌خواهم شروع کنم، مبحثى‌ست که در جلسات دیگر از جمله تورنتو، اتاوا و مونترآل به آن پرداختیم و آن نقش مؤثر کامیونیتى است که سبب موفقیت دو نماینده در سال ٢٠١۵ شد، که بنده افتخار دارم یکى از آن‌ها باشم. من دو اسلاید دارم به نام ١٠ در ١٠ به‌عنوان ١٠ محور و ١٠ اصل که مهمترین این محورها، الکتورال فعال یا همان رأى است که ٣۵٠ هزار ایرانى یا به‌شمارشى دیگر ۵٠٠ هزار نفر که خوشبختانه به‌نحوى که ایرانى‌ها در استان‌هاى مختلف و عمدتاً کلیدى مثل اونتاریو، کبک، بریتیش کلمبیا یا آلبرتا پراکنده شده‌اند، می‌توانیم نقش خیلى حساسى ایفا کنیم به‌طورى‌که می‌توانیم صداى خودمان را به دولتمردان در تمامی‌ سطوح از فدرال تا استانى و شهرى برسانیم. لازمهٔ آن چیست؟ یکپارچگى. لازم است تا به‌عنوان یک توده یا گروه حرکت کنیم. خاصیت این حرکت از نظر سیاست‌مداران رأى بیشتر داشتن است؛ یعنى وقتى یک کامیونیتى می‌تواند صحبت از ٣۵٠ هزار رأى کند، می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌اى داشته باشد.

همان‌طور که مطلع‌اید، این در پنج حوزهٔ انتخاباتى داخل تورنتو و شهرهای اطراف (GTA) مؤثر بود و مطمئنم در حوزه‌هاى انتخابیهٔ دیگر از جمله وینیپگ یا حتى ونکوور که دو نفر از نمایندگان آن مقام‌هاى خیلى خوبى را در حزب لیبرال دارند، رأى‌دهندگان ایرانى زیادى داشتند و ایرانى-کانادایى‌ها واقعاً تأثیرگذار بودند.
دومین چیزى که واقعاً مهم است، مفهوم کار داوطلبانه است که یکى از پایه‌هاى اصلى ارزش‌گذارى در کانادا است. اهمیت آن به این دلیل است که شما نه تنها به جامعه یارى می‌رسانید، بلکه می‌توانید شبکهٔ خوبى ایجاد کنید. از طریق کار داوطلبانه شما با اشخاص و ارگان‌هاى مختلفى در سطوح گوناگون آشنا می‌شوید و این خود کمک می‌کند تا شما بعدها پایهٔ قوى‌تر و شبکهٔ بزرگترى را ایجاد کنید.

همان‌طور که قبلاً ذکر شد، کامیونیتى احتیاج دارد در تمامی‌ سطوح و لایه‌هاى این سطوح حضورى شفاف و مؤثر داشته باشد. ما به مشاوران شهرى بسیارى احتیاج داریم. به نمایندگان مجالس محلى و نمایندگان مجلس پارلمان و هم چنین سیاست‌گذاران نیاز داریم.

وظیفهٔ همهٔ کسانى که وارد سیاست یا جامعه می‌شوند، این است که حداقل راه را براى دیگران باز کنند. این که شما جزو کدام حزب‌اید مهم نیست؛ چه لیبرال، چه محافظه‌کار، به اعتقاد من کامیونیتى ایرانى باید در تمامی‌ سطوح و احزاب حضور داشته باشد، براى اینکه همان‌طور که می‌دانید دورهٔ کارى هر حزب بیش از دو سه دوره نیست. پس باید از حالا به این فکر باشیم که دورهٔ بعدى چه کنیم و بر ماست به‌عنوان نماینده‌اى که در حال حاضر این موقعیت را داریم، راه را براى بقیهٔ جوان‌ها باز کنیم. خوشبختانه می‌بینیم که جوان‌هاى ما واقعاً فعال‌اند و میانسالان هم از تجربیات خودشان استفاده می‌کنند تا این جوان‌ها جلو بروند. ما باید بتوانیم فعالانى را داشته باشیم که نه تنها در مورد مشکلات جامعهٔ ایرانى آگاهى دارند، بلکه راجع به ساختار فکرى هر یک از این احزاب واقعاً مطلع بوده و در مورد سیاست‌گذاری‌هایى که این احزاب در هر سطحى دارند و تأثیر آن بر روى کامیونیتى ایرانى بدانند.

یکى از مهم‌ترین موارد این است که وقتى پاى شما به جایگاه نمایندهٔ مجلس یا هر جایگاه دولتى دیگر می‌رسد، به کسانى نیاز دارید که بتوانند سیاست‌گذارى‌ها را حلاجى کنند و تأثیر آن را بر روى کامیونیتى ما و جامعهٔ بزرگتر پیش‌بینى کنند. ما باید کامیونیتى خود را گسترده‌تر کنیم. از رهبران کامیونیتى خودمان استفاده کنیم تا ما را به کامیونیتى‌هاى دیگر وصل کنند، تا یک جامعهٔ گسترش‌یافته داشته باشیم. شبکهٔ سیاسى پیوستگى با حزب دیگر است که در این مورد «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، در این چند ساله نقش خوبى داشته است. از تمام احزاب و افکار مختلف در «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» فعال‌اند و این یکی از نقاط مثبت کنگره است؛ ولى به‌هر حال براى موفق‌شدن احتیاج به قوى‌ترکردن شبکه است.

ما به هوادارانی قوى نیاز داریم، بچه‌هایى هستند که نه تنها می‌توانند تحلیل‌هاى بسیار خوبى انجام دهند، بلکه طرفداران بسیار خوبى براى ما در پارلمان باشند. وقتى ما گروه مدافعى داریم که به ٣۵٠ هزار رأى و حجم زیادى منابع مالى و داوطلب پشت گرمی‌ دارند، می‌توانیم راحت‌تر در دولت روى حرفمان بایستیم و مؤثر باشیم.

مسلماً رسانه‌ها نقش مهمی‌ در اطلاع‌رسانى براى شفاف‌سازى، تحلیل و گردهمایى دارند. اگر رسانه‌ها نباشند، به‌نظر من موفقیت چشمگیرى نخواهیم داشت.

آخرین مورد داشتنِ اطلاعات است. همان‌طور که در جریان‌اید، متأسفانه دولت قبلى آمار کلى را تا حد زیادى از بین برد اما دولت فعلى آن را برگرداند. ولى نباید ما به آن اتکاى زیادى داشته باشیم. ما باید براى کامیونیتى خودمان پایگاه داده‌اى داشته باشیم تا برای ما اطلاعات کافى از نقطه نظرات سیاسى، جنسیت، سن، تمایلات فکرى و سایر مسائلى که براى ما مهم است، داشته باشد. این‌هاست که به ما نیرو می‌دهد تا بتوانیم با داشتن مدرک با قاطعیت حرکت کنیم.

با تمام شدن وقتم باز از شما تشکر می‌کنم و آمادگى خودمان را براى پاسخ به سؤالات شما اعلام می‌کنیم. 

پس از آن نوبت به بخش پرسش و پاسخ رسید.

