امیلی پالین جانسن (همچنین «دیگه ئون واگه» به‌معنی دو زندگی، نامی که در قبیلهٔ موهاک بر او نهاده بودند) که نویسنده‌ و هنرپیشه‌ای محبوب در اواخر قرن ۱۹ در کانادا به‌شمار می‌آمد، در ۱۰ مارس ۱۸۶۱ در عمارت چوبی «چیفز وود» در برنتفورد انتاریو چشم به جهان گشود. امیلی کوچک‌ترین فرزند خانواده و چهار برادر و خواهر داشت. پدر وی جورج هنری مارتین جانسن رئیس و وارث قبیلهٔ موهاک و از یکی از نژادهای ترکیبی بومی کانادا بود که با حکم دولتی بریتانیا و نفوذ قبیلهٔ مادرش این مقام را از پدر خود به‌ارث برده بود. مادر پالین، امیلی سوزان هاولز، در کودکی به‌همراه خانواده‌اش از انگلستان به کانادا مهاجرت کرده بود. خاندان او تاجر خز و متمول بودند. ازدواج والدین پالین در سال ۱۸۵۳، مورد مخالفت خانواده‌های آنان قرار گرفته بود، اما با وجود نگرانی خانواده‌ها از عدم پذیرش یک نژاد ترکیبی در جامعه، این خانواده در بین مردم از طبقهٔ متمول به‌حساب می‌آمد و افراد سرشناس اعم از سیاست‌مداران و دانشمندانی مانند الکساندر گراهام‌بل و هومر واتسون به خانهٔ آن‌ها رفت‌وآمد داشتند. امیلی و جورج فرزندانشان را به محترم‌شمردن فرهنگ موهاک و میراث بریتانیایی‌شان و آموختن آن تشویق می‌کردند. پدربزرگ آن‌ها داستان‌های زیادی را به‌زبان موهاکی برایشان نقل می‌کرد که تأثیر بسزایی بر پالین داشت. وطن قبیلهٔ موهاک اصالتاً نیویورک بود. قبیلهٔ جد پدری وی پس از جنگ استقلال آمریکا به‌ناچار به کانادا مهاجرت کرده بودند. پس از پایان جنگ، پادشاهی بریتانیا در جبران قلمرو ازدست‌رفتهٔ نیویورک، سرزمینی را در انتاریو به قبایل موهاک و ایروکوا داد.

پالین به‌دلیل بیماری نتوانست در مدرسهٔ موهاک برنتفورد که اولین مدرسهٔ تأسیس‌شده برای کودکان بومی محسوب می‌شد، تحصیل کند. بیشتر آموزش او در خانه و به‌صورت غیررسمی توسط مادرش و معلم‌های سرخانه صورت گرفت. چند سالی را در مدرسهٔ کوچک قبیله تحصیل کرد و نهایتاً به‌صورت خودآموز از کتابخانهٔ خانوادگی‌شان به کسب دانش پرداخت. پالین با آثار افرادی همچون لرد بایرون، آلفرد تنیسون، جان کیتس، رابرت براونینگ و جان میلتون آشنا شد. از مطالعهٔ داستان‌های بومیان مانند شاهکارهای هنری لانگ‌فو و جان ریچاردسون لذت می‌برد. در ۱۴ سالگی به‌همراه برادرش آلن به کالج مرکزی برنتفورد رفت و در سال ۱۸۷۷ فارغ‌التحصیل شد. یکی از دوستان وی در این دوران سارا جانت دانکن، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ کانادایی، بود. در دههٔ ۱۸۸۰ پالین به نوشتن و اجرای تئاترهای مبتدی و طبیعت‌گردی در کانادا پرداخت. در سال ۱۸۸۳ اولین کتاب قطور اشعارش به‌نام «جین کوچک من» را در نیویورک به‌چاپ رساند. از این دوران به‌بعد بر سرعت خود در نوشتن و چاپ کتاب افزود.

پدر پالین که به چندین زبان مسلط بود، به‌عنوان مترجم دولتی و واسط بین قبایل بومی و اروپائیان فعالیت می‌کرد. او برای پایان‌دادن به تجارت غیرقانونی الوار جنگل‌های بومی تلاش می‌کرد که منجر به درگیری وی با افراد بومی و غیربومی شریک در این تجارت شد. پدر پالین مورد حملهٔ فیزیکی قرار گرفت و وضعیت سلامتی وی رو به افول گذاشت و نهایتاً در سال ۱۸۸۴ درگذشت. پس از فوت پدر، خانواده‌اش عمارت چیفز وود را اجاره داد و به خانهٔ کوچک‌تری در برنتفورد نقل مکان کرد.

پالین برای حمایت از تمامی اعضای خانوادهٔ خود به‌سختی کار می‌کرد و متوجه شد کار هنرپیشگی او می‌‌تواند منبع درآمدی برای تأمین خانواده باشد. او تا آخر عمر مادرش، از وی نگهداری کرد. در سال ۱۸۸۵، اثری از پالین به‌نام «شیون همسر بومی» توسط چارلز رابرت در مجلهٔ «دِ ویک» تورنتو چاپ شد که الهام‌گرفته از حوادث جنگ کات نایف کریک طی شورش شمالی غربی کانادا بود. پالین و چارلز رابرت به دوستان همیشگی تبدیل شدند. با وجود اینکه مادر پالین از قبیلهٔ موهاک نبود و وراثت فرهنگ قبیله از طریق مادر منتقل می‌شد، اما پالین به‌عنوان یک موهاک واقعی ترفیع مقام یافته بود، هرچند زمان کمی را با افراد قبیله‌اش سپری می‌کرد. در همان سال برای بزرگداشت رهبر ایروکوا به‌نام «جامه‌سرخ» به بوفالو در ایالت نیویورک سفر کرد. او شعری برای جامه‌سرخ نوشت و برقراری آشتی بین افراد بومی و بریتانیایی‌ها را خواهان شد. 

در سال ۱۸۸۶ از پالین خواسته شد برای بزرگداشت جوزف برنت در روز پرده‌برداری از مجسمهٔ وی شعری بسراید. جوزف برنت رهبر مهم موهاک‌ها بود. پالین از شعرخوانی در جمع معذب بود. ویلیام کاکشات یکی از اشعار پالین را به‌نام «قصیده‌ای برای برنت» در حضور جمعیت بسیار زیادی در مراسم خواند که مضمون آن اتحاد و برادری بین بومیان و سفیدپوستان کانادا تحت پرچم پادشاهی بریتانیا بود. این شعر در مقالات ادبی بازتاب زیادی پیدا کرد و علاقهٔ افراد را به اشعار و میراث نژادی پالین معطوف ساخت. در این دهه، پالین به‌عنوان نویسنده‌ای که در مجلاتِ بنام قلم می‌زد، شهرت خوبی کسب کرد و تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ به‌صورت مرتب هر ماه آثار خود را منتشر می‌کرد. پالین از آن دسته نویسندگان کانادایی به‌شمار می‌رفت که به ادبیات ملی می‌پرداختند. او بیشتر در مورد زندگی کانادا، مناظر کانادا و عشق به سبک پست رمانتیسم قلم می‌زد.

