انگلستان بایگانی - رسانهٔ همیاری https://media.hamyaari.ca/tag/انگلستان/ نشریه‌ای برآمده از گروه همیاری ایرانیان ونکوور Mon, 15 Jun 2026 18:12:07 +0000 fa-IR hourly 1 https://i0.wp.com/media.hamyaari.ca/wp-content/uploads/2016/03/cropped-Hamyaari-Media-Logo-copy.jpg?fit=32%2C32&ssl=1 انگلستان بایگانی - رسانهٔ همیاری https://media.hamyaari.ca/tag/انگلستان/ 32 32 107786100 مگنا کارتا https://media.hamyaari.ca/2026/06/15/%d9%85%da%af%d9%86%d8%a7-%da%a9%d8%a7%d8%b1%d8%aa%d8%a7/ https://media.hamyaari.ca/2026/06/15/%d9%85%da%af%d9%86%d8%a7-%da%a9%d8%a7%d8%b1%d8%aa%d8%a7/#respond Mon, 15 Jun 2026 07:00:02 +0000 http://media.hamyaari.ca/?p=8726 سندی از دل تاریخ و شالودهٔ قوانین اساسی دنیای مدرن ویرایش و بازنویسی: مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور بی‌تردید مگنا کارتا را می‌توان شالودهٔ تمامی قوانین اساسی بسیاری از کشورهای پیشرفتهٔ امروز، به‌ویژه کشورهای تحت نفوذ بریتانیا همچون کانادا، استرالیا و نیوزیلند دانست. سندی که در طول سالیان تغییراتی اساسی کرد، ولی اصول اساسی آن مانند منع برده‌داری و احترام به حقوق اشخاص کمابیش بدون تغییر ماند. در این شماره به‌مناسبت سالگرد امضای این سند...

نوشته مگنا کارتا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

]]>
سندی از دل تاریخ و شالودهٔ قوانین اساسی دنیای مدرن

ویرایش و بازنویسی: مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

بی‌تردید مگنا کارتا را می‌توان شالودهٔ تمامی قوانین اساسی بسیاری از کشورهای پیشرفتهٔ امروز، به‌ویژه کشورهای تحت نفوذ بریتانیا همچون کانادا، استرالیا و نیوزیلند دانست.

سندی که در طول سالیان تغییراتی اساسی کرد، ولی اصول اساسی آن مانند منع برده‌داری و احترام به حقوق اشخاص کمابیش بدون تغییر ماند. در این شماره به‌مناسبت سالگرد امضای این سند به‌دست جان، پادشاه انگلستان، نگاهی به تاریخچهٔ پرفرازونشیب آن می‌اندازیم.

مگنا کارتا یا «منشور کبیر آزادی»، یکی از مشهورترین اسناد جهان است که در ۱۵ ژوئن ۱۲۱۵ در رانی‌مید در نزدیکی وینزر مورد موافقت جان، پادشاه انگلستان، قرار گرفت. 

این سند به‌عنوان راهکاری عملی برای مواجهه با بحران‌های سیاسی‌ای که پادشاه در سال ۱۲۱۵ با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کرد، تنظیم شد. اهمیت این سند به‌این دلیل است که برای نخستین‌بار، همه ازجمله پادشاه را در برابر قانون پاسخگو می‌ساخت. اگر چه نزدیک به یک‌سوم متن مگنا کارتا در طول ده سال یا پاک شد یا بازنویسی، و بعدها تقریباً همهٔ بندهای آن لغو شد، این سند به‌عنوان یکی از سنگ‌ بناهای قانونی در بریتانیا شناخته می‌شود.

یکی از ۴ سند به‌جا مانده از متن مگنا کارتا در سال ۱۲۱۵
یکی از ۴ سند به‌جا مانده از متن مگنا کارتا در سال ۱۲۱۵

