مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

جیمز نِیسمیت (James Naismith) در ۶ نوامبر ۱۸۶۱ در المونت، در استان انتاریوی کانادا از پدر و مادری اسکاتلندی متولد شد. او پزشک، معلم تربیت‌بدنی، کشیش، مربی ورزش و مخترع بود. او بود که در سال ۱۸۹۱ برای اولین بار ورزش بسکتبال را ابداع کرد و سپس به‌تنهایی اولین کتاب قوانین بسکتبال را به رشتهٔ تحریر درآورد و برنامهٔ بسکتبال دانشگاه کانزاس را پایه‌گذاری کرد. نِیسمیت به‌اندازهٔ کافی خوش‌اقبال بود که شاهد جهانی‌شدن این رشتهٔ ورزشی و حضور آن در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ برلین، و تولد رقابت‌های ملی بسکتبال دانشگاهی و البته لیگ قهرمانی بسکتبال مردان در سال ۱۹۳۹ باشد.

در طول دوران کودکی، نِیسمیت در مدرسه با مشکلات زیادی روبه‌رو بود، اما به کار در مزرعه عشق می‌ورزید و بیشتر اوقات روز را در کنار دوستان با بازی‌های محلی و دسته‌جمعی سپری می‌کرد. در یکی از این بازی‌ها که ریشه در قرون‌ وسطی داشت، بازیکنان در تیم‌های رقیب سعی می‌کردند سنگ‌های چیده‌شده روی هم را با پرتاب سنگ‌های کوچک‌تر فروریزند. پس از مدت کوتاهی نِیسمیت متوجه شد که پرتاب قوس‌دار و نرم می‌تواند بسیار دقیق‌تر و مؤثرتر از پرتاب محکم و مستقیم باشد؛ همین تجربه در نهایت یکی از کلیدی‌ترین دلایل اختراع بازی بسکتبال بود. مدت زیادی نگذشت که نِیسمیت نوجوان، پدر و مادرش را از دست داد و چندین سال در منزل خاله و شوهرخاله‌اش زندگی کرد. پس از آن در دبیرستان المونت انتاریو ثبت‌نام کرد و در سال ۱۸۸۳ فارغ‌التحصیل شد.

نِیسمیت در همان سال، وارد دانشگاه مک‌گیل در مونترآل شد. اگرچه با ۱۷۸ سانتی‌متر قد و ۷۶ کیلوگرم وزن، جثه‌ای نسبتاً کوچک داشت، اما ورزشکاری بسیار بااستعداد و زیرک بود و در رشته‌های فوتبال آمریکایی، لاکراس، راگبی، فوتبال و ژیمناستیک به عضویت تیم دانشگاه درآمده بود. او برای تیم فوتبال دانشگاه در مرکز زمین‌ بازی می‌کرد و به‌خاطر نمایش‌های ژیمناستیک خیره‌کننده‌ای که داشت، برندهٔ چندین مدال استانی شده بود. نِیسمیت در سال ۱۸۸۸ مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ تربیت‌بدنی گرفت و دیپلم علوم دینی خود را نیز در سال ۱۸۹۰ از کالج پروتستان‌ها در مونترآل دریافت کرد. از سال ۱۸۹۱ کار تدریس در رشتهٔ تربیت‌بدنی را آغاز کرد و به اولین مدیر ورزشی مک‌گیل تبدیل شد، اما در ادامهٔ راه تصمیم گرفت مونترآل را ترک کند و برای تدریس در رشتهٔ تربیت‌بدنی به مدرسهٔ بین‌المللی YMCA در شهر اسپرینگ‌فیلد ایالت ماساچوست برود.

در این مرکز آموزشی، مسئولیت کلاس بسیار بی‌نظمی را به‌عهده گرفت و به‌دلیل سرمای سخت ناحیهٔ «نیوانگلند» مجبور بود در تمام طول زمستان کلاس‌ها را در داخل ساختمان برگزار کند. مشکلات عدیده‌ای که در طول سال برای این کلاس به‌وجود آمد، باعث شد مدیر مرکز برای «ایجاد نظم ورزشی» در میان دانشجویان، تنها ۱۴ روز به نِیسمیت فرصت بدهد تا یک بازی داخل سالن ابداع کند. مدیر دانشکده از نِیسمیت خواست تا بازی ابداعی احتیاج به فضای زیادی نداشته باشد، دانشجویان برای حفظ سلامت در آن دوندگی زیادی داشته باشند، و البته بیش از هر چیز برای همه عادلانه و از خشونت نیز به‌دور باشد.

در مسیر ابداع این بازی جدید، سه ایدهٔ اصلی نِیسمیت را هدایت می‌کردند. اول اینکه با بررسی بازی‌های تیمی محبوب در آن دوران (هاکی، راگبی، لاکراس، فوتبال و بیس‌بال)، نِیسمیت متوجه خطر استفاده از توپ شد و تصمیم گرفت از نرم‌ترین و ایمن‌ترین توپ ممکن، یعنی توپ فوتبال استفاده کند. در قدم دوم متوجه شد بیشتر برخوردها در لحظهٔ دویدن با توپ و دریبل‌زدن اتفاق می‌افتد و برای کاهش برخوردها تصمیم گرفت پاس‌دادن را اجباری کند. و در پایان، تصمیم گرفت دفاع از گل را غیرقانونی اعلام کند تا برخوردها به حداقل برسد و هدف را در محلی بالاتر از سر بازیکنان قرار دهد. پس از آن نام بازی جدید را «بسکتبال» گذاشت و ۱۳ قانون پایه برایش تعریف کرد.

بالاخره اولین بازی تاریخ بسکتبال در ماه دسامبر سال ۱۸۹۱ انجام شد. برخلاف بسکتبال مدرن، در ابتدا هر تیم متشکل از ۹ بازیکن بود که یک توپ فوتبال در دست داشتند و به‌جای پرتاب به‌سمت حلقه، باید توپ را داخل سبدهای هلو می‌انداختند. او در یادداشتی شخصی، اولین بازی بسکتبال تاریخ را این‌گونه شرح می‌دهد: «آقای استابینز سبدهای هلو را به سالن آورد و من آن‌ها را روی لبه‌های دیوار که حدود ۳ متر از زمین فاصله داشتند در دو سوی سالن محکم کردم. بعد ۱۳ قانون را روی تخته‌ای پشت سر معلم نوشتم و در حالی که توپ فوتبال در دستم بود، منتظر ورود بچه‌های کلاس به سالن شدم… بچه‌ها خیلی هیجان‌زده نبودند، اما با دقت به توضیحاتم گوش دادند… بعد من توضیح دادم که چطور باید توپ را داخل سبد بیاندازند… بیشتر خطاها زمانی رخ می‌داد که بچه‌ها سعی می‌کردند توپ را به‌دست بگیرند و به‌سمت سبدها بدوند، البته هل‌دادن فرد صاحب توپ هم کم پیش نمی‌آمد.» برخلاف بسکتبال مدرن، در قوانین اولیه چیزی به‌نام دریبل وجود نداشت و تنها راه جلوبردن توپ در زمین، پاس‌دادن به هم‌تیمی‌های در حال دویدن و از بالای سر بازیکنان حریف بود. بعد از به‌ثمررسیدن هر گل، بازی دوباره با جامپ‌بال از وسط زمین شروع می‌شد.