در سال ۱۸۹۲، انجمن مردان جوان آزادی‌خواه از جانسن برای شرکت در گردهمایی‌ای واقع در مدرسهٔ هنری تورنتو دعوت به‌‌عمل آوردند که او تنها زن حاضر در مراسم به‌شمار می‌رفت. شعرخوانی او در این مراسم تضمین‌کنندهٔ ۱۵ سال قرارداد اجرا در صحنه با فرانک ییگ شد. زیرا او در این مجلس تنها شعر نخواند، بلکه اجرای بی‌نظیری همراه با احساسات عمیق ارائه داد. او در اجراهای خود برای شعرهای بومی به‌سبک زنان موهاک و برای شعرهای بزرگداشت فرهنگ بریتانیایی به‌سبک دورهٔ ویکتوریایی لباس می‌پوشید و روی صحنه می‌رفت. جمع‌آوری آثار وی با دشواری همراه بود، زیرا اکثر آثارش در مجلات مختلف به‌چاپ می‌رسید. اولین مجموعه آثار وی در لندن با عنوان «وامپام سفید» به‌معنی گردن‌آویز زینتی موهاک‌ها در ۱۸۹۵ به‌چاپ رسید و به‌دنبال آن در ۱۹۰۳ کتاب «متولد کانادا» منتشر شد. محتوای این کتب به‌همراه سایر اشعار وی در سال ۱۹۱۲ در مجموعهٔ «سنگ چخماق و پر» منتشر شد که از پرفروش‌ترین کتاب‌های شعر در کانادا محسوب می‌شود. 

پالین در شعرها و اجراهای بی‌نظیرش بیشتر به اقوام اولیه در کانادا که اجداد او بودند، می‌پرداخت و این مورد توجه مردم قرار می‌گرفت. یکی از بهترین آثار او شعری است به‌نام «آهنگی که پاروی من می‌خواند». اشعار جانسن در کانادا، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا منتشر می‌شد. جانسن از نسل نویسندگان آگاهی بود که در شکل‌گیری ادبیات کانادا نقش داشتند. مجموعهٔ کاملی از تمامی آثار پالین در سال ۲۰۰۲ به‌چاپ رسید. 

پالین پس از بازنشستگی از اجرا در صحنه، در سال ۱۹۰۹ به ونکوور نقل مکان کرد و به نویسندگی پرداخت. آثار او شامل داستان‌هایی دربارهٔ دوستش، رئیس جو کاپیلانو از قبیلهٔ اسکوامیش در شمال ونکوور بود که برای روزنامهٔ دیلی پراوینس می‌نوشت. در سال ۱۹۱۱، گروهی از دوستان پالین برای کمک به او که بیمار و تهی‌دست شده بود، داستان‌های وی را تحت عنوان «افسانه‌های ونکوور» چاپ کردند که از ادبیات کلاسیک این شهر به‌شمار می‌آید.

یکی از داستان‌های این کتاب مربوط به افسانهٔ بومیان اسکوامیش دربارهٔ تغییر شکل مردی به صخرهٔ سیواش در استنلی پارک است. در دیگری و در قالب شعری، تاریخچه‌ای از جزیرهٔ مردِ مرده در همین پارک را روایت می‌کند.

پالین جانسن در ۷ مارس ۱۹۱۳ بر اثر ابتلا به سرطان سینه در ونکوور درگذشت. مراسم خاکسپاری وی که تا آن زمان بزرگ‌ترین مراسم خاکسپاری در تاریخ ونکوور به‌شمار می‌رفت، در روزی برگزار شد که می‌توانست پنجاه و دومین سال تولد وی باشد. خاکستر وی در صخرهٔ سیواش در استنلی پارک مدفون شده‌ است. در سال ۱۹۲۲ در این منطقه یادمانی از سنگ برای او نصب شد.

با وجود اینکه شهرت ادبی او پس از مرگش رو به افول گذاشت، اما به‌تازگی خوانندگان بسیاری مجذوب آثار او شده‌اند. در سال ۱۹۶۱ در صدمین سالگرد تولد پالین، آثار او به‌عنوان یک شخصیت مهم کانادایی مورد تحسین همگان قرار گرفت و منتقدان بسیاری به نقد و بررسی آثار او پرداختند. مارگارت اتوود، نویسندهٔ شهیر کانادایی، در این‌باره می‌گوید: «از اواخر قرن بیستم، نوشته‌های جانسن و اجراهای او در ادبیات مورد بازبینی منتقدان و فمنیست‌ها قرار گرفت و او را به شخصیت جدیدی برای مقاومت در برابر ایده‌های حاکم در مورد نژاد، جنسیت، حقوق بومی و کانادا تبدیل کرد.»

در سال ۱۹۴۵، جانسن شخصیت مهم ملی تاریخی نامیده شد و در صدمین سال تولدش تمبر پستی با تصویر وی به‌چاپ رسید که او را به اولین زن (به‌‌استثنای ملکه انگلیس)، اولین نویسنده و اولین کانادایی از اقوام اولیه تبدیل کرد که چنین افتخاری نصیب او شده‌ است.

چهار مدرسهٔ ابتدایی کانادا در بریتیش کلمبیا، اسکاربورو، همیلتون و برلینگتون و یک دبیرستان در برنتفورد به‌احترام وی نام‌گذاری شده‌اند. منزلگاه کودکی جانسن به‌نام چیفز وود در فهرست اماکن تاریخی ملی ثبت شده‌ است و مانند یک موزه از آن نگهداری می‌شود که قدیمی‌ترین عمارت بومی باقی‌مانده از دوران پیش از کنفدراسیون به‌شمار می‌رود. پلاکی تاریخی بر سردر این خانه نصب شده است که نقش پالین در حفظ میراث منطقهٔ بومی خود را شرح می‌دهد. در سال ۲۰۱۰، جان انز بر اساس شعر «در غروب» از پالین آهنگی را ساخت که توسط گروه کُر تالار موسیقی کانادا به‌رهبری جولیا دیویدز اجرا شد. در سال ۲۰۱۴، اپرای شهر ونکوور اپرایی به‌نام پالین را اجرا کرد که در مورد زندگی او بود. در سال ۲۰۱۶، پالین یکی از پنج فینالیست شخصیت‌های مهم برای چاپ روی اسکناس‌های رایج کشور بود، رقابتی که مردان در آن حضور نداشتند.

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته ای. پالین جانسن – راوی «افسانه‌های ونکوور» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سه‌شنبهٔ این هفته، ۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، مری سایمون، سیاستمدار، سفیر سابق کانادا در امور نواحی قطب شمال، سفیر سابق کانادا در دانمارک و از رهبران اینوئیت، به‌عنوان فرماندار جدید کانادا منصوب شد. او اولین فرد از اقوام اولیهٔ کاناداست که به این سِمَت منصوب می‌شود. مری سایمون از اینوئیت‌های کوجوآک، دهکده‌ای در شمال شرقی استان کبک است. مادر او از اقوام اینوئیت و پدرش سفیدپوست و اهل منیتوبا بود که در شعبهٔ دورافتاده‌ای از شرکت هادسونز بِی به تجارت پوست مشغول بود. سایمون در محیطی کاملاً سنتی و بومی رشد یافت، اما در عین حال دربارهٔ دنیای غیربومی نیز از پدرش آموخت. وی پس از دوران مدرسه مدتی در شبکهٔ سی‌بی‌سی (CBC North) به‌عنوان گوینده و تهیه‌کنندهٔ برنامه کار کرد، ولی پس از آن سال‌ها به‌طور حرفه‌ای به دفاع از حقوق اقوام بومی پرداخت. 

