ترانه وحدانی – ونکوور

عکس‌ها از: David R. Gluns Photography 

پروانه رودگر مجسمه‌ساز برجستهٔ ایرانی–کانادایی‌ست که بیش از سه دهه در زمینهٔ مجسمه‌سازی، هنرهای حجمی و آموزش هنر فعالیت داشته است. او در اصفهان، شهری با پیشینهٔ غنیِ معماری و هنر ایرانی، رشد یافت و از همان نوجوانی تحت تأثیر هندسه، نقش‌مایه‌ها و ساختارهای معماری سنتی ایران قرار گرفت؛ تأثیری که بعدها به یکی از پایه‌های اصلی زبان بصری آثارش تبدیل شد.

رودگر در سال ۱۹۸۴ به ایتالیا مهاجرت کرد و در فلورانس، در فضایی سرشار از تاریخ هنر و مجسمه‌سازی کلاسیک، به تحصیل و فعالیت هنری پرداخت. او در این دوران با هنرمندانی چون آنتونیو دی توماسو (Antonio Di Tommaso) و مارچلو فانتونی (Marcello Fantoni) کار کرد و آموزش‌های کلاسیک در زمینهٔ آناتومی، فرم، ترکیب‌بندی و متریال را تجربه نمود. زندگی در فلورانس نقش مهمی در شکل‌گیری نگاه حرفه‌ای و فلسفهٔ هنری او داشت.

پروانه رودگر پس از شانزده سال زندگی در ایتالیا، در سال ۱۹۹۹ به کانادا مهاجرت کرد و در ونکوور ساکن شد. تجربهٔ زیستن میان فرهنگ‌ها، مهاجرت، مفهوم تعلق، و رابطهٔ انسان با حافظه و فضا، به بخش مهمی از جهان مفهومی آثار او تبدیل شد. او از سال ۱۹۹۴ به تدریس مجسمه‌سازی در ایتالیا و کانادا مشغول بوده است و آموزش را بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر هنری خود می‌داند.

آثار پروانه رودگر در نمایشگاه‌های متعددی در آمریکای شمالی، اروپا، آسیا و استرالیا به نمایش درآمده‌اند. او در سال ۲۰۱۸ در رویداد بین‌المللی تندیس کنار دریا (Sculpture by the Sea) در سیدنی شرکت داشت و اثر او با عنوان مهاجرت (Migration) در سال ۲۰۲۰ به‌طور دائمی در پناهگاه حیات وحش کیورامبن (Currumbin Wildlife Sanctuary) استرالیا نصب شد. همچنین مجسمهٔ او با عنوان مادر و فرزند (Mother and Child) در سال ۲۰۱۷ به‌سفارش شهر پورت مودیِ استان بریتیش کلمبیا برای ایستگاه ترن هوایی اینلت (Inlet SkyTrain) ساخته و نصب گردید.

در آثار رودگر، بدن انسان، سکوت، مهاجرت، زنان خاورمیانه، و معماری ایران به زبان حجم و فرم ترجمه می‌شوند. او در کنار آثار فیگوراتیو، مجموعه‌ای از مجسمه‌های انتزاعی و هندسی خلق کرده که ریشه در حافظهٔ معماری ایران و مفاهیمی چون تعادل، ریتم و سکوت دارند. یکی از آثار انتزاعی او در مجموعهٔ دائمی موزهٔ خصوصی صلصالی (Salsali Private Museum) در دبی نگهداری می‌شد.

برای پروانه رودگر، مجسمه‌سازی فضایی‌ست برای مکث، شنیدن و مواجهه با حافظه‌های پنهان؛ جایی که فرم، سکوت و تجربهٔ زیسته در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.

* * * * *

باخبر شدیم که به‌تازگی اثری از پروانه رودگر با عنوان تپش واحد (One Pulse) یکی از ۲۸ اثر برگزیده‌ای بوده که برای نمایش در نمایشگاه کَسِلگار اِسکالپچِرواک (Castlegar Sculpturewalk) انتخاب شده است. این نمایشگاه هرساله در کسلگار واقع در استان بریتیش کلمبیا برگزار می‌شود.

شهر کسلگار در منطقهٔ وست کوتِنی (West Kootenay) با بیش از هشت هزار نفر جمعیت، دومین شهر پرجمعیت این منطقه محسوب می‌شود. این شهر یک قطب منطقه‌ای برای تجارت و حمل‌ونقل است. اقتصاد محلی آن عمدتاً بر پایهٔ جنگل‌داری، معدن‌کاری و گردشگری استوار است، و کارخانه‌های خمیر کاغذ و چوب‌بری نقش مهمی در اشتغال آن دارند. کسلگار دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های خنک است. طبیعت زیبا، مسیرهای پیاده‌روی متعدد و دسترسی به رودخانه‌ها، آن را به مقصدی محبوب برای ورزش‌های فضای باز و علاقه‌مندان به طبیعت تبدیل کرده است.

اسکالپچرواک، نمایشگاهی از مجسمه‌های هنرمندان محلی و بین‌المللی در فضای باز است، که در یک مسیر پیاده‌روی دلپذیر در مرکز شهر کسلگار برگزار می‌شود. در شانزدهمین سالگرد این رویداد (۲۰۲۶)، ۲۸ مجسمه به نمایش گذاشته شده‌اند که اثر پروانه رودگر با عنوان تپش واحد (One Pulse) یکی از آن‌هاست. شایان ذکر است که مجسمهٔ تپش واحد (One Pulse) در این مسیر پیاده‌روی، مقابل ساختمان شهرداری کسلگار قرار گرفته است. 

انتخاب آثار برای شرکت در این رویداد، از سوی هیئت ژوری و کمیتهٔ هنری شهر انجام می‌شود.

در این نمایشگاه از بازدیدکنندگان دعوت می‌شود تا با استفاده از برگه‌های رأی، به مجسمه‌ای که بیش از همه می‌پسندند، رأی دهند. اثری که برندهٔ «جایزهٔ انتخاب مردمی» شود، برای نمایش دائمی در سطح شهر خریداری می‌شود. اسکالپچرواک با اعطای سالانه ۲۵,۰۰۰ دلار جایزهٔ نقدی، استعدادهای تراز اول مجسمه‌سازی جهان را به این رویداد جذب می‌کند. مهلت رأی‌گیری نمایشگاه امسال در ۳۱ اکتبر به پایان می‌رسد. 

این نمایشگاه، در ششمین سال فعالیتش نشان تجاری «پایتخت مجسمهٔ کانادا» (Sculpture Capital of Canada‎) را دریافت کرد.

پروانه رودگر دربارهٔ این رویداد می‌گوید: «چیزی که برای من جالب و خاطره‌انگیز بود، شباهت این برنامه به تندیس کنار دریا (Sculpture by the Sea) در سیدنی استرالیا بود؛ جایی‌که من در سال ۲۰۱۸ اثر مهاجرت (Migration) را در کنار ساحل باندای (Bondi Beach) به نمایش گذاشتم. آن رویداد از سال ۱۹۹۷ هرساله با انتخاب آثار بیش از صد هنرمند برگزار می‌شود و مجسمه‌ها در امتداد اقیانوس و فضای باز شهری در معرض دید عموم قرار می‌گیرند.

در کسلگار هم همین ایده برایم بسیار ارزشمند بود؛ اینکه مردم بتوانند مجسمه را نه‌فقط در گالری، بلکه در زندگی روزمره و فضای شهر تجربه کنند. به‌نظرم چنین برنامه‌هایی مردم را به‌شکل بسیار مؤثری به دیدن و ارتباط با هنر مجسمه‌سازی نزدیک می‌کند و در عین حال، هرساله آثار جدیدی به‌عنوان آثار هنری عمومی (public art) به فضای شهر و حتی خانه‌های مردم وارد می‌شود.»

او دربارهٔ مجسمه‌اش که در این نمایشگاه در معرض دید عموم گذاشته شده، گفت: «مجسمهٔ One Pulse رابطهٔ سه اسب را در تعادلی ظریف و تقریباً غیرممکن نشان می‌دهد. کار دربارهٔ ارتباط، همزیستی، ریتم و انرژی مشترک است. هر کدام از این سه عنصر، استقلال و هویت خودشان را دارند، اما در یک گردش و اتحاد متقابل، می‌توانند وزن جمعی خود را حفظ کنند.

این سه اسب با هم و در هم به‌شکل دوار پیچیده‌اند و برای حفظ تعادل و پایداری‌شان به‌نوعی به یکدیگر تکیه داده‌اند. این در حالی‌ست که هر کدام هویت شخصی خودشان را حفظ کرده‌اند.

برای من این ایده اهمیت داشت که عناصر متفاوت، با وجود حفظ فردیت، تفاوت‌ها و هویت مستقل خود، همچنان بتوانند در یک تعادل شکننده در کنار هم بایستند، به یکدیگر تکیه کنند و به‌سوی آینده حرکت کنند.

در روند ساخت این اثر، ابتدا ماکت اولیه را ساختم، سپس از آن اسکن سه‌بعدی (3D scan) و چاپ سه‌بعدی (3D print) تهیه شد و بعد وارد مرحلهٔ قالب‌گیری و ریخته‌گری برنز (bronze casting) شد تا نسخهٔ نهایی در ابعاد بزرگ اجرا شود.

در این کار بیش از آنکه به بازنمایی طبیعی اسب فکر کنم، درگیر ایجاد حرکت در فضا و رسیدن به یک تعادل شکننده اما در عین حال پایدار بودم؛ تعادلی که انگار در آستانهٔ فروپاشی‌ست، اما همچنان ایستاده باقی می‌ماند.»

