برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با نگاهی به اصلاحیهٔ سازمان بین‌المللی هوانوردی غیر‌نظامی در مفاد ضمیمهٔ ۱۳ کنوانسیون شیکاگو با پیگیری‌های حقوقی انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس۷۵۲ و دولت کانادا، نگاهی به نتیجهٔ انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا و پیروزی نزدیک کری-لین فیندلی در این انتخابات، گزارشی از نصب و نمایش اثر جدید پروانه رودگر، مجسمه‌ساز برجستهٔ ساکن ونکوور، در نمایشگاه کَسِلگار اِسکالپچِرواک، یادی از پرویز قلیچ‌خانی، فوتبالیست پیشین و فعال سیاسی که به‌تازگی در پاریس درگذشت، مروری بر هفتاد و نهمین دورهٔ جشنوارهٔ فیلم کن و حضور فیلمسازان ایرانی در آن، گزارشی از ایران و کارناول‌های حکومتی، دیدار کوتاهی با پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز، از حامیان بنیاد نیکوکاری یارا، به‌همراه گزارش ادامهٔ فعالیت‌های این بنیاد در تهیه و توزیع سبد کالا برای زنان سرپرست خانوار در ایران و مطالب متنوع دیگر.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ دویست و شصت و پنجم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتیز، برنابی و میپل ریج در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:
دکتر لیلا راعی، مسعود سخایی‌پور، دکتر لیلا صادقی، الف صدرا، نیلگون طبیبی، شیرین عزیزی‌مقدم، سیما غفارزاده، علیرضا فدایی، هومن کبیری پرویزی، دکتر سعید ممتازی و ترانه وحدانی

در این شماره می‌خوانید:

• • • • • اصلاح تاریخی در قوانین هوانوردی جهان؛ دستاوردی ارزشمند در مسیر دادخواهی پروندهٔ سرنگون‌شدن پرواز پی‌اس۷۵۲
        • انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار بی‌سی: پیروزی نزدیک فیندلی
        • «جزیرهٔ لاک‌پشت» و روایت‌های گوناگون آن؛ به‌مناسبت ماه ملی تاریخ بومیان کانادا
        • تصرف خیابان‌ها علیه مردم
        • سیمای یک اسطوره؛ از مستطیل سبز تا سنگر فرهنگ در غربت – یادی از پرویز قلیچ‌خانی
        • «تپش واحد»، اثری دربارهٔ ارتباط، همزیستی، ریتم و انرژی مشترک – کار جدید پروانه رودگر، مجسمه‌ساز برجستهٔ ساکن ونکوور، در میان آثار به‌نمایش‌گذاشته‌شده در نمایشگاه کَسِلگار اِسکالپچِرواک
        • دلبستگی و سبک‌های آن در رابطهٔ عاطفی
        • پشت پردهٔ بیمه: چرا صداقت تعیین‌کننده است؟ بیمه، فراتر از یک قرارداد
        • مگنا کارتا؛ سندی از دل تاریخ و شالودهٔ قوانین اساسی دنیای مدرن
        • شهری دور ولی آشنا برای ایرانیان داخل کشور؛ بازخوانی «شهر کریستال» از داخل ایران
        • مروری بر هفتاد و نهمین دورهٔ جشنوارهٔ فیلم کن (۲۰۲۶)
        • نام‌های پراکنده، زبان واحد: بازخوانی یک تجربهٔ آموزشی در بریتیش کلمبیا (قسمت دوم)
        • دیدار کوتاهی با پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز، از حامیان بنیاد نیکوکاری یارا، به‌همراه گزارش ادامهٔ فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در تهیه و توزیع سبد کالا، ارسالی در ژوئن ۲۰۲۶
        • گفت‌وگو با امیرعلی دولتشاهی، تنها مبارز مدال‌آور تیم ملی کانادا در مسابقات جهانی کیوکوشین در ژاپن

نوشته دویست و شصت و پنجمین شمارهٔ رسانهٔ همیاری منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

در دویست و پنجاه و سومین شمارهٔ رسانهٔ همیاری مورخ ۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، گزارش کوتاهی داشتیم از مسابقات جهانی کیوکوشین در ژاپن که در آن استاد بزرگ کاراته، حمید اثنی‌عشری، موفق به دریافت دان هشت به‌عنوان یکی از سه فرد غیرژاپنی دارای این درجه در جهان شد و یک مبارز از شهر ونکوور یعنی امیرعلی دولتشاهی هم موفق به دریافت مدال برنز این مسابقات گردید.

در آن گزارش گفت‌وگوی کوتاهی با استاد بزرگ حمید اثنی‌عشری داشتیم که از نظرتان گذشت. در این شماره گفت‌وگویی با تنها مبارز مدال‌آور تیم کانادا در آن مسابقات داشته‌ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی بفرمایید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

امیرعلی دولتشاهی هستم، دارای مدرک دکترای دامپزشکی و تخصص در استخراج مواد مؤثر گیاهان دارویی. حدود پانزده سال پیش، همراه همسرم مهاجرت کردم و امروز، در کنار راه‌اندازی یک شرکت کوچک دارویی، مدیریت سه شعبهٔ آژانس املاک را نیز بر عهده دارم.

چطور از بین رشته‌ها و سبک های مختلف، کیوکوشین را انتخاب کردید؟

ورود من به دنیای هنرهای رزمی در ۲۱ سالگی و با هدف کاهش وزن آغاز شد. تمرینات کاراتهٔ شیتوریو را زیر نظر استاد سلیمانی شروع کردم؛ استادی که همواره بر آزاداندیشی و نگاه باز در هنرهای رزمی تأکید داشت. به‌توصیهٔ ایشان، هم‌زمان موی‌تای را نیز نزد زنده‌یاد استاد محمد توحیدی آغاز کردم و سپس مسیر آن را با استاد علی ستاری ادامه دادم؛ تجربه‌ای ارزشمند که دو سال از زندگی ورزشی‌ام را شکل داد.

پس از آن، با اجازهٔ استاد سلیمانی و به‌دلیل جذابیت قدرت، استقامت و روح سنتی کیوکوشین، این سبک را انتخاب کردم و افتخار شاگردی شیهان آذوغ، شیهان محمدی و در نهایت شیهان حسن ناظمی را داشتم؛ قهرمان سنگین‌وزن کشور و دوستی خوب.

بعد از مهاجرت، به‌دلیل مسئولیت‌های کاری و خانوادگی، مدتی از تمرینات دور شدم. اما در ۴۶ سالگی تصمیم گرفتم بار دیگر سلامتی و آمادگی جسمی را در اولویت زندگی قرار دهم؛ هم برای خودم و هم برای اینکه الگویی برای فرزندانم باشم. پس از جست‌وجوی فراوان، با دوجوی هانشی شیهان حمید اثنی‌اشری، دان ۸، در ونکوور آشنا شدم؛ استادی برجسته که منش و دانش فنی ایشان از همان ابتدا برایم مهم بود و همچنان افتخار بهره‌گیری از آموزش‌های ایشان را دارم. 

بین تمرین و تدریس در ایران و کانادا چه تفاوت‌هایی می‌بینید؟

در ایران، تمرینات رزمی اغلب مسابقه‌محور است؛ اما در کانادا نگاه ما بیشتر بر سلامت جسم، رشد فنی و تعالی روحی استوار است. چرا که دوران قهرمانی کوتاه است، اما رشد فردی ماندگار.

حضور در مسابقات جهانی ژاپن تجربه‌ای فراموش‌نشدنی بود؛ رقابتی در سطحی بسیار بالا با حضور حدود پنجاه کشور جهان. فضایی آمیخته با هیجان، درد، دوستی و شادی که روح واقعی کیوکوشین را به نمایش می‌گذاشت. افتخار داشتم در وزن منفی ۷۵ کیلوگرم مقام سوم جهان را کسب کنم.

واقعیت این است که هر فرد تنها تا حد مشخصی می‌تواند ظرفیت تنفسی خود را افزایش دهد؛ موضوعی که در منابع پزشکی ورزشی معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ درصد عنوان می‌شود. با توجه به این مسئله، لازم بود برنامه‌ای طراحی کنم که طی شش ماه بتواند این افزایش ظرفیت تنفسی را در بدنم ایجاد کند. چون در مبارزه، حتی بهترین تکنیک‌ها بدون نفس کافی، عملاً بی‌اثر خواهند بود.

برای این هدف، هر صبح سه راند با شدت صددرصد و سه راند با شدت شصت‌درصد تمرین با کیسهٔ سنگین انجام می‌دادم. پس از آن، تمرینات تاکتیکی و تکنیکی متناسب با شرایط فیزیکی بدنم اجرا می‌شد. طبیعی است که فشار بیش از حد به بدن، به‌ویژه در سنین بالاتر، احتمال آسیب‌دیدگی را بسیار افزایش می‌دهد و هر آسیب می‌تواند هفته‌ها روند تمرین را مختل کند.

تغذیه نیز بخش مهمی از این مسیر بود. رژیم غذایی من شامل حدود ۱۵۰ گرم کربوهیدرات در روز، ۲۰۰ تا ۴۰۰ گرم پروتئین باکیفیت، و حجم زیادی از سبزیجات بود تا نیازهای اساسی بدن و ریزمغذی‌ها تأمین شود. در کنار آن، استفاده از مکمل‌هایی مانند منیزیم و ویتامین‌های گروه ب نیز ضروری بود.

تمرینات شما برای آمادگی در مسابقه به چه شکل بود؟ و لطفاً از تجربهٔ مسابقه و رقابت اخیر در مسابقات جهانی بفرمایید.

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های آماده‌سازی، پیداکردن حریف تمرینی مناسب بود؛ فردی هم‌وزن، هم‌سطح یا حتی قوی‌تر از نظر فنی که حاضر باشد در تمرینات پرفشار شرکت کند. یافتن چنین افرادی واقعاً دشوار است. خوشبختانه چند تن از دوستان باشگاه در این مسیر کمک بزرگی به من کردند و در تمرینات با شدت‌های مختلف حضور داشتند.

تمرینات بدن‌سازی نیز بر اساس شرایط فیزیکی بدنم طراحی شده بود و عصرها حدود ۴۵ دقیقه انجام می‌شد؛ تمریناتی شامل اسکات، حرکات شکم و عضلات مرکزی بدن و در ادامه تقویت عضلات شانه، سینه، پشت‌بازو و جلوبازو.

