با اعلام انتخابات زودهنگام استانی در بریتیش کلمبیا، احزاب فرصتی کوتاه برای کارزار انتخاباتی دارند و شبانه‌روز در تلاش‌اند. رسانهٔ همیاری، مانند سال‌های گذشته، کوشیده است هم با مقامات ارشد احزاب گفت‌وگو کند و هم با نامزدهایی از جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا که در این انتخابات شرکت دارند.

در شمارهٔ پیشین، گفت‌وگو با رهبران سه حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، سنتر بی‌سی و وان‌بی‌سی منتشر شد. رهبران دو حزب دیگر، یعنی حزب محافظه‌کار و حزب سبز بی‌سی، تا زمان نگارش این سطور برای گفت‌وگو اعلام آمادگی نکرده‌اند.

در این شماره، برای سه نامزد ایرانی و ایرانی‌تبار پرسش‌نامه‌ای فرستادیم تا ضمن معرفی خود و برنامه‌های حزبشان، دربارهٔ مشکلاتی نیز که به‌طور خاص جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا با آن روبه‌روست، نظر بدهند. پاسخ‌های کامل سومین نامزد، که امروز به دست ما رسید، در ادامه از نظر شما می‌گذرد. خلاصه‌ای از آن نیز در شمارهٔ آینده، که یک روز پیش از انتخابات منتشر می‌شود، در نسخهٔ کاغذی در دسترس خوانندگان قرار خواهد گرفت.

* * * * *

لطفاً ضمن معرفی خود و اشاره به ۲۳ سال سکونت در محلهٔ فارِست گِروُو در شرق برنابی و تحصیلاتتان در زیست‌شناسی (SFU) و پرستاری (BCIT)، بگویید چه شد که تصمیم گرفتید در انتخابات استانی ۲۰۲۶ نامزد شوید و چرا حزب سبز را بهترین گزینه برای پاسخ به اولویت‌های اصلی مردم استان می‌دانید؟

نام من جواد شوشتریان است و افتخار می‌کنم که در ۲۳ سال گذشته محلهٔ فورست گروو در شرق برنابی را خانهٔ خود نامیده‌ام. زندگی در این جامعه به من درک عمیقی از مردم، جوامع و زیبایی‌های طبیعی داده است؛ چیزهایی که استان ما را به مکانی فوق‌العاده برای زندگی تبدیل می‌کند. پیشینهٔ تحصیلی من شامل کارشناسی زیست‌شناسی از دانشگاه سایمون فریزر (SFU) و کارشناسی پرستاری از BCIT است. آموزش و تجربهٔ کاری من در حوزهٔ بهداشت و درمان، تعهد من را به حفظ محیط زیست، تصمیم‌گیری بر اساس شواهد، مراقبت‌های بهداشتی و رفاه جوامع شکل داده است.

آنچه الهام‌بخش من برای شرکت در انتخابات استانی ۲۰۲۶ شد، باور من به این است که مردم بریتیش کلمبیا شایستهٔ رهبری‌ای‌اند که گوش می‌دهد، با صداقت عمل می‌کند و بر راه‌حل‌های کاربردی برای چالش‌هایی که مردم هر روز با آن مواجه‌اند، تمرکز دارد. پس از بیش از دو دهه زندگی در شرق برنابی، اهمیت جوامع قوی، مسکن قابل‌استطاعت، مراقبت‌های بهداشتیِ در دسترس و محیط زیست سالم برای نسل‌های آینده را درک می‌کنم. من می‌خواهم به ساخت استانی کمک کنم که در آن خانواده‌ها استطاعت مالی برای زندگی داشته باشند، مردم به مراقبت‌های بهداشتی مورد نیاز خود دسترسی داشته باشند و جوانان بتوانند به آینده‌ای امن و امیدوارکننده چشم بدوزند.

من معتقدم حزب سبز بریتیش کلمبیا (BC Green Party) بهترین انتخاب است زیرا رویکردی مبتنی بر شواهد، تفکر بلندمدت، مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی و رفاه جامعه ارائه می‌دهد. استان ما به راه‌حل‌هایی نیاز دارد که به هزینه‌های زندگی بپردازد، سیستم بهداشت و درمان ما را تقویت کند، مسکن مقرون‌به‌صرفهٔ بیشتری ایجاد کند، از جوامع محلی حمایت کند و ما را برای پیامدهای تغییرات اقلیمی آماده سازد. این چالش‌ها به یکدیگر متصل‌اند و ما به رهبری نیاز داریم که فراتر از منافع سیاسی کوتاه‌مدت نگاه کند تا نتایج پایدار ارائه دهد.

من نامزد شده‌ام چون به آینده‌ای بهتر برای مردم بریتیش کلمبیا باور دارم. با قراردادن مردم، جوامع و محیط زیست در قلب تصمیم‌گیری‌ها، حزب سبز می‌تواند به ساخت آینده‌ای سالم‌تر، عادلانه‌تر، مقرون‌به‌صرفه‌تر و پایدارتر برای استان ما کمک کند.

در آخرین نظرسنجی‌ها، «هزینهٔ زندگی و تورم» (۵۷ تا ۵۹ درصد) و «استطاعت‌پذیری مسکن» (۲۴ تا ۲۵ درصد) در صدر دغدغه‌های رأی‌دهندگان هستند و «محیط زیست» (۱۴ درصد)، «مسائل بومیان» (۱۴ درصد) و «فقر و بی‌خانمانی» (۱۳ درصد) نیز از اولویت‌های مهم مردم‌اند. با توجه به سابقهٔ فعالیت داوطلبانهٔ شما در پویش حمل‌ونقل رایگان (All on Board)، آشپزخانهٔ رایگان گورو نانک و برنامه‌های سلامت بومیان، برنامهٔ حزب سبز، از کنترل اجاره‌بها و ساخت مسکن غیرانتفاعی تا حمل‌ونقل عمومی رایگان، چه تغییر ملموسی در زندگی ساکنان و دانشجویان منطقهٔ «برنابی ایست» و «برنابی ماونتین» ایجاد خواهد کرد؟

پلتفرم حزب سبز دارای سیاست‌های متعددی است که تغییرات ملموسی در زندگی ساکنان شرق برنابی ایجاد خواهد کرد. سیاست‌های پلتفرم ما باعث می‌شود تأمین مسکن در جامعهٔ ما، دسترسی به مهدکودک‌های ۱۰ دلار در روز، رفت‌وآمد به محل کار و دانشگاه، و دسترسی به خدمات بهداشتی مورد نیاز آسان‌تر شود.

تجربهٔ داوطلبانهٔ من در کمپین ترانزیت All on Board، آشپزخانهٔ رایگان گورو نانک و ابتکارات سلامت بومیان به من نشان داده است که این مسائل عمیقاً به هم پیوسته‌اند. وقتی اجاره‌بها و هزینهٔ مهدکودک بخش عمده‌ای از درآمد یک خانواده را می‌بلعد، تأمین خواروبار سخت‌تر می‌شود. وقتی حمل‌ونقل عمومی گران باشد، دانشجویان و کارگران فرصت‌های کمتری خواهند داشت. و وقتی مردم نتوانند به خدمات ضروری دسترسی پیدا کنند، غلبه بر فقر و بی‌خانمانی سخت‌تر هم می‌شود. رویکرد حزب سبز پرداختن ریشه‌ای به این فشارهاست، نه اینکه صرفاً از مردم بخواهد با امکانات کمتر سر کنند.

تعهد حزب سبز به ساخت و حفاظت از ۲۶,۰۰۰ خانهٔ مقرون‌به‌صرفهٔ پایدار و غیرتجاری و ۲,۰۰۰ خانهٔ اجاره‌ای مقرون‌به‌صرفه به‌صورت سالانه، گزینه‌های مسکن را برای دانشجویان، خانواده‌های شاغل، سالمندان و افراد بی‌خانمان گسترش می‌دهد. این خانه‌ها که از طریق مشارکت‌های عمومی و غیرانتفاعی ارائه می‌شوند، بر اساس درآمد مردم قیمت‌گذاری می‌شوند، نه قیمت‌های متورم بازار. کنترل خالی‌ماندن مسکن (vacancy control) نیز مانع افزایش شدید اجاره‌بها از سوی صاحبان املاک می‌شود، امنیت بیشتری به مستاجران می‌دهد و خطر نقل‌مکان اجباری را کاهش می‌دهد.

تعهد حزب سبز به حمل‌ونقل عمومی رایگان، با تناوب بالا و سریع نیز پول را به جیب مردم بازمی‌گرداند. از طریق تجربیاتم در کمپین All on Board درک می‌کنم که حمل‌ونقل عمومی یک کالای لوکس نیست؛ بلکه زیرساختی حیاتی است که دسترسی مردم را به آموزش، اشتغال، بهداشت و جامعه فراهم می‌کند. اجرای کارت حمل‌ونقل عمومیِ کم‌درآمد و حرکت به‌سمت حمل‌ونقل عمومی رایگان به‌ویژه به‌نفع دانشجویان، خانواده‌های کم‌درآمد و کارگرانی خواهد بود که هر روز به اتوبوس و اسکای‌ترین متکی‌اند. بهبود خدمات و قابلیت اطمینان نیز رفت‌وآمد را برای ساکنان شرق برنابی و برنابی ماونتِین بدون نیاز به خودروی شخصی آسان‌تر می‌سازد.

مبارزه با فقر همچنین به‌معنای سرمایه‌گذاری در خدمات ضروری برای افراد و خانواده‌هاست. تعهدات حزب سبز برای افزایش کمک‌هزینهٔ ازکارافتادگی به بالاتر از خط فقر، تعدیل آن با تورم و گسترش مسکن مقرون‌به‌صرفه به تحرک اقتصادی صعودی مردم کمک خواهد کرد. افزایش حمایت مستقیم از مستأجرانی که توان پرداخت اجاره‌های بازار را ندارند از طریق برنامهٔ کمک اجاره‌بها (RAP) و برنامهٔ کمک به مسکن سالمندان (SAFER)، تضمین می‌کند که آسیب‌پذیرترین افراد ما همچنان قادر به تأمین مسکن باشند. گسترش برنامهٔ مهدکودک ۱۰ دلار در روز به تمامی مراکز مراقبت از کودک در استان، با برنامهٔ گذار نهایی به مهدکودک رایگان همگانی، از والدین در حفظ مشاغلشان حمایت کرده و توانایی آن‌ها را برای ایجاد تعادل بین کار و خانواده بهبود می‌بخشد. این امر همچنین تضمین می‌کند که کودکان صرف‌نظر از درآمد خانواده‌شان به محیط‌های یادگیری زودهنگام امن، پرورشی و غنی دسترسی داشته باشند.

«مراقبت‌های بهداشتی و درمانی» اولویت ۴۲ درصد رأی‌دهندگان است و هم‌زمان نگرانی از «جرایم خیابانی و امنیت عمومی» (۲۴ درصد) و «مصرف مواد مخدر و بحران اوپیوئید» (با افزایش از ۱۳ به ۱۵ درصد) روندی صعودی دارد. از نگاه یک پرستار خط مقدم که در اورژانس‌ها، مراکز مراقبت فوری، مراکز سالمندان و مراکز تزریق نظارت‌شده کار کرده است، چرا سیاست‌های درمانی و کاهش آسیبِ دولت فعلی به بن‌بست خورده و راه‌حل عملی حزب سبز برای کاهش صف اورژانس‌ها و مهار هم‌زمان بحران اعتیاد و ناامنی خیابانی چیست؟

از دیدگاه یک پرستار فارغ‌التحصیل و متخصص بهداشت و درمان، دیده‌ام که چگونه شکاف‌های موجود در سیستم بهداشتی ما مردم را در آسیب‌پذیرترین شرایط تحت تاثیر قرار می‌دهد. من بیمارانی را دیده‌ام که مدت طولانی منتظر دریافت مراقبت می‌مانند، سالمندانی که برای دسترسی به خدمات حمایتی مبارزه می‌کنند و افرادی که با اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما به بخش‌های اورژانس بازمی‌گردند چون خدمات درمان و پیگیری مورد نیازشان در زمان نیاز در دسترس نیست. رویکرد فعلی به نقطه‌ای رسیده است که تغییرات جزئی دیگر کافی نیست. اما فشار مداوم بر بخش‌های اورژانس، شکاف در مراقبت‌های اولیه، کمبود خدمات سلامت روان و بحران مداوم مواد مخدر سمّی نشان می‌دهد که ما به یک سیستم هماهنگ‌تر نیاز داریم. درسی که آموخته‌ایم، این نیست که باید سلامت عمومی را رها کنیم؛ بلکه باید انسجام کامل‌تری از مراقبت، از پیشگیری و کاهش آسیب تا درمان و بازتوانی طولانی‌مدت بسازیم.

حزب سبز طرحی عملی برای رسیدگی به این بحران‌های بهداشتی دارد. نخست، باید زمان انتظار در بخش‌های اورژانس را با سرمایه‌گذاری در مراقبت قبل از وقوع بحران کاهش دهیم. ما در هر منطقه به مراکز سلامت جامعه نیاز داریم که کادر آن شامل پزشکان خانواده، پرستاران متخصص (Nurse Practitioners)، پرستاران، متخصصان سلامت روان و سایر کارکنان بهداشتی باشد. وقتی مردم بتوانند به‌موقع به مراقبت‌های اولیه دسترسی داشته باشند، احتمال کمتری دارد برای شرایطی که می‌توانست زودتر درمان شود به بخش‌های اورژانس متکی شوند.

علاوه بر این، باید ظرفیت بیمارستان‌ها را برای رسیدگی به کمبود تخت‌های بیمارستانی در سراسر استان افزایش دهیم. به‌همین دلیل است که من و حزب سبز متعهدیم که فاز ۲ توسعهٔ بیمارستان برنابی به‌طور کامل تأمین مالی و تکمیل شود. حزب سبز همچنین از اجرای نسبت‌های ایمن پرستار به بیمار حمایت می‌کند تا فرسودگی شغلی کاهش یابد، ماندگاری نیروی کار بهبود یابد و اطمینان حاصل شود که پرستاران می‌توانند به‌صورت ایمن و مؤثر از بیماران مراقبت کنند.

دوم، باید با اعتیاد به‌عنوان یک مسئلهٔ بهداشتی برخورد کنیم و در عین حال امنیت را به جوامع خود بازگردانیم. تجربهٔ من در مراکز مصرف تحت نظارت به من آموخته است که کاهش آسیب نقطهٔ مقابل بهبود و درمان نیست. این کار مردم را زنده نگه می‌دارد و فرصت‌هایی ایجاد می‌کند تا دسترسی آن‌ها به درمان را فراهم کند. اما کاهش آسیب به‌تنهایی کافی نیست. ما به خدمات سم‌زدایی در دسترس، درمان اعتیاد مبتنی بر شواهد، مراقبت‌های سلامت روان، برنامه‌های بازتوانی شامل دسترسی به مسکن طولانی‌مدت و پیگیری‌های مستمر نیاز داریم. حزب سبز از کاهش آسیب مؤثر در کنار سرمایه‌گذاری واقعی در مراقبت‌های داوطلبانه، ازجمله گسترش دسترسی به مراکز مصرف تحت نظارت و خدمات پیشگیری از اُوِردوز حمایت می‌کند. این خدمات باید دسترسی افراد را به درمان، بازتوانی و اسکان فراهم کند، نه اینکه آن‌ها را در مسیریابی سیستم تنها بگذارد. برنامه‌هایی مانند Onsite که وابسته به مرکز مصرف تحت نظارت Insite است، نمونه‌ای از برنامهٔ بازتوانی اعتیاد است که برای متقاضیان مسکن تأمین می‌کند و آن‌ها را به تیمی بین‌رشته‌ای از کارکنان سلامت روان، مشاوران، پرستاران و پزشکان وصل می‌کند تا برای غلبه بر اعتیاد و بازگشت به جامعه کمک شوند. بااین‌حال، به‌دلیل فضا و بودجهٔ محدود، Onsite فقط قادر است در آنِ واحد ۳۰ نفر را پذیرش کند. به‌عنوان نمایندهٔ مجلس استان (MLA)، بودجهٔ برنامه‌هایی مانند Onsite را افزایش خواهم داد تا ظرفیت آن‌ها برای کمک به افراد در بازتوانی اعتیاد و یافتن مسکن پایدار افزایش یابد.

