مسعود سخایی‌پور، LJI Reporter – ونکوور

روز دوازدهم نوامبر ۲۰۲۴، خانوادهٔ جان هورگان، نخست‌وزیر پیشین بریتیش کلمبیا و سفیر پیشین کانادا در آلمان، خبر درگذشت او را در مرکز سرطان بریتیش کلمبیا، در بیمارستان رویال جوبیلی ویکتوریا، اعلام کرد.

درگذشت جان هورگان با پیام‌های تسلیت و همدردی مردم و مقامات دولتی کانادا در سطوح مختلف دولت مواجه شد. به‌احترام او پرچم‌ها در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا به‌حالت نیمه‌افراشته درآمد و تا عصر روز مراسم بزرگداشت او در همین حالت باقی خواهد ماند. همچنین شهرداری‌های شهرهای مختلف بریتیش کلمبیا هم پرچم‌ها را به‌حالت نیمه‌افراشته درآوردند.

واکنش‌های برخی از مقامات سیاسی کانادا 

در عالم سیاست معمولاً عرف است که در چنین شرایطی مقامات دولتی تسلیت بگویند. جناح‌های رقیب هم غالباً برای انجام وظیفه و رفع تکلیف به جملاتی کلیشه‌ای بسنده می‌کنند. اما درگذشت جان هورگان این‌گونه نبود. نه‌فقط دوستان و همکاران قبلی او، بلکه رقبای دیرینه‌اش هم با افسوس از درگذشتش و احترام از او یاد کردند. البته در این میان یک مورد استثنا بود و آن هم پیام تسلیت پیِر پوئلیور، رهبر حزب محافظه‌کار فدرال و اپوزیسیون رسمی در مجلس عوام، بود که با پیامی کلیشه‌ای و آوردن شعار انتخاباتی حزبش در پایان آن پیام، موجی از انتقادها را در شبکه‌های اجتماعی علیه خود برانگیخت.

بیشتر این واکنش‌های منفی به استفاده از شعار تبلیغاتی حزب محافظه‌کار یعنی «خرد جمعی» (common sense) در پایان پیام تسلیت او بود؛ از او انتقاد کرده بودند که چرا از پیام تسلیت کوتاه و کلیشه‌ای‌اش برای تبلیغات انتخاباتی استفاده کرده و با این کار به بازماندگان هورگان توهین کرده است.

اما دوستان و همکاران جان هورگان با پیام‌هایی پراحساس و دردمندانه از او به نیکی یاد کردند. دیوید ایبی، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا و رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، که پس از استعفای هورگان در سال ۲۰۲۲، جانشین او شد و حزبش به‌تازگی در انتخابات استانی توانسته است اکثریت مجلس قانونگذاری را به دست آورد، گفت: «خبر درگذشت جان هورگان امروز صبح در ویکتوریا غمی سنگین بر دل‌های ما بر جای می‌گذارد. جان، عاشق این استان و مردم آن بود. او هرکجا که بی‌عدالتی‌ای می‌دید، به آن رسیدگی می‌کرد و از دوران مسئولیتش برای کمک به ساخت بریتیش کلمبیایی بهتر و قوی‌تر برای همه استفاده کرد.»

رقبای هورگان هم به او ادای احترام کردند. کریستی کلارک، نخست‌وزیر اسبق بریتیش کلمبیا و رهبر اسبق حزب بی‌سی لیبرال پیشین (بی‌سی یونایتد کنونی)، که در انتخابات استانی سال ۲۰۱۷ با وجود کسب کرسی بیشترِ حزبش، در نهایت به‌واسطهٔ حمایت حزب سبز بی‌سی از حزب بی‌‌سی ان‌دی‌پی، نخست‌وزیری را به جان هورگان واگذار کرد، در واکنش به درگذشت او گفت: «از درگذشت جان هورگان، نخست‌وزیر پیشین، عمیقاً متأسفم. زندگی اجتماعی-سیاسی هر ذره از توجه، قلب و وقت شما را می‌گیرد. شکی نیست که تعهد هورگان به بریتیش کلمبیا و تعهد او به خدمات عمومی میراثی ماندگار بر جای گذاشته است. قلب من با همسرش الی، پسرانش نیت و ایوان، خانواده، دوستان و همهٔ کسانی‌ست که تحت‌تأثیر رهبری او قرار گرفتند.»

اندرو ویلکینسون، جانشین کریستی کلارک در سِمَت رهبری حزب بی‌سی لیبرال و رهبر اسبق اپوزیسیون رسمی در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، که توانست در همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا بر جان هورگان پیروز شود ولی در انتخابات استانی زودهنگام در سال ۲۰۲۰ از او شکست خورد، پس از بیش از یک‌سال سکوت در حسابش در شبکهٔ اجتماعی اِکس (توییتر سابق) نوشت: «از شنیدن خبر درگذشت جان هورگان بسیار متأسفم… او یک بریتیش کلمبیایی فداکار بود که می‌خواست زندگی همهٔ ما را بهبود بخشد. او سال‌های زیادی از عمر خود را تا پایان عمرش برای خدمات عمومی صرف کرد. جایش خالی خواهد بود.»

شرلی باند، رهبر موقت پیشین حزب بی‌سی لیبرال پیشین (بی‌سی یونایتد کنونی) و رهبر اسبق اپوزیسیون رسمی در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، در واکنش به درگذشت هورگان در شبکهٔ اکس نوشت: «آه! بسیار ناراحت‌کننده است که این [خبر] را خواندم! من و جان در جلسات پرسش از دولت در مجلس نبردهای بسیار سختی با هم داشتیم، اما همیشه از احترامی که به من به‌عنوان رهبر اپوزیسیون نشان داد و محبتی که به خانوادهٔ ما داشت وقتی بیلی (همسر درگذشتهٔ شرلی باند) را از دست دادیم، سپاسگزار خواهم بود. من از صمیم قلب با الی و خانواده‌اش همدردی می‌کنم. خوشحالم که با جان کار کردم. او به‌خاطر کمک‌هایش به استانمان ارج نهاده خواهد شد و جایش خالی خواهد بود.»

کوین فالکون، رهبر حزب بی‌سی یونایتد و رهبر پیشین اپوزیسیون رسمی بریتیش کلمبیا در مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، که از ۲۷ اوت ۲۰۲۴ پستی در شبکهٔ اکس نگذاشته بود، نوشت: «شنیدن خبر درگذشت جان هورگان بسیار ناراحت‌کننده است. در حالی‌که ما مخالفان سیاسی بودیم، من از رابطهٔ شخصی‌ام با او لذت می‌بردم. ما از مبارزات قانونگذاری خود لذت می‌بردیم، اما از شوخی‌هایمان در راهروهای مجلس نیز لذت می‌بردیم. میراث ایرلندی هر دوی ما ممکن است به‌نفع ما کار کرده باشد. من قدردانی خود را برای تعهد او به استانمان و قدردانی‌ام را از الی و خانواده‌اش به‌خاطر فداکاری‌هایی که می‌دانم انجام داده‌اند، ابراز می‌کنم.»