موضوع مهم دیگر، اختلاف زمان ۱۱ ساعتهٔ ونکوور و توکیو و فشار ناشی از پرواز طولانی بود؛ مسئله‌ای که می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر عملکرد جسمی ورزشکار بگذارد. به‌همین دلیل، یک هفته زودتر به ژاپن سفر کردم تا بدنم فرصت هماهنگی با شرایط جدید را داشته باشد. در طول آن مدت، ضمن بازدیدهای عادی و توریستی، تمریناتم را با شدت کمتر تا سه روز مانده به مسابقات ادامه دادم.

در ژاپن، برگزارکنندگان، سمینار بسیار مفیدی دربارهٔ داوری و قوانین جدید مسابقات برگزار کردند. دیدار با رئیس سبک، نمایندگان کشورهای مختلف و بزرگان این رشته از بخش‌های ارزشمند این سفر بود. پس از مسابقات نیز سمیناری آموزشی برای شرکت‌کنندگان برگزار شد که در آن آخرین نکات فنی و کاتاها آموزش داده شد و مراسم یادبود، عکس گروهی و آزمون کمربند برای منتخبین، خاطراتی ماندگار را رقم زد.

مسابقات در سالن المپیک توکیو، با حضور بیش از ۷۰۰ شرکت‌کننده از حدود ۵۰ کشور برگزار شد. نورپردازی حرفه‌ای، موسیقی و استفاده از تکنولوژی روز، فضایی کم‌نظیر ایجاد کرده بود و مسابقات به‌صورت زنده از پنج تاتامی مختلف پخش می‌شد؛ به‌طوری که دوستان و خانواده‌ام در ونکوور نیز می‌توانستند همهٔ مبارزات را به‌صورت آنلاین دنبال کنند.

تیم کانادا متشکل از اعضایی از باشگاه ما و چند باشگاه دیگر شرق کانادا بود و من تنها نماینده‌ای بودم که موفق به کسب مقام شد. ضمناً دو تن از دوستان باشگاه ما به‌عنوان داور در این مسابقات حضور داشتند و عملکرد بسیار خوبی ارائه کردند؛ موفقیتی که بدون هدایت‌ها و آموزش‌های ارزشمند استاد عزیزمان، هانشی شیهان حمید اثنی‌عشری، ممکن نبود.

نکتهٔ جالب دیگر حضور تیمی از ایران در این مسابقات بود؛ تیمی قدرتمند که در طول مبارزات با صدای بلند مرا تشویق و راهنمایی می‌کردند و انرژی فوق‌العاده‌ای به من می‌دادند. امیدوارم هر کجا هستند، موفق و سربلند باشند.

قرار است مسابقات جهانی دیگری در سال ۲۰۲۷ در ژاپن برگزار شود و امیدوارم در ۵۰ سالگی، همراه یکی از دوستانم که ۵۷ سال دارد، بار دیگر در این رقابت‌ها شرکت کنیم و با نتیجه‌ای خوب، آخرین مسابقهٔ خود را به پایان برسانیم.

البته این مسیر آسان نخواهد بود، اما به قول شاعر:

«عاشقی پیداست از زاری دل
نیست بیماری چو بیماری دل»

گویا قصد تدریس در نورث شور و جمع‌کردن هنرجویان قدیمی این سبک را دارید. در مورد کلاس‌ها بیشتر بفرمایید.

پس از این مسابقات، بیش از هر زمان دیگری به این باور رسیدم که انسان در هر سنی توانایی رشد و پیشرفت دارد. به‌همین دلیل تصمیم گرفتم فضایی ایجاد کنم تا افرادی که سال‌ها فرصت رسیدگی به خود را نداشته‌اند، یا ورزشکارانی که از تمرینات دور شده‌اند، دوباره کنار هم جمع شوند؛ با هدف رشد فردی، سلامتی و یافتن دوستانی با دغدغه‌‌های مشترک.

امروز دوجوی نورث ونکوور را با محوریت سلامت، رشد فردی و نگاه علمی به هنرهای رزمی راه‌اندازی کرده‌ایم؛ فضایی که هم برای علاقه‌مندان قدیمی کیوکوشین و هم برای افرادی که همیشه آرزوی تجربهٔ یک هنر رزمی را داشته‌اند، محیطی دوستانه، حرفه‌ای و الهام‌بخش فراهم می‌کند. نگاه ما ترکیبی از علم روز و سنت اصیل کاراته است. 

من و بقیهٔ دوستان به‌صورت افتخاری و جهت ترویج کاراته کیوکوشین اقدام به آموزش می‌کنیم و از نوجوانان ۱۲ ساله گرفته تا افراد ۸۰ ساله و بالاتر، بانوان و آقایان، همگی در این مسیر مورد استقبال‌اند.

کلاس‌ها:
دوشنبه و پنج‌شنبه
ساعت ۷ تا ۸:۳۰ عصر

باشگاه تایگر، نورث ونکوور

Kyokushin Kan Karate , North Vancouver Branch
291 Pemberton Ave, North Vancouver, BC V7P 2R4

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته امیرعلی دولتشاهی: در کانادا نگاه ما بیشتر بر سلامت جسم، رشد فنی و تعالی روحی استوار است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

۱. آغاز یک پرسش: زبان یا نام؟

مدتی پیش، تغییر نام برخی رسانه‌های بین‌المللی برای مخاطبان افغانستان و تاجیکستان به عناوین تفکیک‌شده‌ای چون «دری»، پرسشی قدیمی را دوباره زنده کرد: آیا ما با زبان‌های متفاوتی روبه‌رويیم یا صرفاً با نام‌های متفاوت؟ این پرسش برای ما که در «کارزار فارسی در بی‌سی» مشغول فعالیت آموزشی هستیم، فراتر از یک بحث نظری است. این موضوع مستقیماً بر نحوهٔ معرفی هویت کودکان مهاجر در سیستم آموزشی کانادا اثر می‌گذارد.

۲. ریشه‌های تمایز: فراتر از دستور زبان

بخش مهمی از تمایز امروزی میان «فارسی» و «دری»، بیش از آنکه ناشی از گسستی بنیادین در ساختار زبانی باشد، ریشه در سیاست‌های ملت‌سازی سدهٔ اخیر در منطقه دارد. اگر به تاریخ بازگردیم، می‌بینیم که بزرگان ادبیات ما از رودکی تا ناصرخسرو و حافظ، واژگان «پارسی» و «دری» را نه برای دو زبان مستقل، که به‌عنوان صفاتی برای یک زبان واحد به کار برده‌اند.

در سال ۱۹۶۴ میلادی، با تغییر رسمی نام زبان در قانون اساسی افغانستان به «دری»، یک مرزبندی اداری ایجاد شد که به‌مرور در ذهنیت جمعی نفوذ کرد. اما واقعیتِ زبان‌شناختی نشان می‌دهد که آنچه ما امروز در تهران، کابل یا دوشنبه به آن سخن می‌گوییم، گونه‌های مختلف (varieties) از یک کالبد واحدند.

۳. تفاوت‌های زبانی در ترازوی سنجش

شاید قیاس فارسی و دری با تفاوت‌های انگلیسیِ لندن و ونکوور کمی ساده‌سازانه به نظر برسد؛ چرا که تفاوت‌های واژگانی و آهنگین میان فارسیِ ایران و افغانستان ملموس‌تر است. اما این تفاوت‌ها هنوز در سطح «گونه‌های زبانی» باقی می‌مانند.

در بسیاری از زبان‌های جهانی، چنین تنوعی مایهٔ غنای زبان است، نه دلیلی برای تجزیهٔ آن. یک فارسی‌زبان ایرانی ممکن است در ابتدا از شنیدن واژهٔ «بیزن» (به‌معنای زنگ بزن) یا «چوکی» (به‌معنای صندلی) در کلام هم‌زبان افغانستانی‌اش تعجب کند، اما رشتهٔ معنایی گفت‌وگو هرگز گسسته نمی‌شود. ما همچنان در حال سکونت در یک فضای زبانی مشترک هستیم.

۴. کلاس درس؛ جایی که مرزها رنگ می‌بازند

قوی‌ترین گواه بر این وحدت، نه در کتاب‌های تاریخی، که در کلاس‌های درس ما در ونکوور و سوری اتفاق می‌افتد. هر هفته شاهدیم که کودکان ایرانی، افغان و تاجیک بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای کنار هم می‌نشینند.

به یاد دارم در یکی از کلاس‌ها، وقتی شعری از کتاب درسی می‌خواندیم، کودکی افغانستانی از واژه‌ای استفاده کرد که برای هم‌کلاسی ایرانی‌اش تازگی داشت. این تفاوت به‌جای آنکه مانع ارتباط شود، به موجی از کنجکاوی و خنده تبدیل شد. آن‌ها به سرعت واژگان هم را می‌آموزند و داستان‌های یکدیگر را بدون نیاز به هیچ واسطه یا ترجمه‌ای درک می‌کنند. این بچه‌ها به ما نشان می‌دهند که تفاوت‌های لهجه‌ای، تنها رنگ‌های متفاوتی از یک تابلوی واحدند. برای آن‌ها، این زبان نه یک دسته‌بندی اداری، بلکه وسیله‌ای برای بازی و رفاقت است.

۵. چالش اداری در بریتیش کلمبیا

مشکل اصلی زمانی بروز می‌کند که این تنوعِ طبیعی، در فرم‌های اداری مدارس به‌شکل دو زبانِ مستقل (Farsi و Dari) ثبت می‌شود. این جدانویسی اسمی، داده‌های آموزشی جامعهٔ مهاجر را چندپاره می‌کند و به والدین این تصور نادرست را می‌دهد که فرزندانشان زبان یکدیگر را نمی‌فهمند.

جالب اینجاست که در اسناد رسمی وزارت آموزش بریتیش کلمبیا، این واقعیت به‌درستی درک شده است. نام زبان در سرفصل‌های درسی به‌صورت Farsi (Persian)/Dari/Tajiki درج شده است. این صورت‌بندی نشان می‌دهد که نظام آموزشی استان، این پیوستگی زبانی را به رسمیت شناخته است. وظیفهٔ ما در کارزار این است که این نگاه منسجم را از روی کاغذ به ذهنیت مدیران مدارس و خانواده‌ها منتقل کنیم.

۶. فرجام: صیانت از پیوندهای دیرین

شاید مهم‌ترین وظیفهٔ ما در دیاسپورا، فراتر از آموزش دستور زبان، این باشد که نگذاریم نام‌ها و مرزهای قراردادی، پیوندهایی را که زبان فارسی طی قرن‌ها میان مردم این منطقه ساخته است، از هم بگسلند.