سایمون در سال ۲۰۰۲، توسط نخست‌وزیر وقت، ژان کرتین، به‌عنوان اولین سفیر کانادا در امور نواحی قطب شمال منصوب شد؛ سِمَتی که در آن وی با دیگر کشورهای حاشیهٔ قطب شمال از نزدیک کار می‌کرد تا همکاری در منطقه را تقویت ببخشد. 

مری سایمون دو دوره در مقام ریاست سازمان بومی ملی Inuit Tapiriit Kanatami خدمت کرد؛ سازمانی که در جهت دفاع از حقوق اینوئیت‌ها کار می‌کند. تمرکز او در این سازمان روی فراهم‌نمودن منابع بیشتر برای جوانان در شمال کانادا بود. او در این سِمَت، عذرخواهی استفان هارپر، نخست‌وزیر وقت کانادا، را برای رفتاری که در گذشته با اقوام بومی در سیستم مدارس شبانه‌روزی شده است، پذیرفت.

انجمن زنان بومی کانادا به سایمون تبریک گفته و از این انتصاب استقبال کرده است، هرچند در بیانیه‌ای اعلام داشته است: «برای دستیابی به مصالحه‌ای واقعی، دولت فدرال کانادا باید انتصاب وزرایش را بازبینی کند؛ وزرایی که مسئول هدایت وزارتخانه‌هایی‌اند که تأثیر عمیقی روی زندگی بومی‌ها دارند، مانند وزارتخانه‌های روابط سلطنت-بومیان (Crown-Indigenous Relations) و خدمات بومیان (Indigenous Services). حال وقت آن است که آن دو وزارتخانه توسط مردم بومی رهبری شوند. حال وقت آن است که دولت مانع‌تراشی نکند و اجازه دهد بومیان امور خود را اداره کنند.»

سایمون در مراسم انتصاب خود که در موزهٔ تاریخ تمدن کانادا واقع در گتینو، استان کبک و کنار رود اتاوا برگزار شد، گفت: «با اطمینان می‌توانم بگویم که انتصاب من لحظه‌ای تاریخی و الهام‌بخش برای کاناداست و قدم مهمی روبه‌جلو در مسیر طولانی به‌سمت مصالحه.» او همچنین افزود که تجربه‌هایش موجب می‌شود او بتواند پلی باشد میان همهٔ آن‌هایی که می‌خواهند با هم پردهٔ پرنقش‌ونگار کانادا را بازسازی کنند. سایمون گفت که او می‌تواند با تمام مردم فارغ از آنکه کجا زندگی می‌کنند، چه امیدهایی دارند و در زندگی به چه چیزهایی می‌خواهند فائق آیند، ارتباط برقرار کند. 

مری سایمون سخنرانی‌اش را در این مراسم به زبان مادری‌اش، یعنی اینوکتیتوت، آغاز کرد. وی که به دو زبان انگلیسی و اینوکتیتوت صحبت می‌کند، در توضیح اینکه چرا زبان فرانسه را خوب و روان نمی‌داند، گفت که او هرگز شانس یادگیری زبان رسمی دوم کانادا را در مدارس روزانهٔ دولت فدرال نداشته است، اما وعده داد که این زبان را در حین انجام وظایف شغل جدیدش، خواهد آموخت. 

در این مراسم، جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، که مری سایمون را از میان لیست نهایی نامزدهای این سِمَت به‌عنوان سی‌امین فرماندار کانادا برگزید، گفت: «امروز بعد از ۱۵۴ سال کشور ما قدمی تاریخی برمی‌دارد. فرد بهتری که مناسب این مقطع باشد، به ذهنم خطور نمی‌کند. تنها با رفتن به سراغ ‌آن‌هایی که اطراف ما هستند، با ساختن پل‌هایی بین شمال و جنوب، درست مثل آنچه بین شرق و غرب هست، ما واقعاً می‌توانیم رو به جلو حرکت کنیم.»

انتصاب مری سایمون درست در زمانی اتفاق می‌افتد که روابط کانادا و اقوام بومی، بعد از کشف گورهای بی‌نام‌ونشان صدها کودک در نزدیکی مدارس شبانه‌روزی سابق به‌کمک فناوری رادار زمین‌نفوذ، در کانون توجه قرار گرفته است. از ۲۸ ماه مهٔ گذشته تاکنون جمعاً بیش از ۱۵۰۵ گور کودکان بومی در حوالی مدارس شبانه‌روزی سابق در استان‌های بریتیش کلمبیا، ساسکاچوان و منیتوبا کشف شده است و گمان می‌رود گورهای بسیار بیشتری وجود دارد که با کمک همان فناوری کشف خواهند شد، چرا که طبق تخمین کمیسیون حقیقت‌یابی و مصالحه‌جویی با بومیان (Truth and Reconciliation Commission) تقریباً ۴٬۱۰۰ تا ۶٬۰۰۰ کودک بر اثر آزار و اذیت و اهمال در سیستم مدارس شبانه‌روزی که تا سال ۱۹۹۶ ادامه داشته است، جان خود را از دست داده‌اند. 

درست است که انتصاب سایمون به‌عنوان فرماندار جدید کانادا موجی از واکنش‌های مثبت به‌دنبال داشته است، اما برخی از جمله نیگان سن‌کلر (Niigaan Sinclair)، نویسنده و استاد دانشگاه منیتوبا که خود از اقوام بومی است، می‌گوید انگیزهٔ لیبرال‌ها برای چنین انتخابی، سؤالاتی را نیز ایجاد کرده است و او می‌تواند درک کند چرا برخی بومیان نسبت به قصد دولت لیبرال در مورد این انتصاب بدگمان و ظنین‌اند. سن‌کلر معتقد است دلایل کافی برای چنین شک و شبهه‌ای وجود دارد چرا که دولت عملاً تصمیم به برگزاری انتخابات در پاییز دارد و نقش فرماندار کل در واقع آخرین قطعهٔ مورد نیاز برای آغاز کمپین انتخاباتی است. 