نوشته «تپش واحد»، اثری دربارهٔ ارتباط، همزیستی، ریتم و انرژی مشترک اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

صاحبان دو رستوران گیاهی در خیابان مینِ ونکوور، بیلبورد نزدیک به این دو رستوران را در یک سال آینده به محلی برای نمایش آثار هنری هنرمندان ونکوور بدل کرده‌اند.

اسکات لوئیس، یکی از صاحبان رستوران قدیمی اِیکورن (The Acorn) و رستوران تازه‌تأسیس لیلا (Lila) دربارهٔ انگیزه‌شان برای این کار به ونکوور سان گفت: «برای مدت‌های مدید، ما این بیلبورد را می‌دیدیم و در مورد اینکه هر تبلیغی که روی آن نصب می‌کنند، از قبلی زشت‌تر است، با هم شوخی می‌کردیم.»

بالاخره، لوئیس و شرکایش تصمیم گرفتند کاری در مورد تبلیغات مأیوس‌کنندهٔ شهری انجام بدهند. آن‌ها از ابتدای ماه آوریل ۲۰۲۵ بیلبورد نزدیک به رستوران‌هایشان را که تنها ۴۰ متر با هم فاصله دارند، اجاره کردند و تصمیم دارند در یک سال آینده هر ماه اثر یکی از هنرمندان محلی را روی آن قرار بدهند. آن‌ها نام این طرح را Taste Makers نهاده‌اند.

این دو رستوران همچنین به‌عنوان بخشی از طرح Taste Makers، تعداد محدودی از کارت پستال‌های طرح آن ماه را اهدا می‌کنند. و به‌جز آن، متخصصان ترکیب نوشیدنی‌های این دو رستوران با الهام‌گرفتن از طرح هنری هر ماه، نوشیدنی ویژه‌ای برای آن تهیه می‌کنند و در منوی هر دو رستوران قرار می‌دهند.

اگرچه پروژهٔ Taste Makers از ماه آوریل امسال آغاز شد، اما در واقع ادامهٔ طرح مجموعه‌آثار هنری پیش از کووید رستوران ایکورن است. در آن زمان این رستوران هر ماه، تصویر اثری از یک هنرمند را روی کارت پستال به نمایش می‌گذاشت. 

این ماه اثر پروین پیوندی، هنرمند ایرانی-کانادایی با عنوان «عشایر، چین‌ها، رویدادها» روی این بیلبورد قرار گرفته است.

پروین پیوندی، هنرمندی مؤلف و چندرسانه‌ای است که در زمینهٔ مجسمه‌سازی، طراحی، نقاشی، سرامیک و هنرهای اجرایی فعالیت می‌کند. پس از تحصیل در رشتهٔ زبان انگلیسی و هنر در ایران، پیوندی به کانادا مهاجرت کرد تا تحصیل و فعالیت هنری خود را در آمریکای شمالی ادامه دهد. او فارغ‌التحصیل هنر از دانشگاه امیلی کار در ونکوور، دانشگاه یوبی‌سی و مؤسسهٔ هنر شیکاگو است. پیوندی در دانشگاه هنر امیلی کار تدریس می‌کند و آثار او تاکنون در نمایشگاه‌های متعددی در کانادا، ایران، اروپا و آمریکا به نمایش گذاشته شده است. مجموعه‌ای از آثار او که با تحقیق در مورد هنر معماری و ادبیات ایران ساخته شده‌اند، در نمایشگاه‌های معتبری چون اکسپو شیکاگو (EXPO Chicago)، پالی‌گان گالری (The Polygon Gallery) در ونکوور و دوسالانهٔ سرامیک ایران به نمایش در آمده‌اند. برای آشنایی بیشتر با پروین پیوندی و آثار دیگر این هنرمند از وب‌سایت او دیدن کنید: www.parvinpeivandi.net

پروین پیوندی «عشایر، چین‌ها، رویدادها» را از یک گلیم قدیمی ایرانی مستعمل در کنار قطعات فولاد در آمریکای شمالی ساخته و در رنگ‌آمیزی آن از موم استفاده کرده است. 

او می‌گوید این اثر هنری تماماً دربارهٔ دگرگونی، تنوع و هویت ترکیبی است که در سفر زندگی و مهاجرت اتفاق می‌افتد… ازآنجایی‌که ونکوور شهری چندفرهنگی است، این هنر دوباره در اینجا متولد شده است تا داستان مهاجرت را از زبان مواد روایت کند.

دو رستوران ایکورن و لیلا با الهام‌گرفتن از اثر هنری پروین پیوندی در ماه مهٔ امسال یک نوشیدنی کوکتل با نام Minted Mirage به منوی خود افزوده‌اند.

این بیلبورد در نبش خیابان‌های مِین و بیست و چهارم در آدرس ‎ 4073 Main Street نصب شده است. علاقه‌مندان می‌توانند پس از دیدار از این اثر هنری در یکی از رستوران‌های ایکورن یا لیلا از نوشیدنی الهام‌گرفته از این اثر هم لذت ببرند.

اثر پروین پیوندی و همچنین نوشیدنی الهام‌گرفته از آن تا پایان ماه مهٔ ۲۰۲۵ در دسترس علاقه‌مندان خواهند بود.

گفتنی است رستوران ایکورن در سال ۲۰۱۹ از سوی Big 7 Media عنوان بهترین رستوران گیاهی در جهان را به‌دست آورد و در طول این سال‌ها توانسته جوایز متعددی را به خود اختصاص بدهد.

The Acorn Restaurant

3995 Main St, Vancouver, BC V5V 3P3

Website: theacornrestaurant.ca

Lila Restaurant

3941 Main St, Vancouver, BC V5V 3P3

Website: lilarestaurant.ca

نوشته اثر هنری پروین پیوندی زینت‌بخش خیابان مِین و الهام‌بخش یک نوشیدنی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس از میرا رایو 

روز جمعه، ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۵، جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور در مجلس عوام کانادا و وزیر انرژی و منابع طبیعی کانادا، طی مراسمی در کامیونیتی سنتر دلبروک در نورث ونکوور، مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم، پادشاه کانادا، را به سی نفر از ساکنان نورث شور اهدا کرد.

در بین دریافت‌کنندگان این مراسم نام پنج ایرانی-کانادایی به چشم می‌خورد که اسامی و معرفی کوتاهی از آنان به‌ترتیب حروف الفبای نام خانوادگی‌شان از نظرتان خواهد گذشت.

مریم آنتیکچی

مریم آنتیکچی یکی از بنیان‌گذاران و مدیر ارشد فناوری شرکت Ecoation Innovative Solutions Inc.‎، یک شرکت پیشرفته فناوری کشاورزی در وست ونکوور، است که رباتیک و هوش مصنوعی را برای ایجاد انقلابی در شیوه‌های کشاورزی پایدار پیوند می‌دهد. مریم که در زمان مهاجرتش به کانادا با والدینش تنها ۱۶ سال داشت، سفری متحول‌کننده را آغاز کرد که منجر به کسب مدرک لیسانس علوم کاربردی در مهندسی فیزیک در دانشگاه بریتیش کلمبیا شد. او علی‌رغم مواجهه با چالش‌های یک بیماری پیش‌رونده، پیوسته ناملایمات را به قدرت تبدیل کرده است و تاب‌آوری و تعهد عمیق خود را برای ایجاد تغییر در کشاورزی کانادا و ورای آن به نشان داده است.

فرهاد بنی‌زمان لاری

فرهاد بنی‌زمان لاری همیشه مشتاق حل مشکلات و ایجاد تأثیر مثبت به‌ویژه در مدیریت ریسک بلایای طبیعی و ایمنی جامعه بوده است. او با دو مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت ریسک بلایا و مهندسی رودخانه، روی پروژه‌هایی کار کرده است که از زیرساخت‌ها محافظت می‌کند. 

او در حال حاضر، هماهنگ‌کنندهٔ مدیریت اضطراری – ایمنی سد در آژانس امنیت آب است که در آنجا بر تضمین امنیت عمومی و مدیریت زیرساخت‌های حیاتی تمرکز دارد. او علاوه بر کار حرفه‌ای‌اش، در کارهای داوطلبانه نیز فعال مانده است. فرهاد یکی از اعضای تیم آموزش اضطراری در سازمان مدیریت اضطراری نورث شور (NSEM) است که در برنامه‌ریزی و ارائهٔ کارگاه‌ها و سمینارهای عمومی در مورد آمادگی اضطراری کمک می‌کند. او همچنین در سازمان صلیب سرخ کانادا، به‌عنوان دستیار منابع انسانی، مدیریت فرآیندهای استخدام، مصاحبه‌ها و داوطلبان شبانه‌روزی خدمت کرده است.

شایگان طباطبایی صالحی

شایگان طباطبایی صالحی متولد مونترآل و بزرگ‌شدهٔ ونکوور بزرگ است. او با حمایت همیشگی پدر و مادر مهربانش، نانسی و فرد، بزرگ شد. راهنمایی آن‌ها ارزش‌های پایداری از قدردانی، سخت‌کوشی و احساس مسئولیت عمیق برای خدمت به جامعه و کشورش، کانادا، را در او ایجاد کرد.