دولت ان‌دی‌پی اعلام کرده است که حدود ۸۰۰ پزشک آمریکایی را جذب نظام درمان بی‌سی کرده، درحالی‌که بسیاری از پزشکان و کادر درمان دانش‌آموختهٔ ایران با موانع سنگینی برای جذب در نظام درمانی استان مواجه‌اند و ناچار به کار در حرفه‌هایی متفاوت با تخصصشان می‌شوند. به‌نظر شما چرا جذب متخصصان آمریکایی بسیار ساده‌تر از ایرانی-کانادایی‌هاست و چه راهکاری برای حل این مشکل دارید؟

من معتقدم هر متخصص بهداشتی واجد شرایط شایستهٔ فرصتی عادلانه و شفاف برای مشارکت در سیستم بهداشت و درمان بریتیش کلمبیاست، صرف‌نظر از اینکه تحصیلات خود را در کجا گذرانده یا کشور مبدأ او کجا بوده است. یک عامل مهم در آسان‌تربودن جذب متخصصان آمریکایی این است که کالج پزشکان و جراحان بریتیش کلمبیا (CPSBC) در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ مسیر صدور مجوز تسهیل‌شده‌ای را برای پزشکان واجد شرایط آموزش‌دیده و دارای بورد تخصصی در آمریکا معرفی کرد، که به بسیاری اجازه می‌دهد بدون امتحانات یا ارزیابی‌های اضافه‌تر مجوز کامل دریافت کنند. در مقابل، پزشکانی که در کشورهایی مانند ایران آموزش دیده‌اند با ارزشیابی‌های پیچیده‌تر مدارک، امتحانات، دوره‌های ارزیابی تحت نظارت و الزامات دستیاری مواجه‌اند. این تفاوت‌ها در دوره‌های آموزش و گواهی‌نامه‌های شناخته‌شده می‌تواند موانع قابل‌توجهی برای متخصصان باتجربهٔ ایرانی ایجاد کند.

طرح من برای رسیدگی به این موضوع، پیگیری و حمایت از فرایند صدور مجوز سریع برای متخصصان بهداشتی آموزش‌دیده در ایران و سایر کشورهاست که علاوه بر مدارک تحصیلی، برای سال‌ها تجربهٔ کاری اهمیت و وزن شایسته‌ای قائل شود. پزشکان واجد شرایط آموزش‌دیده در ایران و سایر پزشکان تحصیل‌کرده در خارج از کشور باید ارزیابی‌های به‌موقعی از تحصیلات، دوره‌های دستیاری و آموزش‌های تخصصی خود مطابق با استانداردهای کانادا دریافت کنند. پرستاران آموزش‌دیده در ایران و خارج از کشور نیز باید مانند پرستاران آمریکایی دارای فرایند تسریع‌شدهٔ صدور مجوز باشند. علاوه بر این، تمامی مناطق بهداشتی باید دارای تیم منتورشیپ بالینی‌ای باشند که به ارائهٔ پشتیبانیِ کمکی از پرستاران بین‌المللی هنگام ورود به نیروی کار کانادا اختصاص یافته باشد، مشابه آنچه در Vancouver Coastal Health (VCH)‎ اجرا شده است.

دیوید ایبی مقابله با «تعرفه‌های آمریکا و دونالد ترامپ» را از دلایل اصلی انتخابات زودهنگام اعلام کرد؛ اما اهمیت این موضوع در نظرسنجی‌ها از ۱۵ درصد به ۱۰ درصد سقوط کرده و مردم بیش از دو برابر آن نگران «اقتصاد و اشتغال» (۲۶ درصد) و «کسری بودجه و مخارج دولتی» (۲۴ درصد) هستند. با توجه به کسری بودجهٔ سنگین استان، چگونه به رأی‌دهندگان اطمینان می‌دهید که وعده‌های هزینه‌ای و مالیات‌های جدید حزب سبز، بدون آسیب‌زدن به ثبات مالی و اشتغال قابل‌اجراست؟

حزب سبز بریتیش کلمبیا یک مالیات یک‌بارهٔ سهم عادلانه (Fair Share Tax) بر ثروت‌های کلان اجرا خواهد کرد که از ۵٪ برای ثروت خالص بالای ۵۰ میلیون دلار، ۱۰٪ بالای ۱۰۰ میلیون دلار و ۲۰٪ بالای یک میلیارد دلار آغاز می‌شود. تخمین زده می‌شود این مالیات حدود ۲۲٫۲ میلیارد دلار درآمد ایجاد کند. ما همچنین یک مالیات سالانهٔ مداوم بر ثروت‌های کلان ایجاد خواهیم کرد که از ۲٪ برای ثروت خالص بالای ۵۰ میلیون دلار، ۳٪ بالای ۱۰۰ میلیون دلار و ۵٪ بالای یک میلیارد دلار شروع می‌شود. تخمین زده می‌شود این میزان، سالانه حدود ۵٫۴ میلیارد دلار درآمدزایی داشته باشد. درآمد حاصل از این مالیات‌ها برای تأمین مالی پروژه‌هایی مانند فاز ۲ توسعهٔ بیمارستان برنابی، مراکز سلامت جامعه، مسکن مقرون‌به‌صرفه و بهبود زیرساخت‌ها استفاده خواهد شد. علاوه بر این، این مالیات‌ها طرح‌های سیاست‌گذاری ما ازجمله مهدکودک ۱۰ دلار در روز در سراسر استان، با هدف نهایی مهدکودک رایگان همگانی، افزایش خدمات و فراوانی ترانزیت، و اجرای حمل‌ونقل عمومی رایگان در سراسر استان را تأمین مالی خواهد کرد.

ورشکستگی و تخلفات برخی صرافی‌ها، که به‌دلیل تحریم‌ها تنها راه انتقال پول برای اغلب اعضای جامعهٔ ایرانی-کاناداست، زیان‌های مالی سنگینی به صدها خانوادهٔ ایرانی وارد کرده و در تازه‌ترین مورد پنج میلیون دلار خسارت به بار آورده است. در صورت راهیابی به مجلس قانونگذاری، چه گام مشخصی برای حمایت از مالباختگان و جلوگیری از تکرار چنین رخدادهایی برخواهید داشت؟

خانواده‌های ایرانی-کانادایی نباید مجبور باشند بین حمایت از اقوام خود و در معرض خطر قراردادن پس‌اندازهایشان یکی را انتخاب کنند. من با خانواده‌های متضرر، سازمان‌های جامعه، ارائه‌دهندگان خدمات حقوقی رایگان و مقامات ذی‌ربط برای ایجاد یک مرکز هماهنگ اطلاع‌رسانی و مرجع همکاری خواهم کرد. این مرکز به قربانیان کمک می‌کند گزینه‌های قانونی خود را درک کنند، کلاهبرداری‌های مشکوک را گزارش دهند و در صورت لزوم اقدامات قانونی دسته‌جمعی را بررسی کنند.

علاوه بر این، من از مقررات بازدارنده‌ای که از پول مشتریان محافظت می‌کند، حمایت خواهم کرد. به‌عنوان مثال، پیگیری خواهم کرد که مشاغلِ انتقال پول، دربارهٔ نحوهٔ نگهداری و انتقال پول مشتریانشان، ملزم به نگهداری ذخایر مالی کافی، جداسازی وجوه مشتریان از وجوه عملیاتی در صورت لزوم، و ارائهٔ حساب‌و کتاب شفاف و استانداردشده باشند.

درنهایت، دولت بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۲۳ قانون مشاغل خدمات مالی (Money Services Businesses Act) را تصویب کرد که نظارت استانی بر مشاغل انتقال پول را تقویت می‌کند. بااین‌حال، این قانون هنوز لازم‌الاجرا نشده است. این بدان معناست که اگرچه قانون در مجلس تصویب شده، اما هنوز فعال، قانوناً الزام‌آور یا قابل‌اجرا نیست. من دولت استانی را تحت فشار قرار خواهم داد تا این قانون را لازم‌الاجرا کرده و اجرای چارچوب نظارتی مؤثری برای این قانون را در اولویت قرار دهد. این چارچوب باید شامل الزامات ثبت‌نام مناسب، بررسی‌های سوءپیشینه و مالکان، بررسی‌های مستقل انطباق، جریمه‌های معنی‌دار برای تخلفات، و اختیار تعلیق کسب‌وکارهایی باشد که خطرات جدی برای مصرف‌کنندگان ایجاد می‌کنند.

بر اساس آمارهای 338Canada در حوزهٔ «برنابی ایست»، نمایندهٔ فعلی ان‌دی‌پی حدود ۴۶ درصد، نامزد محافظه‌کار ۴۱ درصد و حزب سبز ۱۰ درصد آرا را در اختیار دارند و شانس پیروزی محافظه‌کاران به ۲۴ درصد رسیده است؛ یعنی فاصلهٔ دو حزب اول تنها ۵ درصد است، درحالی‌که سهم آرای حزب سبز ۱۰ درصد برآورد می‌شود. اگر رأی حامیان محیط زیست و عدالت اجتماعی به شما، به پیروزی نامزد محافظه‌کار با اختلاف اندک منجر شود، آیا به اهداف زیست‌محیطی و اجتماعی خود شما آسیب نخواهد زد؟ پاسختان به طرفداران «رأی استراتژیک» چیست؟ و در پایان، چرا مردم باید در ۲۴ اکتبر به شما رأی بدهند

وقتی رقابت نزدیک است، رأی‌دهندگان نگران‌اند که حمایت از نامزدی که بهترین بازتاب‌دهندهٔ ارزش‌های آن‌هاست ممکن است به انتخاب کسی کمک کند که با سیاست‌هایش مخالف‌اند. اما من از رأی‌دهندگان می‌خواهم بررسی کنند که آیا ما فقط برای جلوگیری از بدترین نتیجه رأی می‌دهیم، یا رای می‌دهیم تا نتیجه بهتری ایجاد کنیم؟

رأی‌دهی استراتژیک فرض می‌کند تنها انتخاب معنی‌دار بین دو حزب با بیشترین آراست. اما زمانی که رأی‌دهندگان به‌طور مستمر از نامزدها و ایده‌هایی که به آن باور دارند دست می‌کشند، چون به آن‌ها گفته می‌شود گزینهٔ مورد علاقهٔ‌شان نمی‌تواند برنده شود، گزینه‌های جایگزین هرگز شانس عادلانه‌ای برای رشد پیدا نمی‌کنند. ما ریسک گرفتارشدن در یک سیستم دوحزبی مشابه ایالات متحده را به جان می‌خریم که در آن مردم از روی ترس رأی می‌دهند نه امید، و مسائل مهم کنار زده می‌شوند چون احزاب فرض می‌کنند آن رأی‌دهندگان جای دیگری برای رفتن ندارند.

حزب سبز بریتیش کلمبیا پلتفرمی در دست دارد که به‌نفع شهروندان در تمامی رده‌های سنی است. برای خانواده‌های جوان، این شامل اجرای مهدکودک ۱۰ دلار در روز در سراسر استان و حرکت به‌سمت مهدکودک رایگان همگانی است. برای سالمندان، این شامل افزایش کمک‌هزینه‌های اجاره‌بها برای قشر کم‌درآمد از طریق برنامهٔ SAFER و افزایش بودجه برای تخت‌های مراقبت طولانی‌مدت در سراسر استان است. در بخش بهداشت و درمان، ما متعهد به رسیدگی به دسترسی به مراقبت‌های اولیه و ازدحام بخش اورژانس با ایجاد یک مرکز جامع سلامت در هر حوزهٔ انتخابی هستیم. و درنهایت، ما متعهد به حفاظت از کرهٔ زمین با کاهش وابستگی به خودرو از طریق اجرای حمل‌ونقل عمومی رایگان، با تناوب بالا و سریع هستیم.

علاوه‌براین، حزب سبز متعهد به اجرای نمایندگی تناسبی (Proportional Representation) است تا انتخابات آینده عادلانه‌تر باشد و مردم فشار کمتری برای رأی‌دهی استراتژیک احساس کنند و بتوانند به هر کسی که بیشترین همسویی را با او دارند، رأی دهند. درنهایت، به‌ازای هر رأیی که حزب سبز کسب می‌کند، ما ۱٫۸۹ دلار از Elections BC به‌عنوان بودجه دریافت می‌کنیم. بنابراین با رأی‌دادن به حزب سبز، شما به یک حزب مردمی کمک می‌کنید تا برای انتخابات بعدی بودجه جمع‌آوری کند و از متفکران پیشرو و مستقل در مجلس حمایت کنید.

رأی‌دادن برای آینده‌ای که به آن باور دارید، یک اقدام دموکراتیک قدرتمند است. اگر معتقدید برنابی شایستهٔ صدایی قوی‌تر برای زندگی مقرون‌به‌صرفه، مراقبت‌های بهداشتی در دسترس، حمل‌ونقل عمومی قابل‌اطمینان و اقدام معنی‌دار اقلیمی است، از شما می‌خواهم کنار من بایستید. در ۲۴ اکتبر، فقط علیه آنچه از آن می‌ترسید، رأی ندهید. به جامعه‌ای که می‌خواهید بسازید، رأی دهید. به نماینده‌ای رأی دهید که گوش می‌دهد، سؤالات سخت می‌پرسد و برای راه‌حل‌های کاربردی تلاش می‌کند. باعث افتخار من خواهد بود که حمایت شما را جلب کنم.

نوشته جواد شوشتریان: رأی‌دادن برای آینده‌ای که به آن باور دارید، یک اقدام دموکراتیک قدرتمند است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

منوچهر پورعطایی – ونکوور

با اعلام انتخابات زودهنگام استانی در بریتیش کلمبیا، احزاب فرصتی کوتاه برای کارزار انتخاباتی دارند و شبانه‌روز در تلاش‌اند. رسانهٔ همیاری، مانند سال‌های گذشته، کوشیده است هم با مقامات ارشد احزاب گفت‌وگو کند و هم با نامزدهایی از جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا که در این انتخابات شرکت دارند.

در شمارهٔ پیشین، گفت‌وگو با رهبران سه حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، سنتر بی‌سی و وان‌بی‌سی منتشر شد. رهبران دو حزب دیگر، یعنی حزب محافظه‌کار و حزب سبز بی‌سی، تا زمان نگارش این سطور برای گفت‌وگو اعلام آمادگی نکرده‌اند.

در این شماره، برای سه نامزد ایرانی و ایرانی‌تبار پرسش‌نامه‌ای فرستادیم تا ضمن معرفی خود و برنامه‌های حزبشان، دربارهٔ مشکلاتی نیز که به‌طور خاص جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا با آن روبه‌روست، نظر بدهند. پاسخ‌های کامل نخستین نامزد، که امروز به دست ما رسید، در ادامه از نظر شما می‌گذرد. خلاصه‌ای از آن نیز در شمارهٔ آینده، که یک روز پیش از انتخابات منتشر می‌شود، در نسخهٔ کاغذی در دسترس خوانندگان قرار خواهد گرفت.

* * * * *

لطفاً ضمن معرفی خود بگویید به‌عنوان پژوهشگر و مؤلف حقوق تجارت بین‌الملل (LL.M.‎) و عضو منتخب رهبری در «اتحادیهٔ کارکنان عمومی بریتیش کلمبیا» (BCGEU)، درحالی‌که اتحادیه‌های کارگری به‌شکل سنتی متحدِ ان‌دی‌پی محسوب می‌شدند، چه کاستی‌هایی در کارنامهٔ دولت ان‌دی‌پی در قبال حقوق کارگران، خدمات عمومی و مهار تورم و بیکاری دیده‌اید که تصمیم گرفتید در انتخابات ۲۰۲۶ از سوی «حزب سبز» پا به میدان بگذارید؟

من شیلا طاهری هستم؛ دانش‌آموخته حقوق و حقوق تجارت بین‌الملل، پژوهشگر و نویسندهٔ آثار حقوقی و فعال حقوق کارگران. در اتحادیهٔ کارکنان عمومی بریتیش کلمبیا (BCGEU) نیز مسئولیت‌های انتخابی دارم.

برای من، فعالیت اتحادیه‌ای پیش از هر چیز به‌معنای دفاع از حقوق کارگران، عدالت و کرامت انسانی است، نه وابستگی سیاسی به یک حزب خاص.

