به‌همراه گزارش ادامهٔ فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در تهیه و توزیع سبد کالا، ارسالی در ژوئن ۲۰۲۶

نیلگون طبیبی – ونکوور

همان بار اول که تندیس زنی تنومند و قوی، مادری راست‌قامت و محکم را روی دوچرخه در ایستگاه اینلت سنتر پورت مودی دیدم و مفاهیم مهر مادر و در واقع مهر به دیگری، قدرت و حرکت را دریافتم، کنجکاو شدم که درباره‌ٔ هنرمند سازنده‌اش بیشتر بدانم. جلو که رفتم، نام ایرانی پروانه رودگر بیشتر به هیجانم آورد، چرا که در نام کوچک و خانوادگی‌اش نیز پرواز و حرکت و جریان را می‌توانستم دریابم. روان‌شناسان دربارهٔ تأثیر پیکره‌ها در شهر بر روح و روان و دیدگاه مردم حتی بر ناخودآگاهشان بسیار گفته‌اند. کسانی که همواره از کنار آن‌ها عبور می‌کنند و می‌بینندشان با پیام‌های هنرمند آشنا شده و به آن‌ها خو می‌گیرند.

از بانو پروانه رودگر که فروتنانه به‌دعوت من به آنجا آمده بود، دربارهٔ این مجسمه و نظرش دربارهٔ بنیاد نیکوکاری یارا پرسیدم، و در اینجا نقل به مضمون و خلاصهٔ صحبت ایشان را می‌نویسم:

چون این پروژه قرار بود در ایستگاه اسکای‌ترین باشد، دوست داشتم انگیزه‌ای برای مردم تولید و آن‌ها را تشویق به استفاده از وسایل نقلیهٔ عمومی کنم. علت دوم هم این بود که زنان در سرزمین مادری‌ام اجازه نداشتند سوار دوچرخه شوند و من خواستم یک زن را روی دوچرخه بنشانم و پیام آن‌ها را برسانم. گروه بنیاد نیکوکاری یارا بسیار فعال‌اند و این روزها تمرکز خود را روی تهیه و تقدیم خواروبار و مواد غذایی به مادران تهیدست گذاشته‌اند، که بسیار خوب است چرا که این روزها تهیهٔ ارزاق مشکل‌تر شده است.

همین موضوع که زنان را تشویق به کار می‌کنند هم مهم است. از نظر روان‌شناسی تصویری از زنان کاری و فعال در خانواده می‌دهند که در آیندهٔ آن‌ها موثر است. این نوع گروه‌ها بر پایهٔ کمک‌ها و حمایت‌های مردم ساخته شده و امیدوارم به کار خود ادامه دهند و موفق‌تر باشند.

هنرمند مهربان، بانو رودگر به بنیاد نیکوکاری یارا افتخار داده و یک مجسمه را که گویای کار مادر است، هدیه داده‌اند تا بنیاد یارا بتواند با فروش آن به مادرانی تهیدست کمکی کند.

فروش این اثر هنری برای امور خیریه را بدین وسیله به اطلاع شما نیکوکاران رسانده و منتظر پیشنهادهای شمایان برای خرید آن هستیم.

* * * * *

در ادامه چند گزارش از تهیه و توزیع سبد کالا تقدیم شما می‌شود.

 سری هفتم

جهان یادگارست و ما رفتنی

به گیتی نماند به‌جز مردمی

~ فردوسی

این سری از سبد کالاها نیز با کمک‌های مالی شما نیکوکاران و در منطقهٔ سوق در استان کُهگیلویِه و بویِراحمد تهیه و به مادران تهیدست تقدیم شد.

تعداد بسته‌ها پنجاه عدد، و هر بسته شامل برنج، حبوبات، ماکارونی، روغن ، رب گوجه‌فرنگی و شکلات بود.

سری هشتم

ﺻﺪ ﺳﺎل رﻩ ﻣﺴﺠﺪ و ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺑﮕﯿﺮی

ﻋﻤﺮت ﺑﻪ ﻫﺪر رﻓﺘﻪ ﺍﮔﺮ دﺳﺖ ﻧﮕﯿﺮی

ﺑﺸﻨﻮ ﺍز ﭘﯿﺮ ﺧﺮﺍﺑﺎت ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺪ،

ﻫﺮ دﺳﺖ ﮐﻪ دﺍدی ﺑﻪ ﻫﻤﺎن دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮی

~ منسوب به ﺷﯿﺦ بهایی

تهیه و تقدیم سبد کالا به مادرانی تهیدست در ماه مه و در منطقهٔ پشته، گلدشت، دره کوروش، شهرک پرواز خرم‌آباد در استان لرستان انجام شد.

تعداد بسته‌ها پنجاه و چهار عدد، و هر بسته شامل برنج، حبوبات، رب گوجه‌فرنگی و تخم‌مرغ بود.

سری نهم

ده‌روزه مِهر گردون، افسانه است و افسون

نیکی به‌جای یاران فرصت شمار یارا

~ حافظ

تهیه و تقدیم سبد کالا به مادرانی تهیدست در ماه مه و در منطقه‌های ورزقان، بستان‌آباد و شربیان در استان آذربایجان انجام شد.

تعداد بسته‌ها شصت و نه عدد، و هر بسته شامل برنج، رب، ماکارونی، حبوبات، و روغن بود.

* * * * *

پی‌نوشت 

راه‌های کمک به برنامهٔ «تهیه و تقدیم بسته‌های خواروبار به مادرانی تهیدست»:

۱- از ده دلار به بالا را می‌توانید به آدرس ایمیل بنیاد نیکوکاری یارا ای‌ترانسفر کنید:

yaaraavancouver@gmail.com

۲- اگر می‌خواهید در اینجا پول نقد به یارا بسپرید تا در ایران هزینهٔ امور خیریه شود یا اگر در ایران پولی دارید و می‌خواهید در همان‌جا به تومان کمک کنید، لطفاً با یارا تماس بگیرید تا هماهنگ شود: ۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸

۳- انتشار همین خبر در گروه‌های تلگرام، فیس‌بوک، اینستاگرام و کلاً مطرح‌کردن امکان چنین کار نیکی با دوستان هم بسیار مؤثر است. 

۴- سری‌های بعدی را نیز می‌توان با ذکر نام افراد یا گروه‌هایی که حمایت می‌کنند، منتشر کرد تا دیگران نیز تشویق به نیکوکاری شوند و عطر خوش مهربانی در شهر بپیچد.

نوشته دیدار کوتاهی با پروانه رودگر، هنرمند مجسمه‌ساز، از حامیان بنیاد نیکوکاری یارا  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

ترانه وحدانی – ونکوور

عکس‌ها از: David R. Gluns Photography 

پروانه رودگر مجسمه‌ساز برجستهٔ ایرانی–کانادایی‌ست که بیش از سه دهه در زمینهٔ مجسمه‌سازی، هنرهای حجمی و آموزش هنر فعالیت داشته است. او در اصفهان، شهری با پیشینهٔ غنیِ معماری و هنر ایرانی، رشد یافت و از همان نوجوانی تحت تأثیر هندسه، نقش‌مایه‌ها و ساختارهای معماری سنتی ایران قرار گرفت؛ تأثیری که بعدها به یکی از پایه‌های اصلی زبان بصری آثارش تبدیل شد.

رودگر در سال ۱۹۸۴ به ایتالیا مهاجرت کرد و در فلورانس، در فضایی سرشار از تاریخ هنر و مجسمه‌سازی کلاسیک، به تحصیل و فعالیت هنری پرداخت. او در این دوران با هنرمندانی چون آنتونیو دی توماسو (Antonio Di Tommaso) و مارچلو فانتونی (Marcello Fantoni) کار کرد و آموزش‌های کلاسیک در زمینهٔ آناتومی، فرم، ترکیب‌بندی و متریال را تجربه نمود. زندگی در فلورانس نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه حرفه‌ای و فلسفهٔ هنری او داشت.

پروانه رودگر پس از شانزده سال زندگی در ایتالیا، در سال ۱۹۹۹ به کانادا مهاجرت کرد و در ونکوور ساکن شد. تجربهٔ زیستن میان فرهنگ‌ها، مهاجرت، مفهوم تعلق، و رابطهٔ انسان با حافظه و فضا، به بخش مهمی از جهان مفهومی آثار او تبدیل شد. او از سال ۱۹۹۴ به تدریس مجسمه‌سازی در ایتالیا و کانادا مشغول بوده است و آموزش را بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر هنری خود می‌داند.

آثار پروانه رودگر در نمایشگاه‌های متعددی در آمریکای شمالی، اروپا، آسیا و استرالیا به نمایش درآمده‌اند. او در سال ۲۰۱۸ در رویداد بین‌المللی تندیس کنار دریا (Sculpture by the Sea) در سیدنی شرکت داشت و اثر او با عنوان مهاجرت (Migration) در سال ۲۰۲۰ به‌طور دائمی در پناهگاه حیات وحش کیورامبن (Currumbin Wildlife Sanctuary) استرالیا نصب شد. همچنین مجسمهٔ او با عنوان مادر و فرزند (Mother and Child) در سال ۲۰۱۷ به‌سفارش شهر پورت مودیِ استان بریتیش کلمبیا برای ایستگاه ترن هوایی اینلت (Inlet SkyTrain) ساخته و نصب گردید.

در آثار رودگر، بدن انسان، سکوت، مهاجرت، زنان خاورمیانه، و معماری ایران به زبان حجم و فرم ترجمه می‌شوند. او در کنار آثار فیگوراتیو، مجموعه‌ای از مجسمه‌های انتزاعی و هندسی خلق کرده که ریشه در حافظهٔ معماری ایران و مفاهیمی چون تعادل، ریتم و سکوت دارند. یکی از آثار انتزاعی او در مجموعهٔ دائمی موزهٔ خصوصی صلصالی (Salsali Private Museum) در دبی نگهداری می‌شد.

