سال ۲۰۲۲ برای جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا سالی به‌یادماندنی بود. در انتخابات شهری آن سال برای نخستین‌بار شروین شهریاری به‌عنوان نخستین سیاستمدار زادهٔ ایران و امیلی محبوبی به‌عنوان نخستین ایرانی‌تبار در انتخابات شهری پیروز شدند.

شروین شهریاری به شورای شهر‌ ایرانی‌نشین نورث ونکوور و امیلی محبوبی که زادهٔ کاناداست ولی تبار ایرانی دارد، به شورای آموزشی منطقهٔ ۶۱ در ویکتوریا راه یافتند. 

در انتخابات ۲۰۲۲ چند ایرانی دیگر در شهرهای مختلف نامزد شده بودند، ولی موفق به پیروزی در انتخابات نشدند.

حالا بار دیگر به موعد انتخابات شهری در بریتیش کلمبیا که روز ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ برگزار خواهد شد، نزدیک شده‌ایم و این بار نامزدهای زادهٔ ایران در کنار نامزدهای ایرانی‌تبار از کلونا گرفته تا وست ونکوور، حضوری فعال دارند.

متأسفانه به‌دلیل فضای محدود مجله و تعداد پرشمار نامزدها امکان گفت‌وگو با تک‌تک آنان را نداشتیم، ولی در این مطلب مروری کوتاه خواهیم داشت بر پیشینه و برنامه‌های پیشنهادی این نامزدها.

در این مطلب از شرقی‌ترین شهر یعنی کلونا معرفی نامزدها را آغاز می‌کنیم و در غربی‌ترین شهر یعنی وست ونکوور آن را خاتمه خواهیم داد. در شهرهایی که تعداد نامزدهای ایرانی-کانادایی در آن‌ها بیش از یک نفرند، اسامی بر اساس حرف اول نام خانوادگی نامزدها مرتب شده‌اند. اطلاعات ارائه‌شده برای معرفی نامزدها بر پایهٔ منابع در دسترس، وب‌سایت‌های دولتی و خبری و برنامه‌ها و مواضع اعلام‌شدهٔ نامزدها تا تاریخ ۲۱ سپتامبر بوده است.

کلونا

حمید خواجوی، نامزد انتخابات شورای شهر

حمید خواجوی، ایرانی‌تبار نسل دوم و مسلط به فارسی، زاده و بزرگ‌شدهٔ کلونا و دانش‌آموختهٔ بازرگانی دانشگاه بریتیش کلمبیا، شعبهٔ اوکاناگان، است که خود را برای عضویت در شورای این شهر نامزد کرده و با ۳۶ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۸ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند. او بیش از بیست سال در کسب‌وکار، ساخت‌وساز، توسعه و مشاورهٔ املاک فعالیت کرده است. خواجوی همچنین سابقهٔ فعالیت در حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا، ازجمله مدیریت منطقه‌ای این حزب در اوکاناگان، را دارد.

برنامهٔ انتخاباتی او بر امنیت محله‌ها، رشد مسئولانه، تقویت زیرساخت‌ها و حمایت از کسب‌وکارهای محلی متمرکز است. توسعهٔ متناسب با ویژگی محله‌ها، معقول‌نگه‌داشتن عوارض توسعه، پیگیری گذرگاه دوم پل و بهبود بزرگراه ۹۷ از پیشنهادهای اوست. خواجوی بر مدیریت مسئولانهٔ مالیات شهروندان و استفاده از پیمانکاران و تأمین‌کنندگان محلی نیز تأکید می‌کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://hamidforkelowna.ca

چیلی‌وک

دکتر نیلسانا چرخنده، نامزد انتخابات شورای شهر

نیلسانا چرخنده، مشاور بالینی ثبت‌شده است و بنا بر معرفی حرفه‌ای خود، بیش از پانزده سال تجربهٔ کار با کودکان، نوجوانان، بزرگسالان و خانواده‌ها دارد. او با ۱۸ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۶ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند. دکتر چرخنده خدمات مشاوره را به فارسی و انگلیسی ارائه می‌کند و شنیدن مشکلات روزمرهٔ خانواده‌ها را از زمینه‌های ورودش به رقابت انتخاباتی می‌داند.

سلامت روان، رفاه خانواده‌ها، امنیت و زیست‌پذیری محله‌ها، رشد مسئولانه و کاهش فشار هزینه‌های زندگی محورهای برنامهٔ او هستند. چرخنده همچنین بر خدمات تفریحی و اجتماعی، حمایت از سالمندان و افراد آسیب‌پذیر و شنیده‌شدن صدای ساکنان تأکید دارد. او خواهان همکاری بیشتر شهرداری با مدارس، کسب‌وکارها و سازمان‌های اجتماعی برای گسترش فرصت‌های آموزشی و شغلی جوانان است. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ اینستاگرام ایشان دیدن کنید:

https://www.instagram.com/p/DdiMp99k3cV

غزاله نوزمانی، نامزد انتخابات شورای شهر

غزاله نوزمانی، مدیر پروژه‌های ساختمانی، نیروی فنی دارای گواهی «رِدسیل» و بنیان‌گذار سازمان غیرانتفاعی «عشق بدون مرز» است. او با ۱۸ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۶ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند.

نوزمانی در ایران متولد شده و به‌گفتهٔ خودش، پس از زندان و شکنجه به‌دلیل فعالیت‌های اعتراضی، کشور را ترک کرده است. نوزمانی پس از چند سال‌ زندگی پناه‌جویی در اروپا به کانادا آمد و مسیر کاری خود را از مشاغل خدماتی به صنعت ساخت‌وساز گسترش داد. حمایت از تازه‌واردان، آموزش مهارت‌های فنی و طرح‌های مسکن کوچک و تعاونی از فعالیت‌های اجتماعی اوست.

برنامهٔ انتخاباتی‌اش بر مسکن مقرون‌به‌صرفه، حمل‌ونقل ایمن و در دسترس، توسعهٔ پایدار و امنیت غذایی تکیه دارد. حمایت از کشاورزان و کسب‌وکارهای محلی، ایجاد فرصت‌های شغلی، سرمایه‌گذاری روی جوانان و زیرساخت‌ها و بودجه‌ریزی شفاف از دیگر اولویت‌های او هستند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://ghazalehnozamani.com

میپل ریج

کوروش احمدیان، نامزد انتخابات شورای آموزشی (هیئت امنای مدارس)

کوروش احمدیان، نامزد مستقل شورای آموزشی منطقهٔ ۴۲، میپل ریج–پیت مدوز، است. او پدر دو دانش‌آموز این منطقه، دانش‌آموختهٔ کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار دانشگاه ویکتوریا و دارای سابقهٔ فعالیت در امور مالی و حسابداری، بانکداری تجاری، ساخت‌وساز و مشاورهٔ املاک است. او با ۱۵ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۵ کرسی شورای آموزشی، سهم میپل ریج، رقابت می‌کند.

نظارت مستقل بر مدیران ارشد، شفافیت مالی و هدایت منابع به کلاس‌های درس محورهای کارزار او هستند. احمدیان پیشنهاد می‌کند افزایش‌های اختیاری دریافتی مدیران ارشد برای چهار سال متوقف شود و رأی تک‌تک اعضای هیئت در صورت‌جلسات عمومی ثبت شود. تقویت منابع سوادآموزی، معلمان و دستیاران آموزشی برای دانش‌آموزان دارای معلولیت و نیازهای گوناگون نیز در برنامهٔ اوست. او همچنین خواهان منشور حقوق والدین و دانش‌آموزان، پاسخ‌گویی کتبی و به‌موقع، اصلاح منصفانهٔ پرونده‌های دانش‌آموزی و رسیدگی مستقل به شکایت‌هاست. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://trustee.kouroshahmadian.com

کوکئیتلام

 دانا ابتکار، نامزد انتخابات شورای آموزشی

دانا ابتکار، زادهٔ ایران، حدود دوسالگی همراه خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد و تحصیلات مدرسه‌ای خود را در منطقهٔ آموزشی کوکئیتلام گذراند. او دبیر علوم دبیرستان در سوری است و پنج سال سابقهٔ آموزش دانش‌آموزان دارای نیازهای ویژه را دارد. ابتکار پیش‌تر عضو کمیتهٔ مشورتی دسترس‌پذیری و همه‌شمولی شهرداری کوکئیتلام بوده و اکنون در کمیتهٔ مشورتی خدمات فرهنگی فعالیت می‌کند. او در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۲۵ نیز نامزد هیئت‌امنا بود. ابتکار با ۸ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۴ کرسی شورای آموزشی رقابت می‌کند.

اولویت‌های او افزایش بودجهٔ استانی به‌ازای هر دانش‌آموز، استخدام دستیاران آموزشی و کارکنان پشتیبان بیشتر، کاهش جمعیت کلاس‌ها و تسریع ساخت و نوسازی مدارس است. او همچنین خواهان سیاست‌گذاری مسئولانه دربارهٔ هوش مصنوعی، آموزش معلمان برای استفاده از آن و تقویت تفکر انتقادی دانش‌آموزان است. بهبود سرمایش کلاس‌ها و استفاده از تجهیزات کم‌مصرف، ازجمله پمپ‌های حرارتی، بخش دیگری از برنامهٔ اوست. ابتکار وعده داده در صورت انتخاب‌شدن، نیمی از حقوق عضویت خود در هیئت‌امنا را به منابع مورد نیاز کلاس‌ها اختصاص دهد. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://danaebtekar.weebly.com

حبیب جمشیدیان، نامزد انتخابات شورای شهر

تا زمان تهیهٔ این گزارش، وب‌سایت انتخاباتی‌ای از حبیب جمشیدیان پیدا نکردیم و برنامهٔ انتخاباتی تفصیلی او نیز در منابع بررسی‌شده در دسترس نبود. بااین‌حال، گزارش‌های پیشین «برنابی ناو»، که اکنون در آرشیو «ونکوور ایز آوسام» قرار دارند، او را صاحب کسب‌وکار تعمیر و فروش کفش G.A.M معرفی کرده‌اند.

بر اساس این گزارش‌ها، جمشیدیان در سال ۱۹۹۳ به کانادا مهاجرت کرد و با کارآموزی، حرفهٔ تعمیر کفش را آموخت. او و برادرانش چند فروشگاه راه‌اندازی کردند و جمشیدیان برای حفظ این حرفه، آمادگی خود را برای آموزش رایگان افرادی که پس از آموزش با او همکاری کنند، اعلام کرده بود. کمبود نیروی ماهر، انتقال مهارت به نسل بعد و حفظ کسب‌وکارهای محلی موضوع اصلی این گزارش‌هاست؛ این مطالب را نباید برنامهٔ انتخاباتی کنونی او تلقی کرد. جمشیدیان با ۱۹ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۸ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند.

علی سینا، نامزد انتخابات شورای شهر

علی سینا، با نام ثبت‌شدهٔ Ali Cina،‏ ۲۲ ساله و دانشجوی علوم رایانه و علوم سیاسی دانشگاه سایمون فریزر است. او در منطقهٔ ترای‌سیتیز بزرگ شده و از اوایل نوجوانی ساکن کوکئیتلام بوده است. توسعهٔ وب و نرم‌افزار، مشاورهٔ امنیت و فعالیت داوطلبانه در بیمارستان ایگل ریج از تجربه‌های اوست.

سینا با کارزاری مستقل وارد رقابت شده و کاهش فشار هزینه‌های زندگی، شفافیت شهرداری و مشارکت واقعی ساکنان در تصمیم‌گیری را محور برنامه‌اش معرفی می‌کند. او بر استفادهٔ مسئولانه از منابع و پاسخ‌گویی مدیریت شهری تأکید دارد. سینا با ۱۹ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۸ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند.برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://alicina.ca

شیرین صمیمی، نامزد انتخابات شورای شهر

شیرین صمیمی، با نام ثبت‌شدهٔ Shereen Samimi، زاده و بزرگ‌شدهٔ وینیپگ است و از سال ۲۰۱۰ در کوکئیتلام زندگی می‌کند. بنا بر معرفی انتخاباتی‌اش، در دانشگاه ویکتوریا روان‌شناسی و عدالت اجتماعی خوانده و تحصیلات تکمیلی خود را در هاروارد، در زمینه‌های روان‌شناسی و همه‌گیرشناسی اجتماعی، ادامه داده است. او سابقهٔ همکاری با انجمن مبارزه با فقر در ویکتوریا را نیز دارد.

برنامهٔ صمیمی پیوند میان سلامت عمومی، مسکن، حمل‌ونقل و محیط‌زیست را برجسته می‌کند. گسترش اقتصاد چرخشی، کاهش پسماند، خیابان‌های ایمن‌تر و افزایش فضاهای عمومی برای دیدار و ارتباط اجتماعی از اولویت‌های اوست. در پلتفرم ارسالی، پیوستن شهر کوکئیتلام به شورای ملی پسماند صفر و واردکردن عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت به تصمیم‌های شهری نیز مطرح شده است. او با ۱۹ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۸ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ اینستاگرام ایشان دیدن کنید:

https://www.instagram.com/samimi4ccc

دکتر بهزاد عبدی، نامزد انتخابات شورای شهر

بهزاد عبدی، مهندس، مدرس دانشگاه و مدیر انجمن فرهنگی ایرانیان ترای‌سیتیز است. او هفده سال در کوکئیتلام زندگی کرده است و دارای مدرک دکترا، سابقهٔ پژوهش پسادکتری در دانشگاه سایمون فریزر و بیش از ده سال فعالیت اجتماعی است.

عبدی می‌خواهد فشار مالیاتی را با اصلاح فرایندهای شهرداری، کاهش هزینه‌های قابل‌اجتناب، استفادهٔ هدفمند از فناوری و افزایش درآمدهای غیرمالیاتی مهار کند. بررسی سرمایه‌گذاری مسئولانه، مشارکت‌ها و استفادهٔ بهتر از دارایی‌های شهر از پیشنهادهای اوست. او همچنین از خیابان‌های ایمن‌تر، مدیریت بهتر ترافیک و تقویت حمل‌ونقل عمومی حمایت می‌کند. طرح «ورلدواک کوکئیتلام» او، ایده‌ای برای گردهم‌آوردن رستوران‌ها، فرهنگ، اجراهای زنده و فضاهای عمومی است که به‌گفتهٔ خودش باید ابتدا امکان‌سنجی شود. او با ۱۹ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۸ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://behzadabdi.ca

بخش (منطقهٔ) نورث ونکوور — District of North Vancouver

فردین مکس زاهدی، نامزد سِمَتِ شهردار

فردین مکس زاهدی، با نام رسمی Fardin Maximilian Zahedi، نامزد مستقل شهرداری منطقهٔ نورث ونکوور است. او می‌گوید ۳۸ سال در نورث ونکوور زندگی کرده و دارای کارشناسی علوم رایانه و کارشناسی ارشد مدیریت جهانی است. سابقهٔ حرفه‌ای او مهندسی نرم‌افزار، ادارهٔ کسب‌وکار، مدیریت عملیات، فعالیت در محیط‌های دولتی و نظارتی و تدوین رویه‌های سازمانی را دربرمی‌گیرد.