• به‌عنوان نخستین سؤال، صدیقه تبریزی، مدیر جلسه، دربارهٔ ارزیابی مجید جوهری از عملکرد دولت لیبرال پرسید. مجید جوهری در پاسخ دستاوردهای دولت لیبرال را در پنج محور رشد، محیط زیست، عدالت اجتماعی، طرفداری از حقوق بشر و نقش کانادا در عرصهٔ بین‌المللی تقسیم‌بندی کرد و اشاره نمود که دولت توانسته است با اصلاح ساختار مالیاتی از جمله افزایش مالیات برای قشر پردرآمد و اختصاص کمک‌هزینه‌هایی برای اقشار با درآمد متوسط، از آنان حمایت کند. در زمینهٔ محیط زیست، امضای معاهدهٔ پاریس و هدف‌گذاری برای رسیدن به تعهدات کانادا بر اساس این معاهده را از جمله دستاوردهای مهم دولت ارزیابی کرد. در زمینهٔ عدالت اجتماعی و حقوق بشر، مسئولیت‌پذیری در قبال اقوام اولیهٔ کانادا و پیگیری حقوق بشر در سطح بین‌المللی و همچنین تلاش برای به دست آوردن کرسی در شورای امنیت سازمان ملل متحد را از فعالیت‌های مهم دولت لیبرال برشمرد. او افزود دولت لیبرال خود را متعهد به اجرای ۲۱۹ تعهد کرده است که در سال گذشته موفق به اجرای ۳۷ مورد از آن‌ها شده است که یکی از مهم‌ترین آن‌ها تهیهٔ لایحهٔ C-6 برای اصلاح قانون C-24 که دولت محافظه‌کار به تصویب رسید، بوده است.۵۶ مورد از قول‌های داده‌شده در حال اجراست و ۲۴ مورد اجرا نشده است.  او یکی از مهم‌ترین نقاط قوت دولت را استفاده از مشاوره‌های انجام شده دانست. و گفت با نگاهی به جلسات نظرخواهی و مشاوره‌ای که دولت برگزار می‌کند، به‌سادگی می‌توان دریافت که در شش ماه آیند به‌دنبال اتخاذ چه تصمیماتی‌ست.
• بیژن احمدی در پاسخ به سؤالی که از ایشان دربارهٔ استفاده از عبارت «شفافیت نسبی» برای توصیف شیوهٔ فعالیت‌های «کنگرهٔ ایرانیان کانادا»، گفت که منظورش از به‌کاربردن واژهٔ «نسبی» در مقایسه با سازمان‌های دیگر و همچنین سال‌های پیش از آن در خود کنگره بوده است و در دسترس عموم قرارداده‌شدن صورت‌جلسات هیئت مدیرهٔ کنگره بر روی وب‌سایت در دو سال گذشته، را یکی از شواهد این موضوع دانست. او خاطرنشان کرد، قرارداده‌نشدن این صورت‌جلسات بر وب‌سایت در سال‌های پیش از آن را نباید به‌معنای شفاف‌نبودن امور در آن زمان قلمداد کرد. ولی تلاش بر این بوده که شفافیت هرچه بیشتر افزایش یابد.
• مجید جوهری دربارهٔ لزوم درنظرگرفتن ملاحظات و تعهدات حقوق بشری در کنار تلاش برای برقراری روابط دوجانبهٔ ایران و کانادا گفت که این موضوع از روز اول در دستور کار دولت قرار داشته و جزو اصول دولت کاناداست. او افزود دولت در برقراری مجدد رابطهٔ دوجانبه با ایران، فرآیندی گام‌به‌گام بر اساس خوشبینی هشیارانه و شواهد آشکار، را دنبال می‌کند. او گفت دولت کانادا نه تاکنون زمان‌بندی خاصی برای برقراری رابطه اعلام کرده و نه تعریفی از «برقراری مجدد» رابطه ارائه کرده است. او افزود این خواستهٔ «اکثریت» جامعهٔ ایرانی کاناداست که می‌خواهند حداقل بخش خدمات کنسولی سفارت ایران در کانادا و بالعکس فعال شود. وی اضافه کرد تا پیش از اینکه دو طرف سر میز مذاکره ننشینند، نمی‌توان فهمید فاصلهٔ بین خواسته‌هایشان چقدر است و به همین دلیل هم نمی‌توان زمان‌بندی خاصی برای قراری مجدد رابطه یا بازگشایی سفارت‌ها اعلام کرد. او گفت تاکنون ۳-۴ جلسه بین دو کشور در سازمان ملل متحد و کشورهای ثالث برگزار شده که اطلاعات بیشتری از موارد طرح شده در این جلسات در دسترس عموم قرار داده نشده است. او دو مانع اصلی بر سر راه تجدید روابط بین دو کشور را قراردادن ایران در فهرست کشورهای حامی تروریسم در دولت استفان هارپر و همچنین امنیت دارایی‌هایی که ایران می‌تواند در کانادا داشته باشد، دانست. او انتخاب دونالد ترامپ به ریاست‌جمهوری آمریکا را بر فرجام برجام و همچنین تعیین سیاست آمریکای شمالی در قبال ایران حائز اهمیت دانست چرا که آمریکا تنها همسایهٔ کاناداست و به‌همین دلیل تصمیماتی که آن‌ها می‌گیرند بر تصمیمات دولت کانادا تأثیر خواهد گذاشت. او افزود با در نظرگرفتن همهٔ این موارد به‌نظر می‌رسد تا ۶-۷ ماه آینده بسیاری از مسائل از جمله موضوع دولت جدید آمریکا در قبال ایران نامشخص خواهد بود. ولی این‌ها دلیلی بر مذاکره‌نکردن با ایران نیست. او مذاکرهٔ هرچه بیشتر بین طرفین را به‌دلیل فراهم آوردن امکان یافتن نقاط مشترک بیشتر و درک بهتر نقاط اختلاف، مثبت ارزیابی کرد و عین حال آن را زمان‌بر دانست. به‌گفتهٔ جوهری دو طرف به برقراری ارتباط متعهدند ولی هنوز اختلافات زیادی دارند. وی گفت قدم‌های مثبتی در این راه برداشته شده است که آزادی خانم هما هودفر یکی از این قدم‌های بسیار مهم بوده است.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ دیدار با هیئت پارلمانی ایران و مذاکرات انجام شده در دیدار با آنان گفت یک هیئت پارلمانی از مجلس ایران، به دعوت سازمان ایکائو به مونترآل سفر کرده بودند، این هیئت پس از ۲-۳ جلسه با سازمان ایکائو و چند جلسه در تورنتو با گروه‌های مختلف، از ایشان برای دیدار درخواست کرده‌ بودند، که مورد موافقت قرار گرفته و نهایتاً در ریچموندهیل دیداری با این هیئت ترتیب داده شده بود. او محورهای اصلی گفت‌وگو را نگرانی‌ها دربارهٔ امنیت مسافران هوایی به‌دلیل فرسوده بودن ناوگان هوایی ایران؛ محور دوم گفت‌وگو دربارهٔ مقایسهٔ ساختار پارلمانی ایران و کانادا؛ محور سوم گفت‌وگو دربارهٔ موضع دولت ایران برای برقراری رابطهٔ بین دو کشور؛ محور چهارم گفت‌وگو دربارهٔ توسعهٔ مناسبات اقتصادی بین دو کشور بود. او تأکید کرد در بخشی که مربوط به روابط دو کشور بود دربارهٔ حقوق بشر و نیز کم‌بودن نمایندگانی از اقلیت‌های دینی یا زنان در هیئت اعزامی صحبت شده است. به گفتهٔ جوهری نمایندگان سه اقلیت مذهبی در هیئت نمایندگی ایران در جلسهٔ مذکور حضور داشتند.
• بیژن احمدی گفت که عده‌ای از ما می‌پرسند با توجه به اینکه دولت و وزارت خارجه پیگیر برقراری رابطه با ایران بوده‌اند، چرا کنگرهٔ ایرانیان کانادا در این زمینه پیگیری می‌کند. او افزود صحبت‌های مجید جوهری پاسخ به این پرسش را آسان می‌کند. او با مثبت ارزیابی‌کردن رویکرد دولت لیبرال در پذیرش این موضوع که بستن سفارت‌ها، و قطع رابطه اشتباه بوده است، نبودِ زمان‌بندی مشخصی برای برقراری رابطه را یکی از دلایل عمدهٔ این پیگیری دانست. او گفت این کار برای مطرح نگه‌داشتن درخواست برقرای رابطه بین دو کشور و بازگشایی سفارت‌ها که مورد درخواست بخش بزرگی از جامعهٔ ایرانیان کاناداست، انجام می‌شود. به گفتهٔ او سازمان‌ها و لابی‌های مخالف برقراری رابطه بین دو کشور بسیار فعال عمل می‌کنند. او افزود در مذاکره با مقامات دولتی‌ای که در همین زمینه مورد مشورت قرار گرفته‌اند، گفته شده که اگر جامعهٔ ایرانی چنین درخواستی دارد، باید خواستهٔ خودش را مطرح نگه دارد. او اضافه کرد در جلسهٔ مشترکی که آقایان جوهری و احساسی با وزیر امور خارجهٔ کانادا داشتند، استفان دیون از فعال‌بودن جامعهٔ ایرانی در بحث روابط ایران و کانادا تشکر کرد و از فعالین جامعهٔ ایرانی خواست که به فعالیت‌هایشان در این زمینه ادامه دهند.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ اینکه آیا از تحت تحریم بودن شرکت هواپیمایی ماهان به‌دلیل حمل سلاح به سوریه مطلع بوده است و اینکه آیا دربارهٔ این شرکت در جلسه با هیئت پارلمانی ایران صحبتی شده یا نه گفت که هیچ صحبتی دربارهٔ هواپیمایی ماهان در جلسه با هیئت پارلمانی ایران انجان نشده است و وی از تحت تحریم بودن شرکت ماهان هم مطلع‌ است.