در زمانی که اخبار سراسر دنیا به‌راحتی در دسترس است و همه می‌توانند بدون هیچ هنر و نبوغی مشهور شوند، شاید سلبریتی‌شدن چندان کار مشکل و ارزشمندی به نظر نیاید.

ولی برای نسل من که زمان پیش از اینترنت را به یاد دارد، یاد زمان سلطهٔ رسانه‌های جمعی کار سختی نیست. روزگاری بود که تعداد نسبتاً محدودی کانال تلویزیونی، مجله و روزنامه وجود داشت. اگر می‌خواستید مطرح شوید، باید چندین کانال را رد می‌کردید، چه برسد به اینکه ستارهٔ بین‌المللی شوید.

حالا تصور کنید در دوران رادیو و تلویزیون‌های بعضاً سیاه‌و‌سفید، میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا جمع شوند تا مبارزهٔ بوکس شما را تماشا کنند. 

دههٔ هفتاد میلادی شاید دوران طلایی تاریخ بوکس بود. در زمانی که آمریکا و جهان دستخوش تحولات گوناگون اجتماعی ازجمله احقاق حقوق سیاه‌پوستان بود، سه مبارز سنگین‌وزن سیاه‌پوست بر دنیای بوکس حکمرانی می‌کردند؛ محمدعلی کِلی، جو فرِیزر و جورج فورمن.

دوستداران ورزش و بوکس چقدر خوش‌شانس‌اند که هر کدام از این مبارزان افسانه‌ای حداقل یک بار با هم رودررو شدند. مبارزاتی که با خط طلایی در کتاب تاریخ بوکس حک شده‌اند و تماشای چندبارهٔ آن‌ها پس از نیم‌قرن هنوز هیجان‌انگیز است.

حالا آخرین عضو این مثلث طلایی هم از بین ما رفته است. داستان آغاز کار جورج فورمن در ورزش بوکس گویا کپی‌ای از هزاران کودک فقیر و بزهکار دیگر است که از این ورزش برای یافتن جای خود در این دنیا استفاده کردند. جورج فورمن مدت نسبتاً کوتاهی پس از آغاز این ورزش پله‌های ترقی را به‌سرعت طی کرد و در المپیک مکزیک ۱۹۶۸ به بالاترین مقام در سطح آماتور یعنی مدال طلا رسید. این همان المپیکی بود که دو عضو تیم دوومیدانی آمریکا بر روی سکو با دستکش‌های سیاه مشت‌های گره‌کردهٔ خود را بالا بردند. جورج فورمن البته پرچم آمریکا را بالا برد و درگیر این مسائل نشد.

برخلاف محمدعلی کلی که بسیار در مسائل اجتماعی فعال بود و تاوان سنگینی هم برای آن پرداخت، جورج فورمن فقط روی فعالیت ورزشی خود متمرکز بود. برخلاف محمدعلی که استاد جنگ روانی و جوسازی پیش از مبارزه بود، جورج فورمن کم‌حرف و شاید هم خسته‌کننده بود. البته رویارویی لفظی با استاد هنرمند، شاعر و فی‌البداهه‌گویی مثل محمدعلی کار شاید هوشمندانه‌ای هم نبود.

اما همان‌طور که هر کسی با سبک خودش مسیر خود را طی می‌کند، جورج فورمن هم با شکست جو فریزر همه را مبهوت کرد. دیدن جو فریزر پوست‌کلفت و سرسخت که چگونه با ضربه‌های جورج فورمن از زمین کنده می‌شود، هنوز حیرت‌انگیز است. جو فریزر پیش از آن محمدعلی کلی را برای اولین‌بار شکست داده بود و تا آن زمان، هم او و هم جورج فورمن بدون شکست بودند.

همین باعث می‌شد که در مبارزهٔ فورمن و محمدعلی خیلی‌ها شانس پیروزی را به فورمن بدهند. محمدعلی یک بار به جو فریزر باخته بود و جورج فورمن توانسته بود فریزر را نابود کند. درحالی‌که اغلب مسابقات بزرگ بوکس در آمریکا و خصوصاً ورزشگاه مشهور مدیسون اسکوئر گاردن نیویورک برگزار می‌شد، این یکی در کشور کنگو برگزار شد.