از سابقهٔ طولانی حمایت اتحادیه‌های کارگری از حزب نیودموکرات آگاهم و به این روابط تاریخی احترام می‌گذارم. اما همیشه معتقد بوده‌ام که تصمیم‌گیری سیاسی باید بر پایهٔ آگاهی، بررسی عملکرد و ارزش‌های فردی باشد، نه صرفاً پیروی از دیگران. من باور ندارم که حمایت اکثریت از یک مسیر، لزوماً به معنای درست‌بودن آن مسیر است.

منکر اقدامات مثبت دولت ان‌دی‌پی نیستم، اما معتقدم عملکرد هر دولتی را باید با تأثیری سنجید که بر زندگی روزمرهٔ مردم می‌گذارد، نه صرفاً با وعده‌ها و برنامه‌های اعلام‌شده.

از نگاه من، یکی از مهم‌ترین کاستی‌ها این است که هزینه‌های زندگی و مسکن همچنان فشار سنگینی بر خانواده‌ها و کارگران وارد می‌کند. در خدمات عمومی، به‌ویژه بخش سلامت و مراقبت‌های خانگی که خودم تجربهٔ کار در آن را دارم، فشار کاری کارکنان و نیاز به منابع و حمایت بیشتر همچنان از چالش‌های جدی است. در زمینهٔ اشتغال نیز فقط ایجاد شغل کافی نیست؛ امنیت شغلی، دستمزد منصفانه و امکانِ داشتن یک زندگی آبرومندانه اهمیت اساسی دارند.

آنچه مرا به حزب سبز نزدیک کرد، همخوانی برنامه‌های آن با ارزش‌هایی است که سال‌ها برایشان تلاش کرده‌ام؛ از عدالت اقتصادی و حقوق کارگران گرفته تا مسکن مقرون‌به‌صرفه، خدمات عمومی قوی‌تر و حفاظت از محیط زیست.

من همچنین معتقدم دموکراسی نباید به انتخاب میان دو گزینه محدود شود. گاهی افراد به‌جای حمایت از حزبی که برنامه‌ها و ارزش‌هایش به باورهایشان نزدیک‌تر است، به‌دلیل نگرانی از به‌قدرت‌رسیدن حزب دیگری، به گزینه‌ای رأی می‌دهند که انتخاب نخستشان نیست. به‌باور من، وقتی این نگرانی بر تصمیم‌گیری غلبه کند، فرصت دیده‌شدنِ دیدگاه‌های متفاوت و شکل‌گیری تغییرات تازه محدود می‌شود. مردم باید بتوانند با آگاهی، آزادی و بر اساس اولویت‌های خود تصمیم بگیرند.

من وارد این انتخابات شدم، چون معتقدم تغییر فقط با انتقاد از وضعیت موجود اتفاق نمی‌افتد؛ گاهی باید خودمان قدم پیش بگذاریم و مسئولیت مشارکت در آن تغییر را بپذیریم.

در آخرین نظرسنجی‌ها، «هزینهٔ زندگی و تورم» (۵۷ تا ۵۹ درصد) و «استطاعت‌پذیری مسکن» (۲۴ تا ۲۵ درصد) در صدر دغدغه‌های رأی‌دهندگان قرار دارند و در «برنابی سنتر» نیز موج برج‌سازی و تخریب آپارتمان‌های قدیمی، مستأجران را تحت فشار گذاشته است. حزب سبز بر «کنترل اجاره‌بها بر اساس واحد مسکونی» (Vacancy Control)، ساخت سالانه ۲۶ هزار واحد مسکن غیرانتفاعی و حمل‌ونقل عمومی رایگان تکیه دارد. شما به‌عنوان یک حقوقدان و مادر دو فرزند، چگونه این وعده‌ها را بدون متوقف کردن سرمایه‌گذاری در ساخت مسکن جدید در مجلس دنبال خواهید کرد؟

به‌عنوان یک مادر و ساکن برنابی، می‌دانم که مسکن فقط مسئله‌ای اقتصادی نیست؛ مسئله، امنیت، آرامش و آیندهٔ خانواده‌هاست. توسعهٔ شهری ضروری است، اما نباید باعث شود خانواده‌هایی که سال‌ها در یک محله زندگی کرده‌اند، دیگر توان ماندن در آن را نداشته باشند.

به‌باور من، حمایت از مستأجران و تشویق ساخت‌وساز نباید در مقابل یکدیگر قرار بگیرند. ما هم به خانه‌های جدید نیاز داریم و هم باید از مسکن مقرون‌به‌صرفهٔ موجود محافظت کنیم.

برنامهٔ حزب سبز برای تحقق این هدف، بر ساخت و حفاظت از سالانه ۲۶ هزار واحد مسکن غیرانتفاعی، استفاده از زمین‌های عمومی، حمایت از تعاونی‌ها و نهادهای مسکن و آسان‌تر و سریع‌تر‌کردن ساخت انواع مسکن تأکید دارد. کنترل اجاره‌بها هنگام تغییر مستأجر نیز بخشی از حمایت از خانواده‌هایی است که زیر فشار هزینه‌های مسکن قرار دارند.

در مجلس استانی، از همکاری با شهرداری‌ها برای تسهیل و شفاف‌ترکردن فرایند صدور مجوزهای ساختمانی و حمایت از سرمایه‌گذاری مسئولانه دفاع خواهم کرد. مسکن غیرانتفاعی باید در کنار ساخت‌وساز بخش خصوصی گسترش پیدا کند و تأثیر سیاست‌ها بر عرضهٔ مسکن و سرمایه‌گذاری نیز به‌طور مستمر بررسی شود.

گسترش حمل‌ونقل عمومی قابل‌اعتماد و اجرای مرحله‌ایِ خدمات رایگان نیز می‌تواند به کاهش هزینه‌های زندگی خانواده‌ها کمک کند.

برای من، موفقیت توسعهٔ شهری فقط با تعداد برج‌های ساخته‌شده سنجیده نمی‌شود؛ مهم این است که مردم بتوانند با امنیت و آرامش در همان جامعه‌ای که زندگی و کار می‌کنند، باقی بمانند.

«مراقبت‌های بهداشتی و درمانی» با ۴۲ درصد، دومین موضوع تعیین‌کننده برای رأی‌دهندگان است. دولت ان‌دی‌پی اعلام کرده است که حدود ۸۰۰ پزشک آمریکایی را جذب نظام درمان بی‌سی کرده، درحالی‌که بسیاری از پزشکان دانش‌آموختهٔ ایران با موانع سنگینی برای جذب روبه‌رو هستند و ناچار به کار در حرفه‌های غیرمرتبط می‌شوند. به‌نظر شما چرا جذب پزشکان آمریکایی بسیار ساده‌تر از پزشکان ایرانی-کانادایی است و برنامهٔ حزب سبز برای حل این مشکل و احیای نظام درمان عمومی چیست؟

من معتقدم وقتی نظام درمانی ما به پزشک و نیروی متخصص نیاز دارد، نباید اجازه دهیم افراد واجد صلاحیت، صرفاً به‌دلیل پیچیدگی و طولانی‌بودن فرایند ارزیابی مدارک، سال‌ها از حرفهٔ خود دور بمانند.

تفاوت در مسیر جذب پزشکان آمریکایی و پزشکان تحصیل‌کرده در کشورهایی مانند ایران، تا حد زیادی به نظام شناسایی مدارک تخصصی، استانداردهای آموزشی مورد تأیید و شرایط صدور مجوز برمی‌گردد. البته حفظ استانداردهای علمی و ایمنی بیماران ضروری است، اما این استانداردها نباید به موانعی غیرضروری، پرهزینه و فرسایشی تبدیل شوند.

به‌باور من، مسیر ارزیابی مدارک باید شفاف‌تر، سریع‌تر و منصفانه‌تر شود و فرصت‌های بیشتری برای ارزیابی عملی و آموزش تکمیلی پزشکان بین‌المللی فراهم شود، بدون آنکه کیفیت خدمات درمانی به خطر بیفتد.

در برنامهٔ حزب سبز، یکی از راهکارهای اصلی تقویت نظام درمان عمومی، گسترش مراکز سلامت اجتماعی (Community Health Centres) و ارائهٔ خدمات تیمی با همکاری پزشکان، پرستاران و دیگر متخصصان است. این رویکرد در کنار حمایت از کارکنان درمان و سرمایه‌گذاری در خدمات عمومی می‌تواند دسترسی مردم به مراقبت‌های درمانی را بهبود بخشد.

برای من، هدف روشن است: هیچ بیماری نباید به‌دلیل کمبود دسترسی به خدمات درمانی منتظر بماند، درحالی‌که ظرفیت و تخصص ارزشمندی در جامعهٔ ما بدون استفاده باقی مانده است.

دیوید ایبی مقابله با «تعرفه‌های آمریکا و دونالد ترامپ» را از دلایل اصلی انتخابات زودهنگام اعلام کرد؛ اما اهمیت این موضوع در نظرسنجی‌ها از ۱۵ درصد به ۱۰ درصد سقوط کرده و مردم بیش از دو برابرِ آن نگران «اقتصاد و اشتغال» (۲۶ درصد) و «کسری بودجه و مخارج دولتی» (۲۴ درصد) هستند. با توجه به کسری بودجهٔ سنگین استان، چگونه به رأی‌دهندگان اطمینان می‌دهید که وعده‌های هزینه‌ای و مالیات‌های جدید حزب سبز، بدون آسیب‌زدن به ثبات مالی و اشتغال قابل‌اجراست؟

نگرانی مردم دربارهٔ کسری بودجه، اشتغال و آیندهٔ اقتصادی استان کاملاً قابل‌درک است. من معتقدم هیچ دولتی نباید بدون مشخص‌کردن منابع مالی، وعده‌های بزرگ بدهد. مسئولیت‌پذیری مالی به‌همان اندازهٔ عدالت اجتماعی اهمیت دارد.

حزب سبز برنامهٔ مالی خود را همراه با برآورد هزینه‌ها و منابع درآمدی منتشر کرده است. یکی از محورهای اصلی آن «قانون سهم عادلانه» (Fair Share Act) است که بر دریافت مالیات از ثروت‌های بسیار کلان، در کنار اصلاح نظام مالیاتی و دریافت سهم منصفانهٔ مردم از منابع اقتصادی استان تأکید دارد.

هدف این برنامه، تأمین منابع بیشتر برای مسکن، درمان، آموزش و حمل‌ونقل عمومی است، بدون آنکه بار اصلی مالیات بر دوش خانواده‌های کم‌درآمد و طبقهٔ متوسط قرار گیرد.

البته انتشار یک برنامهٔ مالی به‌تنهایی کافی نیست. درآمدهای پیش‌بینی‌شده باید با شفافیت ارزیابی شوند، هزینه‌ها اولویت‌بندی شوند و تأثیر سیاست‌ها بر سرمایه‌گذاری، کسب‌وکارها و اشتغال نیز جدی گرفته شود.

من توسعهٔ اقتصادی و خدمات عمومی را در تضاد با یکدیگر نمی‌بینم. سرمایه‌گذاری هدفمند در مسکن، زیرساخت‌ها و خدمات ضروری می‌تواند به ایجاد فرصت‌های شغلی و تقویت اقتصاد محلی کمک کند.

برای من، مسئولیت‌پذیری اقتصادی یعنی تصمیماتی بگیریم که هم پشتوانهٔ مالی روشن داشته باشند و هم تأثیر واقعی و مثبتی بر زندگی مردم بگذارند.

در نظرسنجی‌ها، «جرایم خیابانی و امنیت عمومی» اولویت ۲۴ درصد مردم است و هم‌زمان نگرانی دربارهٔ «مصرف مواد مخدر و بحران اوپیوئید» (با افزایش از ۱۳ به ۱۵ درصد) و «فقر و بی‌خانمانی» (با افزایش از ۱۲ به ۱۳ درصد) روندی صعودی دارد. حزب شما چگونه میان «تأمین امنیت روزمرهٔ خانواده‌ها و کسب‌وکارهای محلی» در برنابی سنتر و «درمان انسانی و ریشه‌ای بحران اعتیاد و بی‌خانمانی» توازن برقرار می‌کند؟

امنیت خانواده‌ها و سلامت جامعه از موضوعاتی است که من عمیقاً به آن اهمیت می‌دهم و همواره در فعالیت‌های اجتماعی و دفاع از حقوق افراد، به‌ویژه در زمینهٔ سلامت روان و دسترسی به خدمات حمایتی، دغدغهٔ من بوده است.

به‌عنوان یک مادر و ساکن برنابی، معتقدم همه باید بتوانند با آرامش در محلهٔ خود زندگی کنند، فرزندانشان را به مدرسه بفرستند و کسب‌وکارشان را بدون نگرانی اداره کنند. در عین حال، نباید فراموش کنیم که پشت بحران اعتیاد و بی‌خانمانی، انسان‌هایی قرار دارند که بسیاری از آن‌ها با مشکلات پیچیدهٔ روانی، اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو هستند.

به‌باور من، امنیت عمومی و برخورد انسانی با افراد آسیب‌پذیر در تضاد با یکدیگر نیستند. ما هم به رسیدگی مؤثر به رفتارهای خشونت‌آمیز و تهدیدکنندهٔ امنیت نیاز داریم و هم به اقداماتی که ریشهٔ مشکلات را هدف قرار دهند.

برنامهٔ حزب سبز بر گسترش درمان داوطلبانه و مبتنی بر شواهد برای اعتیاد و سلامت روان، خدمات کاهش آسیب، دسترسی به مسکن حمایتی و تقویت تیم‌های تخصصی پاسخ‌گویی به بحران‌های روانی تأکید دارد. هدف این است که افراد پیش از رسیدن به مرحلهٔ بحران به حمایت و درمان دسترسی داشته باشند و نیروهای پلیس نیز بتوانند بر وظایف اصلی تأمین امنیت تمرکز کنند.

برای من، جامعهٔ امن‌تر جامعه‌ای است که هم از خانواده‌ها و کسب‌وکارها محافظت کند و هم انسان‌هایی را که به کمک نیاز دارند، رها نکند. امنیت پایدار با پیشگیری، درمان، حمایت و پاسخ‌گویی در کنار یکدیگر ساخته می‌شود.

ورشکستگی و تخلفات برخی صرافی‌ها، که به‌دلیل تحریم‌ها تنها راه انتقال پول برای اغلب اعضای جامعهٔ ایرانی کاناداست، زیان‌های مالی سنگینی به صدها خانوادهٔ ایرانی وارد کرده و در تازه‌ترین مورد پنج میلیون دلار خسارت به بار آورده است. با توجه به پیشینهٔ حقوقی خود، در صورت راهیابی به مجلس قانونگذاری چه گام مشخصی برای حمایت از مالباختگان و جلوگیری از تکرار چنین رخدادهایی برخواهید داشت؟

ازدست‌دادن پس‌انداز یک عمر زندگی، تنها یک خسارت مالی نیست؛ می‌تواند امنیت، آرامش و آیندهٔ یک خانواده را از بین ببرد. من نگرانی خانواده‌های ایرانی‌-کانادایی را که به‌دلیل تحریم‌ها و محدودیت‌های بانکی برای انتقال پول با دشواری روبه‌رو هستند، کاملاً درک می‌کنم.

با توجه به پیشینهٔ حقوقی‌ام، معتقدم حمایت از مالباختگان و پیشگیری از تکرار چنین اتفاقاتی باید هم‌زمان دنبال شوند. مردم حق دارند بدانند پول خود را به چه مجموعه‌ای می‌سپارند، چه نظارتی بر فعالیت آن وجود دارد و در صورت بروز تخلف، از چه راهی می‌توانند حقوقشان را پیگیری کنند.

در بریتیش کلمبیا، قانون نظارت بر کسب‌وکارهای خدمات پولی (Money Services Businesses Act) در سال ۲۰۲۳ تصویب شد که صرافی‌ها و شرکت‌های انتقال پول را نیز در بر می‌گیرد، اما بخش‌های اصلی آن هنوز لازم‌الاجرا نشده‌اند.

در صورت انتخاب‌شدن، پیگیری دلایل تأخیر در اجرای این قانون و تقویت نظارت، شفافیت و پاسخ‌گویی صرافی‌ها از موضوعاتی‌‌اند که دنبال خواهم کرد. همچنین از بررسی راهکارهای قانونی برای حمایت از مالباختگان، دسترسی بهتر آنان به راهنمایی حقوقی و حفاظت مؤثرتر از وجوه مشتریان، با همکاری نهادهای مسئول استانی و فدرال، حمایت خواهم کرد.