پاسخ‌گویی دربارهٔ هزینه‌های تصفیه‌خانهٔ فاضلاب نورث‌شور از محورهای اصلی کارزار اوست. زاهدی خواهان نظارت مستقل، انتشار روشن هزینه‌ها و خطرهای پروژه و تقسیم عادلانه‌تر هزینه‌ها در سطح منطقه است. کنترل هزینه‌های اداری، بودجهٔ قابل‌فهم، ساخت مسکن متناسب با ظرفیت زیرساخت‌ها، هماهنگی عملیات راه‌سازی و بهبود حمل‌ونقل از دیگر اولویت‌های او هستند. آمادگی در برابر آتش‌سوزی و زلزله، حفاظت از طبیعت و تعیین معیارهای روشن برای پاسخ‌گویی شهرداری نیز در برنامه‌اش آمده است. او با چهار نامزد دیگر ازجمله مایک لیتل، شهردار کنونی، برای تصاحب کرسی شهردار این منطقه رقابت می‌کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://maxformayor.ca

شهر نورث ونکوور — City of North Vancouver

شروین شهریاری، نامزد انتخابات شورای شهر

شروین شهریاری، عضو فعلی شورای شهر از سال ۲۰۲۲، برای دورهٔ دوم نامزد شده است. او بیش از چهار دهه در نورث ونکوور زندگی کرده است، کارشناسی علوم و کارشناسی ارشد اجرایی مدیریت کسب‌وکار را از دانشگاه سایمون فریزر گرفته و سابقهٔ مدیریت در ترنس‌لینک و تدریس مدیریت در کالج لنگارا را دارد. ریاست هیئت کتابخانه و کمیسیون موزه و آرشیو شهر و نگارش کتابی دربارهٔ محلهٔ لانزدیل از دیگر سوابق اوست.

اولویت‌های شهریاری شامل مشورت عمومی پیش از تصمیم‌های مهم، بهبود ترافیک و ایمنی خیابان‌ها، تأمین پارکینگ مناسب در ساخت‌وسازهای جدید و مسکن مقرون‌به‌صرفه برای خانواده‌ها و شاغلان محلی است. افزایش خدمات اتوبوس و سی‌باس، پیگیری حمل‌ونقل سریع، حفظ درختان بالغ و نظارت دقیق‌تر بر هزینهٔ پروژه‌ها نیز در برنامه‌اش قرار دارد. او از تحقیق عمومی مستقل دربارهٔ افزایش هزینه‌های تصفیه‌خانهٔ نورث‌شور حمایت کرده است. او با ۱۹ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۶ کرسی شورای شهر رقابت می‌کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://www.shahriari.ca

منوچهر عزیزی، نامزد انتخابات شورای آموزشی

منوچهر عزیزی، معمار ثبت‌شده، صاحب کسب‌وکار، راهنمای حرفه‌ای و داوطلب اجتماعی است. او بیش از سی سال تجربهٔ معماری و مدیریت پروژه دارد و از سال ۲۰۲۲ عضو هیئت‌مدیرهٔ مؤسسهٔ معماران بریتیش کلمبیا بوده است. همکاری با نهادهای مشورتی شهر نورث ونکوور، راهنمایی معماران تازه‌کار و حمایت از متخصصان مهاجر از دیگر سوابق اوست.

عزیزی چهار محور را برای حضور در شورای آموزشی مطرح می‌کند: موفقیت دانش‌آموزان، مدارس امن و فراگیر، همکاری با جامعه و برنامه‌ریزی مسئولانه برای منابع و امکانات. او بر توجه به نیازهای متفاوت یادگیری، ارتباط دوطرفه با خانواده‌ها، استفاده از تجربهٔ آموزگاران و کارکنان و شفافیت تصمیم‌های مالی تأکید دارد. به‌گفتهٔ او، تجربهٔ مدیریت پروژه و نظارت سازمانی می‌تواند به تصمیم‌گیری دربارهٔ بودجه، ساختمان‌ها و نیازهای آیندهٔ مدارس کمک کند. او با ۵ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۳ کرسی شورای آموزشی رقابت می‌کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://voteazizi.ca

اولیور کینگ، با نام پیشین حمید ملک‌پور، نامزد سِمَتِ شهردار

در زمان تهیهٔ این مطلب، وب‌سایت اولیور کینگ موقتاً در دسترس نبود، ولی در پست‌هایی که او به گروه فیس‌بوکی نورث ونکوور نیوز فرستاده است وعدهٔ نپذیرفتن حقوق شهرداری، جایگزینی RCMP با پلیس شهری، مهدکودک رایگان و غذای رایگان دانش‌آموزان را مطرح کرده است.

او که پیش از این هم نامزد انتخابات فدرال شده بود، سابقهٔ محکومیت و طرح اتهام در دو سوی مرز کانادا و آمریکا را به‌دلیل نگهداری غیرقانونی سلاح داشته است. ادارهٔ مهاجرت و گمرک آمریکا، ICE، محکومیت او را در سال ۲۰۱۱ به پنج فقره جرم مرتبط با معاملات و نگهداری غیرقانونی سلاح و اظهارات خلاف واقع گزارش کرده است. وزارت دادگستری آمریکا نیز حکم اولیهٔ ۷۰ ماه زندان را به‌همین دلیل اعلام کرد؛ اما ونکوور سان گزارش داده که پس از تجدیدنظرخواهی، یکی از پنج فقره اتهام کنار گذاشته شد و مجازات به ۳۰ ماه کاهش یافت. 

همچنین پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا، RCMP، در ۶ مارس ۲۰۲۶ از طرح ۱۸ اتهام مرتبط با سلاح علیه او خبر داده است. هرچند باید اشاره کرد که این اتهام‌ها، محکومیت نیستند و تا زمانی که در دادگاه به حکمی منجر نشوند، در حد اتهام باقی می‌مانند.

بیل بل، ادمین گروه فیس‌بوکی‌ای که اولیور کینگ بیشتر پست‌هایش را در آن به اشتراک می گذارد، در متن ارسالی به گروه «نورث ونکوور نیوز»، می‌نویسد کینگ پذیرفته در صورت پیروزی، تا تعیین تکلیف پرونده‌اش در دادگاه، امکان انجام وظایف شهرداری را نخواهد داشت ولی او مطمئن است در دادگاه از اتهاماتش تبرئه خواهد شد. منشور اجتماعات بریتیش کلمبیا مرخصی اجباری برای اتهام‌های مشمول قانون را پیش‌بینی می‌کند، هرچند تطبیق آن با وضعیت اولیور کینگ مستقلاً تأیید نشده است. به‌گفتهٔ بل، کینگ گفته است در این صورت خسارت نداشتن شهردار تا زمان برگزاری دادگاه، کمتر از ادامهٔ کار شهردار کنونی است. اولیور کینگ با سه نامزد دیگر برای تصاحب کرسی شهردار رقابت می‌کند. آدرس وب‌سایت رسمی او این است:

https://kingofparliament.ca

ونکوور

ونکوور از معدود شهرهای متر ونکوور است که احزاب شهری در آن فعال‌اند و برای نهادهای مختلف شهری نامزد معرفی می‌کنند. 

نامزدهای ایرانی‌تبار این گزارش با چهار تشکل شهری وارد رقابت شده‌اند:

• ABC ونکوور: حزب حاکم شهری با نامزدی دوبارهٔ کن سیم، شهردار کنونی، حضور دارد. امنیت عمومی، مهار فشار مالیاتی، خدمات پایه و حمایت از کسب‌وکارها از محورهای برنامهٔ اعلامی آن هستند.
• لیبرال‌های ونکوور: تشکلی شهری که در سال ۲۰۲۵ شکل گرفت و بر خدمات شهری، تسهیل ساخت مسکن، امنیت و نوسازی امکانات عمومی تأکید دارد. نامزد شهرداری آن، کریم علام، مشاور سیاست‌گذاری و مدیر پیشین سیاست عمومی هیئت بازرگانی ونکوور و رئیس پیشین پرسنل کن سیم شهردار کنونی است. این حزب هیچ‌گونه وابستگی‌ای به حزب لیبرال فدرال کانادا ندارد.
• آیندهٔ روشن ونکوور، BFV: بر مسکن دست‌یافتنی، امنیت، حمایت از خانواده‌ها و کسب‌وکارهای کوچک، حمل‌ونقل و پاسخ‌گویی شهرداری تمرکز دارد. بنیان‌گذار و نامزد شهرداری آن محمد احمد، متخصص ارتباطات و فعال اجتماعی، است. 
• حزب مستقل پارک‌ها: تشکل انتخاباتی نیکناز عالمی است و بر حفاظت از پارک‌ها و فضاهای طبیعی تمرکز دارد. این حزب در فهرست نهایی شهرداری نامزدی ندارد.

امیر باجه‌کیان، نامزد انتخابات هیئت پارک‌ها از حزب لیبرال‌های ونکوور

امیر باجه‌کیان در ایران بزرگ شده و پس از مهاجرت، تحصیلاتش را در زمینه‌های فیزیک، سامانه‌های مکانیکی و تعمیر و نگهداری هواپیما ادامه داده است. فعالیت حرفه‌ای او در فرودگاه ونکوور، خدمات زمینی، نگهداری هواپیما و تحلیل داده‌های پرواز برای ایمنی عملیات را دربرمی‌گیرد. او در زمینهٔ حقوق بشر، مشارکت تازه‌واردان، به‌رسمیت‌شناختن مدارک خارجی و گسترش آموزش فارسی در مدارس نیز فعالیت کرده و عضو شورای مشورتی چندفرهنگی استان بوده است.

باجه‌کیان از استقلال هیئت منتخب پارک‌ها و برنامهٔ ۱٫۳۵ میلیارددلاری حزبش برای نوسازی مراکز اجتماعی، پارک‌ها و استخرها حمایت می‌کند. ایجاد فضاهای سرپوشیده برای استفاده در گرما و باران، افزایش سرویس‌های بهداشتی و شفافیت ادارهٔ هیئت از اولویت‌های اوست. باجه‌کیان باید با ۳۴ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۷ کرسی هیئت پارک‌های ونکوور رقابت کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان در وب‌سایت حزب لیبرال‌های ونکوور دیدن کنید:

https://www.vancouverliberals.com/amir_bajehkian

آرزو ضرابیان، نامزد انتخابات شورای شهر از حزب ABC ونکوور

خانوادهٔ آرزو ضرابیان در دههٔ ۱۹۸۰ به ونکوور مهاجرت کردند. بنا بر معرفی انتخاباتی‌اش، او نزدیک به بیست سال به‌عنوان تحلیلگر جرم در پلیس ونکوور فعالیت کرده است. ضرابیان، مادر، همسر یک صاحب کسب‌وکار کوچک و داوطلب اجتماعی است و تجربهٔ حرفه‌ای و خانوادگی‌اش را مبنای ورود به رقابت شورا می‌داند.

امنیت محله‌ها، فراهم‌کردن شرایط مناسب برای کسب‌وکارها و امکان ماندن و ساختن آینده برای نسل جوان از محورهای اعلامی او هستند. ضرابیان می‌گوید همواره حامی ABC نبوده، اما با مشاهدهٔ تمرکز کن سیم بر امنیت عمومی، به این تیم پیوسته است. او می‌خواهد سیاست‌های این حزب را در زمینهٔ امنیت و کاهش فشار هزینه‌های زندگی ادامه دهد. ضرابیان باید با ۵۵ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۱۰ کرسی شورای شهر ونکوور رقابت کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان در وب‌سایت حزب ABC ونکوور دیدن کنید:

https://abcvancouver.ca/team/arezo-zarrabian

نیکناز عالمی، نامزد انتخابات هیئت پارک‌ها از حزب مستقل پارک‌ها

نیکناز عالمی نزدیک به بیست سال است که ونکوور را خانهٔ خود می‌داند. بنا بر زندگی‌نامهٔ انتخاباتی ارائه‌شده، در ایران، کاستاریکا و غنا در زمینه‌های حفاظت محیط‌زیست، سازگاری با تغییر اقلیم، آموزش و رفاه حیوانات فعالیت کرده است. او کارشناسی ارشد محیط‌زیست، توسعه و صلح، با تخصص تغییر اقلیم، را از دانشگاه صلح، تأسیس‌شده با مأموریت سازمان ملل، گرفته است.

عالمی، پارک‌ها را برای سلامت جسمی و روانی، کاهش گرمای شهری، حفاظت از حیات‌وحش و پیوند اجتماعی ضروری می‌داند. حفاظت از فضای سبز، تقویت جنگل شهری، قابل‌پرداخت نگه‌داشتن هزینهٔ خدمات تفریحی و جلوگیری از تجاری‌سازی غیرضروری پارک‌ها از اولویت‌های اوست. او بر تصمیم‌گیری علمی همراه با شنیدن نظر استفاده‌کنندگان پارک‌ها تأکید دارد. او باید با ۳۴ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۷ کرسی هیئت پارک‌های ونکوور رقابت کند. برای اطلاعات بیشتر از وب‌سایت حزب مستقل پارک‌ها دیدن کنید:

https://parksparty.vote

محدثه غریب‌پور اَرَسی، نامزد انتخابات شورای شهر از حزب آیندهٔ روشن ونکوور

محدثه غریب‌پور ارسی، که در وب‌سایت حزب با نام Mohadeseh GP Arasi معرفی شده، کارآفرین و فعال اجتماعی‌ست و همراه خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرده است. بنا بر معرفی انتخاباتی، پیشینهٔ او علوم سلامت، امور مالی و کارآفرینی را دربرمی‌گیرد. تجربهٔ راه‌اندازی کسب‌وکار، نگاه او به مشکلات صاحبان مشاغل، کارکنان و خانواده‌ها را شکل داده است.