اغلبِ ۶۷ بند این سند به رسیدگی به نارضایتی‌های ناشی از فرمان‌های پادشاه اختصاص دارد. چرا که جان نیز همانند پیشینیان خود با تکیه بر اصول «قدرت و اراده» حکمرانی می‌کرد و تصمیمات اجرایی و بعضاً خودسرانه‌ای اتخاذ می‌کرد با این توجیه که قدرت پادشاه از قانون بالاتر است. در عین حال در بین این بندها به برخی از ارزش‌های بنیادینی اشاره می‌شود که هم استبداد پادشاه را به چالش می‌کشد و هم امکان تطابق‌یافتن در قرن‌های بعد را دارد. مهم‌ترین آن‌ها بند ۳۹ است که به همهٔ «مردمان آزاد» حق برخورداری از عدالت و دادرسی در دادگاهی منصفانه را می‌دهد. این بند در قانون حقوق ایالات متحده مصوب ۱۷۹۱، اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر مصوب ۱۹۴۸، کنوانسیون حقوق بشر اروپا مصوب ۱۹۵۰ و در بسیاری از قوانین اساسی کشورهای مختلف بازتاب یافته است.

بسیاری از نویسندگان دوران تصویب این سند، معتقد بودند که پادشاه باید بر اساس رسوم و قانون و با مشورت سران قلمرو خود عمل کند، اما اگر پادشاه از این کار سر باز می‌زد، الگویی وجود نداشت که بتوان به آن رجوع کرد. جان در سال ۱۲۰۴ بسیاری از سرزمین‌های اجدادی خود را در فرانسه به فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه، باخته بود و سالیان زیادی بود که تلاش می‌کرد این سرزمین‌ها را بازپس‌ گیرد. به‌همین دلیل مالیات‌های سنگینی را بر بارُن‌ها تحمیل می‌کرد تا هزینهٔ جنگ با فرانسه را فراهم کند، اما این تلاش‌ها با شکست گسترده‌ای در سال ۱۲۱۴ پایان یافت. جان برای برقراری صلح و جبران خسارت، باید به فرانسه جریمه پرداخت می‌کرد. او محبوبیت خود را در بین بارُن‌ها به‌شدت از دست داده بود؛ بسیاری از آن‌ها به پادشاه مالیات بدهکار بودند و اعتمادی بین دو طرف وجود نداشت.

چند ماه پس از بازگشت جان از فرانسه، بارُن‌ها در شمال و شرق انگلستان مقدمات شورش را ترتیب دادند. شورشیان با رهبری رابرت فیتزوالتر قسم خوردند که برای آزادی کلیسا و قلمرو‌های خود مقاومت خواهند کرد و خواهان آن‌اند که پادشاه آن منشور آزادی را که در قرن پیش از سوی شاه هنری اول به همگان اعلام شده بود، تأیید کند. سرانجام در ژانویهٔ ۱۲۱۵، جان شورایی را در لندن تشکیل داد تا با سران شورش مذاکره کنند. هر دو طرف موافقت کردند که پاپ اینوسنت سوم در این جلسات شرکت کند.

نقاشی دیواری قرن سیزده از پاپ اینوسنت سوم
نقاشی دیواری قرن سیزده از پاپ اینوسنت سوم

پس از کشکمش‌های بسیار، نهایتاً با وعدهٔ تجدید حمایت بارُن‌ها از سلطنت، مگنا کارتا به‌دست استفان لنگتون، اسقف اعظم کانتربری، به‌منظور برقراری صلح نوشته شد که در آن وعدهٔ حفاظت از حقوق کلیسا، حفاظت از بارُن‌ها در برابر حبس غیر‌قانونی، دسترسی به عدالت سریع و بی‌درنگ، و محدودیت پرداخت مالیات از سوی فئودال‌ها داده شد، و به تصویب شورایی متشکل از ۲۵ بارُن رسید. این افراد می‌توانستند بر رعایت مفاد منشور در آینده نیز نظارت داشته باشند و طبق بند ۶۱، اگر جان ظرف ۴۰ روز مطابق منشور عمل نکند، حق داشتند قلعه‌ها و املاک وی را تصرف کنند تا زمانی‌که به‌قضاوت آن‌ها رویهٔ پادشاه اصلاح شود. این منشور که برگرفته از منشور آزادی هنری اول، سُنن قانونی و منشورهای اروپایی بود، بیشتر بر حقوق مردمان آزاد و به‌ویژه بارُن‌ها تأکید داشت. سرانجام شاه جان آن را در رانی‌مید در نزدیکی وینزر امضا کرد.