زبان فارسی، با تمام تنوع و لهجه‌های شیرینش، میراثی است که به همهٔ ما تعلق دارد. در سرزمین جدیدی مثل کانادا، حفظ این پیوستگی نه‌تنها به غنای فرهنگی ما کمک می‌کند، بلکه به نسل دوم ما این فرصت را می‌دهد که خود را متعلق به گستره‌ای بزرگ‌تر و هویت فرهنگی عمیق‌تری بدانند. ما به دنبال حذف تفاوت‌ها نیستیم، بلکه به دنبال درک این واقعیتیم که در پسِ این نام‌های پراکنده، یک قلب واحد می‌تپد.

اما شاید پرسش اصلی تازه از اینجا آغاز شود: در نسل دوم مهاجران، این پیوند زبانی تا کجا دوام خواهد آورد؟ آیا کودکان امروزِ ونکوور و سوری، بیست سال بعد هنوز خود را متعلق به یک جهان زبانی مشترک خواهند دانست یا نام‌های متفاوت، آن‌ها را به جزیره‌هایی غریبه بدل خواهد کرد؟ پاسخ به این پرسش، بیش از هر چیز به صرافتِ امروز ما در حفظ این میراثِ یکپارچه بستگی دارد.

*مدیر آموزشی فارسی در بی‌سی و دارندهٔ مدرک دکترای زبان و ادبیات فارسی

نوشته نام‌های پراکنده، زبان واحد: بازخوانی یک تجربهٔ آموزشی در بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با مروری بر وقایع دو هفتهٔ اخیر در خصوص آتش‌بس و وضعیت داخل ایران، مطلبی به‌قلم نویسنده‌ای از داخل ایران دربارهٔ شرایط کنونی ایران، نگاهی به انتخاب لوییز آربور، قاضی پیشین دیوان عالی کانادا و دادستان نامدار بین‌المللی به سِمَت فرماندار کل کانادا، گزارشی از مسابقهٔ «کانادا می‌خوانَد» برای انتخاب کتاب برگزیدهٔ سال ۲۰۲۶، گفت‌وگویی با امیرعلی دولتشاهی، تنها مبارز مدال‌آور تیم ملی کانادا در مسابقات جهانی کیوکوشین در ژاپن، گزارشی از ادامهٔ فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در زمینهٔ تهیه و توزیع سبد کالا برای زنان نان‌آور خانواده در ایران و مطالب متنوع دیگر.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ دویست و شصت و چهارم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتیز، برنابی و میپل ریج در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:
دکتر لیلا راعی، دکتر‭ ‬فرشید‭ ‬سادات‌شریفی، مینا سبزواری، مسعود سخایی‌پور، دکتر امیر سلطانی، الف صدرا، سیما غفارزاده، علیرضا فدایی، هومن کبیری پرویزی، دکتر سعید ممتازی و ترانه وحدانی

در این شماره می‌خوانید:

• • • • • آتش‌بس شکننده و آیندهٔ نامعلوم ایران
        • نخستین نمایندهٔ منتصب از سوی پادشاه چارلز سوم در کانادا؛ لوییز آربور، قاضی پیشین دیوان عالی کانادا و دادستان نامدار بین‌المللی، از ماه ژوئن فرماندار کل کانادا خواهد شد
        • زخم ناپیدای جنگ
        • هزینهٔ گزاف و پنهانِ نشنیدن و هنر زندگی با کم‌شنوایی؛ نگاهی به جدیدترین یافته‌های علمی و آموزه‌های گیل هانن
        • پنج کتاب، پنج پل: تأملاتی بر «کانادا می‌خوانَد» ۲۰۲۶
        • نام‌های پراکنده، زبان واحد: بازخوانی یک تجربهٔ آموزشی در بریتیش کلمبیا
        • باج‌گیری عاطفی؛ وقتی عشق، به ابزاری برای کنترل تبدیل می‌شود
        • وی مثل وندتا (V for Vendetta)؛ نقابی از دل تاریخ برای فروپاشی دیکتاتوری‌های امروز
        • گفت‌وگو با امیرعلی دولتشاهی، تنها مبارز مدال‌آور تیم ملی کانادا در مسابقات جهانی کیوکوشین در ژاپن
        • گزارش ادامهٔ فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در تهیه و توزیع سبد کالا، ارسالی در مهٔ ۲۰۲۶

نوشته دویست و شصت و چهارمین شمارهٔ رسانهٔ همیاری منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بنیاد نیکوکاری یارا سازمانی غیرانتفاعی‌ست که بیش از پنج سال قبل در ونکوور تأسیس شد. مأموریت اصلی این بنیاد، جمع‌آوری کمک‌های مالی نیکوکاران به‌منظور کمک به زنان تهیدست در ایران است؛ زنانی که سرپرست خانوارند و جویای کار برای کسب درآمد. این زنان با کمک‌های نیکوکاران و تسهیلگری بنیاد یارا، در زمینه‌هایی که مهارت دارند، کارآفرینی می‌کنند. هرچند اخیراً بنیاد نیکوکاری یارا اعلام کرده است که در شرایط اقتصادی فعلی و فشارهای معیشتی حادی که بر دوش بسیاری از این خانواده‌هاست، اولویتش را بر تأمین نیازهای اولیه و غذایی این خانواده‌ها قرار داده است. به‌همین منظور گفت‌وگویی انجام داده‌ایم با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ یارا، خانم‌ها بعثت حشمت آزاد، دکتر کتایون رهنوردی و گیتا رفیعی تا در این‌باره بیشتر بدانیم. شایان ذکر است که خانم‌ها دکتر کتایون رهنوردی و گیتا رفیعی به‌تازگی به هیئت‌مدیرهٔ این بنیاد ملحق شده‌اند.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً در ابتدا برای آن دسته از خوانندگان ما که ممکن است بنیاد نیکوکاری یارا را کمتر بشناسند، بفرمایید این بنیاد چند سال است که فعالیت دارد، با چه هدفی شکل گرفت و رسالت اصلی شما روی چه نوع حمایت‌هایی است؟

بعثت حشمت آزاد: بنیاد نیکوکاری یارا در دهم دسامبر ۲۰۲۰، همزمان با روز جهانی حقوق بشر، فعالیت رسمی خود را در استان بریتیش کلمبیای کانادا آغاز کرد. رسالت اصلی ما، ایجاد پلی میان خیرین، در کانادا یا ایران، یا حتی گاه دیگر کشورها، و زنان سرپرست خانوار در ایران است که با چالش‌های معیشتی جدی مواجه‌اند. 

بنیاد یارا در افق پیش روی خود، مأموریت اصلی‌اش را بر «به‌ْتوانمندسازی» این بانوان از طریق آموزش مهارت‌ها و ترویج کارآفرینی استوار کرده است. این رویکرد فراتر از حمایت‌های مقطعی، بر ایجاد بستری پایدار برای خوداتکایی و عزت نفس مخاطبان خود تأکید دارد. 

چرا تمرکز ویژه‌ای روی «زنان سرپرست خانوار» دارید؟ این انتخاب از چه تجربه یا مشاهده‌ای آمده است؟

بعثت حشمت آزاد: این انتخاب برآمده از یک ضرورت اجتماعی و تجربهٔ زیسته است. زنان سرپرست خانوار در ایران، علاوه بر مسئولیت سنگین ادارهٔ خانواده، با موانع اقتصادی و اجتماعی متعددی روبرو هستند. ما معتقدیم حمایت از یک زن و بهْ‌توانمندسازی او، در واقع حمایت از یک نسل است، چرا که با بهبود وضعیت اقتصادی و روانی مادر، کل ساختار خانواده ارتقا می‌یابد.

خبردار شدیم که شما در حال حاضر از تمرکز بر کارآفرینی به تأمین ارزاق برای مادرانی تهیدست در ایران روی آورده‌اید. چه چیزی این تغییر را ضروری کرد؟

بعثت حشمت آزاد: در شرایط اقتصادی فعلی و با توجه به فشارهای معیشتی حاد، اولویت‌بندی نیازها تغییر کرده است. اگرچه هدف غایی ما کارآفرینی است، اما برای فردی که در تأمین نیازهای اولیه و غذایی خانواده دچار مشکل است، آموزش کارآفرینی به‌تنهایی پاسخگو نیست. لذا تصمیم گرفتیم تا اطلاع ثانوی، تمرکز بودجه را بر «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» قرار دهیم تا نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان حفظ شود. 

آیا این تغییر رویکرد می‌تواند در آینده به مسیری دائمی در کنار کارآفرینی تبدیل شود، یا به تمرکز روی مأموریت اصلی‌تان باز خواهید گشت؟

بعثت حشمت آزاد: این تصمیم برای عبور از دورهٔ بحرانی فعلی است. ما به‌محض اینکه اطمینان حاصل کنیم نیازهای پایه‌ای مددجویان تأمین شده، مجدداً مسیر کارآفرینی را در کنار توزیع ارزاق دنبال خواهیم کرد تا استقلال مالی بانوان تحت پوشش به خطر نیفتد.

روند شناسایی خانواده‌های نیازمند در ایران برای اهدای سبد ارزاق چگونه انجام می‌شود؟ و چگونه اطمینان حاصل می‌کنید که کمک‌ها به دست افراد واقعی و واجد شرایط می‌رسد؟

گیتا رفیعی: یارا در ایران داوطلبان معتمدی دارد که افراد واجد شرایط را شناسایی می‌کنند. انتخاب مددجویان بر اساس بازدیدهای میدانی دقیق از شرایط زندگی آن‌ها صورت می‌گیرد تا اطمینان حاصل شود که کمک‌ها دقیقاً به دست نیازمندترین افراد می‌رسد.

در حال حاضر که تماس با ایران به‌دلیل قطعی اینترنت بسیار مشکل و آن‌هم به‌شکل یک‌طرفه شاید امکان‌پذیر باشد، شما چگونه با سازمان‌های خیریهٔ همکارتان در ایران برای پیش‌بردن این کمک‌رسانی ارتباط برقرار می‌کنید؟

گیتا رفیعی: بله، قطعاً نبودن اینترنت این ارتباط را سخت کرده، ولی از طریق مسافران و تماس تلفنی از ایران ارتباط را حفظ کرده‌ایم. گزارش‌های کتبی، فیش‌های واریزی و مستندات تصویری نیز به‌محض برقراری اتصال، برای ما ارسال می‌شود. فیلم‌های توزیع خواروبار را هم مرتب تهیه می‌کنند که امیدواریم بعد از وصل‌شدن کامل اینترنت و دریافت آن‌ها، منتشرشان کنیم.