فعالیت‌های داوطلبانهٔ او شامل همکاری با مهدکودک‌ها، بیمارستان‌ها و مراکز سالمندان و مشارکت در تشکل‌های فرهنگی و حرفه‌ای است. غریب‌پور ارسی بر کاهش فشار هزینه‌های زندگی، امنیت و آینده‌ای باثبات برای جوانان، خانواده‌ها، سالمندان و تازه‌واردان تأکید دارد. او باید با ۵۵ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۱۰ کرسی شورای شهر ونکوور رقابت کند. برای اطلاعات بیشتر از وب‌سایت حزب BFV دیدن کنید:

https://www.brightfuturevancouver.com/candidates/city-council

دکتر نوشا مهدیان، نامزد انتخابات شورای آموزشی از حزب لیبرال‌های ونکوور

نوشا مهدیان، مدرس، پژوهشگر و مادر است و سابقهٔ تدریس در دانشگاه بریتیش کلمبیا و دیگر مؤسسات آموزش عالی را دارد. فعالیت‌های او بر موفقیت دانشجویان، پایداری، استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی و آماده‌کردن دانش‌آموزان برای دنیای در حال تغییر متمرکز است. او در مدیریت دانشگاهی، ازجمله عضویت در سنای دانشگاه و ریاست کمیته‌ها، تجربه دارد.

مدارس امن و فراگیر با منابع کافی، حمایت از آموزگاران و مشارکت معنادار خانواده‌ها از اولویت‌های اوست. مهدیان همچنین بر دانش پایه، تفکر انتقادی، سواد رسانه‌ای، شهروندی دیجیتال و خلاقیت تأکید می‌کند. از نگاه او، دانش‌آموزان باید استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی را بیاموزند، بدون آنکه به آن وابسته شوند. تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد و همکاری با جامعهٔ آموزشی، رویکرد اعلامی او برای فعالیت در شورای آموزشی است. او باید با ۳۰ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۹ کرسی شورای آموزشی ونکوور رقابت کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان در وب‌سایت حزب لیبرال‌های ونکوور دیدن کنید:

https://www.vancouverliberals.com/noosha_mehdian

وست ونکوور

مهسو نادری، نامزد انتخابات شورای شهر 

مهسو نادری مهندس حرفه‌ای، ساکن وست ونکوور و مادر دو فرزند است. بنا بر زندگی‌نامهٔ انتخاباتی‌اش، بیش از دو دهه در توسعه، زیرساخت، مدیریت عملیات و پروژه‌های شهری تجربه دارد. او اکنون مدیر عملیات در مؤسسهٔ فناوری بریتیش کلمبیا، BCIT، است و پیش‌تر مدیریت پروژه‌های مهندسی شهرداری برنابی را بر عهده داشته است.

نادری، رشد متناسب با زیرساخت‌ها و مبتنی بر طرح جامع رسمی شهر را دنبال می‌کند. حفاظت از جنگل‌ها و سواحل، بهبود حمل‌ونقل و ارتباط محله‌ها، نظارت شفاف بر منابع عمومی و تقویت پاسخ‌گویی اضطراری و امنیت محلی از اولویت‌های او هستند. کاهش موانع اداری کسب‌وکارهای کوچک، مشارکت بیشتر ساکنان، حمایت از هنر و میراث فرهنگی و نگهداری مناسب پارک‌ها و سواحل نیز در برنامه‌اش آمده است. او هدف خود را حفظ ویژگی‌های وست ونکوور همراه با برنامه‌ریزی برای نیازهای آینده معرفی می‌کند. او باید با ۱۷ نامزد دیگر برای تصاحب یکی از ۶ کرسی شورای شهر رقابت کند. برای اطلاعات بیشتر از صفحهٔ رسمی ایشان دیدن کنید:

https://www.mahsoonaderi.ca

نوشته حضور پرشمار نامزدهای ایرانی-کانادایی در انتخابات شهری ۲۰۲۶ بریتیش کلمبیا، از کلونا تا وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز شنبه، ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، انتخابات میان‌دوره‌ای برای انتخاب یک عضو هیئت‌امنای منطقهٔ آموزشی ۴۳، انجام خواهد گرفت.

این انتخابات برای پرکردن کرسی جنیفر بلادرویک، نمایندهٔ مستعفی هیئت‌امنا، برگزار خواهد شد. بلادرویک به‌دنبال پیروزی در انتخابات استانی سال گذشته در حوزهٔ کوکئیتلام-ملاردویل از سِمَتش در شورای آموزشی این منطقه استعفا داد و حالا باید کرسی او را فرد پیروز در انتخابات ۲۲ فوریه پر کند.

به‌همین مناسبت به سراغ نامزدهای شرکت‌کننده در این انتخابات رفتیم و پرسش‌نامه‌ای را برای همهٔ آنان فرستادیم که پاسخ‌هایشان از نظرتان خواهد گذشت. به‌منظور جلوگیری از تکرار، پرسش‌ها را فقط یک بار در زیر همین مقدمه آورده‌ایم.

امیدواریم که خواندن پاسخ‌های نامزدها به انتخاب هر چه بهتر شما خوانندگان ساکن این حوزهٔ انتخابی کمک کند. پاسخ‌های دریافتی به‌ترتیب حرف اول نام خانوادگی نامزدها در الفبای فارسی مرتب شده‌اند.

* * * * *

سؤالات:

۱. سوابق شما چیست و چه انگیزه‌ای باعث شد که در انتخابات میان‌دوره‌ای هیئت‌امنای مدارس کوکئیتلام شرکت کنید؟ لطفاً برنامه‌های انتخاباتی‌تان را به‌طور خلاصه شرح دهید.

۲. به‌نظر شما قانونی‌شدنِ استفادهٔ تفریحی ماری‌جوآنا چه تأثیری بر دانش‌آموزان داشته است؟ چه راهکارهایی را برای رسیدگی به ایمنی و دورماندن دانش‌آموزان از مصرف مواد مخدر پیشنهاد می‌کنید؟

۳. برخی از فعالان آموزشی در مورد بازنگری پیشنهادی نخست‌وزیر دیوید ابی دربارهٔ برنامه‌های مدارس هشدار داده‌اند و ابراز نگرانی کرده‌اند این بازنگری منجر به کاهش بودجهٔ برنامه‌ها شود. برداشت شما از این موضوع چیست و چه برنامه‌ای برای جلوگیری از چنین کاهشی در صورت وقوع، دارید؟

۴. به‌نظر شما آیا آموزگاران، کارکنان پشتیبانی و منابع کافی در منطقهٔ آموزشی ۴۳ وجود دارد؟ اگر نه، راهکارهای پیشنهادی شما برای رفع کمبودها چیست؟

۵. چه راهکارهایی برای افزایش ایمنی دانش‌آموزان و رفع نگرانی‌های مربوط فعالیت گروه‌های تبهکار در مدارس کوکئیتلام پیشنهاد می‌کنید؟

۶. توبیاس ژانگ، دانش آموز دبیرستان پوینت گری، پس از مشاهدهٔ مرگ بهترین دوستش، تصمیم گرفت از وجود دفیبریلاتورهای خارجی خودکار (AEDs) در مدارس دفاع کند. دوست او سال گذشته در جریان تمرینات بسکتبال دچار ایست قلبی شد و به‌دلیل نبود چنین دستگاهی در دبیرستان درگذشت. موضع شما در مورد قرار دادن AED در مدارس چیست؟ آیا از تجهیز مدارس به این دستگاه‌ها حمایت می‌کنید؟

* * * * *

دانا ابتکار (Dana Ebtekar)

پاسخ پرسش ۱:

من از سپتامبر ۲۰۱۸ آموزگار دبیرستانی در سوری در منطقهٔ آموزشی ۳۶ هستم و همچنین در نیروهای مسلح کانادا به‌عنوان افسر کادر مربی کادت (Cadet Instructor Cadre Officer) خدمت می‌کنم؛ جایی‌که فرصت ادامهٔ کار و آموزش جوانان را دارم.

من به دو دلیل اصلی تصمیم گرفتم برای هیئت‌امنای مدارس نامزد شوم. اول اینکه کانادا فرصت‌های بی‌شماری را در اختیار من قرار داده است که اگر خانواده‌ام در ایران می‌ماندند، از آن‌ها برخوردار نمی‌شدم. در نتیجه، من عمیقاً متعهد به ادای دین به جامعهٔ خود هستم، و معتقدم اطمینان از اینکه جوانان امروزی فرصت‌های بیشتری نسبت به من داشته باشند، راهی معنادار برای این ادای دین است. دوم، در زمانی‌که بسیاری از مناطق مدارس با چالش‌های مالی و کاهش برنامه‌ها مواجه‌اند، به‌اعتقاد من حضور یک آموزگار در هیئت‌امنای مدارس و استفاده از دیدگاه‌های او ضروری است. این مسئله کمک می‌کند تا اطمینان حاصل شود که سیاست‌های که اجرا می‌شوند، به‌نفع دانش‌آموزان و کارکنان ماست.

پاسخ پرسش ۲:

قانونی‌شدن ماری‌جوآنا برای مصارف تفریحی، دسترسی دانش‌آموزان به این ماده را دشوارتر کرده است، با این‌حال مصرف مواد همچنان موضوعی مهم برای جوانان است. برای آنکه سلامت دانش‌آموزان و حفاظت آن‌ها از چنین خطراتی را مورد بررسی قرار دهیم، من چندین استراتژی را پیشنهاد می‌کنم. اول اینکه، مدارس باید با سازمان هایی مانند MADD (مادران علیه رانندگی در حالت مستی – Mothers Against Drunk Driving) همکاری کنند تا به دانش‌آموزان در مورد خطرات مصرف مواد مخدر آموزش دهند. علاوه بر این، ما باید از طریق ارائهٔ منابعی در زمینهٔ پیشگیری به والدین دانش‌آموزان، همکاری نزدیک با آن‌ها داشته باشیم. من همچنین معتقدم که حمایت از رویدادهایی مانند Dry Grad مهم است، و من با کارکنان منطقه و والدین کار خواهم کرد تا اطمینان حاصل کنم که هیئت‌ امنای مدارس بار دیگر قادر است از رویدادهای فارغ‌التحصیلی سالم و بی‌خطر، و بدون مواد و الکل حمایت کند.

پاسخ پرسش ۳:

من هم معتقدم که پیشنهاد دیوید ایبی نشان‌دهندهٔ پتانسیل کاهش برنامه‌های آموزشی‌ست و نگرانی‌های مطرح‌شده کاملاً موجه است. برای جلوگیری از این کاهش‌ها، برنامهٔ من این است که با هیئت‌امنای سایر مناطق و همچنین سازمان‌هایی مانند انجمن آموزگاران کوکئیتلام، اتحادیهٔ کارکنان عمومی کانادا (CUPE)، بنیاد آموزگاران بی‌سی (BCTF) و کمیته‌های مشورتی والدین همکاری کنم. با همکاری با یکدیگر و نشان‌دادن صدای متحدی دربارهٔ نگرانی‌ها، ما می‌توانیم تلاش‌های خود را برای لابی‌گری تقویت کنیم و فشار قابل‌توجهی بر دولت اعمال کنیم تا از این کاهش‌ها جلوگیری کنیم.

در عین حال و از آنجایی‌که مناطق آموزشی در سرتاسر لوئر مِین‌لند، ازجمله کوکئیتلام، با چالش‌های مالی قابل‌توجهی در حفظ برنامه‌های ضروری و تأمین منابع لازم برای آموزگاران و کارکنان پشتیبانی مواجه‌اند، بسیار مهم است که ما نیازهای دانش‌آموزان خود را در اولویت قرار دهیم. به‌این ترتیب، من این تعهد را می‌دهم که در صورت انتخاب‌شدن، حقوق خود را در طول این دوره ۵۰ درصد کاهش دهم و این بودجه را به‌طور مساوی در تمام مدارس منطقه برای حمایت از خرید منابعی که مستقیماً به‌نفع دانش‌آموزانمان است، تخصیص دهم.

من فکر نمی‌کنم اینکه هیئت‌امنای مدارس منطقهٔ ۴۳ حقوق بیشتری نسبت به سایر مناطق، ازجمله مناطق بزرگ‌تر مانند سوری، دریافت می‌کنند، قابل‌توجیه باشد. اگر که حقوق من ۵۰٪ کاهش یابد، تازه به حقوق اعضای هیئت‌امنای دیگر مناطق آموزشی مانند نورث ونکوور، میپل ریج، پیت مِدوز و لنگلی نزدیک‌تر می‌‌شود.

همچنین مایلم همهٔ نامزدهای دیگر این انتخابات و هیئت‌امنای فعلی را تشویق کنم که تعهدی مشابه برای کاهش حقوق خود داشته باشند، تا بتوانیم به‌طور جمعی تعهد خود را برای حمایت از دانش‌آموزان و فرهنگیان این منطقه نشان دهیم.

پاسخ پرسش ۴:

ما در حال حاضر در سطح استان، با کمبود آموزگاران، کارکنان پشتیبانی و منابع مواجهیم که بر منطقهٔ آموزشی ۴۳ نیز تأثیر می‌گذارد. برای پرداختن به این موضوع، باید این مشاغل را جذاب‌تر کنیم تا بتوانیم متخصصان موردنیاز خود را جذب کنیم.

برای آموزگاران، این مسئله با کاهش حجم کاری آن‌ها شروع می‌شود. به آموزگاران به‌طور مداوم مسئولیت‌های بیشتری بدون زمان اضافی برای پرداختن به آن‌‌ها داده می‌شود، و به‌دلیل مقررات مربوط به ترکیب کلاس، آن‌ها همیشه نمی‌توانند از همهٔ دانش‌آموزان خود حمایت کنند. توافقات جمعی نه‌تنها باید شامل زمان آماده‌سازی بیشتر باشد، بلکه باید دستورالعمل‌های ترکیب کلاس درس را بهبود بخشد تا مطمئن شویم که آموزگاران می‌توانند حمایت لازم از دانش‌آموزان خود را ارائه دهند.

برای کارکنان پشتیبانی، این مسئله باید با ارائهٔ دستمزد زندگی شروع شود. بسیاری از کارکنان پشتیبانی منطقه برای استطاعت زندگی در مترو ونکوور به چندین شغل متکی‌اند. غیرقابل‌قبول است که کارکنان پشتیبانی – مانند دستیاران آموزشی و مددکار جوانان، که با برخی از آسیب‌پذیرترین دانش‌آموزان ما کار می‌کنند – مجبور شوند به مشاغل بیشتری روی آورند، فقط برای اینکه استطاعت زندگی در جامعه‌ای را که به آن خدمت می‌کنند،‌ داشته باشند.