جان راستد، رهبر حزب محافظه‌کار بی‌سی و رهبر کنونی اپوزیسیون رسمی در مجلس قانونگذاری استان، در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «از شنیدن خبر درگذشت جان هورگان بسیار متأسفم. جان فقط یک همکار در خدمات عمومی نبود، بلکه مردی گرم و صمیمی بود. با وجود اختلافات سیاسی‌مان، من همیشه برای او به‌عنوان یک شخص احترامی عمیق قائل بودم.

من در طول سالیان، این فرصت را داشتم که در موارد متعدد با جان ارتباط برقرار کنم. دردسترس‌بودن و تمایل او برای تعامل در گفت‌وگوی باز ویژگی‌هایی بود که من به‌شدت آن‌ها را تحسین می‌کردم. او خصلتی داشت که می‌توانست این حس را برای همه ایجاد کند که بدون توجه به موضع یا پیشینه‌شان حرفشان شنیده می‌شود.

… شوخ‌طبعی و شخصیت دوست‌داشتنی او باعث می‌شد که گفت‌وگو با او لذت‌بخش باشد، حتی زمانی که ما در طرف مقابل یک موضوع قرار می‌گرفتیم.

از طرف حزب محافظه‌کار بریتیش کلمبیا، از صمیم قلب به خانواده، دوستان و همهٔ کسانی که تحت‌تأثیر زندگی جان قرار گرفته‌اند، تسلیت می‌گویم. فکر ما در این دوران سخت با شماست. جان نه‌تنها به خاطر نقشش در سیاست، بلکه به‌خاطر اینکه مردی بود اصیل و دلسوز در یادها باقی خواهد ماند.

جایش بسیار خالی خواهد بود و میراث او به‌عنوان مردی خوب که عمیقاً به دیگران اهمیت می‌داد، زنده خواهد ماند.»

اندرو ویور، رهبر پیشین حزب سبز بی‌سی، که پس از انتخابات سال ۲۰۱۷ با حمایت از هورگان به او اجازه داد به‌مدت سه سال با وجود تعداد کرسی‌های کمتر در مقایسه با حزب بی‌سی لیبرال، نخست‌وزیر شود و تا پیش از اعلام انتخابات زودهنگام در سال ۲۰۲۰ در این سِمَت باقی بماند، در واکنش به درگذشت هورگان نوشت: «شنیدن خبر درگذشت رهبر و دوستی بزرگ بسیار ناراحت‌کننده است. جان در زمانی که به‌عنوان نخست‌وزیر ما خدمت می‌کرد، تجسم هر آن چیزی بود که واژهٔ «شرافتمند» را می‌سازد. دلتنگت خواهیم شد اما میراث رهبری‌ات برای همیشه زنده خواهد ماند.»

سونیا فرستنو، رهبر حزب سبز بریتیش کلمبیا، هم در واکنش به درگذشت جان هورگان گفت: «از شنیدن خبر درگذشت جان هورگان بسیار متأسفم. جان زندگی‌اش را وقف خدمت به استان ما کرد. او بریتیش کلمبیا و مردم آن را بسیار دوست داشت. تحت رهبری او، بی‌سی شاهد معرفی اعلامیه حقوق مردم بومی (UNDRIP)، مراقبت از کودکان با هزینهٔ روزانه ۱۰ دلار، طرح اقلیمی Clean BC، و بسیاری از ابتکارات و سیاست‌های دیگر بودیم که بر راه‌حل‌های بلندمدت برای استان متمرکز بودند.»

جنت آستین، نایب‌السلطنهٔ بریتیش کلمبیا، در بیانیه‌ای در این زمینه نوشت: «با اندوه فراوان امروز از درگذشت جان هورگان، سفیر کانادا در آلمان و نخست‌وزیر سابق بریتیش کلمبیا، مطلع شدم.

کارکردن در کنار جان در دوران نخست‌وزیری‌اش یک امتیاز بزرگ بود. او انرژی، شوخ‌طبعی و هدف عمیقی را در کار خود به ارمغان می‌آورد – ابتدا به‌عنوان یک مقام منتخب، سپس به‌عنوان نخست‌وزیر، و اخیراً در نقش خود به‌عنوان سفیر کانادا در آلمان. جان در تعهدش به خدمت تزلزل‌ناپذیر بود و در هر تصمیمی که می‌گرفت، نیازهای استان خود را در اولویت قرار می‌داد.

از او به‌عنوان رهبری فداکار و پرشور که کمک‌هایی باورنکردنی به جامعه و کشورش کرده است، یاد خواهد شد. خیلی‌ها دلتنگ او خواهند شد.»

در سطح فدرال هم به‌جز واکنش پیِر پوئلیور که به آن پرداخته شد، مقامات احزاب فدرال هم به این درگذشت واکنش نشان دادند.

جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، به‌دنبال درگذشت جان هورگان، در بیانیه‌ای رسمی نوشت: «امروز با اندوه فراوان از درگذشت جان هورگان، نخست‌وزیر پیشین بریتیش کلمبیا، مطلع شدم.

جان به آرمان‌های خدمات عمومی معتقد بود. او آن را امتیازی می‌دانست، به‌عنوان راهی برای کمک به دیگران و بهترکردن کشورمان. در هر فرصتی که به او داده می‌شد، با سرسختی، اشتیاق و فداکاری به کانادایی‌ها خدمت می‌کرد که کمتر کسی می‌توانست با آن برابری کند.

جان به‌عنوان نخست‌وزیر، بریتیش کلمبیا را از میان همه‌گیری کووید-۱۹، سیل‌های بی‌سابقه و آتش‌سوزی‌های مهیب جنگل‌ها گذر داد. او از اقتصاد و انرژی پاک دفاع کرد. او خستگی‌ناپذیر از افراد شاغل دفاع می‌کرد. او آشتی معنادار با مردم بومی را پیش برد. او به کانادایی‌ها و توانایی ما در مراقبت از یکدیگر ایمان پایدار داشت.

جان پس از ۱۷ سال مسئولیت سیاسی‌اش، سال گذشته به‌عنوان سفیر کانادا در آلمان منصوب شد. او در این نقش، درست مانند دیگر نقش‌هایش، پل‌هایی را بین جوامع ایجاد کرد و مثبت‌بودن واگیردارش را که در ذات او بود، منتشر کرد. من نمی‌توانم کسی را بهتر از او برای نمایندگی کانادا و کانادایی‌ها تصور کنم.

جان مظهر مهربانی و شجاعت بود. او یک مبارز بود. از او به‌خاطر رهبری و پیشرفتی که در بسیاری از مسائل مهم به دست آورده، تجلیل خواهد شد. مهم‌تر از همه، ما به یاد خواهیم آورد که جان چه احساسی در ما ایجاد کرد؛ گرمای او، مثبت‌بودن او و توانایی‌اش در برقراری ارتباط با مردم بدون درنظر‌گرفتن گرایش سیاسی یا اعتقادی آن‌ها.