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ اینکه در دورهٔ مبارزات انتخاباتی خود را مهندس دارای مجوز (Licensed Engineer) معرفی کرده، در حالی‌که چنین عنوانی را نداشته و پس از آن ناچار به عذرخواهی و پرداخت ۵۰۰۰ دلار جریمه شده است، با ارائهٔ خلاصه‌ای از سوابق تحصیلی و حرفه‌ای‌اش، گفت از دانشگاه رایرسون در تورنتو در رشتهٔ مهندسی صنایع فارغ‌التحصیل شده و از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ مجوز مهندسی حرفه‌ای را داشته است ولی پس از آن به دلیل فعالیت در زمینهٔ مشاوره، مجوز خود را تمدید نکرده است. او افزود در یکی از جلسات به‌جای اینکه بگوید فارغ‌التحصیل مهندسی است، خود را به‌اشتباه مهندس عنوان کرده ولی این اشتباه برای این نبوده که بخواهد نظر مردم را برای رأی‌دادن به ایشان عوض کند. این موضوع هیچ نقشی در انتخابش به‌عنوان نمایندهٔ پارلمان نداشته است چرا که محور تبلیغاتش نبوده و کسی هم قرار نبوده ایشان را به‌عنوان مهندس استخدام کند و تمدید نشدن مجوز مهندسی ایشان نقشی در انتخاب ایشان نداشته است.
• مجید جوهری در پاسخ به پرسشی دربارهٔ اینکه اگر به‌عنوان نمایندهٔ دولت کانادا پای میز مذاکره بنشیند چه مسائل مهمی را به‌عنوان اولویت مطرح خواهد کرد و آیا طرف مقابل را برای رعایت حقوق بشر تحت فشار قرار خواهد داد، گفت اگر از ایشان برای شرکت در مذاکرات دعوت شود، اول از همه باید بداند که تاکنون چه صحبت‌هایی انجام شده و از پیشینهٔ مذاکرات پشت درهای بسته اطلاعات به‌دست آورد. او افزود اولویت کسانی که از جامعهٔ ایرانی در سه سال گذشته با او صحبت کرده‌اند، بازگشایی سفارت در کنار فراموش نشدن وضعیت حقوق بشر بوده است. او گفت مسلماً این دو موضوع در کنار یکدیگر خواهد بود ولی بسته به شرایط ممکن است یکی پیش از دیگری مطرح شود. او افزود تابوی مذاکره باید شکسته شود و از یک جایی باید صحبت را شروع کرد، اگر مذاکره نکنیم به جایی نخواهیم رسید. او پرسید در ۱۰ سال اخیر که مذاکره‌ای بین طرفین انجام نشده، آیا تأثیری در وضعیت حقوق بشر ایجاد شده. او گفت که شیوهٔ پیشین پاسخ‌گو نبوده، حال بیاییم به شیوهٔ گفت‌وگو هم فرصتی بدهیم تا نتیجه را ببینیم. او افزود هرچند به نظر او بازگشایی بخش کنسولی سفارت‌ها به یک‌سری از مسائل کمک می‌کند، نباید فکر کنیم که همهٔ مشکلات گرفتن ویزاست و مسائل دیگری هم هستند که می‌توانند تحت تأثیر قرار گیرند ولی بدون مذاکره، تفاهم و درک متقابل نمی‌توان به آن‌ها پرداخت.
• مجید جوهری دربارهٔ وضعیت قانون C-6 که تصویب آن به تأخیر افتاده گفت این قانون اکنون در مجلس سنا در حال بررسی است و اعضای کمیته‌‌ای که آن را بررسی می‌کند، محافظه‌کارند به احتمال زیاد این لایجه را به مجلس عوام برمی‌گردانند و پس از بررسی دوباره باید بار دیگر به سنا بازگردانده شود. او افزود خودش شخصاً امیدوار بوده که این لایحه تا پایان اکتبر تصویب شود. او گفت این لایحه احتمالاً در ماه ژانویه به کمیتهٔ مهاجرت سنا ارجاع داده خواهد شد ولی نمی‌توان تخمینی از مدت زمان بررسی این لایحه در سنا ارائه کرد. او افزود به احتمال زیاد سنا درخواست تغییر عمده‌ای در این لایحه نخواهد داد و ابراز امیدواری کرد که تا پیش از تعطیلات تابستانی مجلس این لایحه تصویب شود.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ وضعیت مهاجرانی که با مدارک پزشکی و دندان‌پزشکی به کانادا مهاجرت می‌کنند، ولی مدرکشان مورد تأیید قرار نمی‌گیرد گفت از این موضوع مطلع است و پزشکان و متخصصین در انتاریو هم همین مشکل را دارند. او گفت به‌دنبال این هستیم که بتوانیم شرایطی را برای این افراد فراهم کنیم تا بتوانند با کارکردن برای اقوام اولیه و بیزنس‌های کوچک، تجربهٔ کانادایی به دست آورند. مشکل اصلی در این زمینه این است که سه نهاد باید با یکدیگر در این زمینه به‌صورت مشترک کار کنند. دولت فدرال، دولت استانی و مراجع تأیید صلاحیت که در هر استان متفاوت است و با یکدیگر هم کار نمی‌کنند. یعنی اگر کسی در یک استان تأیید صلاحیت شد، مدرکش مورد قبول استان دیگر نخواهد بود. این موضوع بسیار مشکل‌افرین بوده و خانواده‌های زیادی به همین دلیل از هم پاشیده شده‌اند.
• بیژن احمدی در پاسخ به اظهارات یکی از حضار که از ارتباط برقرار نکردن کنگرهٔ ایرانیان کانادا با سازمان‌های فعال جامعهٔ ایرانی در شهر ونکوور انتقاد کرده و موضع این کنگرهٔ نسبت به فعالان اجتماعی شهرهای دیگر را از بالا به پایین ارزیابی کرد و این کنگره را به عدم تمایل به همکاری با سازمان‌های دیگر متهم نمود، گفت اطلاعات دربارهٔ تماس نگرفتن کنگره با سازمان‌های ایرانی در ونکوور درست نیست. او بدون نام بردن از سازمانی گفت که سال گذشته، با یک یا دو سازمان ارتباط برقرار شده است و از آن‌ها دعوت شده تا به‌عنوان یکی از سازمان‌های همکار کنگره فعالیت کنند. او افزود نگاه کنگرهٔ ایرانیان کانادا به‌ سازمان‌های دیگر به‌هیچ‌عنوان نگاه از بالا به پایین نیست و صرفاً به‌دنبال انجام فعالیت مشترک با سازمان‌های همکارمان هستیم. او با نام بردن از سازمان‌هایی مانند تیرگان یا سازمان زنان انتاریو به‌عنوان سازمان‌های همکار کنگرهٔ ایرانیان کانادا، گفت که این سازمان‌ها هم از نظر توان مالی و هم سطح فعالیت‌ها شاید از کنگرهٔ ایرانیان کانادا بزرگ‌تر هم باشند ولی به‌عنوان سازمان‌های همکار با ما کار می‌کنند. اگر چنین نگاهی وجود داشت، این سازمان‌ها به‌هیچ‌وجه همکاری با ما را نمی‌پذیرفتند. ما موفق شدیم ۲۰ سازمان غیرانتفاعی را که یکی از آن‌ها از مونترآل بود، در یک جلسه دور هم جمع کنیم و در مورد امکان همکاری‌های مشترک با آن‌ها گفت‌وگو کنیم. او ابراز امیدواری کرد که امکان همکاری با سازمان‌های شهر ونکوور هم فراهم شود.
• بیژن احمدی در پاسخ به اعتراضی دربارهٔ حذف‌شدن اطلاعات دربارهٔ روز اول سپتامبر که از سوی پارلمان کانادا به‌عنوان محکومیت کشتارهای سال‌های ۶۰ و ۶۷ به‌رسمیت شناخته شده، گفت تا جایی که من اطلاع دارم کمپین اول سپتامبر توسط کنگرهٔ ایرانیان کانادا انجام نشده است. گروه دیگری این کمپین را مدیریت می‌کردند که برخی از افراد آن گروه در همان زمان یا بعد از آن در تیم مدیریتی کنگرهٔ ایرانیان کانادا حضور داشتند. او افزود با توجه به اینکه این کمپین توسط کنگرهٔ ایرانیان کاناد انجام نمی‌شده و مربوط به گروهی مستقل از این کنگره بوده است، طبعاً اطلاعاتی هم از آن روی وب‌سایت این کنگره قرار داده نشده است.
• بیژن احمدی در ارتباط با اظهارت یکی از حضار دربارهٔ اینکه پیش از این پروپوزالی بین یکی از سازمان‌های فعال در ونکوور و کنگرهٔ ایرانیان کانادا مطرح شده ولی نگاه کنگره از بالا به پایین بوده به‌جای همکاری به‌دنبال ایجاد شعبه در ونکوور بوده است، گفت که از وجود چنین پروپوزال و مذاکراتی بی‌اطلاع است و افزود که تیم مدیریتی جدید کنگرهٔ ایرانیان کانادا از همکاری با تمامی سازمان‌ها چه بزرگ‌تر چه کوچک‌تر از این کنگره استقبال می کنند. او گفت حوزهٔ فعالیت کنگرهٔ ایرانیان کانادا در سطح ملی است و کل کانادا را در بر می‌گیرد و می‌توان دربارهٔ تغییرات در اساسنامه به‌طوری که بتوان تیم‌های محلی را هم فعال کرد تا در کنگره حضور داشته باشند، گفت‌وگو کرد.