برای پروانه رودگر، مجسمه‌سازی فضایی‌ست برای مکث، شنیدن و مواجهه با حافظه‌های پنهان؛ جایی که فرم، سکوت و تجربهٔ زیسته در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.

* * * * *

باخبر شدیم که به‌تازگی اثری از پروانه رودگر با عنوان تپش واحد (One Pulse) یکی از ۲۸ اثر برگزیده‌ای بوده که برای نمایش در نمایشگاه کَسِلگار اِسکالپچِرواک (Castlegar Sculpturewalk) انتخاب شده است. این نمایشگاه هرساله در کسلگار واقع در استان بریتیش کلمبیا برگزار می‌شود.

شهر کسلگار در منطقهٔ وست کوتِنی (West Kootenay) با بیش از هشت هزار نفر جمعیت، دومین شهر پرجمعیت این منطقه محسوب می‌شود. این شهر یک قطب منطقه‌ای برای تجارت و حمل‌ونقل است. اقتصاد محلی آن عمدتاً بر پایهٔ جنگل‌داری، معدن‌کاری و گردشگری استوار است، و کارخانه‌های خمیر کاغذ و چوب‌بری نقش مهمی در اشتغال آن دارند. کسلگار دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های خنک است. طبیعت زیبا، مسیرهای پیاده‌روی متعدد و دسترسی به رودخانه‌ها، آن را به مقصدی محبوب برای ورزش‌های فضای باز و علاقه‌مندان به طبیعت تبدیل کرده است.

اسکالپچرواک، نمایشگاهی از مجسمه‌های هنرمندان محلی و بین‌المللی در فضای باز است، که در یک مسیر پیاده‌روی دلپذیر در مرکز شهر کسلگار برگزار می‌شود. در شانزدهمین سالگرد این رویداد (۲۰۲۶)، ۲۸ مجسمه به نمایش گذاشته شده‌اند که اثر پروانه رودگر با عنوان تپش واحد (One Pulse) یکی از آن‌هاست. شایان ذکر است که مجسمهٔ تپش واحد (One Pulse) در این مسیر پیاده‌روی، مقابل ساختمان شهرداری کسلگار قرار گرفته است. 

انتخاب آثار برای شرکت در این رویداد، از سوی هیئت ژوری و کمیتهٔ هنری شهر انجام می‌شود.

در این نمایشگاه از بازدیدکنندگان دعوت می‌شود تا با استفاده از برگه‌های رأی، به مجسمه‌ای که بیش از همه می‌پسندند، رأی دهند. اثری که برندهٔ «جایزهٔ انتخاب مردمی» شود، برای نمایش دائمی در سطح شهر خریداری می‌شود. اسکالپچرواک با اعطای سالانه ۲۵,۰۰۰ دلار جایزهٔ نقدی، استعدادهای تراز اول مجسمه‌سازی جهان را به این رویداد جذب می‌کند. مهلت رأی‌گیری نمایشگاه امسال در ۳۱ اکتبر به پایان می‌رسد. 

این نمایشگاه، در ششمین سال فعالیتش نشان تجاری «پایتخت مجسمهٔ کانادا» (Sculpture Capital of Canada‎) را دریافت کرد.

پروانه رودگر دربارهٔ این رویداد می‌گوید: «چیزی که برای من جالب و خاطره‌انگیز بود، شباهت این برنامه به تندیس کنار دریا (Sculpture by the Sea) در سیدنی استرالیا بود؛ جایی‌که من در سال ۲۰۱۸ اثر مهاجرت (Migration) را در کنار ساحل باندای (Bondi Beach) به نمایش گذاشتم. آن رویداد از سال ۱۹۹۷ هرساله با انتخاب آثار بیش از صد هنرمند برگزار می‌شود و مجسمه‌ها در امتداد اقیانوس و فضای باز شهری در معرض دید عموم قرار می‌گیرند.

در کسلگار هم همین ایده برایم بسیار ارزشمند بود؛ اینکه مردم بتوانند مجسمه را نه‌فقط در گالری، بلکه در زندگی روزمره و فضای شهر تجربه کنند. به‌نظرم چنین برنامه‌هایی مردم را به‌شکل بسیار مؤثری به دیدن و ارتباط با هنر مجسمه‌سازی نزدیک می‌کند و در عین حال، هرساله آثار جدیدی به‌عنوان آثار هنری عمومی (public art) به فضای شهر و حتی خانه‌های مردم وارد می‌شود.»

او دربارهٔ مجسمه‌اش که در این نمایشگاه در معرض دید عموم گذاشته شده، گفت: «مجسمهٔ One Pulse رابطهٔ سه اسب را در تعادلی ظریف و تقریباً غیرممکن نشان می‌دهد. کار دربارهٔ ارتباط، همزیستی، ریتم و انرژی مشترک است. هر کدام از این سه عنصر، استقلال و هویت خودشان را دارند، اما در یک گردش و اتحاد متقابل، می‌توانند وزن جمعی خود را حفظ کنند.

این سه اسب با هم و در هم به‌شکل دوار پیچیده‌اند و برای حفظ تعادل و پایداری‌شان به‌نوعی به یکدیگر تکیه داده‌اند. این در حالی‌ست که هر کدام هویت شخصی خودشان را حفظ کرده‌اند.

برای من این ایده اهمیت داشت که عناصر متفاوت، با وجود حفظ فردیت، تفاوت‌ها و هویت مستقل خود، همچنان بتوانند در یک تعادل شکننده در کنار هم بایستند، به یکدیگر تکیه کنند و به‌سوی آینده حرکت کنند.

در روند ساخت این اثر، ابتدا ماکت اولیه را ساختم، سپس از آن اسکن سه‌بعدی (3D scan) و چاپ سه‌بعدی (3D print) تهیه شد و بعد وارد مرحلهٔ قالب‌گیری و ریخته‌گری برنز (bronze casting) شد تا نسخهٔ نهایی در ابعاد بزرگ اجرا شود.

در این کار بیش از آنکه به بازنمایی طبیعی اسب فکر کنم، درگیر ایجاد حرکت در فضا و رسیدن به یک تعادل شکننده اما در عین حال پایدار بودم؛ تعادلی که انگار در آستانهٔ فروپاشی‌ست، اما همچنان ایستاده باقی می‌ماند.»

نوشته «تپش واحد»، اثری دربارهٔ ارتباط، همزیستی، ریتم و انرژی مشترک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

تو مگو همه به جنگ‌اند و زِ صلح من چه آید
تو یکی نِه‌ای هزاری تو چراغِ خود برافروز
~ مولوی

نیکوکاران و گروه‌هایی از هم‌وطنان در ونکوور پی‌درپی به بنیاد نیکوکاری یارا کمک مالی می‌فرستند تا در این دوران دشوار و تیره‌وتار در ایران، بسته‌های خواروبار و مواد خوراکی به مادران تهیدست و مستحقی که سرپرست خانواده‌اند، هدیه شود.

پس از آگاهی از این برنامهٔ نیکوکاران، اغلب فروشنده‌ها نگاهشان تغییر می‌کند و معمولاً از سود خود می‌گذرند و خود نیز در این مسیر خیّر همراه می‌شوند.

اقلام مورد نیاز با تخفیف بسیار خوبی، حدود سی درصد، خریداری شده است؛ یک سبد کالای کامل و پرکالری که حداقل برای مصرف مدت قابل‌توجهی برای یک خانواده کفایت می‌کند.

گزارش‌های توزیع سبد کالاهای سری نخست تا سوم را پیش از این منتشر کردیم و در اینجا گزارش سری‌های بعدی تقدیمتان می‌شود:

سری چهارم 

این سری از سبد کالاها با کمک مالی گروه Friday Friends صورت گرفت. 

در ماه اردیبهشت شصت و چهار بسته تهیه و تقدیم شد. هر بسته شامل حبوبات، رب گوجه‌فرنگی، برنج، مرغ، روغن، خرما، سویا، قند و ماکارونی بود.

محل توزیع: روستاهای خمک اول و دوم و سوم، لوتک، ده صفر، کخک، کتمک شیطو، ده رشید، ده سرحدی، شادی خان، پیچ ریگی، کندو، ورمال، اشترک، زهک و اطراف قجر، گل‌آباد، کوه خواجه، حسن‌آباد، ده دراز، محمدآباد، گلزار یگن، و دوست‌محمد و حاشیه‌های مرزی هیرمند.