یکی از دغدغه‌های همیشگی مخاطبان، شفافیت مالی است. شما چه سازوکاری برای جلب اعتماد جامعه و گزارش‌دهی، به‌ویژه در این فضای پر از بی‌اعتمادی نسبت به کمک‌های مالی، در نظر گرفته‌اید؟

گیتا رفیعی: شفافیت، ستون اصلی بنیاد یاراست. ما گزارش‌های مالی، فاکتورها و لیست‌های خرید را به‌طور منظم منتشر می‌کنیم. همچنین طی پنج سال گذشته، همواره از نیکوکارانی که به ایران سفر کرده‌اند، دعوت کرده‌ایم تا با هماهنگی قبلی با ما، شخصاً به دیدن این مادران در محل کار یا سکونتشان بروند.

گزارش‌های تمام رویدا‌دها و فعالیت‌های یارا در وب‌سایت این بنیاد آمده است و اگر هر سؤالی در این زمینه باشد، می‌توانید با ما تماس بگیرید.

اخیراً بنیاد نیکوکاری یارا برنامهٔ دورهمی‌ای ترتیب داده بود که عصر یکشنبه، ۲۶ آوریل، در سالن اجتماعات وست ونکوور برگزار شد. ایدهٔ برگزاری این دورهمی از کجا آمد و چه هدفی را دنبال می‌کند؟

گیتا رفیعی: ایدهٔ این برنامه از احساس نیاز به برقراری ارتباط و تبادل نظر با افراد بیشتر در فضایی گرم و دوستانه به وجود آمد. ما معتقدیم نیکوکاری نباید صرفاً به حواله‌های مالی محدود شود؛ هدف ما ایجاد فضایی آرام برای همدلی، تبادل نظر و رسیدن به رضایت درونی میان ایرانیان مقیم ونکوور هم است. خوشبختانه هم‌وطنان مهربان مثل همیشه یاوری کردند و در این گردهمایی مبلغ ۲٬۳۲۰ دلار جمع‌آوری شد، و در عین حال، همفکری و قول پشتیبانی بیشتر این عزیزان را نیز داشتیم.

حضور چهره‌های هنری، فرهنگی یا اجتماعی در این‌گونه دورهمی‌ها چه نقشی در جذب مخاطب دارد؟ آیا قصد دارید چنین برنامه‌ای را در آینده ادامه دهید؟

کتایون رهنوردی: حضور این عزیزان به‌عنوان سفیران مهربانی، صدای بنیاد نیکوکاری یارا را به گوش طیف وسیع‌تری از جامعه می‌رساند، و سبب جذابیت برنامه و جلب افراد بیشتر جامعه برای شرکت در این‌گونه دورهمی‌ها می‌شود. این تعاملات فرهنگی به ما کمک می‌کند تا پیام خود را در بستری هنری و تأثیرگذار منتقل کنیم و جامعه را نسبت به مسئولیت‌های اجتماعی آگاه‌تر سازیم. هنر در طول تاریخ همیشه یاری‌رسان و تسکین‌دهنده به‌خصوص برای ما ایرانیان بوده است. امیدواریم بتوانیم این برنامه‌ها را به‌طور مرتب در پارک‌ها، به‌ویژه در این فصل که هوا خوب است، ادامه بدهیم.

به‌نظر شما مهم‌ترین تغییری که این کمک‌های کوچک ایجاد می‌کند چیست؟ صرفاً تأمین غذا یا چیزی فراتر از آن؟

کتایون رهنوردی: مهم‌ترین تغییری که ایجاد می‌کند، حس اثرگذاری و‌ عاملیت است. ما این کمک‌‌کردن‌ها را انتخاب می‌کنیم و این انتخاب ما را از احساس بیهودگی رها می‌کند و ما را با عزیزانمان و هم‌وطنانمان در ایران مرتبط می‌کند. یاوری به نیازمندان عزیز برای رونق سفره و برآوردن احتیاجات ابتدایی تغذیه‌شان، حسی از ارزشمندی و دیده‌شدن به آن‌ها می‌دهد. این کمک‌ها به آن‌ها یادآوری می‌کند که تنها نیستند و کسانی هستند که به حقوق اولیهٔ انسانی آن‌ها می‌اندیشند. این همدلی، بزرگ‌ترین سرمایه برای بازگشت امید به زندگی آن‌هاست.

این کمک‌ها واقعی‌اند، نه مجازی؛ به‌عبارتی این کنش، بازگشتی به امید، به معنا، و به زندگی واقعی است، نه صرفاً زیستن در دنیای مجازی و فکر، نه فقط برای به‌تصویرکشیدن روی صفحهٔ نمایش؛ این کمک‌ها ملموس‌اند. به‌طور خلاصه این کارها اعمالی‌اند که فکر و‌ وقت و تمرکز می‌برند و نهایتاً منجر به اثرگذاری می‌شوند؛ اثرگذاری در زندگی انسان‌های دردمند.

برخی معتقدند کمک‌های مقطعی، ریشهٔ مشکلات را حل نمی‌کند. پاسخ شما به این نگاه چیست؟

کتایون رهنوردی: ما با این نظر موافقیم که این‌گونه کمک‌ها نمی‌توانند مشکل نیازمندان را ریشه‌ای برطرف سازند، اما در عین حال باور داریم در شرایط فعلی که بسیاری از افراد در تأمین نیازهای اولیه درمانده‌اند، نمی‌توان از حل ریشه‌ای سخن گفت. این کمک‌ها ممکن‌ است ریشهٔ مشکلات را حل نکند، اما به ریشهٔ مشکلات توجه دارد. این کاری‌ست که از ما بر می‌آید و اثرگذاری‌اش مثبت، چندجانبه، و عمیق است؛ مایی که پیش از هرچیز انسان و شهروندیم و به‌واسطهٔ آن، احساسِ ارزش، مسئولیت و توانایی می‌کنیم. و در این دنیای شلوغ و خودمحور، توجه را به دیگران و انسانیت مشترکمان معطوف می‌کنیم؛ چیزی که بدون آنکه متوجه باشیم در حال کم‌رنگ‌ترشدن است و در دنیایِ حرف‌های توخالی، گنجینه‌ای‌ست گران‌قدر. نکتهٔ دیگر آنکه این نوع کمک، مانند کمک‌های اولیه برای مصدومی‌ست که برای زنده‌ماندن به آن نیاز دارد تا در مراحل بعد بتوان برای درمان قطعی (کارآفرینی) اقدام کرد.

و در پایان، اگر بخواهید خیلی کوتاه به مخاطبان ما بگویید چرا در این روزها، همراهی‌شان می‌تواند تفاوتی واقعی ایجاد کند، چه می‌گویید؟ و البته اگر صحبت دیگری هم دارید، لطفاً بفرمایید.

کتایون رهنوردی: برای اینکه این همراهی به‌طور واقعی تأثیرگذار است. تصوری که دنیای مجازی به ما القا می‌کند این است که آنچه در این فضا منتشر می‌کنیم، در سطح جهانی به‌طور کلان اثرگذار است. گاهی این تصورات و رؤیاها ما را از واقعیت دور می‌کنند، درحالی‌که کارهای خیریه پیوند ما را با واقعیت، از طریق اثرگذاری‌های ملموس در زندگی مردم، برقرار نگه می‌دارند؛ چیزی که شادمانی‌اش کمتر از یک رؤیای زیبا نیست. در واقع بدون همراهی مردم، تداوم زندگی برای خانواده‌هایی که هیچ پناه دیگری ندارند، ممکن نیست. هر گام کوچک از سوی نیکوکاران محترم، در واقع تأمین‌کنندهٔ امنیت غذایی و آرامش روانی مادران و کودکان است. بنیاد یارا به این همراهی‌ها و همبستگی‌ها ارج می‌نهد.

با سپاس دوباره از وقت شما عزیزان.

نوشته تمرکز بر «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» برای تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان؛ گفت‌وگو با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ «بنیاد نیکوکاری یارا» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۲۶، یکی از حساس‌ترین و سرنوشت‌سازترین رویدادهای سیاسی در چند دههٔ اخیر در این استان به شمار می‌رود. این انتخابات که قرار است در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۶ با معرفی رهبر جدید به پایان برسد، تنها یک رقابت درون‌حزبی ساده نیست؛ بلکه با توجه به شرایط فعلی، فرد پیروز بخت بالایی را برای به‌چالش‌کشیدن دولت ان‌دی‌پی و حتی شکست این حزب در انتخابات سال ۲۰۲۸ را خواهد داشت. با رشد بی‌سابقهٔ اعضای این حزب از ۷ هزار نفر به بیش از ۴۲ هزار نفر، محافظه‌کاران اکنون با امید زیادی به استقبال این رویداد می‌روند تا جانشین جان راستد را که در دسامبر گذشته در پی شورش نمایندگان این حزب استعفا داد، تعیین کنند.

در این مطلب به برخی مواردی که در مناظرهٔ اخیر نامزدهای رهبری این حزب مطرح شد و نیز مواضع نامزدها می‌پردازیم.

ظهور شگفت‌انگیز محافظه‌کاران و فروپاشی حزب بی‌سی یونایتد

برای درک اهمیت این رویداد، باید به زلزلهٔ سیاسی انتخابات استانی سال ۲۰۲۴ بازگردیم. تا پیش از آن، جناح راست میانه در انحصار حزب «بی‌سی یونایتد» (بی‌سی لیبرال سابق) به‌رهبری کوین فالکون بود. با این‌حال، نارضایتی‌های گسترده از سیاست‌های میانه‌روانه باعث شد پایگاه رأی‌دهندگان به‌سرعت به‌سمت حزب محافظه‌کار متمایل شود و در نهایت اعلام خروج حزب بی‌سی یونایتد از انتخابات سال ۲۰۲۴ از سوی کوین فالکون، میخ آخر را بر تابوت این حزب کوبید و به فروپاشی کامل بی‌سی یونایتد انجامید. این اقدامِ کوین فالکون از یک‌سو مورد حمایت محافظه‌کارانی قرار گرفت که شانسی بسیار بالاتر برای کنارزدن حزب حاکم بی‌سی ان‌دی‌پی پیدا کرده بودند و از سوی دیگر مورد اعتراض شدید تعداد زیادی از همکاران پیشین فالکون در این حزب قرار گرفت که او را به خیانت به حزبشان متهم می‌کردند.

اما حتی کناررفتن حزب بی‌سی یونایتد و یکپارچه‌شدن آرای محافظه‌کاران در استان هم نتوانست جلوی پیروزی حزب بی‌سی ان‌دی‌پی را بگیرد. حزب محافظه‌کار با اختلاف اندکی شکست خورد و به اپوزیسیون رسمی در مجلس قانونگذاری استان بدل شد.