در سال ۱۸۹۲ بسکتبال به‌قدری در میان دانشجویان محبوب شده بود که روزنامه‌ای محلی در مقاله‌ای تحت عنوان «یک بازی جدید» از همگان درخواست کرده بود به این بازی «نِیسمیت بال» بگویند، اما خود نِیسمیت این پیشنهاد را رد کرد. پس از آن نِیسمیت از اسپرینگ‌فیلد به دِنور رفت و پس از اتمام تحصیلاتش در رشتهٔ پزشکی به دانشگاه کانزاس پیوست، و برنامهٔ بسکتبال مردان دانشگاه کانزاس را به‌صورت رسمی پایه‌گذاری کرد. نِیسمیت در ابتدا به‌عنوان مربی بسکتبال شناخته نمی‌شد و بیشتر نقش مدیر و مربی تربیت‌بدنی را به‌عهده داشت؛ اما پس از مدتی هدایت تیم بسکتبال دانشگاه کانزاس را به عهده گرفت. حریفان اصلی تیم بسکتبال کانزاس در آن دوران عبارت بودند از تیم‌های YMCA، تیمی که با سفرهای خود به نواحی مختلف ایالات‌متحده نقش مهمی در تولد بسکتبال بازی کرد، دانشگاه «هاسکِ ایندین نِیشن» و دانشکدهٔ «جول ویلیام». دوران مربیگری نِیسمیت چندان درخشان نبود و حتی نتوانست تیمش را در نیمی از بازی‌ها به پیروزی برساند (۵۵ پیروزی در ۱۱۵ بازی).

با شروع قرن بیستم، تعداد دانشکده‌های شرق آمریکا به اندازه‌ای رسیده بود که بتوان اولین مسابقات قهرمانی بینِ‌دانشگاهی را سازمان‌دهی کرد. اگرچه این ورزش هر روز گسترش بیشتری پیدا می‌کرد، اما خود نِیسمیت دیگر علاقه‌ای به انجام آن نداشت و فقط قدری نسبت به آن کنجکاو بود و برای ورزش بیشتر ترجیح می‌داد به رشته‌های ژیمناستیک و کشتی بپردازد.

او در سال ۱۸۹۴ با «ماود اِوِلین شِرمان» ازدواج کرد که حاصلش سه دختر و دو پسر بود. نِیسمیت تا پایان عمر به‌عنوان یک کشیش پروتستان فعالیت‌های مذهبی خود را ادامه داد و در کنار آن عضو فراماسون هم بود. او در سال ۱۹۲۵ تابعیت ایالات‌متحده را پذیرفت و در نهایت ۱۴ سال بعد در سن ۷۸ سالگی در منزل خود در لورنس، کانزاس از دنیا رفت و جسدش در کنار همسر فقیدش در قبرستان پارک یادبود در شهر لورنس کانزاس به خاک سپرده شد.

تالار یادبود مشاهیر بسکتبال در اسپرینگفیلد ماساچوست به‌افتخار او «نِیسمیت» نام‌گذاری شده است و یادبودهایی از او، اولین‌هایی بود که در سال ۱۹۵۹ وارد این تالار شد؛ پس از آن، نام او به‌عنوان یکی از اعضای مهم وارد بسیاری از تالارهای مشاهیر بسکتبال در سراسر جهان، و به‌خصوص در آمریکای شمالی شد.

تندیس جیمز نای‌اسمیت در موزه و تالار مشاهیر بسکتبال در اسپرینگ‌فیلد، ماساچوست

اتحادیهٔ ملی ورزش دانشگاهی همه‌ساله جایزه‌ای را تحت عنوان «جایزهٔ نِیسمیت»، به بهترین بازیکنان و مربیان اهدا می‌کند. جام قهرمانی بسکتبال جهان به افتخار او، «جام جیمز نِیسمیت» نامیده می‌شود.

شهر زادگاه او، یعنی المونت در انتاریو به‌افتخار او هرساله شاهد رقابت بسکتبال سه‌نفره در تمام رده‌های سنی است.

شهر زادگاه او، یعنی المونت در انتاریو به‌افتخار او هرساله شاهد رقابت بسکتبال سه‌نفره در تمام رده‌های سنی است.

امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر در سراسر دنیا بسکتبال بازی می‌کنند، و این ورزش به یکی از محبوب‌ترین ورزش‌های تیمی جهان تبدیل شده است. در آمریکای شمالی برخی از بزرگ‌ترین ورزشکاران قرن بیستم در این رشتهٔ ورزشی فعالیت داشته‌اند. بزرگ‌ترین بسکتبالیست تاریخ، یعنی مایکل جردن در رأی‌گیری صورت‌گرفته از سوی شبکهٔ ESPN و آسوشیتدپرس، به‌ترتیب اولین و دومین ورزشکار آمریکای شمالی در قرن بیستم لقب گرفت. دو بسکتبالیست دیگر یعنی ویلت چمبرلین و بیل راسل هم در میان ۲۰ ورزشکار برتر قرن قرار گرفتند.

در دسامبر سال ۲۰۱۰، اولین قوانین بسکتبال که توسط جیمز نِیسمیت در سال ۱۸۹۱ نوشته شده بود و سند تأسیس رشتهٔ بسکتبال در جهان محسوب می‌شد، در حراجی‌ای در نیویورک به مزایده گذاشته شد و در نهایت یک میلیاردر بانکدار به‌نام «دیوید جی‌ بوث» که فارغ‌التحصیل دانشگاه کانزاس بود، توانست آن را به مبلغ ۴،۳۳۸،۵۰۰ دلار بخرد تا این سند به گران‌قیمت‌ترین یادگار تاریخ ورزش در جهان بدل شود. دیوید بوث در نهایت این سند را به دانشگاه کانزاس اهدا کرد.

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته دربارهٔ مبدع کانادایی بازی بسکتبال چه می‌دانید؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

با درود و سپاس از وقت شما، لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از سوابق ورزشی خود بگویید.

رامین فرزانه پور هستم و حدود دو سال است که در ونکوور زندگی می‌کنم. طی این دو سال با همکاری باشگاه پیکان که در زمینهٔ فوتبال در نورث ونکوور فعالیت دارند، کار آموزش بسکتبال را آغاز کردیم و باشگاهی به‌نام NW Sports Club تأسیس شد که فعلاً در هر دو رشتهٔ بسکتبال و فوتبال فعالیت دارد.