می‌توانم حدس بزنم کشور کنگو پنجاه سال پیش تحت حاکمیت یک دیکتاتور حتماً از الان هم فقیرتر بوده است. ولی ازآنجاکه دیکتاتور‌ها عاشق خودنمایی و حفظ ظاهرند، کشور کنگو میزبان این مسابقهٔ بزرگ شد.

با اینکه جورج فورمن و محمدعلی کلی هر دو سیاه‌پوست بودند، جمعیت کنگو طرفدار محمدعلی بود و با او بیشتر همزادپنداری می‌کرد. با این‌حال بسیاری شانسی برای محمدعلی قائل نبودند. جورج فورمن جوان‌تر بود و با اینکه از نظر وزن تفاوت چندانی با محمدعلی نداشت، عضلات بازو و سینهٔ ستبرش او را خیلی قوی‌تر و سنگین‌تر نشان می‌داد. محمدعلی در یکی از مصاحبه‌هایش این مبارزه را به رودررویی گاو وحشی و ماتادور تشبیه می‌کند.

مسابقه آغاز شد و محمدعلی توان کم‌نظیر تحمل و دفع ضربات را به رخ کشید. او بارها با تکیه بر طناب‌های رینگ ضربات جورج فورمن را دفع یا کم‌اثر کرد. در نهایت در راند هشتم محمدعلی جورج فورمن خسته و روحیه‌باخته را ناک اوت کرد.

ولی گویا این مبارزه و باخت، آغازگر دورهٔ جدیدی برای جورج فورمن بود. سه سال بعد و پس از یک دوره بالا و پایین در چند مبارزه، وی در سال ۱۹۷۷ و پس از شکست در یک مبارزه اعلام بازنشستگی کرد. این واقعه هم‌زمان با تحول معنوی و رویکرد او به مذهب بود. وی به‌عنوان واعظ و کشیش آغاز به کار کرد و زندگی کاملاً متفاوتی را در پیش گرفت.

در عین ناباوری ده سال بعد وی دوباره به مبارزات حرفه‌ای روی آورد آن هم در حالی که ۳۸ سال داشت. سر تراشیده و اندام فربه او تداعی‌گر یک ورزشکار سطح بالا نبود ولی او هنوز هم توان عجیبی برای تحمل ضربات داشت. بسیار شنیده‌ام که قدرت ضربه‌زدن با اینکه قابل‌بهبود و پرورش است، ولی تا حدی هم ذاتی است. تردیدی نبود که جورج فورمن ضربات سنگینی داشت و آن را در سن بالا هم حفظ کرده بود. در عین ناباوری وی در ۴۵ سالگی دوباره به مقام قهرمانی سنگین‌وزن جهان رسید. او توانست مایکل مورر را که ۱۹ سال از او جوان‌تر بود، در راند دهم و با اینکه تا آن لحظه از او عقب بود ناک اوت کند و تاریخ‌ساز شود.

گویا او واقعاً دوباره متولد شده بود. چهرهٔ خشن و کم‌حرف او با آن تیپ کت چرم و کلاه مدل دههٔ هفتاد میلادی مرا به یاد چریک‌های جنبش پلنگ‌های سیاه می‌اندازد. ولی بعدها او چهرهٔ یک پدر یا پدربزرگ مهربان و دوست‌داشتنی را گرفت. بی‌تردید این چهرهٔ جدید بود که به موفقیت بزرگ او در تجارت کمک کرد، ازجمله فروش میلیون‌ها دستگاه پخت‌وپز و حضور در تبلیغات خدمات و محصولات دیگر.

جالب است بدانید دان کینگ، برگزارکنندهٔ جنجالی همهٔ مسابقات فورمن، کلی و فریزر هنوز در سن ۹۳ سالگی زنده است. مردی که یک‌بار هم در رینگ مشت نخورد و عرق نریخت، منفور بسیاری است ولی ثروت هنگفتی به هم زد.