ریشه‌های بحران داخلی، انشعاب نمایندگان و شورش علیه جان راستد

موفقیت چشمگیر و تاریخی حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا در کسب ۴۴ کرسی در انتخابات استانی ۲۰۲۴، خیلی زود جای خود را به تنش‌های عمیق درون‌حزبی داد. این حزب که در فاصلهٔ کوتاهی پیش از انتخابات برخی نامزدهایش را کنار گذاشته بود و آن‌ها را با نامزدهای پیشین حزب بی‌سی لیبرال جایگزین کرده بود، حالا به گروهی نامتجانس با طیفی از گرایشات سیاسی نمایندگان از راست میانه تا راست افراطی بدل شده بود.

جان راستد که معمار این پیروزی و احیای جناح راست در استان بود، در مدیریت این بدنهٔ بزرگ و یکپارچه‌نگه‌داشتنِ نمایندگان جدید حزب با چالش‌های جدی مواجه شد. سبک رهبری او که از سوی برخی منتقدان درون‌حزبی مبتنی بر تصمیم‌گیری‌های یک‌جانبه و حلقهٔ بستهٔ مشاوران توصیف می‌شد، رفته‌رفته بذر نارضایتی را در میان فراکسیون نمایندگان این حزب کاشت.

اولین شکاف بزرگ و علنی در مارس ۲۰۲۵ رخ داد؛ زمانی که دالاس برودی، یکی از چهره‌های کلیدی این حزب، اظهارات بسیار جنجالی و حاشیه‌سازی دربارهٔ بازماندگان مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا بیان کرد. جان راستد که تحت فشار شدید افکار عمومی و رسانه‌ها قرار داشت، برای حفظ اعتبار حزبش در سطح استان، فوراً برودی را اخراج کرد. این تصمیم اگرچه برای کنترل بحران گرفته شد، اما نتیجه‌ای معکوس در انسجام جناح راست داشت. برودی پس از اخراج، به‌همراه جمعی از حامیان تندروترِ خود دست به انشعاب زد و حزب جدیدی به نام «وان‌بی‌سی» (OneBC) را تأسیس کرد. این اتفاق باعث شد تا زنگ خطرِ شکسته‌شدن آرای جناح راست در حوزه‌های انتخاباتیِ کلیدی به صدا درآید.

با گذشت زمان، نارضایتی‌ها از راستد در درون حزب محافظه‌کار تشدید شد. بسیاری از نمایندگان احساس می‌کردند که از روندهای تصمیم‌گیری کلان کنار گذاشته شده‌اند و حزب از مسیر دموکراتیک خود خارج شده است. این اختلافات سرانجام در اواخر سال ۲۰۲۵ به نقطهٔ جوش رسید و به «شورش اکثریت نمایندگان» تبدیل شد.

در اوایل دسامبر ۲۰۲۵، حزب وارد یک بحران بی‌سابقه و تنش نفس‌گیر ۲۴ ساعته شد. نمایندگان معترض در برابر رهبر حزبشان صف‌آرایی کردند و در نهایت، در ۴ دسامبر ۲۰۲۵، هیئت‌مدیرهٔ حزب محافظه‌کار در اقدامی غافلگیرکننده، جان راستد را «از نظر حرفه‌ای ناتوان» برای ادامهٔ رهبری این حزب تشخیص داد و او را مجبور به کناره‌گیری کرد. پس از این رویداد، بلوک اصلی متشکل از ۳۹ نمایندهٔ باقیماندهٔ حزب، ترِوِر هالفورد را به‌عنوان رهبر موقت برگزیدند تا کشتی توفان‌زدهٔ حزب را به‌سمت انتخابات رهبری جدید هدایت کند.

کاهش تعداد نمایندگان حزب از ۴۴ کرسی اولیه به ۳۹ کرسی پس از این شورش، نشان‌دهندهٔ عمق شکاف و جدایی ۵ نماینده بود که یا به‌‌عنوان نمایندهٔ مستقل در مجلس درآمدند یا به جریان‌های حاشیه‌ای تمایل پیدا کردند. 

معرفی نامزدهای کلیدی و پیشینهٔ آن‌ها

هالفورد فرایند انتخابات رهبری این حزب را آغاز کرد، و واجدان شرایط، خود را برای این انتخابات نامزد کردند. با کناره‌گیری برخی نامزدها در مراحل اولیه، حالا پنج نامزد اصلی در رقابت رهبری حزب محافظه‌کار بی‌سی حضور دارند:

۱. ایان بلک (Iain Black): وزیر پیشین کابینهٔ بی‌سی لیبرال و مدیر ارشد تجاری، که معتقد است نیازی به کوتاه‌آمدن از اصول محافظه‌کاری نیست، بلکه باید این اصول را با پیامی از امید و خوش‌بینی به مردم ارائه داد.

۲. کارولین الیوت (Caroline Elliott): مفسر سیاسی و نایب‌رئیس سابق بی‌سی یونایتد، که با شعار ریشه‌کن‌کردن ایدئولوژی‌های رادیکال از سیستم آموزشی و اجتماعی وارد میدان شده است.

۳. کری-لین فیندلی (Kerry-Lynne Findlay): وزیر سابق در دولت فدرال استفان هارپر و نمایندهٔ پیشین مجلس عوام از حزب محافظه‌کار که در انتخابات فدرال سال ۲۰۲۵ در حوزهٔ ساوث سوری-وایت راک کرسی‌اش را به رقیب لیبرالش واگذار کرد. او خود را تنها صدای واقعی بدنهٔ مردمی می‌داند که در برابر نخبگان و میانه‌روی ایستاده است.

۴. یوری فالمر (Yuri Fulmer): کارآفرین برجسته و رئیس سابق دانشگاه کپیلانو، که تمرکزش بر روی اقتصاد و ایجاد ائتلاف برای تضمین شکست NDP است.

۵. پیتر میلوبار (Peter Milobar): تنها نمایندهٔ فعلی در مجلس قانونگذاری استان در میان نامزدهای کنونی، که با تکیه بر رکورد بی‌نظیر پیروزی در ۸ انتخابات عمومی پیاپی (به‌عنوان عضو شورای شهر، شهردار کملوپس و نمایندهٔ مجلس استان) خود را باتجربه‌ترین فرد برای ادارهٔ استان بریتیش کلمبیا می‌داند.

مناظرهٔ جنجالی ونکوور: اشتراکات اندک، اختلافات عمیق

در روز جمعه، ۲۴ آوریل ۲۰۲۶، شبکه «کانادای قدرتمند و آزاد» میزبان اولین مناظرهٔ رسمی با حضور هر پنج نامزد نهایی بود.

تنها نقطهٔ اشتراک: هر پنج نامزد متفق‌القول اعلام کردند که در صورت پیروزی، قانون «اعلامیهٔ حقوق مردمان بومی» (DRIPA) را لغو خواهند کرد. آن‌ها همچنین همگی وعده دادند که اقتصاد استان را احیا کرده و امنیت عمومی را بهبود بخشند. اما توافق‌ها دقیقاً در همین نقطه به پایان رسید و مناظره به صحنهٔ تبادل آتش و درگیری‌های لفظی شدید تبدیل شد.

تقابل فالمر و الیوت: نبرد بر سر هویت محافظه‌کاری

یوری فالمر و کارولین الیوت شمشیر را برای هم از رو بستند. این دو از همان ابتدا حملات تندی را علیه یکدیگر آغاز کردند تا اعتبار محافظه‌کاری یکدیگر را زیر سؤال ببرند و سیاست‌های کلیدی خود را معرفی کنند:

• سیاست‌های بومیان و هویتی: فالمر اعلام کرد که دولت آینده به رهبری او «انتقال داوطلبانهٔ زمین و پول به جوامع بومی را متوقف خواهد کرد» تا شرایط مذاکرهٔ عادلانه فراهم شود. در مقابل، الیوت در بیانیهٔ پایانی خود وعده داد که «ایدئولوژی ان‌دی‌پی را از ریشه بیرون خواهد کشید.» او با انتقاد شدید از گفتمان فعلی گفت: «دولت ان‌دی‌پی و برخی از افراد روی این صحنه، از گذشتهٔ ما می‌ترسند و شرمسارند، و از این شرم برای تعریف آیندهٔ ما استفاده می‌کنند. آن‌ها ما را مهاجر (Settler)، استعمارگر و مهمانان ناخوانده در خانهٔ خودمان می‌نامند. تمام این‌ها متوقف خواهد شد.»
• حملات متقابل: فالمر، الیوت را متهم کرد که با محافظه‌کاران اجتماعی دشمنی دارد. او به غیبت الیوت در مناظرهٔ پیشین اشاره کرد؛ مناظره‌ای که از سوی یک سایت خبری برگزار می‌شد و دیوید ایبی (نخست‌وزیر) آن سایت را به ترویج برترپنداری نژاد سفید متهم کرده بود. فالمر با طعنه گفت: «[ایبی] مواضع تو را در مورد مسائل اجتماعی تأیید کرده و از تو بابت انصراف از آن مناظره تقدیر کرده است. چه احساسی داری که انتخاب دیوید ایبی باشی؟»
• دفاع و ضدحملهٔ الیوت: الیوت این حملات را رد کرد و گفت از ارزش‌های مسیحی و محافظه‌کاران اجتماعی در حزب استقبال می‌کند. او در پاسخ به فالمر گفت: «تو واقعاً باید دست از دریافت اطلاعاتت از بیانیه‌های مطبوعاتی ان‌دی‌پی برداری!» سپس الیوت، فالمر را به ریاکاری متهم کرد: «تو در کسب‌وکارت، وب‌سایت خود را پر از بیانیه‌های «به‌رسمیت‌شناختن اراضی بومیان» کردی و به‌محض ورود به این رقابت، آن‌ها را پاک کردی. به‌عنوان رئیس دانشگاه کپیلانو، از سیاست‌های تنوع، برابری و شمول (DEI) و استعمارزدایی حمایت کردی و خود و دانشجویانت را «مهاجران گناهکار در سرزمین‌های دزدیده‌شده» نامیدی. اگر تو هم مثل ان‌دی‌پی معتقدی که بریتیش کلمبیا نامشروع است، چگونه می‌خواهی از آن دفاع کنی؟»

این تبادل آتش به‌حدی بالا گرفت که ایان بلک مجبور به مداخله شد و هشدار داد: «ما باید به یاد داشته باشیم که دشمن واقعی، حزب ان‌دی‌پی است. اگر در این مسیر زیاده‌روی کنیم، خوراک خبری و ویدئوهایی تولید می‌کنیم که در ماه‌های آینده گریبانمان را خواهد گرفت.»