با توجه به استقبالی که بچه‌ها در خصوص بسکتبال داشتند و آموزش‌هایی که در این مدت دیدند، از ژانویهٔ ۲۰۲۴ در یکی از لیگ‌های بسکتبال استان بی‌سی شرکت خواهیم کرد.

بنده ورزش بسکتبال را به‌عنوان بازیکن از دوران کودکی آغاز کردم و در رده‌های سنی مختلف در مسابقات باشگاهی و آموزشگاهی و کشوری شرکت داشتم و در آن دوران به تیم ملی نوجوانان دعوت شدم. بعد از تحصیلات، کار مربیگری را با بازیکنان سنین نونهال، نوجوان و جوانان ادامه دادم و چند سالی هم به‌عنوان مربی و سرپرست در خدمت تیم ملی ناشنوایان ایران خدمتگزاری کرده‌ام.

چطور در بین ورزش‌های مختلف، بسکتبال را انتخاب کردید؟

در خصوص انتخاب ورزش بسکتبال در بین دیگر ورزش‌ها، باید بگویم که من در طول زندگی ورزشی‌ام ورزش‌های گروهی و انفرادی مختلفی را انجام داده‌ام، ولی به‌زعم بنده بسکتبال یکی از کامل‌ترین، زیباترین و هنرمندانه‌ترین ورزش‌هاست.

بازیکنان با مهارت‌هایی که در این ورزش کسب می‌کنند، علاوه بر اینکه خودشان به‌لحاظ بدنی و فکری و هوشی به‌دلیل سبک تمرینات آن به سطح بالایی از استاندارد ورزشکاران می‌رسند، در هنگام بازی با نشان‌دادن مهارت‌های خود برای تماشاچیان هیجان ایجاد می‌کنند و آنان را به وجد می‌آورند. واقعاً دیدن یک بازی بسکتبال برای هرکسی می‌تواند لذت‌بخش باشد.

تفاوت‌های بسکتبال ایران و کانادا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

تفاوت‌هایی در بسکتبال ایران و کانادا وجود دارد که ابتدا برمی‌گردد به اهمیت بسکتبال در همسایگی کانادا یعنی کشور آمریکا، جایی‌که بسکتبال با وجود بهترین و بالاترین سطح بازیکنان بسکتبال دنیا، عنوان اولین ورزش این کشور را دارد، و بسکتبال کانادا نیز متأثر از همین مکتب است. بسکتبال بعد از هاکی دومین ورزش پرطرفدار در کاناداست. همچنین وجود تیم تورنتو رپتِرز در لیگ NBA آمریکا و قهرمانی این تیم در سال ۲۰۱۹، طرفداران و جذابیت بسکتبال را در این کشور دو چندان کرده است.

البته در ایران نیز در دهه‌های اخیر با وجود مربیانی با دانش روز بسکتبال و تربیت بازیکنانی نخبه، این ورزش بیشتر مورد توجه قرار گرفت تا جایی‌که بعد از سال‌ها تیم درجه سه و چهار بودن در سطح آسیا، موفق شدند در سطح اول آسیا قرار بگیرند و در چندین نوبت به مسابقات المپیک و جهانی راه پیدا کنند.

لطفاً در مورد تفاوت تدریس بسکتبال در ایران و کانادا بفرمایید.

در خصوص نوع تدریس بسکتبال در ایران و کانادا، باید‌ گفت با توجه به پیشرفت تکنولوژی و دسترسی آسان به علم روز و اهمیتی که بسکتبال در ایران پیدا کرده، مربیان ایرانی با پشتکار و خلاقیتی که در آن‌ها وجود دارد، همواره خود را به‌لحاظ علمی به‌روز نگه می‌دارند ولی به‌لحاظ امکانات و زیرساخت‌ها و سرانهٔ ورزشی فاصله زیادی با کشور کانادا دارند. لذا مربیگری در این کشور به‌مراتب با موفقیت بیشتری همراه است.

البته استفاده از امکانات این کشور هم با مشکلات زیادی همراه است و بعضاً بعضی ارگان‌ها همکاری لازم را انجام نمی‌دهند، ولی در مجموع با تلاش حتی رسیدن به حداقل امکاناتِ اینجا، شرایط بهتری از کشور ایران را دارد.

فکر می‌کنید یک مربی خوب بسکتبال چه خصوصیاتی دارد؟

برای مربی موفق بودن، فاکتورهای متعددی را یک مربی باید در نظر بگیرد که به‌اختصار به چند نمونه از آن اشاره می‌کنم:

• ارتباط خوب و سالم با شاگردان و خانوادهٔ آن‌ها داشته باشد.
• محیط مناسب و امن برای بازیکنان ایجاد کند.
• در حین جدی‌بودن می‌بایست انعطاف‌پذیر هم باشد و به تمامی شاگردان خود توجه داشته باشد و به آن‌ها گوش بدهد.
• برای بازیکنان به‌لحاظ فنی و اخلاقی الگو باشد.
• در دسترس و پاسخگو باشد.
• با برنامه و هدفمند باشد.

این‌ها موارد مهمی‌اند که یک مربی برای موفق‌بودن باید لحاظ کند، ولی مهم‌ترین برای تکمیل مواردی که اشاره کردم، اخلاق مربیگری است که هر مربی می‌بایست سرلوحهٔ کار خود قرار دهد.

در پایان اگر صحبتی دارید، بفرمایید.

در خصوص آیندهٔ بسکتبال در کانادا با توجه به امکانات و اهمیتی که این ورزش در این کشور دارد و شرایط اقلیمی و شرایط اقتصادی که در این ورزش مفرح وجود دارد، به‌ نظر می‌رسد که هرساله افراد بیشتری جذب این ورزش شوند و به‌عنوان حرفه این ورزش را انتخاب کنند.

علاقه‌مندان چطور می‌توانند با شما در ارتباط باشند؟

از طریق تلفن یا وب‌سایت و همچنین صفحهٔ اینستاگرام پاسخ‌گوی سؤالات علاقه‌مندان به این رشتهٔ جذاب هستم.

شمارهٔ تماس: ۲۵۵۳-۲۸۸-۷۷۸

https://nwsportsclub.ca

https://instagram.com/paykan_soccer_basketball

نوشته رامین فرزانه‌پور: بسکتبال یکی از کامل‌ترین، زیباترین و هنرمندانه‌ترین ورزش‌هاست اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

درود بر شما، لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

با سلام خدمت شما و مجموعهٔ خوبتان، من علی زرتاج هستم، بازیکن اسبق تیم ملی بسکتبال. ۳۹ سال دارم و فارغ‌التحصیل رشتهٔ تربیت بدنی و علوم ورزشی از دانشگاه شهید بهشتی تهران. در حال حاضر مربی بسکتبال و شنا هستم.