نوشته یادداشت سردبیر: بارقهٔ مصالحه‌جویی واقعی با انتصاب فرماندار جدید کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوشنبهٔ هفتهٔ گذشته، سوم ژوئن ۲۰۱۹، بالاخره پس از سه سال برگزاری جلسات مختلف و استشهاد بیش از ۲۰۰۰ کانادایی، کمیسیون تحقیق و بررسی «زنان و دختران بومی مفقودالاثر و مقتول» طی مراسمی در شهر گتنو، استان کبک گزارش نهایی خود را تقدیمِ دولت فدرال کرد. گزارشی که شامل توصیه‌های بسیاری به دولت، پلیس و عموم مردم کاناداست برای کمک به مورد توجه قرار دادنِ خشونت در میان زنان و دختران بومی و همچنین جامعهٔ 2SLGBTQQIA^* . بنا به گفتهٔ مرین بولر، حقوق‌دان اقوام اولیه در بریتیش کلمبیا و کمیسیونر اصلی این پرونده، این عدالت‌خواهی تنها به این توصیه‌ها محدود نمی‌شود، بلکه الزاماتی قانونی است که باید اجرا شوند تا به چرخهٔ خشونتی که هزاران زن بومی را گرفتار ساخته است – بی‌آنکه از آن حرفی زده شود – پایان داده شود. وی معتقد است که این گزارش دربارهٔ نسل‌کشی‌ای حساب‌شده بر پایهٔ نژاد، هویت و جنسیت است. طبق این گزارش، زنان و دختران بومی  ۱۲ برابرِ دیگر افراد جامعه در معرض مفقودالاثر شدن و قتل قرار دارند. این نسبت در مقایسه با زنان سفیدپوست به عدد ۱۶ می‌رسد. بولر معتقد است ادامهٔ این قتل‌ها، مفقودالاثر شدن‌ها و خشونت‌ها نشان می‌دهد که این بحران تشدید شده و به موضوعی واجد فوریت در سطح ملی تبدیل شده است که باید به‌طور جدی و سریع به آن پاسخ داده شود. همچنین در این گزارش از دولت فدرال خواسته شده است پرونده‌هایی که در آن‌ها الگوی خشونت و آزار و اذیت شریک جنسی وجود دارد، به‌عنوان قتل از نوع درجهٔ یک (قتل عمد) در نظر گرفته شود، چرا که فرد محکوم به قتل عمد معمولاً سال‌های طولانی‌تری را باید در زندان سپری کند و شانس کمتری برای درخواست عفو دارد.

این در حالی است که بر اساس تحقیقاتِ این کمیسیون، پرونده‌های مفقودالاثر شدن و قتل بومیان، متفاوت با دیگر افراد جامعه و با لاقیدی مورد تحقیق و بررسی قرار می‌گیرند، تفاوتی که منجر به رمزگشایی تعداد کمی از این پرونده‌ها می‌شود. و جالب آنکه، حتی زمانی که پرونده‌ای به سرانجام می‌رسد، در صورتی‌که متهم – در پرونده‌های قتل زنان بومی – به گناه خود اعتراف کند، مقامات قضایی غالباً درخواست تخفیفِ جرم را قبول می‌کنند. به‌همین دلیل و برای نتایجی عادلانه‌تر، کمیسیون تحقیقات توصیه می‌کند تعداد بیشتری قاضی و پلیس از میان مردمان بومی استخدام شوند تا صدای بومیان در پست‌های مهم سیستم عدالت کیفری شنیده شود. بولر می‌گوید، «ممکن است برخی بگویند که به اندازهٔ کافی در این زمینه هزینه شده است، اما من معتقدم ما به‌عنوان یک ملت نمی‌توانیم و نباید بازسازی سیستم قضایی را نادیده بگیریم، چرا که در غیر آن‌صورت، ما آگاهانه به ادامهٔ نسل‌کشی در کشور خودمان دامن زده‌ایم.»

در مراسم یادشده، ترودو قسم یاد کرد که این دادخواهی را بررسی و لحاظ کند و تغییرات اساسی را در سیستم‌های اداری و قضایی کشور ایجاد نماید. هر چند، با وجود آنکه کلمهٔ «نسل‌کشی» به کرّات در گزارش این کمیسیون آمده است، ترودو از به‌کار بردنِ آن اجتناب نمود. اما وی خطاب به قربانیان قتل‌ها و خشونت‌های زنان بومی و خانواده‌هایشان گفت که آن گزارش ۱۲۰۰ صفحه‌ای و کار کمیسیون تحقیق در قفسه قرار داده نخواهد شد تا خاک بخورد. حال، تنها در سه هفته‌ای که پس از دریافت گزارش به پایان دورهٔ فعلی مجلس مانده (در تاریخ نگارش این متن ده روز نیز از آن سه هفته سپری شده است)، و پس از آن، تعطیلی مجلس و سپس انتخابات دولت فدرال، تا چه اندازه می‌توان روی چنان قولی حساب کرد، معلوم نیست. خصوصاً که اندرو شییِر، رهبر حزب محافظه‌کار، در واکنش به این گزارش، صراحتاً یافته‌های این کمیسیون را رد کرده و گفته است که هر مرگی یک تراژدی است، اما در معنای کلمهٔ «نسل‌کشی» نمی‌گنجد. معنای این ادعا روشن است؛ در صورت روی کار آمدنِ دولت محافظه‌کار در پاییز امسال، گزارش  کمیسیون تحقیق و بررسی «زنان و دختران بومی مفقودالاثر و مقتول» در قفسه‌ خاک خواهد خورد!

‎*Two-spirit, Lesbian, gay, Bisexual, Transgender, Queer, Questioning, Intersex and Asexual

نوشته یادداشت سردبیر: نسل‌کشی زنان و دختران بومیِ کانادا، جنایتی خاموش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

لوئی دیوید ریل متولد سال ۱۸۴۴، سیاست‌مدار و بنیان‌گذار استان منیتوبا و رهبر مردم بومی متی، اهل نواحی دشت‌های کانادا بود. لوئی ریل دو شورش علیه دولت کانادا را رهبری کرد. ریل برای حفظ حقوق و فرهنگ مردم متی در سرزمین مادری آن‌ها در شمال غربی کانادا که تحت نفوذ دولت درآمده بود، تلاش می‌کرد. او طی دهه‌های متمادی، به قهرمان مردمی فرانسوی‌زبانان، کاتولیک‌های ملی‌گرا، جنبش حقوق بومیان و جنبش دانش‌آموزی چپ‌ِ نو درآمد.

قبیلهٔ ریل در منطقهٔ درهٔ سرخ سکونت داشتند. سکونت‌گاه درهٔ سرخ واقع در سرزمین روپرت تحت کنترل شرکت هادسون بِی بود و اکثر ساکنین آن اقوام اولیهٔ کانادا و بومیان قبیلهٔ متی بودند. لوئی دیوید فرزند ارشد خانوادهٔ ریل با ۱۱ فرزند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در نزدیکی وینیپگ در منیتوبای امروزی به‌دنیا آمد. پدرش لوئی ارشد از نوادگان فرانکو اوجیبوا بود که با سازمان‌دهی گروهی جهت پشتیبانی از گویلائوم سایر، به قدرت رسید. سایر یک متی بود که به‌دلیل مخالفت با انحصار تجارت شرکت هادسونز بی به زندان افتاده بود. در نهایت با کمک گروه تحت رهبری لوئیِ پدر، سایر از زندان آزاد شد و انحصار تجارت نیز پایان یافت. از این زمان بود که نام خانوادهٔ کاتولیک ریل در منطقهٔ رودخانه سرخ زبانزد شد. خانوادهٔ مادری لوئی، جولی لاژیمودیر از اولین خانواده‌های سفیدپوستی بودند که در منطقهٔ رودخانه سرخ سکنی گزیدند. نخستین آموزش‌های لوئی توسط کشیشان رومن کاتولیک در سنت بونیفس صورت گرفت. در ۱۳ سالگی مورد توجه بیشاپ الکساندر تشه قرار گرفت. در سال ۱۸۵۸، تشه ترتیبی داد تا ریل در شعبه‌ای از کالج مونترآل تحصیل کند. گفته می‌شد که در آن زمان ریل با فلسفه، علوم و زبان‌های مختلف آشنایی خوبی داشت اما گاهی رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی از خود بروز می‌داد.