جان میراثی عمیق از خود به‌جای می‌گذارد که برای نسل‌های آینده الهام‌بخش ما خواهد بود. از طرف همهٔ کانادایی‌ها، عمیق‌ترین تسلیت خود را به همسرش، الی، دو پسرشان، نیت و ایوان، و همهٔ کسانی که او را دوست داشتند، ابراز می‌کنم.»

جاگمیت سینگ، رهبر حزب فدرال ان‌دی‌پی، در شبکهٔ اکس نوشت: «او رهبری باورنکردنی و دوستی عزیز – ستون جنبش ما – بود که زندگی را برای افراد شاغل بهتر کرد. جان همیشه نیازهای دیگران را در اولویت قرار می‌داد. برای ازدست‌دادنش دل‌شکسته‌ام. آرام بخواب، دوست من.»

مروری کوتاه بر زندگی جان هورگان

جان هورگان در ۷ اوت ۱۹۵۹ در ویکتوریا، پایتخت بریتیش کلمبیا، در خانواده‌ای ایرلندی‌تبار زاده شد. او فرزند آلیس می (کلاترباک) و پت هورگان بود. فوت پدرش در سن ۱۸ ماهگی موجب شد مادرش ناچار شود او و سه خواهر و برادرش را بزرگ کند. جان برای پس‌انداز شهریهٔ دانشگاه در چندین شغل مشغول به کار شد، ازجمله در یک کارخانهٔ خمیر کاغذ در اوشن فالز. هورگان در سال ۱۹۷۹ هنگام تحصیل در دانشگاه ترنت در پیتربورو، انتاریو، با همسرش الی آشنا شد. آن‌ها صاحب دو فرزند پسر شدند. او در سال ۱۹۸۳، مدرک لیسانسش را از دانشگاه ترنت دریافت کرد و در سال ۱۹۸۶ مدرک فوق لیسانسش را در رشتهٔ تاریخ از دانشگاه سیدنی در استرالیا گرفت.

پس از بازگشت به کانادا، او به اتاوا رفت و به‌عنوان دستیار قانونگذاری جیمز منلی و بعداً لین هانتر دو نمایندهٔ نیودموکرات از جزیرهٔ ونکوور کار کرد. هورگان در سال ۱۹۹۱ به ویکتوریا بازگشت و دستیار وزیر استانی، دیو زیرنهلت شد. وی در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان تحلیلگر در شعبهٔ هماهنگی سیاست‌های وزارت خدمات دولتی و در سال ۱۹۹۶ به‌عنوان مدیر دبیرخانهٔ سیاست‌گذاری و ارتباطات کابینهٔ وزارت دارایی و روابط شرکتی منصوب شد. سِمَت‌های او از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ باعث شد که او مسئولیت‌های بیشتری را در داخل دولت برعهده بگیرد.

در سال ۱۹۹۹، او به‌عنوان رئیس دفتر نخست‌وزیر دان میلر منصوب شد. آخرین شغل او در دولت در سطح دستیار معاونت وزیر در پروژه‌های انرژی در وزارت دارایی بود. پس از تغییر دولت در سال ۲۰۰۱، هورگان کسب‌وکار کوچکی را ایجاد کرد که بر سیاست، مدیریت، تحقیقات و ارتباطات با دولت متمرکز بود. او به‌همراه نانسی تامپسون، معاون سابق وزیر، مری اودوناگو، مدیر سابق تحقیقات حزب ان‌دی‌پی و دو بوروکرات سابق ان‌دی‌پی – یان رید و جان هینی – که با آن‌ها در وزارت خدمات مدیریت کار می‌کرد، یک شرکت مشاوره به‌نام IdeaWorks تأسیس کرد. 

با نزدیک‌شدن به انتخابات استانی ۲۰۰۵، هورگانِ ۴۵ ساله نامزدی ان‌دی‌پی را در حوزهٔ مَلَهت-خوآن دوفوکا به‌دست آورد و توانست رقبایش را شکست دهد، برای نخستین‌بار به‌عنوان نمایندهٔ مجلس انتخاب شود و در عین حال این حوزه را از دست حزب بی‌سی لیبرال بگیرد. در آن دوره ان‌دی‌پی تحت رهبری کرول جیمز اپوزیسیون رسمی را در مقابل حزب بی‌سی لیبرال تشکیل داد. هورگان به‌عنوان منتقد وزارت آموزش و پرورش معرفی شد. او سپس در ژوئن ۲۰۰۶، به‌عنوان منتقد انرژی و معادن معرفی شد. 

در سال ۲۰۰۸، هورگان مبتلا به سرطان مثانه شد. او در نهایت پس از جراحی و درمان، عاری از سرطان اعلام شد.

هورگان در سال ۲۰۰۹ در حوزهٔ خوآن دِ فوکا بار دیگر با شکست رقبایش به‌عنوان نمایندهٔ مجلس استان انتخاب شد. کرول جیمز، رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، هورگان را به‌عنوان منتقد انرژی و معادن نگه داشت. 

به‌دنبال استعفای کرول جیمز از رهبری حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، هورگان ۵۱ ساله خود را به‌عنوان نامزد رهبری این حزب معرفی کرد. در انتخابات درون‌حزبی او توفیقی نیافت و آدریان دیکس به‌عنوان رهبر حزب برگزیده شد. او هورگان را به‌عنوان منتقد وزارت انرژی، معادن و منابع نفتی که داگ دونالدسون در طول انتخابات رهبری بر آن نظارت داشت، منصوب کرد و همچنین ریاست فراکسیون ان‌دی‌پی در مجلس را به او سپرد.

هورگان در سال ۲۰۱۳ هم بار دیگر توانست در حوزهٔ خوآن دِ فوکا به‌عنوان نمایندهٔ مجلس استان انتخاب شود. با وجودی که انتظار می‌رفت، بی‌سی ان‌دی‌پی در انتخابات پیروز شود، حزب بی‌‌سی لیبرال در انتخابات پیروز شد و بی‌سی ان‌دی‌پی دوباره اپوزیسیون رسمی را تشکیل داد و هورگان به نقش خود به‌عنوان منتقد انرژی در مجلس چهلم بازگشت.