به‌باور من، حمایت واقعی از مردم یعنی پیش از وقوع بحران، سازوکارهای مؤثر پیشگیری و نظارت داشته باشیم و پس از وقوع خسارت نیز مالباختگان را در مسیر دشوار پیگیری حقوقشان تنها نگذاریم.

بر اساس برآوردهای 338Canada در حوزهٔ «برنابی سنتر»، کرسی نمایندهٔ فعلی ان‌دی‌پی دیگر کاملاً امن نیست و در وضعیت رقابتی «متمایل به ان‌دی‌پی» در برابر نامزد حزب محافظه‌کار قرار گرفته است. بسیاری از رأی‌دهندگان پیشرو و اعضای اتحادیه‌ها نگران‌اند که رأی‌دادن به نامزد حزب سبز، باعث شکسته‌شدن آرای چپ میانه و پیروزی محافظه‌کاران شود؛ حزبی که سیاست‌هایش دربارهٔ اتحادیه‌های کارگری، خدمات عمومی و تغییرات اقلیمی در تضاد با اولویت‌های شماست. پاسخ شفاف شما به طرفداران «رأی استراتژیک» چیست؟ و در پایان، چرا مردم باید در ۲۴ اکتبر به شما رأی بدهند؟

من نگرانی افرادی را که دربارهٔ رأی استراتژیک صحبت می‌کنند، درک می‌کنم. طبیعی است که مردم نگران آینده و پیامدهای نتیجهٔ انتخابات باشند. اما معتقدم دموکراسی نباید تنها به رقابت میان دو حزب یا نگرانی از به‌قدرت‌رسیدن حزبی دیگر محدود شود.

به‌باور من، تغییرات مثبت در جامعه زمانی شکل می‌گیرند که مردم جرئت پرسشگری، به‌چالش‌کشیدن وضعیت موجود و مشارکت در ساختن آینده‌ای متفاوت را داشته باشند. اگر نگرانی از نتیجهٔ انتخابات همواره بر تصمیم‌ها غلبه کند، ممکن است فرصت شنیده‌شدن دیدگاه‌های تازه و شکل‌گیری تغییرات واقعی محدود شود. برای من، دموکراسی یعنی مردم بتوانند با آگاهی، استقلال فکری و بر اساس ارزش‌ها و اولویت‌های خود تصمیم بگیرند، نه اینکه احساس کنند انتخاب‌هایشان از پیش محدود شده است.

در مورد خودم، من از دنیای سیاست حرفه‌ای نیامده‌ام. پیشینه‌ام در حقوق، پژوهش و فعالیت‌های اتحادیه‌ای است و سال‌ها برای حقوق کارگران، عدالت و بهبود شرایط زندگی مردم تلاش کرده‌ام. همیشه باور داشته‌ام که دفاع از اصول، به‌ویژه در شرایط دشوار، نیازمند استقلال، پشتکار و شجاعت است.

من وارد این انتخابات شدم چون معتقدم تنها انتقادکردن کافی نیست؛ باید مسئولیت مشارکت در تغییر را نیز پذیرفت. اگر اعتماد مردم را به دست آورم، وظیفهٔ خود می‌دانم که صدای مردم در مجلس قانون‌گذاری باشم، از حقوق و مطالباتشان دفاع کنم و در برابر تصمیمات و عملکرد خود پاسخ‌گو بمانم.

برای من، سیاست به‌معنای حفظ قدرت نیست؛ به‌معنای مسئولیت در برابر مردم است. تغییر از جایی آغاز می‌شود که به امکان ساختن آینده‌ای بهتر باور داشته باشیم و برای تحقق آن قدم برداریم.

نوشته شیلا طاهری: دموکراسی نباید تنها به رقابت میان دو حزب یا نگرانی از به‌قدرت‌رسیدن حزبی دیگر محدود شود اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – برنابی

احمد زُوِیداوی، بازیکن پست «وسط» تیم ملی گلبال کاناداست و با این تیم توانسته است در دو المپیک و چندین مسابقهٔ جهانی شرکت کند. او به‌جز زندگی حرفه‌ای ورزشی‌اش، پایه‌گذار «خانهٔ امید»، بنیادی غیرانتفاعی برای کمک به تازه‌مهاجران و پناهندگان در شهر برنابی، است و به‌خاطر خدماتش موفق به دریافت مدال دایموند جوبیلی شده است. به‌مناسبت پانزدهم اکتبر، روز جهانی عصای سفید، گفت‌وگویی با این ورزشکار و نیکوکارِ نابینا داشتیم که در مدت کوتاه حضورش در کانادا نه‌تنها توانسته به موفقیت‌های چشمگیری در زندگی حرفه‌ای‌اش دست یابد، بلکه توانسته است صدها تازه‌مهاجر دیگر را در کشور جدیدشان یاری کند. توجه شما را به این گفت‌وگو جلب می‌کنیم.

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را برای خوانندگان ما معرفی کنید و بفرمایید که چرا به کانادا مهاجرت کردید، چند وقت است به اینجا آمده‌اید و چطور شد که ونکوور را انتخاب کردید؟

من احمد زویداوی هستم اهل جنوب ایران از شهر آبادان، جنگ‌زده بودیم و در اهواز بزرگ شده‌ام. سال ۲۰۰۷ از ایران خارج شدم و به‌دلیل مشکلاتی که برای من پیش آمده بود، مجبور شدم به کشور ترکیه بروم و آنجا پناهنده شوم. حدود دو سال در آنجا بودم؛ دقیقش ۲۱ ماه و ۲۱ روز، چون روزهای خیلی سختی بود. سال ۲۰۰۹ وارد کانادا شدم و چون شنیده بودم که ونکوور از همه‌جای کانادا گرم‌تر است، به اینجا آمدم، چون من جنوبی‌ام. 

شما عضو تیم ملی گلبال کانادا هستید، در مسابقات پارالمپیک شرکت کرده‌اید، آیا در ایران هم در این رشته بازی می‌کردید و در اگر پاسخ مثبت است در چه سطحی؟ و لطفاً بفرمایید در چه پستی بازی می‌کنید؟

بله، من در ایران هم در این رشته در سطح بالا فعال بودم و چهار سال برای تیم ملی ایران بازی کردم. با تیم ایران قهرمان آسیا و مسابقات جهانی شدیم و روزی که از ایران خارج شدم، عضو تیم ملی ایران بودم. در پست وسط بازی می‌کنم؛ در ایران هم در همین پست بازی می‌کردم، پس از اینکه به کانادا آمدم از سال ۲۰۱۰ از من خواستند که برای تیم ملی کانادا بازی کنم و از آن زمان برای این تیم بازی می‌کنم و در چند جام جهانی، بازی‌های قاره‌ای و در دو پارالمپیک برای تیم ملی کانادا بازی کرده‌ام.

جایگاه کانادا در گلبال جهان کجاست؟

معمولاً جزو ده تیم برتر دنیاست.

جایگاه ایران چطور؟

ایران هم خیلی خوب و شاید جزو ۶ تیم برتر دنیاست.

در این مدتی که برای تیم ملی کانادا بازی کرده‌اید، آیا با تیم ملی ایران هم مسابقه‌ای داشته‌اید؟

بله.

بردید یا باختید؟

هم بردیم و هم باختیم. کار خیلی سختی بود. همهٔ هم‌تیمی‌ها و مربی‌های سابقم بودند. برای من و نیز برای آن‌ها، تجربه‌ای هم تلخ و هم شیرین بود، چون در عین دوستی باید در مقابل هم بازی می‌کردیم. از آنجایی‌که می‌خواستم به کانادا به‌عنوان کشوری که به من زندگی جدیدی بخشیده است، ادای دین کنم، مجبور بودم بازی کنم، ولی در عین حال از اینکه مقابل هم‌تیمی‌های سابقم بازی می‌کردم، خوشحال نبودم.

آیا به‌جز شما از هم‌وطنانمان کس دیگری هم در این تیم هست؟

در حال حاضر نه، ولی الان خانم مریم صالحی‌زاده هم به اینجا آمده‌اند و زمانی که من عضو تیم ملی مردان بودم، ایشان هم عضو تیم ملی زنان بودند و ما با هم اسپانیا رفته بودیم، به مالزی برای بازی‌های آسیایی رفته بودیم. من خیلی خوب ایشان را می‌شناسم و از وقتی اینجا آمده‌اند، منتور ایشان بوده‌ام، ولی هنوز عضو تیم ملی نشده‌اند. هر چند، در تلاش‌ایم که این اتفاق بیافتد.

شما با کانادا هم در مسابقات پارالمپیک لندن شرکت کردید و هم در ریو، تجربهٔ المپیک را به‌ نسبت مسابقات بین‌المللی دیگری که شرکت کرده‌اید، چطور ارزیابی می کنید؟

اصلاً سطح دیگری است، به‌معنای واقعی یک دنیای متفاوت است. حتی در جام‌های جهانی چون مردم خیلی گلبال را نمی‌شناسند، تماشاگران زیادی برای دیدن مسابقات نمی‌آیند، ولی به‌عنوان مثال در مراسم افتتاحیهٔ پارالمپیک ریو بیش از ۹۰ هزار تماشاچی آمده بودند. یا برای خود مسابقات گلبال ۱۳٬۰۰۰ نفر در سالن نشسته بودند. در لندن حتی استقبال تماشاگران بیشتر هم بود و خیلی تجربهٔ خاصی بود. خیلی دوست داشتم با ایران در این مسابقات شرکت می‌کردم، ولی متأسفانه نشد. حتی سهمیه هم گرفته بودیم، ولی من مجبور شدم از ایران خارج شوم، وگرنه باید در المپیک پکن شرکت می‌کردم.

بازی‌های المپیک توکیو هم که قرار بود امسال برگزار شود، ولی شیوع کووید همه‌چیز را به هم ریخته، درست است؟ آیا کانادا برای شرکت در این المپیک سهمیه گرفته است؟

بله فعلاً که عقب افتاده است و کانادا هم در این المپیک سهمیه دارد.

امیدواریم در این المپیک بتوانید به رتبهٔ خوبی دست پیدا کنید.

سپاسگزارم.

برای موفقیت در این رشته چه فاکتورهایی دخیل است؟ و هم‌وطنان کم‌بینا یا نابینایی که دوست دارند در این رشته فعالیت کنند، باید از کجا شروع کنند؟ آیا شما حضور در این رشته را به آن‌ها پیشنهاد می‌کنید؟

هم افراد کم‌بینا و هم نابینا می‌توانند در این رشته فعالیت کنند. باید آزمایش پزشکی بدهند و اگر بینایی‌شان در حد مشخص‌شده‌ای باشد، می‌توانند در رشتهٔ گلبال فعالیت کنند. این رشته بسیار سنگین است و نیاز به آمادگی بدنی بالایی دارد. ما ۶ روز در هفته و حداقل روزی سه ساعت تمرین داریم. برای همین آمادگی جسمانی بالایی می‌خواهد، تعهد بالا و البته خانوادهٔ صبوری هم می‌خواهد، چون شما یا نیستید یا وقتی هستید، بسیار خسته‌اید و باید استراحت کنید و به تغذیه‌تان توجه کنید. برای ما درست مثل یک ورزش حرفه‌ای است، ولی خب برای کسانی که می‌خواهند به‌صورت تفریحی بازی کنند هم این امکان وجود دارد. برای این کار باید با BC Blind Sports تماس بگیرند و آن‌ها به متقاضیان راهنمایی می‌کنند که برای شروع چه کاری باید انجام بدهند و چطور وارد تمرینات بشوند. من این افتخار را دارم که نمایندهٔ ورزشکاران کانادا در هیئت‌رئیسهٔ فدراسیون نابینایان هستم و همیشه هر کسی را که می‌بینم تشویقش می‌کنم که بیاید، چون گلبال ورزشی‌ست که برای نابینایان طراحی شده است. شما هر جا هر مشکلی داشته باشید، در زمین گلبال شرایط متفاوت است. آنجا خط‌ها برجسته است و جایی است که دنیای شماست، جایی است که بدون هراس می‌دوید، بدون هراس ضربه می‌زنید، بدون هراس شیرجه می‌روید و دنیای خاصی را برای شما ایجاد می‌کند. من شخصاً هر وقت سر تمرین می‌روم، همهٔ خستگی کار از تنم بیرون می‌رود. جایی است که تخلیه می‌شوم و در آن خوشحال‌ام. برای یک فرد نابینا سخت است که به مراکز ورزشی عمومی برود، نیاز به راهنما دارد، ولی در زمین گلبال نه، شما خودتان می‌توانید بقیه را راهنمایی کنید.

من خودم نمی‌دانم و شاید برخی خوانندگان ما هم ندانند که شما مسیر توپ‌ را چطور تشخیص می‌دهید؟

داخل هر توپ دو زنگوله وجود دارد، ولی توپ خیلی سریع به سمت شما می‌آید. بین ۶۰ تا ۸۰ کیلومتر سرعت دارد. شما چیزی بین ۰٫۵ تا ۰٫۶ ثانیه فرصت دارید عکس‌العمل نشان بدهید و توپ را بگیرید. برای همین ورزش بسیار سنگینی است. برای دفاع باید سرعت خوبی داشته باشید و برای حمله هم انفجاری حمله کنید. باید قبل از خط شش متر توپ را مانند بولینگ روی زمین پرتاب کنید که این قدرت بدنی بسیار بالایی می‌خواهد. اگر می‌بینید جثهٔ من لاغر است، به این دلیل است که من بازیکن وسط هستم و کار دفاع را انجام می‌دهم. 

شما هم به‌عنوان یک ورزشکار نابینا و هم یک فرد عادی تجربهٔ زندگی در ایران و کانادا را داشته‌اید، به‌نظر شما چه تفاوت‌هایی بین زندگی در کانادا و ایران برای افراد نابینا وجود دارد؟

از زمین تا آسمان، شب تا روز. در ایران زندگی برای افراد عادی سخت است، چه برسد به اینکه نابینا باشید. من و هم‌تیمی‌هایم در ایران واقعاً شانس آوردیم که عضو تیم ملی شدیم و به‌خاطر ملی‌پوش بودنمان شرایط بهتری داشتیم. زندگی برای نابینایان واقعاً در ایران سخت است. من یادم است که هیچ امکاناتی نبود و خدمات اجتماعی برای معلولان بسیار کم بود. آن زمانی که من از ایران خارج می‌شدم کمک‌هزینه برای معلولان، تازه اگر کسی آن‌قدر خوش‌شانس بود که بتواند بگیرد، ۸۱۰۰ تومان بود که به پول آن زمان می‌شد ۸ دلار! الان هم چیزی معادل همین ۸ دلار است. شما ببینید این در طول زندگی یک نابینای در حال رشد چه کاستی‌هایی ایجاد می‌کند. 

در کانادا امکانات اولیه برای همه فراهم است. همین‌جا که من نشسته‌ام، کامپیوتر من گویاست. اینجا من یک برجسته‌نگار دارم که اگر نخواهم بشنوم، برایم صفحهٔ کامپیوتر را برجسته می‌کند. تلفن موبایلم هم همین‌طور. چنین امکاناتی هزاران دلار هزینه دارد و بسیار گران است. همین دستگاه برجسته‌نگار^۱ به‌تنهایی شاید قیمتش چهار هزار دلار باشد. چنین دستگاهی در ایران فقط در سازمان بهزیستی وجود داشت. چنین امکاناتی برای نابینایان در ایران نبود تا بتوانند خودشان را با جامعه وفق بدهند. الان به این دلیل می‌توانم اینجا را مدیریت کنم چون امکاناتش را دارم. اگر کامپیوتر من نتواند اطلاعاتی را که می‌خواهم در اختیارم قرار بدهد، من چطور می‌توانم بدون اینکه به مکاتبات رسیدگی کنم، اینجا را اداره کنم؟

در ایران بچه‌های نابینای بسیار مستعدی داریم. من وقتی آن‌ها را می‌بینم به خودم می‌گویم اگر این‌ها اینجا بودند و این امکانات را در اختیار داشتند، خدا می‌داند چه کارها که نمی‌کردند. یک فرد نابینا باید در طول رشدش یاد بگیرد چطور خودش را با محیط وفق بدهد. این وفق دادن در یک روز انجام نمی‌شود، بلکه در تمام مدت رشد فرد تا به سن کار کردن می‌رسد، تا زمانی که آماده باشد و بتواند برای شغلی اقدام کند، باید هم فناوری در اختیارش باشد و هم آموزش استفاده از این فناوری را دیده باشد تا بتواند کارش را انجام بدهد. ولی متأسفانه در ایران بچه‌های ما با وجود آنکه همه تحصیل‌کرده‌اند، نمی‌توانند خودشان را با بازار کار روز وفق بدهند. اگر یادتان باشد، قبلاً در ایران همهٔ تلفنچی‌ها نابینا بودند، ولی الان دیگر تلفنچی‌ها هم نمی‌توانند نابینا باشند، چون همهٔ سیستم‌ها کامپیوتری شده‌اند. دیگر سوئیچ‌بوردی نیست که ۱۲ دکمه داشته باشد. همه‌‌چیز کامپیوتری شده و امکانات و لوازم جانبی برای دسترس‌پذیر کردن کامپیوترها برای نابینایان وجود ندارد. یک روزنهٔ کوچک بود برای نابینایان که آن هم دیگر بسته شده است.