سوابق ورزشی‌ام در سال‌های بازیگری زیاد بوده، ولی اگر بخواهم چند مورد از سوابق بین‌المللی‌ام را بگویم، می‌توانم به این موارد اشاره کنم: قهرمانی آسیا با تیم ملی بسکتبال زیر ۲۱ سال ایران و مجوز حضور در جام جهانی آرژانتین، نایب‌قهرمانی مسابقات بین دانشگاه‌های جهان در اتریش، مقام سوم با تیم ملی دانشجویان در مسابقات دانشگاه‌های جهان در ایرلند، حضور در مسابقات یونیورسیاد جهان در صربستان با تیم ملی دانشجویان، و چندین تورنمنت بین‌المللی دیگر.

چطور بین ورزش‌های مختلف بسکتبال را انتخاب کردید؟

علاقهٔ من به بسکتبال به‌خاطر پدرم بود؛ ایشان مربی بسکتبال بودند و در سال‌های دور باشگاهی بازی می‌کردند. با همراهی پدر در محیط‌های ورزشی کم‌کم علاقه به بسکتبال پدیدار شد و البته ادامه‌دار. ایشان مدرس دانشگاه و معلم فعال در آموزش‌وپرورش هم بودند.

آیا برای موفقیت در ورزش بسکتبال نیاز به داشتن قد خیلی بلند است؟

نه لزوماً، ولی ورزش همان‌طور که خودتان می‌دانید تأثیر زیادی روی رشد فیزیکی و فکری فرزندانمان دارد و گاه دیده شده به‌واسطهٔ ورزش عضوی از یک خانواده از نظر فیزیکی و ذهنی از باقی اعضای خانواده متفاوت می‌شود، ولی مسائل ژنتیکی را هم نباید نادیده گرفت. برای بسکتبال لزوماً نباید قد بلند داشت، چه‌بسا بازیکنانی در تاریخ بسکتبال در سراسر دنیا بوده‌اند که با فیزیک معمولی و حتی قد کوتاه به ستاره مبدل شده‌اند.

نحوهٔ گزینش بازیکنان برای تیم ملی چیست؟

همان‌طور که می‌دانید بسکتبال ورزشی دانشگاهی است در سراسر دنیا و اکثر قریب‌به‌اتفاق بازیکنان تحصیلات عالیه دارند؛ مسئله‌ای که بسکتبال را از باقی رشته‌ها متفاوت می‌کند. آغاز موفقیت در هر رشته‌ای از مدارس آغاز می‌شود و برای من هم به‌همین شکل بود؛ با حضور در مسابقات مدارس در رده‌های مختلف و سپس حضور در جمع بهترین‌های آن استان و در نهایت انتخاب برای حضور در اردوهای تیم ملی در آن رشته در سطح کشور و مرحلهٔ آخر انتخاب‌شدن از بین نخبگانِ آن رشته برای پوشیدن پیراهن تیم ملی.

برنامهٔ تمرینی و تغذیهٔ تیم ملی به چه شکل بود؟

برنامهٔ تمرینی به‌شکل کاملاً حرفه‌ای برگزار می‌شد؛ به‌طوری‌که شما تمام‌وقت می‌بایست در اردوها باشید و هم صبح و هم بعدازظهر دو جلسه تمرین داشته باشید و کنار تمرینات بدنیِ داخل زمین که به افزایش مهارت‌های فردی و جمعی می‌پرداخت، تمرینات دویدن در پیست دو و میدانی و بدن‌سازی با وزنه هم اضافه می‌شد. بنده این افتخار را داشتم که از ردهٔ نونهالان در جمع ملی‌پوشان در تورنمنت‌ها حضور پیدا کنم. من اولین بازی ملی را در ۱۳ سالگی در ردهٔ نونهالان انجام دادم که ادامه‌دار بود. در زمینهٔ تغذیه باید بگویم به‌شدت تأثیر مستقیم در رشد و شکوفایی افراد داشت که البته در ایران با محدودیت‌هایی هم همراه بود.

بهترین خاطرهٔ شما از دوران بازیگری چیست؟

بهترین خاطرهٔ من بالابردن جام قهرمانی آسیا با تیم ملی در خود ایران بود که با استقبال پرشور هم‌وطنانمان همراه شد؛ جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰ نفر که هیچ‌وقت فراموش نخواهم کرد و البته که موفقیت‌های تیم ملی ایران از همان زمان شروع شد و در واقع ما نسل اولی بودیم که این طلسم مقام‌نیاوردن در آسیا را شکستیم و ایران از آن پس به‌عنوان قطب بسکتبال آسیا شناخته شد.

چطور یک بازیکن وارد دنیای حرفه‌ای بسکتبال می‌شود؟ مراحل انتخاب و پیداکردن تیم یا گزینش چیست؟

امروزه مراحل کمی متفاوت شده، ولی اگر بخواهم راهکاری درست برای خانواده‌هایی که علاقه دارند فرزندانشان در سطح بالا به هر رشته‌ای از ورزش بپردازند، باید بگویم آموزش را با افراد اهل فن انجام بدهند چون در غیراین‌صورت گمراهی و سردرگمی به همراه دارد.

به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای بسکتبال برنامهٔ روزانهٔ تمرین و تغذیهٔ شما چگونه بود؟

از زمانی که یادم می‌آید، شب‌ها به عشق توپ بسکتبال می‌خوابیدم و صبح‌ها به عشق تمرین و مسابقات بیدار می‌شدم. تمام تمرکزم روی بسکتبال بود و واقعاً انگار کار دیگری برای انجام‌دادن نداشتم. گاه روزهایی می‌شد که ۱۰ ساعت تمرین و ممارست داشتم و با پشتکار و انگیزه هدف مشخص‌شده را دنبال می‌کردم. به‌نظر من هدف‌گذاری و پیداکردن علاقه برای هر فردی جزو واجبات است، چون مسیر را برای شما مفرح‌تر و زیباتر می‌کند و موجب می‌شود که خیلی از تلخی‌های این مسیر به چشمتان نیاید. من مصدومیت ورزشی کم نداشته‌ام، ولی عشق به بسکتبال باعث می‌شد سختی‌های راه را نبینم. کنار تمرینات، خواب کافی و تغذیه جزو الزامات این راه است که من خداراشکر از این بابت هم برنامهٔ تغذیه‌ای مشخصی برای خودم داشتم.

از برنامه‌های خود در کانادا و تدریس به هنرجویان بگویید.

من کمتر از دو ماه است که به کانادا مهاجرت کرده‌ام، البته به‌واسطهٔ دوست قدیمی خودم امیر امینی بازیکن ارزندهٔ تیم ملی که البته شوهرخواهر بنده هم هستند، من خیلی از ایشان ممنونم بابت اینکه تا حدود زیادی راه آموزش را هموارتر کردند تا بتوانیم کنار هم این مدرسه را توسعه بدهیم و برای همین تصمیمِ آمدن به ونکوور را گرفتم. 