پاسخ پرسش ۵:

ما باید حمایت‌های موجود را افزایش دهیم تا از کشیده‌شدن دانش‌آموزان آسیب‌پذیر به جرایم سازمان‌یافته جلوگیری کنیم. یکی از رویکردهای مؤثر فراهم‌کردن فضاهای امن برای دانش‌آموزان است که بعد از ساعات مدرسه به آن‌ها دسترسی داشته باشند، که این می‌تواند با اطمینان از پشتیبانی قوی از فعالیت‌های فوق‌برنامه ارائه‌شده از سوی مدارس انجام شود.

علاوه بر این، بسیار مهم است که ما به دانش‌آموزان خود گوش دهیم و درک کنیم که آن‌ها حس می‌کنند چه کمبودی دارند که باعث می‌شود ارتباط آن‌ها با مدرسه و جامعهٔ خود قطع شود. با ایجاد فرصت‌های بیشتر برای دانش‌آموزان برای بیان نگرانی‌های خود به‌طور مستقیم به منطقهٔ‌آموزشی، می‌توان به این مهم دست یافت.

ما همچنین باید به کمبود کارکنان پشتیبانی، مانند مددکار جوانان، که نقشی حیاتی در تلاش‌های پیشگیری دارند، رسیدگی کنیم.

در نهایت، ما باید دولت استانی را در قبال وعدهٔ آن‌ها برای اطمینان از دسترسی هر مدرسه به یک مشاور بهداشت روان پاسخگو بدانیم.

پاسخ پرسش ۶:

من معتقدم که وجود AED (دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار) در مدارس نه‌تنها ایمنی دانش‌آموزان بلکه ایمنی کارکنان را نیز افزایش می‌دهد. در حالی‌که امیدواریم هرگز از آن‌ها استفاده نکنیم، ضروری است که مدارس ما با ارائهٔ منابع لازم برای کمک به نجات جان انسان‌ها، برای شرایط اضطراری پزشکی بالقوه آماده باشند.

* * * * *

فرانک دو (Frank Do)

پاسخ پرسش ۱:

نام من فرانک دو است و من همسر یک آموزگار بی‌نظیر، پدر دو فرزند مقاوم و ساکن کوکئیتلام هستم.

من این افتخار را داشته‌ام که در کوکئیتلام بزرگ شده‌ام و ازخودگذشتگی باورنکردنی آموزگاران، مدیران و جامعهٔ‌مان را در آموزش دانش‌آموزانمان، تجربه کرده‌ام. مسیر تحصیلی من در مدرسهٔ ابتدایی مانتین ویوو آغاز شد، در مدرسهٔ راهنمایی سر فردریک بنتینگ ادامه یافت و با فارغ‌التحصیلی‌ام از دبیرستان سنتنیال به اوج خود رسید. با نگاهی به گذشته، عمیقاً از تجربیات مثبتی که در سیستم مدرسهٔ‌مان داشته‌ام، سپاسگزارم. به‌عنوان یک پدر، متعهدم که اطمینان حاصل کنم فرزندانم همان فرصت‌ها را برای شکوفایی دارند.

در زندگی حرفه‌ای‌ام، مشتاق حمایت از مردم و تقویت جوامعمان هستم. از زمان فارغ‌التحصیلی از سنتنیال، برخی از افتخارآمیزترین دستاوردهای من شامل مشارکت در تأسیس یک مرکز آموزشی محلی است که دانش‌آموزان دورهٔ دبیرستان منطقهٔ آموزشی ۴۳ را با مدرسان و مربیان دانشگاه مرتبط می‌کند، و همچنین مشاوره‌های پیشرو و توسعهٔ قوانین فنی، استانداردها و مقررات برای افزایش ایمنیِ همهٔ بریتیش کلمبیایی‌ها را، ارائه می‌کند.

من در حال حاضر برای یک نهاد نظارتی حرفه‌ای در زمینه‌های فناوری مهندسی و علوم کاربردی کار می‌کنم، جایی که به تکنسین‌ها در سراسر استان کمک می‌کنم تا استانداردها، هدایت‌کردن و الزامات ضروری برای حرفه‌های خود را تقویت کنند.

برنامهٔ من ساده است: من معتقدم که آموزش یک مسئولیت مشترک است.

هیچ گروهی نمی‌تواند بدون حمایت ذی‌نفعان و شرکا، ازجمله والدین، جامعه و آموزگاران ما، آموزش باکیفیتی را به دانش‌آموزان ارائه دهد. زیبایی این مسئولیت مشترک این است که همه در یک هدف مشترک‌اند و در جهت یک هدف کار می‌کنند؛ تضمین موفقیت دانش‌آموزان ما.

من مجموعه‌ای از مهارت‌های منحصربه‌فرد را دارا هستم که معتقدم به مدارس منطقهٔ ۴۳ کمک می‌کند تا به ارائهٔ تجربهٔ آموزشی استثنایی‌ای برای همهٔ دانش‌آموزان، علی‌رغم چالش‌های جمعیتِ به‌سرعت در حال رشد و کمبود آموزگاران و کارکنان پشتیبانی، ادامه دهد.

با انبوهی از تجربه در مشاوره، تعامل، و کار در کمیته‌های قانونی و محیط‌های نظارتی، من متعهد به تقویت گفت‌وگوی معنادار، گوش‌دادن به نگرانی‌ها، کنجکاوی در مورد مسائل و پرسیدن سؤالات عمیق هستم. من به‌عنوان یک عضو هیئت‌مدیرهٔ مدرسه، از اولویت‌های مشترکی دفاع خواهم کرد که به هیئت‌مدیره کمک می‌کند تا تصمیمات آگاهانه‌ای را به‌نفع دانش‌آموزان، آموزگاران و جامعه اتخاذ کند.

پاسخ به پرسش ۲:

به‌طور کلی، قانونی‌کردن استفادهٔ تفریحی از ماری‌جوآنا در کانادا تأثیرات نسبتاً کمی بر دانش‌آموزان داشته است. در حالی‌که مطالعات پیامدهای بالقوهٔ استفادهٔ طولانی‌مدت برای سلامتی را برجسته می‌کند، هیچ افزایشی در مصرف ماری‌جوآنا در بین جوانان مشاهده نشده است. در واقع، روندها نشان می‌دهد که استفاده در بین جوانان ثابت مانده است و در برخی موارد از زمان قانونی‌شدن کاهش یافته است.

یکی از بزرگ‌ترین مزایای قانونی‌کردن، کاهش انگ پیرامون استفاده از ماری‌جوآنا بوده است. قبل از قانونی‌شدن، ماری‌جوآنا اغلب همچون «فیل در اتاق» بود – یعنی ما به‌طور ضمنی وجود آن را تأیید می‌کردیم، اما چون جرم‌انگاری می‌شد، گفت‌وگوهای آشکار با جوانان پیرامون آن نادر بود.

اکنون، با قانونی‌شدن، فشار بیشتری برای آموزش دانش‌آموزان در مورد مصرف ماری‌جوآنا و پیامدهای سلامتی آن صورت گرفته است. مشابه نحوهٔ برخورد ما با خطرات مربوط به سیگارکشیدن و وِیپ، ایجاد تغییرات رفتاری طولانی‌مدت نیازمند هدف‌قراردادن جوانان از طریق آموزش ابتدایی و مداوم است. با این حال، نمی‌توان رویکردی یکسان را برای همهٔ مواد اعمال کرد.

در حال حاضر، بزرگ‌ترین تهدید برای جمعیت دانش‌آموزی ماری‌جوآنا نیست، بلکه استفاده از مواد مخدر سخت است. از زمان معرفی مدل عرضهٔ ایمن مواد افیونی در بی‌سی، این تصور غلط نگران‌کننده در بین دانش‌آموزان وجود دارد که این مواد صرفاً به‌این دلیل که از طریق برنامه‌های دولتی تجویز یا حمایت می‌شوند، «ایمن»‌اند.

ما می‌دانیم که دانش‌آموزان این مواد را مصرف می‌کنند و همچنین می‌دانیم که برخی آن‌ها را از افرادی خریداری می‌کنند که برایشان مواد ایمن تجویز شده است. این بازاری خطرناک و ناخواسته ایجاد کرده است. مانند ماری‌جوآنا قبل از قانونی‌شدن، استفاده از مواد افیونی و مدل عرضهٔ ایمن به موضوعات تابوی امروزی تبدیل شده است و پرداختن به این موضوع را به‌طور آشکار و مؤثر دشوار می‌کند.

برای اطمینان از ایمنی دانش‌آموزان در مورد مصرف مواد مخدر، من بر سه حوزهٔ زیر تمرکز می‌کنم:

۱- دفاع از حذف مدل عرضهٔ ایمن: مدل فعلی به‌طور ناخواسته بازاری را ایجاد کرده است که در آن افرادی که این مواد برایشان تجویز شده اکنون به‌عنوان فروشندهٔ آن مواد به دانش‌آموزان عمل می‌کنند. این امر هدف مورد نظر خود را تضعیف می‌کند و جوانان را در معرض خطر قرار می‌دهد.

۲- اذعان به مصرف مواد در جامعه برای ازبین‌بردن انگ و امکان آموزش عمومی: علی‌رغم بحران بهداشت عمومی و سطوح بی‌سابقهٔ مرگ‌ومیر ناشی از اپیدمی مواد افیونی، سوء‌مصرف مواد برای بسیاری موضوعی دور باقی مانده است زیرا فاقد چهره‌ها و داستان‌های مرتبط است. ملموس‌ترکردن و مرتبط‌‌ترکردن بحران به پیام‌رسانی کمک می‌کند تا این امر برای دانش‌آموزان و جامعهٔ گسترده‌تر طنین‌انداز شود.

۳- تمرکز بر آموزش زودهنگام و مستمر: مانند موفقیت‌هایی که در کاهش میزان مصرف سیگار مشاهده شد، نکتهٔ کلیدی، آموزش قوی است که خطرات سلامتی را برجسته می‌کند و جامعه را برای تقویت این پیام‌ها درگیر می‌کند. مداخلهٔ مداوم و زودهنگام برای تغییر رفتارها در طول زمان حیاتی است.

این یک راه حل فوری نخواهد بود. کاهش مصرف مواد مخدر در بین دانش‌آموزان نیازمند تلاش مداوم، مشارکت جامعه و زمان است. با این حال، تأثیرگذارترین قدمی که امروز می‌توانیم برای محافظت از دانش‌آموزان برداریم، حذف مدل عرضهٔ ایمن به‌شکل فعلی آن است.

پاسخ پرسش ۳: 

برای هرکسی مثل من که تمام عمر خود را در کوکئیتلام بزرگ شده، غیرممکن است متوجه نشود که شهر در ۲۰ سال گذشته چقدر تغییر کرده است. تغییر اتفاق می‌افتد.

من برای یک آژانس نظارتی حرفه‌ای کار می‌کنم که چندین سال پیش مورد بازبینی دولتی قرار گرفت. در آن زمان، نگرانی‌های قابل‌توجهی در مورد آنچه ممکن بود رخ دهد وجود داشت – ترس از کاهش مشاغل و حتی انحلال برخی انجمن‌های حرفه‌ای. بسیاری از سازمان‌ها می‌توانستند در برابر این بازنگری مقاومت کنند، اما در نهایت، آن‌ها تصمیم گرفتند که درگیر شوند، از ارزش خود دفاع کنند و اهمیت کار خود را برجسته کنند.

هفت سال گذشت، و نتایج متحول‌کننده بوده است. بسیاری از انجمن‌هایی که زمانی نگران کاهش و انحلال بودند، به نهادهای نظارتی تغییر ساختار دادند. به این نهادها اختیارات بیشتری برای اجرای استانداردهای حرفه‌ای و اجرای اصلاحات معنادار داده شد. این تغییرات به شکاف‌های طولانی‌مدت در برنامه‌ها پرداخت، و استانداردهای حرفه‌ای را تقویت کرد.

به‌عنوان کسی که تغییرات مثبتی را که می‌تواند از ممیزی‌ها و بررسی‌ها به وجود بیاید، تجربه کرده است، می‌توانم با اطمینان بگویم که گاهی اوقات چمن در طرف مقابل سبزتر است. اگر یک چیز در مورد سبک رهبری من وجود داشته باشد، این است که من از ممیزی یا بررسی ابایی ندارم. در واقع، من از بررسی برنامه‌های منطقهٔ آموزشی ۴۳ استقبال می‌کنم. من آن را فرصتی می‌بینم تا از ارزش فوق‌العاده‌ای که این برنامه‌ها برای دانش‌آموزان ما و جامعهٔ گسترده‌تر به ارمغان می‌آورد، دفاع کنم.

من عمیقاً روی منطقهٔ آموزشی ۴۳ سرمایه‌گذاری کرده‌ام. من فارغ‌التحصیل مفتخر این منطقهٔ آموزشی هستم، همسرم آموزگارِ اینجاست و هر دو فرزندم دانش‌آموز مدارس کوکئیتلام‌اند. من بی‌نهایت به چیزی که با هم در منطقهٔ آموزشی ۴۳ ساخته‌ایم افتخار می‌کنم، اما در عین حال کنجکاوم و در برابر امکانات جدید منعطفم. تمرکز من بر بهبود مستمر تجربهٔ آموزشی برای همهٔ دانش‌آموزانمان است.

پاسخ پرسش ۴: 

آموزگاران، کارکنان پشتیبانی، و منابع کافی برای نگهداری و مدیریت صحیح همهٔ برنامه‌های آموزشی ما وجود ندارد. این مشکلی منحصر به مدارس منطقهٔ ۴۳ نیست، بلکه بخشی از کمبود آموزگار است که تقریباً هر منطقهٔ آموزشی را در سراسر استان تحت تأثیر قرار می‌دهد.

همسر من آموزگاری در کوکئیتلام است، و ما اغلب در مورد اینکه چگونه تدریس در طول سال‌ها تغییر کرده، صحبت کرده‌ایم. این امر استرس‌زاتر و طاقت‌فرساتر شده است، با حمایت‌های کمتری برای دانش‌آموزانِ در تقلا، مانند مشاوران، آموزگاران، و برنامه‌های منطقهٔ‌آموزشی. این کمبود منابع اغلب باعث می‌شود که آموزگاران، مانند همسر من، علاوه بر آموزش منظم و وظایف کلاسی خود، در تلاش برای پرکردن این شکاف‌ها باشند.