در بین رقبای دههٔ هفتاد، شاید فورمن به‌نحوی از همه بیشتر عاقبت‌به‌خیر شد. جو فریزر با مشکلات سلامتی و مالی روبه‌رو شد و در سن بالا هم به دشمنی و کینه نسبت به محمدعلی کلی ادامه داد. محمدعلی با وجود کسب ثروت و چهرهٔ افسانه‌ای سال‌ها درگیر بیماری پارکینسون بود.

جورج فورمن و کلی اما با هم دوست شدند و به رابطهٔ خوب ادامه دادند. فورمن توانست مثل یک فرد تازه‌متولدشده کارهای بزرگی هم در ورزش و هم در تجارت انجام دهد و فعالیت‌های خیریهٔ زیادی هم انجام داد. زندگی او نمونهٔ کامل و زیبایی است از اینکه برای تغییر و انجام کارهای بزرگ هیچ وقت دیر نیست.

نوشته وداع با جورج فورمن، قهرمان نامدار بوکس سنگین‌وزن جهان‎ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

با سلام به شما و تشکر از وقتتان برای این گفت‌وگو، به‌عنوان کسی که سال‌ها دست‌اندرکار ورزش بوده‌ است، فکر می‌کنید دید و نظر عموم نسبت به ورزش بوکس چیست؟

اجازه می‌خواهم که به‌عنوان خادم این رشتهٔ زیبا مطلبی را به محضرتان عرض کنم. قطعاً نگاه منفی و اطلاع ناکافی نسبت به این ورزش جذاب و مفید، به‌خصوص به‌لحاظ آسیب‌دیدگی‌های ناشی از مسابقات بوکس، سبب شده است که بسیاری از افراد جامعه از ورود به این رشتهٔ ورزشی بپرهیزند و نزدیکان خود را نیز منع کنند. جا دارد که در این خصوص ایده و پیشنهادی را خدمتتان ارائه دهم که تحت هیچ شرایطی جای نگرانی در خصوص آسیب‌دیدگی شدید نخواهد بود و عزیزان می‌توانند به‌راحتی از این ورزش با تمرینات و روش فیتنس بوکسینگ لذت و بهره ببرند. به این روش که تمرینات بوکس را که شامل کیسه زدن، اجرای تمرینات گلابی سقفی، گلابی زمین به هوا و همچنین تمرینات سایه‌زدن را به‌همراه تمرینات بدن‌سازی بوکس و تمرینات فیتنس و کار با آهن را مورد استفاده قرار دهند، که این خود سبب می‌شود بدون دریافت حتی یک ضربهٔ مشت به صورت و بدن شما و همچنین بدون آنکه شما ضربه‌ای به دیگری وارد کنید، همان سطح از فشار و سختی و رسیدن به استقامت قلبی و عروقی و به‌دست آوردن بافت عضلانی، بدنی خوش‌اندام، روحیهٔ بالا، پایین آمدن سطح استرس و خشم، تحرک بالا، رفلکس، چابکی و سرعت مناسب بدنی با ضربه‌زدن به کیسهٔ بوکس، شامل حالتان شود که شما را بسیار راضی خواهد کرد.

خیلی هم خوب، پس در مورد فواید این رشتهٔ باستانی و المپیکی بفرمایید.