شایگان نزدیک به یک دهه است که متخصصی متعهد در زمینهٔ امنیت شرکتی بوده است. کار او به‌عنوان افسر امنیتی در بیمارستان سوری مموریال آغاز شد، جایی که فداکاری و آموزش او تأثیر عمیقی بر جای گذاشت. در یک حادثهٔ قابل‌توجه، تفکر سریع و رفتار آرام شایگان به نجات جان کودکی که به نزدیکی بزرگراه کینگ جورج برای خودکشی رفته بود، کمک کرد و به‌دلیل این کار، مدال شایستگی از سوی انجمن بین‌المللی بهداشت و ایمنی و امنیت به او اعطا شد، که نشان‌دهندهٔ توانایی استثنایی او برای محافظت و خدمت در لحظات حساس است.

شایگان فراتر از موفقیت‌های حرفه‌ای‌اش، همواره در خدمات داوطلبانه فراتر رفته است. در طول نزدیک به هفت سال، او بیش از هزاران ساعت به‌عنوان یک افسر کمکی RCMP، ابتدا با RCMP سوری و اکنون با RCMP ریچموند همکاری داشته است.

نسرین فیلسوف

نسرین فیلسوف در سال ۱۹۸۲ ایران را ترک کرد و پس از گذراندن مدتی در اروپا و آمریکا، در سال ۱۹۸۵ به کانادا مهاجرت کرد. او که متعهد به خدمات اجتماعی بود، در مدارس فرزندانش و سازمان‌هایی مانند باشگاه زنان دانشگاه نورث ونکوور، بنیاد وست ونکوور، و انجمن فرهنگی ایرانیان کانادا، داوطلب شد. او همچنین نقش کلیدی در تلاش‌ها برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای صلیب سرخ و یونیسف ایفا کرد. فیلسوف در سال ۱۹۸۴، بنیاد ایرانیان کانادا را برای حمایت از ادغام اجتماعی و فرهنگی مهاجران جدید از طریق آموزش، کمک‌های اجتماعی و بورسیه‌های تحصیلی تأسیس کرد. تحت رهبری او، این بنیاد به ۱۸۰ دانشجو بورسیه اعطا کرده است.

کمک‌های او به جامعه جوایز متعددی را برای او به ارمغان آورده است، ازجمله مدال شصتمین سالگرد سلطنت ملکه الیزابت دوم، مدال Sovereign برای داوطلبان، و انتخاب به‌عنوان یکی از ۲۵ مهاجر نمونهٔ کانادا از سوی مجلهٔ کَنِدیدیَن ایمیگرنت و بانک آر‌بی‌سی.

بیتا نبیلی

بیتا نبیلی در سال ۱۹۹۳، در سن ۱۸ سالگی، به کانادا آمد و کشور خود را پشت سر گذاشت تا زندگی جدیدی را آغاز کند.

گذار به فرهنگ ناآشنا و مسئولیت‌های ازدواج، هم چالش‌ها و هم فرصت‌هایی برای رشد او ایجاد کرد. بلافاصله پس از ورود، او همکاری با M.T.O، مدرسه‌ای در نورث ونکوور، را آغاز کرد. نبیلی ۱۵ سال را به آموزش ریاضی، علوم و فارسی به کودکان دبستانی از خانواده‌های کم‌درآمد اختصاص داده است. در طول این مدت، در حالی‌که دیپلم دبیرستان کانادایی خود را دنبال می‌کرد، چندین شغل داشت و در نهایت تحصیلات خود را در رشتهٔ داروسازی در کالج و دانشگاه ادامه داد.

در سال ۲۰۰۷، زمانی که دختر جوانش بر اثر سرطان درگذشت، بیتا با فقدانی ویرانگر مواجه شد. او که با غم و اندوه فراوان دست‌و‌پنجه نرم می‌کرد، به‌دنبال راهی برای حرکت به جلو بود و به‌مدت دو سال به‌صورت داوطلبانه با پلیس محلی لوئر لانزدیل شروع به همکاری کرد.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ سایر دریافت‌کنندگان این مدال در مراسم روز ۲۸ فوریه در نورث ونکوور و همچنین خواندن بیوگرافی کامل‌تر آن‌‌ها از لینک زیر دیدن کنید:

https://jonathanwilkinson.libparl.ca/2024/09/25/king-charles-iii-coronation-medal-info

گفتنی است مدال تاج‌گذاری، مدالی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم از سوی مری سایمون، فرماندار کل کانادا، معرفی و اختصاص داده شده و با اعطای آن از کسانی که کمک‌های قابل‌توجهی به کانادا و استان خود کرده‌اند، قدردانی می‌شود. این مدال به ۳۰٬۰۰۰ نفر از افراد شایسته در سراسر کانادا اعطا می‌شود و نخستین مدال افتخار کانادایی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری در نظر گرفته شده است.

دریافت‌کنندگان این مدال گروه متنوعی از افراد را شامل می‌شوند که کمک‌های قابل‌توجهی به بریتیش کلمبیا یا منطقه یا جامعهٔ خاصی در استان کرده‌اند یا به دستاوردهای برجسته‌ای در خارج از کشور دست یافته‌اند که اعتباری را برای بریتیش کلمبیا به ارمغان می‌آورد.

شایان ذکر است، پیش از این چند برنامهٔ مختلف برای اهدای این مدال به شهروندان بریتیش کلمبیا برگزار شده است و تاکنون چهار ایرانی-کانادایی دیگر نیز طی سه مراسمی که در ویکتوریا، ونکوور و نورث ونکوور برگزار شد، این مدال را دریافت کرده‌اند؛ نسیم حامد، فعال امور مهاجران و پناه‌جویان در ویکتوریای بزرگ و از مدیران مرکز پناه‌جویان و مهاجران ویکتوریا (VIRCS)، فرهاد صوفی، کارآفرین، نیکوکار و فعال اجتماعی و حقوق بشر، سیما غفارزاده، مدیر مسئول و سردبیر رسانهٔ همیاری، و مسعود کریمایی، بنیان‌گذار انجمن متخصصان ایرانی-کانادایی بریتیش کلمبیا (SICAP) و همچنین انجمن خوشنویسان ایرانی آمریکای شمالی.

نوشته پنج ایرانی-کانادایی دیگر در بین دریافت‌کنندگان مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز پنجشنبه، پنجم سپتامبر ۲۰۲۴، بوئن ما، نمایندهٔ منطقهٔ نورث ونکوور-لانزدیل در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا و وزیر مدیریت شرایط اضطراری و آمادگی اقلیمی استان، طی مراسمی در گالری پالیگان در نورث ونکوور، مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم، پادشاه کانادا، را به چهار نفر از ساکنان استان بریتیش کلمبیا، اهدا کرد.

بوئن ما در این مراسم گفت: «نامزدکردن این اعضای شایسته از جامعهٔ ما برای دریافت مدال پادشاه چارلز سوم به‌منظور قدردانی از مشارکت‌های آنان در نورث ونکوور و ورای آن برای من افتخاری بود. استان ما به‌خاطر [تلاش‌های] این دریافت‌کنندگانِ مدال مکان بهتری برای مردم جوامع ماست و من از رهبری، فداکاری و هدف مشترکشان برای تبدیل جهان به مکانی مهربان‌تر و امن‌تر سپاسگزارم.»

مسعود کریمایی، یکی از دریافت‌کنندگان این مدال بود. او بنیان‌گذار انجمن متخصصان ایرانی-کانادایی بریتیش کلمبیا ‎(Iranian Canadian Professionals of British Columbia (SICAP))‎ و همچنین انجمن خوشنویسان ایرانی آمریکای شمالی است و آثار خوشنویسی‌اش در بسیاری از نمایشگاه‌ها، از جمله در MONOVA، به نمایش درآمده است.

گفتنی است در این مراسم جاناتان ویلکینسون، نمایندهٔ نورث ونکوور در پارلمان فدرال و وزیر محیط زیست و تغییرات اقلیمی کانادا، نیز حضور داشت.

مدال تاج‌گذاری، مدالی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم از سوی مری سایمون، فرماندار کل کانادا، معرفی و اختصاص داده شده و با اعطای آن از کسانی که کمک‌های قابل‌توجهی به کانادا و استان خود کرده‌اند، قدردانی می‌شود. این مدال به ۳۰٬۰۰۰ نفر از افراد شایسته در سراسر کانادا اعطا می‌شود و نخستین مدال افتخار کانادایی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری در نظر گرفته شده است.

دریافت‌کنندگان این مدال گروه متنوعی از افراد را شامل می‌شوند که کمک‌های قابل‌توجهی به بریتیش کلمبیا یا منطقه یا جامعهٔ خاصی در استان کرده‌اند یا به دستاوردهای برجسته‌ای در خارج از کشور دست یافته‌اند که اعتباری را برای بریتیش کلمبیا به ارمغان می‌آورد.

گفتنی است پیش از این چند برنامهٔ مختلف برای اهدای این مدال به شهروندان بریتیش کلمبیا برگزار شده است و تاکنون سه ایرانی-کانادایی دیگر نیز طی دو مراسمی که در ویکتوریا و ونکوور برگزار شد، این مدال را دریافت کرده‌اند؛ نسیم حامد، فعال امور مهاجران و پناه‌جویان در ویکتوریای بزرگ و از مدیران مرکز پناه‌جویان و مهاجران ویکتوریا (VIRCS)، فرهاد صوفی، کارآفرین، نیکوکار و فعال اجتماعی و حقوق بشر، و سیما غفارزاده، مدیر مسئول و سردبیر رسانهٔ همیاری.