شاه جان در حال امضای مگنا کارتا
شاه جان در حال امضای مگنا کارتا

هیچ‌کدام از طرفین به تعهدات خود پایبند نماندند و این منشور از سوی پاپ اینوسنت سوم لغو شد، زیرا باور داشت پادشاه، چنین سند شرم‌آور، غیرقانونی و ناعادلانه‌ای را تحت فشار امضا کرده است. لغو منشور منجر به آغاز نخستین نبرد بارُن‌ها شد و آن‌ها با درخواست کمک از فرانسه، پادشاهی انگلیس را به لوئی هشتم وعده دادند. پادشاه جان در اکتبر ۱۲۱۵ بر اثر بیماری درگذشت و پسر ۹ سالهٔ وی هنری سوم جانشین پدر شد. حکومت نایب‌السلطنه‌ای با حمایت پاپ، منشور را بار دیگر در سال ۱۲۱۶ تصویب کرد و در تلاشی ناموفق برای ایجاد حمایت سیاسی بارُن‌ها بعضی از محتوای افراطی مربوط به مقام پاپ و بند ۶۱ را حذف کرد. کلیسا اعلام کرد که نبرد لوئی هشتم و پیروانش با پادشاه انگلیس به‌منزلهٔ جنگ صلیبی است. این واقعه منجر به ایجاد اختلاف بین شورشیان شد و افراد زیادی به‌طرفداری از هنری سوم برخاستند. با پایان نبرد بارُن‌ها در سال ۱۲۱۷، توافق شد که لوئی لندن را ترک کند و در ازای آن سرزمین‌های بارُن‌ها به آن‌ها برگردانده شود. منشور پیشین بخشی از صلح‌نامهٔ لمبث را تشکیل داد و برای اینکه با منشور فارست مصوبهٔ همان سال اشتباه گرفته نشود، نام آن را مگنا کارتا گذاشتند، هرچند بحث و جدالی بر سر این موضوع جریان داشت که پادشاه این سند را به‌اجبار امضا کرده است. در سال ۱۲۲۵، زمانی که هنری سوم برای سامان‌دهی سپاه جهت بازپس‌گرفتن گسکونی از فرانسه با کمبود سرمایه مواجه بود، بارُن‌ها در ازای کمک مالی، از پادشاه خواستند بار دیگر منشور را امضاء کند و در آن قید کند که با اختیار و آزادی کامل این‌ منشور را تصویب کرده است.

نسخهٔ ۱۲۲۵ مگنا کارتا که توسط هنری سوم صادر شد.
نسخهٔ ۱۲۲۵ مگنا کارتا که توسط هنری سوم امضا شد.

هنری سوم به منشور پایبند ماند و در ازای آن از بارُن‌ها مالیات وعده‌شده را دریافت کرد. در سال ۱۲۵۸، بارُن‌ها به‌بهانهٔ سرپیچی پادشاه از مفاد منشور با حمایت لوئی نهم کودتای ناموفقی را علیه هنری شکل دادند، اما به‌دلیل اینکه قدرت نظامی کافی در اختیار نداشتند، دومین نبرد بارُن‌ها تا دوران پادشاهی پسر هنری سوم یعنی ادوارد اول، به‌طور ناموفق ادامه یافت. هنری در سال ۱۲۶۷ مقررات مارلبرو را تصویب کرد تا ناظر بر رعایت شرایط مگنا کارتا باشد. پسرش، ادوارد اول، تصویب مگنا کارتا را در سال ۱۲۹۷ تکرار کرد و این بار منشور را به‌عنوان بخشی از مقررات قانون بریتانیا تأیید نمود. منشور به حکمران هر ناحیه ارسال ‌شد که باید هر سال چهار بار در شورای هر ایالت در حضور سه نفر از اعضای کمیته نظارت بر منشور خوانده و به شکایات مربوط به نقض آن رسیدگی می‌شد. 