در حال حاضر مدرسهٔ بسکتبال سایرس را ثبت کرده‌ایم، در حال توسعهٔ کلاس‌های بسکتبالمان هستیم و در شهرهای کوکئیتلام، نورث ونکوور و وست ونکوور در حال عضوگیری برای شروع کلاس‌هایمان هستیم. به‌عقیدهٔ من کارکردن با بچه ها لذت‌بخش است و در عین حال انتقال تجربه و دانش دو بازیکن تیم ملی برای عزیزانی که می‌خواهند در ورزش جدی‌تر باشند، می‌تواند بسیار سودمند باشد. البته بنده در کنار بسکتبال، مربی شنا هم هستم و مدرک نجات‌غریق دارم، و در حال حاضر در کوکئیتلام کلاس‌های شنا هم برگزار می‌کنم. امیدوارم بتوانم در نقاط دیگر هم آموزش شنا را کنار آموزش بسکتبال برای جامعهٔ ایرانی بسط و گسترش دهم. به‌اعتقاد من یک رشتهٔ گروهی در کنار یک رشتهٔ انفرادی می‌تواند تأثیر شگرفی روی روحیه و اعتمادبه‌نفس عزیزانتان داشته باشد. این خدمت کوچکی به هم‌وطنانم در خارج از کشور است، باشد که دین خودم را تمام و کمال برای نسل‌های آینده ادا کنم.

در صورت نیاز، علاقه‌مندان می‌توانند از طریق صفحهٔ ایستاگرامم یا تلفن با من تماس برقرار کنند:

‎@cyrus_basketball_school

۷۷۸-۶۸۳-۱۸۹۱

با سپاس از وقتی که در اختیار ما قرار دادید.

نوشته علی زرتاج: عشق به بسکتبال باعث می‌شد سختی‌های راه را نبینم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بسیاری فکر می‌کنند مربیگری گزینه‌ای آشکار و مطمئن برای ورزشکاران پس از دوران بازیگری است. با اطمینان می‌گویم که یک ورزشکار خوب لزوماً نمی‌تواند مربی خوبی باشد. نمونه‌های آن در رشته‌های مختلف بسیار است. خصوصاً وقتی پای آموزش به کودکان و نوجوانان می‌رسد.

یکی از مهم‌ترین مهارت‌های مربی ارتباط برقرارکردن با هنرجو است. مهارتی که آموزش آن ساده نیست. در این شماره گفت‌وگویی با مربی بااخلاق و محبوب بسکتبال در شهرمان ترتیب داده‌ایم. گفت‌وگویی با امیر امینی، ملی‌پوش سابق تیم بسکتبال ایران که امیدوارم مورد توجه شما عزیزان قرار بگیرد.

با سلام و سپاس از وقتی که به ما دادید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزش‌تان برای خوانندگان ما بگویید.

من امیر امینی هستم، متولد ۱۹۸۴ و ۱۰ سال سابقهٔ عضویت در تیم ملی جوانان، امید و بزرگسالان بسکتبال ایران را دارم. در سال ۲۰۰۲ همراه با تیم ملی ایران قهرمان جوانان آسیا و در سال ۲۰۰۳ قهرمان امیدهای آسیا (زیر ۲۱سال) شدم که در هر دو مورد تیم ایران موفق به گرفتن سهمیهٔ مسابقات جهانی شد. همچنین همراه با تیم ملی بزرگسالان ایران دو بار قهرمان آسیا شدم و دو بار هم به مقام سوم رسیدم. علاوه بر این‌ها، با تیم ملی ایران در مسابقات المپیک هم شرکت کردم.

در مورد مراحل راهیابی به بازی‌های المپیک و تجربهٔ خود از این بازی‌ها بگویید.

سال ۲۰۰۷ در بازی‌های آسیایی ژاپن، تیم قهرمان موفق به گرفتن سهمیهٔ المپیک می‌شد و تیم ملی بسکتبال ایران که بنده هم در آن حضور داشتم برای اولین‌بار موفق به قهرمانی در آسیا و گرفتن سهمیهٔ المپیک ۲۰۰۸ پکن شد. این اولین تجربهٔ تیم ملی بسکتبال ایران در سطح جهانی بود که بهترین بسکتبالیست‌های دنیا آنجا حضور داشتند. المپیک بزرگ‌ترین رویداد ورزشی دنیاست. آرزوی هر ورزشکاری است که بتواند در کنار بهترین ورزشکاران دنیا حضور داشته باشد، آن‌ها را از نزدیک در افتتاحیهٔ مسابقات ببیند و در مقابل آن‌ها مسابقه بدهد. من این سعادت را داشتم که حضور در المپیک را تجربه کنم و این یکی از بهترین خاطرات زندگی‌ام بوده است.

دلایل پیشرفت بسکتبال ایران در آسیا و جهان چه بوده است؟

مهم‌ترین دلیل پیشرفت بسکتبال ایران حضور مربیانی بود که به‌ کار آموزش پایهٔ بسکتبال اهمیت بیشتری داده‌اند و ارتباط خودشان را با مربیان خوب دنیا بیشتر کرده‌اند. همچنین اردوها و استعدادیابی خوبی که در آن زمان در سطح ایران انجام شد، مؤثر بود. بعد از این موارد، حضور مربیان خارجی در ایران بیشترین تأثیر را در پیشرفت بسکتبال ایران داشته است.

از کِی کار مربیگری را شروع کردید؟ و لطفاً کمی از سوابق مربیگری خودتان بگویید.

کار مربیگری را از چهار سال پیش که آخرین سال بازی حرفه‌ای‌ام بود، شروع کردم. بعد از آن با همسرم و دخترم نیلا به کانادا آمدیم. می‌توانم بگویم که واقعاً هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم از کار مربیگری این‌قدر لذت ببرم. از لحظه‌لحظهٔ بودن در کنار بچه‌ها و پیشرفت آن‌ها حتی بیش از زمانی که خودم حرفه‌ای بازی می‌کردم، لذت می‌برم. 

از تفاوت‌های بسکتبال در ایران و کانادا بگویید.

مهم‌ترین فرق بسکتبال کانادا با ایران در امکانات ورزشی و نحوهٔ آموزش پایه است. البته نزدیک‌بودن کانادا به آمریکا که به‌روزترین مربیان دنیا را دارد، باعث می‌شود که بسکتبال کانادا بتواند همیشه از این امکانات به بهترین نحو استفاده کند.

باید اشاره کنم که بسکتبال ایران هم به نسبت سال‌های گذشته خیلی پیشرفت کرده است. همیشه در آسیا مدعی قهرمانی است و شانس زیادی برای شرکت در مسابقات جهانی و المپیک دارد. 