برخورد مردم چطور؟ آیا برخورد مردم ایران با مردم کانادا تفاوتی دارد؟

عموماً مردم برخورد بدی با معلولان ندارند، ولی به‌خاطر کاستی‌هایی که کمبود امکانات و کمبود رسیدگی در زندگی معلولان در ایران به وجود آورده است، مردم نابینا یا معلول را هیچ‌کجا نمی‌بینند، تنها جایی که آن‌ها را می‌بینند زمانی است که نیازی دارند، مثلاً می‌خواهند از جاده‌ای رد شوند، ولی این حس ناخودآگاه در آن‌ها ایجاد می‌شود که یک معلول همیشه نیازمند کمک است. 

اینجا زمانی که چراغ عابر پیاده عوض می‌شود، صدایی برای ما نابینایان پخش می‌کند تا بفهمیم چه زمانی چراغ سبز است و چه زمانی قرمز. در ایران چنین چیزی نیست. اگر یک نابینا بخواهد از خیابان رد شود و حتی اگر عصا هم داشته باشد، باید کسی به او بگوید که الان رد شو و کمکش کند.

قوانین ما هم در ایران کمکی به بهبود وضعیت نابینایان نمی‌کند. یادم است وقتی من از ایران آمدم، گفتند قانونی در ایران تصویب شده که نابینایان اجازه ندارند در انتخابات مجلس یا ریاست جمهوری شرکت کنند. قانون فرهنگ می‌سازد. چنین چیزهایی و محدودیت‌های موجود باعث شده که مردم همیشه معلول را نیازمند ببینند، ولی اینجا این‌طور نیست. برای همین نمی‌شود شرایط ایران را با اینجا مقایسه کرد. البته نمی‌شود گفت که اینجا اصلاً چنین چیزی نیست، اینجا هم هست، ولی واقعاً به آن شدت نیست.

همهٔ مهاجران، حتی کسانی که شرایط عادی دارند، وقتی مهاجرت می‌کنند در ابتدای کار با مشکلات زیادی در کشور جدید مواجه می‌شوند. آیا برای شما به‌عنوان یک نابینا این مشکلات بیشتر نبود؟ وقتی وارد کانادا شدید، به چه مشکلاتی برخوردید؟

این موضوعی که شما می‌گویید، در حالت کلی درست است، ولی من باید اعترافی بکنم و آن اینکه مشکلات من خیلی کم بود، به دو دلیل، اول اینکه من وقتی آمدم، بلافاصله به کلیسا رفتم و در آنجا واقعاً به من کمک‌های خیلی زیادی کردند. و الان که به گذشته فکر می‌کنم، می‌بینم که اگر آن‌ها و کمک‌هایشان نبود، زندگی من اصلاً این‌طوری که الان هست نبود و خیلی سخت‌تر می‌شد. دومین دلیل این بود که من خیلی سریع به عضویت تیم ملی کانادا درآمدم. داستانش از این قرار بود که من وقتی آمدم شرایط خیلی سختی بود و دوست داشتم ورزشم را ادامه بدهم، باشگاه را پیدا کردم و رفتم سر تمرین. من از گذشته‌ای می‌آمدم که ملی‌پوش بودم، جام جهانی رفته بودم، عنوان قهرمانی داشتم، خودم همهٔ این‌ها را می‌دانستم. بزرگ‌ترین چالشی که در ابتدا با آن مواجه بودم این بود که می‌دیدم مثلاً یک بازیکن نوجوانی می‌آید به من می‌گوید چطور بازی کنم. آن وقت من خودخوری می‌کردم. می‌خواستم بگویم تو پیش از اینکه بازی را یاد بگیری، من ملی‌پوش بودم و جام جهانی رفته بودم، ولی به این نتیجه رسیدم که این‌ها من را نمی‌شناسند. من خودم و توانایی‌هایم را می‌شناسم، ولی باید خودم را به این‌ها ثابت کنم. این کار بسیار سختی بود تا جایی که حتی به خودم گفتم ولش کن و در عین حال فکر هم نمی‌کردم بدون اینکه شهروند کانادا باشم، بتوانم پیشرفت زیادی بکنم، ولی به‌سختی ادامه دادم. زبانم هم خوب نبود و نمی‌توانستم ارتباط برقرار کنم. تلاش کردم با عملم نشان بدهم که این کار را بلدم و این خیلی سخت بود. یادم است چند مسابقهٔ اول اصلاً من را نمی‌بردند. بازیکنانی را انتخاب می‌کردند که از نظر تکنیکی از من خیلی ضعیف‌تر بودند. پس از مدت‌ها بالاخره در مسابقات قهرمانی کشور در کلگری در سال ۲۰۱۰ من را به‌عنوان بازیکن ششم با خود بردند. این توضیح را بدهم که تیم گلبال ۶ نفره است. سه نفر در زمین بازی می‌کنند و سه نفر ذخیره‌اند. در بازی اول ما شکست خوردیم. در بازی دوم هم شکست خوردیم. اگر در بازی سوم شکست می‌خوردیم، حذف می‌شدیم. من به سراغ مربی تیم رفتم و هرچه انگلیسی بلد بودم جمع کردم و به او گفتم تو همه را امتحان کردی به‌جز من. گفت این‌ها قدیمی‌اند، ولی به هر سختی‌ای که بود توانستم او را متقاعد کنم به من اجازهٔ بازی بدهد. من که رفتم به زمین، بازی را بردیم و پس از آن همهٔ بازی‌های بعدی را هم بردیم و برای اولین بار تیم استان بی‌سی که تا آن زمان هیچ‌وقت حتی مدالی در این مسابقات نگرفته بود، در کانادا قهرمان شد. بی‌سی تیم خوبی داشت، ولی بازیکن وسط خوبی نداشت. این اتفاقی که افتاد آن هم با توجه به اینکه من را به مسابقات قبلی نبرده بودند و در دو بازی اول بازی نداده بودند، خیلی به‌نفع من تمام شد. طوری شد که همهٔ اعتبار آن قهرمانی به من داده شد و حتی می‌گفتند بی‌سی بازیکن خارجی آورده و قهرمان شده است. در بازی فینال ما توانستیم در یک بازی سخت با گل طلایی تیم انتاریو را که ۱۲ سال قهرمان کاناده شده بود و ۳ بازیکن ملی‌پوش داشت، شکست دهیم. بلافاصله پس از این بازی تیم ملی کانادا اردوی آماده‌سازی داشت. ملی‌پوش‌ها می‌ماندند و بقیه به خانه برمی‌گشتند. مربی تیم ملی آمد و از من پرسید که آیا دوست داری برای تیم ملی کانادا بازی کنی؟ گفتم برای تیم ملی ایران بازی کرده‌ام و او پاسخ داد که می‌دانم. تو به این کارها کاری نداشته باش، اگر دوست داری برای تیم کانادا بازی کنی، بلیتت را عوض کنیم و بمان برای اردو. از آن روز به بعد من در تیم ملی کانادا ماندم. ولی الان من با کسانی که به‌تازگی به اینجا وارد می‌شوند، برخورد دارم و می‌بینم افرادی به اینجا آمده‌اند با تحصیلات و سوابق درخشان. برای آن‌ها این خاطره را تعریف می‌کنم و به آن‌ها می‌گویم که شما خودتان را می‌شناسید، ولی اینجا شما را نمی‌شناسند. باید صبور باشید و دوام بیاورید تا شما را بشناسند و قابلیت‌هایتان را بدانند و آن وقت پیشرفت کردن در سیستم اینجا آسان است. چون آنچه که من در سیستم اینجا دیده‌ام این است که اگر واقعاً در چیزی خوب باشید، به شما اجازهٔ بالا رفتن می‌دهند و جلوی شما را نمی‌گیرند. در ایران برعکس بود. ما همیشه درگیر حواشی و دعوا و جروبحث بودیم. پراسترس‌ترین کار ممکن این بود که شما عضو تیم ملی بشوید. دائم باید در حواشی مختلف درگیر بشوید. ما در ایران بهترین تیم ملی گلبال را در مقایسه با تیم‌های کشورهای دیگر داریم، ولی به‌خاطر همین حاشیه‌ها و دعواهای داخلی هیچ‌وقت مدال نگرفته است.

آیا بازیکنان تیم ملی یا باشگاهی درآمدی هم از بازی کردن دارند یا نه؟ 

شش نفر اول عضو تیم ملی، بله. 

پس در واقع شغل اصلی شما الان بازی در تیم ملی کاناداست؟

بله.

لطفاً کمی دربارهٔ «خانهٔ امید» برایمان بگویید. این مرکز از چه زمانی آغاز به کار کرده است، وظایفش چیست و شما چه نقشی در آن داشتید و دارید؟

زمانی که من به کانادا آمدم، خیلی درگیر و مشغول ورزش بودم، ولی هم من و هم همسرم از گذشته‌ای می‌آییم که هر دو پناهنده بودیم. همسر من عراقی است و پیش از آمدن به کانادا با خانواده‌شان در اردن بودند. ما با هم اینجا آشنا شدیم و هر دوی ما خیلی دوست داشتیم که به تازه‌واردان و پناهندگان کمک کنیم. خیلی جاها می‌رفتیم و کارهای داوطلبانه انجام می‌دادیم در سازمان‌های کمک به تازه‌مهاجران. ولی چیزی که می‌دیدیم کم است این بود که مردم دنبال رابطه می‌گردند، ولی این سازمان‌ها به‌خاطر حجم کاری و مراجعان زیادی که دارند و سیستم اداری مشخصی که همه‌چیز باید از قبل برنامه‌ریزی شود و چیزهایی که خودتان هم احتمالاً با آن‌ها مواجه شده‌اید، نمی‌توانند آن نیاز را پاسخ بدهند. ما می‌خواستیم جایی را ایجاد کنیم که به‌جای داشتن یک سیستم اداری، یک مقدار خودمانی‌تر باشد. وقتی مردم به اینجا می‌آیند در سختی‌اند و با چالش مواجه‌اند، همان‌طور که ما خودمان هم بوده‌ایم. من این رؤیا را داشتم که چنین جایی را ایجاد کنیم و به دنبالش رفتم. ما جمعی بودیم که همه ایرانی و مسیحی بودیم و با هم به‌دنبال تحقق این رؤیا رفتیم. همهٔ ما الان اینجاییم، چون نمی‌توانیم در کشور خودمان آزاد باشیم. الان کسی اینجاست که فعالیت سیاسی کرده، کسی دیگر به‌خاطر مذهبش اینجاست. هر کدام از ما عقیده و منش خودمان را داشته‌ایم، ولی نتوانسته‌ایم با آن عقیده و منش در ایران در کنار هم زندگی کنیم. اگر چه ما به‌عنوان پایه‌گذاران این سازمان همه از پیشینهٔ ایرانی و مسیحی می‌آییم، ولی دوست داشتیم بتوانیم با افراد دیگر از پیشینه‌های دیگر مثلاً یهودی یا مسلمان دوست باشیم و در کنار هم زندگی کنیم. من برای شروع کار رفتم با سازمان‌های مسیحی صحبت کردم و به آن‌ها گفتم ما چنین رؤیایی داریم، آیا می‌توانید ما را حمایت کنید؟ و بهشان گفتم که رؤیای ما این است که بتوانیم به هر کسی از جامعهٔ ایرانی وقتی به ما مراجعه می‌کند خدمات مختلفی ارائه بدهیم و به آن‌ها کمک کنیم. کار سختی بود، سال‌ها طول کشید ولی سال ۲۰۱۶ به حقیقت پیوست و ما کار «خانهٔ امید» را در ابعاد خیلی کوچک و با کلاس‌های زبان شروع کردیم، ولی کم‌کم فعالیت‌هایمان را گسترش دادیم. اولش همه داوطلب بودیم، ولی الان پرسنل استخدام کرده‌ایم. البته من و همسرم هنوز داوطلبانه کار می‌کنیم.

در حال حاضر کلاس‌های زبان داریم، دوره‌های مختلف آموزشی برگزار می‌کنیم مثل Food Safe و کمک‌های اولیه، ولی به‌زبان فارسی. این خیلی به تازه‌واردان برای کار پیدا کردن کمک می‌کند. بسیاری از این افراد نمی‌توانند در دوره‌های انگلیسی شرکت کنند. به‌همین دلیل ما رفتیم و یک کارمند فارسی‌زبان در وزارت بهداشت پیدا کردیم و از او خواستیم دوره‌ها را به زبان فارسی برگزار کند و امتحان را هم به زبان فارسی بگیرد و فقط برگهٔ چهارجوابی‌ای را که در آن پاسخ‌ها را علامت می‌زنند به وزارت بهداشت می‌فرستیم. کار دیگری که کردیم این بود که در زمان شیوع کووید-۱۹ ویدیوهایی درست کردیم برای آموزش بچه‌ها در خانه. کارهای دیگری کردیم مثلاً الان بانک غذایمان (Food Bank) به راه افتاده و سعی کرده‌ایم بر اساس نیاز مردم باشد. نمی‌خواستیم چیزی به آن‌ها بدهیم که نخورند، می خواستیم چیزی بهشان بدهیم که بخورند و از آن لذت ببرند، چرا که غذا از نیازهای اولیهٔ یک انسان است. مردم نباید برای این نیازشان زجر بکشند یعنی چیزی را بخورند که از آن لذت نمی‌برند. ما برای کسانی که بهمان مراجعه می‌کنند، اول جلسهٔ مشاوره می‌گذاریم و پس از آن بر اساس نیازشان کار را شروع می‌کنیم. اگر رزومه بخواهند، نیاز به پیدا کردن خانه یا مسکن داشته باشند، پرسنل خانهٔ امید به آن‌ها برای این کار کمک می‌کنند. علاوه بر این ما با سازمانی قرارداد داریم که به تازه‌واردان به‌رایگان لوازم خانه اهدا می‌کند. البته این لوازم دست دوم است، ولی خب برای بسیاری از تازه‌واردان برای شروع زندگی جدیدشان کمک‌کننده است. تا جایی که در توانمان باشد، هر کمکی به تازه‌واردان انجام می‌دهیم و هدف اصلی‌مان این است که همزیستی مسالمت‌آمیز را در جامعه‌مان ترویج بدهیم. شاید ۹۵ درصد جامعهٔ ما مسیحی نیستند، ولی ما آن‌ها را دوست داریم. اعتقاد و ایمان ما بر اساس محبت عیسی مسیح است. او به ما گفته که محبت کنیم و ما همه اینجا در خانهٔ امید هستیم تا به جامعه‌مان محبت کنیم و نور امید را در دلشان روشن کنیم.

کسانی که می‌خواهند از خدمات سازمان شما استفاده کنند، از کجا باید شروع کنند؟ آیا باید شرایط خاصی داشته باشند؟

اینجا برای همه است، فقط بعضی خدمات ما مثل خدمات بانک غذا تنها برای افرادی است که درآمد پایینی دارند، اما برای خدمات دیگر شرایط خاصی نیاز نیست. با ما تماس بگیرند، ما ارزیابی خودمان را انجام می‌دهیم و در خدمتشان هستیم. ولی برای خدماتی مثل بانک غذا ما در حال حاضر ۱۵۰ خانوار را تحت پوشش داریم، هرچند، یک لیست انتظار داریم و اگر کسی درخواست بدهد و واجد شرایط باشد در این لیست قرار می‌گیرد که البته من خیلی از این موضوع ناراحت‌ام و امیدوارم زمانی بشود که چنین لیستی را نداشته باشیم. همچنین خدمات دیگری مثل خرید دارو برای افراد نیازمند یا کمک برای پرداخت اجاره‌بها، بر اساس نیازمندی و شرایط فرد متقاضی انجام می‌شود.