پرداختن به چالش‌هایی مانند این، جایی‌ست که مهارت‌ها و تجربهٔ من می‌تواند برای هیئت‌امنای مدارس مفید باشد. به‌طور خاص، من بر روی زمینه‌های کلیدی زیر تمرکز می‌کنم:

۱. مدیریت حجم کار و انتظارات آموزگار: آموزگاران به زمان و ظرفیت نیاز دارند تا بر آنچه مهم‌تر است تمرکز کنند – آماده‌سازی کلاس و حمایت از دانش‌آموز. با کاهش بار اداری، می‌توانیم به آموزگاران کمک کنیم تا زمان و انرژی خود را برای سرمایه‌گذاری روی دانش‌آموزان خود بگذارند.

۲- ایجاد فرهنگ مدیریت حمایتی: در حالی‌که هر مدرسه تحت مدیریت خود متفاوت عمل می‌کند، عامل تفاوت، اغلب فرهنگ و محیطی است که از طریق رهبری مدرسه پرورش می‌یابد. هیئت‌امنای مدارس نقش مهمی در تنظیم لحن و انتظارات برای همهٔ رهبران بخش اداری ایفا می‌کند و اطمینان حاصل می‌کند که فضای کاری حمایتگری برای کارکنان ایجاد شود.

۳- افزایش استخدام و حفظ آن: فراتر از پرداخت حقوق رقابتی، ما باید به علل اصلی کمبود آموزگار بپردازیم. این، شامل تمرکز بر موقعیت‌های شغلی‌ای است که به‌سختی می‌توان آن‌ها را پر کرد و محیطی ایجاد کرد که در آن آموزگاران فعلی احساس کنند ارزشمندند. سیاست‌های انعطاف‌پذیر که نیازهای کارکنان را برآورده می‌کند، می‌تواند آموزگاران را از جست‌وجوی آن فرصت‌ها در جاهای دیگر منصرف کند. ما همچنین باید گزینه‌های دیگری را مانند جذب مجدد آموزگاران بازنشسته به این حرفه، ایجاد مسیرهای شغلی برای دستیاران آموزشی برای دست‌یافتن به مدارج تدریسشان، و استخدام فعال آموزگاران از استان‌های دیگر بررسی کنیم.

در نهایت، مقابله با این موضوع نیازمند رویکردی جامع است که شامل همکاری با شرکای آموزشی، ازجمله انجمن آموزگاران کوکئیتلام، دولت استانی و سایر ذی‌نفعان است. ما تنها از طریق همکاری پایدار می‌توانیم راه‌حل‌های بلندمدتی ایجاد کنیم که منجر به بهبودهای معنادار در عملکرد روزانهٔ مدارسمان شود.

پاسخ پرسش ۵:

خرابکاری و فعالیت باندهای تبهکار در مدارس منطقه موضوع پیچیده‌ای است که ما به‌عنوان هیئت‌امنای مدارس نمی‌توانیم به‌تنهایی با آن مقابله کنیم. پرداختن به این چالش‌ها نیازمند رویکردی جامع و چندوجهی است که شامل همکاری و مشارکت ذی‌نفعان مختلف و شرکای جامعه است. در زیر به چهار استراتژی کلیدی می‌پردازم که معتقدم به‌طور مؤثر این مسائل را هدف قرار می‌دهد:

۱. سرمایه‌گذاری در پیشگیری: ایجاد فرهنگ مدرسه‌ای قوی و فراگیر

• تقویت روابط مثبت: ایجاد اعتماد بین دانش‌آموزان، آموزگاران و مدیران. وقتی دانش‌آموزان حس می‌کنند مورد حمایت و ارزش‌گذاری قرار می‌گیرند، کمتر احتمال دارد درگیر رفتارهای مخرب شوند.
• ترویج برنامه‌های بعد از مدرسه و همیاری در جامعه: ارائهٔ برنامه‌های ورزشی، هنری، مربیگری، و برنامه‌های مبتنی بر جامعه که به دانش‌آموزان احساس تعلق می‌دهد و آن‌ها را در ساعات حساس درگیر فعالیت‌های مثبت می‌کند.
• تشویق مشارکت والدین: همکاری با والدین برای ایجاد فضایی حمایتگر در خانه. ارتباط منظم و آموزش والدین در مورد علائم هشداردهندهٔ درگیری با گروه‌های تبهکار می‌تواند بسیار مؤثر باشد.
• تمرکز بر مداخلهٔ زودهنگام: آموزش مهارت‌های حل اختلافات از سنین پایین تا به دانش‌آموزان در میانجیگری صلح‌آمیز اختلافات کمک شود. این مسئله می‌تواند احتمال روی‌آوردن دانش‌آموزان به باندهای تبهکار یا خرابکاری را کاهش دهد.

۲. مداخلهٔ به‌موقع: شناسایی و رسیدگی به دانش‌آموزان در معرض خطر

• شناسایی زودهنگام: آموزش کارکنان برای تشخیص نشانه‌های درگیری با گروه‌های تبهکار یا تمایل به خرابکاری، مانند تغییر در رفتار، نمادها یا لباس‌های مرتبط با باندهای تبهکار، یا کناره‌گیری ناگهانی از همسالان.
• پرداختن به فقر و نابرابری: حمایت از برنامه‌هایی که فقر و نابرابری را مورد توجه قرار می‌دهند، زیرا این دو از مهم‌ترین عوامل خطر برای مشارکت در باندهای تبهکار است.
• برنامه‌های مربیگری همتایان: قراردادن دانش‌آموزانی که رفتارهای مخاطره‌آمیز نشان می‌دهند در کنار الگوهای مثبت یا مربیان همسالشان تا آن‌ها از تأثیرات مضر دور شوند.
• برنامه‌های آموزشی جایگزین: ما تعدادی برنامهٔ آموزشی جایگزین در منطقهٔ آموزشی ۴۳ داریم، ازجمله CABE و Encompass، که محیط‌های یادگیری جایگزین را برای دانش‌آموزانی که در محیط‌های سنتی مشکل دارند، ایجاد می‌کنند. ما باید مطمئن شویم که این برنامه‌ها منابع مناسبی دارند تا بتوانند از ورود دانش‌آموزانِ در معرض خطر به فرهنگ باندهای تبهکار یا درگیرشدن در خرابکاری جلوگیری کنند.

۳. اجرای ارتقای ایمنی اداری و ساختاری

• افزایش دیده‌شدن: اطمینان از اینکه کارکنان مدرسه در سراسر محوطهٔ مدرسه حضور قوی دارند تا از خرابکاری و سایر رفتارهای منفی جلوگیری کنند.
• نصب سیستم‌های نظارتی: نصب دوربین‌ها به‌صورت استراتژیک برای نظارت بر مناطق پرخطر، به‌منظور جلوگیری از خرابکاری و ارائهٔ شواهد در هنگام وقوع حوادث. درحالی‌که بسیاری از مدارس جدیدتر در حال حاضر دارای سیستم‌های نظارتی‌اند، مدارس قدیمی در سراسر منطقه باید برای مطابقت با استانداردهای مدرن نوسازی شوند.

۴. مشارکت و همکاری با شرکای جامعهٔ‌مان

• افسران رابط مدرسه: درحالی‌که می‌دانم این موضوع بحث‌برانگیز است، برخی از دبیرستان‌های بزرگ ما به‌دلیل اندازه و پیچیدگی خود اغلب به مداخلهٔ پلیس نیاز دارند. من از معرفی مجدد افسران رابط آموزش‌دیده که می‌توانند با دانش‌آموزان ارتباط برقرار کنند و نگرانی‌های مربوط به باندهای تبهکار را برطرف کنند، حمایت می‌کنم.
• مشارکت جامعه: ایجاد انجمن‌هایی برای دانش‌آموزان، والدین و کارکنان تا نظرات و نگرانی‌های خود را در مورد اقدامات ایمنی و انضباط به اشتراک بگذارند. با تمرکز بر این مسائل، می‌توانیم مشارکت بیشتر جامعه را در یافتن راه‌حل‌ها تقویت کنیم.

یک استراتژی مهم که اغلب نادیده گرفته می‌شود، جشن‌گرفتن موفقیت‌هایمان است. درحالی‌که ما اغلب در مورد خرابکاری و فعالیت باندهای تبهکار به‌عنوان مشکلاتی که باید حل شوند صحبت می‌کنیم، باید مشارکت مثبت افراد و شرکای جامعه در رسیدگی به این چالش‌ها را نیز ارج بنهیم. برجسته‌کردن عمومی موفقیت‌های ما نه‌تنها تغییرات رفتاری مثبت را در بین دانش‌آموزان تقویت می‌کند، بلکه باعث ایجاد اعتماد و تعامل در جامعهٔ گسترده‌تر می‌شود.

پاسخ پرسش ۶: 

به‌عنوان فردی که شخصاً از احیای قلبی ریوی (CPR) و دفیبریلاتور خارجی خودکار (AED) برای نجات جان یک همکار خود استفاده کرده است، من از معرفی این دستگاه‌های نجات‌دهنده در تمام دبیرستان‌های منطقهٔ آموزشی ۴۳ کاملاً حمایت می‌کنم.

همان‌طور که می‌دانید، استان مقرر کرده است که از آغاز سال تحصیلی امسال، همهٔ دانش‌آموزان باید قبل از فارغ‌التحصیلی روشی احیای قلبی را یاد بگیرند. دانستن نحوهٔ انجام این کار برای رسیدگی به موقعیت‌های حیاتی تهدیدکنندهٔ زندگی افراد است. این نیاز جدید بسیاری از موانع و عوارض مربوط به استفادهٔ صحیح از AED را از بین می‌برد، زیرا دانش‌آموزان در حال حاضر پایه و اساس کمک‌های اولیهٔ نجات‌دهندهٔ زندگی را یاد خواهند گرفت.

فناوری AED در سال‌های اخیر پیشرفت زیادی کرده است. نه‌تنها استفاده از آن به‌طور قابل‌توجهی آسان شده است، بلکه هزینهٔ خرید این دستگاه‌ها نیز کاهش یافته است. درحالی‌که تجهیز تمام مدارس منطقهٔ آموزشی ۴۳ به AED ممکن است امکان‌پذیر نباشد، به‌ویژه در مدارس ابتدایی و راهنمایی که حوادث ایست قلبی بسیار نادر است، تجهیز دبیرستان‌ها به AED منطقی است. دبیرستان‌ها اغلب دارای ورزشکارانی با عملکرد بالا هستند و خطر بروز حوادث قلبی ناگهانی در آن‌ها بالاست.

من از جنجال‌های پیرامون درخواست توبیاس ژانگ و حمایت او از AED در مدارس آگاهم. در این مورد، ژانگ و دوستانش یک دستگاه AED خریداری کردند و آن را به‌یاد دوست درگذشته‌شان به مدرسه اهدا کردند، اما هدیه به‌دلیل عدم وجود سیاست AED منطقه رد شد. من در صورت انتخاب به‌عنوان عضوی از هیئت‌امنای مدارس، سریعاً به مدیران مدرسه یادآوری می‌کنم که نپذیرفتن چنین کمک معناداری نه‌تنها به یاد دانش‌آموز درگذشتهٔ آن‌ها بی‌احترامی می‌کند، بلکه با ارزش‌های جامعه که ما تلاش می‌کنیم به دانش‌آموزان خود آموزش دهیم، در تضاد است.

با تجهیز دبیرستان‌ها به AED و استفاده از آموزش احیای قلبی که پیش از این از سوی دولت استان اجباری شده است، ما می‌توانیم محیط‌های امن‌تری را برای دانش‌آموزان و کارکنان خود ایجاد کنیم و در عین حال فرهنگ آمادگی و مراقبت را تقویت کنیم.

* * * * *

رزی منهس (Rosey Manhas)

پاسخ پرسش ۱:

سابقهٔ من ریشه در حمایت از آموزش و خدمات اجتماعی دارد. من به‌عنوان رئیس شورای مشورتی والدین (PAC) در سال‌های آغازین دبستان اسمایلینگ کریک خدمت کرده‌ام و نقش‌های مختلفی را در شورای مشورتی والدین منطقه (DPAC) بر عهده داشته‌ام، ازجمله سه سال به‌عنوان رئیس. من همچنین در کمیتهٔ کمک‌های مالی بنیاد کوکئیتلام به‌عنوان داوطلب همکاری دارم و از طریق هشت سال مربیگری و مدیریت تیم‌های فوتبال با مترو فورد از رشد جوانان حمایت کرده‌ام.

به‌عنوان دختر پدر و مادری مهاجر، با قدردانی عمیق از تحصیل و پشتکار بزرگ شدم. پدرم، مدیر دبیرستانی در هند، احترام شدیدی برای یادگیری و اهمیت ایجاد فرصتِ موفقیت برای هر کودکی در من ایجاد کرد. این، شور و شوقی برای حمایت از آموزش فراگیر و عادلانه که در آن همهٔ دانش‌آموزان احساس کنند دیده می‌شوند و ارزشمند و توانمندند، در من به‌ وجود می‌آورد.

من به‌عنوان عضو هیئت‌امنای مدارس نامزد می‌شوم تا ایمنی فرزندانمان را در اولویت قرار دهم، به استان فشار بیاورم تا مدارس بیشتری در کوکئیتلام بسازد، از نقش والدین در آموزش دفاع کنم، فضاهای مراقبت بیشتری برای زمان‌های قبل و بعد از ساعات مدرسه ایجاد شود، و اطمینان حاصل کنیم که پارک‌ها و زمین‌های بازی مناسبی داریم.

پاسخ پرسش ۲:

قانونی‌شدن ماری‌جوآنا، آموزش دانش‌آموزان در مورد مصرف مواد مخدر را مهم‌تر کرده است. مدارس و خانواده‌ها باید با هم همکاری کنند تا به بچه‌ها کمک کنند انتخاب‌های سالمی داشته باشند و خطرات را درک کنند، به‌خصوص که مغز آن‌ها هنوز در حال رشد است.

من معتقدم که ما به رویکردی نیاز داریم که بر آموزش، پیشگیری و حمایت متمرکز باشد. ما با کارشناسان بهداشت کار خواهیم کرد تا اطلاعات دقیق را به اشتراک بگذاریم و مطمئن شویم که دانش‌آموزان به مشاوره دسترسی دارند. همچنین مهم است که منابعی برای انجام این گفت‌وگوها در خانه به والدین ارائه بدهیم.