منشور به بخشی از حیات سیاسی انگلیس تبدیل شد و از دوران پادشاهی ادوارد سوم تا قرن ۱۳ و ۱۴ هر پادشاه به‌نوبهٔ خود در آن تغییراتی ایجاد می‌کرد. مگنا کارتا بین ۳۲ الی ۴۵ بار تغییر کرد. اولین اقدام هر پارلمان خواندن و تأیید مگنا کارتا بود. در سال ۱۴۲۳ نیز منشور از سوی هنری ششم تأیید شد و در اواسط قرن ۱۵، منشور، دیگر نقش بسیار مهمی را در سیاست بریتانیا ایفا می‌کرد. با گذشت زمان و تصویب قوانین از سوی پارلمان نوپای بریتانیا، این منشور تا حدودی اهمیت عملی خود را از دست داد تا اینکه در پایان قرن ۱۶، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت. وکلا و تاریخ‌دانان آن دوران باور داشتند که در گذشته یک قانون اساسی بریتانیایی وجود داشته است که قدمت آن به دوران آنگلوساکسون‌ها بازمی‌گردد و از آزادی افراد بریتانیایی محافظت می‌کند. آن‌ها ادعا می‌کردند که این قانون اساسی در حملهٔ نورمن‌ها در سال ۱۰۶۶ از بین رفته و مگنا کارتا تلاشی برای بازگرداندنِ آن بوده است. بدین طریق، مگنا کارتا مبنای اساسی برای قدرت‌های آن دوران پارلمان و اصول قانونی مانند «قرار احضار زندانی» شد. با وجود اینکه این ادعا نقص‌های زیادی داشت، اما در قرن ۱۷ حقوق‌دانانی همچون سِر ادوارد کوک از این منشور برای مقابله با حق الهی پادشاهان خاندان استوارت استفاده کردند. هرچند، جیمز اول و پسرش چارلز اول هر دو سعی کردند بحث پیرامون مگنا کارتا را سرکوب کنند و از امضای آن خودداری کردند. جنگ داخلی بریتانیا در دههٔ ۱۶۴۰ رخ داد و با اعدام چارلز اول در سال ۱۶۴۹ و بر سرِ کارآمدن حکومت جمهوری پس از آن، این پرسش را ایجاد کرد که آیا مگنا کارتا که توافقی با خاندان سلطنتی بود، هنوز موضوعیت دارد یا نه. 

افسانهٔ سیاسی منشور در دوران پس از انقلاب بزرگ بریتانیا در سال ۱۶۸۸ تا قرن ۱۹ همچنان ادامه داشت. نظر مردم در مورد ماهیت کلی قانون دستخوش تغییر شده بود و قانون سِپتِنیال مصوبهٔ ۱۷۱۶ قدرت پارلمان را افزایش داده بود، زیرا تحت این قانون حاکمیت پارلمانی جایگزین پادشاهی مطلقه شده بود. افرادی همچون گرانویل شارپ با استناد به منشور به‌عنوان بخش مهمی از قانون اساسی بریتانیا، برده‌داری را محکوم کردند. زمانی که استعمار‌گران بریتانیایی به سرزمین‌های جدید مهاجرت کردند، منشورهای سلطنتی ازجمله منشور ویرجینیا و ساحل ماساچوست را در آمریکا برقرار ساختند که طبق آن از تمامی آزادی‌ها، حق رأی و مصونیت‌های متولدین خاک بریتانیا برخوردار بودند. در نهایت مگنا کارتا بر شکل‌گیری قانون اساسی آمریکا در ۱۷۸۷ نیز تأثیر گذاشت و بر اساس این منشور، بند پنج قانون اساسی آمریکا تضمین می‌کرد که هیچ‌کس نباید از زندگی، آزادی یا نگهداری اموال خود بدون گذراندن یک روند قانونی محروم شود. هرچند تحقیقات صورت‌گرفته در دوران ملکه‌ویکتوریا از سوی افرادی همچون ویلیام استاب و فردریک میتلند نشان داد که منشور اولیهٔ ۱۲۱۵ در مورد روابط قرون وسطایی سلطنت و بارُن‌ها و برای حفاظت از حقوق آن‌ها بوده و هرگز حقوق مردم عادی را مورد توجه قرار نداده بود. در این دوران، حزب سیاسی ویگ در ‌پارلمان از مگنا کارتا و نقش آن در تاریخ قانون اساسی حمایت می‌کرد. تاریخ‌دان ادوارد جنکس مقاله‌ای را در ۱۹۰۴ منتشر کرد که در آن افسانهٔ مگنا کارتا را اختراعی از ادوارد کوک در قرن ۱۷ نامید که با سند اولیه در سال ۱۲۱۵ تفاوت زیادی داشت. در سال ۱۹۳۰ سلار و ییتمن مقاله‌ای را منتشر کردند و در آن اهمیت فرضی مگنا کارتا و وعدهٔ آزادی جهانی آن را به سخره گرفتند: «منشور مگنا دلیل اصلی جنبش دموکراسی در بریتانیا بود، پس برای همه اتفاق خوبی بود به‌جز مردم عادی.»