اگر قصد افزودن تودهٔ عضلانی قوی و ارتجاعی، قدرت دید بالا، بدنی فعال، چابک، سرعتی و اندامی زیبا و همچنین تقویت سیستم قلبی و عروقی را دارید، قطعاً با انتخاب رشتهٔ ورزشی بوکس و اجرای صحیح تمرینات این رشتهٔ ورزشی زیر نظر استاد مجرب و دارای دانش کافی، این اندیشه و رؤیا می‌تواند برایتان محقق شود. ورزش بوکس، به‌علت تحرک بالا به این‌گونه که با هر ضربهٔ مشت، تمام عضلات بالاتنه و همچنین پایین‌تنه درگیر می‌شوند، باعث چربی‌سوزی و رسیدن به بافت عضلانی بدنی مناسب می‌شود. با تمرینات پیشرفتهٔ بوکس، می‌توان چربی‌سوزی بسیار خوبی را تجربه کرد و همچنین با ضربه‌زدن به کیسه‌های بوکس متعدد و مختلف در کاهش استرس بالا و خشم، کوشا بود. موضوع دیگر اینکه تمرینات بدنی بوکس سبب می‌شود تمام عضلات شامل سرشانه، پشت‌بازو، سینه، کول و پاها درگیر و تقویت شوند و نیز موجب هماهنگی میان دست‌ها و پاها و تقویت قدرت دید می‌شود.

به‌عنوان ورزشی که شرکت‌کنندگان هدفشان ضربه‌زدن به سر و بدن حریف است، قطعاً مضراتی هم وجود دارد، در این مورد بفرمایید.

ضربات بسیار زیاد به ناحیهٔ صورت و شکم باعث آسیب‌دیدگی‌های فراوان همراه با درد خواهد شد و اگر تمرینات علمی را پیشه نکنیم، قطعاً در ناحیهٔ عضلات شانه و دست‌ها و نیز سر و گردن و صورت دچار ناراحتی شدید خواهیم شد. البته آسیب‌دیدگی در ورزش بوکس، به‌مراتب کمتر از بسیاری از ورزش‌ها به‌خصوص بسکتبال و فوتبال است.

چگونه می‌توان جایگاه این ورزش را ارتقا داد؟

چند موضوع مهم که بارها در کنفرانس‌ها و جلسات در کشور عزیزمان در خصوص تمام رشته‌های ورزشی عرض کرده‌ام و در این مقاله در خصوص رشد ورزش بوکس در کشور کانادا و همچنین ایران عزیزمان به محضرتان می‌رسانم. نخست، باید نگاه جامعه را نسبت به آسیب‌دید‌گی‌های این ورزش انرژیک و زیبا تغییر داد و چهرهٔ مثبت و خوبی را در خصوص بوکس به جامعه تزریق کرد. دوم اینکه، باید در خصوص استعدادیابی و تشخیص و‌ پرورش افرادی که زمینهٔ قهرمانی را دارا می‌باشند، کوشا بود. سوم، با برگزاری کلاس‌های آموزشی مربیان و مدرّسان، در اردوهای متعدد و بالا بردن سطح آگاهی مربیان و همچنین برگزاری اردوها در قالب استعدادها و تیم‌های ملی، بیشتر کوشا بود و در پایان، برای بالا بردن سطح آمادگی بوکسورها و همچنین علاقه‌مند کردن بیشتر افراد به این ورزش، به برگزاری مسابقات در سطح شهرستان‌ها و مناطق دورافتاده پرداخت.

جایگاه بوکس ایران و کانادا در سطح جهان چیست و تفاوت‌های تمرین و آموزش بین این دو کشور را چگونه می‌بینید؟

بوکس ایران در میان کشورهای دنیا به آن رتبه و جایگاه مناسب و خوب دست نیافته است، هر چند همواره تک‌ستارگانی در کشور عزیزمان و در تیم ملی بوده‌اند که متأسفانه در مسابقات و تورنمنت‌های بین‌المللی با کم‌لطفی هیئت داوران به حق خود و قهرمانی نرسیده‌اند. اما به‌طور کلی، باید با تدبیر و هماهنگی و برنامه‌های منظم فدراسیون بوکس، این رشتهٔ ورزشی در جهان در مرتبهٔ بالاتری قرار گیرد. بوکس کانادا نیز هر چند مانند رشته‌های ورزشی هاکی روی یخ و بیسبال دارای هوادار و طرفدار آن‌چنانی نیست، اما به‌علت پتانسیل بالا به‌خصوص وجود بوکس حرفه‌ای در این کشور، پتانسیل بوکسورهای ملل مختلف مانند مکزیک و فیلیپین و ایرلند در مناطق مختلف کانادا و شرکت در باشگاه‌های بوکس و همچنین قرار گرفتن این کشور از لحاظ جغرافیایی در قارهٔ آمریکا که مهد بوکس مدرن است، قطعاً آیندهٔ بهتری دارد. در حال حاضر بوکس کانادا نسبت به ایران جایگاه مناسب‌تر و بالاتری در رتبهٔ جهانی دارد و موقعیت بهتری برای رشد بیشتر را خواهد داشت، اما از لحاظ در نظر گرفتن هزینه‌های بالا و برگزاری اردوهای مختلف و لیگ‌های بوکس نسبت به بوکس ایران در جایگاه پایین‌تری است.