این دل‌نوشته را مهدی گرامی فرستاده است. روایتی که از دل برآمده و امید که بر دل نشیند:

در نقطهٔ صفر مرزی ایران و افغانستان، روستاهای دورافتاده و بسیار محروم زیادی هستند که نام آن‌ها نیز به‌مانند سرنوشت مردمانش عجیب و غیرقابل‌باور است. چهره‌‌های آفتاب‌‌سوختهٔ دختران روستایی با چشمانی به رنگ آبی آسمان و سبز جنگل، و پسرانی کوچک، اما با درکی به‌اندازهٔ یک مرد در دل این خشک‌سالی، قصهٔ غریبی می‌گویند. وقتی صدای ماشین در دل هر روستا می‌پیچد، انگار جانی تازه به رگ‌‌های خشکیدهٔ زمین می‌دهد. کودکان با ذوق و شادی فراوان به‌سمت ماشین می‌دوند، گویی ماه‌به‌ماه یا شاید سال‌به‌سال، کسی به آنان سر نمی‌زند و غریبه‌ای در حوالی‌شان تردد نمی‌کند. با کنجکاوی به همه‌چیز نگاه می‌کنند. مدرسه‌هایشان نه مدرسه، که کانکس‌های کوچکی است که نهایتاً ۱۲ نفر را در خود جای می‌دهد، حمام برایشان رؤیاست و کفش‌‌های وصله‌شده و پاره، تنها پوششی‌ست برای پاهایی که به سنگلاخ‌های این سرزمین خو گرفته‌اند. خورشید با تمام عظمتش نه گرما که سوزشی است بر صورت‌هایی که زیبایی‌‌شان را در عین نداری، فریاد می‌زنند. وقتی ارزاق را به دستشان می‌دادیم، نمی‌دانستیم بخندیم به شادی چشمانشان، یا بگریم به سرنوشتی که چون ابری سیاه بالای سرشان سنگینی می‌کند. آری، در این سرزمین محروم با هر لبخندی، زخمی تازه سر باز می‌کند و با هر قطرهٔ اشک، بذری از امید کاشته می‌شود. مادرانی که بار سنگین زندگی را به‌تنهایی به‌ دوش می‌کشند چرا که همسرانشان از دست رفته‌اند. بیماری‌‌های مزمن بیداد می‌کند و تقریباً اکثریت آنان ناتوان در تأمین حداقل نیازهای زندگی‌اند. مردمی که از حداقل امکانات زیستن بی‌بهره‌اند؛ بی‌بهره از تمام آنچه که حق مسلم هر انسانی است. و اما با کمک‌های اهدایی شما حامیان گرامی توانستیم بسته‌های غذایی را تقدیمشان کنیم. به‌امید آنکه اندکی از دردهای بی‌شمار آنان التیام یابد. اما این قصهٔ پردرد همچنان ادامه دارد…

سری پنجم

این سری از سبد کالاها با مجموع کمک‌های مالی نیکوکاران در ماه اردیبهشت صورت گرفت؛ شصت و چهار بسته تهیه و تقدیم شد. هر بسته شامل برنج، حبوبات، ماکارونی، خرما، پنیر، کیک برای بچه‌ها، روغن و رب گوجه‌فرنگی بود.

محل توزیع: جنوب تهران در محلات مولوی، باقرشهر، فلاح، نعمت‌آباد

سری ششم

این سری از سبد کالاها با کمک مالی آقای دکتر مهدی مشگینی در ماه اردیبهشت صورت گرفت. هر بسته شامل برنج، روغن، رب گوجه‌فرنگی، ماکارونی، سویا و حبوبات بود.

محل توزیع: روستاهای اطراف سنندج 

* * * * *

پی‌نوشت 

راه‌های کمک به برنامهٔ «تهیه و تقدیم بسته‌های خواروبار به مادرانی تهیدست»:

۱- از ده دلار به بالا را می‌توانید به آدرس ایمیل بنیاد نیکوکاری یارا ای‌ترانسفر کنید:

yaaraavancouver@gmail.com

۲- اگر می‌خواهید در اینجا پول نقد به یارا بسپرید تا در ایران هزینهٔ امور خیریه شود یا اگر در ایران پولی دارید و می‌خواهید در همان‌جا به تومان کمک کنید، لطفاً با یارا تماس بگیرید تا هماهنگ شود: ۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸

۳- انتشار همین خبر در گروه‌های تلگرام، فیس‌بوک، اینستاگرام و کلاً مطرح‌کردن امکان چنین کار نیکی با دوستان هم بسیار مؤثر است. 

۴- سری‌های بعدی را نیز می‌توان با ذکر نام افراد یا گروه‌هایی که حمایت می‌کنند، منتشر کرد تا دیگران نیز تشویق به نیکوکاری شوند و عطر خوش مهربانی در شهر بپیچد.

نوشته گزارش ادامهٔ فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا در تهیه و توزیع سبد کالا، ارسالی در مهٔ ۲۰۲۶ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بنیاد نیکوکاری یارا سازمانی غیرانتفاعی‌ست که بیش از پنج سال قبل در ونکوور تأسیس شد. مأموریت اصلی این بنیاد، جمع‌آوری کمک‌های مالی نیکوکاران به‌منظور کمک به زنان تهیدست در ایران است؛ زنانی که سرپرست خانوارند و جویای کار برای کسب درآمد. این زنان با کمک‌های نیکوکاران و تسهیلگری بنیاد یارا، در زمینه‌هایی که مهارت دارند، کارآفرینی می‌کنند. هرچند اخیراً بنیاد نیکوکاری یارا اعلام کرده است که در شرایط اقتصادی فعلی و فشارهای معیشتی حادی که بر دوش بسیاری از این خانواده‌هاست، اولویتش را بر تأمین نیازهای اولیه و غذایی این خانواده‌ها قرار داده است. به‌همین منظور گفت‌وگویی انجام داده‌ایم با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ یارا، خانم‌ها بعثت حشمت آزاد، دکتر کتایون رهنوردی و گیتا رفیعی تا در این‌باره بیشتر بدانیم. شایان ذکر است که خانم‌ها دکتر کتایون رهنوردی و گیتا رفیعی به‌تازگی به هیئت‌مدیرهٔ این بنیاد ملحق شده‌اند.

* * * * *

با سلام و سپاس از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً در ابتدا برای آن دسته از خوانندگان ما که ممکن است بنیاد نیکوکاری یارا را کمتر بشناسند، بفرمایید این بنیاد چند سال است که فعالیت دارد، با چه هدفی شکل گرفت و رسالت اصلی شما روی چه نوع حمایت‌هایی است؟

بعثت حشمت آزاد: بنیاد نیکوکاری یارا در دهم دسامبر ۲۰۲۰، همزمان با روز جهانی حقوق بشر، فعالیت رسمی خود را در استان بریتیش کلمبیای کانادا آغاز کرد. رسالت اصلی ما، ایجاد پلی میان خیرین، در کانادا یا ایران، یا حتی گاه دیگر کشورها، و زنان سرپرست خانوار در ایران است که با چالش‌های معیشتی جدی مواجه‌اند. 

بنیاد یارا در افق پیش روی خود، مأموریت اصلی‌اش را بر «به‌ْتوانمندسازی» این بانوان از طریق آموزش مهارت‌ها و ترویج کارآفرینی استوار کرده است. این رویکرد فراتر از حمایت‌های مقطعی، بر ایجاد بستری پایدار برای خوداتکایی و عزت نفس مخاطبان خود تأکید دارد. 

چرا تمرکز ویژه‌ای روی «زنان سرپرست خانوار» دارید؟ این انتخاب از چه تجربه یا مشاهده‌ای آمده است؟

بعثت حشمت آزاد: این انتخاب برآمده از یک ضرورت اجتماعی و تجربهٔ زیسته است. زنان سرپرست خانوار در ایران، علاوه بر مسئولیت سنگین ادارهٔ خانواده، با موانع اقتصادی و اجتماعی متعددی روبرو هستند. ما معتقدیم حمایت از یک زن و بهْ‌توانمندسازی او، در واقع حمایت از یک نسل است، چرا که با بهبود وضعیت اقتصادی و روانی مادر، کل ساختار خانواده ارتقا می‌یابد.

خبردار شدیم که شما در حال حاضر از تمرکز بر کارآفرینی به تأمین ارزاق برای مادرانی تهیدست در ایران روی آورده‌اید. چه چیزی این تغییر را ضروری کرد؟

بعثت حشمت آزاد: در شرایط اقتصادی فعلی و با توجه به فشارهای معیشتی حاد، اولویت‌بندی نیازها تغییر کرده است. اگرچه هدف غایی ما کارآفرینی است، اما برای فردی که در تأمین نیازهای اولیه و غذایی خانواده دچار مشکل است، آموزش کارآفرینی به‌تنهایی پاسخگو نیست. لذا تصمیم گرفتیم تا اطلاع ثانوی، تمرکز بودجه را بر «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» قرار دهیم تا نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان حفظ شود. 

آیا این تغییر رویکرد می‌تواند در آینده به مسیری دائمی در کنار کارآفرینی تبدیل شود، یا به تمرکز روی مأموریت اصلی‌تان باز خواهید گشت؟

بعثت حشمت آزاد: این تصمیم برای عبور از دورهٔ بحرانی فعلی است. ما به‌محض اینکه اطمینان حاصل کنیم نیازهای پایه‌ای مددجویان تأمین شده، مجدداً مسیر کارآفرینی را در کنار توزیع ارزاق دنبال خواهیم کرد تا استقلال مالی بانوان تحت پوشش به خطر نیفتد.

روند شناسایی خانواده‌های نیازمند در ایران برای اهدای سبد ارزاق چگونه انجام می‌شود؟ و چگونه اطمینان حاصل می‌کنید که کمک‌ها به دست افراد واقعی و واجد شرایط می‌رسد؟

گیتا رفیعی: یارا در ایران داوطلبان معتمدی دارد که افراد واجد شرایط را شناسایی می‌کنند. انتخاب مددجویان بر اساس بازدیدهای میدانی دقیق از شرایط زندگی آن‌ها صورت می‌گیرد تا اطمینان حاصل شود که کمک‌ها دقیقاً به دست نیازمندترین افراد می‌رسد.

در حال حاضر که تماس با ایران به‌دلیل قطعی اینترنت بسیار مشکل و آن‌هم به‌شکل یک‌طرفه شاید امکان‌پذیر باشد، شما چگونه با سازمان‌های خیریهٔ همکارتان در ایران برای پیش‌بردن این کمک‌رسانی ارتباط برقرار می‌کنید؟

گیتا رفیعی: بله، قطعاً نبودن اینترنت این ارتباط را سخت کرده، ولی از طریق مسافران و تماس تلفنی از ایران ارتباط را حفظ کرده‌ایم. گزارش‌های کتبی، فیش‌های واریزی و مستندات تصویری نیز به‌محض برقراری اتصال، برای ما ارسال می‌شود. فیلم‌های توزیع خواروبار را هم مرتب تهیه می‌کنند که امیدواریم بعد از وصل‌شدن کامل اینترنت و دریافت آن‌ها، منتشرشان کنیم.