Photos: Courtesy of the Government of British Columbia

نوشته یک ایرانی-کانادایی دیگر در بین دریافت‌کنندگان مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

روز سه‌شنبه، ۲۷ اوت ۲۰۲۴، مراسم اعطای مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم، پادشاه کانادا، به ۱۱۸ نفر از ساکنان بریتیش کلمبیا، با حضور جَنت آستین، نایب‌السلطنه، و دیوید ایبی، نخست‌وزیر استان بریتیش کلمبیا، در پایگاه نیروی دریایی HMCS Discovery، واقع در استنلی پارکِ ونکوور برگزار شد.

مدال تاج‌گذاری، مدالی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم از سوی مری سایمون، فرماندار کل کانادا، معرفی و اختصاص داده شده و با اعطای آن از کسانی که کمک‌های قابل‌توجهی به کانادا و استان خود کرده‌اند، قدردانی می‌شود. این مدال به ۳۰٬۰۰۰ نفر از افراد شایسته در سراسر کانادا اعطا می‌شود و نخستین مدال افتخار کانادایی است که به‌مناسبت تاج‌گذاری در نظر گرفته شده است.

نامزدهای دریافت این مدال به‌صورت جداگانه از سوی نایب‌السلطنه و نخست‌وزیر استان برای دریافت آن معرفی شده بودند.

در بیانیهٔ دولت بریتیش کلمبیا آمده است که دریافت‌کنندگان این مدال گروه متنوعی از افراد را شامل می‌شوند که کمک‌های قابل‌توجهی به بریتیش کلمبیا یا منطقه یا جامعهٔ خاصی در استان کرده‌اند یا به دستاوردهای برجسته‌ای در خارج از کشور دست یافته‌اند که اعتباری را برای بریتیش کلمبیا به ارمغان می‌آورد.

مراسم روز سه‌شنبه، دومین مراسم از سه برنامهٔ تجلیل از دریافت‌کنندگان مدال تاج‌گذاری بود. اولین مراسم در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در محل اقامت نایب‌السلطنهٔ بریتیش کلمبیا در ویکتوریا برگزار شد و سومین مراسم در اواخر سال ۲۰۲۴ برگزار خواهد شد.

جنت آستین در این مراسم گفت: «خوشحالم که گروه دیگری از بریتیش کلمبیایی‌های برجسته را با مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم به رسمیت می‌شناسم. در‌حالی‌که این مدال یک مناسبت به‌یادماندنی و تاریخی را نشان می‌دهد، همچنین الهام‌بخش ما برای تجلیل از کسانی است که تأثیرات مثبتی بر جوامع مختلف در سراسر این استان داشته‌اند.»

دیوید ایبی در این مراسم گفت: «من صمیمانه به دریافت‌کنندگان مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم تبریک می‌گویم. این افتخار برجسته، فداکاری، تعهد تزلزل‌ناپذیر و تأثیر عمیقی را که بر جوامع خود و استان ما داشته‌اید، ارج می‌نهد.»

در بین دریافت‌کنندگان مدال طی اولین مراسم نسیم حامد، فعال امور مهاجران و پناه‌جویان در ویکتوریای بزرگ و از مدیران مرکز پناه‌جویان و مهاجران ویکتوریا (VIRCS)، و در بین دریافت‌کنندگان مدال طی دومین مراسم فرهاد صوفی، کارآفرین، نیکوکار و فعال اجتماعی و حقوق بشر، و سیما غفارزاده، مدیر مسئول و سردبیر رسانهٔ همیاری، حضور داشتند.

گفتنی است فرهاد صوفی به‌دلیل بستری‌بودن در بیمارستان نتوانست شخصاً مدالش را دریافت کند و همسرشان مدال را به نمایندگی از طرف ایشان دریافت کرد. خوشبختانه آقای صوفی اکنون از بیمارستان مرخص شده‌ و حال عمومی‌شان کاملاً خوب است.

اطلاعات بیشتر دربارهٔ این مدال و دریافت‌کنندگان آن در وب‌سایت‌های زیر در دسترس است:

https://ltgov.bc.ca/king-charles-iii-coronation-medal

https://news.gov.bc.ca/releases/2024IGRS0037-001370

نوشته سه ایرانی-کاناداییِ ساکن بریتیش کلمبیا در بین دریافت‌کنندگان مدال تاج‌گذاری پادشاه چارلز سوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

بعدازظهر روز سه‌شنبه، ۲۰ اوت ۲۰۲۴، مراسم اعطای مدال شهروندی نمونهٔ بریتیش کلمبیا (The British Columbia Medal of Good Citizenship) برای سال ۲۰۲۴ به هفت تن از هجده برگزیدهٔ دریافت این مدال‌ها که ساکن لوئر مِین‌لندند، در سالن مدال‌های المپیکِ استادیوم Richmond Olympic Oval برگزار شد. مراسم اعطای مدال به تعدادی از برگزیدگان پیش از این برگزار شده بود، و مراسم باقی برگزیدگان نیز اوایل ماه سپتامبر برگزار خواهد شد.

مدال شهروندی نمونهٔ بریتیش کلمبیا، مدال افتخاری است که از سوی دولت استان در کانادا ضرب و به برگزیدگان اهدا می‌شود. این مدال از سال ۲۰۱۵ به افرادی که «به‌شیوه‌ای سخاوتمندانه، مهربانانه یا فداکارانه برای منفعت عمومی بدون انتظار پاداش عمل می‌کنند»، اهدا می‌شود.

نخست‌وزیر دیوید ایبی در رابطه با برگزیدگان امسال دریافت مدال شهروندی نمونهٔ بریتیش کلمبیا گفت: «این ۱۸ نفر تأثیر عمیقی بر جوامع خود گذاشته‌اند و در زندگی بسیاری از افراد تغییر مثبتی ایجاد کرده‌اند. آن‌ها با وقف زمان، انرژی و استعدادهای خود، بی‌سی را مکان بهتری می‌سازند. سخاوت فداکارانهٔ این افراد الگویی برای همهٔ ماست و من از این بابت از آن‌ها تشکر می‌کنم.»

مراسم بیستم اوت با حضور لانا پاپهم (Lana Popham)، وزیر گردشگری، هنر، فرهنگ و ورزش، و نیز رئیس کمیتهٔ انتخاب مدال شهروندی نمونهٔ بریتیش کلمبیا، سلینا رابینسون (Selina Robinson)، نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام-ملاردویل، هنری یائو (Henry Yao)، نمایندهٔ منطقهٔ ریچموند ساوث سنتر، و بروس رالستون (Bruce Ralston)، نمایندهٔ منطقهٔ سوری-والی، و همچنین ریچارد استوارت (Richard Stewart)، شهردار کوکئیتلام، لسلی کاچین (Leslie Courchesne)، مدیر اجرایی اتاق بازرگانی ترای-سیتیز، و تنی چند از دیگر سیاستمدارانِ استان بریتیش کلمبیا برگزار شد.

در میان برگزیدگان سال ۲۰۲۴ مدال شهروندی نمونه، نام ریحانه میرجانی، نایب‌رئیس خیریهٔ ILCS‎ و عضو هیئت‌مدیرهٔ اتاق بازرگانی ترای-سیتیز ساکن کوکئیتلام، هم دیده می‌شود.

ریحانه میرجانی جزو هفت نفری بود که مدال خود را در مراسم یادشده دریافت کرد. پیش از الصاق مدال به سینهٔ برگزیدگان و اعطای لوح تقدیر به آن‌ها، نمایندهٔ منطقهٔ محل سکونت هریک از این افراد طی سخنانی مروری داشتند بر زندگی، شخصیت، خدمات و دستاوردهای ایشان، و برای ریحانه میرجانی، این مهم را سلینا رابینسون، نمایندهٔ مستقل از منطقهٔ کوکئیتلام-ملاردویل در مجلس استان بریتیش کلمبیا، بر عهده داشت. او در بخشی از سخنانش گفت:

می‌خواهم ریحانه را به شما معرفی کنم که همهٔ افراد در دولت او را دوست دارند و تحسینش می‌کنند، به‌خاطر آنچه که او به‌همراه همکارانش انجام می‌دهد. ریحانه مثالی خوبی‌ست برای ماهیت یک شهروند نمونه که خود را وقف این مسئله کرده است که از دسترسی خانواده‌های کم‌درآمد، مهاجران و پناه‌جویان به غذای سالم اطمینان یابد. 

کار ریحانه در شهر کوکئیتلام و از داخل یک کلاس زبان انگلیسی شروع شد. کاری که آن‌ها انجام می‌دهند گروه‌های مهاجر زیادی را در برمی‌گیرد و وجه اشتراک آن مسئلهٔ غذاست، و غذا چیزی‌ست که آن‌ها را دور هم جمع کرد تا آن را با دیگر اعضای جامعه تقسیم کنند. من وقتی به این فکر می‌کنم که یک مهاجر چه چیزی می‌تواند با خود برای ما بیاورد، ریحانه به‌راستی نمونه‌ای است برای چنین مهاجری. بنابراین من بسیار خوشحالم که او کوکئیتلام را انتخاب کرد.

ریحانه میرجانی، یکی از بنیان‌گذاران بنگاه اجتماعی Soul Bite Food Inc.‎ است که غذاهای آمادهٔ گیاهی تولید می‌کند و ۵۱ درصد سودش را به خیریه‌هایی که در زمینهٔ مبارزه با گرسنگی و ضایعات مواد غذایی فعالیت می‌کنند، اهدا می‌کند. او که نایب‌رئیس انجمن خیریهٔ Immigrant Link Centre Society‏ (ILCS) نیز است، الگویی‌ست برای ماهیت شهروندی نمونه که این مهم را از طریق رویکرد نوآورانه‌اش برای رسیدگی به ناامنی مواد غذایی در میان خانواده‌های کم‌درآمد، مهاجران و پناه‌جویان در منطقهٔ مترو ونکوور، به انجام می‌رساند.