بنای یادبود مگنا کارتا در رانی‌مد که در سال ۱۹۵۷ و در محل امضای آن ساخته شد.

اولین بار در سال ۱۸۲۹ بند ۳۶ منشور لغو شد و سپس طی ۱۴۰ سال بعد محتوای منشور دستخوش تغییرات بسیار زیادی قرار گرفت. طی قرون ۱۹ و ۲۰ تقریباً تمامی متن منشور به استثنای بند ۱، ۹ و ۲۹ فسخ شد. با این‌وجود مگنا کارتا همچنان به‌عنوان سندی قدرتمند و نمادین باقی ماند و در قوانین اساسی کشورهای تحت نفوذ بریتانیا همچون کانادا، استرالیا و نیوزیلند شالودهٔ اصلی شکل‌گیری قانون اساسی بوده است. در قرن حاضر، چهار نمونه از منشور اصلی ۱۲۱۵ موجود است که دو نسخه از آن در کتابخانهٔ بریتانیا، یکی در کلیسای جامع لینکلن و یکی هم در کلیسای جامع سالزبری نگهداری می‌شوند. همچنین تعداد انگشت‌شماری از نسخه‌های بعدی منشور تحت مالکیت عام و خاص در آمریکا و استرالیا موجود است. نمونه‌های اصلی به زبان اختصاری لاتین قرون وسطی با قلم‌ پَر روی پوست نوشته شده است و مهر سلطنتی روی آن‌ها نقش بسته است. با وجود اینکه اهالی فن به ۶۳ بند منشور اشاره می‌کنند، اما این بندها مربوط به سیستم شمارش جدید است که از سوی ویلیام بلک‌استون در سال ۱۷۵۹ به همگان معرفی شد. متن اصلی منشور منسجم، طولانی و بدون پاراگراف‌بندی و بند‌گذاری است. در هشتصدمین سالگرد تدوین مگنا کارتا هر چهار نسخهٔ اصلی آن در ۳ فوریهٔ ۲۰۱۵ در کتابخانهٔ بریتانیا به نمایش گذاشته شد.

منبع: ویکی‌پدیا

نوشته مگنا کارتا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

]]>
https://media.hamyaari.ca/2026/06/15/%d9%85%da%af%d9%86%d8%a7-%da%a9%d8%a7%d8%b1%d8%aa%d8%a7/feed/ 0 8726
آخر هفته با فوتبال از لندن https://media.hamyaari.ca/2022/08/09/%d8%a2%d8%ae%d8%b1-%d9%87%d9%81%d8%aa%d9%87-%d8%a8%d8%a7-%d9%81%d9%88%d8%aa%d8%a8%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b2-%d9%84%d9%86%d8%af%d9%86/ https://media.hamyaari.ca/2022/08/09/%d8%a2%d8%ae%d8%b1-%d9%87%d9%81%d8%aa%d9%87-%d8%a8%d8%a7-%d9%81%d9%88%d8%aa%d8%a8%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b2-%d9%84%d9%86%d8%af%d9%86/#respond Wed, 10 Aug 2022 02:30:46 +0000 https://media.hamyaari.ca/?p=18918 علیرضا فدایی – انگلستان به من ثابت شد که فوتبال در آمریکای شمالی، جایی که به آن ساکر (soccer) می‌گویند، صد سال جا دارد تا به جایگاه حال حاضر آن در اروپا برسد. سفر من به انگلستان این‌بار مصادف شد با جام ملت‌های اروپای فوتبال زنان و تبلیغات گستردهٔ این مسابقات در سطح شهر. انگلیسی‌ها که سال پیش با داشتن میزبانی جام ملت‌های اروپا برای مسابقات مردان، درنهایت در فینال با ضربات پنالتی بازی را به...

نوشته آخر هفته با فوتبال از لندن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

]]>
علیرضا فدایی – انگلستان

به من ثابت شد که فوتبال در آمریکای شمالی، جایی که به آن ساکر (soccer) می‌گویند، صد سال جا دارد تا به جایگاه حال حاضر آن در اروپا برسد.