پس از درگذشت نابهنگام پدر لوئی در سال ۱۸۶۴، او کالج را رها کرد و برای مدتی در صومعهٔ «گری نانز» ادامه تحصیل داد، اما به‌دلیل مشکلات انضباطی صومعه را ترک کرد. ریل در مونترآل نزد عمه‌اش، لوسی ریل اقامت کرد و به‌عنوان منشی در دفتر حقوقی مشغول به ‌کار شد. در این دوران ریل روابط عاشقانه‌ای با دختری به‌نام مری جولی گرنون داشت و نامزدی آن‌ها تا امضای سند ازدواج نیز پیش رفت، اما خانوادهٔ مری شدیداً مخالف ازدوج وی با یک متی بودند و نهایت این دو از هم جدا شدند. ریل که بسیار نومید شده بود، شغلش را رها کرد و در اوایل ۱۸۶۶ به آمریکا رفت و به کارهای دفتری مختلفی مشغول شد. در این دوران ریل با شاعری به‌نام لوئی فرِشِت زندگی می‌کرد و شعرهایی نیز به سبک لامارتین می‌سرود. سرانجام در ژوئیهٔ ۱۸۶۸ به رودخانهٔ سرخ بازگشت.

ریل پس از بازگشت متوجه تنش‌های مذهبی، ملی و نژادی بین افراد شد که به‌علت هجوم ساکنان پروتستان و انگلیسی‌زبان جدید از انتاریو به این منطقه، تشدید می‌شد. موقعیت سیاسی منطقه نامشخص بود و مذاکرات درحال انجام برای انتقال منطقهٔ روپرت از مالکیت شرکت هادسونز بی به دولت کانادا نتیجه‌ای در برنداشت و نتوانسته بود پاسخگوی شرایط سیاسی موجود باشد. در نهایت با وجود هشدارهای بیشاپ تشه و رئیس شرکت هادسونز بی به دولت مک‌دانلد، وزیر کار دستور بررسی منطقه را صادر کرد.

متی‌ها سندی مبنی بر مالکیت زمین‌های خود نداشتند که نه بر طبق سیستم بریتانیایی بلکه طبق سیستم ارباب‌منشی فرانسوی اداره می‌شد. گروه دولتی در اوت ۱۸۶۹ به منطقه وارد شدند که موجی از تنش را در میان متی‌ها ایجاد کرد. اولین مقاومت ریل در شورش روخانهٔ سرخ بین سال‌های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۰ رخ داد. ریل و گروهش تحت عنوان «کمیتهٔ ملی متی» فعالیت‌های گروه اعزامی دولت را مختل کردند. ریل اعلام کرد که هرگونه اقدام توسط دولت کانادا جهت تصرف این قلمرو مورد اعتراض واقع می‌شود مگر اینکه شرایط آن از سوی استان اتاوا با متی‌ها به مذاکره گذاشته شود. فرماندار جدید مک‌دوگال سعی کرد در ماه نوامبر به منطقه وارد شود اما نیروهای وی تا مرز آمریکا عقب رانده شدند و در همان روز «قلعهٔ گَری» به تصرف متی‌ها درآمد. ریل در دسامبر دولت موقتی تشکیل داد و شروطی را مطرح کرد که تحت آن استان منیتوبای جدید به کنفدراسیون کانادا پیوست.

در این میان به دلیل توطئه‌های مخالفان، درگیری‌هایی رخ داد و چندین تن از کانادایی‌های مخالف به اسارت متی‌ها درآمدند. در مارس سال ۱۸۷۰، ریل چند تن را بخشود و برای نشان دادن عزم راسخ متی‌ها دستور اعدام یکی از اسرای سرکش به‌نام توماس اسکات را صادر کرد. پس از آن مجبور شد برای فرار از محاکمه به آمریکا بگریزد. به استثنای این مورد از او به کرات به‌عنوان «پدر منیتوبا» یاد می‌شود.

زمانی که ریل در آمریکا به‌سر می‌برد، طرفداران وی قدرت پیدا کردند و او سه مرتبه برای عضویت در مجلس عوام کانادا انتخاب شد، هرچند هرگز نتوانست در این مجلس فعالیت کند. مک‌دانلد توسط تشه پیغامی به ریل فرستاد که برای ماندن وی در تبعید خودخواسته ۱۶۰۰ دلار به او و خانواده‌اش پرداخت شود. اما ریل در ماه ژوئن به منیتوبا بازگشت و در انتخابات مجلس به رقابت پرداخت و عضو مجلس شد. در سال ۱۸۷۳ جایزهٔ ۵۰۰۰ دلاری از سوی فرماندهٔ انتاریو برای دستگیری وی تعیین شد. در همین سال دولت مک‌دانلد به‌علت رسوایی مشهور پاسیفیک برکنار شد و ریل تنها عضو غایب مجلس در آن روز بود. در دولت جدید مک‌کنزی، ریل جایگاه خود را در مجلس از دست نداد اما برای امضای حضور‌ خود مجبور بود با لباس مبدل وارد مجلس شود. نهایتاً به‌دلیل جنبش‌های مخالف او از جایگاه خود در مجلس نیز محروم شد و به نیویورک گریخت و دولت به او اعلام کرد که باید ۵ سال را در تبعید بگذارند. در سال‌های تبعید، ریل مشکلات مالی داشت و شدیداً خسته شده بود، ولی همچنان عقیده داشت از سوی خداوند به رهبری و پیامبری متی‌ها برگزیده شده‌ است. سلامتی روانی او رو به افول بود و احتمالاً به مالیخولیا دچار بود. پس از یک حملهٔ روانی شدید تحت مراقبت عموی خود به مونترآل برگردانده و با نام مستعار در آسایشگاهی بستری شد. در این دوران با وجود حملات روانی، به نوشتن متون مذهبی آمیخته از نظریه‌های مسیحیت و یهودیت مشغول بود و خود را پیامبر دنیای جدید می‌نامید. در سال ۱۸۷۸ از آسایشگاه مرخص شد و به آمریکا بازگشت. در سال ۱۸۸۱ با هم‌نژاد خود مارگریت مونت ازدواج کرد و صاحب ۳ فرزند شد. او به تجارت الکل، سیاست و نهایتاً آموزگاری پرداخت و در ۱۸۸۳ شهروندی آمریکا را به‌دست آورد.