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

در پایان باید بگویم برای شروع تمرینات رشتهٔ ورزشی بوکس و موفق شدن در این رشته و رسیدن به رؤیاها و خواسته‌های مورد نظر و نیز اجرای تمرینات این رشتهٔ زیبا، حتماً و حتماً این کار را زیر نظر یک استاد شایسته انجام دهید و با رهنمودها و روش‌های علمی ایشان و با کوشش و تلاش فراوان و نیز نگاه زیبایی‌شناسانه نسبت به این رشته ورزشی مفید و مفرح و با هدف سلامتی و رسیدن به اندام و فیزیکی مناسب و در نهایت قهرمانی، کار خود را آغاز کنید و نگاه منفی به‌لحاظ آسیب‌دیدگی‌های فراوان و خشونت را نسبت به این ورزش زیبا از بین ببرید یا حداقل کمتر کنید.

تندرست و شاد و با نشاط باشید.

نوشته ورزش بوکس در گفت‌وگو با گفت‌وگو با سعید غلامی، مربی بوکس ساکن ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دو بوکسور را تصور کنید. یکی با قد نزدیک دو متر، وزن ۲۳۷ پوند که اندام او گویا توسط مجسمه‌سازی ماهر تراشیده شده است؛ نظیر مجسمهٔ قهرمانان با عضلات شکم برجسته. بوکسور دوم با قد ۱۸۳ سانتیمتر، وزن ۲۶۸ پوند و با شکم افتاده. 

فکر می‌کنید در مبارزه با هم کدام این دو بوکسور پیروز می‌شوند؟ اشتباه کردید! به‌خاطر داشته باشید که کتاب را از روی جلد آن قضاوت نکنید! در مسابقهٔ اول بوکسور چاق، مبارز با اندام تراشیده را در هم کوبید! بوکسور با اندام تراشیده آنتونی جاشوا نام دارد و بوکسور با شکم بزرگ، اندی رویز. 

دستهٔ سنگین‌وزن در تمام ورزش‌های رزمی و مبارزه‌ای از جذابیت خاصی برخوردار است. این مبارزان با آن اندام حجیم و قوی در کنار مهارتشان، نمایش قوی‌ترین مردان جهان‌اند. در نهایت مبارزان افسانه‌ای مانند محمدعلی کلی و مایک تایسون همه سنگین‌وزن بودند. 

با وجود آنکه بسیاری افراد سال‌ها است که فکر می‌کنند ورزش بوکس در حال تحلیل رفتن است، هنوز هم مسابقات بزرگ تعداد بسیاری را در سراسر دنیا به خود جلب می‌کند. هنوز هم مبارزان بزرگ رقم‌های چندین میلیونی دریافت می‌کنند و مسابقاتشان در سراسر دنیا پخش می‌شود.