در حال حاضر در کجا مشغول تدریس‌اید و‍ علاقه‌مندان چطور می‌توانند در کلاس‌های شما شرکت کنند؟

من در حال حاضر در مدرسهٔ بسکتبال خودم با نام Cyrus Basketball School در کوکئیتلام و نورث ونکوور فعالیت می‌کنم. کلاس‌های ما در گروه‌های سنی مختلف برای پسران و دختران برگزار می‌شود. کلاس‌ها به زبان فارسی است و در آن‌ها هم بحث آموزش بسکتبال هست و هم بچه‌ها می‌توانند بیشتر با زبان فارسی آشنا شوند. علاقه‌مندان می‌توانند از طریق صفحهٔ اینستاگرام ما در آدرس Cyrus_Basketball_School یا تلفن ‎۷۷۸-۲۸۸-۷۶۱۱ با ما در تماس باشند.

به‌عنوان یک مربی محبوب راز موفقیت خود در مربیگری را در چه می‌دانید؟

شما لطف دارید. من همهٔ بچه‌ها را مثل بچهٔ خودم نیلا دوست دارم و به‌همین دلیل ارتباط خوبی با شاگردهایم دارم. دوست دارم در بسکتبال، نه فقط با ورزش و سرگرمی بلکه با برد و باخت‌ها آشنا شوند و درس زندگی بگیرند و تلاش برای پیشرفت را یاد بگیرند و بتوانند شانس تجربهٔ بازی بسکتبال در سطح حرفه‌ای را داشته باشند.

با سپاس دوباره از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید و با آرزوی موفقیت برای شما.

با آرزوی موفقیت برای شما و مجلهٔ خوب رسانهٔ همیاری.

نوشته گفت‌وگو با امیر امینی، ملی‌پوش سابق تیم بسکتبال ایران‎‎ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

همراه با گفت‌وگوی کوتاهی با علیرضا نیکوروش راد، عضو پیشین تیم ملی دانشجویان ایران

علیرضا فدایی – ونکوور

بسکتبال، ورزشی با توپ است که در زمینی با ابعاد ۱۵ در ۲۸ متر انجام می‌شود. هر تیم متشکل از ۱۲ بازیکن است که ۵ نفر از آن‌ها به‌عنوان بازیکن اصلی به میدان می‌روند و ۷ نفر بقیه، بازیکنان ذخیره‌اند که مربی هر تیم به‌طور نامحدود امکان تعویض آن‌ها را در طول زمان بازی دارد. 

این ورزش زیبا و پُرتحرک، برخلاف ظاهرش ورزشی بسیار خشن و فیزیکی است. هرچند که در آخرین لحظه، پرتاب توپ به‌سمت سبد با دست انجام می‌شود، اما لازمهٔ آن فضاسازی و جایگیری است که از قبل توسط بدن و به‌ویژه با پاها انجام پذیرفته است، لذا برای انجام این ورزش در سطوح بالا بایستی از قبل با برنامه‌های بدن‌سازیِ مخصوصِ این ورزش، بدن را از هر لحاظ آماده کرد.

با توجه به ابعاد کوچک زمین مسابقه در مقایسه با نفرات حاضر در زمین، قوانین متعدد و دقیق بازی و زمان‌های کوتاه مجاز مالکیت توپ، این ورزش نیازمند مربیان بسیار آگاه و خبره است تا با اتخاذ تاکتیک مناسب حمله یا دفاع، تیم را به بهترین نحو ممکن هدایت کنند (ممکن است با هر حمله یا دفاع، نقشه‌ای جدید به‌کار گرفته شود).

از نظر نگارنده، ورزش بسکتبال ورزشی متشکل از حرکاتی موزون است که نیازمند بدنی بسیار ورزیده و هوشی بسیار بالا برای پیروی از سیستم‌های متنوعِ از قبل طراحی‌شدهٔ دفاعی و حمله‌ای است که در هر حمله یا دفاع توسط مربی تعیین می‌شود، شاید به‌همین دلیل است که این ورزش عنوان ورزش دانشجویی را یدک می‌کشد (قطعاً دانشجویان قدرت فراگیری بالاتری دارند). لازم به ذکر است در صورت آماده‌نبودن بدن بازیکنان، به‌علت اصطکاک فراوانی که حین بازی بین آنان وجود دارد و سرعت بالای حرکت توپ، امکان آسیب دیدگی فراوانی در این ورزش وجود دارد، لذا فراگیری این ورزش از سنین بسیار پایین توصیه نمی‌شود.

آیا برای پیشرفت در این ورزش باید دارای قد بلند بود؟

بلندبودن قد در این ورزش می‌تواند نقش بسیار مهمی در پیشرفت ورزشکار داشته باشد، اما لزوماً نمی‌توان گفت هر فرد بلندقدی قابلیت تبدیل‌شدن به بازیکنی تراز اول را دارد یا به‌عبارت دیگر، هر بسکتبالیست بلندقدی بازیکن ممتازی نیست. برای نمونه، می‌توان به آیزیاه توماس، بازیکن اسبق تیم دیترویت پیستونز، با قد متوسط ۱۸۵ سانتی‌متر اشاره کرد که موفق شد دوبار در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ با این تیم جام قهرمانی لیگ NBA را از آنِ خود کند و به‌عنوان یکی از بازیکنان شاخص و برتر، ۱۲ بار در مسابقات آل استار در دوران بازیگری خود شرکت کرد و باارزش‌ترین بازیکن بازی فینال سال ۱۹۹۰ شد. برای مطالعهٔ بیشتر به اسپاد وب، بازیکن اسبق آتلانتا هاوکس، با قد ۱۷۰ سانتی‌متر اشاره می‌شود.