در سال ۱۸۸۴، رهبران متی‌ها در ساسکاچوان ریل را فراخواندند تا شکایت آن‌ها را به دولت کانادا اعلام کند زیرا شکار بوفالوی روبه‌انقراض ممنوع شده بود و دولت دستور داده بود افراد به کشاورزی مشغول شوند اما متی‌ها نمی‌توانستند مالکیت زمین‌ها را در اختیار داشته باشند. ریل در ابتدا به کمک نمایندگان سایر گروه‌های قومی دادخواستی تنظیم کرد و آن‌ را به اتاوا فرستاد. کلیسای کاتولیک باور داشت رفتار و منش ریل در طول ۱۵ سال تبعید تغییر کرده است و سیاست را با مذهب می‌آمیزد، به‌همین دلیل حمایت خود را از وی قطع کرد. پاسخ دولت در مورد دادخواست، از دیدگاه متی‌ها تنها یک تاکتیک برای به تأخیر انداختن امور بود. به‌همین دلیل ریل از متی‌های خشمگین گروهی نظامی تشکیل داد و شورش شمال غربی سال ۱۸۸۵ را به‌راه انداخت، هرچند کلیسای کاتولیک، سایر متی‌ها، چندرگه‌ها و اکثر بومیان او را همراهی نکردند. اتاوا از خطوط جدید راه‌آهن برای اعزام سریع نیرو استفاده کرد و در نهایت شورش با دستگیری ریل به جرم خیانت و قتل اسکات به‌پایان رسید. ریل ۵ روز دادگاهی شد و درخواست وکیل خود را برای تبرئه شدن به‌دلیل عدم سلامت روانی نپذیرفت و ادعا می‌کرد: «زندگی بدون شکوهِ عقل، ارزش ادامه ندارد». هرچند پس از محکومیت تلاش کرد از این فرصت برای نجات خود استفاده کند، اما دیگر فایده‌ای نداشت.

او پیش از مرگ با کلیسا آشتی کرد و در زندان کتابی را نوشت. جان مک‌دانلد با وجود اعتراضات و درخواست‌های بسیار از مردم و افراد برجسته، دستور اعدام ریل را صادر کرد و او در ۱۶ نوامبر ۱۸۸۵ به دار آویخته شد.

فرانسویان کانادا لوئی ریل را قهرمانِ قربانی تلقی می‌کردند. اعدام او تأثیرات بسیار منفی به‌جا گذاشت زیرا دولت جدید و فرقه‌های قومی-مذهبی دو قطبی شدند. پیامد شورش این بود که دشت‌های کانادا (۳ استان) از کنترل فرانسوی‌زبانان خارج شد و تحت نفوذ انگلیسی‌زبانان درآمد. تأثیر مهم دیگر این شورش انتقال مالکیت فرانسوی‌زبانان در سراسر کانادا و موج خشم علیه سرکوب هم‌وطنان بود. دو دیدگاه متفاوت دربارهٔ شهرت تاریخی ریل وجود داشت؛ عده‌ای او را یک متعصب مذهبی نیمه‌دیوانه می‌دانستند که علیه ملت کانادا شورش می‌کند و در مقابل عده‌ای او را قهرمانی شورشی می‌دانستند که برای حفاظت از مردم فرانسوی‌زبان علیه تجاوز و تحریم‌های ناعادلانهٔ دولت مرکزی انگلیسی‌زبان مبارزه می‌کند. همواره از او به‌عنوان مدافع چند‌فرهنگی یاد می‌شود که تعهد اصلی‌اش حفظ استقلال سیاسی برای مردم متی بوده است.

زندگی‌نامهٔ ریل در سال ۱۹۲۵ توسط موریس ویر منتشر شد. سه فیلم و چندین آهنگ با محور سرگذشت ریل ساخته شده‌ است. اپرای ریل نیز در سال ۱۹۶۷ به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۹۲ لایحه‌‌ٔ مصوبه مجلس، ریل را بنیان‌گذار منیتوبا معرفی کرد. در نظرسنجی اینترنتی شبکهٔ خبری CBC در سال ۲۰۰۳ بیش از ۱۰ هزار نفر شرکت کردند و ۸۷ درصد رأی به بی‌گناهی ریل دادند. در سال ۲۰۰۷، سومین دوشنبهٔ ماه فوریه در استان منیتوبا روز لوئی ریل نام‌گذاری شد. چند مجسمه از ریل در وینیپگ و رجاینا موجود است. در نواحی مختلفی از کانادا نام ریل برای خیابان‌ها، مدارس، محله‌ها، بزرگ‌راه‌ها و سایر عمارت‌ها انتخاب شده است. خانهٔ مادری ریل که محل تدفین اوست به موزه‌ای تاریخی تبدیل شده است.

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته لوئی دیوید ریل – پدرِ بَردارشدهٔ منیتوبا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

جیمز گِلَدستون (James Gladstone) سیاستمدار متولد ۲۱ مهٔ ۱۸۸۷ در مانتین هیل واقع در قلمرو شمال غربی کانادا و از نژاد بومیان آمریکای شمالی بود که به زبان بومی بلک‌فوت‌ها به او آکایناموکا (تفنگ‌های بسیار) می‌گفتند. جیمز نخستین بومی‌ای بود که به مجلس سنای کانادا راه پیدا کرد.

جیمز زادهٔ قبیلهٔ کِری بود اما توسط اهالی بلاد ریزرو که در خاک آن‌ها متولد شد، به سرپرستی گرفته شد. این بلاد زیرمجموعهٔ قبیلهٔ متحد بلک‌فوت‌ بود. وی در مدرسهٔ سنت پائول در سکونت‌گاه بومیان، که وابسته به کلیسای انگلیکان بود، تحصیل کرد. در سال ۱۹۰۳ به یک مدرسهٔ صنعتی بومیان در کلگری منتقل شد و به‌عنوان کارآموز در زمینهٔ صنعت چاپ مشغول به تحصیل شد و دورهٔ کارآموزی خود را در دفتر روزنامهٔ کلگری هرالد در آلبرتا گذراند. جیمز تحصیلاتش را در ۱۸ سالگی به پایان رساند و در سال ۱۹۰۵ به سکونت‌گاه قبیلهٔ خود بازگشت و به‌عنوان مترجم شفاهی مشغول به کار شد. او گاهی نیز در مزارع منطقهٔ فورت مک‌لوید به کار پرورش گاو مشغول می‌شد. در سال ۱۹۱۱ توانست در نیروی پلیس سواره‌نظام نورث‌وست‌ به‌عنوان مترجم شفاهی و دیده‌بان، شغلی پیدا کند و همچنین به‌عنوان پستچی سکونت‌گاه خود نیز فعالیت داشت. جیمز از ازدواج خود صاحب ۴ دختر و ۲ پسر شد. وی در نهایت شغل موردنظرش را در زمینهٔ کشاورزی و مزرعه‌داری یافت و با کمک پسرانش به پرورش و نگهداری ۴۰۰ رأس گاو در مزرعه‌ای ۷۲۰ هکتاری مشغول شد. بدین ترتیب جیمز شیوه‌های کشاورزی مدرن از جمله استفاده از تراکتور را به اهالی سکونت‌گاهش معرفی کرد.

او در سال ۱۹۴۹ به‌عنوان رئیس انجمن بومیان آلبرتا انتخاب شد و به‌منظور تسریع روند پیشرفت قانون مربوط به قبایل بومی ۳ بار به اتاوا سفر کرد. جیمز گلدستون در این سفرها پیشنهاداتی را برای تغییر مفاد این قانون ارائه می‌داد. مقبولیت او بین بلک‌فوت‌ها و کری‌ها به او کمک کرد تا گروه‌های مختلف را در یک سازمان‌دهی سیاسی واحد گرد هم آورد. در ژانویهٔ سال ۱۹۵۸، جیمز توسط نخست‌وزیر وقت کانادا، جان دیفن‌بیکر، از حزب محافظه‌کار پیشرو، به سنا معرفی و نامزد شد. این امر ۲ سال پیش از کسب حق رأی برای بومیانِ به‌‌رسمیت‌شناخته‌شده در انتخابات فدرال بود. جیمز در ۱ فوریهٔ ۱۹۵۸ به مجلس سنا راه یافت و نخستین سخنرانی‌اش را به زبان بلک‌فوت‌ها انجام داد و درخواست کرد در گفت‌وگوهای رسمی دولت، به‌منظور به‌رسمیت شناختن نخستین اقوام ساکن کانادا، چند واژه به زبان مردم وی یعنی بومیان بلک‌فوت گنجانده شود.