یکی از دغدغه‌های همیشگی مخاطبان، شفافیت مالی است. شما چه سازوکاری برای جلب اعتماد جامعه و گزارش‌دهی، به‌ویژه در این فضای پر از بی‌اعتمادی نسبت به کمک‌های مالی، در نظر گرفته‌اید؟

گیتا رفیعی: شفافیت، ستون اصلی بنیاد یاراست. ما گزارش‌های مالی، فاکتورها و لیست‌های خرید را به‌طور منظم منتشر می‌کنیم. همچنین طی پنج سال گذشته، همواره از نیکوکارانی که به ایران سفر کرده‌اند، دعوت کرده‌ایم تا با هماهنگی قبلی با ما، شخصاً به دیدن این مادران در محل کار یا سکونتشان بروند.

گزارش‌های تمام رویدا‌دها و فعالیت‌های یارا در وب‌سایت این بنیاد آمده است و اگر هر سؤالی در این زمینه باشد، می‌توانید با ما تماس بگیرید.

اخیراً بنیاد نیکوکاری یارا برنامهٔ دورهمی‌ای ترتیب داده بود که عصر یکشنبه، ۲۶ آوریل، در سالن اجتماعات وست ونکوور برگزار شد. ایدهٔ برگزاری این دورهمی از کجا آمد و چه هدفی را دنبال می‌کند؟

گیتا رفیعی: ایدهٔ این برنامه از احساس نیاز به برقراری ارتباط و تبادل نظر با افراد بیشتر در فضایی گرم و دوستانه به وجود آمد. ما معتقدیم نیکوکاری نباید صرفاً به حواله‌های مالی محدود شود؛ هدف ما ایجاد فضایی آرام برای همدلی، تبادل نظر و رسیدن به رضایت درونی میان ایرانیان مقیم ونکوور هم است. خوشبختانه هم‌وطنان مهربان مثل همیشه یاوری کردند و در این گردهمایی مبلغ ۲٬۳۲۰ دلار جمع‌آوری شد، و در عین حال، همفکری و قول پشتیبانی بیشتر این عزیزان را نیز داشتیم.

حضور چهره‌های هنری، فرهنگی یا اجتماعی در این‌گونه دورهمی‌ها چه نقشی در جذب مخاطب دارد؟ آیا قصد دارید چنین برنامه‌ای را در آینده ادامه دهید؟

کتایون رهنوردی: حضور این عزیزان به‌عنوان سفیران مهربانی، صدای بنیاد نیکوکاری یارا را به گوش طیف وسیع‌تری از جامعه می‌رساند، و سبب جذابیت برنامه و جلب افراد بیشتر جامعه برای شرکت در این‌گونه دورهمی‌ها می‌شود. این تعاملات فرهنگی به ما کمک می‌کند تا پیام خود را در بستری هنری و تأثیرگذار منتقل کنیم و جامعه را نسبت به مسئولیت‌های اجتماعی آگاه‌تر سازیم. هنر در طول تاریخ همیشه یاری‌رسان و تسکین‌دهنده به‌خصوص برای ما ایرانیان بوده است. امیدواریم بتوانیم این برنامه‌ها را به‌طور مرتب در پارک‌ها، به‌ویژه در این فصل که هوا خوب است، ادامه بدهیم.

به‌نظر شما مهم‌ترین تغییری که این کمک‌های کوچک ایجاد می‌کند چیست؟ صرفاً تأمین غذا یا چیزی فراتر از آن؟

کتایون رهنوردی: مهم‌ترین تغییری که ایجاد می‌کند، حس اثرگذاری و‌ عاملیت است. ما این کمک‌‌کردن‌ها را انتخاب می‌کنیم و این انتخاب ما را از احساس بیهودگی رها می‌کند و ما را با عزیزانمان و هم‌وطنانمان در ایران مرتبط می‌کند. یاوری به نیازمندان عزیز برای رونق سفره و برآوردن احتیاجات ابتدایی تغذیه‌شان، حسی از ارزشمندی و دیده‌شدن به آن‌ها می‌دهد. این کمک‌ها به آن‌ها یادآوری می‌کند که تنها نیستند و کسانی هستند که به حقوق اولیهٔ انسانی آن‌ها می‌اندیشند. این همدلی، بزرگ‌ترین سرمایه برای بازگشت امید به زندگی آن‌هاست.

این کمک‌ها واقعی‌اند، نه مجازی؛ به‌عبارتی این کنش، بازگشتی به امید، به معنا، و به زندگی واقعی است، نه صرفاً زیستن در دنیای مجازی و فکر، نه فقط برای به‌تصویرکشیدن روی صفحهٔ نمایش؛ این کمک‌ها ملموس‌اند. به‌طور خلاصه این کارها اعمالی‌اند که فکر و‌ وقت و تمرکز می‌برند و نهایتاً منجر به اثرگذاری می‌شوند؛ اثرگذاری در زندگی انسان‌های دردمند.

برخی معتقدند کمک‌های مقطعی، ریشهٔ مشکلات را حل نمی‌کند. پاسخ شما به این نگاه چیست؟

کتایون رهنوردی: ما با این نظر موافقیم که این‌گونه کمک‌ها نمی‌توانند مشکل نیازمندان را ریشه‌ای برطرف سازند، اما در عین حال باور داریم در شرایط فعلی که بسیاری از افراد در تأمین نیازهای اولیه درمانده‌اند، نمی‌توان از حل ریشه‌ای سخن گفت. این کمک‌ها ممکن‌ است ریشهٔ مشکلات را حل نکند، اما به ریشهٔ مشکلات توجه دارد. این کاری‌ست که از ما بر می‌آید و اثرگذاری‌اش مثبت، چندجانبه، و عمیق است؛ مایی که پیش از هرچیز انسان و شهروندیم و به‌واسطهٔ آن، احساسِ ارزش، مسئولیت و توانایی می‌کنیم. و در این دنیای شلوغ و خودمحور، توجه را به دیگران و انسانیت مشترکمان معطوف می‌کنیم؛ چیزی که بدون آنکه متوجه باشیم در حال کم‌رنگ‌ترشدن است و در دنیایِ حرف‌های توخالی، گنجینه‌ای‌ست گران‌قدر. نکتهٔ دیگر آنکه این نوع کمک، مانند کمک‌های اولیه برای مصدومی‌ست که برای زنده‌ماندن به آن نیاز دارد تا در مراحل بعد بتوان برای درمان قطعی (کارآفرینی) اقدام کرد.

و در پایان، اگر بخواهید خیلی کوتاه به مخاطبان ما بگویید چرا در این روزها، همراهی‌شان می‌تواند تفاوتی واقعی ایجاد کند، چه می‌گویید؟ و البته اگر صحبت دیگری هم دارید، لطفاً بفرمایید.

کتایون رهنوردی: برای اینکه این همراهی به‌طور واقعی تأثیرگذار است. تصوری که دنیای مجازی به ما القا می‌کند این است که آنچه در این فضا منتشر می‌کنیم، در سطح جهانی به‌طور کلان اثرگذار است. گاهی این تصورات و رؤیاها ما را از واقعیت دور می‌کنند، درحالی‌که کارهای خیریه پیوند ما را با واقعیت، از طریق اثرگذاری‌های ملموس در زندگی مردم، برقرار نگه می‌دارند؛ چیزی که شادمانی‌اش کمتر از یک رؤیای زیبا نیست. در واقع بدون همراهی مردم، تداوم زندگی برای خانواده‌هایی که هیچ پناه دیگری ندارند، ممکن نیست. هر گام کوچک از سوی نیکوکاران محترم، در واقع تأمین‌کنندهٔ امنیت غذایی و آرامش روانی مادران و کودکان است. بنیاد یارا به این همراهی‌ها و همبستگی‌ها ارج می‌نهد.

با سپاس دوباره از وقت شما عزیزان.

نوشته تمرکز بر «برنامهٔ کمک‌رسانی مواد غذایی» برای تأمین نیازهای اولیهٔ زندگی مددجویان؛ گفت‌وگو با سه تن از اعضای هیئت‌مدیرهٔ «بنیاد نیکوکاری یارا» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

بیست و ششم آوریل ۲۰۲۶، به‌دعوت بنیاد نیکوکاری یارا نشستی در مرکز اجتماعات وست ونکوور برگزار شد. در این گردهمایی برنامهٔ جدیدی از فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا و تمرکز آن بر این روش یاوری مطرح و پشتیبانی نیکوکاران درخواست شد.

تبادل نظراتی هم صورت گرفت و خوشبختانه هم‌وطنان مهربان برنامه را تأیید کرده و در همان‌جا مبلغ دو هزار و سیصد و بیست دلار نقداً جمع‌آوری شد و برخی از آنان نیز پرداخت ماهیانه به‌شیوهٔ ای‌ترانسفر برای زمانی طولانی را برگزیدند.

قرار شد خبر این کمپین یعنی «تهیه و تقدیم سبد کالا به مادرانی تهیدست در ایران» را به دیگران و به‌ویژه گروه‌های ایرانی برسانند و آن‌ها را تشویق به کمک کنند.

هنرمندان مهربان ونکوور داوطلبانه برنامه‌هایی هنری را اجرا کردند. از خانم‌ها ستاره شریفیان، فاطمه رحیمی و آنیتا شهریاری، و نیز آقایان استاد فیروزبخش، دکتر سهند، جهان، محسن صادقی و مجید سلطان‌زاده سپاس فراوان داریم. 

خانم‌ها سیما غفارزاده و بعثت حشمت آزاد اطلاعاتی دربارهٔ نحوهٔ کمک‌ها به بنیاد نیکوکاری یارا و تجربهٔ جمع‌آوری آن‌ها را عرضه کردند. در اینجا چکیده‌ای از سخنان من که این‌بار مجری برنامه بودم، از نظرتان می‌گذرد:

جوانانی که شورزندگی و رؤیاهای فراوان داشتند، تبدیل به عکس‌ها شده‌اند. خانواده‌هایشان صبح را با جای خالی آن‌ها به شب می‌رسانند. آسیب‌دیدگان جنگ بار بیکاری و گرانی را به دوش می‌کشند. آزادگان، در داخل و خارج زندان در واقع دربندند. 