مواد غذایی برای بانک غذا را از کجا تأمین می‌کنید؟

ما بخش اصلی مواد غذایی‌ را از توزیع‌کنندگان مختلف ایرانی می‌خریم. البته برخی فروشگاه‌ها به ما تخفیف می‌دهند. مثلاً در دورهٔ پاندمی فروشگاه پرشیا به ما تخفیفی داده بود و همهٔ خریدمان را از آنجا می‌کردیم. یا مثلاً الان از حافظ خرید کردیم و آن‌ها به ما خیارشور، رب گوجه‌فرنگی و تن ماهی اهدا کردند، ولی خب این برای ما یک چالش است، چون در درازمدت نمی‌توانیم به این کار ادامه بدهیم. امید زیادی داریم که کسب‌وکارهای ایرانی بتوانند به بانک غذای ما کمک بلاعوض بکنند. اگر دقت کرده باشید، بخشی از مواد غذایی بانک غذای ما از فروشگاه‌های غیرایرانی تأمین می‌شود و ما حتی یک سنت هم برای آن‌ها پرداخت نمی‌کنیم و همه را به ما اهدا می‌کنند، ولی خب مواد غذایی ایرانی را باید بخریم.

در خانهٔ امید چند نفر فعالیت می‌کنند؟

ما ۵ نفر پرسنل داریم و ۹۰ داوطلب.

برنامه‌تان برای آینده چیست؟

در زمینهٔ ورزشی مدتی است که به بازنشستگی فکر می‌کنم. هم نمایندهٔ ورزشکاران هستم در هیئت‌رئیسهٔ فدراسیون و هم عضو تیم ملی که وقت زیادی از من می‌گیرد و امیدوارم بتوانم رفته‌رفته از وقتی که برای ورزش می‌گذارم کم کنم و روی کار برای جامعه بیشتر تمرکز کنم. این کاری است که قلباً دوست دارم انجام بدهم و البته دو دختر هم دارم که دوست دارم وقت بیشتری برایشان صرف کنم و پدر خوبی برایشان باشم. برایم خیلی مهم است که خانواده‌ام از شلوغی کارهایم آسیب نبینند. 

در رابطه با خانهٔ امید، تلاشم این است آن چیزی که خانهٔ امید برایش درست شده، حفظ شود یعنی دوست ندارم به سازمان دیگری برای کمک به مهاجران تبدیل بشویم و رابطهٔ دوستانه‌ای را که با مردم ایجاد کرده‌ایم، از دست بدهیم. 

اگر صحبت دیگری با خوانندگان ما دارید، لطفاً بفرمایید.

من خیلی خوشحال‌ام که با شما صحبت کردم و می‌خواهم مردم ما بدانند که ما به‌عنوان جامعهٔ مسیحی ایرانی، خیلی آن‌ها را دوست داریم و خیلی خوشحال‌ایم که می‌توانیم در جایی زندگی کنیم که آزادانه در کنار یکدیگر با هم  تبادلِ عقیده‌ بکنیم، بدون اینکه هیچ ترس یا خجالتی از هم داشته‌ باشیم و آرزویم این است که روزی بتوانیم همین کار را در ایران انجام بدهیم، چون در نهایت ما همه ایرانی هستیم. 

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

^۱برجسته‌نگار یا پایانهٔ بریل یک دستگاه الکترومکانیک است که کاراکترهای بریل را معمولاً با استفاده از نقطه‌هایی که در سوراخی بالا و پایین می‌روند، نشان می‌دهد. نابینایانی که از رایانه استفاده می‌کنند و نمی‌توانند از مانیتورهای معمولی استفاده کنند، می‌توانند از این وسیله یا از هر دو بهره ببرند.

نوشته احمد زویداوی: هدف اصلی ما ترویج همزیستی مسالمت‌آمیز در جامعه‌مان است اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

طول مدت زمان مراسم افتتاحیه به‌دلیل رعایت پروتکل‌های بهداشتی برای پیشگیری از ابتلا به کووید-۱۹ از ۱۱ صبح تا ۶ بعدازظهر در نظر گرفته شده بود تا میهمانان بتوانند گروه‌گروه و نه بیش از تعداد توصیه‌شده در محل دفتر حاضر شوند و سپس گروه بعدی جایگزین آن‌ها شوند.

امیر حمزه‌علی هدف از افتتاح این دفتر جدید را ایجاد فضایی برای گسترش تیم مشاوران املاک گروهش عنوان کرد و گفت با افتتاح این دفتر، حالا همهٔ اعضای تیم می‌توانند زیر نظر او و در کنار هم کار کنند که این به بالا رفتن راندمان و ایجاد محیطی آرام و اطمینان‌بخش برای مشتریان کمک شایانی می‌کند. او افزود هرچند پیش از این هم حوزهٔ کاری او و تیمش اغلب شهرهای مترو ونکوور را پوشش می‌داده، ولی حالا با افزوده شدن مشاوران متخصص با دانش بالا دربارهٔ هر شهر تمامی شهرهای مترو ونکوور از جمله سوری و کوکئیتلام را که پیش از این در حوزهٔ کاری او و تیمش نبودند، تحت پوشش قرار می‌دهند.

افتتاح دفتر جدید این فرصت را فراهم می‌آورد تا مشاوران تازه‌ملحق‌شده به تیم امیر حمزه‌علی بتوانند دانش و تخصصشان را با استفاده از آموزش‌هایی که در این دفتر برگزار خواهد شد و همچنین بهره‌گیری مستقیم از مهارت‌ها و تجربیات ذی‌قیمت امیر حمزه‌علی تکمیل کنند و خدماتی بی‌نظیر در اختیار خریداران و فروشندگانی که امیر حمزه‌علی و تیمش را انتخاب کرده‌اند، قرار بدهند.

به گفتهٔ حمزه‌علی در دفتر جدید مراسم و رویدادهایی برای کامیونیتی‌های مختلف از جمله ایرانی، چینی و هنگ کنگی برگزار خواهد شد تا بتوان آن‌ها را گرد هم آورد و از روابط و شبکه‌های ارتباطی‌ای که از این طریق ایجاد می‌شود، برای خریدوفروش‌های بهتر بهره جست.

امیر حمزه‌علی مشاور برتر املاک و متخصص بازار املاک لوکس در مترو ونکوور است. او در مدت کمتر از ۸ سال توانست به جمع بهترین و موفق‌ترین مشاوران املاک این شهر بپیوندد. وی جوایز متعددی در حوزهٔ کاری‌اش دریافت کرده است که از آن جمله می‌توان به نفر اول شرکت Royal Lepage در نورث ونکوور و وست ونکوور برای سه سال پیاپی، Top Producer ‏(۱ درصد در کل کانادا)، عضو Chairman’s Club، عضو Medallion Club، برندهٔ جایزهٔ Diamond و قرار گرفتن در بین ۱۰ نفر نخست در سطح ملی و منطقه‌ای اشاره کرد. او توانسته است تنها در سه سال گذشته بیش از ۴۰۰ میلیون دلار فروش را به ثبت برساند.

اعضای تیم امیر حمزه‌علی از بین نخبگان و متخصص‌ترین افراد در حوزهٔ کاری‌شان پس از طی مراحل سخت و دقیقِ گزینش، برگزیده می‌شوند و تحت مدیریت و آموزش او آمادهٔ ارائهٔ خدماتی بی‌رقیب و اختصاصی در تمامی مراحل خرید یا فروش املاک به مشتریانی هستند که او و تیمش را انتخاب می‌کنند. این خدمات با درک درست خواسته‌های مشتری، تدوین استراتژی خاص آن مشتری و اجرای دقیق آن توسط تیم‌های متخصص زیر نظارت مداوم و مستقیم خود او ارائه می‌شود. مهارت، تجربه، دقت و تخصص امیر حمزه‌علی و تیمش و تمرکز روی منافع مشتری و در تقدم قرار دادن منافع آنان، موجب شده در اغلب اوقات دستاوردهای حمزه‌علی و تیمش برای مشتریان بسیار فراتر از خواسته‌های آنان بوده باشد.

امیر حمزه‌علی در دفتر جدیدش از دوشنبه تا جمعه با وقت قبلی پذیرای مراجعان است و از همگان دعوت می‌کند تا پیش از خرید، فروش یا سرمایه‌گذاری از مهارت و تجربهٔ او بهره‌مند شوند.

برای دریافت آخرین اطلاعات و لیستینگ‌های جدید صفحات امیر حمزه‌علی در فیس‌بوک و اینستاگرام را دنبال کنید:

https://www.facebook.com/Amir.Hamzehali.PREC

https://www.instagram.com/amirhamzehalii

نوشته افتتاح دفتر جدید امیر حمزه‌علی در وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

راضی رحیمی – ونکوور

بار دگر نام پرویز تناولی، ملقب به پدر مجسمه‌سازی مدرن ایران در ونکوور خبرساز شد. این هنرمند مجسمه‌ساز ایرانی- کانادایی با شروع ویروس کرونا در ایران تصمیم به طراحی مدال‌هایی برای فروش گرفت تا عواید آن را به بیمارستان‌های درگیر بحران کرونا در ایران کمک کند که با همیاری ایرانیان خارج کشور، موزهٔ آثار پرویز تناولی اخیراً اعلام کرد که تا هفتم ماه مه تمامی صد و بیست مدال طراحی‌شده، به فروش رسیده است. پرویز تناولی در این‌باره می‌گوید: «من از نحوهٔ برخورد کارکنان بهداشت و درمان ایران با کمترین امکانات ممکن در برابر بحران کووید-۱۹ بسیار تحت تأثیر قرار گرفته‌ام و می‌خواستم قدردانی خودم را به‌عنوان یک ایرانی نشان دهم – نه فقط به‌عنوان یک هنرمند.» این هنرمند کار کادر درمانی ایران را با توجه به مشکلات اقتصادی ناشی از تحریم‌ها، مشکل‌تر از دیگر کشورها دانسته و از کار ایثارگرایانهٔ آن‌ها تقدیر کرده است.

او طراحی ۱۲۰ مدال در دو نوع برنز و نقره را از اواخر ماه مارس گذشته به ایران فرستاد تا این مدال‌ها در داخل ایران قالب‌گیری و تولید شوند. مدال برنز به قیمت ۶۰۰ دلار (حدود ۱۰ میلیون تومان) و مدال نقره به قیمت ۱۵۰۰ دلار (حدود ۲۴ میلیون تومان) عرضه شده بود. از مدال برنز ۱۰۰ عدد ولی از مدال نقره که گران‌تر بود، فقط ۲۰ عدد تولید شده بود. زیبایی این مدال‌ها در تجلی مفاهیم هنری و فرهنگی ایرانی است که این هنرمند آن‌ها را در طراحی‌های خود به‌کار گرفته است. روی مدال نقره طرح بلبل در کف دست کار شده است و ایشان درباره این طرح اعتقاد دارند: «در فرهنگ عامهٔ ایران، بلبل یک پرندهٔ خوش‌یُمن و حامل خبر محبوب به معشوق‌ است.»

در مدال برنزی نیز طرح درخت سرو کار شده است که به گفتهٔ تناولی: «درخت سرو به‌عنوان نمادی از زندگی طولانی است.» پس‌زمینه این مدال‌ها صدها خط عمودی قرار دارد که نمایانگر مردم ایران است. این مدال‌ها به یک نوار فیروزه‌ای‌رنگ بسته شده‌اند که نمایانگر «ریه‌های سالم» است.

پرویز تناولی بنیان‌گذار مدال هنری در ایران است که ساخت آن را از سال ۱۳۴۹ آغاز کرده و او برای خلق آثار خود هیچ محدودیت و ملاک و مقیاسی قائل نیست و آثاری با ابعاد متفاوت خلق کرده است. ایشان، اولین هنرمند ایرانی است که مدال را به‌عنوان شیوه‌ای از بیان به‌کار گرفته و این شیوه را به نسل جوان ایران آموزش داده‌ است. در نمایشگاه‌های جواهرسازی و مجسمه‌سازی در ایران که توسط شاگردان پرویز تناولی برگزار می‌شوند، مدال‌های هنری بی‌نظیری به چشم می‌خورند. پرویز تناولی نقش بسزایی در انتقال مفاهیم ریشه‌ای، فرهنگی، تاریخی و خلاقانه در هنر مجسمه‌سازی، برای حال و آینده داشته‌ است.

از دیگر خبرهای مهم این روزها در ارتباط با این هنرمند ایرانی-کانادایی که برای ایرانیان ونکوور بسیار افتخارآمیز است، نصب مجسمهٔ «هیچ» این هنرمند در شهر برنابی است. این مجسمه به‌نام «عاشقان» (Lovers)، جدیدترین و بزرگ‌ترین ساخت «هیچ» پرویز تناولی است که به سفارش Millennium Development Group برای پروژهٔ برج مسکونی Triomphe واقع در شمارهٔ ۱۹۰۴ خیابان گیلمور در برنابی، ساخته شده است. این مجسمه از جنس استیل ضدِزنگ آینه‌ای به ارتفاع ۵٫۵ متر می‌باشد.

اولین ایدهٔ «هیچ» در سال ۱۳۴۳ در آتلیهٔ زال زر به سراغ پرویز تناولی آمد. نخستین ظهور «هیچ» با پلاستیک زرد و در قطعه‌ای متشکل از مواد در قالب مجسمه و به خط نستعلیق شکل گرفت و پس از آن در انواع پیچ‌و‌تاب‌های مختلف خلق شده است.

«هیچ» در واقع اعتراض تناولی به دو جریان عمدهٔ مسلط آن روز هنر ایران بود؛ یکی افرادی که هر چه را از غرب می‌آمد، می‌پرستیدند و دیگر افرادی که خط و خطاطی را در نقاشی‌های مکتب سقاخانه ستایش می‌کردند. اگر چه تناولی خود یکی از پایه‌گذاران مکتب سقاخانه به‌شمار می‌رفت، اما به‌گفتهٔ خودش «هیچ» ندای این اعتراض بود. در بهار ۱۳۵۲ بیست و پنج مجسمهٔ «هیچ» پرویز تناولی در تهران به‌نمایش عمومی درآمدند. در سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰) یک مجسمهٔ «هیچ» از جنس فولاد ضدِزنگ در دانشگاه هملین واقع در سنت پل در ایالت مینه‌سوتای آمریکا نصب شد و از ۴۵ سال پیش تا به امروز، «هیچ» به نماد و تصویر هنر مدرن ایران بدل شده است.

این هنرمند در پاسخ به این پرسش که تا چه زمانی به ساخت «هیچ»هایش ادامه می‌دهد؟ می‌گوید: «هیچ من را رها نمی‌کند؛ هر زمان که آن را رها کردم، او دوباره به‌سراغم آمد، در نتیجه بیش از ۴۰ سال است که «هیچ» می‌سازم. فکر می‌کردم پایان آن می‌رسد، اما نرسیده و گویا هنوز جا دارد.» این «هیچ»‌ها برای تناولی، عناصر ناسازگاری‌اند که با یکدیگر هماهنگی کامل دارند و دوستی آن‌ها سالم، ناب و بدون آلودگی است.

تناولی مجسمه‌سازی را این‌گونه توضیح می‌دهد:‌ «پس از اسلام مجسمه‌سازی ممنوع شد و ایرانیان دست از آن کشیدند، اما همهٔ کسانی که آثار سه‌بُعدی به‌وجود می‌آوردند، کارهای خود را به اجسام کاربردی مانند کوبهٔ در و جای عود تبدیل کردند. من برای ساختن مجسمه‌هایم، تنها چیزی که در دست داشتم شعر و معماری بود و با خودم فکر کردم همین برای من کافی است. ادبیات ما پر از داستان‌های عاشقانه است، من همیشه شیفتهٔ این قصه‌های ایرانی بوده‌ام. از ابتدا دو پیکر را در کنار هم می‌ساختم. اما این فیگورها معمارانه‌تر و هندسی‌تر از عشاقی بودند که در نقاشی‌های مینیاتور ایرانی می‌یابیم.»