تحت مدیریت ریحانه، ۳۷۰ داوطلب در انجمن خیریهٔ Immigrant Link Centre Society مواد غذایی فروخته‌نشده و قابل‌استفاده را از فروشگاه‌های مواد غذایی محلی جمع‌آوری و توزیع می‌کنند. این طرح از ۲۹ مرکز توزیع مواد غذایی پشتیبانی می‌کند و سالانه از هدررفتن بیش از ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلوگرم مواد غذایی فاسدشدنی، به‌ارزش بیش از ۷ میلیون دلار جلوگیری می‌کند.

این تلاش علاوه بر کاهش ضایعات مواد غذایی و جلوگیری از دورریختن آن‌ها در محل‌های دفن زباله، ردپای کربن را به میزان قابل‌توجهی کاهش می‌دهد و از انتشار بیش از دو میلیون کیلوگرم دی‌اکسید کربن در سال جلوگیری می‌کند. مواد غذایی جمع‌آوری‌شده مایحتاج ضروری ۴٬۵۰۰ نفر از اعضای آسیب‌پذیر جامعه را تأمین می‌کند.

مدل [ارائه‌شده از سوی] او اضطراب ناشی از عدم‌دسترسی به وعده‌های غذایی مغذی را برای افراد نیازمند کاهش می‌دهد و احساس امنیت و تعلق‌خاطر را تقویت می‌کند. درک عمیق او از همه‌شمولی و حمایت در تأثیر مثبت [کارهای او] بر این جوامع مشهود است.

مدیریت ریحانه در Soul Bite Food Inc.‎ و ILCS باعث نوآوری و مشارکت جامعه شده است. رویکرد او به کنش جمعی، افرادی با پیشینه‌های مختلف را برانگیخت تا به هدف او بپیوندند و قدرت همکاری در ایجاد تأثیر اجتماعی پایدار را به نمایش بگذارند.

پس از سخنان سلینا رابینسون، مدال ریحانه میرجانی را لانا پاپهم به سینهٔ او الصاق کرد و عکس‌هایی به یادگار گرفته شد.

شایان ذکر است که پیش از این و در ژانویهٔ ۲۰۲۳، فرهاد صوفی، کارآفرین و فعال حقوق بشر ساکن بریتیش کلمبیا، هم مدال شهروندی نمونه را به‌همراه برگزیدگان سال ۲۰۲۲ دریافت کرده بود.

رسانهٔ همیاری دریافت مدال شهروندی نمونهٔ بریتیش کلمبیا را به ریحانه میرجانی تبریک گفته و برای او و تیم‌های Soul Bite Food‎ و ILCS آرزوی موفقیت روزافزون دارد. 

نوشته مدال شهروندی نمونهٔ بریتیش کلمبیا برای ریحانه میرجانی، از پیشگامان مبارزه با گرسنگی و اتلاف مواد غذایی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

عکس‌ها از: Phillip Chin Photography

بیست و ششمین دورهٔ جوایز فیلم و تلویزیون لیو (Leo Awards) بریتیش کلمبیا با اعلام برندگان به کار خود پایان داد. و هنرمندان ایرانی‌تبار در آن خوش درخشیدند.

جوایز لیو، معتبرترین جوایز صنعت فیلم و تلویزیون استان بریتیش کلمبیاست که از سال ۱۹۹۹ هر سال از سوی بنیاد علوم و هنرهای تصاویر متحرک بریتیش کلمبیا برگزار می‌شود. در سال ۲۰۰۵، جشنوارهٔ فیلم جوایز لیو (Leo Awards Film Festival) برای نمایش بهترین‌های تولید فیلم و تلویزیون و تجلیل از آثار برگزیده، به این رویداد اضافه شد.

در جوایز امسال، دو هنرمند ایرانی‌تبار توانستند در این جشنواره برندهٔ جایزه شوند. این دو هنرمند بهرام جواهری و آوا ماریا صفایی بودند.

بهرام جواهری، هنرمند ایرانی-کانادایی ساکن کوکئیتلام، در این جشنواره توانست به‌خاطر انیمیشن «دو سیب»، جوایز بخش‌های بهترین کارگردانی و بهترین کارگردان هنری انیمیشن را از آنِ خود کند. این انیمیشن همچنین در بخش‌های بهترین انیمیشن و بهترین موسیقی برای انیمیشن (حسین زلیخاپور و ژوان زلیخاپور)، نامزد دریافت جایزه شده بود. 

انیمیشن «دو سیب» ساختهٔ بهرام جواهری با استفاده از تکنیک استاپ موشن یعنی فرم‌به‌فرم با تغییر شکل گِل مجسمه‌سازی در برابر دوربین ایجاد شده است. این انیمیشن با الهام‌گرفتن از سیب میخک که در کردستان نشانه‌ای از دوستی و عشق است، روایتی از تبادل فرهنگی میان مهاجر و جامعهٔ میزبانش است.

گفتنی است در شمارهٔ ۱۹۵ رسانهٔ همیاری، مورخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳، گفت‌وگویی با این هنرمند دربارهٔ همین انیمیشن انجام داده بودیم که علاقه‌مندان می‌توانند آن را در وب‌سایت رسانهٔ همیاری بخوانند. 

مخاطبان کانادایی می‌توانند این انیمیشن را در وب‌سایت هیئت ملی فیلم کانادا از طریق لینک زیر به‌رایگان تماشا کنند:

www.nfb.ca/film/two-apples

آوا ماریا صفایی، هنرمند جوان ایرانی‌تبار هم که زادهٔ کانادا و فرزند پدر و مادری ایرانی-کانادایی‌ست، در این جشنواره به‌خاطر فیلم کوتاه «زیپ» برندهٔ جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه (همراه با همکارش کریس دیتریچ) شد. این فیلم کوتاه همچنین جایزهٔ بهترین چهره‌پردازی را به دست آورد. فیلم کوتاه «زیپ» همچنین در شش ردهٔ دیگر نامزد دریافت جایزه شده بود؛ بهترین فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی و همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده)، بهترین کارگردانی فیلم کوتاه (آوا ماریا صفایی)، بهترین فیلمنامه (آوا ماریا صفایی همراه با سید کَسِل)، بهترین آهنگ برای فیلم کوتاه، بهترین بازیگر فیلم کوتاه (گلاره قدرتی) و بهترین بازیگر جوان (گلاره قدرتی).

فیلم کوتاه و تأثیرگذار «زیپ» داستان ملودی، دختر خواننده و ترانه‌سرایی، است که در تولد شانزده‌سالگی‌اش با زیپی دوخته به دهانش از خواب بیدار می‌شود. این فیلم داستانی‌ست دربارهٔ افراد و به‌ویژه زنانی که صدایشان به‌اجبار خاموش شده و باید بجنگند تا صدایشان شنیده شود. فیلم «زیپ» با این جملهٔ تأثیرگذار پایان می‌یابد: «بهای صدایتان چقدر است؟» فیلم به مردم ایران که در راه آزادی‌شان مبارزه می‌کنند، تقدیم شده است. 

همان‌طور که اشاره شد، آوا ماریا صفایی در این فیلم هم کارگردان بوده و هم یکی از فیلمنامه‌نویسان، تهیه‌کنندگان و تدوینگران این فیلم، و در همهٔ این رده‌ها نامزد دریافت جایزهٔ لیو بود که در نهایت همراه با همکارش، کریس دیتریچ، جایزهٔ بهترین تدوین فیلم کوتاه را دریافت کرد.

فیلم «زیپ» هنوز برای نمایش عمومی در دسترس نیست، ولی علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ آن و همچنین زمان و شیوهٔ پخش این فیلم از وب‌سایت زیر دیدن کنند:

www.theharlequintheatresociety.com

به‌جز هنرمندانی که در بالا به نامشان اشاره شد، هنرمندان ایرانی‌تبار دیگری هم در این جشنواره نامزد دریافت جوایزی شده بودند که بر اساس حروف الفبای نام خانوادگی‌شان به نام و جایزه‌ای که نامزدش بودند، اشاره خواهیم کرد:

نوید صوفی (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل‌های مِردا: شب فیلم ۱»، نسا عارف (همراه با همکارانش به‌عنوان تهیه‌کننده) نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم بلند برای فیلم «با عشق و اندام اصلی»، بهتاش فضلعلی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر در فیلم کوتاه برای فیلم «سرزمین مادری»، سوران مردوخی، نامزد دریافت جایزهٔ بهترین کارگردانی فیلم تلویزیونی برای فیلم «قتل گربه‌ماهی».

علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ این جشنواره از وب‌سایت آن در آدرس www.leoawards.com دیدن کنند.

نوشته درخشش هنرمندان ایرانی‌تبار در جوایز لیو ۲۰۲۴ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نمایشگاه «پراپ هاوس: مجموعه‌ای از یک میلیون شیء» (The Prop House: A Collection of One Million Objects) که گالری‌گردانی آن را لیسا بالدِسِرا (Lisa Baldissera) و پاول وانگ (Paul Wong) بر عهده دارند، جمعه ۱۷ مهٔ ۲۰۲۴ گشایش یافت و تا ۱۸ اوت ۲۰۲۴ برقرار خواهد بود. این نمایشگاه روی «مبلمان مانت پلزنت» (Mount Pleasant Furniture) تمرکز دارد؛ سرزمین عجایبی مملو از اسباب و اثاثیه برای علاقه‌مندان به دنیای فیلم، تلویزیون و هنر.