جنجال میانه‌روی: درس‌هایی از فروپاشی کوین فالکون

محور مهم دیگر مناظره، بررسی جهت‌گیری ایدئولوژیک حزب بود. ایان بلک استدلال کرد که می‌توان اصول محافظه‌کاری، مانند حق مالکیت خصوصی و اینکه مردم بهتر از دولت می‌دانند پولشان را چگونه خرج کنند، را با رویکردی خوش‌بینانه ارائه داد: «ما نیازی به حتی ذره‌ای سازش نداریم. آنچه کم داریم یک روایت جذاب و یک فرش قرمز است تا رأی‌دهندگانی که تاکنون به محافظه‌کاربودن فکر نکرده‌اند، به سمت ما بیایند.»

کری-لین فیندلی به‌شدت با این دیدگاه مخالفت کرد. او با اشاره به فروپاشی حزب بی‌سی یونایتد هشدار داد: «آخرین باری که شنیدم کسی می‌گفت برای پیروزی باید میانه‌رو باشیم، کوین فالکون بود. زمانی که او رهبری حزبی را بر عهده داشت که الیوت و میلوبار عضوش بودند، آن‌ها قوانینی مثل SOGI (گرایش جنسی و هویت جنسیتی)، DRIPA، تأمین امن مواد مخدر (Safe Supply) و جرم‌زدایی از مواد مخدر سخت را آوردند و کاروان آزادی را محکوم کردند.»

فیندلی همچنین خود را تنها صدای واقعی مردم دانست که از زورگویی «دولت‌های بزرگ، شرکت‌های بزرگ، نخبگان جهانی و عوامل داگ فورد» (اشاره‌ای کنایه‌آمیز به تیم کمپین الیوت) خسته شده‌اند.

ائتلاف جنجالی با وان‌بی‌سی (OneBC)

موضوع دیگری که به‌شدت مورد بحث قرار گرفت، توافق یوری فالمر با دالاس برودی، رهبر حزب «وان‌بی‌سی» بود. بر اساس این توافق، در صورت رهبری فالمر، حزب محافظه‌کار در ۵ حوزه نامزدی معرفی نمی‌کند تا راه برای پیروزی وان‌بی‌سی هموار شود.

فیندلی این توافق را زیر سؤال برد و گفت: «شما ۵ کرسی را تسلیم کرده‌اید. رأی‌دهندگان به‌دنبال یک مبارز و قهرمان‌اند، نه کسی که سازش می‌کند.»

اما فالمر با قدرت از تصمیم خود دفاع کرد: «من ترجیح می‌دهم ۵ نماینده از آن حزب در مجلس داشته باشیم تا ۵۰ نماینده از ان‌دی‌پی. من برنامه‌ای برای اتحاد جناح راست دارم. این توافق روی کاغذ نوشته شده، امضا شده، مهر و موم شده و قطعی است و پیروزی ما را تضمین می‌کند. درحالی‌که دالاس برودی مرا به‌عنوان یک محافظه‌کار تأیید می‌کند، دیوید ایبی، کارولین [الیوت] را تأیید کرده است. همین برای فهمیدن ماجرا کافی است.»

دفاع میلوبار از کارنامهٔ خود

پیتر میلوبار نیز از سوی الیوت به‌خاطر رأی مثبت به قانون DRIPA در زمان عضویتش در حزب بی‌سی یونایتد مورد حمله قرار گرفت. الیوت صراحتاً گفت: «اولین کاری که دولت ما انجام خواهد داد، لغو لوایحی است که شما به آن‌ها رأی مثبت دادید.»

میلوبار در پاسخ گفت که حزب او در آن زمان بسیاری از لوایح مورد انتقاد الیوت را به‌شدت زیر سؤال برده بود. در مورد DRIPA نیز او اعتراف کرد که نمایندگان بی‌سی لیبرال «شاید نابخردانه» به حرف دولت دربارهٔ پیامدهای این قانون اعتماد کردند تا چرخ اقتصاد به حرکت درآید. او تأکید کرد: «من تنها فرد در این رقابتم که کرسی مجلس را در اختیار دارم و هر روز به‌همراه همکارانم در برابر تمام این سیاست‌های فاجعه‌بار ان‌دی‌پی می‌ایستم. تجربهٔ من به‌عنوان صاحب یک کسب‌وکار کوچک، عضو شورای شهر، شهردار کملوپس و نمایندهٔ مجلس استان، با رکورد شکست‌ناپذیر پیروزی در ۸ انتخابات، مرا برای رهبری و بازگرداندن استان به مسیر درست آماده کرده است.»

چشم‌انداز آینده و زمان‌بندی انتخابات

هرچند هنوز تا انتخابات سال ۲۰۲۸ را درازی در پیش است، اما با توجه به افول محبوبیت دیوید ایبی در ماه‌های اخیر و در صورتی که او نتواند چاره‌ای برای چالش‌های بسیار بزرگ پیش رویش بیندیشد، برندهٔ این رقابت فرصت مناسبی برای به‌چالش‌کشیدن حزب حاکم ان‌دی‌پی و تشکیل دولت آینده خواهد داشت، البته اگر بتواند از اشتباهات گذشتهٔ این حزب در دو سال اخیر درس بگیرد.

برگه‌های رأی‌گیری رهبری از تاریخ ۹ مه برای اعضای این حزب ارسال می‌شود و نامزدی که بتواند بیشترین امتیاز را کسب کند، در کنوانسیون ویژهٔ حزب در تاریخ ۳۰ مهٔ ۲۰۲۶ به‌عنوان رهبر جدید حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا معرفی خواهد شد.

نوشته نگاهی به انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

با رشد محبوبیت کیک‌بوکسینگ در دنیا به‌خصوص در دههٔ هشتاد میلادی، تعدادی از سازمان‌های ناظر شروع به فعالیت در سطح بین‌المللی کردند. کار سازمان‌های ناظر، تنظیم مقررات و نظارت بر ایمنی و همچنین رده‌بندی مبارزان است. این سازمان‌ها در نهایت عناوین مختلف قاره‌ای و جهانی را اعطا می‌کنند.

تردیدی نیست که فیلم‌های سینمایی موفق با بازی ژان کلود ون دم و دان ویلسون در دههٔ هشتاد و نود سهم بسزایی در محبوبیت این ورزش داشت. آنچه در ابتدا به‌عنوان قوانین مسابقهٔ رزمی و صرفاً برای مسابقات با پخش تلویزیونی ابداع شده بود، خود تبدیل به یک رشتهٔ رزمی شد که در سراسر دنیا با سیستم درجه‌بندی و البته تنوع بسیار در مراحل تدریس بین سازمان‌ها و باشگاه‌های مختلف تدریس می‌شود.

در طول سالیان، شاهد حضور و افول برخی از این سازمان‌ها بوده‌ام. شاید دوره‌ای بود که این سازمان‌ها بیش از اندازه در حال فعالیت بودند و حتی نام برخی از آن‌ها کاملاً مثل هم بود.

یکی از سازمان‌هایی که بی‌تردید با موفقیت و ثبات قدم، چه در سطح آماتور و چه در سطح حرفه‌ای، بیش از چهل سال است که در حال فعالیت بین‌المللی است، ISKA است. این سازمان در بخش حرفه‌ای پذیرای بهترین مبارزان تاریخ این رشته به‌عنوان قهرمان جهان بوده است و به‌عنوان سازمان ناظر با مسابقات Bellator و K-1 همکاری داشته و کماکان با Glory که شاید معتبرترین و بزرگ‌ترین برگزارکنندهٔ مسابقات حرفه‌ای کیک‌بوکسینگ در جهان باشد، همکاری دارد.

در طول سالیان فعالیت، این سازمان به‌طور چشمگیری در بخش آماتور هم گسترش یافته است. این سازمان از بانیان مسابقات US Open در سطح آماتور است که یکی از بزرگ‌ترین مسابقات ورزش‌های رزمی در دنیاست.

حالا نه‌تنها کیک‌بوکسینگ بلکه انواع مسابقات فرم و کاتا، هنرهای رزمی گلاویزی، شکستن اجسام و مبارزات با مراحل کنترل ضربهٔ مختلف از سوی این سازمان نظارت و برگزار می‌شوند.

این سازمان اکنون فعالیت خود را در سطح آماتور در کانادا آغاز کرده و مایهٔ افتخار است که سکان رهبری این سازمان در دست یک ایرانی‌ست؛ آقای مصطفی ثابتی که به‌عنوان قهرمان و مربی افتخارات بسیاری داشته، و همچنین در سطح اجرایی و مدیریت هم تجربیات بسیاری در ورزش‌های رزمی داشته است.

یکی از قدم‌های بسیار مثبت در آغاز کار این سازمان، برگزاری دورهٔ داوری از سوی رئیس کل سازمان، آقای کوری شَفر، بود که در آخر ماه مارس امسال و در باشگاه گلدن گلوری با حضور گستردهٔ علاقه‌مندان برگزار شد.

آنچه در طول سالیان رقابت خودم در مسابقات بریتیش کلمبیا مایهٔ تعجب بود، عدم آمادگی و هماهنگی داوران بود. با اینکه تعدادی از این مسابقات سال‌هاست که در این شهر برگزار می‌شوند و پذیرای شرکت‌کنندگان از سراسر کانادا و حتی آمریکا بوده‌اند، عدم ثبات در داوری و بی‌نظمی آن‌ها کاملاً مشخص بود. در برخی از این مسابقات حتی به‌دلیل نبودِ داور یا قاضی، از بین تماشاگران یا مربیان دیگر در زمان مسابقه دعوت می‌شد تا داوری را بر عهده بگیرند. با اینکه از قوانین الزامی کنترل ضربات در این مبارزات آگاهی داشتند، متأسفانه تقریباً کنترلی از سوی شرکت‌کنندگان اجرا نمی‌شد و داوران اغلب در ادارهٔ این امر بسیار ضعیف عمل می‌کردند.

یکی از اولویت‌های اصلی ISKA Canada ایمنی شرکت‌کنندگان است و برای همین، معیارهای رده‌بندی مبارزان در مسابقات، در کنار وزن و سن، تجربهٔ آن‌ها در ورزش‌های رزمی را نیز در برمی‌گیرد. 

پس از وقفه‌ای دوساله در بریتیش کلمبیا مسابقات این رشته برای اولین‌بار با نظارت ISKA در تاریخ ۲۵ آوریل در جنوب شهر سوری با حضور ۱۴۲ شرکت‌کننده از ۲۹ باشگاه برگزار شد. 

این مسابقات در دستهٔ Kick Light برگزار شد. این دسته ایدئال برای کسانی است که دوست دارند کیک‌بوکسینگ را بدون آسیب‌دیدگی انجام بدهند. ضربات کنترل‌شده‌اند و برای سنین زیر چهارده سال هیچ‌گونه ضربه‌ای به سر مجاز نیست. همین باعث شد که از کودک ۴ ساله تا افراد ۶۳ ساله بتوانند در این مسابقات با ایمنی و سلامتی شرکت کنند.