پرویز تناولی نخستین بار در ۱۳۳۷ مجسمه‌ای به یاد فرهاد کوهکن می‌سازد. این مجسمه که فرهاد را پس از افتادن از کوه نشان می‌دهد، پایه‌ای می‌شود برای مجموعهٔ مجسمه‌های او با عنوان «شاعر». در این سال‌ها، تناولی در آکادمی میلان درس می‌خواند، شاگرد مارینو مارینی بود و به‌گفتهٔ خودش کارهایش هنوز از تأثیر استادش بیرون نیامده بود. پرویز تناولی در کتابش در مورد مجموعهٔ «شاعر» می‌گوید: «تا پیش از ۱۳۴۰ و سفر به آمریکا هر چه می‌ساختم و می‌کشیدم به یاد فرهاد بود و عنوان آن‌ها با نام او تنیده بود.» او در زمستان ۱۳۴۰ دعوتنامه‌ای از کالج هنری مینیاپولیس دریافت می‌کند. در این دعوتنامه، کالج وی را به‌عنوان «هنرمند مدعو» به‌مدت شش ماه دعوت کرده بود. او پس از آنکه خود را به مینیاپولیس رساند، در کارگاه مجسمه‌سازی کالج مشغول به کار شد. شروع کارهای وی در آنجا، در واقع بر ادامهٔ همان کارهای مسی‌اش بنا گذاشته شد.

قدرت‌الله عاقلی، از هنرمندان مطرح مجسمه‌ساز ایرانی، دربارهٔ «هیچ»های پرویز تناولی می‌گوید: «پرویز تناولی سه شاخصهٔ مهم دارد؛ نخست کارهای پژوهشی اوست که از صنایع دستی و فرش گرفته تا سنگ‌های به‌کار گرفته‌شده در مجسمه‌سازی را مورد تحقیق قرار داده و تقریباً کسی همپای او نیست؛ وی نزدیک به ۷۰ جلد کتاب تألیف کرده است. شاخصهٔ دوم، تداوم فعالیت وی در شاخهٔ مجسمه‌سازی است و تا آنجایی که توانسته روی تکنیک غربی کار کرده، اما روی فرهنگ ایران هم هم‌زمان کار کرده است. شاخصهٔ سوم، دغدغه‌اش در کارهای چاپ و گرافیک‌های قدیم است که کتابش را هم تألیف کرده است.» عاقلی تصریح می‌کند: «حالا اگر همهٔ این‌ها را کنار هم بگذاریم، خصوصاً علاقه‌اش به پژوهش در هنر و فرهنگ ایران را بدانیم، دیگر فهم «هیچ»های او ساده است. از ارسطو تا امروز، فلاسفه همه دنبال این بوده‌اند که نیستی از هستی است، یا هستی از نیستی. حتی همین «یکی بود، یکی نبود» ما در خودش یک «نبود» دارد. پرویز تناولی یک نگاه شاعرانه و در عین حال زیبایی‌شناسانه به هستی دارد، پس در این فلسفه باید سراغ کلمه‌ای می‌رفت که با این موضوع جور شود. او با عروس خطوط شرق که نستعلیق است این کلمه را می نویسد و به‌نظرم نگاه به آثار تجسمی شناخت می‌خواهد.»

پرویز تناولی همچنان در مصاحبه‌های خود اظهار می‌دارد: «من دلم می‌خواست دنیا را پر از «هیچ» کنم؛ نتوانستم این کار را انجام بدهم، اما «هیچ»های بسیاری ساخته‌ام و جا دارد باز هم بسازم.»

نوشته در باب «هیچ»های پدر مجسمه‌سازی مدرن ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

راضی رحیمی – ونکوور

این روزها بازدید از موزهٔ برنابی ویلِیج با چراغانی‌ها و دکوراسیون زیبای کریسمس به سبک قدیمی، از تاریخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۹ تا ۳ ژانویه ۲۰۲۰، از ساعت ۱ بعدازظهر تا ۹ شب، برای عموم مردم رایگان است. این موزه بهترین مکان برای آشنایی بیشتر عموم به‌خصوص بچه‌ها و نوجوانان با نحوهٔ زندگی و مشاغل یک قرن گذشته در ونکوور است. موزهٔ برنابی ویلِیج در سال ۱۹۷۱ با عنوان Heritage Village تأسیس شد و این نام در سال ۱۹۸۴ به‌طور رسمی به Burnaby Village Museum تغییر یافت.

این موزه در واقع قسمتی از شهر برنابی در سال ۱۹۲۰ و مکانی است که زندگی و حال و هوای آن روزگار شهر برنابی را به نمایش می‌گذارد. هنگامی‌که در خیابان‌های این موزه قدم می‌زنید، افرادی با لباس‌های محلی آن روزهای شهر از بازدیدکنندگان استقبال می‌کنند وشما می‌توانید از خانه‌ها، مشاغل گوناگون مانند آهنگری، پست، چاپخانه، داروخانه و مغازه‌های آن بازدید کنید. این بازدید می‌تواند با گپی دوستانه با آهنگر، کارگر چاپخانه و دیدار با فروشندگان در فروشگاه اصلی شهر، همراه باشد. یکی از جاذبه‌های دیدنی این موزه، خانه‌های قدیمی با لوازم و مبلمان آن دوران است که به روشنی نشان می‌دهد در قرن گذشته، خانه‌های ونکوور به چه سبک و سیاقی و دکوراسیون داخلی آن‌ها با چه مواد و مصالحی ساخته می‌شده‌اند. در این خانه‌ها، می‌توان از چگونگی پخت‌وپز، حمام کردن، گرمایش و سایر نکات مهم در خانه‌های آن دوران، مطلع شد.

ضمن بازدید از موزه، شما می‌توانید از فروشگاه هدایای آن برای کریسمس خرید کنید و از شیرینی‌های لذیذ در سالن بستنی‌فروشی موزه نیز لذت ببرید. همچنین در سراسر موزه نیمکت‌هایی برای پیک‌نیک مهیاست و از ورود هر گونه حیوان خانگی به موزه جلوگیری می‌شود. 

طیِ این بازدید، شما همچنین می‌توانید از تاریخچهٔ کریسمس، میراث گسترده‌ای از وقایعی که در طول این فصل تعطیلات در اماکن مختلف برگزار می‌شود، آشنا شوید. از جمله:

• ۱۲ روز شکار لاشخور کریسمس (The 12 Days of Christmas Scavenger Hunt)
• صنایع دستی کریسمس کودکان
• سرودهای دسته‌جمعی کریسمس 
• موسیقی زنده 
• اجرای تئاتر و غیره

برای اطلاعات بیشتر از روز، ساعات و برنامه‌های متنوع این بازدیدها می‌توانید به سایت زیر مراجعه فرمایید:

http://www.burnabyvillagemuseum.ca

ورودیهٔ موزهٔ برنابی ویلِیج در این ایام رایگان و قیمت چرخ‌وفلک برای هر نفر ۲٫۶۵ دلار است. پارکینگ موزهٔ رایگان و در سمت راست موزه واقع در خیابان Deer Lake واقع شده است. شایان ذکر است که موزه در روزهای ۲۴ و ۲۵ دسامبر تعطیل است.

نوشته دیدنی‌های ونکوور: بازدید رایگان از موزهٔ برنابی ویلِیج به‌مناسبت کریسمس اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به گزارش ماهانۀ برد مشاوران مسکن ونکوور بزرگ، که به‌تازگی چاپ شده است، در ماه اکتبر متوسط قیمت آپارتمان ۶۸۳٬۵۰۰ دلار و ۵٫۸ درصد بالاتر از ماه اکتبر سال گذشته بود. بر همین اساس، قیمت متوسط ملک مستقل ۱٬۵۲۴٬۰۰۰ دلار و ۵٫۱ درصد پایین‌تر از اکتبر سال ۲۰۱۷ گزارش شده است. آیا این کاهش رشد، پایان کار بازار مسکن است؟

مورد دیگر، میزان فروش خانه‌ها به نسبت خانه‌های موجود برای فروش است که در حکم روش اندازه‌گیری هماهنگی بین عرضه و تقاضا از آن استفاده می‌شود و از راه تقسیم تعداد فروش واحدها بر تعداد خانه‌های عرضه‌شده برای فروش به‌دست می‌آید. این رقم ۱۰٫۳ درصد در مورد خانه‌های مستقل، ۱۷٫۳ درصد برای تاون‌هاوس‌ها و ۲۰٫۶ درصد برای آپارتمان‌ها محاسبه شده است. معمولاً تحلیل‌گران بر این باورند که کاهش قیمت خانه وقتی اتفاق می‌افتد که این عدد در یک دورۀ متوالی به زیر ۱۲ درصد سقوط کند.

گزارش کامل را در اینجا بخوانید:

http://bit.ly/SiliconValleyNorth-1

برای درک بهتر وضعیت بازار مسکن، بد نیست به خبرهای اخیر نگاهی بیاندازیم؛ اتفاقات بسیار خوبی به‌شرح زیر در ونکوور به وقوع پیوسته است:

شرکت اپل در حال گشایش دفتر اصلی جدیدی در داون‌تاون ونکوور است. این شرکت یک فضای اداری به مساحت ۶۰٬۰۰۰ اسکوئرفیت در منطقۀ در دست ساختِ برج اداری شمارهٔ ۴۰۰ خیابان وست جورجیا ‎(400 West Georgia Street)‎ اجاره کرده است. دیگر مستأجرانی هم که به‌طور رسمی اعلام شده‌اند، عبارت‌اند از Deloitte و Spaces که فضایی به مساحت ۱۲۰٬۰۰۰ اسکوئرفیت در طبقات پایین‌تر اجاره کرده‌اند. این برج اداری با بیست و چهار طبقه به ارتفاع ۳۰۱ فوت و مساحت ۳۷۵٬۰۰۰ اسکوئرفیت، در گوشۀ جنوب غربی خیابان‌های وست جورجیا و هومر، درست نزدیک شاخۀ مرکزی کتابخانۀ عمومی ونکوور و دفاتر دوم آمازون است که در محل سابق ادارهٔ پست کانادا قرار خواهد گرفت.

گزارش کامل را اینجا بخوانید:

http://bit.ly/SiliconValleyNorth-2

آمازون نیز در حال گشایش یک دفتر جدید (دفتر سوم) در ونکوور است. توسعۀ دفاتر شرکت آمازون در ونکوور با ایجاد دفتر دیگری در داون‌تاون ادامه خواهد یافت. این غول فناوری، دفتر دیگری در برج اداری Exchange به نشانی شمارهٔ ۴۷۵ خیابان هومر ‎(475 Howe Street)‎ به مساحت ۱۰۰٬۰۰۰ اسکوئرفیت افتتاح خواهد کرد.

گزارش کامل را اینجا بخوانید:

http://bit.ly/SiliconValleyNorth-3

مسترکارت (Mastercard) هم در حال گشایش دفتر جدیدی در داون تاون ونکوور است. این غول کارت‌های اعتباری چندملیتی، یک فضای اداری به مساحت ۴۰٬۰۰۰ اسکوئرفیت در برج Exchange اجاره کرده است (همان برجی که دفتر جدید آمازون هم در آن قرار خواهد داشت).

گزارش کامل را اینجا بخوانید:

http://bit.ly/SiliconValleyNorth-4

Kabam، شرکت بازی‌های فن‌آورانه، که اصالتاً از شهر ونکوور پا گرفته است، در حال طراحی یک دفتر اداری بزرگ در مساحتی بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ اسکوئرفیت در زمین های در حال ساخت برج اداری مرکز ونکوور به نشانی ۷۵۳ خیابان سیمور ‎(753 Seymour street)‎ است. این فضای جدید سه برابر بزرگ‌تر از دفتر کنونی آن خواهد بود.

مقاله را اینجا بخوانید:

http://bit.ly/SiliconValleyNorth-5

معاون اجرایی بین‌الملل Colliers، که یک شرکت اجارهٔ املاک تجاری است، اعلام کرده است شرکت‌های تجاری مسکن این روزها تماس‌هایی از دفاتر بزرگی در سان‌فرانسیسکو دریافت می‌کنند. برای مثال، مدتی پیش نمایندۀ یک شرکت خوش‌نام از سان فرانسیسکو تماس گرفت تا فضایی اداری به مساحت ۲۵۰٬۰۰۰ اسکوئرفیت در ونکوور اجاره کند.

مقاله را اینجا بخوانید:

http://bit.ly/SiliconValleyNorth-6

بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که اگرچه بازار مسکن در بهترین وضعیت خود نیست، ولی امیدهای زیادی در مورد قابلیت‌های ونکوور به‌مثابهٔ یک مرکز فناوری یا به قول آشنایان با صنعت، «سیلیکون ولیِ شمالی» در آینده وجود دارد. بالارفتن حقوق‌ها در نتیجۀ اسقرار شرکت‌های فن‌آورانه، سبب بالا رفتن اجاره‌ها خواهد شد و برخی سازندگان را به ساخت خانه‌های جدید ترغیب خواهد کرد و این شاید راهی برای رشد بیشتر فناوری در این شهر باشد. برخی هم عقیده دارند که این استان، باید کارهای بیشتری مانند هموارسازی راه پرداخت مالیات برای مهاجران جدیدی که حداقل سه سال در ونکوور زندگی یا کار کرده باشند، انجام دهد.

ضمن تشکر از شما خوانندۀ این مطلب، سپاسگزار خواهیم شد پیشنهادها و انتقادهای خود را برای ما ارسال دارید تا بتوانیم با بهره‌گیری از آن‌ها، در راه کمک به متقاضیان، گام‌های استوارتری برداریم.

مجموعه مقالات ما از طریق فیس‌بوک و صفحهٔ رسمی ما در دسترس است:

www.fb.com/vancouverrl

www.samhomes.ca

آمار نشان می‌دهد که ونکوور شهری به‌سوی آینده است. شهری با هوایی پاک، طبیعتی زیبا و خانه‌هایی که روزبه‌روز گران‌تر می‌شوند. برای اطلاعات بیشتر در مورد سرمایه‌گذاری در آپارتمان، خانه یا ساخت‌وساز در ونکور بزرگ، از شما دعوت می‌شود تا با دفتر ما جهت مشاورهٔ رایگان تماس بگیرید. سرمد مهربد با تجربه و سابقهٔ چندین ساله در خریدوفروش، ساخت‌وساز و سرمایه‌گذاری در املاک ونکوور می‌تواند راهنمایی آگاه در کنار شما باشد. وی همچنین در دانشگاه یو‌بی‌سی دکترای مدیریت ساخت (PhD – ABD) خوانده و در پنل‌های مدیریتی انبوه‌سازان ونکوور مشاوره می‌دهد.

منبع: وب‌سایت Roomvu

نوشته امیدهای بسیار برای تبدیل ونکوور به قطب شرکت‌های نرم‌افزاری و دانش‌بنیان اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

آیا تاکنون در وضعیتی قرار گرفته‌اید که بخواهید هر چه سریع‌تر خانۀ خود را بفروشید و منتظر باشید خریدار مناسبی پیدا بشود و پیشنهاد قابل قبولی ارائه کند؟ آیا در این زمینه، راهکارهایی برای کمک به شما وجود دارد که پیشنهادهای بیشتر و بهتری دریافت کنید؟ جواب مثبت است! شما می‌توانید بدون نگرانی از مورد تهدید قرار گرفتن ملک خود، کارهای سادۀ بسیاری انجام دهید و زمان لازم برای فروش خانه را جلو بیاندازید. در این مقاله، بعضی از رموز داخلی مشاوران مسکن را در اختیار شما می‌گذاریم تا به کمک آن‌ها، هرچه سریع‌تر خانه خود را بفروشید.

فروش خانه در بهار

به‌طور کلی، بهترین زمان برای فروش خانه با بالاترین قیمت و در کمترین زمان، فصل بهار و به‌خصوص نیمۀ اول ماه می است که والدین در پی یافتن خانه‌ای نزدیک مدرسۀ آیندۀ فرزند خود هستند.

نکتۀ دیگر این است که هم‌زمان با گرم شدن هوا، خریداران از خانه‌هایشان بیرون می‌آیند و به‌دنبال مسکن مورد نظر می‌گردند. بنابراین، وضعیت آب و هوا هم به فروش خانه کمک می‌کند. در ضمن، کار آماده‌سازی خانه برای فروش در این فصل راحت‌تر است و مالک ترجیح می‌دهد در هوای بهتری، نرده‌های خانه را تعمیر و تراس را لکه‌گیری کند.