آنتونی جاشوا، مبارز سیاه‌پوست انگلیسی است، که پس از کسب مدال طلای المپیک لندن در سال ۲۰۱۲ به جمع حرفه‌ای‌ها پیوست. بسیاری از مبارزان حرفه‌ای موفق همین روال را طی کرده‌اند. در راه موفقیت در بوکس حرفه‌ای، او توانست مبارز مشهور، ولادیمیر کلیچکو، را شکست دهد. در دسامبر سال ۲۰۱۸، وی به مصاف اندی رویز، مبارز آمریکایی، رفت. تعجب نمی‌کنم که خیلی‌ها شاید این مسابقه را عجیب و حتی مسخره می‌دانستند. یک مسابقه وقتی جذاب است که هر دو طرف شانس برنده شدن مساوی داشته باشند. چطور ممکن است که فردی با شکم بزرگ و افتاده حریف فردی شود که به‌وضوح از نظر ظاهری قوی‌تر و دارای آمادگی جسمانی بیشتر است؟

مسابقه در ورزشگاه عظیم و تاریخی مدیسون اسکوئر گاردن نیویورک برگزار شد و در کمال ناباوری اندی رویز با غلبهٔ کامل مسابقه را برد تا یکی از نتایج غیرمنتظرهٔ تاریخ بوکس رقم بخورد. طبق معمول تعدادی برنده را به عرش بردند و به بازنده تاختند. اینکه آیا جاشوا، رویز را دست کم گرفته بود چیزی است که فقط او می‌داند، ولی تردیدی نیست که رویز کار خود را بسیار خوب انجام داد. تا مدتی خبر خاصی از هیچ‌کدام از این دو مبارز نبود. این برای هر دو مبارز فرصت خوبی بود که عیار واقعی خود را نشان دهند. جاشوا نشان دهد که چطور پس از شکست برمی‌خیزد و رویز نشان دهد که جنبهٔ شهرت را دارد.

روز شنبه هفتم دسامبر ۲۰۱۹، آنتونی جاشوا و اندی رویز برای بار دوم به مصاف هم رفتند. شکست سنگین بی‌شک گوشه‌ای از ذهن ورزشکار وجود دارد و فراموش کردن آن و مدیریت احساسات کار ساده‌ای نیست. در این مبارزه، جاشوا برنامه‌ای ساده و منطقی داشت. با استفاده از دستان بلند خود و ضربهٔ دست جلو، رویز را عقب نگه دارد و از درگیری نزدیک بپرهیزد. راهکاری که اگر چه مبارزهٔ چندان جذابی را رقم نزد، ولی در نهایت نتیجهٔ مطلوب را برای جاشوا به ارمغان آورد. 

این در حالی بود که اندی رویز نزدیک به ۱۵ پوند از مسابقه قبلی‌شان سنگین‌تر شده بود و اعتراف کرد که به اندازهٔ کافی برای این مسابقه آماده نشده بود. البته شاید یکی از ویژگی‌های دستهٔ سنگین‌وزن این باشد که مبارزان نیازی به از دست دادن وزن ندارند. کاهش وزن و سر وزن مطلوب رسیدن، کار ساده‌ای نیست چرا که بسیاری مبارزان در حالت عادی وزنی بالاتر از وزن مسابقه دارند.

ورزش بوکس یکی از آن ورزش‌هایی است که در سطح حرفه‌ای دارای سازمان‌های مختلف برگزارکننده است که هر کدام مقام قهرمانی خود را دارند. بنابراین در آنِ واحد می‌شود در یک دستهٔ وزنی چند قهرمان جهان متفاوت وجود داشته باشد. البته این قهرمانان به مصاف هم می‌روند تا قهرمان مطلق و بی‌چون‌وچرای جهان مشخص شود.

عجیب بود که این مسابقه در عربستان برگزار شد. کشوری که هیچ سابقه و پیشینهٔ قابل ذکری در ورزش بوکس ندارد. این انتخاب بدون انتقاد و اعتراض هم نبود، چرا که عربستان پیشینهٔ درخشانی در زمینهٔ حقوق بشر ندارد. بسیاری حرکات این‌چنینی از جمله برگزاری مسابقات ورزشی در کشورهای ناقض حقوق بشر را نوعی تبلیغ برای سعی در تغییر افکار عمومی می‌دانند. دلیل این انتخابِ سؤال‌برانگیز هر چه بوده، تردیدی نیست که سال‌هاست ورزش با تجارت و سیاست عجین شده است.