به‌تدریج با افزایش تجربه، مهارت و سن شرکت‌کنندگان، آن‌ها می‌توانند به رده‌های بالاتر مسابقات بروند و اگر دوست داشتند به مسابقات داخل رینگ راه یابند. 

در کنار این مسابقات برای کودکان و نوجوانان مسابقات لگد پرشی و شکستن اجسام هم برگزار شد که با استقبال بسیار زیاد آن‌ها مواجه شد.

از اولویت‌های اول سازمان ایجاد محیطی دوستانه و محترمانه است که متأسفانه قدری در ورزش‌های رزمی کم‌رنگ شده است.

شوق و عطش به کیک‌بوکسینگ پس از یک توقف دوساله طوری بود که شب قبل از مسابقات یادشده، مسابقات داخل رینگ حرفه‌ای هم با استقبال فراوان روبه‌رو شد.

علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر از وب‌سایت iskacanada.ca دیدن کنند.

نوشته برگی جدید در تاریخ ورزش‌های رزمی بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ تمام‌صفحه اینجا کلیک کنید

همراه با نگاهی به اعدام‌های گسترده در ایران در عین قطعی سراسری اینترنت در جریان مذاکرات پشت صحنهٔ «آتش‌بس»، مروری بر وقایع و حواشی پیرامون سفر جنجال‌برانگیز مهدی تاج به کانادا، گفت‌وگویی با آنیتا شهریاری، خوانندهٔ جوان ساکن ونکوور، به‌مناسبت برگزاری کنسرت «گلستان ترانه‌ها» که روز ۱۷ مه در سالن اورگرین برگزار خواهد شد، گفت‌وگو با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ «بنیاد نیکوکاری یارا» دربارهٔ «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» برای تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان و همچنین گزارشی از برنامهٔ این بنیاد در همین راستا، نگاهی به انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا و مطالب متنوع دیگر.

نسخهٔ چاپی شمارهٔ دویست و شصت و سوم «رسانهٔ همیاری» در فروشگاه‌های ایرانی در ونکوور، نورث‌شور، ترای‌سیتیز، برنابی و میپل ریج در دسترس است.

در نسخهٔ دیجیتال، آگهی‌های قابل کلیک با نماد زیر مشخص شده است.

با مطالب و آثاری از:
فرناز جعفرزادگان، دکتر کتایون رهنوردی، مینا سبزواری، مسعود سخایی‌پور، دکتر امیر سلطانی، دکتر لیلا صادقی، الف صدرا، سیما غفارزاده، علیرضا فدایی، هومن کبیری پرویزی، دکتر سعید ممتازی و ترانه وحدانی

در این شماره می‌خوانید:

• • • • • «آتش‌بس» با آمریکا، نبرد دائمی با مردم
        • نگاهی به انتخابات رهبری حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا
        • گفت‌وگو با آنیتا شهریاری، خوانندهٔ جوان ساکن ونکوور، به‌مناسبت برگزاری کنسرت «گلستان ترانه‌ها»
        • ‌شش باور اشتباه و خطرناک دربارهٔ کم‌شنوایی؛ همراه با معرفی کاترین بوتان، نویسنده و روزنامه‌نگار پیشین نیویورک تایمز و فعال حقوق کم‌شنوایان
        • سفر جنجالی مهدی تاج به کانادا؛ از روایت‌های متناقض تا جنجال سیاسی در کانادا
        • در رثای ازدست‌رفتنِ یک «صدای همدل» برای جنبش‌های مدنی
        • از زخم تا رنگ؛ هنر و ترومای کودکان ایرانی: از رنج خاموش تا بازسازی معنا
        • گزارش عملکرد سال ۲۰۲۵ بنیاد بین‌المللی نجات یک کودک – Save A Child International Foundation (SACIF)‎
        • گفت‌وگو با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ «بنیاد نیکوکاری یارا» دربارهٔ «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» برای تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان
        • گردهمایی برای مهر و یاوری؛ گزارش کوتاهی از گردهمایی برای معرفی کمپین کمک به تهیهٔ سبد کالا برای مادرانی تهیدست در ایران با تسهیلگری بنیاد نیکوکاری یارا
        • چگونه زبان به سلاحی برای کشتار تبدیل می‌شود؟
        • در سایهٔ اکنون؛ خوانشی شاعرانه از خیام به‌مناسبت زادروز او‎
        • معرفی فیلم و سریال: زندگی دیگران – The Lives of Others
        • برگی جدید در تاریخ ورزش‌های رزمی بریتیش کلمبیا

نوشته دویست و شصت و سومین شمارهٔ رسانهٔ همیاری منتشر شد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا فدایی – ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و از سوابق ورزشی‌تان بگویید.

با سلام خدمت شما، بیش از ۱۳ سال است که به‌عنوان مربی تکواندو فعالیت می‌کنم. پیش از آن هم حدود ۷ سال به‌صورت حرفه‌ای در رشتهٔ تکواندو فعالیت داشتم و در این مدت موفق شدم چند مدال بین‌المللی و همچنین مدال‌های متعددی در مسابقات ملی کسب کنم. پس از مهاجرت، با توجه به علاقهٔ زیادی که به مربیگری داشتم، تلاش کردم این مسیر را در کانادا نیز ادامه دهم. خوشبختانه با باشگاهی آشنا شدم که علاوه بر آموزش تکواندو، با افرادی هم که دارای نیازهای ویژه‌اند، کار می‌کرد و همین موضوع باعث شد با این جامعهٔ دوست‌داشتنی بیشتر آشنا شوم. واقعیت این است که هرچه بیشتر با این افراد آشنا می‌شوم و افراد بیشتری با نیازهای خاص را می‌بینم، بیشتر متوجه می‌شوم که چقدر به حمایت و درک‌شدن نیاز دارند و دوست دارند به‌‌عنوان عضوی عادی از جامعه با آن‌ها برخورد شود. خوشحالم که این فرصت را دارم تا هر روز در کنار این عزیزان باشم و از این طریق به آن‌ها کمک کنم.

چطور از بین رشته‌های مختلف رزمی تکواندو را انتخاب کردید؟

آشنایی من با تکواندو به‌صورت اتفاقی و از طریق یکی از دوستانم اتفاق افتاد. همراه او به کلاس تکواندو رفتم و خیلی زود به این رشته علاقه‌مند شدم. تکواندو از نظر شخصیتی تأثیر زیادی روی من داشت و باعث شد در ابعاد مختلف رشد کنم و از نظر فیزیکی هم کاملاً باعث شد زندگی مثبت‌تر و سالم‌تری داشته باشم. همین علاقه، این مسیر را برایم جدی‌تر و عمیق‌تر کرد؛ مسیری که اکنون نزدیک به ۲۰ سال است با همان انرژی ادامه دارد.

چه چیز باعث شد به تدریس افراد دارای اوتیسم علاقه‌مند شوید؟

در چند کلاس گروهی‌ای که افراد دارای اوتیسم حضور داشتند شرکت کردم و با توجه به شخصیتم که سعی می‌کنم با صبوری و انرژی مثبت آموزش بدهم، متوجه شدم می‌توانم ارتباط خوبی با این جامعهٔ دوست‌داشتنی برقرار کنم. بعد از گذراندن یک دورهٔ مرتبط، شروع کردم به تدریس کلاس‌های گروهی و خصوصی برای افراد دارای اوتیسم و نیازهای خاص. واقعاً از کارکردن با آن‌ها لذت می‌برم و خوشحالم که می‌توانم از این راه به آن‌ها کمک کنم.

تدریس به افراد دارای اوتیسم چه تفاوت‌هایی دارد و چه نکاتی باید در نظر گرفته شوند؟

اینجا صبر و حوصله خیلی مهم است و معمولاً بیشتر آموزش‌ها به‌صورت بصری و عملی است تا بهتر یاد بگیرند. حتماً باید شرایط فیزیکی و روحی هر فرد را در نظر گرفت و برنامه را با توجه به علاقه و توانایی‌شان تنظیم کرد. وقتی این نکات رعایت شود، بچه‌ها بهتر تمرکز می‌کنند و نتیجه و عملکردشان خیلی بهبود پیدا می‌کند و واقعاً می‌توان پیشرفتشان را دید.

اوتیسم طیف گسترده‌ای دارد. آیا با هر طیف و هر شدتی می‌توان ورزش رزمی را آغاز کرد؟

با توجه به تجربه‌ای که داشته‌ام، می‌توانم بگویم بله، اما مهم است که برنامهٔ تمرینی متناسب با شرایط هر فرد طراحی شود. اوتیسم طیف گسترده‌ای دارد و توانایی‌ها و نیازهای هر فرد کاملاً متفاوت است. بنابراین مربی باید با صبر و شناخت کافی، تمرین‌ها را ساده‌تر یا مرحله‌به‌مرحله تنظیم کند. با این روش حتی افرادی هم که در ابتدا چالش‌های بیشتری دارند، می‌توانند تحت‌تأثیر قرار بگیرند و از کلاس‌ها برای بهبود شرایطشان در ابعاد مختلف بهره ببرند. بسیار مهم است که آموزش با توجه به توانایی و شرایط فرد برنامه‌ریزی شود.

ورزش‌های رزمی چه کمکی به افراد دارای اوتیسم می‌کنند؟

در واقع کلاس‌ها طوری طراحی می‌شوند که مهارت‌های مختلفی مثل تمرکز، افزایش مدت‌زمان توجه، نظم، مسئولیت‌پذیری و کنترل احساسات و بسیاری دیگر از مهارت‌ها در هنرجویان تقویت شود. در کنار این موارد، آن‌ها مهارت‌های این ورزش زیبا را هم یاد می‌گیرند که باعث افزایش انگیزه و علاقه‌شان به کلاس‌ها می‌شود. با ادامهٔ تمرین‌ها و بهبود شرایط فیزیکی، هنرجویان به‌تدریج اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا می‌کنند و کنترل بهتری روی بدن و حرکات خود در شرایط مختلف به دست می‌آورند. به‌همین دلیل می‌توانم بگویم که بسیاری از آن‌ها شرایط جدید و مثبتی را در مسیر زندگی‌شان تجربه می‌کنند.

لطفاً از نمونه‌های پیشرفت هنرجویان خود بگویید.

به‌جرئت می‌توانم بگویم در اکثر کلاس‌های گروهی و مخصوصاً کلاس‌های خصوصی، چه در باشگاه و چه در خانهٔ هنرجویان، بعد از مدتی بهبود مهارت‌های شخصی‌ای که ذکر کردم، کاملاً مشهود است.