«مبلمان مانت پلزنت»، کسب‌وکاری خانوادگی در قلب منطقهٔ انبار مانت پلزنت، مجموعه‌ای متنوع شامل بیش از یک میلیون اشیاء عتیقه و قدیمی است که در دو ساختمان چندطبقه – هزارتویی به‌مساحت ۳۵٬۰۰۰ فوت مربع – از کف تا سقف پوشیده شده است از اثاثیه، اشیاء هنری، نقاشی، منسوجات و مجسمه‌ها. این مجموعه از سوی سه نسل از خانوادهٔ مدسن (Madsen) جمع‌آوری شده است و در ۴۰ سال گذشته در طراحی صحنه در صنعت فیلم ونکوور استفاده شده است. لزلی مدسن همچنان در ساختمان ساخت سال ۱۹۱۱ که مالک آن است و خانواده‌اش را در آن بزرگ کرده است، زندگی می‌کند و اکنون پسرش کارهای روزانه را مدیریت می‌کند.

این نمایشگاه به‌موقع ترتیب داده شده است، چون انباری که «مبلمان مانت پلزنت» به‌مدت ۳۰ سال اجاره‌اش کرده بود، فروخته شده است. این نمایشگاه تأثیرات توسعه و اعیان‌سازی را بر شهر ونکوور و بخش‌های هنری و فرهنگی آن، به‌طرز غم‌انگیزی برجسته می‌کند. 

در این نمایشگاه آثار شش هنرمند ساکن ونکوور ارائه می‌شود: کتی بازبی (Cathy Busby)، جرمِین کوه (Germaine Koh)، جیسون پِین (Jason Payne)، جِی سنِچکو (Jay Senetchko)، شارلین ویکرز (Charlene Vickers)، پروین پیوندی و انجمن هنرمندان بَگوا (Bagua Artist Association)

نمایشگاه پراپ هاوس از سوی پروژه‌های هنری گریفین و On Main Gallery، با همکاری گالری گرانت و «مبلمان مانت پلزنت» راه‌اندازی شده است.

همان‌طور که اشاره شد، پروین پیوندی، هنرمند مطرح شهرمان، یکی از شش هنرمندی بوده است که برای ارائهٔ هنر و خلاقیتش به این نمایشگاه دعوت شده است. او توضیح داد که در میان صدها هزار شیء موجود در «مبلمان مانت پلزنت»، تصمیم گرفت یک تکه فرش و آینه‌هایی را انتخاب کند تا با چیدمان ویژهٔ آن‌ها به این اشیاء عتیقه و قدیمی جانی تازه بخشیده و در عین حال دیدگاه خود دربارهٔ زندگی، معشوق و سفر آخر انسان از این دنیا را به تصویر بکشد. پروین پیوندی در بروشوری که در این نمایشگاه در کنار کار هنری‌اش ارائه شده، توضیحاتی به‌زبان انگلیسی داده است و البته همین توضیحات را به‌طور شفاهی نیز برای بازدیدکنندگان در تورهای عمومی این نمایشگاه، می‌هد. در ادامه، برگردان فارسی توضیحات ایشان را می‌خوانیم.

* * * * * 

خاطرات فراگیر: رخ معشوق

گرد از سر آستین به آزرم فشان

کآن هم رخ خوب نازنینی بوده‌ست

~ خیام، شاعر و ستاره‌شناس ایرانی

در پروژهٔ «خاطرات فراگیر: رخ معشوق» تعدادی از اشیاء را به‌عنوان اجسامی انتزاعی ارائه می‌کنم. این اجسام فیزیکی سفر زندگی خودشان را دارند. سفرهای آن‌ها به موازات سفرهای انسان‌هاست. به‌همان اندازه که ما به اشیاء در جهان توجه می‌کنیم، آن‌ها نیز متقابلاً به ما می‌نگرند. در پاسخ به نگاه خیرهٔ اشیاء، «خاطرات فراگیر» لحظاتی از مکاشفه و درون‌نگری را به ذهن متبادر می‌کنند که بازتابی از احساس دلتنگی، ازدست‌دادن و خواسته‌های ماست.

نگریستن به اشیاء اغلب باعث می‌شود که ما در مورد تجربیات گذشته فکر کنیم و آرزو کنیم با کسانی که ما را ترک کرده‌اند، روبه‌رو شویم. هر شیء مانند پلی عمل می‌کند که ما را به فضا، زمان و مکان متفاوتی می‌برد و به‌عنوان نقطهٔ ملاقات «خاطرات فراگیر» عمل می‌کند.

در ادبیات صوفیانهٔ ایران، زندگی جستاری بی‌پایان برای یافتن معشوق است. در شعر خیام هر عنصری در هستی نظاره‌گر است. اشیاء و جهان طبیعی شاهد زندگی ما هستند. آن‌ها با صدایی مشتاقانه با انسان‌ها صحبت می‌کنند و می‌پرسند: چه کسی همهٔ این‌ها را ساخته است؟ اصل ما چیست؟ به کجا می‌رویم؟ خیام در حالی‌که نگاهی وسیع به زندگی دارد، به‌عنوان یک ستاره‌شناس، به جزئیات و تکه‌های ریز دنیای ما نیز توجه می‌کند. در واقع، او ادعا می‌کند که هر ذرهٔ کوچک غبار، خاک یا خاکستر حاوی رد پای معشوق است.

اگر می‌توانستم در آخرین رفتنم فقط یک چمدان بردارم، کدام اشیاء را با خود می‌بردم؟

برای این پروژه، تصور کردم که باید زندگی‌ام را خلاصه کنم، با قراردادن اشیای همراهم در چمدانی کوچک؛ کیف آخر برای سفر من به زندگی پس از مرگ. این اشیاء برای مدت طولانی با من زندگی و سفر کرده‌اند: یک بطری قرص خالی از پدرم پر از زعفران ساییده، که یادآور آخرین دیدار سه سال پیش من با او در ایران است. روز اول آن دیدار، وقتی از خواب بیدار شدم پدرم در حالی‌که به اخبار خاورمیانه گوش می‌داد، به قناری‌هایش غذا می‌داد. متوجه شدم که او تاریخ تولد هر جوجه‌قناری را روی تکه‌نواری در قفس آن‌ها نوشته است. به این فکر کردم که چه حسی دارد به‌دنیاآمدن در قفس.

بعداً همان‌ روز وقتی‌که او برای من و مادرم شروع به آشپزی کرد، بوی زعفران فضا را پر کرد و حتی آن موقع هم می‌دانستم که روزی دلم برای این لحظات تنگ خواهد شد. حالا پدرم رفته و زعفران مصرف شده است. این بطری خالی با دست‌خط پدرم روی آن من را به یاد خانه‌اش، عشق عمیق او به زندگی و روزهای زیبایی که با هم داشتیم، می‌اندازد.

در آخرین چمدانم، کت اسپرت او و سوتی را که برای دویدن صبحگاهی استفاده می‌کرد، خواهم برد. در روزهای خاکستری سال ۱۳۶۸ خورشیدی (۱۹۸۹ میلادی)، درست یک سال پس از پایان جنگ عراق و ایران، پدرم با دوستانش یک تیم ورزشی درست کرد تا صبح‌ها فعالیت داشته باشد. این تیم متشکل از یک گروه بیست و سه نفره از مردانی بود که در دههٔ چهل زندگی‌شان بودند. آن‌ها هر روز صبح ساعت ۵:۳۰ قبل از طلوع آفتاب دور هم جمع می‌شدند تا بدوند و برای مدت کوتاهی معاشرت کنند.

آن هشت سال کودکی‌ام، از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ خورشیدی (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ میلادی) را که در جنگ گذشت، به یاد می‌آورم. لذت واقعی بازی با اسباب‌بازی‌ها را به‌ خاطر ندارم، زیرا بیشتر چیزها جدی بودند. ما درگیر ناامنی و اخبار جنگ بودیم. هر وقت تلویزیون را روشن می‌کردم، صحنه‌های جنگ را نشان می‌داد؛ شهدا و مادران گریان. بسیار نگران بودم که پدر، عموها و دایی‌ها و جوانان خانواده‌ام به خط مقدم جبهه اعزام شوند.

مدرسهٔ من هر سال قلک پلاستیکی کوچکی به‌شکل یک قبضه سلاح به ما می‌داد. قرار بود در آن پول جمع کنیم و آن را به مدرسه برگردانیم تا از سربازان حمایت کنیم. به یاد دارم که یک کنسرو لوبیا همراه با کارت پستالی و یادداشتم در آن به مدرسه بردم تا برای سرباز ناشناسی پست شود. من نمی‌دانم قوطی کنسور و یادداشت من به‌ دست چه کسی رسید و نمی‌دانم آیا او هنوز زنده است. سعی می‌کنم لبخند رنگ‌پریدهٔ سربازی جوان دور از خانواده‌اش را تصور کنم که یادداشتی از کودک ناشناسی دریافت کرده است. بنابراین، من یک تانک ارتشی کوچک اسباب‌بازی را در چمدانم خواهم گذاشت.