حالا باید دید که قدم بعدی برای این دو مبارز چیست و آیا هیچ‌کدام از آن‌ها قادر خواهد بود به جمع چهره‌های فراموش‌نشدنی تاریخ بوکس بپیوندد.

نوشته انتقام در رینگ‎ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به فهرست این نام‌ها نگاه کنید: جو لوئیس، جک دمپسی، راکی مارسیانو، لری هلمز، اوندر هالیفیلد، برنارد هاپکینز… به احتمال خیلی‌ زیاد این اسامی شاید حتی به گوشتان هم نخورده باشد، مگر اینکه طرفدار ورزش بوکس باشید. جالب است بدانید که هر کدام از این افراد برای خود جایگاهی والا در این ورزش داشته‌اند به حدی که از زندگی‌ آن‌ها فیلم سینمائی هم تهیه شده است.

اما محمدعلی‌ کلی‌ را همه می‌شناسند، خواه طرفدار بوکس و یا ورزش باشند یا خیر. قهرمانی افسانه‌ای که متأسفانه از دنیا رفت، اما نام او جاویدان خواهد ماند. به‌عنوان یک سنگین‌وزن سرعت او فوق‌العاده‌ بود و فرار او از ضربه‌ها و جاخالی‌‌دادن حتی در زمانی‌ که به طناب رینگ چسبیده بود، مهارتی است که کمتر در میان حرفه‌ای‌‌ها دیده شده است. از طرفی‌ تحمل او در مقابل ضربه‌های سنگین واقعاً مثال‌زدنی‌ بود. محمدعلی‌ همچنین نمونهٔ بوکسوری باهوش بود که مانند یک ژنرال ارتش حریف را بررسی‌ می‌کرد و با صبر منتظر لحظهٔ مناسب برای حمله می‌ماند. اما شهرت افسانه‌ای او به‌خاطر آنچه بود که در خارج از رینگ انجام داد.

وی پس از قهرمانی در المپیک رم در سال۱۹۶۰ به جمع حرفه‌ای‌‌ها پیوست و پله‌های ترقی‌ را سریع پیمود. رجزخوانی‌های وی برای حریفانش، شعرگفتن‌ها و مسخره‌کردن‌های او جنگی روانی‌ بود که در آن استاد بود و مسلماً توجه بسیاری را به وی جلب می‌کرد چون پیش از این شخص دیگری از این کارها نکرده بود. او به‌عنوان یک حرفه‌ای‌ به خوبی‌ می‌دانست که جلب توجه مردم و مطبوعات باعث می‌شود که مردم برای دیدن او سر و دست بشکنند، چه به‌عنوان طرفدار و چه به‌عنوان کسانی‌ که دوست داشتند ببینند این جوان گستاخ داخل رینگ ادب شود.

اما پیروزی‌های وی بهترین شهود برای مهارت فوق‌العاده‌ٔ او بود و پیروزی او بر سانی‌ لیستن که وی او را ‌خرس سیاه زشت نامیده بود، اثبات بزرگی‌ِ او بود که وی را برای اولین‌بار به مقام قهرمانی سنگین‌وزن بوکس حرفه‌ای‌ جهان رساند. اما این تازه به‌نحوی شروع آن شهرت افسانه‌ای بود. حالا او دیگر یک جوان سرکش و امتحان‌پس‌نداده نبود. او قهرمان جهان بود. گرایش او به دین اسلام و تغییر نام وی از کاسیوس به محمدعلی‌ فصل تازه‌ای در زندگی‌ او باز کرد و صد البته مخالفت وی از خدمت در ارتش آمریکا از وی چهره‌ای کاملاً جنجالی ساخت.