اگر بخواهم مثالی بزنم، یکی از هنرجویان من که دارای اوتیسم است و توانایی تکلم هم ندارد، در ابتدای کلاس‌ها، بدون توجه به فضای کلاس یا صحبت‌های من شروع می‌کرد به دویدن، پرت‌کردن وسایل، و بعد گریه‌ می‌کرد و خیلی زود خسته می‌شد. اما بعد از چند ماه تمرین، وقتی وارد کلاس می‌شود، احترام می‌گذارد، در چیدن موانع تمرینی به من کمک می‌کند و تمرین‌ها را با کنترل بسیار بهتر انجام می‌دهد و با علاقه تا پایان کلاس ادامه می‌دهد. البته نمونه‌های زیادی از این تغییرات مثبت وجود دارد، اما به‌طور کلی می‌توان گفت افرادی که به‌صورت منظم در کلاس‌ها شرکت می‌کنند، بیشتر تغییرات مثبت را تجربه می‌کنند.

آیا هزینهٔ تدریس شامل کمک‌های دولتی می‌شود؟

بله، در باشگاهی که من آموزش می‌دهم، کلاس‌های خصوصی و گروهی شامل کمک‌های دولتی می‌شود. برای هزینهٔ کلاس‌های خصوصی در خانه هم که برای بسیاری مناسب‌تر است، روند تخصیص کمک‌های دولت در حال انجام است و به‌زودی فعال می‌شود.

علاقه‌مندان چطور می‌توانند با شما تماس بگیرند؟

از طریق ایمیل و شمارهٔ تماس در خدمت عزیزان هستم.

۲۳۶-۸۸۵-۲۵۸۰

keshavarzmehdi1990@gmail.com

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته ورزش‌های رزمی، ابزاری برای تقویت نظم و کنترل احساسات در افراد دارای اوتیسم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در شمارهٔ پیشین خواندید که دیوید ایبی، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، اوایل آوریل در تدارک قمار سیاسی بزرگی بود. او قصد داشت با پیش‌کشیدن لایحه‌ای جنجالی برای تعلیق بخش‌هایی از قانون حقوق بومیان (DRIPA)* و گره‌زدن آن به «رأی اعتماد» در مجلس، استان را به‌سمت انتخابات زودهنگام بهاری سوق دهد؛ آن هم درست در زمانی که حزب رقیب (محافظه‌کاران بی‌سی) فاقد رهبر دائمی بود.

اما تحولات بسیار مهم و فشارهای همه‌جانبه در اواسط آوریل ۲۰۲۶، دیوید ایبی را مجبور کرد تا عقبگردی غیرمنتظره داشته باشد. سایهٔ انتخابات زودرس بهاری فعلاً از سر بریتیش کلمبیا برداشته شده است، اما چشم‌انداز عاقبت این بحران، از همیشه تاریک‌تر و مبهم‌تر به نظر می‌رسد.

تنها چند روز پس از آنکه شایعات انتخابات زودهنگام به اوج خود رسید، دیوید ایبی در یک نشست خبری که لحنی کاملاً متفاوت با روزهای قبل داشت، اعلام کرد که دولت از پیشبرد فوری اصلاحات قانون DRIPA صرف‌نظر کرده است. بر اساس بیانیه‌های رسمی دولت و گزارش رسانه‌ها، ایبی تأکید کرد که قصد دارد به‌جای تحمیل یک‌جانبهٔ قانون در نشست بهارهٔ مجلس، تا پاییز آینده با رهبران بومی برای رسیدن به یک «توافق مشترک» مذاکره کند.

این تصمیم به‌معنای لغو قطعی رأی اعتماد در ماه مه و در نتیجه، منتفی‌شدن انتخابات زودهنگام بهاری بود. نخست‌وزیر که پیش‌تر تغییرات در قانون DRIPA را «غیرقابل‌مذاکره» خوانده بود، حالا با لحنی آشتی‌جویانه از نیاز به «زمان بیشتر برای گفت‌وگو» سخن می‌گفت. اما چه چیزی باعث این تغییر موضع دراماتیک شد؟

مهم‌ترین عامل در عقب‌نشینی ایبی، واکنش یکپارچه، سریع و خشمگینانهٔ جوامع بومی بود. طرح ایبی برای تعلیق قانون DRIPA بدون مشورت با بومیان، نه‌تنها ناقض روح این قانون بود، بلکه از نظر رهبران بومی یک خیانت تاریخی محسوب می‌شد.

اتحادیهٔ رؤسای بومیان بریتیش کلمبیا (UBCIC) با انتشار نامه‌ای سرگشاده خطاب به نمایندگان مجلس قانونگذاری، هشداری بی‌سابقه داد. در این نامه تأکید شده بود که هرگونه تلاش برای اصلاح یا تعلیق قانونی که بر پایهٔ «اعلامیه حقوق بومیان سازمان ملل» (UNDRIP) بنا شده، آن هم به‌صورت یک‌جانبه، به‌معنای بازگشت به دوران استعمار و نابودی کامل روند «آشتی» (Reconciliation) است. فشارها به‌حدی بالا رفت که حتی خطر استعفای نمایندگان بومی‌تبارِ خود حزب حاکم (ان‌دی‌پی) نیز احساس می‌شد؛ اتفاقی که در صورت وقوع، دولت باثبات ایبی را از درون متلاشی می‌کرد.

علاوه بر خشم بومیان، دولت ایبی با یک سد محکم حقوقی هم برخورد کرد؛ کارشناسان حقوقی و وکلای برجستهٔ استان به‌سرعت متوجه شدند که پیش‌نویس طرح ایبی برای تعلیق DRIPA، پر از ایرادات ساختاری و قانونی است.

در مصاحبه‌ای با گلوبال نیوز، یکی از وکلای برجستهٔ بریتیش کلمبیا صراحتاً اقدامات دولت را نمایانگر «سطحی از بی‌کفایتی و ناتوانی» (level of ineptitude and incompetence) توصیف کرد. منتقدان حقوقی استدلال کردند که شما نمی‌توانید قانونی را که حقوق بنیادین انسانی و بومی را به رسمیت می‌شناسد، صرفاً برای فرار از احکام دادگاه (مانند پروندهٔ Gitxaala در مورد حقوق معادن) و با مانور سیاسی شتاب‌زده‌ای معلق کنید. چنین اقدامی بلافاصله با چالش‌های قانون اساسی در دادگاه عالی کانادا مواجه می‌شد و استان را وارد سال‌ها هرج‌ومرج حقوقی می‌کرد.

ایبی که خود یک حقوق‌دان است، احتمالاً با دیدن تحلیل‌های کارشناسان متوجه شد که دولتش در حال ورود به میدان مین قانونی‌ای است که شانس زنده‌بیرون‌آمدن از آن بسیار کم است.

در شمارهٔ قبل اشاره شد که شاید یکی از اصلی‌ترین انگیزه‌های ایبی، غافلگیرکردن حزب محافظه‌کار در دوران بی‌رهبری‌اش بود. اما تحلیل‌گران داخلی حزب ان‌دی‌پی متوجه یک خطای استراتژیک بزرگ شدند: هزینهٔ این غافلگیری، ازبین‌بردن پایگاه رأی سنتی خودشان بود.

دولت ایبی بر پایهٔ حمایت رأی‌دهندگان پیشرو، حامیان محیط زیست و مدافعان حقوق بومیان بنا شده است. به‌خطرانداختن قانون DRIPA ممکن بود نظر برخی از مالکان نگران یا رأی‌دهندگان متمایل به راست را جلب کند، اما قطعاً به قیمت ازدست‌دادن هستهٔ مرکزی حامیان ان‌دی‌پی تمام می‌شد. ایبی متوجه شد که این قمار، به‌جای تضمین یک پیروزی آسان، ممکن است به شکستی تحقیرآمیز منجر شود.

با عقب‌نشینی دیوید ایبی، استان از یک بحران سیاسی فوری در بهار ۲۰۲۶ نجات یافت، اما واقعیت این است که هیچ‌کدام از مشکلات بنیادین حل نشده‌اند.

لغو رأی اعتماد بهاری به‌این معناست که دولت ان‌دی‌پی همچنان با اکثریت شکنندهٔ خود (که در انتخابات ۲۰۲۴ به دست آورد) به کار خود ادامه می‌دهد. موکول‌کردن توافق به پاییز ۲۰۲۶، دیگر به‌معنای پرتاب توپ به زمینِ یک کارزار انتخاباتی نیست، بلکه به‌معنای خریدن زمان برای دولتی است که در مخمصه‌ای حقوقی و سیاسی گرفتار شده است.

احکام دادگاه عالی بی‌سی مبنی بر لزوم تغییر سیستم «ثبت آزاد اراضی و معادن» همچنان به قوت خود باقی است. بلاتکلیفی اقتصادی برای شرکت‌های معدنی و مالکان اراضی نیز برطرف نشده و فشار صنایع بر دولت در ماه‌های آینده افزایش خواهد یافت.

ایبی اکنون تا پاییز فرصت دارد تا راهی برای جلب رضایت بومیان پیدا کند، اما در این مدت با یک اپوزیسیون در حال تقویت روبرو خواهد شد. حزب محافظه‌کار پس از تعیین رهبر جدید خود در اواخر ماه مهٔ ۲۰۲۶، از حالت انفعال خارج شده و تمام تمرکز خود را بر روی ناکارآمدی دولت در مدیریت اقتصاد (ازجمله کسری بودجه) و بلاتکلیفی مسئلهٔ اراضی خواهد گذاشت.

آنچه در آوریل ۲۰۲۶ رخ داد، یک عقب‌نشینی تاکتیکی از سوی دیوید ایبی بود. او از لبهٔ پرتگاه یک قمار زودهنگام و پرریسک بازگشت، اما مشکل اصلی را حل نکرد. سایهٔ انتخابات زودهنگام بهاری برداشته شده، اما تقابل بر سر مالکیت اراضی، حقوق بومیان و امنیت اقتصادی استان همچنان پابرجاست. دیوید ایبی حالا حدود دو سال (تا انتخابات ۲۰۲۸) فرصت دارد تا این بحران را مدیریت کند؛ اما اینکه آیا پاییز امسال شاهد یک «توافق تاریخی» خواهیم بود یا صرفاً دور جدیدی از بن‌بست‌های حقوقی و سیاسی آغاز خواهد شد، سؤالی است که آیندهٔ دولت او را رقم خواهد زد.

The Declaration on the Rights of Indigenous Peoples Act (DRIPA)‎*

نوشته عقب‌نشینی از لبهٔ پرتگاه:  چرا دیوید ایبی از قمار انتخاباتی بر سر حقوق بومیان دست کشید؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.