من عشق خانواده، دوستان و حمایت متعهدانهٔ جامعه‌مان را به یاد می‌آورم که ما را در کنار هم نگه داشت تا سال‌های سخت را پشت سر بگذاریم. من یک تکه‌فرش کوچک در چمدانم با خود خواهم داشت که مرا به یاد خانه‌هایی در ایران می‌اندازد که درشان قالیچه هست. همچنین مرا به یاد هنر پدربزرگم می‌اندازد که طراح فرش‌های گل‌دار بود.

در این آخرین چمدان چند کتاب قدیمی هم می‌گذارم. درک ابتدایی من از جهان از طریق خواندن کتاب، نگریستن به عکس‌ها و جمع‌آوری سوغاتی شکل گرفت. قورباغهٔ آقاجان (قورباغهٔ پدربزرگ) یکی از اشیایی بود که پدربزرگ و مادربزرگم در سال ۱۳۳۹ خورشیدی (۱۹۶۰ میلادی) از سفرشان به اروپا آورده بودند. در خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگم، این قورباغهٔ طلایی کوچک در قفسهٔ بالایی قرار داشت، دور از دسترس بچه‌ها.

آن‌ها همچنین عروسکی را که به‌شکل یک سرباز انگلیسی ساخته شده بود، آورده بودند – کلاه خز زیبایی داشت که دوست داشتم آن را لمس کنم. من هر دوی این‌ها را در چمدانم خواهم برد. 

دلم برای خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگم و سفرهٔ بزرگی که روی فرش وسط خانه‌شان پهن می‌شد، تنگ شده است؛ جایی‌که همهٔ بچه‌ها در کنار عموها، دایی‌ها، خاله‌ها، عمه‌ها و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها دور هم می‌نشستند. هر جمعه یک مهمانی خانوادگی بود که غذای مادربزرگ را می‌خوردیم و با دیگر بچه‌ها بازی می‌کردیم. در آخرین چمدانم، سفره را با خود خواهم برد.

گلاب‌پاش مادربزرگم را که برای نگهداری گلاب از آن استفاده می‌کرد، هم با خود خواهم برد. او زنی کوچک‌اندام مثل من بود با استعدادی عالی در آشپزی و پذیرایی از مهمانان. او خانهٔ بزرگی با باغچه‌ای از گل رز داشت که همیشه مردم را در آن دور هم جمع می‌کرد. او در بیشتر غذاها از گلاب استفاده می‌کرد و گاهی چند قطره از آن را روی کتاب‌ها و لباس‌هایش می‌ریخت. در آخرین سفر او، چند قطره گلاب از این گلاب‌پاش روی تابوتش ریختم.

یک دفتر کوچک خاطرات از دوستانم، چند عکس خانوادگی، اولین نوشته‌ها و آخرین هدیهٔ معشوقم و یک جام شربت آبی‌رنگ را هم با خود خواهم برد. فسیلی را که کلِر پنتیکاست در شیکاگو به من داد، خواهم برد تا موهبت شناخت انسان‌های مهربان را به خودم یادآوری کنم.

و آخرین اشیائی که در چمدانم خواهم برد، کراوات پدرم و ادکلن موردعلاقهٔ اوست. آیا هرگز فرصت ملاقات دوباره با او را پیدا خواهم کرد؟ شیشهٔ ادکلنش را در دستم می‌گیرم، به‌آرامی بازش می‌کنم و حضورش را استشمام می‌کنم. 

* * * * *

دربارهٔ پروژه‌های هنری گریفین

پروژه‌های هنری گریفین (Griffin Art Projects)، اقامتگاه و گالری هنری غیرانتفاعی‌ای است واقع در نورث ونکوور که به حمایت از هنرمندان در تولید آثار جدیدشان اختصاص دارد. این حمایت از طریق برنامهٔ اختصاص فضاهای اقامتی و استودیویی به هنرمندان و ایجاد تحقیقات جدید در مورد هنر، هنرمندان و مجموعه‌های هنری کانادایی و بین‌المللی از سراسر جهان در برنامه‌های نمایشگاهی این مرکز، صورت می‌گیرد. 

گریفین در سال ۲۰۱۵، از سوی بریجیت و هنینگ فرِیْبی (Brigitte and Henning Freybe) که در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ شروع به جمع‌آوری آثار هنری کردند، تأسیس شد. گریفین متدولوژی، مضامین و روایت‌هایی را در نظر می‌گیرد که هم فرهنگ بصری و کار خلاقانه و هم شیوه‌های کلکسیونری را شکل می‌دهد و پیش می‌برد. علاوه بر این، گریفین از پروژه‌های انفرادی و گروهی و نمایشگاه‌های موضوعی آثار، همکاری با تولیدکنندگان فرهنگی، گالری‌گردانان مهمان، هنرمندان، نویسندگان و مربیان هنر در منطقه، در سطح ملی و محلی برای تولید نمایشگاه‌ها، برنامه‌های عمومی و نشریات پشتیبانی در زمینهٔ هنر معاصر حمایت می‌کند و این‌ نوع فعالیت‌ها را گسترش می‌دهد. 

گریفین، از طریق برنامهٔ اختصاص فضای اقامت به هنرمندان، از گسترش شیوه‌های هنری و گالری‌گردانی بین‌المللی و کانادایی با میزبانی از هنرمندان و تولیدکنندگان فرهنگی بازدیدکننده از منطقه و جهان حمایت می‌کند. گریفین همچنین ارتباطات حرفه‌ای جدید را در کانادا و در سطح بین‌المللی از طریق ایجاد پایگاه داده‌های هنرمندان و نیز از طریق برنامه‌های اطلاع‌رسانی و عمومی، گسترش می‌دهد و ترویج می‌کند. 

اطلاعات بیشتر دربارهٔ این نمایشگاه:

https://www.griffinartprojects.ca/exhibitions/the-prop-house-a-collection-of-one-million-objects

نوشته حضور پروین پیوندی، هنرمند ساکن ونکوور، در نمایشگاه «پراپ هاوس: مجموعه‌ای از یک میلیون شیء» اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

عکس‌ها: پاول جوزف (Paul Joseph/UBC Brand and Marketing)

روز پنجشنبه، ۳۰ مهٔ ۲۰۲۴، در بخشی از مراسم فارغ‌التحصیلی دانشجویان دانشگاه بریتیش کلمبیا در ونکوور، با حضور رئیس و نایب‌رئیس این دانشگاه مدرک دکترای افتخاری به حسین امانت، معمار برجستهٔ ایرانی-کانادایی و طراح بنای شهیاد تهران، اعطا شد. 

در این مراسم دکتر بنوآ-اَنتوآن بَکُن (Benoit-Antoine Bacon)، رئیس اجرایی و قائم‌مقام رئیس دانشگاه یو‌بی‌سی، در معرفی حسین امانت گفت: «اکنون به بخش بسیار ویژه‌ای از مراسممان می‌رسیم. هر ساله در مراسم فارغ‌التحصیلی دانشجویان، دانشگاه یو‌بی‌سی افتخار اعطای مدارک افتخاری به افرادی را دارد که از نظر جامعهٔ دانشگاهی دارای معیارهایی ممتاز و برتر در رشتهٔ انتخابی‌شان‌اند. حسین امانت، یکی از این افراد است و من از او دعوت می‌کنم برای دریافت مدرک افتخاری خود پا پیش بگذارد.

آقای رئیسِ دانشگاه، حسین امانت مدت‌هاست که جایگاه برجسته‌ای در میان زبده‌ترین معماران مدرن جهان داشته است. او که متولد تهران، ایران است، شهرت بین‌المللی‌اش را در سن ۲۴ سالگی با برنده‌شدن در مسابقهٔ ملی طراحی برج شهیادِ تهران که پس از انقلاب ۱۹۷۹ در ایران به برج آزادی تغییر نام داد، به‌دست آورد.

این برج اکنون به نمادی ملی تبدیل شده است. این موفقیت زودهنگام منجر به سفارش‌دادن برخی از معتبرترین ساختمان‌های مدرن ایران به او شد؛ ازجمله مرکز صنایع دستی میراث فرهنگی، مجتمع دانشگاه صنعتی شریف، دانشکدهٔ مدیریت بازرگانی دانشگاه تهران و سفارت ایران در پکن.

نه‌تنها سپرده‌شدن چنین پروژه‌های معتبری به معماری جوان، قابل‌توجه بود، بلکه این نکته که او در زمرهٔ نخستین معماران ایرانی بود که با رعایت اصول معاصر و در عین حال به‌کارگیری درس‌هایی از معماری سنتی ایرانی، کار خود را متمایز می‌کرد، اهمیتی ویژه داشت.

پس از نقل مکان به کانادا در سال ۱۹۸۰، فعالیت او از طراحی مرکز اداری جهانی آئین بهائی در حیفا، تا کتابخانه‌های دانشگاهی و کارخانه‌های فناوری پیشرفته در چین تا مجتمع‌های مسکونی در آمریکای شمالی ازجمله یک ساختمان مسکونی ۵۲ طبقه همین‌جا در ونکوور، گسترش یافت. 

آقای امانت امروز به‌عنوان مدیر شرکتی مستقر در ونکوور، در همهٔ پروژه‌هایش به نمایش مهارت‌های بی‌همتایش در به‌کارگیری بن‌مایه‌های فرهنگی متنوع در طراحی‌هایی متمایز ادامه می‌دهد.

آخرین پروژهٔ او، بنای یادبود آرامگاه، نشان‌دهندهٔ تداوم توانایی خلاقانهٔ او در بیش از شش دهه است. او بیش از ۲۰ سال در چندین دانشگاه و مؤسسهٔ فرهنگی در زمینهٔ هنر، معماری و طراحی پایدار سخنرانی کرده است.