جیمز در مورد مسائل مربوط به اقوام اولیه سخنرانی‌های قدرتمندی ایراد می‌کرد و تلاش داشت اقوام اولیه به حقوق مدنی‌شان از جمله حق رأی نیز دست پیدا کنند. گلدستون از اعضای کمیتهٔ بررسی وضعیت اقوام اولیه در سال ۱۹۵۹ بود و در مجلس سنا به‌عنوان عضو «محافظه‌کار مستقل» فعالیت کرد تا اینکه در ماه مارس ۱۹۷۱ بازنشسته شد. وی زندگی‌اش را وقف بهبود وضعیت زندگی قبایل بومی آمریکای شمالی کرد. او برای فراهم ساختن آموزش و تحصیلات باکیفیت‌تر برای بومیان، رعایت مفاد پیمان‌نامه‌ها، و مشارکت اقوام اولیه در ادارهٔ امورشان بسیار تلاش کرد و باور داشت سحرگاه زندگی جدید بومیان بسیار نزدیک است. جیمز در ۴ سپتامبر ۱۹۷۱ بر اثر حملهٔ قلبی در شهر فرنی واقع در استان بریتیش کلمبیا درگذشت.

نسخه‌ای از زندگی‌نامهٔ سناتور جیمز گلدستون توسط تاریخ‌دانی از آلبرتا به‌نام هیو دمپسی نگاشته شده است که «متقاعد‌گر ملایم» نام دارد. در سال ۲۰۱۷، بانک کانادا در مراسم یادبودی که به‌مناسبت ۱۵۰ سالگی کانادا برگزار شد، از اسکناس ۱۰ دلاری با تصویر چهرهٔ جیمز گلدستون در کنار افرادی مانند سرجان مک‌دونالد، سر جرج اتین کارتیه و آگنس مکفیل، رونمایی کرد.

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته جیمز گلدستون – نخستین سناتور بومی در کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از سری مطالب گروه funcouver (گشت و گذار در ونکوور) در فیس‌بوک

اگر در شهر ونکوور به‌ویژه در پارک‌های آن قدم بزنید، شانس برخورد نکردن با توتم‌ها، مجسمه‌ها یا نمادهای ساکنان اولیهٔ این سرزمین که الهام‌گرفته از افسانه‌ها و اسطوره‌های آن‌هاست، بسیار کم است. برای همین در این مطلب چند افسانهٔ ساکنان اولیهٔ بریتیش کلمبیا را با هم مرور می‌کنیم.

بومی‌های کانادا داستان‌ها، افسانه‌ها و اسطوره‌های خواندنی بی‌شماری دارند که از نسل‌های گذشته، سینه‌به‌سینه منتقل گشته و امروز در اختیار همگان است. مقالهٔ زیر در مورد افسانه‌های خرس، مرغ زرین‌بال (مرغ مگس‌خوار) و عقاب است.

افسانه خرس در بومی‌های ساحل غربی غرب کانادا (West Coast)

افسانهٔ معروف خرس از این قرار است که دختر رئیس قبیله به جنگل می‌رود و تصادفاً قدم بر روی مدفوع خرسی می‌گذارد. او که از این اتفاق عصبانی شده، با صدای بلند به خرس‌ها لعنت می‌فرستد و توهین می‌کند. دو خرسی که در آن نزدیکی بوده‌اند صدای او را می‌شنوند و تصمیم می‌گیرند این دختر خودخواه را ادب و تنبیه کنند. برای همین یکی از آن‌ها به شکل یک مرد زیبا در می‌آید و دختر را به خانه‌اش دعوت می‌کند. دختر در نهایت عاشق خرس انسان‌نما می‌شود و با او ازدواج می‌کند و آن‌ها با هم صاحب دو تولهٔ خرس دوقلو می‌شوند که مانند پدرشان می‌توانسته‌اند به انسان تغییر شکل یابند. برادران دختر قبیله بالاخره خواهر خود را پیدا می‌کنند و در یک نبرد نابرابر شوهر خرس او را می‌کشند و دختر قبیله و دو فرزندش به قبیله برمی‌گردند. افسانه می‌گوید دوقلوها در نهایت از قبیله جدا می‌شوند و به جنگل برمی‌گردند.

خرس سمبل قدرت، شجاعت و عشق به فرزند است. مطمئناً متوجه نماد و عکس خرس در کارهای هنری بومی‌های کانادا که در ونکوور به چشم می‌خورد، شده‌اید. خرس‌ها به مبازرهٔ بی‌باک برای حفظ فرزندانشان شهرت دارند اما آن‌ها می‌توانند ملایم و آرام باشند. بومی‌ها اعتقاد داشته‌اند خرس زبان انسان را می‌فهمد، برای همین به خرس لقب elder kinsman به معنای ریش‌سفید قبیله داده بودند.

افسانهٔ مرغ زرین‌بال (hummingbird)

این افسانه، یکی از زیباترین افسانه‌های مردم بومی آمریکا است. روزی روزگاری وقتی بهار آرام‌ آرام از راه می‌رسید و گل‌ها همه شکوفه کرده بودند، دخترکی همراه با مادرش در میان چمنزارها قدم می‌زد. دخترک پرندهٔ زیبایی را دید که با سرعت از یک گل به گل دیگر در حال پرواز بود. او که با دیدن این پرندهٔ زیبا به هیجان آمده بود، از مادرش پرسید: «چرا این پرنده این‌قدر سریع پرواز می‌کند؟ چرا به‌جای آنکه از یک گل به گل دیگر پرواز کند، بر روی یک گل نمی‌نشیند؟» مادر بر روی تکه سنگی نشست و گفت: «در روزگاران قدیم هر سال در موسم بهار زیباگلی می‌رویید تا دنیا از رنگ‌های چشم‌نواز گلبرگ‌هایش لذت ببرد. تمام انسان‌ها و حیوانات بی‌صبرانه منتظر رویش این گل زیبا می‌ماندند. وقتی کلاغ (آفریننده) دید که آن گل این‌همه عشق و لذت با خود به دنیا می‌آورد، او را به یک پرندهٔ کوچک تبدیل کرد. پرنده به رنگ تمام گل‌هاست و سبزی چمنزارها و قرمزی نور خورشید را دارد. او به پرنده قدرت داد که با سرعت پرواز کند تا یک پیام را به گوش همهٔ گل‌ها برساند. برای همین است امروز ما می‌بینیم او از یک گل به گل دیگر پرواز و به آرامی در گوش آن‌ها نجوا می‌کند و از آن‌ها سپاسگزاری می‌نماید. سپاس برای زیباتر کردن دنیای ما.» در این زمان مادر به دخترک نگاه کرد و افزود: ‌‌«هر انسانی نیز مانند این گل‌ها مأموریتی دارد و آن این است که دنیا را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کند و حیوانات و گیاهان همه از او برای این کار تشکر می‌کنند.»