در سپتامبر ۲۰۱۳، آدریان دیکس استعفای خود را از رهبری بی‌سی ان‌دی‌پی اعلام کرد و هورگان و فارنورث بلافاصله به‌عنوان نامزدهای پیشتاز برای جایگزینی او در نظر گرفته شدند. یک ماه بعد هورگان اعلام کرد که قصد ندارد نامزد شود و اعضای جوان‌تر حزب مانند دیوید ایبی، اسپنسر چاندرا هربرت و راب فلمینگ را تشویق کرد تا وارد رقابت رهبری شوند. با این‌حال، تا ژانویهٔ ۲۰۱۴، تنها مایک فارنورث اعلام کرد که قصد دارد نامزد شود. با اعلام رسمی نامزدی فارنورث در اوایل مارس ۲۰۱۴، از هورگان خواسته شد که در تصمیمش تجدیدنظر کند. هورگان ۵۴ ساله در ۱۷ مارس با حمایت کرول جیمز، مورین کاراگیانیس و بیل راتلی نامزدی خود را اعلام کرد. ظرف یک هفته پانزده نمایندهٔ مجلس از او حمایت کردند. در اوایل آوریل، با افزایش حمایت‌ها از هورگان، مایک فارنورث از رقابت رهبری کناره‌گیری کرد و هورگان تنها نامزد انتخابات رهبری حزبش شد. پس از پایان مهلت نامزدی در ۱ مه، هورگان به‌عنوان رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی شناخته شد و رهبر اپوزیسیون رسمی شد. او فارنورث را به ریاست فراکسیون ان‌دی‌پی در مجلس منصوب کرد.

جان هورگان در انتخابات تاریخی ۲۰۱۷ موفق شد با کمک حزب سبز بریتیش کلمبیا به حکومت ۱۶ سالهٔ حزب بی‌سی لیبرال در استان بریتیش کلمبیا پایان دهد. علی‌رغم اینکه حزب بی‌سی لیبرال کرسی‌های بیشتری به‌دست آورده بود، چون این حزب نتوانست اکثریت را در مجلس به‌دست آورد، نمایندگان بی‌سی ان‌دی‌پی و حزب سبز بی‌سی به دولت کریستی کلارک رأی عدم اعتماد دادند و با توافق با یکدیگر بی‌سی لیبرال را از قدرت ساقط کردند. هورگان با حمایت حزب سبز دولت اقلیت تشکیل داد و نخست‌وزیر استان بریتیش کلمبیا شد. او توانست در این سِمت بحران‌‌های زیادی را پشت سر بگذارد ازجمله همه‌گیری کووید-۱۹، ولی در بحبوحهٔ همه‌گیری و زمانی که محبوبیت دولتش به‌دلیل مواجههٔ موفق‌تر با همه‌گیری و تلفات کمتر به‌نسبت استان‌های دیگر افزایش یافته بود، مجلس را منحل کرد و انتخابات زودهنگام برگزار کرد. اقدامی که با انتقاد احزاب دیگر و به‌ویژه حزب سبز بی‌سی که شریک دولت بی‌سی ان‌دی‌پی بود، مواجه شد.

در انتخابات سال ۲۰۲۰ حزب بی‌سی ان‌دی‌پی با اکثریت قاطع در انتخابات پیروز شد و هورگان بار دیگر نخست‌وزیر استان شد. او در سال ۲۰۲۱ به سرطان حنجره مبتلا شد و در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۲ اعلام کرد از سِمت‌هایش به‌عنوان نخست‌وزیر و رهبر حزب کناره‌گیری خواهد کرد و تنها تا زمان برگزیده‌شدن رهبر جدید در این سِمت‌ها باقی خواهد ماند. به‌دنبال انتخاب دیوید ایبی به‌عنوان رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و سوگندخوردن او در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ به‌عنوان نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا، هورگان در پستی در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «این افتخار زندگی من بود که به‌عنوان نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا خدمت کنم. من هر روز بهترین کاری را که می‌توانستم برای ایجاد تغییر مثبت در زندگی مردم بکنم، انجام دادم. من مشتاقانه منتظرم که زمان بیشتری را با الی بگذرانم، به‌عنوان نمایندهٔ مجلس خدمت کنم، و دوباره فقط جان لنگفوردی باشم. برای همه‌چیز ممنونم.»

چند ماه بعد هورگان اعلام کرد در ماه مارس ۲۰۲۳ از نمایندگی مجلس هم کناره‌گیری خواهد کرد.

در نوامبر ۲۰۲۳ جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، هورگان را به‌عنوان سفیر کانادا در آلمان منصوب کرد. هورگان کمتر از یک سال در این سمت فعال ماند و در ژوئن ۲۰۲۴ به‌دلیل تشخیص سرطان برای سومین بار مرخصی گرفت و به کانادا بازگشت و نهایتاً در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۴ درگذشت.

جان هورگان و ارتباطش با جامعهٔ ایرانی

همان‌طور که در پیام‌های تسلیت مقامات سیاسی کانادا و حتی رقبای جان هورگان دیده شد، هورگان فردی اجتماعی، افتاده و خوش‌مشرب بود که خیلی زود نام افراد را به‌ خاطر می‌سپرد و در دیدار دوباره آن فرد را با نامش صدا می‌کرد. او جدای از سیاست با رقبایش با احترام رفتار می‌کرد و ارتباطات انسانی را محترم می‌شمرد. هورگان از زمان انتخابش به رهبری حزب بی‌سی ان‌دی‌پی کوشید با جوامع مهاجر ارتباط نزدیک‌تری برقرار کند. ازجمله با رسانه‌های ایرانی جلسات مشترک گذاشت و دیدگاه‌هایش را با آن‌ها در میان گذاشت و از آن‌ها دربارهٔ مشکلات و مسائل خاص مهاجران ایرانی شنید.

او پس از پیروزی در انتخابات سال ۲۰۱۷ هم به تعاملاتش با جامعهٔ ایرانی تداوم داد و همواره در برنامه‌های مختلف جامعهٔ ایرانی حضور داشت. همچنین برای نخستین‌بار سفرهٔ هفت‌سین در مجلس استان بی‌سی در ماه مارس ۲۰۱۸ و در دورهٔ اول نخست‌وزیری او، چیده شد و دولت استان نوروز را در ویکتوریا جشن گرفت.

او در جشن نوروز ۱۴۰۱ (مارس ۲۰۲۲) و در آخرین سال نخست‌وزیری‌اش پیش از استعفا به‌دلیل مشکلات سلامتی، میزبان خانواده‌های جانباختگان پرواز پی‌اس ۷۵۲ در نورث ونکوور بود.

ما در رسانهٔ همیاری این افتخار را داشتیم که دو گفت‌وگوی اختصاصی با جان هورگان انجام بدهیم. نخستین گفت‌وگو را دوست عزیزمان زنده‌یاد علیرضا احمدیان دربارهٔ همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا در سال ۲۰۱۸ انجام داد و گفت‌وگوی دوم با همکاری بی‌سی سرو در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ انجام شد. بی‌شک درگذشت جان هورگان ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر برای استان بریتیش کلمبیا و عرصهٔ سیاست در کاناداست؛ جایی که این روزها ارزش‌های انسانی و ارتباطات اجتماعی در سایهٔ رقابت‌ها و نبردهای سیاسی هر روز بیشتر از دیروز رنگ می‌بازد.

در تالار مشاهیر مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا دفتر یادبودی برای جان هورگان گذاشته شده تا علاقه‌مندان بتوانند دیدگاه‌هایشان را دربارهٔ او بنویسند. روی میز یادبود، برخی اقلام و خوراکی‌های موردعلاقهٔ جان هورگان ازجمله چوب بازی لاکراس، ورزش محبوب او، و پیراهن تیم موردعلاقه‌اش قرار داده شده است.