پاسخ پرسش ۳:

بررسی کارایی هرگز نباید به ضرر دانش‌آموزان و تحصیلات آن‌ها تمام شود. من در منطقهٔ آموزشی ۴۳ فشار خواهم آورد تا به‌طور فعال ارزش و موفقیت برنامه‌های فعلی برجسته شود تا اطمینان حاصل شود که برنامه‌های آموزشی حیاتی را حفظ می‌کنیم. کوکئیتلام، جامعه‌ای در حال رشد است. ما به مدارس و منابع بیشتری برای آموزگاران و کارکنان پشتیبانی نیاز داریم تا فرزندانمان بتوانند موفق شوند.

پاسخ پرسش ۴:

در حال حاضر، مانند بسیاری از مناطق، منطقهٔ ۴۳ برای داشتن آموزگاران، کارکنان پشتیبانی و منابع کافی برای رفع کامل نیازهای دانش‌آموزان با چالش‌هایی روبه‌روست. اندازهٔ کلاس و نیازهای متنوع دانش‌آموزان می‌تواند برای مربیان فراهم‌کردن حمایت‌های فردی را که ممکن است به آن‌ها نیاز داشته باشند، دشوار کند.

برای رفع این مشکلات، من برای جذب و حفظ کارکنان واجد شرایط، ازجمله حمایت از دستمزد رقابتی و بهبود شرایط کاری، به‌دنبال راهبردهای استخدام و حفظ بهتری هستم. من همچنین از افزایش بودجه برای منابع و حمایت‌های کلاس درس حمایت می‌کنم تا معلمان و کارکنان پشتیبانی ابزارهای مورد نیاز برای کمک به موفقیت دانش‌آموزان را داشته باشند. ایجاد مشارکت‌های قوی با استان و سازمان‌های اجتماعی کلیدی برای تحقق این تغییرات خواهد بود.

پاسخ پرسش ۵:

حفظ امنیت دانش‌آموزان یک اولویت است. من به افزایش نظارت بر مدرسه، همکاری نزدیک با پلیس سواره‌نظام سلطنتی کوکئیتلام و گروه‌های اجتماعی برای آموزش و جلوگیری از فعالیت باندهای تبهکار اعتقاد دارم. آموزش‌دادن ارزش انتخاب ایمن، احترام‌گذاشتن به مدارس و جامعه به دانش‌آموزان، می‌تواند به کاهش مسائلی مانند خرابکاری و خشونت کمک کند.

پاسخ پرسش ۶:

به‌عنوان یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی در بیمارستان رویال کلمبین، من کاملاً از تجهیز مدارس به AED حمایت می‌کنم. این دستگاه‌های نجات‌دهنده می‌توانند در مواقع اضطراری تفاوت اساسی ایجاد کنند. با این‌حال، اطمینان از ارائهٔ آموزش مناسب برای کارکنان و دانش‌آموزان به‌منظور استفادهٔ صحیح از آن ضروری است.

* * * * *

نش میلانی (Nash Milani)

پاسخ پرسش ۱:

چیزی که من را ترغیب کرد تا نام خود را در این انتخابات میان‌دوره‌ای مطرح کنم، این بود که متوجه شدم میانگین سنی اعضای هیئت‌امنا در کانادا بالای ۵۰ سال است. به‌عنوان جوان‌ترین نامزد در این انتخابات با ۲۶ سال سن، دو خواهر و برادر کوچک‌ترم را دیده‌ام که همان سیستم K-12 را که من طی کرده‌ام، تکمیل کردند و تغییرات را از نزدیک مشاهده کرده‌ام. برنامهٔ من تا حد زیادی به تخطی فزایندهٔ فناوری‌های غیرقانونی مانند هوش مصنوعی مربوط می‌شود. پس از اتمام تحصیلات در دههٔ گذشته، واقعاً احساس می‌کنم که داشتن صدایی تازه در هیئت‌امنا در پرداختن به این مسائل مدرن بسیار ارزشمند است.

پاسخ به پرسش ۲: 

ماری‌جوآنا برای افراد زیر ۱۹ سال غیرقانونی است و صادقانه بگویم، در طول مدتی که در این منطقهٔ آموزشی و همچنین در رابطه با خواهر و برادرم دیده‌ام، متوجه شده‌ام که مادهٔ غالب در مدارس نیکوتین و دستگاه‌های ویپ است. این تا حد زیادی به‌دلیل جذابیت طعم‌های آن‌هاست، چیزی که بازار قانونی ماری‌جوآنا در مقایسه با طعم‌های ویپ با آن همگام نبوده است. من می‌خواهم آیین‌نامهٔ رفتاری دانش‌آموزان را بازنویسی کنم تا با این محصولات به‌همان شدت رفتار شود که با مواد مخدر و الکل می‌شود. این یک شکاف بزرگ در سیاست منطقه است که مایلم به آن رسیدگی شود، زیرا بنا به‌دلایلی، به نظر نمی‌رسد که ما به‌عنوان جامعه با نیکوتین به‌همان شدتِ مواد ممنوعه رفتار می‌کنیم. برای جلوگیری از معتادشدن دانش‌آموزان باید از هم‌اکنون وارد عمل شویم.

پاسخ به پرسش ۳: 

من و بقیهٔ اعضای هیئت‌امنا هرگونه کاهش احتمالی را بررسی خواهیم کرد، اما اکنون زمان کم‌کردن بودجه برای مدارس دولتی نیست. من به‌عنوان یکی از اعضای هیئت‌امنا از افزایش پرداخت برای هر دانش‌آموز، بدون توجه به خواسته‌های دولت استانی دفاع خواهم کرد. این چیزی است که ما نمی‌توانیم از آن عقب‌نشینی کنیم. ما برای کاهش ظرفیت کلاس‌ها و ساخت مدارس جدید به بودجه نیاز داریم. تمرکز استان بر رشد بی‌امان باید با بودجهٔ بیشتر برای سیستم آموزشی، نه کمتر، انجام شود.

پاسخ به پرسش ۴:

همیشه باید آموزگاران بیشتری وجود داشته باشند، همان‌طور که ما به مدارس بیشتری نیاز داریم. این منطقه نیاز به ارزیابی مجدد رابطه‌اش با دستیاران آموزشی دارد، زیرا این می‌تواند به کاهش هرگونه شکاف در کارکنان کمک کند. کارکنان پشتیبانی بیشتری نیز مورد نیازند و همیشه برای دانش‌آموزان مفیدند. اما من همچنین احساس می‌کنم تنها راه برای تشویق جوانان به تحصیل پس از دبیرستان این است که آموزش عالی برای همهٔ شهروندان کانادا رایگان باشد. این نه‌تنها کمبودهای آموزشی را برطرف می‌کند، بلکه کمبودهای دیگری مانند پزشکان را نیز برطرف می‌کند. این چیزی است که من به‌عنوان عضوی از هیئت‌امنا در همهٔ سطوح دولتی از آن دفاع خواهم کرد.

پاسخ به پرسش ۵:

پلیس و افسران مستقر در مدرسه باید با فعالیت باندهای تبهکار در محل برخورد کنند. در مورد خرابکاری، من بسیاری از مدارس در منطقهٔ آموزشی ۴۳ را مؤسسات بسیار ضعیفی می‌بینم، بنابراین من از فضاهای هنری مشترک برای زندگی، بیشتر حمایت خواهم کرد. ما باید حداقل یک دیوار در مدرسه برای دانش‌آموزان فراهم کنیم تا خلاقیت خود را بروز دهند. حفظ بتن خاکستری به‌نفع هیچ‌کس در این جامعه نیست، و نشان داده شده است که این معماری بی‌روح به اقدامات خرابکارانه کمک می‌کند.

پاسخ به پرسش ۶:

من کاملاً از قراردادن AED در همهٔ ساختمان‌های عمومی، ازجمله مدارس بسیار حمایت می‌کنم. با داشتن مدرک کمک‌های اولیهٔ سطح ۲، می‌دانم که این ابزارهای نجاتِ جان انسان‌ها چقدر حیاتی‌اند و چگونه در دسترس قراردادن آن‌ها می‌تواند دنیای متفاوتی را ایجاد کند. من مایلم ببینم که کلاس کمک‌های اولیه و استفاده از AED در برنامه‌های درسی سلامت و تندرستی گنجانده شود. من در ۲۰ سالگی از یک رویداد سلامتی غافلگیرکننده نجات یافتم، بنابراین این واقعاً به‌لحاظ شخصی برای من اهمیت زیادی دارد و از شما برای مطرح‌کردن این موضوع تشکر می‌کنم. این موضوع مهمی است و من احساس نمی‌کنم به آن پرداخته شود، زیرا افراد مسن‌تری که کارها را اداره می‌کنند، نمی‌دانند که جوانان می‌توانند از همان بیماری‌های کشنده رنج ببرند. ما شکست‌ناپذیر نیستیم، و بنابراین باید در مورد چگونگی محافظت از خود و کمک به دیگرانی که ممکن است در مضیقهٔ پزشکی باشند، آگاه باشیم.

* * * * *

کندیس نول (Candace Knoll)

پاسخ پرسش ۱:

من در سال ۲۰۲۳ پس از ۲۸ سال کار در شرکت تلاس، بازنشسته شدم. من در بخش‌های مربوط به مقابله با کلاهبرداری و رومینگ، پشتیبانی فعال‌سازی، پشتیبانی شبکه و در نهایت خدمات مشتری کار کرده‌ام. من جوایز متعددی از انجمن و خدمات تلاس دریافت کرده‌ام ازجمله جایزهٔ قهرمان اول مشتریان. 

پیش از بازنشستگی، من رئیس سابق واحد ۵۱ پولادگران، رئیس کمیتهٔ ملی حقوق بشر و عضو کمیتهٔ ملی ضدنژادپرستی بودم. من همچنین در هیئت اجرایی نیو وست و شورای کار منطقه خدمت کرده‌ام. من مفتخر به دریافت جایزهٔ قدردانی از نیروی کار United Way، جوایز جامعهٔ BCLC، و اخیراً مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم به‌دلیل فعالیت‌هایم در جامعه و کشورم، شده‌ام.

به‌عنوان عضو مادام‌العمر سازمان آموزش بین‌المللی در ارتباطات (باشگاه‌های بین‌المللی توست‌مسترس سابق) من بیش از ۱۰ سال در مرکز مسابقات دختر شایستهٔ Miss BC حضور داشته و با شرکت‌کنندگان برای ارائهٔ آموزش سخنرانی عمومی کار می‌کرد‌ه‌ام. در سال ۲۰۱۷ من مربی ارتباطات و همچنین مجری مسابقهٔ دوشیزهٔ آفریقای ونکوور بودم. 

به‌عنوان بنیان‌گذار و رئیس انجمن جوایز دستاوردهای سیاه‌پوستان از سال ۲۰۲۲، من برای توانمندسازی جوانان سیاه‌پوست و خانواده‌هایشان از طریق آموزش، به‌رسمیت‌شناختن و دسترسی به آموزش کار کرده‌ام. این ابتکار به‌قدری با ارزش بوده است که این تمایل را در من برانگیخت تا در زندگی هر دانش‌آموز در این منطقه تغییر ایجاد کنم.

من معتقدم که سیستم مدرسه‌ها باید رفاه، رشد و موفقیت همه را در منطقه‌ای که از مسیر آموزشی دانش‌آموز حمایت می‌کند، در اولویت قرار دهد. من معتقدم که هر دانش‌آموزی سزاوار دسترسی به آموزش‌های متنوع با کیفیت بالاست و متعهدم که برای اطمینان از وجود سیستم‌های سالم و حمایتی تلاش کنم.

پاسخ پرسش ۲:

من معتقد نیستم که قانونی‌شدن ماری‌جوآنا باعث افزایش استفادهٔ دانش‌آموزان از آن شده باشد. جرم‌زدایی، مجازات برای داشتن مقادیر کم را کاهش می‌دهد، استفاده از ماری‌جوآنا همچنان غیرقانونی است و مانند مشروبات الکلی، برای استفاده از آن باید به سن قانونی رسیده باشید. آموزش، کلیدی است که امکان انتخاب هوشمندانه را فراهم می‌کند، از طریق برنامه‌های مشاوره، سیستم‌های پشتیبانی و گروه‌های همتایان. من از فلسفه، شیوه‌ها و رویکردی ترمیمی برای ایجاد جوامع ایمن، فراگیر و مراقبت‌کننده برای آماده‌کردن دانش‌آموزانمان برای شکوفایی به‌عنوان شهروندانی با اعتمادبه‌نفس، توانا و به‌لحاظ اجتماعی مسئولیت‌پذیر دفاع می‌کنم.

پاسخ به پرسش ۳:

به‌صورت دوره‌ای، بازنگری برنامه‌ها برای اطمینان از دستیابی به اهداف لازم است و چنانچه به این اهداف نرسیده باشیم، باید دید چه نوآوری و خلاقیتی برای دستیابی به نتایج مطلوب مورد نیاز است.

ازدحام بیش‌ازحد در مدارس چالش‌هایی را ایجاد کرده است که ارائهٔ آموزش‌های متنوع با کیفیت بالا را به خطر می‌اندازد. فقدان دستیاران آموزشی و حمایت از سلامت روان در مدارس، آسیب‌پذیرترین اقشار در نظام آموزشی را هدف قرار خواهد داد. ما باید با دولت تعامل کنیم تا آن‌ها را در قبال وعده‌هایشان پاسخگو کنیم و بودجهٔ اضافی مورد نیاز را تأمین کنیم. سیستم مدرسه باید رفاه، رشد و موفقیت همه را در منطقهٔ آموزشی در اولویت قرار دهد. هر دانش‌آموزی حق دسترسی به آموزش را دارد، و به‌عنوان جامعه‌ای به‌لحاظ اجتماعی مسئولیت‌پذیر، این به‌معنای استفاده از هر منبع ممکن برای رفع نیازهای آن دانش‌آموز است تا اطمینان حاصل شود که هیچ دانش‌آموزی نادیده گرفته نشده است.