آیا می‌توان همه‌چیز را عادی انگاشت؟ آیا می‌توان درد مشترک را فراموش کرد؟ پاسخ انسانی «نه می‌توان و نه باید» است.

اما بار اولمان نیست، در سرزمین مادری‌مان همواره افت‌وخیز بوده است. قاآنی سروده:

گر خاک پارس شد همه دریا عجب مدار

زین آب‌های شور که از چشم ما می‌رود 

همیشه درد بوده و درمان نیز یافت شده است. «درد» را از هر طرف که بخوانی، «درد» است. اما «درمان» را اگر از آن‌طرف بخوانی، «نامرد» است! درمان سخت است. آن‌قدر نامرد و سخت و دست‌نیافتنی که بسیارانی از ما بی‌قرار و ناآرام شده‌ایم، انگار به ته چاه افتاده‌ایم. آیا ریسمانی یافت می‌شود؟ آیا راه نجاتی هست؟

آنچه ما پیش روی شما می‌نهیم این است که: «مهربانی و یاوری ما را نجات خواهند داد.»

مهربانی لازم است، ولی کافی نیست. یاوری است که آن را کارساز می‌سازد.

ناگفته نماند که این درمان نخستین گام و در حوزهٔ دنیای فردی است؛ دردهای فردی‌ای که البته در میان ما مشابه و مشترک‌اند.

نوشته گردهمایی برای مهر و یاوری؛ گزارش کوتاهی از گردهمایی برای معرفی کمپین کمک به تهیهٔ سبد کالا برای مادرانی تهیدست در ایران با تسهیلگری بنیاد نیکوکاری یارا  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

آرام باش عزیز من، آرام باش

حکایت دریاست زندگی

گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی

گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌هایمان را می‌بندیم، همه‌جا تاریکی است

آرام باش عزیز من

آرام باش

دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم

و تلألؤ آفتاب را می‌بینیم

زیر بوته‌ای از برف

که این دفعه

درست از جایی که تو دوست داری، طالع می‌شود

~ شمس لنگرودی

به‌نظر می‌آمد برای ما ایرانی‌ها، آرامی و آرامش در این چند ماه اخیر، مفاهیمی در دوردست‌ها بوده و است. گویی درد مشترکِ ما را درمانی نیست. اما امید به رهایی دیگران و ما، نیرویی برتر آورد پدید. 

در جست‌وجوی راهی برای رهایی بودیم و در آخر دریافتیم که همان «مهربانی و یاوری ما را نجات خواهند داد.»

یاوری محرومان را پیش از این‌ها هم با کمک‌های شما نیکوکاران و به‌صورت کارآفرینی برای مادرانی تهیدست پیشه کرده بودیم و آمار بنیاد نیکوکاری یارا نشان می‌دهد که از ابتدای سال ۲۰۲۵ تا آخر فوریهٔ ۲۰۲۶ به‌طور متوسط هر روز یک مورد کارآفرینی داشته‌ایم. این‌بار اما تمرکز را بر روش دیگری استوار کردیم.

از ابتدای مارس ۲۰۲۶ فراخوان داده و پشتیبانی شما نیکوکاران را در برنامهٔ «تهیهٔ خواروبار و پیشکش آن به مادرانی تهیدست» خواستیم و یافتیم.

با کمک مالی شما مهربانان تاکنون چهار سری از این برنامه در استان‌های سیستان و بلوچستان و فارس و خراسان انجام شده است. چشم‌به‌راه کمک‌های بیشتر شمایانیم. 

هم باری از دوش مادری از آسیب‌دیدگان برداشته می‌شود و هم هم‌وطنی مهربان، در این سوی آب‌ها حس می‌کند که به ندای وجدانش پاسخ داده و آرام می‌شود تا طلوع آفتاب و دیدن تلألؤ آن.

ناگفته نماند که اگر نیکوکاری ترجیح می‌دهد از کمک مالی او همچنان کارآفرینی شود، حتماً همان خواهد شد، ولی تا اطلاع ثانوی تمرکز ما بر برنامهٔ تهیه و تقدیم سبد کالا خواهد بود. ‭ ‬در‭ ‬همین‭ ‬رابطه،‭ ‬لطفاً‭ ‬اطلاعیۀ‭ ‬زیر را‭ ‬ملاحظه‭ ‬کنید‭.:

این دلنوشته را خانم نسرین، یکی از معتمدان ما در ایران فرستاده است. روایتی است که از دل برآمده و امید که بر دل نشیند… 

حکایت آرزوهای فراموش‌‌شده در روستای کوه لوله

بیستم فروردین ۱۴۰۵ در میان تمام جاده‌هایی که پیموده‌ام و تمام روستا‌هایی که به تماشا نشسته‌ام، روستای کوه لوله قصه‌‌ای متفاوت دارد. در این روستای مرزی، حقیقتی نهفته است که با یک‌بار دیدن درک نمی‌شود و حرف‌‌های بسیاری ناگفته می‌ماند. کلمات از بیان درد این مردم قاصرند و شاید عکس‌‌ها گویاترین راویان این حکایت جان‌سوز باشند. روایت مظلومیت مردمی نجیب که با کمی وقت‌گذاشتن، می‌توان از نزدیک رنجشان را لمس کرد. اینجا، قصهٔ غصه‌دار آرزوهای کودکان سرزمینمان ایران است. کودکانی که طعم واقعی بسیاری از غذاها را نچشیده‌اند و تصورشان از دنیا همین محدوده‌ٔ رنج‌‌آلود آن‌هاست. اما این تمام قصهٔ محرومیتشان نیست، بیماری‌‌های بی‌درمان، فقدان پدر و دخترانی که با آن چهره‌های معصومشان، روزگاری تیره دارند. پسرانی دلاور با دستانی پینه‌بسته‌ که بار سنگین زندگی را بر دوش می‌کشند. در مسیر این سفر پرفرازونشیب دختری را دیدم که بر روی صندلی چرخ‌دار نشسته بود. با لباسی سرخ، موهایی حناشده، و اندامی نحیف. با لبخندی گرم سلامش کردم. او نیز با سر پاسخ سلام من را داد، گویی دنیایی از حرف در سکوت نگاهش موج می‌زد… اجازه گرفتم تا از او عکسی بگیرم. روسری‌اش را مرتب کرد و با رضایت سری تکان داد. اطرافش شاید خالی از هرآنچه دنیای امروز آن را دارایی می‌نامد بود، اما در نگاهش بی‌نیازی و مهربانی موج می‌زد. بغضی گلویم را فشرد و شرمسار این حجم بی‌دریغ مهر شدم. باورنکردنی است که چگونه برخی انسان‌‌ها در نهایت درستی و زیبایی در زمان و مکانی نادرست به دنیا می‌آیند. 

با لطف شما حامیان عزیز و مبلغ اعطایی شما توانستیم بسته‌های مواد غذایی را تقدیمشان کنیم. هر بسته شامل برنج، رب، ماکارونی، روغن، عدس، نخود، لپه، صابون، تخم‌مرغ، مربا، شکلات، پنیر و شیرینی بود.

در پایان، خلاصه‌ای از چهار سری کمک‌هایی که تاکنون انجام شده است، در پی می‌آید.

سری اول – توزیع تعداد ۵۱ بسته مواد غذایی در روستاهای محروم خرامه، سجل‌آباد، هلال‌آباد و ولی‌آباد از توابع شیراز

سری دوم – توزیع تعداد ۹۳ بسته مواد غذایی در جنوب استان خراسان روستاهای مرزی و دورافتادهٔ خواجه منجیکو، گلو‌آباد، بلنجاب، دل‌آباد، فلارگ، برج زیاد، بزقنج، طورمان، سنگ‌آباد، گرمیدر از توابع بیرجند خراسان جنوبی

سری سوم – توزیع تعداد ۶۶ بسته مواد غذایی در روستاهای سیستان و در نقطهٔ صفر مرزی ایران و افغانستان، در روستاهای دورافتاده و بسیار محروم صدیق، کخا، پکیرمحمود، و کوه‌لوله

سری چهارم – توزیع مواد غذایی در روستاهای دیگری از استان سیستان و بلوچستان نیز انجام شده ولی هنوز گزارش و عکس‌های آن‌ها به دست ما نرسیده است.

این بسته‌های مواد غذایی که در مکان‌های مختلف تفاوت‌های اندکی داشت، شامل موادی چون برنج، عدس، نخود، لپه، تخم‌مرغ، ماکارونی، روغن، رب، پنیر، شکلات، شیرینی، و صابون بوده‌اند.

* * * * *

بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور کمک‌های مالی نیکوکاران را جمع‌آوری کرده و در ایران برای زنانی تهیدست که جویای کار و شغل برای کسب درآمدند، در زمینه‌هایی که توانایی انجامش را دارند، کارآفرینی می‌نماید. این زنان، سرپرست فرزندانشان یا نان‌آور خانواده‌اند.

از هزاران گرهِ مانده به راه / تو بیا تا گرهی باز کنیم

چشم‌به‌راه حمایت مالی شماییم.

براساس آمار دقیق و گزارش‌های بنیاد نیکوکاری یارا که در وب‌سایت آن منتشر می‌شوند، از ابتدای سال ۲۰۲۵، بنیاد نیکوکاری یارا موفق شده است از کمک‌های مالی ایرانیان ونکوور به‌طور متوسط هر «یک روز»، «یک مورد کارآفرینی» برای زنی تهیدست در ایران انجام دهد.