کسانی که نمی‌توانند به ویکتوریا سفر می‌کنند می‌توانند در بخش ویژه‌ای که در سایت دولت بریتیش کلمبیا برای این منظور در نظر گرفته شده، نظراتشان را به‌صورت آنلاین بنویسند.

یادش گرامی باد.

نوشته وداع با جانِ لنگفوردی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شنبه‌شب گذشته، ۲۴ اکتبر ۲۰۲۰، حزب بی‌سی ان‌دی‌پی توانست اکثریت قاطع مجلس استان را، برای اولین بار پس از حدود ۲۰ سال، تصاحب کند، آن هم در استانی که تاریخ نشان داده‌ است که دولت غالباً در دست احزابی با گرایشات راست و راستِ میانه بوده است. البته در حال حاضر، حدود ۵۰۰ هزار رأیی که از طریق پست داده شده، هنوز شماره نشده‌اند، هرچند، بعید می‌نماید که نتیجهٔ نهایی تغییر کند و احتمالاً حوزه‌هایی که در آن‌ها آراء دو حزب بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی لیبرال بسیار به هم نزدیک‌اند، ممکن است تغییراتی در نتایجشان ایجاد شود. شایان ذکر است که در رقم خوردن چنین نتیجه‌ای به نفع بی‌سی ان‌دی‌پی، نقش مجموع چهار حوزهٔ شهرهای چیلی‌وک و لنگلی بسیار مهم بود؛ حوزه‌هایی که سال‌های سال در تصرف لیبرال‌های بی‌سی بود و این‌بار همه رنگ نارنجی به خود گرفتند.

طبق نتایج شنبه‌شب و شمارش آراء صندوق‌ها، حزب بی‌سی ان‌دی‌پی ۵۵ کرسی، حزب بی‌سی لیبرال ۲۹ کرسی و حزب بی‌سی گرین ۳ کرسی از کل ۸۷ کرسی مجلس استان را در این انتخابات به‌دست آوردند. در مقایسه با آغاز دورهٔ قبلی مجلس، در مجموع ۱۴ کرسی به تعداد کل کرسی‌های حزب بی‌سی ان‌دی‌پی افزوده و به همان تعداد از کرسی‌های حزب بی‌سی لیبرال کاسته شد و تعداد کرسی‌های حزب بی‌سی گرین بدون تغییر روی ۳ کرسی باقی ماند. با تصاحب این ۵۵ کرسی‌، بی‌سی ان‌دی‌پی رکورد پیشینِ این حزب را که ۵۱ کرسی در سال ۱۹۹۱ بود، شکست. همچنین با این نتیجه، جان هورگان به رکورد جدیدی دست یافت؛ اولین رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی که دو دورهٔ پیاپی به سمت نخست‌وزیری استان انتخاب می‌شود. نتایج پیش‌بینی‌شده نشان می‌دهد که قمارِ برگزاری انتخابات زودهنگام و در میانهٔ پاندمی، جواب داد و بُرد‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ خوبی را برای نخست‌وزیر هورگان به ارمغان آورد. با این‌همه، وی طی سخنرانی شنبه‌شب اذعان نمود که هنوز چند صد هزار رأی شمارش نشده است، اما در عین حال، گفت: «در هر حال، چیزی که ما به‌طور قطع می‌دانیم، این است که دوشنبه من به سر کار برخواهم گشت.» هورگان همچنین گفت که این انتخابات به‌دلایل فراوانی انتخابات فوق‌العاده دشواری بوده است، اما با این‌حال او اعتقاد داشته است که باید انجام می‌شده و قدردان و سپاسگزارِ بریتیش کلمبیایی‌هاست برای مشارکتشان و اینکه حال پس از پشت سر گذاشتن انتخابات، می‌توان دوباره روی مسائلی که مهم‌اند، تمرکز کرد.

در مقابل، شنبه‌شب شبِ تیره‌وتار و غم‌انگیزی برای لیبرال‌های بی‌سی بود، شبی که آن‌ها ناگهان ۱۴ کرسی از دست دادند. نتیجه‌ای که آیندهٔ اندرو ویلکینسون به‌عنوان رهبر حزب را زیر سؤال برد، چرا که ملامت و سرزنشِ هر کرسی ازدست‌رفته تیری بود که ضعف رهبری او را نشان می‌رفت؛ تیرهایی که نهایتاً موجب شد او پس از دو روز استعفای خود را اعلام نماید. ویلکینسون در سخنرانی شنبه‌شب تصدیق کرد که ان‌دی‌پی در نتایج اولیه به‌وضوح پیشتاز است، اما با اشاره به اینکه رقابت هنوز به پایان نرسیده و باید منتظر شمارش آرای پست‌شده بود، قبول نکرد که باخته است، هرچند، یکشنبه عصر این موضوع را پذیرفت و تلفنی به هورگان تبریک گفت و روز بعد از آن نیز استعفا داد. شایان ذکر است یکی از موضوعاتی که موجب شد رهبری ویلکینسون به‌طور وسیعی مورد انتقاد قرار گیرد، واکنش بی‌رمق او به اظهار نظرات سکسیستیِ جین ثورنوِیت، کاندیدای بی‌سی لیبرال در حوزهٔ نورث ونکوور-سیمور، دربارهٔ بوئن ما، کاندیدای بی‌سی ان‌دی‌پی در حوزهٔ نورث ونکوور-لانزدیل، بود. 

سونیا فرستنو، رهبر حزب سبز بی‌سی، شنبه‌شب طی سخنرانی‌اش گفت که ان‌دی‌پی این انتخابات را مهندسی کرد تا اکثریت را در دست بگیرد و مخالفان خود را به‌کل محو کند، هرچند گرچه ممکن است آن‌ها اکثریت را داشته باشند، بریتیش کلمبیایی‌ها نمایندگان سبز را به مجلس بازگردانده‌اند تا همچنان دولت را مسئول و پاسخ‌گو نگه‌ دارند. او نیز اشاره کرد که آراء بسیاری هنوز شمارش نشده است.

انتخابات اخیر بی‌سی از برخی جهات در تاریخ استان بی‌نظیر بود، خصوصاً با هدف انتخاب اینکه چه کسی مردم این استان را برای گذر از موج بعدی کووید-۱۹ و در نهایت، ترمیم و بازسازی اقتصاد را هدایت خواهد کرد. این انتخابات همچنین اولین انتخاباتی بود که در استان بی‌سی پس از جنگ جهانی دوم، در وضعیت اضطراری برگزار می‌شد.

حال باید منتظر بود تا نتیجهٔ حدود نیم میلیون رأی پست‌شده که طبق قانون نهاد انتخابات بی‌سی نمی‌توانند تا ۱۳ روز پس از تاریخ انتخابات شمارش شوند، معلوم و به‌طور قطع مشخص شود آیا حزب بی‌سی ان‌دی‌پی دولت اکثریت تشکیل خواهد داد یا خیر. در صورت تشکیل چنین دولتی، انتظارات بسیاری از آن می‌رود، خصوصاً برخی وعده‌هایی که این حزب در پلتفرم قبلی‌اش داده بود و دلیل محقق نشدن آن‌ها را عدم همکاری و حمایت حزب سبز اعلام کرده بود. 