پاسخ پرسش ۴: 

من فکر نمی‌کنم که منابع کافی در منطقه برای پاسخگویی به مطالبات داشته باشیم. اگرچه منابع مالی از سال ۲۰۱۷ دو برابر شده، موانع همچنان باقی مانده است. با افزایش جمعیت و افزایش دانش‌آموزان آسیب‌پذیر، کار بیشتری برای ارائهٔ سیستم‌های حمایتگر کافی وجود دارد. در گزارش ارزیابی BCEd، یکی از گزارش‌های ردیاب محرومیت تحصیلی از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳، مشخص می‌کند که ۷۰ دانش‌آموز در مجموع ۵۹۷۳ روز از مدرسه کنار گذاشته شده‌اند. اغلب این دانش‌آموزان در مهدکودک و کلاس اول و دوره‌های محرومیت تحصیلی بیش از ۴ ماه بوده‌اند. این، در تضاد با تضمین این موضوع است که هیچ دانش‌آموزی نادیده گرفته نمی‌شود.

ما باید در سطح دولت فدرال از افزایش بودجه‌ای که به حمایت از آسیب‌پذیرترین جوانان جامعه می‌پردازد، دفاع کنیم.

پاسخ پرسش ۵:

برنامهٔ من حمایت از مشارکت‌ها، آموزش، برنامه‌ها و ابتکارات برای ایجاد جوامع فراگیر قوی‌تر است. من شیوه‌های ترمیمی را برای سیستم مدرسه با این ایده که دانش‌آموزانمان را برای شکوفایی به‌عنوان شهروندانی با اعتماد‌به‌نفس و توانا و مسئولیت‌پذیر اجتماعی آماده کنیم، ترویج می‌کنم. من از اقدامات پیشگیرانه از جرم دفاع می‌کنم، به‌عنوان مثال: زمین‌های مدرسه با نور خوب، دوربین‌های نظارتی، گروه‌های تمرکز و مراقبان منطقه‌ای. یک برنامهٔ اتوبوس و پیاده‌روی مانند آنچه در منطقهٔ آموزشی سوری وجود دارد، این اطمینان را به وجود می‌آورد که بچه‌ها با خیال راحت بین مدرسه و خانه تردد می‌کنند. من از حداقل یک مشاور در هر مدرسه و حمایت قوی‌تر از سلامت روان برای جوانانمان دفاع می‌کنم.

پاسخ پرسش ۶:

بله، حمایت می‌کنم. اگر بتوان یک زندگی را نجات داد، قطعاً. من از برنامه‌های قوی سلامت روان و تندرستی و همچنین پشتیبانی، سیستم‌ها و آموزش‌های موردنیاز دفاع خواهم کرد.

نوشته نامزدهای انتخابات میان‌دوره‌ای هیئت‌امنای مدارس منطقهٔ آموزشی ۴۳ به پرسش‌های رسانهٔ همیاری پاسخ می‌دهند اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

تعیین مقدار بیمه‌های عمر، بیماری‌های حاد و ازکارافتادگی برای یک خانوادهٔ فرضی

بیمهٔ عمر: فرض کنیم می‌خواهیم مقدار بیمهٔ عمر زوجی را که یک فرزند ۳ ساله و یک نوزاد تازه‌به‌دنیاآمده دارند و یک میلیون دلار وام دارند، تعیین کنیم. یک میلیون دلار وام شامل وام مسکن، وام خودرو، بدهی کارت‌های اعتباری و سایر موارد است. مقدار بیمهٔ عمر که تا حدی خیال این زوج را راحت می‌کند، برای هر کدام از آن‌ها یک میلیون دلار است. یعنی اگر هر یک از آن‌ها فوت کند، فرد دیگر یک میلیون دلار بیمهٔ عمر دریافت می‌کند. فردی که زنده می‌ماند می‌تواند کل بدهی‌های ذکرشده را تسویه نماید و تنها دغدغه‌اش تأمین هزینهٔ خوردوخوراک، پوشاک، رفت‌و‌آمد، تلفن و استخدام پرستار برای نگهداری از فرزندانش باشد. حداقل درآمد خالص لازم برای تأمین این موارد در استان بریتیش کلمبیا سه تا پنج هزار دلار در ماه است. 

گاهی فرد بازمانده به‌دلیل فشارهای روحی و جسمی نمی‌تواند کار تمام‌وقت خود را ادامه دهد و برای دوره‌ای نیاز به استراحت دارد. درنظرگرفتن مقداری پول نقد برای گذار از این دورهٔ سخت ضروری به‌ نظر می‌رسد. هزینهٔ مراسم تدفین و سوگواری و پول لازم برای پرداخت مالیات فرد متوفی را نیز باید در نظر داشت. مشاور بیمه، کل این هزینه‌ها را جمع و به مقدار بدهی‌ها اضافه می‌کند و معادل کل مبلغ محاسبه‌شده، برای فرد بیمهٔ عمر می‌گیرد. 

برای تأمین مالی فرزندان، سن فرزند در هزینهٔ سالانهٔ نگهداری از او ضرب می‌شود و به مقدار بیمهٔ عمر موردنیاز اضافه می‌کند. مثلاً فرزند تازه‌به‌دنیاآمده به ۱۸ سال حمایت مالی و فرزند ۳ ساله به ۱۵ سال حمایت مالی نیاز دارد. والدین برای هر یک از فرزندان خود ماهی ۱۰۰۰ دلار در نظر می‌گیرند. 

محاسبهٔ مبلغ کل بیمهٔ موردنیاز:

۱۸ سال حمایت مالی نوزاد ضربدر ۱۰۰۰ دلار در ماه ضربدر ۱۲ ماه = ۲۱۶٬۰۰۰ دلار 

۱۵ سال حمایت مالی فرزند ۳ ساله ضربدر ۱۰۰۰ دلار در ماه ضربدر ۱۲ ماه = ۱۸۰٬۰۰۰ دلار

کل بدهی خانواده: یک میلیون دلار

مبلغ لازم برای یک‌سال دورهٔ گذار، تشییع جنازه، مالیات و سایر هزینه‌ها: ۱۰۰٬۰۰۰ دلار

بیمهٔ عمر مورد نیاز: ۱٬۴۹۶٬۰۰۰ دلار 

در این مثال خانواده پس‌اندازی ندارد و تحت پوشش بیمهٔ عمومی سراسری در کاناداست، هر دو نفر به‌صورت تمام‌وقت کار می‌کنند و درآمد ثابت و مشخص دارند. 

بیمهٔ بیماری‌های حاد: در این نوع بیمه، ۲۵ نوع بیماری لاعلاج در قرارداد بیمه لیست شده است ازجمله سکتهٔ قلبی یا مغزی، سرطان، آلزایمر، ام‌اس، پارکینسون، ازکارافتادن کلیه و غیره. فردی که به یکی از بیماری‌های لاعلاج مبتلا می‌شود، ممکن است یک یا دو سال قادر به کارکردن نباشد و نمی‌خواهد هزینه‌های زندگی و هزینهٔ درمانش به دوش اطرافیان بیفتد. مثلاً فرد برای یک سال ۶۰ هزار دلار درآمد نخواهد داشت و با افزودن سایر هزینه‌ها، ۱۰۰ هزار دلار بیمهٔ بیماری‌های حاد می‌خرد. پس از تأیید پزشک و ارائهٔ مدارک مربوط به معالجه، مبلغ بیمه به حساب بانکی شخص بیمه‌شده واریز می‌شود. شخص بیمه‌شده در مورد نحوهٔ استفاده از مبلغ واریزشده به حساب بانکی‌اش تصمیم می‌گیرد. 

بیمهٔ ازکارافتادگی: این بیمه فقط برای افراد شاغل است و در واقع جایگزین درآمد ماهانهٔ فرد شاغل می‌شود. اگر فرد در صورت بروز هرگونه بیماری یا حادثه‌ای نتواند کار کند، شرکت بیمه به فرد بیمه‌شده مستمری ماهانه پرداخت می‌کند. مقدار بیمه به درآمد فرد بستگی دارد و هزینهٔ آن به مقدار بیمهٔ خریداری‌شده، زمان انتظار برای فعال‌شدن مستمری و همچنین دورهٔ تحت پوشش قرارگرفتن، بستگی دارد. در مثال خانوادهٔ فرضی یادشده، فرد پس از ۹۰ روز نمی‌تواند سر کار برود و تقریباً معادل ۶۷٪ درآمد سالانه‌اش را برای مدت دو سال بیمه خریداری کرده است. 

ترکیب بیمه‌های عمر، بیماری‌های حاد، و ازکارافتادگی با یکدیگر: به‌دلیل پیشرفت علم پزشکی در سال‌های اخیر احتمال ازکارافتادگی یا مریضی بالاتر از فوت است. از طرف دیگر فوت ناگهانی یکی از اعضای خانواده بدترین حادثه‌ای است که اعضای خانواده را تحت فشار روحی و مالی شدید قرار می‌دهد. 

حالا که مزایای هر یک از این بیمه‌ها را می‌دانیم، ممکن است از خود بپرسیم که کدام‌یک از این بیمه‌ها ضروری‌تر است؟ برای پاسخ به این سؤال فاکتورهای بسیار زیادی را باید در نظر بگیریم. به‌عنوان مثال آیا در خانوادهٔ فرد بیماری ژنتیکی یا موروثی وجود دارد؟ آیا هیچ‌یک از افراد خانواده (پدر، مادر، خواهر، برادر) قبل از سن ۶۵ سالگی در اثر بیماری خاصی فوت کرده‌اند؟ ریسک بیماری یا ازکارافتادگی مربوط به شغل برای هر فرد چقدر است؟ کدام‌یک از افراد خانواده در تأمین مالی خانواده نقش اصلی را دارد؟ آیا فرد در صورت بروز بیماری یا ازکارافتادگی ترجیح می‌دهد برای چند سال مستمری ثابت داشته باشد یا مقداری پول نقد دریافت کند و خود برای استفاده از پول نقد برنامه‌ریزی کند؟ 

معمولاً پاسخ به این سؤال‌ها به انتخاب مقدار بیمه و انتخاب نوع بیمه کمک می‌کند. ولی ازآنجایی‌که ما گوی بلورین نداریم و نمی‌دانیم چه اتفاقی ممکن است برای ما بیفتد، انتخاب یک بسته که هر سه نوع بیمه را داشته باشد، بهترین راه‌حل است. بودجهٔ خانواده‌ها محدود است، میزان بدهی‌ها افزایش یافته است، امکان بیماری و تصادف بالا رفته است، و علم پزشکی می‌تواند افراد را حتی با داشتن بیماری‌های سخت یا از کارافتادگی‌های شدید برای مدت بیشتری زنده نگه دارد. پس بهتر است همه تخم‌مرغ‌های خود را در یک سبد نچینیم و با اولویت‌بندی مناسب بودجهٔ ماهانهٔ خود را بین همهٔ این موارد تقسیم کنیم. نتیجهٔ این برنامه‌ریزی مالی این است که در برابر تمام اتفاقات و حوادث آماده خواهیم بود و تا حد امکان می‌توانیم شرایط را به‌نحو احسن مدیریت کنیم. 

برای تعیین مقدار بیمه‌های و تعیین قیمت بیمه‌ها با سیما میرزاآقایی، مشاور بیمه و امور مالی و متخصص وام مسکن، تماس بگیرید.

نوشته چگونه مقدار بیمه‌های عمر، بیماری‌های حاد، و ازکارافتادگی خود را محاسبه کنیم؟ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علی‌رغم مشغلهٔ کاری فراوان، از آنجایی‌که باور دارم کمک به هم‌میهن و اعتقاد راسخ به انجام مشارکت در تمامی زمینه‌هایی که جزو وظایف هر شهروند است، تصمیم گرفتم تا در انتخابات سال ۲۰۲۲ شورای شهر بخش نورث ونکوور (District of North Vancouver) شرکت کنم. نام من در برگه‌های انتخاباتی Thomas Tofigh قید شده است. بیش از هشت سال است که در شهر و نیز بخش نورث ونکوور ساکن‌ام و در طول این سال‌ها، با کمبود‌های زیادی در محل زندگی‌ام مواجه شده‌ام. سال‌هاست که در مورد مسکن مقرون‌به‌صرفه صحبت می‌شود، اما کارهای عملی‌ای را که منجر به ساخت آن بشود، شاهد نبوده‌ایم.

هیچ زمانی قادر به توقف رشد شهری نبوده و نیستیم و به‌همین دلیل، برای جلوگیری از انفجار جمعیت در آیندهٔ نزدیک، قفل‌شدن خیابان‌ها و اتوبان‌ها و همچنین ازبین‌رفتن فضای سبز و درختان، باید با همیاری تمامی ساکنان و تلاش مسئولان، کارهایی اساسی انجام شود.

اگر به ساخت‌و‌سازهای سال‌های اخیر توجه کنیم، متوجه می‌شویم که شرکت‌های ساختمانی بزرگ به‌دلیل سودآوری زیاد، مشغول انبوه‌سازی‌اند که دو ایراد اساسی در این‌کار وجود دارد:

اول – شرکت‌های ساختمانی کوچک یا متوسط که امکان ساخت مسکن‌های کوچک‌تر را دارند، به‌هیچ عنوان وارد بازی نمی‌شوند.

دوم- انبوه‌سازان شرایطی را فراهم می‌کنند که علاوه بر افزایش بی‌رویه و بدون زیرساخت جمعیت، فضای سبز و درختان را از بین می‌برند.

چندین سال است که دولت فدرال کانادا و دولت‌های استانی، مردم را تشویق به استفاده از خودروهای برقی می‌کنند تا به کاهش آلودگی محیط زیست کمک شود، اما زیرساخت‌های آن اصلاً موجود نیست. ایستگاه‌های شارژ خودروهای برقی به‌تعداد بسیار کمی در بخش نورث ونکوور موجود است. استفاده از دوچرخه نیز یکی از ابزارهای کاهش آلودگی محیط زیست و همچنین کاهش ترافیک است، اما همچنان با مشکل زیرساخت مواجهیم. نمی‌توانیم از مردم درخواست کنیم از دوچرخه استفاده کنند، اما مسیرهای امن برای آن‌ها نداشته باشیم.

دبیرستان هندورث یکی از دبیرستان‌های خوب منطقه است که در کمال تعجب زمین چمن ورزشی ندارد و دانش‌آموزان این دبیرستان از انجام ورزش فوتبال محروم‌اند.

به‌عنوان یک حقوق‌دان که سال‌ها به‌دلیل نوع حرفه‌ام در زمینهٔ قوانین موجود کانادا مطالعات بسیار زیادی داشته و دارم، ارتباط بسیار نزدیک و تنگاتنگی با جامعهٔ ایرانی-کانادایی دارم و مشکلات شهری را هم از دید خود و هم از دید دیگر ایرانی-کانادایی‌ها لمس کرده و راهکارهای قانونی و منطقی برای آن‌ها اندیشیده‌ام.