چند نکتهٔ زیبا و جالب از بسکتبال

• Buzzer Beater. بازر بیتر یا گیم وینر یا همان پرتاب سرنوشت، زمانی است که پس از پرتاب توپ به‌سمت سبد، صدای زنگ اتمام بازی به گوش می‌رسد و با گل‌شدن پرتاب، سرنوشت برنده و بازنده مشخص می‌شود یا به‌نوعی عوض می‌شود. در کسری از ثانیه با به‌ثمررسیدن این پرتاب، تیم بازنده تبدیل به تیم برنده خواهد شد و این حس و حال را هرگز فراموش نخواهد کرد و برعکسِ آن برای تیم برنده‌ای که اکنون به بازنده تبدیل شده و امکان جبرانی ندارد، اتفاق ‌می‌افتد. (توضیح اینکه نتیجهٔ به‌ثمررسیدن توپی که قبل از پایان زمان بازی رها شده و بعد از تمام‌شدن وقت بازی وارد سبد می‌شود در جمع امتیازات لحاظ می‌شود). آنان که به بسکتبال روی می‌آورند، درسی مهم از زندگی را تجربه می‌کنند. یاد می‌گیرند که در مسیر زندگی نباید بی‌امید و بی‌انگیزه زندگی کرد و نبایستی به‌سادگی هر شکستی را قبول کرد و برای ایستادن بر اوج قله و پیروزی لازم است تا آخرین لحظه تلاش کرد و از طرفی می‌آموزند برای شادی‌کردن نباید عجله کرد، چرا که با کمی غفلت هر پیروزی و دستاوردی ممکن است به شکست تبدیل شود.
• زمان در بسکتبال زنده است. زمان در بسکتبال آماتور شامل چهار پریود ده‌دقیقه‌ای است ولی این زمان در بسکتبال حرفه‌ای شامل چهار پریود دوازده‌دقیقه‌ای است. در این پریودها زمان تلف‌شده مانند ورزش فوتبال وجود ندارد و زمان بازی با هر سوت داور فعال و باز با سوت داور برای توقف بازی، غیرفعال می‌شود. به‌خاطر این ویژگی، یکی از داورانِ پشتِ میز، داور زمان است که این مهم را به‌عهده دارد. این ویژگی در بسکتبال اجازهٔ وقت‌کشی توسط بازیکنان را نمی‌دهد و باعث جلوگیری از بازی ناجوانمردانه می‌شود.
• هر تیم فقط ۲۴ ثانیه فرصت دارد تا توپ را به سبد حریف برساند. در غیر این‌صورت حق مالکیت توپ سلب‌ شده و مالکیت آن به تیم مقابل داده خواهد شد. همچنین از این ۲۴ ثانیه تیم مالکِ توپ فقط ۱۰ ثانیه فرصت دارد تا توپ را از نیمهٔ زمین خودی به نیمهٔ زمین تیم مقابل برساند. از نظر نگارنده، این ۲۴ ثانیه می‌تواند سمبلی از شبانه‌روز باشد و بسکتبال یاد می‌دهد که وقت طلاست و همواره فرصت‌های طلایی در دسترس نیست. بسکتبال یاد می‌دهد که نبایستی در جا زد و برای پیروزی بایستی هر چه سریع‌تر تلاش را آغاز کرد.
• اگر هر بازیکنی از تیم حمله‌کننده در منطقهٔ مستطیل زیرحلقهٔ تیم مدافع بیشتر از سه ثانیه قرار گیرد، مالکیت توپ از تیم مهاجم سلب می‌شود. بسکتبال یاد می‌دهد در مسیر زندگی نقاط پرخطر وجود دارد، ولی بایستی از آن‌ها به بهترین نحو استفاده کرد. 
• بعد از هر سوت داور، برای شروع مجدد بازی داور توپ را لمس می‌کند و اجازهٔ شروع بازی را با سوت مجدد صادر می‌کند. بسکتبال یاد می‌دهد که قانون بایستی همواره جاری باشد و باید مطیع قوانین بود.
• در بسکتبال با هر خطا جریمه‌ای متناظر با شدت آن خطا در نظر گرفته شده است. به‌عنوان مثال اگر بر روی بازیکنی که در حال پرتاب توپ به سبد است خطایی صورت پذیرد، به بازیکن حمله‌کننده بسته به موقعیت اقدام به پرتاب، دو یا سه پرتاب آزاد داده می‌شود. قوانین بسکتبال به‌نحوی دقیق و جزئی و به‌گونه‌ای مقرر شده‌اند که سعی در اجرای عدالت به بهترین شکل ممکن را دارد.

در همین رابطه گفت‌وگوی کوتاهی داشتیم با علیرضا نیکوروش راد، عضو پیشین تیم ملی دانشجویان ایران، که در حال حاضر ساکن ونکوور است.

لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از سوابق و افتخارات ورزشی‌تان بگویید.

من، علیرضا نیکوروش راد هستم متولد ۱۳۵۲ در تهران، دارای مدرک کارشناسی ارشد مهندسی عمران. بسکتبال را در دوران راهنمایی و در سطح مینی‌بسکتبال در تهران شروع کردم و در کلیهٔ سطوح سنی از مینی‌بسکتبال تا بزرگسالان در تیم‌هایی چون گسترش، صنایع دفاع، پیام و فولاد مبارکهٔ سپاهان (سوپرلیگ باشگاه‌های ایران) بازی کرده‌ام. به‌علت مصادف‌شدن با کنکور کارشناسی از حضور در اردوی تیم ملی جوانان به دعوت مرحوم داریوش نبوی انصراف دادم، اما بلافاصله پس از ورود به دانشگاه به عضویت تیم دانشجویان ایران انتخاب شدم و به فاصلهٔ کوتاهی با این تیم به مقام قهرمانی مسابقات دانشجویان کشورهای اسلامی نائل شدم. همچنین با تیم‌های دانشگاه صنعتی اصفهان و صنعتی شریف موفق به کسب مقام قهرمانی المپیاد دانشگاه‌های ایران شدم.

در مورد فعالیت‌های ورزشی خود در کانادا بفرمایید.

به‌عنوان یک تازه‌وارد به کشور کانادا در چند سال گذشته مشغلهٔ فراوانی برای تطبیق با شرایط کشور جدید داشته‌ام، لذا فرصت پیگیری بسکتبال برایم میسر نبود. اما از حدود یک‌سال پیش به توصیهٔ دوستان، اقدام به آموزش حدود ده نفر از فرزندان دوستان و آشنایان کرده‌ام که خوشبختانه مورد استقبال قرار گرفته و تمرینات را در فصول گرم در فضاهای روباز و در فصول سرد و بارانی با استفاده از فضاهای ورزشی سربستهٔ مدارس وست ونکوور پیگیری کرده‌ایم. متأسفانه فعلاً به‌ناچار تمریناتِ داخل سالن به‌علت شیوع بیماری کرونا متوقف شده است، چون با توجه به سیاست‌های دولت، در حال حاضر استفاده از امکانات مدارس میسر نیست، اما حتماً پس از رفع محدودیت‌ها، تمرینات را مجدداً از سر خواهیم گرفت و تصمیم دارم با ابراز علاقه‌مندی چند نفر دیگر از والدین، آموزش گروه دیگری را از سطح مبتدی و به‌طور موازی آغاز کنم.

(در صورت علاقه‌مندی یا داشتن هر گونه سؤال،‌ لطفاً با ایمیل ali_nikoo@yahoo.com تماس بگیرید.)

در مورد پیشرفت بسکتبال ایران و تبدیل شدن آن به یکی از تیم‌های مطرح آسیا بفرمایید.