اگر از زاویۀ دیگری به این موضوع نگاه کنیم، درمی‌یابیم وقتی در یک محل رقبای بیشتری برای فروش وجود داشته باشند، ممکن است فروش خانه در فصل بهار، به سود شما نباشد. این نکته وقتی بیشتر نمود پیدا می‌کند که ملک شما، خیلی مورد توجه خریداران قرار نگیرد. اما فراموش نکنید اگر ملکتان را در فصول دیگر بفروشید، ممکن است خریداران تصور کنند خانۀ شما ماه‌ها در بازار فروش مانده و فروخته نشده است.

فروش خانه در تابستان

فواید بی‌شمار فروش خانه در بهار، در تابستان هم صدق می‌کند. وضعیت ملایم آب و هوا در بسیاری از مناطق کانادا، باعث جذاب‌ترشدن ظاهرخانه‌ها و افزایش تعداد خریداران فعال می‌شود.

اما اگر در قسمتی از کشور زندگی می‌کنید که در ماه‌های ژوئیه (July) جولای و اوت (August) هوا بسیار گرم می‌شود، بهتر است زمان دیگری را برای فروش خانه انتخاب کنید. به این موضوع هم توجه داشته باشید که به‌دلیل سفرهای تابستانی، در این فصل، خریدار زیادی وجود ندارد.

فروش خانه در پاییز

اگر فروش مسکن در فصل پاییز تنها یک منفعت داشته باشد، آن منفعت، کم بودن عدۀ فروشنده‌هاست. ممکن است کمتر بودن خانه در بازار فروش، به شما کمک کند قیمت خانه را بالاتر ببرید. به‌خصوص اگر شانس بیاورید و خریداری پیدا کنید که برای اسباب‌کشی عجله داشته باشد.

فروش خانه در زمستان

به‌طور کلی، زمستان یکی از فصول کم‌طرفدار سال برای فروش خانه است. زیرا در هوای سرد، مردم ترجیح می‌دهند در خانه بمانند. بنابراین، در صورت گذاشتن ملک خود در فهرست فروش، با خریداران احتمالی کمتری مواجه خواهید شد. در این فصل، مدت بیشتری طول می‌کشد ملک خود را بفروشید و احتمالاٌ پول چندانی هم به‌دست نخواهید آورد.

نکاتی که برشمردیم، به شما کمک خواهد کرد اطلاعاتتان را در مورد مناسبت‌ترین زمان فروش خانه به‌روز نگه‌دارید و در رقابت‌های مربوط به بازار فروش برنده شوید.

ضمن تشکر از شما خوانندۀ این مطلب، سپاسگزار خواهیم شد پیشنهادها و انتقادهای خود را برای ما ارسال دارید تا بتوانیم با بهره‌گیری از آن‌ها، در راه کمک به متقاضیان، گام‌های استوارتری برداریم.

مجموعه مقالات ما از طریق فیس‌بوک و صفحهٔ رسمی ما در دسترس است:

www.fb.com/vancouverrl

www.samhomes.ca

آمار نشان می‌دهد که ونکوور شهری به‌سوی آینده است. شهری با هوایی پاک، طبیعتی زیبا و خانه‌هایی که روزبه‌روز گران‌تر می‌شوند. برای اطلاعات بیشتر در مورد سرمایه‌گذاری در آپارتمان، خانه یا ساخت‌وساز در ونکور بزرگ، از شما دعوت می‌شود تا با دفتر ما جهت مشاورهٔ رایگان تماس بگیرید. سرمد مهربد با تجربه و سابقهٔ چندین ساله در خریدوفروش، ساخت‌وساز و سرمایه‌گذاری در املاک ونکوور می‌تواند راهنمایی آگاه در کنار شما باشد. وی همچنین در دانشگاه یو‌بی‌سی دکترای مدیریت ساخت (PhD – ABD) خوانده و در پنل‌های مدیریتی انبوه‌سازان ونکوور مشاوره می‌دهد.

نوشته زمان مناسب برای فروش خانه در ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شورای مشاوران املاک بریتیش کلمبیا (RECBC) از ۱۵ ماه ژوئن ۲۰۱۸ قوانینی را تصویب کرد که با توجه به آن، کلیهٔ مشاوران املاک در بی‌سی ملزم شدند پیش از ارائهٔ هرگونه مشاورهٔ ملکی، از شیوه‌های تعامل ملکی برای مشتریان اعم از خریداران و فروشندگان پرده‌برداری کرده و روش‌های متصور را آشکار کنند (Disclosure).

متأسفانه هنوز هم در ماه‌های پایانی سال به مشتریانی بر می‌خورم. با شروع صحبت در این مقال با تعجب می‌گویند پس چرا سایر مشاوران املاک این مطالب را به ما نگفته‌اند.

اینجا قصد آن نداریم که به گمانه‌زنی پرداخته و دلایل چشم‌پوشی بعضی مشاوران املاک از چنین قوانین آشکاری را حدس بزنیم، تنها خاطرنشان می‌نمایم، در صورتی‌که در خدمات حرفه‌ای از جمله تعاملات ملکی، مشاور مراحل قانونی کار را برای شما با جزئیات دقیق توضیح ندهد، ۳ دلیل کلی خواهد داشت.

۱. از قوانین آگاهی ندارد.

۲. آن اندازه اشراف به قوانین ندارد که قادر به بیان آن‌ها برای شما باشد.

۳. قوانین را می‌داند، ولی بنا به‌دلایلی از شما پنهان می‌کند.

در هر سه حالت به نفع شما نخواهد بود با چنین فردی وارد معاملات آن هم از نوع معاملات کلان مالی شوید.

در این خلاصه تلاش می‌شود با رجوع به سایت رسمی RECBC خلاصه‌ای از این آشکارسازی را به زبان پارسی برای شما در اینجا عنوان کنیم. به‌خاطر داشته باشید که این متن جایگزینی برای قوانین «آشکارسازی و افشای اطلاعات مربوط به نمایندگی در خدمات خرید و فروش» نیست و برای متن کامل باید به سایت رسمی RECBC مراجعه کنید و از متخصصان فن برای توضیح کمک بگیرید.

مزایای داشتن نماینده

بسیاری از مردم تصمیم می‌گیرند که در معاملات املاک یک کارشناس املاک آن‌ها را نمایندگی کند تا برای اتخاذ تصمیم‌های آگاهانه به آن‌ها کمک کند. به‌عنوان یک موکل از موارد زیر بهره خواهید برد:

حفاظت:

کارشناسان املاک در بی‌سی بر طبق قانون خدمات معاملات ملکی مجوز دریافت می‌کنند. این قانون برای محافظت از حقوق مشتری تدوین شده است.

نظارت:

شورای املاک بی‌سی تلاش می‌کند از اینکه کارشناسان املاک دارای صلاحیت و دانش لازم باشند، اطمینان حاصل کند. اگر در مورد یک مشاور املاک نگرانی‌ای داشته باشید، می‌توانید شکایت خود را با مراجعه به وب‌سایت www.recbc.ca اعلام کنید. وقتی شما موکل یک کارشناس املاک می‌شوید، او به‌عنوان نمایندهٔ شما وظایف قانونی ویژه‌ای بر عهده خواهد داشت:

وفاداری: او باید منفعت شما را دراولویت قرار دهد، حتی در برابر منافع خودش.

خودداری از تضاد منافع: او می‌بایست از تمامی موقعیت‌هایی که به انجام وظایفش برای تأمین حد اکثر منافع شما آسیب می‌رساند، اجتناب کند.

افشای کامل اطلاعات مربوطه: او می‌بایست تمامی اطلاعاتی را که می‌داند و می‌تواند در تصمیم‌گیری شما تأثیر بگذارد، به شما ارائه دهد.

محافظت از محرمانه بودن اطلاعات شما: می‌بایست از افشای اطلاعات شخصی شما بدون اجازهٔ شما خودداری کند. اطلاعاتی مانند:

• دلایل شما برای خرید/ فروش/ اجاره کردن/ اجاره دادن
• حداقل/ حداکثر مبلغی که مطلوب شماست
• هرگونه شروط و ضوابط ترجیحی که ممکن است بخواهید در قرارداد بگنجانید.

آنچه به‌عنوان یک طرف معاملهٔ بدون نماینده می‌توان انتظار داشت

اگر نخواهید که یک کارشناس املاک شما را نمایندگی کند، یک طرفِ بدون نماینده نامیده می‌شوید. وظایف قانونی ویژه‌ا‌ی که یک موکل از آن‌ها برخوردار می‌شود شامل شما نخواهد شد.

موظف نبودن به رعایت وفاداری:

کارشناسان املاکی که در معاملهٔ آن ملک شرکت دارند، مشتری‌هایی را نمایندگی می‌کنند که در رقابت با شما هستند. آن‌ها می‌بایست به مشتری‌های خود وفادار باشند، نه به شما.

موظف نبودن به خودداری از تضاد منافع:

هیچ کدام از کارشناسان املاک به نفع شما کار نخواهند کرد.

عدم افشای کامل اطلاعات:

کارشناسان املاکی که در آن معامله شرکت دارند، وظیفه ندارند تمام اطلاعات مربوطه را برای شما بیان کنند.

نبودن وظیفهٔ محرمانگی:

کارشناسان املاکی که در آن معامله شرکت دارند، می‌بایست هرگونه اطلاعاتی را که شما به آن‌ها می‌دهید، با موکلان خود در میان بگذارند.

از کلیهٔ پیشنهادات، سؤالات و انتقادات استقبال می‌شود. مجموعه مقالات از طریق صفحهٔ اینترنتی و فیس‌بوک ما قابل دسترسی است.

ShahOfCoquitlam.Com
Facebook.com/ShahOfCoquitlam

نوشته افشای اطلاعات مربوط به نمایندگی در خدمات خرید و فروش اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

از روز ۱۷ اکتبر ۲۰۱۸ دولت فدرال کانادا قرار است مصرف و همراه داشتن ماری‌جوآنا را قانونی کند، همچنین قرار است نگهداری تا چهار بوتهٔ ماری‌جوآنا در هر خانه قانونی شود.

مستقل از اینکه با این رویداد موافق یا مخالف باشید، در این جستار تلاش خواهیم کرد بدون وارد شدن به مباحث پزشکی یا اخلاقی، تأثیرات این موضوع را بر بازار مسکن و خصوصاً بازار ونکوور بررسی کنیم.

خانه‌های کشتزار (Grow-op)

شاید اصطلاح Grow-op به گوشتان خورده باشد؛ Grow-op که به اختصار برای Grow-op House به کار می‌رود به خانه‌هایی اطلاق می‌شود که برای کشت ماری‌جوآنا و در پاره‌ای موارد برای کشت قارچ‌های توهم‌زا مورد استفاده قرار گرفته باشند.

قانون در اینجا تعریف مشخصی از تعداد بوته‌هایی که می‌تواند در یک خانه نگهداری شود تا آن خانه Grow-op محسوب شود، ارائه نمی‌کند و تنها به این بسنده می‌کند که اگر خانه‌ای به‌منظور کشت ماری‌جوآنا مورد بهره برداری قرار گیرد، Grow-op تلقی می‌شود.

چرا خانه‌های کشتزاری به‌وجود آمدند؟

پاسخ سادهٔ این سؤال، پول و درآمد سرشار است. چندی قبل در زمانی‌که سخت‌گیری بسیاری برای مبارزه با ماری‌جوآنا در آمریکای شمالی و به‌رهبری ایالات متحده صورت می‌گرفت، و تقاضا برای خرید آن در جامعه به‌وفور موجود بود، بسیاری از خانه‌ها خصوصاً در کانادا و به‌ویژه در بریتیش کلمبیا به‌عنوان فضایی مناسب و سرپوشیده و تا حد زیادی امن برای کشت این گیاه مورد استفاده قرار گرفت و در غالب موارد پیش از آنکه توسط پلیس شناسایی و تعطیل شوند، به‌مراتب بیشتر از ارزش خود خانه برای «کشاورزان» آن خانه سود به‌همراه آورده بود. بسیاری از این سودها و پول‌های عایدشده در قالب خرید املاک گران‌قیمت در نقاط اعیان‌نشین از جمله مناطق مطلوب ونکوور پول‌شویی شد.

خانه‌های کشتزاری چه ایرادی دارند؟

برای کشت غالب گیاهان، پس از بذر به ۳ عنصر اصلی نیاز است: خاک، آب و نور. گیاه ماری‌جوآنا نیز از این امر مستثنی نیست. از آنجا که این کشتزارها می‌باید درون ساختمان و به‌دور از چشم همسایگان و مأموران گسترده می‌شدند، نیاز به خاک را با افزودن مواد معدنی به آب‌هایی که ریشه‌ها در آن معلق می‌شود، برآورده می‌ساختند. برای جایگزین نمودن نور طبیعی خورشید نیز از لامپ‌های پرنور و البته پرمصرف استفاده می‌شد.

در اغلب موارد برای تعبیه این لامپ‌ها، برقکاری ساختمان می‌باید دست‌کاری شود که خود این کار آن هم بدون مجوز و تخصص لازم، می‌تواند مشکلات آتی برای سیستم الکتریکی ساختمان ایجاد کند. (Structural Compromisation )

از طرفی این‌گونه روش کشت، آن هم درون ساختمانی که برای این کار طراحی نشده باشد و سیستم تهویه لازم را نداشته باشد، محیطی مناسب برای رشد باکتری‌ها و کپک (Mold) را فراهم می‌کند، که می‌تواند بالقوه ساختمان را به‌سرعت فرسوده سازد و خطرات تنفسی نیز برای ساکنان آن ایجاد سازد.

پس از آزادسازی ماری‌جوآنا چه خواهد شد؟

به‌صورت کلی، دو عامل سبب می‌شد که خریداران به خانه‌های کشتزاری (Grow-op) چندان رغبتی نشان ندهند، یکی همان ایرادهایی است که اشاره شد و دومی نگرش جامعه به ماری‌جوآنا به‌عنوان یک مادهٔ مخدر است. در صورتی‌که شهرداری از وجود خانهٔ کشتزاری آگاه شود، صاحب ملک ملزم به بازسازی خسارات واردهٔ محیطی (remediation) خواهد بود که در بسیاری از موارد عامل اول را پاسخگو خواهد بود ولی عامل دوم که نحوهٔ تصور ماری‌جوآنا در اذهان است (Stigma) هنوز نیز خیلی را برای خرید چنین خانه‌ای دچار تردید می‌کند. در آخرین نظرسنجی کانادا سال ۲۰۱۰ نزدیک به ۳۰ درصد افراد ترجیح می‌دادند در چنین خانه‌ای سکونت نکنند.

هم‌زمان با قانونی‌شدن و عادی شدن تدخین این گیاه، نحوهٔ نگرش جامعه به‌تدریج تغییر خواهد کرد و جامعه راحت‌تر پذیرای آن خواهد شد (Socia lAcceptance)، ولی آنچه مهم‌تر است این خواهد بود که به‌صورت پتانسیل هر خانه‌ای پس از آزادی می‌تواند کشتزار (Grow-op) محسوب شود. به‌خاطر آورید که نگهداری تا چهار بوته مجاز خواهد بود؛ امری که مدت زیادی است در میان قانونگذاران مورد بحث است و هنوز نتیجهٔ قطعی‌ای وجود ندارد.

آنچه می‌توان انتظار داشت، سهولت بیشتر فروش این دسته خانه‌ها و بالطبع بالاتر رفتن نسبی بهای آن دسته‌ای باشد که بازسازی (Remediate) شده‌اند. از طرفی «کشاورزان» غیرقانونی این گیاه دیگر قدرت مقابله با تولید دولت را نخواهند داشت و می‌توان انتظار داشت قادر به پرداخت هزینه‌های زندگی در برخی از املاک مجلل ونکوور نباشند و ناچار به فروش شوند که طبیعتاً قیمت این املاک را کاهش خواهد داد.

از کلیهٔ پیشنهادات، سؤالات و انتقادات استقبال می‌شود. مجموعه مقالات از طریق صفحهٔ اینترنتی و فیس‌بوک ما قابل دسترسی است.

ShahOfCoquitlam.Com
Facebook.com/ShahOfCoquitlam

نوشته قانونی شدن ماری‌جوآنا و تاثیر آن بر بازار مسکن کانادا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.