سفر من به انگلستان این‌بار مصادف شد با جام ملت‌های اروپای فوتبال زنان و تبلیغات گستردهٔ این مسابقات در سطح شهر. انگلیسی‌ها که سال پیش با داشتن میزبانی جام ملت‌های اروپا برای مسابقات مردان، درنهایت در فینال با ضربات پنالتی بازی را به ایتالیا واگذار کردند، حالا شانس خود را در فوتبال زنان امتحان می‌کردند.

مسابقات از شبکهٔ دولتی سراسری انگلستان به‌صورت مستقیم پخش می‌شد. در مسابقات اروپای زنان ۱۶ تیم (به‌جای ۲۴ تیم در مسابقات مردان) شرکت می‌کنند. در میان تیم‌های حاضر که گلچین‌شدهٔ تیم‌های اروپا هستند چندان غافلگیری‌ای وجود ندارد و اغلب کشورهایی‌اند که تیم مردان آن‌ها نیز موفق است. شاید تنها بتوان به حضور تیم ایرلند شمالی اشاره کرد که سال‌هاست در هیچ مسابقهٔ جهانی و اروپایی مردان شرکت نکرده است و البته در این مسابقات هم از گروه خود صعود نکرد.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، مدعیان بزرگ این مسابقات تیم‌های آلمان، قهرمان هشت دورهٔ جام ملت‌های اروپا، و انگلستان، تیم میزبان، بودند. البته سوئد و نروژ هم با موفقیت‌های پیشین خود شانسی برای موفقیت دوباره داشتند. در نهایت تیم‌های انگلستان و آلمان به نیمه‌نهایی رسیدند. انگلستان با اقتدار سوئد را چهار بر صفر شکست داد و آلمان در یک بازی نه‌چندان آسان دو بر یک فرانسه را مغلوب کرد.

کدام فوتبال‌دوستی هست که از رقابت دیرینهٔ انگلستان و آلمان در فوتبال مردان خبر نداشته باشد؟ حالا نوبت تیم زنان این دو کشور بود که در مقابل هم صف‌آرایی کنند. 

ورزشگاه مشهور ومبلی لندن که شاهد بزرگ‌ترین دیدارهای تاریخ فوتبال ازجمله جام جهانی مردان بوده است، این بار میزبان فینال جام ملت‌های اروپای زنان بود. استقبال گستردهٔ تماشاگرانی که ورزشگاه نود هزار نفری را پر کرده بودند، واقعاً چشمگیر بود.

نیمهٔ اول بدون گل به‌ پایان رسید و تیم آلمان با اقتدار نیمهٔ دوم را آغاز کرد و شانس گل‌زدن داشت. درحالی‌که تیم انگلستان بدون برنامه و دست‌و‌پابسته در مقابل آلمان به‌نظر می‌رسید، یک پاس عمقی به الا تون (Ella Toone)، بازیکن شمارهٔ ۲۰ انگلستان، این تیم را بر خلاف جهت بازی صاحب گل کرد. بازیکن تیم انگلستان با کنترل و تکنیک بی‌نظیر در حالی که توسط دو بازیکن آلمانی دنبال می‌شد، زیر توپ زد و توپ را از بالای سر دروازه‌بان آلمان رد کرد تا در دقیقهٔ ۶۲ تیم انگلستان جلو بیفتد. 

این شادی البته طولی نکشید و در دقیقهٔ ۷۹ لینا ماگول (Lina Magull)، بازیکن شمارهٔ ۱۸ آلمان، که به‌عنوان ذخیره وارد شده بود، در پی اشتباه تیم انگلستان در قرارگرفتن در خط دفاعی، گل تساوی را زد.

بازی وارد وقت اضافه شد و نیمهٔ اول وقت اضافه هم بدون گل به‌ پایان رسید. می‌توانستم نگرانی تماشاگران انگلیسی را حدس بزنم که دل خوشی از ضربات پنالتی پایان بازی نداشتند. اما نگرانی آن‌ها بی‌جا بود؛ کلوئه کلی (Chloe Kelly)، بازیکنی که به‌عنوان ذخیره وارد بازی شده بود، در محوطهٔ جریمه از توپ برگشتی استفاده کرد و گل پیروزی را به ثمر رساند. انگلستان با کنترل توپ در کناره‌های زمین مابقی وقت را گذراند تا برای اولین بار در تاریخ این کشور قهرمان زنان اروپا شود. برای کشوری که مُبدع فوتبال مدرن است، این اولین عنوان بزرگ پس از قهرمانی جام جهانی مردان در سال ۱۹۶۶ بود. 