برای یادآوری، کمک‌های خودتان از ده دلار به بالا را می‌توانید به ایمیل ما ای‌ترنسفر کنید. برای ای‌ترانسفرکردن گزینه‌هایی دارید که برای یک بار است یا ماهانه یا برای چند ماه. امیدواریم که گزینهٔ ترانسفرکردن برای درازمدت را انتخاب کنید:

yaaraavancouver@gmail.com

اگر مایلید از ایران و به ریال کمک کنید، لطفاً زنگ بزنید تا هماهنگ کنیم.

پی‌نوشت‌ها:

– بنیاد نیکوکاری یارا عکس و فیلم اشخاص را با اجازه و رضایت آن‌ها منتشر می‌کند.

– راه‌های آشنایی و ارتباط با بنیاد نیکوکاری یارا:

تلفن: ۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸‎

وب‌سایت: www.yaaraa.org

ایمیل: yaaraavancouver@gmail.com

کانال تلگرام: YaaraaVancouver@

صفحۀ فیس‌بوک: Yaaraa.Vancouver

اینستاگرام: Yaaraa.Vancouver@

نوشته درد مشترک و راهی به رهایی؛ گزارشی از توزیع مایحتاج ضروری در روستاهای دورافتاده در ایران با تسهیلگری بنیاد نیکوکاری یارا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

روز یکشنبه ۲۹ مارس ۲۰۲۶ برنامه‌ای به‌مناسبت سیزه‌بدر در پارک امبل‌ساید وست ونکوور برگزار شد. این برنامه به‌دعوت بنیاد نیکوکاری یارا و بنیاد پل سیمرغ از طرف دانشجویان ایرانی یوبی‌سی و با شرکت ایرانیانی مهربان در وست ونکوور برگزار شد.

نکوداشت طبیعت در سیزده‌بدر این بار امّا با نکوداشت انسان درهم آمیخته و پربارتر شد. کمک‌های مالی‌ای فراهم آمد که هزینهٔ تهیهٔ خواروبار و تقسیم آن بین محرومانی در ایران، خواهد شد.

دستاورد فرهنگی همکاری بنیاد نیکوکاری یارا و دانشجویان یوبی‌سی، پراکندن عطر و بوی خوش مهربانی و به‌ویژه یاوری در شهر بود. 

پیام «مهربانی و یاوری، ما را نجات خواهند داد» چکیدهٔ دارویی برای دردهای ماست.

دانشجویان در ونکوور و کنشگران یارا در یک حرکت نمادین، واژه‌های مهربانی و یاوری را بر بادبادک‌هایی که درست کرده بودند، نوشتند. با به‌پروازدرآوردن این پیک‌ها، مهربانی و یاوری در زمین و هوا و فضا موج می‌زد.

این حرکت خلاقانه و انتشار این مفاهیم ریشه‌ای، چونان مرهمی بر دل‌های ما بود که در این دوران سخت و تلخ در کنار رنج جان‌باختن بسیارانی از هم‌وطنان، از رویارویی آلوده به خشونت برخی از ما با یکدیگر، شکسته است…

 باشد که این پیام بنیادین، بهاری در بهاران آورد و سالی نیک و دگرگونه را رقم زند. 

تا توانی به جهان خدمت محتاجان کن

به دَمی یا دِرمی یا قَدمی یا قَلمی 

در این سیزده‌بدر، هزار و هفتصد و بیست دلار کمک مالی فراهم آمد و برنامهٔ جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تهیه و تقدیم سبد‌هایی از مواد غذایی به مادرانی تهیدست در ایران کماکان ادامه دارد. برای کمک به تهیهٔ هرچه بیشتر این سبدها، شما می‌توانید از ده دلار به بالا را به ایمیل بنیاد نیکوکاری یارا یا بنیاد پل سیمرغ ای‌ترانسفر کنید. 

yaaraavancouver@gmail.com

 donate@simorghbridge.org

* * * * *

بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور کمک‌های مالی نیکوکاران را جمع‌آوری کرده و در ایران برای زنانی تهیدست که جویای کار و شغل برای کسب درآمدند، در زمینه‌هایی که توانایی انجامش را دارند، کارآفرینی می‌نماید. این زنان، سرپرست فرزندانشان یا نان‌آور خانواده‌اند.

از هزاران گرهِ مانده به راه / تو بیا تا گرهی باز کنیم

چشم‌به‌راه حمایت مالی شماییم.

براساس آمار دقیق و گزارش‌های بنیاد نیکوکاری یارا که در وب‌سایت آن منتشر می‌شوند، از ابتدای سال ۲۰۲۵، بنیاد نیکوکاری یارا موفق شده است از کمک‌های مالی ایرانیان ونکوور به‌طور متوسط هر «یک روز»، «یک مورد کارآفرینی» برای زنی تهیدست در ایران انجام دهد.

برای یادآوری، کمک‌های خودتان از ده دلار به بالا را می‌توانید به ایمیل ما ای‌ترنسفر کنید. برای ای‌ترانسفرکردن گزینه‌هایی دارید که برای یک بار است یا ماهانه یا برای چند ماه. امیدواریم که گزینهٔ ترانسفرکردن برای درازمدت را انتخاب کنید:

yaaraavancouver@gmail.com

اگر مایلید از ایران و به ریال کمک کنید، لطفاً زنگ بزنید تا هماهنگ کنیم.

پی‌نوشت‌ها:

– بنیاد نیکوکاری یارا عکس و فیلم اشخاص را با اجازه و رضایت آن‌ها منتشر می‌کند.

– راه‌های آشنایی و ارتباط با بنیاد نیکوکاری یارا:

تلفن: ۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸‎

وب‌سایت: www.yaaraa.org

ایمیل: yaaraavancouver@gmail.com

کانال تلگرام: YaaraaVancouver@

صفحۀ فیس‌بوک: Yaaraa.Vancouver

اینستاگرام: Yaaraa.Vancouver@

نوشته برگزاری آیین سیزده‌بدر ۱۴۰۵ از سوی بنیاد نیکوکاری یارا و بنیاد پل سیمرغ  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سه‌شنبهٔ هفتهٔ گذشته، ۱۷ مارس ۲۰۲۶، مراسم چهارشنبه‌سوری به‌همت انجمن فرهنگی ایرانیان ترای‌سیتیز در پارک لافارج در کوکئیتلام برگزار شد. در این رویداد، تعدادی از کسب‌وکارها محصولات و خدمات خود را در غرفه‌هایی به نمایش گذاشته بودند. همچنین نهادهایی چون سازمان عفو بین‌الملل، شاخهٔ ترای‌سیتیز، دولت استانی و احزاب لیبرال و محافظه‌کار در سطح فدرال نیز غرفه‌هایی داشتند. بنا بر اعلام انجمن فرهنگی ایرانیان ترای‌سیتیز محوطه‌ای به رایگان در اختیار کسب‌وکارهای کوچک قرار گرفته بود که تا محصولاتشان را عرضه کنند.

علاوه بر آن، مانند هر سال در محدودهٔ مشخصی ردیف‌هایی از کپه‌های آتش برپا شده بود تا سنت پریدن از روی آتش در شب چهارشنبه‌سوری پاس داشته شود.

در این مراسم تعدادی از اعضای دولت استانی شامل نخست‌وزیر استان، دیوید ایبی، مایک فارنوُرث، نمایندهٔ پورت کوکئیتلام، جنیفر بلادرویک، نمایندهٔ کوکئیتلام – ملاردویل و جودی ویکنز، نمایندهٔ کوکئیتلام – بِرک مانتین، ران مک‌کینان، نمایندهٔ کوکئیتلام – پورت کوکئیتلام در مجلس فدرال از حزب لیبرال، جِیک سواتسکی، نمایندهٔ نیو وست‌مینستر – برنابی – ملاردویل در مجلس فدرال از حزب لیبرال، مارک دالتون، نمایندهٔ پیت مدوز – میپل ریج در مجلس فدرال از حزب محافظه‌کار، و ریچارد استوارت، شهردار شهر کوکئیتلام، به‌همراه مَت جانلیک، کِرِگ هاج و رابرت مَزّرولو، از اعضای شورای شهر، حضور یافتند و تعدادی از آن‌ها سخنان کوتاهی ایراد کردند.

ابتدا آراز ریسمانی، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ انجمن فرهنگی ایرانیان ترای‌سیتیز، که گردانندگی این برنامه را بر عهده داشت، ضمن معرفی کوتاهی از نخست‌وزیر استان خواست تا سخنانی ایراد کند.

نخست‌وزیر ایبی در بخشی از سخنانش، گفت: «افتخار بزرگی‌ست که امشب در کنار مردمی هستم خواهان آزادی ایران‌اند و برای آن می‌جنگند.» او از مردم سپاسگزاری کرد که که به‌رغم بارش باران آنجا جمع شده‌اند، و جامعهٔ ایرانی-کانادایی در بریتیش کلمبیا را ستود. 