دههٔ ۶۰ و جنگ ویتنام دوره‌ای پرتلاطم در تاریخ آمریکا است. جنبش‌های مختلف مدنی در بین سیاهان برای احقاق حقوقشان چهرهٔ این کشور را برای همیشه عوض کرد. تصور اینکه فقط پنجاه سال پیش در بسیاری از نقاط آمریکا حتی دستشوئی‌ افراد سفید و سیاه‌پوست از هم جدا بود، واقعاً مایهٔ شرمساری است. در این دوره بود که افرادی چون مارتین لوترکینگ ومالکوم ایکس سردمداری جنبش را در دست گرفتند و صد البته قهرمان شناخته‌شده‌ای چون محمدعلی‌ به آن‌ها یاری رساند. مخالفت او برای خدمت در ارتش مسلماً به‌خاطر ترس از جنگ نبود، چرا که او به‌خوبی‌ می‌دانست که حضورش صرفاً حضوری سمبلیک خواهد بود. مخالفت او به‌خاطر اعتقاداتش بود که در کنار بسیاری از آمریکایی‌‌ها خصوصاً جوانان، جنگ ویتنام را جنگی بیهوده می‌دانست و حال که به تاریخ نگاه می‌کنیم، باید او را تحسین کنیم.

شاید بزرگ‌ترین دلیل احترام مردم به وی محکم ایستادن بر سر اعتقاداتش بود. پس از عدم شرکت وی در ارتش، مقام‌های حرفه‌ایِ وی از او سلب شد و به‌مدت بیش از ۴ سال حق شرکت در مسابقات حرفه‌ای از او گرفته شد. دوران اوج در ورزش‌های حرفه‌ای خصوصاً در ورزشی مثل بوکس بسیار کوتاه است و وی بیش از ۴ سال از سال‌های اوج جوانی خود را بدین صورت از دست داد اما هنوز هم بر تصمیمش استوار بود. با چشم‌پوشی از پول هنگفتی که می‌توانست کسب کند، وی به فعالیت‌های اجتماعی‌اش ادامه داد و هم‌زمان با نظام جنگید تا بالاخره در سال ۱۹۷۱ به رینگ برگشت.

مبارزات و پیروزی‌های او در مقابل جو فریزر و جورج فرمن از یادها نمی‌رود. در سراسر دنیا مردم بدون توجه به ساعت پخش به وقت محلی، به تماشای وی می‌نشستند. محبوبیتی این‌چنین هنوز از سوی هیچ بوکسوری تکرار نشده است. او قهرمانی مردمی بود و الگوی نژادی مظلوم که می‌دید با تلاش می‌توان حق خود را گرفت. وی بی‌‌شک الگوی بسیاری از ورزشکاران بوده و خواهد بود.

ابتلای وی به پارکینسون از سال‌ها پیش و در اواخر دوران حرفه‌ای وی آغاز شد. صحنهٔ روشن‌کردن مشعل المپیک آتلانتا توسط محمدعلی‌ِ رنجور از یاد جهانیان نمی‌رود. دیدن فردی که در جوانی سمبل قدرت بود، در آن حال بسیار دردناک بود ولی‌ مردم همچنان او را دوست داشتند.‌درس او به ورزشکاران جوان این است که متوجه باشند ایام قهرمانی بسیار زودگذر است و آن‌چه باقی‌ می‌ماند تأثیر مثبتی‌ست  که می‌توان در زندگی‌ سایرین گذشت.

گرایش وی به اسلام موج جدیدی از طرفداران مسلمان برای او ایجاد کرد. سفر وی به ایران را در سال ۱۳۷۲ (۱۹۹۳) به‌خوبی‌ به یاد دارم. در پی‌ حضور او در ایران، کتاب زندگینامهٔ وی منتشر شد که آن را خریداری کردم.

در مراسم خاک‌سپاری وی چهره‌های بزرگ هنری، سیاسی و ورزشی حضور یافتند. نام وی همیشه جاویدان خواهد ماند و‌ ای کاش همهٔ ما به‌نحوی زندگی‌ کنیم که نامی‌ خوب از خود بر جا بگذاریم. مردم او را برای قهرمانی‌هایش به‌خاطر نمی‌سپارند بلکه برای آن‌چه برای بشریت انجام داد در یاد زنده نگاه می‌دارند.

نوشته قهرمان جاویدان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.