مرغ زرین‌بال به شما می‌آموزد دوست بدارید و از زیبایی‌های دنیا لذت ببرید. این پرنده سمبل هوش، دوستی، شفا، صلح و بخت و اقبال است.

افسانهٔ عقاب

این افسانه در میان بومیان غرب کانادا از این قرار است که در روزگاران گذشته عقاب زمانی که به ارتفاعات بالا پرواز می‌کرده است، قدرت دید بسیار کمی از روی زمین داشت. روزی رئیس قبیله از او می‌خواهد برای دفع حملهٔ قایق‌های مهاجم کشیک دهد. عقاب که خواهان انجام این مأموریت به بهترین نحو ممکن بوده، حلزون خاکی را متقاعد می‌کند که دید قوی خود را موقتاً به عقاب بدهد. حلزون خاکی هم موافقت می‌کند اما عقاب هیچ‌گاه دید تیزش را به او برنمی‌گرداند و از آن زمان عقاب‌ها دید بسیار قوی و تیزی حتی از ارتفاع بالا در زمان پرواز دارند.

در میان بومیان کانادا عقاب حکمران آسمان و سمبل قدرت، هوش و عظمت است. در برخی از قبایل شمال غربی کانادا عقاب همواره مقدس شمرده می‌شود و در مواردی او را پیام‌رسان خدا می‌دانند. این پرنده از احترام خاصی برخوردار بوده است،‌ افراد بومی از پر بدن آن در مراسم مختلف استفاده می‌کرده‌اند و شکار و کشتنش گناهی بزرگ و خوردن گوشت او ممنوع بوده است.

جالب است بدانید که عقاب (bald eagle) به داشتن یک جفت معروف است و برای همین آن‌ها مظهر عشق و فداکاری‌اند. همچنین گفته می‌شود آن‌ها پس از گم‌شدن (احتمالاً مرگ) جفتشان به زندگی خود خاتمه می‌دهند.

منبع: وب‌سایت My Mondo Trading

نوشته افسانه‌های بومیان کانادا – افسانهٔ خرس، مرغِ زرین‌بال و عقاب اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبه اول ماه ژوئیه است و کانادا، این کشور جوان، ۱۵۰ساله می‌شود. دولت فدرال نیز نیم میلیارد دلار هزینه کرده است تا این تولد مهم را جشن بگیرد. مدت‌هاست که لوگوی کانادا ۱۵۰ (Canada 150) را که برگ افرای رنگارنگی‌ست، همه‌جا می‌بینیم؛ از روی تی‌شرت و کلاه گرفته تا روی لیوان و ساک و انواع خرت‌وپرت در مناطق توریستی استان و حتماً کل کانادا. کانادا، کشور پهناوری‌ست که اغلب قدمت آن را حدود همان ۱۵۰ سال تخمین می‌زنیم؛ یعنی زمانی که مصوبهٔ قانون اساسی این کشور در سال ۱۸۶۷ به‌تصویب رسید. ولی آیا مردمان بومی این سرزمین، اقوام اولیه هم همین نظر را دارند؟ آیا اول ژوئیه برای آنان هم روز جشن و سرور است؟ با جست‌وجویی ساده به‌راحتی می‌توان دریافت که پاسخ ایشان به این پرسش منفی است.

برای بسیاری از مردمان بومی جزیرهٔ لاک‌پشت (Turtle Island)، دشوار است باور کنند که نخست‌وزیر ترودو – کسی که گفته بود برای کانادا هیچ رابطه‌ای مهم‌تر از ارتباطش با مردمان اولیه نیست – ۱۵۰ سال استعمار بی‌رحمانه را که پایهٔ چیزی‌ست که حالا به‌عنوان کانادا شناخته می‌شود، جشن می‌گیرد. بسیاری از آنچه که کانادا با مردمان اولیهٔ این سرزمین کرده است، به‌عنوان نسل‌کشی یاد می‌کنند، و برخی تصور می‌کنند نسل‌کشی الزاماً کشتار جمعی میلیون‌ها نفر انسان در کمپ‌هاست. مسئله اینجاست که اکثریت کانادایی‌ها تمام واقعیات را نمی‌دانند. اینکه در مدارس و دانشگاه‌ها تاریخ واقعی خشونت‌ها و بی‌رحمی‌هایی که به مردمان اولیه شده و در نتیجه موجب مرگ میلیون‌ها نفر از آنان در طی زمان شده است، درس داده نمی‌شود. برخی دانشگاه‌ها مطالعات نسل‌کشی را تدریس می‌کنند بدون آنکه اشاره‌ای به پروسهٔ مهلک استعمار در کانادا بکنند… [منبع]  

بسیاری از مردمان بومی در جشن‌های روز کانادا شرکت نخواهند کرد، چون معتقدند که این سرزمین، تاریخی بیش از ۱۵۰ سال دارد و این جشن، به‌واقع تاریخ اقوام اولیه را به‌رسمیت نمی‌شناسد. ان سالِمِن (Anne Solomon)، رئیس مرکز دوستی N’Swakamok در سادبری، گفت که اعضای هیئت مدیرهٔ این مرکز تصمیم گرفته‌اند که سالگرد اتحاد را جشن نگیرند.[منبع]

یکی از تظاهرکنندگانی که با زدن چادر مقابل مجلس در اتاوا، می‌خواهند اعتراض خود را نسبت به برگزاری جشن روز کانادا به‌گوش دولت برسانند، گفته است: «ما کلی دربارهٔ مردمان باهوش و مهربان این سرزمین حرف می‌زنیم، اما اعتراف نمی‌کنیم که این‌همه موهبت و امتیازی که به اقوام اولیه و مردمان بومی تعلق نمی‌گیرد، به مردم مهاجری که اینجا سکنی گزیده‌اند داده شده و می‌شود؛ حال چه مردمی که ۲۰۰ سال پیش آمدند اینجا، چه مردمی که همچنان بهشان خوشامد می‌گوییم.»[منبع]

و ما، مهاجران ایرانی که نهایتاً در ۱۰ تا۴۰ سال گذشته به این سرزمین آمده‌ایم، مانند بسیاری مهاجران دیگر از هر گوشهٔ‌ دنیا، جزو آن دسته‌ایم که از دولت کانادا خوشامد شنیده‌ایم و از موهبت‌ها و امتیازات این کشور پهناور برخوردار شده‌ایم. به هر سو سر برمی‌گردانیم، مهاجر است و ما می‌توانیم اینجا را خانهٔ خود بخوانیم، بی‌آنکه اغلب صاحبخانهٔ‌ واقعی را بشناسیم و بدانیم بر ایشان چه رفته است. معلم پسر کوچک‌ترم، همیشه ایمیل‌هایش در انتها به این جمله مزین است:

We are grateful to the First Nation Kwikwetlem to welcome us on their traditional territory.‎

ما از قوم اولیهٔ کوئیکئتلم سپاسگزاریم که ما را به سرزمین‌ خود راه داده و پذیرامان بوده‌اند.

نوشته یادداشت سردبیر – در بابِ کانادای صدوپنجاه ساله اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.