ایبی ضمن اشاره به همکارانش و نام‌بردن از آن‌ها که او را برای حضور در این مراسم همراهی کرده بودند، ادامه داد: «اکنون زمان دشواری‌ست. همهٔ ما نگران مردم ایرانیم، و می‌خواهیم که آن‌ها در امان باشند. ما در ماه دسامبر امید زیادی داشتیم، اما تنها با قتل و سبعیت یک رژیم بزدل و شرم‌آور مواجه شدیم؛ رژیمی که در پی قتل بهترین‌ها، باهوش‌ترین‌ها و شجاع‌ترین‌های آن‌هاست تا بتواند به قدرت بچسبد. این شرم‌آور است. سبعیت‌هایی که دولت ایران مرتکب شد، مایهٔ ننگ است. شرم بر آن‌ها و [امید به] عدالت برای کسانی که به قتل رساندند. ما برای آن‌ها عدالت را تضمین خواهیم کرد، زیرا ما برای آزادی و دموکراسی ایستاده‌ایم که امتیاز داشتن آن را در کانادا داریم و این حق طبیعی هر انسان روی کرهٔ زمین ازجمله مردم ایران است. به‌همین دلیل است که مردم بریتیش کلمبیا در کنار مردم ایران ایستاده‌اند. به‌همین دلیل است که مردم ایران پیروز خواهند شد، و به‌عنوان نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، به شما می‌گویم که اگر هر یک از آن جنایتکاران جنگی به‌دنبال آمدن به اینجا باشند، ما سیستم‌هایی را با دولت فدرال برقرار خواهیم کرد تا مطمئن شویم آن‌ها زندانی شده و تاوان اعمالشان را می‌پردازند. اگر هر یک از آن جنایتکاران سعی کنند دارایی، پول و رفاه مردم ایران را سرقت کنند و تلاش کنند فرار کرده و آن را به اینجا بیاورند، ما آن [دارایی‌ها] را از آن‌ها خواهیم گرفت و به مردم ایران باز خواهیم گرداند. ما اکنون یک قانون در مقابل مجلس قانونگذاری خود داریم که انجام این کار را برای ما آسان‌تر خواهد کرد. این‌ها فقط حرف نیستند. این‌ها قوانینی‌اند که ما در حال تدوین آن‌ها هستیم تا مطمئن شویم هر کسی که سعی کند به اینجا بیاید، هر کسی که سعی کند از مردم ایران سرقت کند، هر کسی که سعی کند از جنایات جنگی سود ببرد یا از آن [جنایات] پنهان شود، در بریتیش کلمبیا پاسخ‌گو خواهد بود. ما این کار را با هم انجام خواهیم داد. ما این کار را با هم انجام خواهیم داد.»

مردم در واکنش به سخنان ایبی خوشحالی خود را با کف‌زدن و هوراکشیدن نشان دادند و یک‌صدا شعار دادند: «آن‌ها را دور نگه دارید!» در پایان، دیوید ایبی سخنانش را با تبریک نوروز و بهار، و آرزوی پیروزی مردم ایران به پایان برد.

پس از آن آراز ریسمانی ضمن تشکر از نخست‌وزیر ایبی، به معرفی ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام، پرداخت. او همچنین گفت: «این رویداد تنها بر اساس کمک‌های مالی‌ای امکان‌پذیر شده که از سوی شهر‌داری کوکئیتلام فراهم شده است. همان‌طور که ممکن است متوجه شده باشید، امسال هیچ تبلیغات یا حامی تجاری‌ای وجود ندارد و این رویداد در درجهٔ اول یا به‌طور انحصاری با کمک مالی ارائه‌شده از سوی شهرداری کوکئیتلام حمایت شده است.» وی سپس از شهردار استوارت خواست تا سخنانی ایراد کند.

ریچارد استوارت پس از سپاسگزاری از کسانی که از سراسر لوئر مین‌لند در این مراسم شرکت کرده‌اند، به‌شوخی گفت: «می‌خواهم ابتدا بابت هوای برنابی عذرخواهی کنم. در کوکئیتلام [هوا] همیشه آفتابی است، مگر زمانی که برنابی می‌آید!» سپس او تعدادی از همکارانش (اعضای شورای شهر کوکئیتلام) را که در این برنامه همراهی‌اش کرده بودند، معرفی کرد: مَت جانلیک، کِرِگ هاج و رابرت مَزّرولو، و در ادامه گفت: «اکنون، ازآنجایی‌که این آخرین حضور من به‌عنوان شهردار است، کِرِگ برای جایگزینی من نامزد شده است و من برای او موفقیت بزرگی را آرزو می‌کنم؛ به‌امید اینکه شهردار آینده شود.» 

او در ادامه گفت که اعضای شورای شهر به او پیوسته‌اند تا نبرد [اشاره به مبارزهٔ مردم ایران] را به رسمیت بشناسند، و افزود: «در سال‌های گذشته، ما روی این صحنه ایستاده‌ایم و فریاد زده‌ایم: نوروز مبارک! ما شادی‌ها و محاسن سال نو را فریاد زده‌ایم. ولی امسال، مانند سال گذشته، فضای غم‌انگیزتر و تیره‌تری دارد چون دنیا بسیار تغییر کرده است. از بسیاری جهات، ما دوباره امید داریم، اما ترس هم داریم. با امید، گاهی اوقات ترس می‌آید. و ما در کنار تمام ایرانی-کانادایی‌های اینجا در کوکئیتلام، در سراسر لوئر مین‌لند که دچار ترس‌اند اما همچنین امید دارند، ایستاده‌ایم. ما باید امید را گرامی بداریم. ما اینجا در کوکئیتلام امید داریم برای یک ایران آزاد، مرفه، مستقل و دوست‌داشتنی؛ ایرانی که بار دیگر صلح و آرامش داشته باشد. اما نه‌فقط صلح، بلکه آزادی. بنابراین به‌نمایندگی از شورای شهر کوکئیتلام، خواهم گفت که بدون آزادی صلحی وجود ندارد. بدون امکان گردآمدن در فضایی مانند اینجا و به‌اهتزازدرآوردن پرچمی که می‌خواهیم و گفتن چیزهایی که می‌خواهیم بگوییم، صلحی وجود ندارد. سپاسگزارم.»

پس از آن آراز ریسمانی ران مک‌کینان را معرفی و از او دعوت به سخنرانی کرد.

ران مک‌کینان پس از اشاره به اینکه او هم می‌خواهد پیش از پرداختن به جشن، کمی دربارهٔ اذعان به درگیری در ایران و اینکه چگونه این مسئله روی خانواده‌های ساکن در ترای‌سیتیز تأثیر می‌گذارد، صحبت کند، گفت: «کانادا در حمایت خود از حقوق بشر، آزادی و ارزش‌های دموکراتیک صریح و ثابت بوده است. ما در کنار کسانی که از کرامت، برابری و آزادی حمایت می‌کنند، ایستاده‌ایم. و در چنین مواقعی است که سنت‌های فرهنگی معنای عمیق‌تری پیدا می‌کنند. بنابراین افتخار بزرگی است که امشب به شما بپیوندم تا نوروز و سنت‌های زیبایی را که نشان‌دهندهٔ فرارسیدن بهار است، جشن بگیریم. نوروز نشان‌دهندهٔ تجدید طبیعت و آغاز سالی نو است. آن به ما یادآوری می‌کند که پس از تاریکی زمستان، نور، گرما و آغازهای جدید فرا می‌رسد. جشنوارهٔ آتش امشب نماد قدرتمندی از این تجدید در سنت چهارشنبه‌سوری است. مردم در اطراف آتش جمع می‌شوند و امید، تاب‌آوری و شجاعت برای حرکت رو به جلو با یکدیگر را جشن می‌گیرند. بنابراین ما در ترای‌سیتیز مفتخریم که جامعهٔ ایرانی و فارسی‌زبان پرجنب‌وجوشی داریم. فرهنگ، سنت‌ها و حضور شما، کشور ما را به روش‌های بی‌شماری غنی می‌سازد. جشن‌هایی مانند این به ما یادآوری می‌کنند که قدرت کانادا در تنوع مردمی است که این کشور را خانه می‌نامند. بنابراین امشب، درحالی‌که با خانواده و دوستانمان جشن می‌گیریم، بیایید فرهنگ، اجتماع و نوید یک آیندهٔ روشن‌تر را نیز جشن بگیریم. از شما متشکرم که امشب پذیرای ما بودید؛ نوروز پیروز، و برای همه آرزوی سالی شاد و پرامید دارم.»

در ادامهٔ سخنرانی‌ها، آراز ریسمانی جِیک سواتسکی را معرفی و از او دعوت به سخنرانی کرد.

جِیک سواتسکی پس از تشکر از تمام سازمان‌دهندگان این برنامه و تشکر از مردم برای حضورشان به‌رغم هوای نامطلوب، گفت: «ما اینجاییم تا سال نو را جشن بگیریم و اینجاییم تا علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بایستیم. من حرف شما را درک می‌کنم؛ آن‌ها در کانادا پذیرفته نیستند. ما باید قوی بایستیم. ما نباید هزاران نفری را که در ایران بازداشت شده‌اند، فراموش کنیم؛ آن‌ها در معرض خطر شکنجه و اعدام قرار دارند. و این وضعیتی فوری و اضطراری است، و ما حرف شما را درک می‌کنیم. پس بیایید با هم قوی بایستیم… سال نو بر همه مبارک. به‌امید آنکه سالی عالی در پیش رو باشد. از همه سپاسگزارم.»

سپس آراز ریسمانی پس از معرفی جودی ویکنز از او خواست تا سخنانش را ایراد کند.

جودی ویکنز پس از اظهار خرسندی و افتخار از حضور در این برنامه، گفت: «ما در بریتیش کلمبیا و در کوکئیتلام بسیار خوش‌شانسیم که یک جامعهٔ ایرانی قوی و پرجنب‌وجوش داریم. شما ما را بهتر می‌کنید، شما ما را قوی‌تر می‌کنید و [شهر] ما را به مکان بهتری برای زندگی تبدیل می‌کنید. به‌عنوان نمایندهٔ مجلس قانونگذاری برای کوکئیتلام-بِرک مانتین و به‌عنوان یک مادر و یکی از اعضای خانواده، من در کنار شما ایستاده‌ام. خانوادهٔ من امشب در کنار شما می‌ایستد و همچنان که از روی آتش می‌پریم، آرزو می‌کنیم که برای ما، امید به آینده، و آزادی برای مردم ایران به ارمغان بیاورد و بدانید که ما اینجا در کنار شماییم و شما و خانواده‌هایتان را در اینجا و در ایران دوست داریم.»