تا قبل از شروع قرن بیستم، بهترین مقام‌هایی که تیم بسکتبال ایران کسب کرده بود، مقام سوم بازی‌های آسیایی در سال ۱۹۵۱ دهلی و مقام چهارم آسیایی در سال ۱۹۹۳ بود. اما با شروع قرن جدید و از سال ۲۰۰۳ که نویدبخش نسل جدیدی در بسکتبال ایران بود، این رشته وارد مرحلهٔ شکوفایی شد که از نظر من نتیجهٔ توجه بیشتر به این ورزش و نتایج استعدادیابی‌هایی بود که توسط مربیان در سطح کشور انجام شد، به‌خصوص فراخوان افراد قدبلند. این توجهات و زحمات، منجر به نقطهٔ عطفی در تاریخ بسکتبال ایران در سال ۲۰۰۷ شد و در این سال، ایران با شکست لبنان به اولین قهرمانی آسیایی دست یافت و از آن پس خوشبختانه همواره در سطح اول آسیا باقی مانده است. البته باید خاطرنشان کرد که محبوبیت بیشتر این ورزش و پوشش گسترده‌تر آن از طریق انواع رسانه‌ها، قطعاً باعث جذب استعدادهای بیشتری شده است و همین‌طور می‌توان از هم‌زمانی ظهور چندین ستاره در کنار یکدیگر و به‌کارگیری مربیان خارجی به‌عنوان عوامل رشد بسکتبال ایران نام برد.

آیا لیگ بسکتبال ایران از ویژگی‌های یک لیگ حرفه‌ای به‌معنای واقعی برخوردار بوده و است؟

ورزش حرفه‌ای برخلاف آماتور به‌نوعی از ورزش اطلاق می‌شود که در واقع حرفهٔ ورزشکار محسوب می‌شود و ورزشکار از آن طریق کسب درآمد می‌کند و می‌تواند امرار معاش نماید. روند درآمدزایی از طریق ورزش در ایران به‌گونه‌ای بوده است که به‌تدریج از شکل آماتور به‌سمت حرفه‌ای‌شدن در حال حرکت است، اما در حال حاضر می‌توان گفت اگرچه تعدادی از بازیکنان مطرح بسکتبال کشور قادر به انعقاد قرارداد با مبالغ قابلِ‌توجه می‌شوند، اما قطعاً این مسئله برای تمامی بازیکنان لیگ بسکتبال ایران اتفاق نخواهد افتاد. لذا به‌نظر من لیگ بسکتبال ایران لیگی تماماً حرفه‌ای نیست، زیرا تمامی بازیکنان قادر به درآمدزایی قابلِ‌توجه از طریق این ورزش نیستند.

نوشته بسکتبال، ورزشی که درس زندگی‌ است – همراه با گفت‌وگوی کوتاهی با علیرضا نیکوروش راد، عضو پیشین تیم ملی دانشجویان ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

اگر چه کلی‌گویی و همه را با یک چوب راندن کار درستی نیست، ولی فکر نمی‌کنم بر کسی پوشیده باشد که بسیاری از ساکنان همسایهٔ جنوبی ما، آمریکا، نگاهی از بالا به پایین و گاهی تمسخرآمیز به کانادا دارند. ابرقدرت اقتصادی و سیاسی جهان که با جمعیتی تقریباً بیش از ده برابر جمعیت کانادا از منابع مالی و انسانی بیشتری در همهٔ زمینه‌ها برخوردار است، طبیعتاً در بسیاری از زمینه‌ها از جمله ورزش، از کانادا فراتر است.

با وجود اینکه بسکتبال ابداع یک کانادایی‌الاصل است، آمریکایی‌ها سال‌هاست که قدرت برتر این ورزش محسوب می‌شوند. بسکتبال یکی از پرطرفدارترین رشته‌های ورزشی در آمریکاست و ستارگان این رشته همچون مایکل جوردن از سال‌های دور و لبران جیمز از بازیکنان فعال، شهرت جهانی دارند و جزو پردرآمدترین ورزشکاران جهان بوده و هستند. اقتدار چشمگیر تیم بسکتبال آمریکا در المپیک و قهرمانی‌های پیاپی آن، تردیدی بر سلطهٔ این کشور در این رشتهٔ ورزشی باقی نمی‌گذارد.

حالا تصور کنید که در سال ۱۹۹۵ لیگ بسکتبال آمریکا به فکر گسترش این ورزش در کانادا می‌افتد و به‌دلایل اقتصادی و گسترش بازار خود، در کانادا جا باز می‌کند. دو تیم Toronto Raptors و Vancouver Grizzlies به لیگ بزرگ NBA می‌پیوندند تا همانند لیگ ورزش‌های هاکی، فوتبال (soccer) و بیسبال، با حریفان آمریکایی به رقابت بپردازند. تیم تورنتو در پی محبوبیت فیلم «ژوراسیک پارک» که در بین هواداران جوان طرفدار دارد، یک دایناسور کارتونی را بر روی لباس‌های خود تصویر می‌کند. این نشان بسیار هم پرطرفدار می‌شود و تا سال‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. متأسفانه تیم بسکتبال ونکوور در پی عدم موفقیت در سال ۲۰۰۱ به شهر ممفیس آمریکا نقل مکان می‌کند و تیم تورنتو تنها نمایندهٔ کانادا در لیگ آمریکای شمالی باقی می‌ماند.

طی سالیان، این تیم با موفقیت‌های نسبی و فراز و نشیب همراه می‌شود، تا اینکه با مدیریت جدید اوضاع تغییر می‌کند. از سال ۲۰۱۳، این تیم در جمع ۸ تیم برتر شرق قرار می‌گیرد و در نهایت در سال ۲۰۱۹ برای اولین بار به فینال مسابقات می‌رسد.

بازی‌های نهایی لیگ بسکتبال همانند لیگ هاکی به یک بازی ختم نمی‌شود، بلکه دو تیم در هفت مسابقه شرکت می‌کنند و اولین تیمی که چهار برد کسب می‌کند، به‌عنوان قهرمان شناخته می‌شود. حریف تیم تورنتو رپترز، تیم گلدن استِیت وریرز بود که طی شش بازی نفس‌گیر در نهایت مغلوب تیم تورنتو شد. آمریکایی‌ها که در قسمت‌هایی از کارتون مشهور Simpons، تیم بسکتبال کانادا را مسخره می‌کردند و تنها نمایندهٔ این کشور را جدی نمی‌گرفتند، حالا چاره‌ای جز باور قابلیت این تیم ندارند.

برای اولین بار تب ورزش بسکتبال حتی در بین کسانی که هیچ علاقه‌ای به این ورزش ندارند، داغ شد و مسابقات نهایی بسیاری را به اماکن عمومی و پای تلویزیون کشاند. پیروزی تاریخی این تیم با شادی و پایکوبی بزرگ و مراسم رسمی جشن در تورنتو همراه بود.

در پی این موفقیت، زمزمه‌هایی هم مبنی بر بازگشت تیم حرفه‌ای بسکتبال به ونکوور آغاز شد. حالا باید دید آیا بسکتبال در سطحی حرفه‌ای به ونکوور باز می‌گردد، و آیا موفقیت تیم تورنتو در این شهر نیز ادامه خواهد یافت؟ آیا نسل جدیدی به‌سمت ورزش بسکتبال روی خواهد آورد، و آیا این موفقیت بر روی تیم ملی بسکتبال هم تأثیر‌گذار خواهد بود یا خیر.

نوشته دایناسور کوچک غول‌های بزرگ را بلعید اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.