نوشته یادداشت سردبیر: پیروزی تاریخی نیودموکرات‌ها در انتخابات بی‌سی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

سه‌شنبه شب این هفته، تنها مناظرهٔ تلویزیونی انتخابات ۲۰۲۰ استان برگزار شد. رهبران احزاب بی‌سی ان‌دی‌پی، بی‌سی لیبرالز و بی‌سی گرین طی این مناظرهٔ نسبتاً متمدنانه، بریتیش کلمبیایی‌ها را از دیدگاه‌ها و برنامه‌های خود در صورت پیروزی در انتخابات آتی، آگاه کردند.

از نکات برجستهٔ این مناظره می‌توان به این موارد اشاره کرد:

جان هورگان سیاست‌های بی‌سی لیبرالز را در سال‌های ۲۰۰۰ و پس از آن در رابطه با کمبود کارکنان خانه‌های سالمندان به باد انتقاد گرفت و آن را دلیل آشفتگی‌ها و بی‌نظمی‌های ایجادشده در ماه‌های اول پاندمی دانست و گفت زمانی که دولت اقلیت تشکیل شد، تعداد کارکنان ۹۰٪ خانه‌های سالمندان در بی‌سی زیر حداقل استاندارد تعیین‌شده بود. وی در همین ارتباط خطاب به ویلکینسون گفت: «شما ۱۰٬۰۰۰ نفر را که بیشتر آن‌ها زنان بودند، اخراج کردید تا به ثروتمندترین اقشار بی‌سی تخفیف مالیاتی بدهید.» 

ویلکینسون در دفاع از کارنامهٔ لیبرال‌های بی‌سی در زمینهٔ بهداشت و درمان، به ۱۴ بیمارستانی اشاره کرد که طی ۱۶ سالی که حزب او در رأس قدرت بود، ساخته شد و رهبر حزب ان‌دی‌پی را به تفرقه‌افکنی متهم کرد؛ او گفت که ما باید با هم کار کنیم تا از این پاندمی گذر کنیم و پیش کشیدن آنچه ۱۷ سال قبل اتفاق افتاده به ما کمکی نمی‌کند تا آینده‌مان را بسازیم. هرچند، جان هورگان همچنان روی موضع خود تأکید داشت و به ویلکینسون گفت که تبعات تصمیم لیبرال‌ها در آن سال‌ها برای سالمندانی که در دورهٔ پاندمی کارکنان کافی برای مراقبت از آن‌ها نبود، عمیق و غم‌انگیز بوده است؛ تصمیمی که اشتباه بزرگی بوده و ویلکینسون باید به آن اعتراف کند. 

سونیا فرستنو، رهبر حزب سبز بی‌سی، در پاسخ به این سؤال که با توجه به چالش‌های دشواری که اقتصاد بی‌سی به‌دنبال تأثیرات پاندمی با آن‌ها مواجه است، آیا او حاضر است از پروژه‌های سوخت‌های فسیلی برای ایجاد اشتغال، حمایت کند یا خیر، با یادآوری دود ناشی از آتش‌سوزی‌های اخیر جنگل‌های غرب آمریکا که ما را نیز در بی‌سی تحت تأثیر قرار داده بود، گفت نقش صنایع در تغییرات اقلیمی تنها افزایش بحران بیشتر است. وی گفت در عوض می‌توان روی انرژی‌های پاک سرمایه‌گذاری کرد که خود می‌تواند موجب ایجاد اشتغال در سرتاسر استان شود. فرستنو همچنین روی تعهد بلندپروازانهٔ حزبش برای رسیدن به اقتصادی عاری از کربن تا سال ۲۰۴۵ برای حفاظت از جوانان بی‌سی، تأکید کرد. 

اندرو ویلکینسون، در دفاع از خصوصی‌سازی بیمهٔ اتومبیل، گفت که آن‌ها نمی‌خواهند آی‌سی‌بی‌سی را از دور خارج کنند، بلکه می‌خواهند اجازه دهند دیگر شرکت‌های بیمه محصولات رقابتی خود را ارائه دهند، همان‌طور که در ساسکاچوان عمل می‌شود و همان‌طور که در شکل‌های مختلف در برخی استان‌های دیگر کانادا انجام می‌شود. وی اعتقاد دارد که رقابت موجب کاهش نرخ‌های بیمه خواهد شد. 

جان هورگان که بیشترِ زمان مناظره را صرفِ دفاع از کارنامهٔ دولتش کرد، در رابطه با مهدکودکِ روزانه ۱۰ دلار، که از وعده‌های ان‌دی‌پی در انتخابات سال ۲۰۱۷ بود، و لیبرال‌های بی‌سی آن را شکست خوانده‌اند چرا که تنها در دو درصد مهدکودک‌های استان عملی شده است، گفت که نداشتنِ تعداد کافی کرسی در مجلس و نبودِ حمایت لازم، دلیل به ثمر نرسیدن این حرکت بوده است. 

سونیا فرستنو، رهبر حزب سبز بی‌سی، وعدهٔ لیبرال‌های بی‌سی برای کاهش مالیات استانی (PST) را مورد انتقاد قرار داد و با اشاره به اینکه طرح پیشنهادی مذکور نزدیک به ۷ میلیارد دلار از خزانهٔ‌ دولت را در دوران پاندمی صرف خواهد کرد، مزایای انجام چنین کاری را مورد سؤال قرار داد. او گفت اقتصاددانان به ما می‌گویند که باید در بخش خدمات و زیرساخت‌ها سرمایه‌گذاری کنیم و اقتصادمان را بسازیم، در حالی‌که توانایی دولت با از دست دادن درآمد پی‌اس‌تی برای انجام چنین کاری تضعیف خواهد شد. ویلکینسون در دفاع از طرح پیشنهادی خود، به نظرسنجی اقتصادی ناخوشایندی اشاره کرد که پیش‌بینی می‌کند یک‌چهارم کسب‌وکارهای بی‌سی ترس این را دارند که سال آینده دوام نخواهند آورد. ویلکینسون معتقد است که کاهش پی‌اس‌تی به صفر برای مدت یک‌سال، موجب تشویق مردم به خرید و در نتیجه رونق کسب‌وکارها خواهد شد. 

اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرالز، با اشاره به اسکان بی‌خانمان‌ها در کمپ‌ها در برخی شهرهای استان، رویکرد ان‌دی‌پی نسبت به مسئلهٔ بی‌خانمانی را شکست عظیمی خواند. جان هورگان در پاسخ گفت که معضل یادشده پیش از استقرار دولت او، وجود داشته است و بحران بی‌خانمانی درواقع بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷، سی درصد افزایش داشته است و پس از آن حدود یک درصد در سال افزایش داشته است. وی اضافه کرد که دولت در حال خرید هتل‌هاست و انتقال مردم به آن‌ها و اطمینان از اینکه آن‌ها خدمات مورد نیازشان را دریافت می‌کنند. هر چند، ویلکینسون معتقد بود که سیاست‌های فعلی چیزی نیست جز چسب زخم، در حالی‌که مشکلات، عمیق‌تر از فقط تأمین پناهگاه است. هورگان در پاسخ به ویلکینسون گفت که او راه‌حلی برای این معضل ندارد، چرا که اگر داشت، حزبش آن را طی ۱۶ سالی که قدرت را در دست داشت، به‌کار می‌بست.

در هر حال، با تمام انتقادهایی که برای اعلام انتخابات زودهنگام به نخست‌وزیر شد، این انتخابات به‌زودی و در تاریخ ۲۴ اکتبر انجام خواهد شد و وظیفهٔ شهروندی ماست که در آن شرکت کنیم. نقش خود را ناچیز نشماریم.

نوشته یادداشت سردبیر: مروری بر مناظرهٔ سران سه حزب اصلی بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امروز ما نوروز، آغاز سالی نو در تقویم ایرانی،  را جشن می‌گیریم.

این فرصتی است برای سپری کردن اوقاتی که انعکاس‌دهندهٔ ارزش‌های صلح، توازن و آشتی است.

«خالصانه امیدوارم این نوروز نقطهٔ تحولی برای همهٔ ما باشد؛ آغازی در سال جدیدی سرشار از صلح، بهروزی و تندرستی.

از طرف فراکسیون حزب بی‌سی لیبرال، مایل‌ام  برای همهٔ کسانی که نوروز را در بریتیش کلمبیا و سراسر جهان جشن می‌گیرند، صمیمانه سالی سرشار از شادی آرزو کنم.

نوروز مبارک!

نوشته پیام نوروزی اندرو ویلکینسون، رهبر اپوزیسیون رسمی استان بریتیش کلمبیا و حزب بی‌سی لیبرال اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

امشب خانواده‌های فارسی‌زبان دور هم جمع می‌شوند در جشن یلدایشان انقلاب زمستانی (solstice) را جشن بگیرند. 

در تاریک‌ترین شب سال، یلدا جشن پیروزی نور بر تاریکی و پیام‌آور فصلی نوین است. مردم دوستان و بستگانشان را دور هم جمع می‌کنند تا با خوردن میوه‌هایی مثل هندوانه و انار، خواندن اشعار حافظ و آرزوی نیکبختی، طولانی‌ترین شب سال را بگذرانند تا خوشامدی گرم به زمستان بگویند و با پاییز وداع کنند.

شب یلدا همچنین فرصتی مهم است برای اندیشیدن به آنچه که در سال پیش گذشته است و به پیشواز سالِ روشن و مثبت پیشِ رو رفتن.

همان‌طور که رو به سوی آینده‌ای روشن داریم، با کوتاه‌تر شدن شب‌ها و روشن‌تر شدن روزهایمان، تمامی اعضای فراکسیون حزب بی‌سی لیبرال، در این مناسبت مهم برای همهٔ کسانی که یلدا را جشن می‌گیرند امید، شادی و بهروزی آرزو می‌کنند.

باشد تا شادی و فروغ نو در سال ۲۰۲۰ به شما برکت دهد.

اندرو ویلکینسون

رهبر اپوزیسیون رسمی استان بریتیش کلمبیا

نوشته پیام اندرو ویلکینسون، رهبر اپوزیسیون رسمی بریتیش کلمبیا به‌مناسبت شب یلدا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

نوروز ۹۸ از راه رسید*. امسال بر خلاف سه سال پیش که جشن نوروز در پارلمان کانادا با شور و حرارت برگزار شد، صدای پای بهار در پارلمان کانادا چندان رسا نبود. شاید درگیری‌های دولت فدرال با مشکلات گوناگون و همچنین تقارن با زمان اعلام بودجهٔ سال ۲۰۱۹ باعث شد که جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، یک روز پس از فرارسیدن نوروز پیام نوروزی ویدیویی خود را منتشر کند و پیش از آن تنها به انتشار بیانیهٔ مطبوعاتی کتبی و تبریک نوروز و ارسال آن از طرف دفتر نخست‌وزیر به سازمان‌های فعال اجتماعی از جمله کانون همکاری‌های ایرانیان در ونکوور اکتفا کند.

پیام نوروزی جاستین ترودو را در اینجا تماشا کنید:

اما در بریتیش کلمبیا نوروز امسال با حال و هوایی متفاوت برگزار شد. اول از همه جشن نوروز در شهرداری ونکوور بود. همان‌طور که در شمارهٔ هفتاد و چهارم نشریه گزارش دادیم، روز ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، شورای شهر ونکوور به‌اتفاق آرا طرح پیشنهادی جین سوانسون، عضو شورای شهر ونکوور، را به تصویب رساند و به‌موجب آن نوروز به‌طور دائمی به تقویم شهر ونکوور افزوده شد، و همچنین مقرر شد هر سال جشنی با حضور شهردار و اعضای شورای شهر در محل شهرداری شهر ونکوور به‌همین مناسبت برگزار شود. اولین جشن نوروز در صحن شورای شهر ونکوور روز ۱۴ مارس ۲۰۱۹، کمی پیش از آغاز تعطیلات بهارهٔ مدارس، در صحن شورای شهر و با حضور شهردار، اعضای شورای شهر ونکوور، برخی از مقامات نهادهای شهری ونکوور از جمله پلیس و جمعی از فعالان اجتماعی فارسی‌زبان بریتیش کلمبیا برگزار شد. تابلوهای جشن نوروز شهرداری ونکوور در مقابل درهای ورودی ساختمان قدیمی شهرداری قرار داده شده بود تا حضار را به محل جشن راهنمایی کند.

در تالار بیرونی صحن شورای شهر، سفرهٔ هفت‌سین چیده شده بود و بروشورهایی در معرفی نوروز به مهمانانی که از این جشن اطلاعی نداشتند، قرار داده شده بود.

این مراسم با سخنان کارلین توماس، بزرگ قبیلهٔ Tseilwatuth از اقوام اولیهٔ کانادا آغاز شد. سپس گروه موسیقی چکامه به اجرای قطعاتی از موسیقی سنتی ایرانی پرداختند.

سپس کندی استوارت، شهردار ونکوور، در سخنانی با تبریک نوروز و با معرفی جمعی از مدعوین و قدردانی از آن‌ها برای حضور در این جشن، به معرفی نوروز برای حضار و توضیحاتی دربارهٔ تصویب افزودن نوروز به تقویم شهر ونکوور پرداخت. او همچنین با نام بردن از تک‌تک اعضای کمیتهٔ برگزارکنندهٔ جشن از تلاش آنان برای برپایی این جشن قدردانی کرد. اسامی اعضای کمیتهٔ برگزاری جشن به‌ترتیب الفبا به شرح زیر است:

صدف امینی، امیر باجه‌کیان، نسیم پیک‌آزادی، پویا خلیلی (در مراسم حاضر نبود)، نگار روغنیان، آنیتا زنگنه، سارا سقایی، لیا فلاح و شادی محرابی.