• مجید جوهری در پاسخ به اظهاراتی دربارهٔ نارضایتی بخش عمده‌ای از جامعهٔ ایرانی از نشست و برخاست نمایندهٔ ایرانی پارلمان کانادا با جریاناتی که نامشان در لیست گروه‌های تروریستی آمده، خوشحال نیستند، گفت وظیفهٔ من به‌عنوان یک نمایندهٔ مجلس این است که با هر گروهی با هر نظر سیاسی، مذهبی، فردی و هر گرایشی که دارند، در صورت درخواست‌شان، دیدار کنم، نظراتشان را بشنوم و نظرات شخصی خودم و نظرات دولت را به آن‌ها ابلاغ کنم و پس از گرفتن بازخورد از آن‌ها، آن را به دولت و مسئولین منتقل کنم. به نظر من این همان دموکراسی واقعی است. این وظیفهٔ یک نماینده است. او افزود وظیفهٔ یک نماینده این نیست که فقط با یک گروه خاص به گفت‌وگو بنشیند. من این کار وظیفهٔ خود می‌دانم و از آن کوتاهی نمی‌کنم و اگر کسی این را دوست ندارد، متأسفم.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ سیاست دولت در قبال شهریهٔ دانشگاه‌ها و امکان حذف آن برای قشر کم‌درآمد در انتاریو گفت این موضوع مربوط به دولت فدرال نیست و دولت‌های استانی مسئول این موضوع است و چیزی هم که شما گفتید توسط خانم کاتلین وین برای کسانی که درآمد کمی دارند شهریهٔ دانشگاهی بخشیده خواهد شد.
• مریم ملک‌پور، خواهر سعید ملک‌پور که بیش از ۸ سال است در ایران زندانی‌ است، و در بین حضار در جلسه بود. وی گفت متأسفانه علی‌رغم دیدار حضوری با آقای جوهری و مقامات دولت کانادا، هنوز هیچ اقدامی از سوی دولت برای برادرشان انجام نشده است. او پرسید شما به‌عنوان یک نمایندهٔ ایرانی که می‌گویید بحث حقوق بشر برای ما و دولت کانادا مهم است، برای برادر من چه کار می‌کنید؟ و آیا به‌خاطر ازسرگیری رابطه با ایران مسائل افرادی مانند برادر من را نادیده می‌گیرید؟ آقای جوهری در پاسخ گفت بسیاری فکر می‌کنند از فردا رابطه با ایران برقرار می‌شود و مسئلهٔ حقوق بشر فراموش می‌شود. باید بگویم چنین نیست. الان در همین یک سالی که دولت لیبرال روی کار آمده، دیدیم که چقدر مؤثر توانست پروندهٔ خانم هودفر را به سرانجام برساند. حال ممکن است عده‌ای بگویند که خانم هودفر شهروند کانادا بودند ولی آقای ملک‌پور نه. این موضوع یک مقدار کار را مشکل می‌کند ولی پروندهٔ آقای ملک‌پور پروندهٔ فعالی است و در حال کار روی آن هستیم. درست مشابه پروندهٔ خانم هودفر در زمانی که فعال بود و روی آن کار می‌شد. او خاطرنشان کرد که نباید موضوع حقوق بشر را تنها به مواردی مانند خانم هودفر یا آقای ملک‌پور محدود دانست و افراد زیادی در گیر چنین مسائلی هستند.
  بیژن احمدی هم افزود که وجود سفارت و ارتباط بین ایران و کانادا می‌تواند به پیگیری مواردی مانند پروندهٔ آقای ملک‌پور کمک کند.
• مجید جوهری در پاسخی به درخواست یکی از حضار که می‌خواست به‌جای برخورد انفعالی با پروندهٔ افرادی مانند آقای ملک‌پور یا خانم هودفر، دولت کانادا از ایران بخواهد که تابعیت دوگانه را به رسمیت بشناسد و افراد بتوانند با گذرنامهٔ کانادایی به ایران سفر کنند، گفت این موضوع به کشور طرف دیگر مربوط است، آن‌ها باید قبول کنند و دولت کانادا با این قضیه مشکلی ندارد ولی ما که سر میز مذاکره با طرف مقابل نیستیم. هر کسی هم که می‌خواهد صحبت کند برچسبی بر او می‌زنیم. حالا چطور از کسی که با او حرفی نمی‌زنیم بخواهیم که تابعیت دوگانه را به رسمیت بشناسد؟
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ لحاظ‌‌شدن پول‌های سیاه حاصل از اختلاس که به کانادا وارد می‌شود در بحث حقوق بشر، گفت که موضوع حقوق بشر جوانب بسیاری دارد و می‌توان از جنبه‌های مختلف به آن نگاه کرد. او افزود این پول‌ها در زمان دولت محافظه‌کار و در حالی‌که سفارت‌ها بسته بوده و ارتباط قطع بوده است و در زمانی که همهٔ بانک‌های ایران تحت تحریم بوده‌اند به کانادا وارد شده و پرسید چرا این موضوع را از همان دولت پیگیری نکردند؟ او گفت دولت کانادا به‌رهبری وزیر امور خارجه برای تجدید روابط با ایران در حال مذاکره‌اند و پرسید از کجا می‌دانند که این موضوعات در گفت‌وگوها مطرح نشده است. او افزود که نمی‌توان همهٔ مسائل طرح‌شده در گفت‌وگوها را علناً اعلام کرد.
• مجید جوهری در پاسخ به سؤالی دربارهٔ دلیل پذیرش پروژه خط لولهٔ کیندرمورگان از سوی دولت، برخلاف وعده‌های قبلی گفت، که این موضوع از جنبه‌های مختلف بررسی شده و از سه پروژهٔ خط لوله یکی کنسل شده و دو پروژهٔ دیگر تأیید شده که کیندر مورگان یکی از آن‌هاست. او گفت که این پروژه ۲۰ هزار شغل ایجاد خواهد کرد. او افزود شرایط زیادی از جمله شرایط زیست‌محیطی برای اجرای این پروژه در نظر گرفته شده است. به گفتهٔ جوهری پذیرش پروژه به اجرایی‌شدن آن متفاوت است. در حال حاضر پروژه پذیرفته شده ولی باید شرایط مورد نظر برای اجرای آن فراهم شود. و تا پیش از به نتیجه رسیدن و اجرای همهٔ شرایط پروژه شروع نخواهد شد.
• یکی از حضار تعداد ۹۲۰۰ امضاکنندهٔ درخواست‌نامهٔ ازسرگیری روابط با ایران را به نسبت تعداد ۳۵۰ هزار نفری کانادا، بسیار اندک دانست و از موفقیت‌آمیز خواندن این درخواست‌نامه توسط بیژن احمدی انتقاد کرد . گفت که بیش از ۹۰ درصد جامعهٔ ایرانی از این موضوع منتفع خواهند شد ولی به خودشان زحمت چند کلیک برای امضای این درخواست‌نامه را نمی‌دهند. او پرسید چرا چنین چیزی هست و چه کاری می‌توان انجام داد که کنگرهٔ ایرانیان کانادا مشابه سازمان‌هایی با چند ده تا چند صد عضو که فعال نیستند، نشود. بیژن احمدی در پاسخ گفت یکی از بزرگ‌ترین مشکلات سازمان‌ها در جامعهٔ ایرانی قدرت و بُرد سازمان در جلب مشارکت این جامعه است. او افزود در جامعهٔ ایرانی، به‌دلیل اینکه افراد از فعالیت سیاسی زده شده‌اند، در روند سیاسی کمتر مشارکت می‌کنند. موفقیت‌آمیز خواندن این درخواست‌نامه در مقایسه با درخواست‌های مشابه در جامعهٔ ایرانی کانادا و همچنین درخواست‌نامه‌های الکترونیک دیگر در خود پارلمان کانادا بوده است. مجید جوهری هم افزود دو مشکل اصلی ما مشکل مشارکت و برچسب‌زدن است. اگر کسی تنها بخواهد به حرف کسی گوش دهد، بلافاصله برچسب می‌خورد. برچسب راست یا چپ و همین باعث کم بودن مشارکت می‌شود. او پرسید با وجود ۵۰ هزار ایرانی در استان بریتیش کلمبیا و حدود ۳۰ هزار ایرانی در شهر ونکوور، چرا در این جلسه ۵۲ نفر بیشتر حضور ندارند؟
• یکی از فعالان انجمن‌های دانشجویی در ونکوور با تشکر از آقایان باجه‌کیان، بیاضی و احمدیان که هماهنگی این جلسه در شهر ونکوور را برعهده داشتند، به حضار پیشنهاد کرد که به‌جای مشارکت با انجمن‌های دیگر شهر، ایجاد مشارکت از گروه‌های جوان‌تر از جمله دانشجویان انجام شود. راه دیگر استفاده از رسانه‌های مردمی مانند رسانهٔ همیاری برای اطلاع‌رسانی برای جلب مشارکت جامعهٔ ایرانی بسیار مؤثر دانست. او افزود اگر قرار بر اطلاع‌رسانی باشد، فکر نمی‌کند رسانه‌ای بزرگ‌تر و قوی‌تر از همیاری در ونکوور وجود داشته باشد. به‌خصوص با توجه به ماهیت غیرسیاسی همیاری. او سپس از بیژن احمدی پرسید که کنگرهٔ ایرانیان کانادا، چقدر برای برقراری ارتباط با این دو بخش تلاش کرده است؟ بیژن احمدی در پاسخ گفت که با این نظر موافق است و افزود که با شش سازمان دانشجویی ارتباط برقرار شده است. او گفت یکی از مشکلاتی که در برقراری ارتباط با سازمان‌های دانشجویی وجود دارد این است که علی‌رغم اینکه فعالیت کنگره صرفاً به حوزهٔ سیاست کانادا محدود می‌شود، بسیاری از انجمن‌های دانشجویی با اطلاع از این موضوع و برای کناره‌گیری از فعالیت سیاسی، همکاری زیادی انجام نمی‌دهند.