حضور داوران زن، سرمربیان زن و حتی گزارشگران و مفسران زن نشانهٔ عمق فوتبال رو‌به‌رشد زنان است. فوتبال زنان چیزی به‌جز پیشرفت نخواهد داشت و انتظار می‌رود که به‌لطف حق پخش تلویزیونی و حامیان مالی قوی، جایزهٔ ۱۶ میلیون یورویی که برای کل این مسابقات از طرف کنفدراسیون فوتبال اروپا در نظر گرفته شده، افزایش یابد. 

در عین حال، در آمریکای شمالی و مرکزی همین چندی پیش مسابقات فوتبال زنان در ورزشگاه‌های تقریباً بدون تماشاگر، بدون سروصدا و حتی بدون پخش مستقیم در کانادا برگزار شد. اتفاقی که با درخشش تیم زنان کانادا در سه دورهٔ اخیر المپیک تعجب‌برانگیز بود.

در روز قبل از دیدار نهایی جام‌ملت‌های اروپا، برای اولین‌بار همراه پسرم به دیدار دوستانهٔ تیم‌های آرسنال انگلستان و سویل اسپانیا رفتیم که در مسابقات جام امارات دیدار می‌کردند. مسابقاتی که در کنار آماده‌سازی برای لیگ برتر، ابزاری است برای راضی‌کردن اشتهای سیری‌ناپذیر فوتبال‌دوستان این کشور و کلاً اروپایی‌ها.

از مسافت طولانی مانده به ورزشگاه آرسنال که سال‌هاست به‌دلیل داشتن حامی مالی آن، خطوط هوایی امارات، به‌نام Emirates نام‌گذاری شده، یافتن ورزشگاه چندان دشوار نیست. کافی است یکی از طرفداران بی‌شمار این تیم را که لباس آرسنال بر تن دارد، دنبال کنید‌. حتی نام ایستگاه مترو هم آرسنال است که نشانگر عمق جایگاه تیم‌های فوتبالی در این کشور است.

دورتادور ورزشگاه ۶۰ هزار نفری و زیبای این تیم با عکس و نام بازیکنان مطرح سال‌های پیش مزین شده است. ورودی‌های ورزشگاه به‌نحوی طراحی‌شده که بعید است کسی بدون بلیت وارد ورزشگاه شود. برای یک بازی دوستانه هم تقریباً ورزشگاه پُر است. تیم آرسنال با شروعی توفانی و به‌ثمر رساندن چهار گل در ۲۰ دقیقه و در نهایت پیروزی شش بر صفر هواداران خود را خوشحال راهی خانه کرد.

در بین مسابقه، شعار «اگر از تاتنهام بیزارید، بایستید» با هم‌صدایی طرفداران و برخاستن آن‌ها دنبال می‌شد. رقابت‌های بین‌شهری در تیم‌های انگلستان به چند نسل برمی‌گردد، چیزی که در آمریکای شمالی وجود خارجی ندارد. باشگاه‌ها هم صدالبته از این تعصب و طرفداری برای ماشین پول‌سازی خود استفاده می‌کنند تا از قافله و رقابت عقب نمانند. 

باید دید با رشد فوتبال زنان در اروپا آیا موفقیت تیم‌های کانادا و آمریکا در مسابقات جهانی و المپیک ادامه خواهد یافت یا خیر.

در این بین با وجود روند روبه‌رشد فوتبال در آمریکای شمالی، بافت فرهنگی و اجتماعی‌ای که در اطراف این ورزش در اروپا وجود دارد، چیزی نیست که قابل‌ساختن یا کپی‌کردن باشد.

اگر به اروپا سفر می‌کنید و امکان تماشای مسابقهٔ فوتبال را دارید، توصیه می‌کنم این تجربه را از دست ندهید. جو ورزشگاه‌های اروپایی فوق‌العاده است.

نوشته آخر هفته با فوتبال از لندن اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

]]>
https://media.hamyaari.ca/2022/08/09/%d8%a2%d8%ae%d8%b1-%d9%87%d9%81%d8%aa%d9%87-%d8%a8%d8%a7-%d9%81%d9%88%d8%aa%d8%a8%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b2-%d9%84%d9%86%d8%af%d9%86/feed/ 0 18918