در پایان سخنرانی‌ها، مارک دالتون پس از ایراد سخنان کوتاهی، پیام پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار کانادا، را خواند. او گفت: «من اینجایم تا با شما جشن بگیرم و واقعاً قدردان جامعهٔ ایرانی در کانادا هستم. چه سهم بزرگی که شما برای کانادا به ارمغان می‌آورید. شما ملت ما را بهتر می‌کنید. بنابراین فقط می‌خواهم از شما تشکر کنم. می‌دانم که دوران سختی بوده و من و شما در طول سال‌ها در رویدادهای متعددی شرکت کرده‌ایم… » سپس او پیام رهبر حزب متبوعش را خواند: «در این دوران تاریک، گردهمایی‌های ما در سرتاسر جهان، رویدادهایی مانند این، از همیشه مهم‌ترند. همین‌طور که از سرتاسر لوئر مین‌لند گرد هم می‌آیید، باشد که سنت هزاران‌سالهٔ شما منبع قدرت، تاب‌آوری و غرور باشد، و باشد که پیام تجدید حیات نوروز، با نگاه به آینده، امید به ارمغان بیاورد. بدانید که در این روزهای خطرناک، اپوزیسیون وفادار به اعلی‌حضرت در حال مبارزه است تا کانادا را باشکوه و آزاد نگه دارد. ما کشوری می‌خواهیم که برای همهٔ شهروندانش امن باشد؛ جایی‌که عوامل رژیم نتوانند به خانواده‌های شما آسیب بزنند و آن‌ها را تهدید کنند؛ خانه‌ای برای کانادایی‌های قانون‌مدار، نه اوباش جمهوری اسلامی. نوروز مبارک!»

نوشته گزارشی‭ ‬از‭ ‬برگزاری‭ ‬مراسم‭ ‬چهارشنبه‌سوری‭ ‬در‭ ‬پارک‭ ‬لافارج‭ ‬در‭ ‬کوکئیتلام‭ ‬با‭ ‬حضور‭ ‬تنی‭ ‬چند‭ ‬از‭ ‬مقامات دولتی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

عکس‌های کار جدید: نت کنیوئل (Nat Canuel)

اسموکی دِوِل (Smokey Devil) یا اسموکی دی (Smokey D)، نام هنری جِیمی هاردی (Jamie Hardy)، هنرمند نقاش مشهور خیابانی ونکوور، است. اسموکی بیش از بیست سال است که طرح‌هایش را روی دیوارهای شهر ونکوور و به‌ویژه شرق داون‌تاون می‌کشد. طرح‌های اسموکی به بخشی از هویت شهری شرق داون‌تاون ونکوور بدل شده است و کارهای او در شبکه‌های خبری ملی کانادا مانند سی‌بی‌سی و گلوبال نیوز پوشش داده شده است. او همچنین در چندین مصاحبه با این شبکه‌ها و رسانه‌های دیگر حاضر شده است. علاوه بر این، آثار او همراه با چند هنرمند خیابانی دیگر در نمایشگاه‌هایی به معرض نمایش گذاشته شده است. طرح‌های اسموکی بیشتر برای افزایش آگاهی مردم دربارهٔ بحران مصرف بیش‌ازحد مواد مخدر و دیگر مشکلات جامعه است.

در اکتبر سال ۲۰۲۲، اسموکی دی با پشتیبانی ریحانه میرجانی، فعال اجتماعی و از بنیان‌گذاران مؤسسهٔ خیریهٔ فود لینک، طرحی را در شرق داون‌تاون ونکوور برای حمایت از جنبش اعتراضی مردم ایران با شعار «زن، زندگی، آزادی» (Woman, Life, Freedom) کشید، که گزارش کوتاهی از آن در شمارهٔ ۱۷۱ رسانهٔ همیاری منتشر شد.

باخبر شدیم که این هنرمند بار دیگر و اکنون در حمایت از اعتراضات اخیر در ایران که کشته‌شدن هزاران انسان بی‌گناه به‌دست نیروهای سرکوب رژیم جمهوری اسلامی را در پی داشت، طرح جدیدی را روی همان دیوار کار کرده است. این طرح از عکسی که پس از کشتار خونین ۱۸ و ۱۹ دی منتشر و وایرال شد، الهام گرفته شده است. گفتنی‌ست که این پروژه نیز با حمایت ریحانه میرجانی به انجام رسیده است. 

علاقه‌مندانی که می‌خواهند از نزدیک این طرح را ببینند، می‌توانند به آدرس زیر مراجعه کنند:

‎433 Carrall St, Vancouver, BC V6B 6E3

همچنین برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ کارهای این هنرمند، می‌توانید از گروه فیس‌بوکی زیر دیدن کنید:

https://bit.ly/SmokeyDevil-TheDocumentary

در پایان تصاویری از طرح جدید اسموکی دی در حمایت از اعتراضات مردم ایران از نظرتان می‌گذرد.

نوشته انعکاس اعتراضات مردم ایران بر دیواری در مرکز شهر ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مینا سبزواری – ونکوور

شنبه بیستم دسامبر ۲۰۲۵، به‌همت بنیاد نیکوکاری یارا و مرکز مشاورهٔ روان پویا جشنی به‌مناسبت شب یلدا بر پا شد که با استقبال هم‌وطنان گرامی روبه‌رو گردید. مجری این برنامه، خانم آذر ضیامنش، مؤسس و مدیر مرکز مشاورهٔ روان پویا، بودند. 

در این برنامه، ابتدا آقای منصور علیمرادی دربارهٔ یلدا سخن گفتند و جشن با حافظ‌خوانی خانم فاطمه رحیمی رنگ یلدایی بیشتری به خود گرفت.

اسامی هنرمندان مهربانی که داوطلبانه به اجرای برنامه هنری پرداختند، بدین قرار است:

استاد فرهاد زلیخاپور، خانم پروین فاطمی و آقایان امیر عباس‌نژاد، سعید اشرفی و همکاری آقای یعقوب فردوسی‌زاده

شب یلدا همواره با قصه‌گویی همراه بوده و است و در این جشن، قصه‌گوی ما خانم ستاره شریفیان بودند که از سعدی مدد گرفته و حکایت گفتند.

خانم فرحناز دهقان نیز با صدای دلنشین خود بزم مهر یلداییان را گرم‌تر کردند.

در پایان، دربارهٔ فعالیت‌های بنیاد نیکوکاری یارا هم توضیحاتی داده شد، و مهمانان نیکوکار از بازارچهٔ کوچکی که برای امور خیریه دایر شده بود، خرید کردند. میز شب یلدا با سلیقه‌ای خاص و به‌زیبایی آراسته شده بود. آذین این میز و شله‌زردهای خوشمزه، هدیهٔ خانم ثریا، مدیر هانی کیترینگ، بود. 

از اسپانسرهای گرامی که تسهیل‌گر برگزاری این جشن باستانی بودند، سپاسگزاریم:

• گروه هنری نوای دل 
• مرکز مشاورهٔ روان پویا
• آجیل ایوب
• GOLDENFANOOS 
• HONEYCATERING

در حاشیه:

نزدیک به پانزده دقیقهٔ نخست برنامه، مشکلی پیش‌بینی‌نشده در سیستم صوتی و بلندگو پیش آمد. نکتهٔ چشمگیر این بود که مهمانان برنامه با همدلی و مهرورزی، اجازهٔ کمبود و وقفه در برنامه را ندادند و بی‌درنگ چند تن از آنان ازجمله آقایان سهیل و سلطان داوطلبانه با ترانه‌خوانی، نشانی از مهرورزی و حمایت از امور و جشن نیکوکارانه را بروز دادند. 

* * * * *

بنیاد نیکوکاری یارا در ونکوور کمک‌های مالی نیکوکاران را جمع‌آوری کرده و در ایران برای زنانی تهیدست که جویای کار و شغل برای کسب درآمدند، در زمینه‌هایی که توانایی انجامش را دارند، کارآفرینی می‌نماید. این زنان، سرپرست فرزندانشان یا نان‌آور خانواده‌اند.

از هزاران گرهِ مانده به راه / تو بیا تا گرهی باز کنیم

چشم‌به‌راه حمایت مالی شماییم.

براساس آمار دقیق و گزارش‌های بنیاد نیکوکاری یارا که در وب‌سایت آن منتشر می‌شوند، از ابتدای سال ۲۰۲۵، بنیاد نیکوکاری یارا موفق شده است از کمک‌های مالی ایرانیان ونکوور به‌طور متوسط هر «یک روز»، «یک مورد کارآفرینی» برای زنی تهیدست در ایران انجام دهد.

برای یادآوری، کمک‌های خودتان از ده دلار به بالا را می‌توانید به ایمیل ما ای‌ترنسفر کنید. برای ای‌ترانسفرکردن گزینه‌هایی دارید که برای یک بار است یا ماهانه یا برای چند ماه. امیدواریم که گزینهٔ ترانسفرکردن برای درازمدت را انتخاب کنید:

yaaraavancouver@gmail.com

اگر مایلید از ایران و به ریال کمک کنید، لطفاً زنگ بزنید تا هماهنگ کنیم.

پی‌نوشت‌ها:

– بنیاد نیکوکاری یارا عکس و فیلم اشخاص را با اجازه و رضایت آن‌ها منتشر می‌کند.

– راه‌های آشنایی و ارتباط با بنیاد نیکوکاری یارا:

تلفن: ۶۰۴‎-۹۸۰-۴۶۷۸‎

وب‌سایت: www.yaaraa.org

ایمیل: yaaraavancouver@gmail.com

کانال تلگرام: YaaraaVancouver@

صفحۀ فیس‌بوک: Yaaraa.Vancouver

اینستاگرام: Yaaraa.Vancouver@

نوشته گزارش کوتاهی از جشن شب یلدا، به‌همت بنیاد نیکوکاری یارا و مرکز مشاورهٔ روان پویا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.