گزارش ویدیویی کامل این جلسه را اینجا تماشا کنید:

با سپاس ویژه از استودیو Sound Camera Action برای تصویربرداری این مراسم.

به‌دنبال این دیدار نشست مطبوعاتی با حضور نمایندگان رسانه‌های فارسی‌زبان ونکوور برگزار شد.

سؤال اول از مجید جوهری:

با تشکر از اینکه به‌عنوان اولین نمایندهٔ ایرانی برای دیدار با ایرانیان ونکوور به اینجا آمدید، شما در جلسه در رابطه با عملکرد دولت در پیگیری پروندهٔ آقای سعید ملک‌پور صحبت کردید و فرمودید که در این پیگیری‌ها هیچ تفاوتی میان شهروند و مقیم کانادا نیست، در حالی‌که آنچه ما در رسانه‌ها شاهدیم، البته بدون آنکه از پشت پرده خبر داشته باشم، آن است که در رابطه با پرونده‌های ایرانی-کانادایی‌ها ما فعالیت و پیگیری بیشتری می‌بینیم. به‌طور مثال، ما می‌بینیم که دربارهٔ پروندهٔ خانم هودفر وزیر امور خارجه و نخست‌وزیر صحبت می‌کنند یا دربارهٔ پروندهٔ آقای سارن آذر باز این افراد صحبت می‌کنند اما طی این‌همه سال، ما نشنیده‌ایم که یکی از مقامات رسمی کانادا دربارهٔ پروندهٔ آقای ملک‌پور صحبت کنند، و خب این تا حدی موجب دلسردی شده و این شائبه را پیش می‌آورد که شاید چون ایشان شهروند نبوده و مقیم دائم‌اند، صحبتی از ایشان نمی‌شود. آیا فکر می‌کنید این‌ها در یک سطح پیگیری شده است؟ اصولاً چشم‌انداز این ماجرا را چگونه می‌بینید؟

مجید جوهری: همان‌طور که در جلسهٔ گردهمایی هم توضیح دادم، از نظر دولت هیچ فرقی ندارد و زمانی که چه شهروند و چه مقیم دائم در جایی در خطر باشد، و بداند که می‌تواند کمک بکند، بدونِ درنظر گرفتن وضعیت شهروندی آن فرد، کمک خودش را دریغ نمی‌کند. من فکر نمی‌کنم شهروندی و مقیم‌بودن تفاوتی در این زمینه بکند چون تمام کسانی که به ایران می‌روند، با پاسپورت ایرانی وارد می‌شوند و همان‌طور که می‌دانید، ایران شهروند دوگانه را قبول ندارد، بنابراین اینکه ما این بحث را پیش بکشیم، از نظر ایران فرقی ندارد. و دولت کانادا هم که اشاره کردیم بدون توجه به موضوع شهروندی هرجا حقوقی نقض شود، پیگیر خواهد بود. ضمن اینکه باید دید برای هر موردی تا چه اندازه نیرو بسیج می‌شود برای کمپین‌سازی و اطلاع‌رسانی از طرف مردم و گروه‌های مختلف. همان‌طور که در گردهمایی هم دیدید، حدود ۵۲ نفر از ۳۰٬۰۰۰ نفر ایرانی ساکن کلان‌شهر ونکوور آنجا بودند و خواهر آقای ملک‌پور هم بودند و وقتی من از ایشان پرسیدم، «از ایرانی‌های ونکوور چند نفر شما را در پیگیری کیس برادرتان کمک کردند؟»، ایشان گفتند، «هیچ‌کس!»، در حالی‌که بیشترین صحبت ما در آن جلسه دربارهٔ حقوق بشر بود. بنابراین یک سری از این فعالیت‌ها حرکت‌هایی شعاری‌ست. درمورد دولت هم، دولت دارد کارش را می‌کند و زمانی که کیسی باز است، مثل کیس خانم آذر یا همان‌طور که در مورد کیس خانم هودفر بود، جواب دولت همیشه یک جواب استاندارد است و الان هم دربارهٔ کیس آقای ملک‌پور بپرسید، همان جواب را خواهد داد. از شمای نوعی به‌عنوان یک شهروند می‌پرسم، چند نفر از شما اینجا خواهر آقای ملک‌پور را حمایت کردید؟ چند نفر پتیشن ایشان را امضا کردید؟ چند نفر اتوبوس گرفتید همراه خانم ملک‌پور به اتاوا بیایید برای حمایت از ایشان؟ بنابراین خواهش من از شما این است که عمل کنید. اگر در کیس خانم هودفر، در آن زمان انعکاس بیشتری در رسانه‌ها دیدیم، برای این بود که دانشگاهیان به‌صورت منسجم اعتراض و پیتیشن مربوطه را دنبال کردند، اما درمورد کیس آقای ملک‌پور هیچ حرکت منسجمی نشده است.