او به دانشجویان معماری محروم از حضور در مؤسسات آموزش عالی دولتی ایران، به‌صورت آنلاین آموزش داده و آن‌ها را هدایت کرده است.

آقای رئیس دانشگاه، به‌پاس قدردانی از یک عمر دستاورد و جایگاه برجسته در بین معماران بزرگ، از شما درخواست می‌کنم که درجهٔ دکترای افتخاری را به حسین امانت اعطا کنید.»

سپس دکتر استیون پوینت (Steven Point)، رئیس دانشگاه یو‌بی‌سی، پشت تریبون رفت و چنین گفت: «به‌موجب اختیارات شورای منتخب این دانشگاه، به شما حسین امانت، عنوان و مدرک دکترای افتخاری را اعطا می‌کنم. تبریک به شما!»

اهدای نشان و مدرک دکترا به حسین امانت با تشویق حضار مواجه شد.

پس از آن دکتر بَکُن، از دکتر امانت دعوت کرد تا برای حاضران سخن بگوید.

دکتر حسین امانت گفت: «آقای رئیس دانشگاه، از شما برای این افتخار بزرگ سپاسگزارم و همچنین از دانشگاه بریتیش کلمبیا و دانشکدهٔ معماری آن. این لحظه‌ای به‌یادماندنی در حرفهٔ من است. از حدود ۶۰ سال [کار حرفه‌ای]، ۴۴ سالش صرف پرداختن به حرفهٔ معماری در شهر زیبای ونکوور شده است.

من از همهٔ فرصت‌ها، امنیت و آزادی، به‌ویژه آزادی [در این لحظه بغض گلوی حسین امانت را فشرد و برای چند لحظه صحبتش قطع شد] که کانادا سخاوتمندانه به من و خانواده‌ام، عاری از تبعیض قومی و مذهبی، ارائه کرده است، سپاسگزارم. 

من از ایران می‌آیم. کشوری با سنت قدیمی طراحی و ساخت با پیشینه‌ای دست‌ِکم سه‌هزار‌ساله؛ سنتی که در فرهنگی غنی و پیچیده نهفته است.

من وام‌دار این فرهنگ با تمام خلاقیت‌های مادی و هنری، دستاوردهای معنوی و شاعرانه و به‌ویژه معماری آن هستم. در شهرهای قدیمی در حاشیهٔ کویر مرکزی ایران، شهرهایی مانند یزد یا کاشان که اتفاقاً شهر اجدادی من است، تکنیک‌های طراحی و ساخت برای تحمل محیط خشن کویر ابداع شد. اختراعاتی مانند قنات‌ها، بادگیرها، آب‌انبارها؛ سازه‌هایی که اکنون به‌دلیل پایداری و عملکرد محیطی‌شان شناخته شده‌اند.

مفاهیم طراحی شهری مانند میدان شهر، بازار، کاروانسرا، مساجد و سایر ساختمان‌های عمومی با طاق‌ها و گنبدهای متمایزشان، به‌طور وسیعی در منطقه گسترده شده‌اند حتی تا شبه‌قارهٔ هند و غرب چین. من به‌عنوان دانشجوی معماری با استادانم چون فروغی، غیایی و به‌ویژه سیحون از بسیاری از این سازه‌ها بازدید کردم و از زیبایی و کارایی آن‌ها الهام گرفتم، و کشف اسرار حاکم بر این فضاها که چنین تأثیری بر روح انسان می‌گذارد، به تلاش مادام‌العمر من بدل شد. در بسیاری از موارد من عناصر طراحی و هندسهٔ آن‌ها را با اصول معماری مدرن سازگار یافتم.

من همچنین دیگر سنت‌های معماری، اعم از باستانی و مدرن، را ارج نهاده‌ام و سعی کرده‌ام به‌عنوان یک معمار معاصر از دستاوردها و ظرافت‌های هنری آن‌ها درس بگیرم. من به‌عنوان یک معمار معاصر، معماری کلاسیک یونان را نیز ارج نهاده‌ام و اصول آن را در طرح‌هایم به کار برده‌ام و در این راه به رمز و راز و پیچیدگی‌های زیبای این زبان طراحی پی برده‌ام.

من همچنین از بسیاری از معماران معاصر دیگر آموخته‌ام؛ معماران ژاپنی، و سادگی و بی‌پیرایگی‌ای که با آن عناصری از گذشتهٔ هنری خود را در ساختمان‌هایشان به کار برده‌اند؛ معماران غربی قرن بیستم از بوهاوس گرفته تا رایت گرفته تا آلتو، اریکسون، کان و گِری و دیگران، همگی منابع ستایش و انگیزش برای من بوده‌اند.

با نگاهی به گذشته، من می‌توانم با وضوح بیشتری ببینم که چگونه همهٔ آنچه که اشاره کردم بر کار من تأثیر گذاشته است، برخی آگاهانه و شاید هم ناخودآگاه. 

بنای شهیاد نمونه‌ای از اشارات به تاریخ و فرهنگ کشور است. به‌همین دلیل است که با گذشت نیم قرن از اتمام آن همچنان نماد هویت ایرانی امروز است. پیام شهیاد تعلق و تداوم تعلق به جامعه‌ای مدرن و فراگیر و تداوم تاریخی پیچیده و متنوع و فرهنگ عمیق و هندسه است.

در جدیدترین طرح من از آرامگاه بهایی که اکنون در دست ساخت است، همان حس تداوم از طریق هندسهٔ پیچیده و ارجاعات سنتی آن بیان شده است.

آقای رئیس دانشگاه، مایهٔ اطمینان خاطر است که دانشگاه یو‌بی‌سی با گسترش دپارتمان زبان و فرهنگ فارسی‌ توجه بیشتری به این دپارتمان می‌کند.

این نه‌تنها به‌دلیل تعداد فزایندهٔ مهاجران از کشورهای فارسی‌زبان است، بلکه به‌دلیل تجربهٔ منحصربه‌فرد کانادا در زمینهٔ چندفرهنگی و گرده‌افشانی متقابل آنان است. وظیفه‌ای والا که می‌توان امیدوار بود یو‌بی‌سی آن را دنبال کند و آقای رئیس دانشگاه، من به ایفای نقش در این هدف، افتخار خواهم کرد. سپاسگزارم.»

پس از پایان صحبت‌های دکتر امانت، استادان و مسئولان دانشگاه یو‌بی‌سی و همچنین فارغ‌التحصیلان و خانواده‌هایشان که در این مراسم حاضر بودند او را تشویق کردند.

 ویدیوی این برنامه را با زیرنویس فارسی در اینجا ببینید:

نوشته معمار «شهیاد» برای «آزادی» گریست اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امسال نیز به‌رسم هر سال در ماه ژوئن سالن سنتنیال تیاتر شاهد برگزاری North Shore Folkfest خواهد بود. امسال البته «پنجاهمین سالگرد این جشنواره» در روز شنبه اول ژوئن برگزار خواهد شد.

این برنامه، نمایشی از رقص‌هایی متنوع از ملیت‌های مختلف خواهد بود. هر کدام از گروه‌ها نُه دقیقه فرصت دارند تا فرهنگ ‌و هنر سرزمین مادری‌شان را به روی صحنه اجرا کنند. بالهٔ ملی پارس ونکوور همکاری‌اش را با این جشنواره در سال ۱۹۹۲ شروع کرده و تاکنون نیز ادامه داده است. شایان ذکر است که در برنامهٔ امسال، در اجرایی که بالهٔ ملی پارس ونکوور خواهد داشت، کودکان و نوجوانان هم خواهند رقصید.

کمیتهٔ این جشنواره بر این باور است که فرهنگ و هنر هر ملیتی در شکل رقص از ویژگی‌های خاصی برخوردار است و استفاده از صحنه‌های بزرگ را برای گروه‌های مختلف امکان‌پذیر می‌کند. 

این جشنواره پنجاه سال پیش به‌همت زنده‌یاد خانم استلا جودین که خودش یک اوکراینی-کانادایی بود، بنیان گذاشته شد. او‌ خود به‌عنوان عضو شورای شهر نورث ونکوور در بازسازی و‌ شهرسازی این منطقه سهم بسزایی داشته و از نمونه کارهای او می‌توان به پروژه‌های Lonsdale Quay و Park & Tilford Garden اشاره کرد.

کمیتهٔ برگزاری این جشنواره همگی به‌صورت داوطلبانه و غیرانتفاعی فعالیت می‌کنند و همگی بر این باورند که با حفظ هویت ملی، بهتر می‌توان با جامعهٔ بزرگ‌تر کانادا همگام شد.

در حالی‌که این جشنواره رایگان است، اما به حضور گرم، همت عالی و مالی شما نیز نیاز دارد. پسندیده است که این جشنواره را به‌صورت donation در زمان ورود به سالن یاری رسانیم.

باشد تا با حضورمان نقش رنگین جامعهٔ ایرانی را در این جشنواره پررونق‌تر جلوه دهیم.

برای آگاهی بیشتر از برنامه‌های بالهٔ ملی پارس ونکوور، می‌توانید از طریق وب‌سایت، فیس‌بوک و اینستاگرام با ما در ارتباط باشید:

www.vancouverpnb.ca

www.facebook.com/VanPNB

‎@Vanpnb

نوشته به‌بهانه‌ٔ پنجاهمین سالگرد جشنوارهٔ رقص‌های محلی ملل مختلف نورث ونکوور North shore folk festival 2024 اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.