در طول سال‌های گذشته، به‌دلیل افزایش جمعیت، راه‌ها و اتوبان‌های منطقهٔ ما توسعه پیدا کردند که بسیار کار درستی بوده است، اما پل ارتباطی بین منطقهٔ نورث شور و ونکوور، بدون تغییر مانده است که این مسئله در کنار دیگر مسائل که در بالا به آن‌ها اشارهٔ اجمالی شد، ترافیک سنگینی را در بسیاری از ساعت‌های شبانه‌روز ایجاد کرده است، و می‌بایستی خیلی سریع برای حل این معضل هم راهکاری اندیشید.

در کنار برنامه‌هایی که در بالا به آن‌ها اشاره شد، در صورت انتخاب‌شدن به‌عنوان عضوی از اعضای شورای بخش نورث ونکوور تمامی تلاش خود را برای به سرانجام رساندن آن‌ها خواهم کرد. 

نکتهٔ دیگری که من را به شرکت در این انتخابات تشویق کرد، مشارکت جامعهٔ ایرانی-کاناداییِ این منطقه است. در کلِ منطقهٔ نورث شور، ایرانی-کانادایی‌های بسیار زیادی از سال‌های گذشته در آن ساکن شده‌اند، و ما این حق را داریم که نماینده‌ای از جامعه‌مان در شورای این منطقهٔ شهری و تصمیم‌گیری‌های آن داشته باشیم.

همهٔ ساکنان منطقهٔ نورث شور، می‌بایستی شرایط زندگی مطلوبی را به‌نحوی برای فرزندان خود فراهم نمایند تا وقتی آن‌ها وارد جامعه شدند و مسئولیت‌های مختلفی را برعهده گرفتند، با جامعه‌ای بلااستفاده و خراب مواجه نشوند.

آینده، متعلق به فرزندان ماست و آنان وارثان این جامعهٔ شهری‌اند. ما باید تلاش کنیم تا آنچه برای آن‌ها به ارث می‌گذاریم، قابل‌استفاده باشد.

به شایسته‌سالاری اعتقاد راسخ دارم و اعتقاد دارم که ایرانی-کانادایی‌های فرهیخته در این منطقه، شایستهٔ داشتن نماینده‌ای در شورای شهرند و امیدوارم با مشارکت این عزیزان در انتخابات و با رأی آن‌ها، بهترین و شایسته‌ترین نمایندگان وارد شورای شهر شوند و اگر در این انتخابات برنده و وارد شورای شهر بشوم، خواهم کوشید نماینده‌ای شایسته برای جامعهٔ ایرانی-کانادایی باشم.

از تمامی هم‌وطنان عزیز درخواست می‌کنم تا در روز شنبه ۱۵ اکتبر در انتخابات سال ۲۰۲۲ شهرداری‌ها شرکت انبوه داشته باشند و نشان دهند که مطالبه‌گری آن‌ها زمانی به ثمر خواهد نشست که مشارکت داشته باشند و به نامزد موردتأیید و شایستهٔ خود رأی دهند.

در پایان از عزیزان درخواست می‌نمایم تا به وب‌سایت اینجانب به آدرس www.thomastofigh.ca مراجعه کنند تا از برنامه‌های من در صورت انتخاب‌شدن، آشنا شوند. آنچه یک نامزد به آن نیاز دارد، اعتماد و حمایت شهروندان است و امید که با اعتماد و حمایت شما، شایسته‌ترین‌ها انتخاب شوند.

نوشته معرفی امیرحسین توفیق، نامزد عضویت در شورای بخش نورث ونکوور (District of North Vancouver) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نام من کالویر من (Kulvir Mann) است و به‌دنبال آنم که به‌عنوان عضو هیئت امنای مدارس در شورای آموزش نورث ونکوور در انتخابات شهری ۲۰۲۲ در روز شنبه ۱۵ اکتبر ۲۰۲۲، بار دیگر انتخاب شوم.

من بیش از ۲۰ سال است که ساکن نورث شور هستم و مادر دو فرزندی‌ام که در حال حاضر در منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور (NVSD) مشغول به تحصیل‌اند. من در شورای مشورتی والدین (PAC) مشارکت داشتم و در طول سالیان نقش‌های اجرایی مختلفی ازجمله رئیس PAC را بر عهده گرفتم. من به عضویت شورای مشورتی والدین بخش نورث ونکوور (DPAC) درآمدم و به‌مدت سه سال خدمت کردم، ازجمله دو سال به‌عنوان نایب‌رئیس DPAC. من در این نقش‌ها دستاوردهای زیادی داشته‌ام و معتقدم که تفاوت‌های واقعی ایجاد کرده‌ام. در سال ۲۰۱۸، پس از تشویق‌های فراوان، در انتخابات هیئت امنای مدارس شرکت کردم.

برای من افتخار بزرگی بوده است که توانسته‌ام اعتماد جامعه را جلب کنم زیرا در نقش های مختلفی ازجمله نایب‌رئیس و در حال حاضر به‌عنوان رئیس شورا خدمت کرده‌ام. من در طول چهار سال گذشته در تمام جلسات شورا، جلسات عمومی، جلسات نمایندگان هیئت امنا و جلسات سمینار/کارگاه‌ها و همچنین همهٔ رویدادهای منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور شرکت کرده‌ام.

من به‌ویژه به کار شورای آموزشی و دستاوردهای به‌دست‌آمده در این مدت افتخار می‌کنم. این شامل رهبری شخص من در مسیر حقیقت و آشتی با بومیان، مسیرهای امن و دایر به‌سمت مدرسه، زمین‌های بازی، مراقبت از کودکان، سواد بدنی، آموزش در فضای باز، فناوری و آموزش فراگیر است.

من به‌عنوان عضو هیئت امنا از بسیاری از ابتکارات ازجمله برنامهٔ راهبردی ۲۰۲۱ تا ۲۰۳۱، پنج زمین بازی برای مدارس ابتدایی با امکانات دسترس‌پذیری و سه مقاوم‌سازی در برابر زمین‌لرزه در مدارس متوسطه (ازجمله جایگزینی کامل دو مدرسه) حمایت کرده‌ام. در طول تصدی من، هیئت امنا بودجه‌ای را در هر سال تحصیلی بدون کاهش یا اخراج پرسنل به تصویب رساند و تمام مدارس ما را در طول همه‌گیری کووید-۱۹ باز نگه داشت.

یکی از نکات برجستهٔ دورهٔ من، خدمت به‌عنوان رئیس هیئت امنا در یک سال گذشته بوده است. من از به‌عهده‌گرفتن این سِمَت هیجان‌زده بودم و از شورای آموزشی نورث ونکوور و جوامع نورث ونکوور حمایت فوق‌العاده‌ای دریافت کردم. من به‌عنوان رئیس امنا مدیره سعی کردم تا جایی که می‌توانستم نمایندهٔ هیئت امنا باشم. من به وظایفم متعهد شدم و کوشیدم تا حد امکان در مسائل مشارکت کنم و دیده شوم.

من در بسیاری از رویدادهای شورای آموزشی نورث ونکوور از طرف هیئت امنا صحبت کرده‌ام، ازجمله در افتتاح رسمی زمین‌های بازی مدرسهٔ راهنمایی هندزورث (Handsworth)، و مدرسه‌های ابتدایی کوئین مری (Queen Mary) و وست‌ویو (Westview). من روند استخدام مدیر اجرایی جدید منطقهٔ آموزشی‌مان را رهبری کردم و مفتخر شدم که اعلامیهٔ رسمی انتصاب او را به اشتراک بگذارم. من در هر هفت جشن فارغ‌التحصیلی دبیرستان‌ها و جشن اقوام بومی سلی‌واتو (Tsleil-Waututh) برای همهٔ فارغ‌التحصیلان در مهدکودک و کلاس‌های ۷ و ۱۲ شرکت کردم. من با افتخار در بسیاری از رویدادهای اجتماعی در نورث ونکوور نمایندهٔ هیئت امنای منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور بودم.

من در طول دورهٔ خدمتم از اینکه عضو هیئت امنای مدرسه‌های ساترلند (Sutherland)، کارسون (Carson) و خانوادهٔ مدارس آرگیل (Argyle Family of Schools‌) بودم، لذت بردم و همیشه در هر مدرسه احساس خوشایندی داشتم. برای من مشارکت در مدارس و ایجاد روابط با مدیر، آموزگاران، کارکنان پشتیبانی، دستیاران آموزش، آموزگاران پشتیبانی آموزش، مشاوران، والدین و به‌ویژه دانش‌آموزان اهمیت ویژه‌ای داشت تا بتوانم به‌عنوان عضوی از هیئت امنا درک کنم، حمایت کنم و تصمیمات درستی بگیرم. من همیشه در دسترس دانش‌آموزان، والدین، آموزگاران، مدیران، کارکنان و اعضای جامعه بوده‌ام تا با من تماس بگیرند و من همیشه به هر پرسش، نگرانی یا بازخوردی که دریافت می‌کردم پاسخ می‌دادم.

من با بازدید از تمام ۳۲ مدرسهٔ منطقه، با همهٔ ذی‌نفعان مدرسه روابط معناداری برقرار کرده‌ام. من روابط کاری محترمانه و حرفه‌ای با مدیران ارشد و کارکنان منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور ایجاد کرده‌ام – روابط مهمی که در هنگام تصمیم‌گیری در مورد بودجه، سیاست‌ها و حمایت از بودجهٔ وزارت آموزش‌و‌پرورش به کار می‌آید. من از همکاری با همهٔ گروه‌های شریکمان، ازجمله انجمن مدیران مدارس نورث ونکوور (NoVA)‏، انجمن آموزگاران نورث ونکوور (NVTA)‏، اتحادیهٔ کارکنان عمومی کانادا (CUPE)‏، شورای مشورتی والدین نورث ونکوور (NVPAC) و شورای رهبری دانش‌آموزی منطقه ( DSLC) لذت برده‌ام و برای مشارکت و روابط قوی‌مان ارزش قائلم.

مهم‌‌ترین کار ملاقات و کار با دانش‌آموزان بود – آن‌ها کسانی‌اند که می‌خواستم صدایشان را تقویت کنم و از آن‌ها بشنوم. من به موفقیت همهٔ دانش‌آموزان متعهدم و معتقدم که همهٔ دانش‌آموزان باید بدون توجه به توانایی، قومیت یا جنسیت خود احساسِ تعلق و جایگاه‌داشتن بکنند – ازجمله دسترسی به محیط‌های یادگیری فراگیر و ایمن با منابع و برنامه‌های موجود که به همهٔ دانش‌آموزان اجازه می‌دهد دانش، مهارت‌ها و نگرش‌های مورد نیاز برای پیشرفت و مشارکت در جامعه‌ای سالم را به دست آورند.

در کارم با شورای ایمنی نورث شور (North Shore Safety Council)، این فرصت را دارم تا با کارکنان هر سه شهرداری – بخش نورث ونکوور، شهر نورث ونکوور و بخش وست ونکوور، آی‌سی‌بی‌سی (ICBC)، پلیس نورث ونکوور (NV RCMP) و پلیس جامعه (Community Policing) همکاری کنم. من حمل‌و‌نقل فعال و تغییرات را در مناطق و محله‌های اطراف مدرسه ترویج می‌کنم، تا آمد و رفت به مدرسه چه پیاده و چه با دوچرخه‌ ایمن‌تر شود. در ۱۰ سال گذشته، ابتکارات و کمپین‌های آگاهی‌رسانی بسیاری وجود داشته که من درگیر آن‌ها بوده‌ام و منجر به تمهیدات ایمنی، ارتقاء و به‌روزرسانی در اطراف مدارس و خیابان‌های مسکونی شده است. ما باید استقلال، اعتمادبه‌نفس، عزت نفس و سبک زندگی فعال را در فرزندانمان ایجاد کنیم.

من متعهدم که مدرسه‌ها و جامعه‌ام را به بهترین شکل ممکن بسازم. من بیشتر وقتم را به‌عنوان عضو هیئت مدیره یا کمیته‌ها در سازمان‌های مختلف به‌صورت داوطلبانه اختصاص می‌دهم. 

من باور دارم که همهٔ ما به‌عنوان اعضای جامعه باید دِین خود را به جامعه ادا کنیم. من در سراسر نورث شور بسیار فعال‌ام و به‌طور داوطلبانه با بسیاری از سازمان‌های اجتماعی بی‌نظیر همکاری می‌کنم و به‌خاطر تلاش‌هایم شناخته شده‌ام. در طول این سال‌ها به‌دلیل مشارکت و حمایت من، کارهای مثبت و تغییرات تاثیرگذار زیادی انجام شده است.

من یکی از اعضای باارزش هیئت مدیرهٔ کتابخانهٔ عمومی بخش نورث ونکوور، مرکز منابع توان‌‌خواهان نورث شور (NS Disability Resource Centre)، شورای ایمنی نورث شور و رئیس انجمن والدین برنامهٔ موسیقی Band & Strings نورث ونکوور هستم. من در بسیاری از کمیته‌های حمایت از ابتکارات مهم و کمپین‌های آگاهی با خدمات خانوادهٔ نورث شور، انجمن عدالت ترمیمی (NS Restorative Justice Society)‏، شبکهٔ محلی دفاع از سیستم‌های پایدار غذا و ایمنی غذا (Table Matters)‏، برنامهٔ سواد بدنی برای جوامع نورث ونکوور، شورای مشورتی مرکز کلتی (Kelty)، هر سه شهرداری نورث شور، موزهٔ نورث ونکوور (Monova) و برنامهٔ مشارکت همه‌شمولی مهاجران نورث شور حضور دارم.

من احساس می‌کنم که تأثیری فوق‌العاده در جامعه داشته‌ام و به‌عنوان عضو و رئیس هیئت امنای مدارس، مدافع بسیار کارآمدی برای منطقهٔ آموزشی نورث ونکوور بوده‌ام. به‌عنوان کسی که با احترام در تیم فعال بوده، توانسته‌ام روابط مثبتی با سازمان‌ها، گروه‌های شریک و اقوام بومی میزبان ایجاد کنم و مشارکت قابل‌توجهی در جامعه داشته باشم. امیدوارم دوباره به من رأی دهید تا بتوانم به دفاع از همهٔ یادگیرندگان ادامه دهم.

نوشته معرفی کالویر من، نامزد عضویت در هیئت امنای مدارس بخش نورث ونکوور (District of North Vancouver) اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.