سؤال دوم از بیژن احمدی:

بسیار ممنون از توضیحاتی که در گردهمایی دادید و اشاره کردید که «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» نمایندگی همهٔ‌ ایرانیان در کانادا را ندارد و ممنون که در یکی دو سال گذشته کنگره را فعال‌تر کرده‌اید. می‌دانیم که اکثریت قریب به اتفاق اعضای کنگره از استان انتاریو و حتی کلان‌شهر تورنتو هستند و طبیعتاً در انتخاب اعضای هیئت مدیره، اعضا مشکل چندانی ندارند، اما شما قصد دارید حیطهٔ فعالیت‌های کنگره را به استان‌های دیگر گسترش بدهید و از ایرانیان ساکن آن استان‌ها هم عضوگیری بکنید، مشارکت ایرانیان استان‌های دیگر در رأی‌گیری‌ها و انتخاب اعضای هیئت مدیره، مستلزم شناخت از کاندیداهاست و اگر از نخبگان آن استان‌ها کسی کاندیدا نباشد، آن‌ها شناختی از دیگران ندارند که بخواهند در رأی‌گیری شرکت کنند، از طرفی با توجه به حضور اکثریت اعضا در استان انتاریو، حتی اگر نخبگانی هم از استان‌های دیگر باشند، آن اعضا شناختی از این‌ افراد ندارند که به ایشان رأی بدهند. بنابراین این کلاف سردرگم در این حلقه همچنان ناگشوده می‌ماند. شما برای رفع این مشکل چه تدبیری اندیشیده‌اید؟

بیژن احمدی: بله، من با نظرات شما کاملاً موافقم و یکی از دلایلی که برنامه گذاشتیم و به استان‌ها و شهرهای مختلف سفر می‌کنیم، همین است که با افراد و گروه‌ها و سازمان‌های فعال در آن شهرها تماس بگیریم و با ایشان آشنا بشویم تا به انواع مختلف از ایشان استفاده بکنیم، به‌طور مثال ما الان در ICC مشاورانی داریم و برای اولین‌بار است که این کار را داریم عملی می‌کنیم. این مشاوران در شهرهای مختلف به اصطلاح policy adviser ما هستند، مثل آقای علیرضا احمدیان در ونکوور. روند آشنایی و عضویت با ICC فقط پرکردنِ فرم نیست، ما بر اساس تجربیات سه چهار سالهٔ گذشته به این نتیجه رسیده‌ایم که زمانی یک فرد می‌تواند عضوی مؤثر و فعال باشد که ابتدا با کنگره آشنا شود و بداند که وظایف این سازمان چیست و با سازمان فعالیت و همکاری بکند تا زمانی که بخواهد عضو آن شود. درواقع ما الان با این جلسات و دیدارها قصد داریم ایرانیان ساکن ونکوور و شهرهای دیگر استان‌ها با کنگره و فعالیت‌هایش آشنا شوند تا بعد خود تصمیم بگیرند عضو بشوند. ما قدم اول را برداشته‌ایم و آن تماس با کامیونیتی ایرانیان در دیگر استان‌ها بوده تا در درازمدت بتوانیم اعضایی از این استان‌ها داشته باشیم؛ اعضای فعالی که بتوانند به هیئت مدیره راه بیابند و در مقابل «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» هم در این استان‌ها و شهرها هرچه بیشتر شناخته شود.

سؤال سوم از مجید جوهری:

سؤالی که برای من پیش آمده است بر اساس مصاحبه‌ای‌ست که از آقای مریدی خواندم. ایشان در آن مصاحبه، در ارتباط با طوماری که شما به پارلمان ارائه داده‌اید با شما برخورد شدیدی داشته‌اند، به‌طوری که در انتها شما را متهم کرده‌اند به کمبود بینش سیاسی و ساده‌اندیشی. ایشان در صحبت‌هایشان چند موضوع را مطرح کرده‌اند. یکی اینکه گفته‌اند طومار را وقتی ارائه می‌دهند که در برابر آن مسئله سدی باشد، در حالی‌که در این‌مورد دولت کانادا خود گفته است که پیگیرِ بازگشایی سفارت است، ضمن اینکه شما خودتان هم اشاره کردید که برخورد با دولت ایران نیز کار ساده‌ای نیست و درواقع این موضوع روند طولانی‌مدتی خواهد داشت برای به‌نتیجه‌رسیدن، بنابراین اینکه شما یک طوماری را بیاورید، درواقع موضع دولت کانادا را تضعیف می‌کنید، شما فشار را می‌گذارید روی دولت کانادا و انگار که این کاناداست که سد ایجاد می‌کند در برابر حل این موضوع. نکتهٔ‌ دیگری که اشاره می‌کنند این است که وقتی دو رژیم قطع رابطه می‌کنند، در حالت عادی قاعدتاً یک دفتر حافظ منافع در نظر می‌گیرند تا مسائل کنسولی از آن طریق انجام شود. درست است که ایران این کار را کرده است، اما کشور عمان را حافظ منافع تعیین کرده است در حالی‌که عمان اصلاً در کانادا دفتر کنسولی‌ای ندارد و باز برای انجام امور کنسولی همه‌چیز از طریق واشینگتن انجام پذیرد. یعنی در نهایت، دولت ایران این فشار را وارد می‌کند و انواع سنگ‌اندازی‌ها تا در برابر بازگشایی سفارتش گروگان‌کشی کند. سؤال این است که عکس‌العمل شما در مقابل صحبت‌های آقای مریدی چیست؟

مجید جوهری: در رابطه با نظر ایشان، من جواب برای شما ندارم. ایشان آزادند هر نظری می‌خواهند بدهند. ما در کامیونیتی‌ای زندگی می‌کنیم که دموکراسی وجود دارد و هر کسی می‌تواند آزادانه نظرش را بیان کند. من در حیطهٔ‌ کاری خودم فعالیت و کار می‌کنم و دلیلی نمی‌بینم عکس‌العملی نشان بدهم.

در رابطه با موضوع طومار و پتیشن، من نمی‌دانم آیا این صحبت شما صرفاً بر اساس صحبت‌های آقای مریدی است یا کنفرانس خبری ICC را هم دیده‌اید.

خیر، فقط بر اساس صحبت‌های آقای مریدی است.

مجید جوهری: پس تنها مرجع شما آن مصاحبه است. من از شما دعوت می‌کنم حتماً کنفرانس خبری ما را ببینید. متن خبری‌اش به‌تاریخ ۷ سپتامبر و صحبت‌های خود من را بخوانید و صرفاً حول یک محور نچرخید. اگر بخوانید خواهید دانست که موضع من نسبت به این پتیشن چیست. ولی من اینجا خلاصه‌اش را می‌گویم. زمانی که من پتیشن را خواندم، دیدم آنچه خواسته شده، این است که به این [مسئله بازگشایی سفارت] الویت بدهید و این با صحبت‌هایی که مردم به من مراجعه می‌کنند و طرح می‌کنند همخوانی داشت. دوم اینکه، هدف من از حمایت از این پتیشن، جمع‌آوری اطلاعاتی واقعی بود و اینکه حمایت از این مسئله در کامیونیتی چقدر است. و من همه این‌ها را به‌تفصیل گفته‌ام. حالا اگر متأسفانه آقای مریدی آن را نخوانده‌اند یا علاقه‌ای به خواندنش نداشته‌اند یا گزارشگر علاقه‌ای به اشارهٔ به آن نداشته است، دیگر دست من نیست. اگر یک روزنامه‌نگار تحلیل‌گر نیست، دیگر تحت کنترل من نیست. ولی موضعی که من داشتم این بود که از این طریق می‌شود اطلاعات خوبی به‌دست آورد. چرا که پتیشن روی سایتی با امنیت بالا (secure site) است و کسی نمی‌تواند به آن دسترسی پیدا کند جز دولت کانادا و مهم‌تر اینکه هر ایمیلی که از طریق آن امضا می‌شود، از طرف دولت کانادا بررسی و صحت‌وسقم آن روشن می‌شود. یعنی کسی نمی‌تواند دو بار رأی بدهد، کسی نمی‌تواند مهاجر یا شهروند نباشد و رأی بدهد و کاملاً توزیع جغرافیایی، سنی،… افراد شرکت‌کننده در این پتیشن را نشان می‌دهد.

در رابطه با دفتر حافظ منافع، حرف شما کاملاً‌ درست است و من با آن موافقم. چه کسی گفته است که قدم اول در عادی‌سازی روابط بازکردنِ یک دفتر حافظ منافع نباشد؟ هر هفته دستِ کم چهار پنج نفر به دفتر من می‌آیند و مشکلشان این است که مادر یا پدرشان به‌دلیل سن بالا قادر نیستند به‌تنهایی بروند ترکیه برای گرفتنِ ویزا یا اینکه این فرد باید دوستی فامیلی را همراهشان کند برای اینکار که طبیعتاً هزینه دارد و اغلب وسعشان نمی‌رسد… ولی بودنِ یک دفتر حافظ منافع این مشکلات را حل می‌کند و من مخالف آن نیستم.

بیژن احمدی: من شخصاً برای آقای مریدی احترام بسیاری قائلم. ایشان اولین ایرانی‌‌تباری بودند که به عرصهٔ‌ سیاست وارد شدند. ولی در ارتباط با صحبت‌های ایشان، باید بگویم گروهی که آن پتیشن را در سایت دولت قرار داد و آقای جوهری از آن پشتیبانی کردند، «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» بود و «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» سازمانی‌ست کانادایی که با دولت کانادا کار می‌کند، بنابراین اگر ما بخواهیم خواسته‌مان را از دولتی طرح کنیم، باید آن را از طریق دولت کانادا مطرح کنیم. نکتهٔ دوم اینکه، ایشان گفته‌اند که ما فشار گذاشته‌ایم روی دولت کانادا، این دولت کانادا بود – دولت قبلی یعنی دولت هارپر – بود که دیپلمات‌های ایرانی را اخراج کرد و سفارت را بست، بنابراین منطقی‌اش هم همین است که با همان دولتی که رابطه را قطع کرده است، وارد مذاکره شد. در رابطه با حفاظت منافع، همان‌طوریکه آقای جوهری هم گفتند، دفتر حافظ منافع می‌تواند قدم مثبتی باشد، اما خواستهٔ «کنگرهٔ ایرانیان کانادا» به‌طور شفاف برقراری رابطهٔ سیاسی بین دو کشور است. دفتر حفاظت منافع نمی‌تواند دیالوگ سیاسی بین دو کشور را برقرار کند.

مجید جوهری: من اینجا نکته‌ای را اضافه کنم؛ در جلسه‌ای که ما با آقای استفان دیون داشتیم، مکرراً این سؤال مطرح شد که آیا این پتیشن خوب بود یا بد بود، ایشان خیلی استقبال کردند و گفتند که این بهترین راهی‌ است که می‌توان فهمید تا چه میزان حمایت یا عدم حمایت از این خواسته وجود دارد. گروه‌های دیگر دارند لابی می‌کنند، اگر ما بنشینیم و کاری نکنیم، چند ماه بعد به ما خواهند گفت، کِی فعالیتی کردی و خواسته‌ و الویتت را عنوان کردی؟ آقای استفان دیون تأکید کردند، اگر می‌خواهی صدایت شنیده شود، باید فعال باشی.

سؤال چهارم ازبیژن احمدی:

سؤالی است بیشتر از سرِ کنجکاوی، آقای علی احساسی چرا این پتیشن را امضا نکردند؟

بیژن احمدی: اول اینکه برای هر ای-پتیشنی تنها یک نمایندهٔ مجلس نیاز است که آن را حمایت کند و ما بر اساس صحبت‌هایی که با آقایان احساسی و جوهری کردیم، تصمیم‌مان بر این شد که از آقای جوهری بخواهیم حامی ما بشوند و ایشان هم لطف کردند و پذیرفتند. در رابطه با موضع آقای علی احساسی نسبت به این پتیشن هم، البته خود ایشان باید جواب بدهند، ولی تا جایی که من اطلاع دارم ایشان با موضع دولت کانادا به‌عنوان یک نمایندهٔ لیبرال، برای بازگشایی سفارت‌خانه‌ها و برقراری روابط موافق‌اند. اما درمورد پتیشن به‌هر حال نظر خودشان است. پتیشن یک اقدام است، اما با کل ایده برای برقراری مجدد روابط موافق‌اند.

سؤال پنجم از مجید جوهری:

شما اشاره کردید که مشکلات کامیونیتی ایرانی ورای مسائل و گرفتاری‌های کنسولی و مناسبات دیپلماتیک کشورهاست و من با آن بسیار موافقم. این موضوع را از چند جنبه می‌توان بررسی کرد. آنچه من می‌خواهم بگویم که مختص حزب لیبرال یا ان‌دی‌پی یا محافظه‌کار نیست، این‌ست که ببینید ما اینجا جامعهٔ چندفرهنگی (multiculturalism) داریم و سیاست‌مداران به برنامه‌های فرهنگی کامیونیتی‌های مختلف هم می‌روند، مثلاً به مراسم نوروز ما می‌آیند، پیامی می‌دهند و «عید شما مبارکی» هم با لهجهٔ‌ خود می‌گویند، اما به ما به‌چشم مهمان به این جامعه نگاه می‌کنند و چیز خیلی واضحی که در اینجا هست، توکنیزم (tokenism) است. و این بسیار رایج و زیاد است و سیاست‌مداران هم این را برای خود راحت‌تر می‌دانند. اینجا در ونکوور ضرب‌المثلی هست که می‌گویند بزرگ‌ترین رودخانه بین هند و چین، رودخانهٔ فریزر ریور است که شهرهای سوری و ریچموند را از هم جدا کرده است! جوامع از هم جدا می‌شوند. به این‌ها به چشم مهمان نگاه می‌شود. به‌خصوص ما ایرانی‌ها، چرا که هندی‌ها و چینی‌ها سابقهٔ بیشتری از ما در اینجا دارند. همین مسئلهٔ ارزیابی مدارک تحصیلی، اگر به ما به چشم شریک نگاه می‌شد و نه مهمان، این‌طور با ما برخورد نمی‌شد که می‌شود. و بسیاری مسائل دیگر… یا اینکه به‌جای استفاده از متخصصان، دولت راحت‌تر می‌بیند که خط لولهٔ‌ نفت را بکشد و اقتصاد را بهتر کند و اهمیتی هم نمی‌دهد که چه بر سر محیط زیست می‌آید… واقعاً چه‌کار باید کرد؟

مجید جوهری: بزرگ‌ترین دلیلی که ممکن است باعث شود دولتی به جامعه‌ای به‌عنوان مهمان نگاه کند، این است که خود آن کامیونیتی به خودش به چشم مهمان نگاه می‌کند. ببینید، همین امروز در گردهمایی، اگر از آن ۵۲ نفر پرسیده می‌شد که شما در انتخابات فدرال، استانی یا شهری، چند ساعت داوطلبانه کار کرده‌اید، چند نفر ممکن بود جوابی بدهند؟… هیچ‌کس به من نگفت بروم کاندیدا بشوم برای نمایندگی مجلس، من احساس مسئولیت کردم، فکر کردم هارپر باید برود، با پلاتفرم لیبرال احساس نزدیکی کردم و فکر کردم که لیبرال دارد تغییر می‌کند. بنابراین رفتم جلو و البته حمایت کامیونیتی را داشتم که موفق شدم، اما خواستم که مهمان نباشم و شریک باشم.

در رابطه با موضوع خط لولهٔ‌ نفت، من در گردهمایی هم جواب دادم، چندین شرط گذاشته شده است، و تا پیش از برقراری آن شروط، این پروژه اجرایی نخواهد شد. و ببینید، همیشه مسئلهٔ عوامل متعادل‌کننده را باید در نظر داشت؛ ۲۱۹ تا پلاتفرم قول داده شده بود، به ۳۷ تا عمل شده، ۵۷ تا در حال عملی‌شدن است و ۲۴ تا شکسته شده، شما می‌توانید در نظر بگیرید که این جزو آن شکسته‌شده‌هاست. من می‌فهمم که موضع خط لولهٔ کیندر مورگان برای بی‌سی مهم است، اما باید این را در نظر گرفت که آن که برای این موضع مسئول است، تنها مسئول بی‌سی نیست، بلکه مسئول کل یک کشور است. مثل پدر یا مادری است که باید برای کل خانواده تصمیم بگیرد، اما ممکن است این تصمیم یکی از بچه‌ها را بیشتر تحت تأثیر قرار دهد. من می‌دانم که این موضوع تبعات سوء بسیاری روی محیط زیست بی‌سی دارد…

شما به همان لایحهٔ salmon protection bill رأی منفی دادید، قانونی که اکثر نمایندگان لیبرال حمایت کردند…

مجید جوهری: بله، ببینید، شما فقط قانون را می‌بینید. در مجلس هر private member bill که می‌آید، مهم‌ترین چیزش آن است که تأثیرش روی مصوبه‌های (act) دیگر چیست. من زمانی که به هر PMB رأی می‌دهم باید به سه چیز توجه کنم: تأثیرش روی حوزهٔ‌ انتخابیه‌ام (riding)، تأثیرش روی مصوبه‌های دیگر دولت فدرال و سوم نظر شخصی خودم. بنابراین اگر من به آن لایحه رأی منفی دادم، برای این بود که تأثیری روی حوزهٔ‌ انتخابیه‌ام نداشت، اما نمایند‌ه‌های لیبرال در استان بی‌سی، البته که باید رأی مثبت بدهند چون در جهت منافع حوزهٔ‌ انتخابیه‌شان است.

نوشته گزارش کامل دیدار مجید جوهری، نمایندهٔ ایرانی‌تبارِ مجلس فدرال، با ایرانیان ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

احتمالاً شما نیز طی یکی دو هفتهٔ گذشته، این دو خبر/ موضوع را شنیده‌اید:

– جراح مغز و اعصاب در تورنتو همسرش را کشت

– مهران مدیری و جوگیری‌ای به‌نام حق طلاق

رسم است وقتی مناسبتی نزدیک می‌شود، پیش از فرارسیدنش، سخن‌ها از آن می‌گویند، برنامه‌ها برگزار می‌کنند و علاقه‌مندانش به‌نحوی آن را منعکس می‌کنند؛ کمترینش همان تغییر عکس پروفایل‌ها در انواع شبکه‌های اجتماعی مجازی. روز ۲۵ نوامبر، روز جهانی «رفع خشونت علیه زنان» است که سه هفته از آن گذشت. مانند هر سال، فعالیت‌ها و برنامه‌هایی در بزرگداشت این روز، بازتاب‌هایی در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داشت. در این صفحه اما چیزی در این زمینه ننوشتم، چرا که مسائل و موضوعات دیگری، نه مهم‌تر که به‌همان اندازه مهم، برای طرح‌شدن وجود داشت. ننوشتم، چرا که در «اتاق مشاوره»مان اغلب موضوعاتی در این زمینه بحث می‌شود. ننوشتم، و پیش خود گفتم، از پرکردنِ این صفحه با این موضوع چه سود، که شاید با گفتنِ «این هم مشتی شعار فمینیستی دیگر…» از کنارش بگذرند خصوصاً مخاطبانِ واقعی‌اش. اما، هنوز دو هفته‌ای از بزرگداشتِ روز جهانی «رفع خشونت علیه زنان» نگذشته بود که خبر آمد جراح مغز و اعصاب در تورنتو، همسرِ پزشکش را کشت. محمد شمجی، پزشک جراحی که همکاران و بیمارانش او را مهربان و با مسئولیت توصیف می‌کنند و حال که در بازداشت به‌سر می‌برد، جای شخصیت بزرگی چون او را در سیستم درمانی کانادا خالی می‌دانند. این تازه نمونه‌ای‌ست که شاید به‌دلیل حرفهٔ زوجین و شوکی که به جامعهٔ پزشکی تورنتو وارد آمده، بیشتر سروصدا کرده و بر سر زبان‌ها افتاده است. دو پزشک که در سال ۲۰۰۴ ازدواج کرده‌اند، دو دختر و یک پسر دارند و ظواهر امر – عکس‌های منتشره در فیس‌بوکشان – حاکی از خانواده‌ای خوشبخت و موفق است. اما درست یک هفته بعد از آنکه النا در میانِ جمعی از پزشکان همکارش با خونسردی از فایل طلاقش حرف می‌زند، رهگذری که از کنار پلی بر روی روخانه‌ای رد می‌شده، متوجهِ جنازهٔ زنی در چمدان می‌گردد. چندان دشوار نیست درک این موضوع که چرا دو پزشک هم‌سن‌وسال که در زمان ازدواج هر دو پزشک عمومی بوده‌اند، حالا در ۴۰ سالگی، یکی فوق تخصص دارد و دیگری همچنان پزشک عمومی و حالا در گور خفته است… بحث، بحث مدارج و تحصیلات نیست، بحثِ بستری‌ست که قربانی مهیا می‌کند برای قربانی‌شدنش… تنها زنی که از چنان جهنمی گذر کرده باشد، می‌تواند بفهمد آن زن پشت نقابِ خوشبختی‌ای که بر چهره‌اش زده بود، چه فشارها و تهمت‌هایی را متحمل شده بود، پیش از آنکه دست‌های جراح مهربان به بستر خواب ابدی‌ بفرستدش.

و آن‌سو، در خانهٔ مادری، آنجا که صفحهٔ حوادث روزنامه‌ها پر است از وقایعی مانند آنچه در بالا آمد، آنجا که فراوانی چنان اتفاقاتی، میزانِ بی‌اعتنایی‌ها را بالا و سطح حساسیت‌ها را پایین آورده است، مجری برنامهٔ طنز، کسی که تریبون خوبی هم در دست دارد، مهران مدیری در میان جمعی شاید ۲۰۰ نفری، گرفتنِ «حق طلاق» توسط خانم‌ را جوگیریِ آقای داماد می‌داند. جمع ۲۰۰ نفری که در میانش تنها یک خانم آن حق را داراست، که آن هم به اصرار مادرش محقق شده است. حق طلاق، حقی که باید به‌طور طبیعی برای زن وجود داشته باشد، برابر و عیناً مانند مرد که گویی با آن حق به‌دنیا می‌آید؛ برای زن اما، در آن سرزمین «گرفتنی» است. و شگفتا که در برنامهٔ «دورِ همی» جناب مدیری، «هنرمند» کمدین، آن جمعِ خوشحال و خندان برای حرف‌‌های ضد زنِ او، به‌گرمی کف می‌زنند؛ همه، حتی خانم‌ها در کنار همسرانشان… از ماست که بر ماست.

* * * * *

شنبهٔ گذشته، مجید جوهری، نمایندهٔ ایرانی‌تبار در مجلس فدرال طی گردهمایی‌ای که توسط کنگرهٔ ایرانیان کانادا برگزار شد، به‌همراه بیژن احمدی رئیس کنگره، با ایرانیان ونکوور دیدار و گفت‌وگو کردند، که گزارش آن به تفصیل در این شماره آمده است. از شما دعوت می‌کنم این گزارش ویژه را مطالعه بفرمایید و چنانچه نظراتی در این زمینه دارید، برای ما ارسال بفرمایید.

نوشته سخن سردبیر – از میانِ نانوشته‌ها اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.