همچنین خانم‌ها مریم چتربحر و تارا ناظمی از پرسنل شهرداری ونکوور، خانم‌ها پری آذرم معتمدی و رز اسلامی با آماده‌سازی سفرهٔ هفت‌سین و آقای عبدالرحیم پروانی با تهیهٔ هفت میوه، به برگزاری هر چه بهتر این مراسم کمک کردند.

او سپس از اعضای کمیتهٔ اجرایی برگزاری جشن دعوت کرد به او ملحق شوند و اعلامیهٔ شهرداری دربارهٔ نوروز را خواند.

سپس معصومه پرایس، محقق و مؤلف چندین کتاب دربارهٔ فرهنگ ایران، دربارهٔ پیشینهٔ نوروز برای حضار سخن گفت.

پس از آن گروه موسیقی خانهٔ مولانا به اجرای قطعاتی از موسیقی سنتی افغانستان پرداخت.

با اجرای این موسیقی، مراسم به پایان رسید و حضار برای پذیرایی مختصری به تالار ورودی رفتند.

اما پس از مراسم نوروز در شهرداری، جشن چهارشنبه‌سوری و بازارچهٔ نوروزی در نورث شور و ترای‌سیتز نیز برگزار شد و نخست‌وزیر و نمایندگان مجلس از احزاب اصلی استان در این برنامه‌ها حضوری فعال داشتند.

و نهایتاً جان هورگان، نخست‌وزیر و اندرو ویلکینسون، رهبر اپوزیسیون رسمی استان بریتیش کلمبیا در پیام‌های ویدیویی جداگانه نوروز را تبریک گفتند. جان هورگان در پیام ویدیویی خود علاوه بر تبریک نوروز، از برگزاری جشن نوروز در مجلس قانونگذاری استان بریتیش کلمبیا برای دومین سال پیاپی خبر داد.

پیام نوروزی جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا و رهبر حزب دموکرات نوین استان بی‌سی را می‌توانید در اینجا تماشا کنید:

پیام نوروزی اندرو ویلکینسون، رهبر اپوزیسیون رسمی بریتیش کلمبیا و حزب لیبرال بریتیش کلمبیا را می‌توانید در اینجا تماشا کنید:

در هر حال، هر چند جشن‌های نوروز با استقبال مقامات دولتی دست‌کم در داخل استان بریتیش کلمبیا برگزار شد، ولی هنوز جا برای پاسخگویی به مشکلات اساسی جامعهٔ فارسی‌زبان و بالاخص جامعهٔ ایرانی‌کانادایی‌های مقیم استان یا مهاجران بالقوه از کشور ایران توسط مقامات دولتی، به‌ویژه دولت فدرال، کماکان باقی است. مشکلاتی چون زمان رسیدگی طولانی به پرونده‌های مهاجرتی متقاضیان ایرانی، نبود امکانات انگشت‌نگاری برای صدور ویزاهای توریستی یا مهاجرتی در ایران و لزوم سفر متقاضیان با صرف هزینه‌های هنگفت به کشورهای همجوار برای انجام این کار و عدم پیگیری جدی وضعیت بازداشت‌شدگان ایرانی-کانادایی یا مقیم کانادا در ایران از سوی دولت فدرال. امید آنکه این بهارِ نکو به سالی نکوتر با رفع مشکلات جدی جامعهٔ ما بیانجامد.

نوروزتان پیروز

*این مطلب در شمارهٔ ۷۷ نشریهٔ رسانهٔ همیاری منتشر شد و با توجه به اینکه تا بامداد ۲۱ مارس ۲۰۱۹ پیامی علنی از طرف دفتر نخست‌وزیر منتشر نشده بود، در آن متن اشاره شده بود که جاستین ترودو پیام ویدیویی برای تبریک نوروز منتشر نکرده است. ساعاتی بعد و در ساعات اولیهٔ صبح روز اول فروردین، پیام نوروزی جاستین ترودو منتشر شد و او علاوه بر انتشار این پیام در جشن نوروزی ایرانیان تورنتو هم شرکت کرد. به همین دلیل بخش اول این مطلب ویرایش شد تا این موارد را پوشش دهد.

نوشته نوروزی پرشور در بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

پس از اعلام نتایج، رهبران احزاب اصلی بریتیش کلمبیا در دو سوی جناح «نه»، جناح پیروز همه‌پرسی، و جناح «آری»، به این نتایج واکنش نشان دادند که توجه شما را به نظرات آنان جلب می‌کنیم.

اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال و اپوزیسیون رسمی بریتیش کلمبیا، که در زمان انتخاب به سمت رهبری حزب متبوعش، مقابله با همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی بی‌سی را مأموریت اصلی‌اش اعلام کرده بود، در واکنش به نتیجهٔ همه‌پرسی تغییر نظام انتخاباتی استان گفت:

«ما امروز شاهد قدرت مردم‌سالاری بودیم. جایی که میلیون‌ها تن از مردم بریتیش کلمبیا پیامی آشکار به ان‌دی‌پی و حزب سبز فرستادند حاکی از آنکه همه‌پرسی‌ای که در خدمت خود آن‌ها باشد، تحمل نخواهد شد. این [همه‌پرسی] از همان ابتدا فرآیندی معیوب بود چرا که ان‌دی‌پی فریب‌کارانه طوری شرایط را چیده بود که حزب سبز را راضی کند و بر سر کار بماند. این [همه‌پرسی] هرگز برای بهبود مردم‌سالاری ما نبود و صرفاً برای قدرت و کنترل آن بود. هرچند همهٔ بریتیش کلمبیایی‌هایی که برای تغییر رأی دادند، بر این باور داشتند که ما نیاز به بهبود مردم‌سالاری‌مان داریم. ما به آنان اطمینان می‌دهیم که صدایشان شنیده شده است. ما به دولتی برای قرن بیست و یکم نیاز داریم. دولتی که به آینده برای ساخت فرصت برای همهٔ مردم بریتیش کلمبیا بنگرد. دولتی که نه‌تنها به مشکلات امروزِ پیش روی مردم بریتیش کلمبیا بپردازد، بلکه برای مشکلاتی که فردا پیش رویشان خواهد بود، آماده باشد. بهترین شیوه برای بهبود مردم‌سالاری ما و حفظ اطمینان به این سیستم، مدرن کردن و تطابق یافتن به‌منظور مواجهه با آن چالش‌ها به شیوه‌ای نوآورانه و تازه است.

رد نظام نمایندگی تناسبی از سوی مردم بریتیش کلمبیا، نمایانگر خواست آشکار آنان برای نگه‌داشتن قدرت سیاسی در دست رأی‌دهندگان است.»

اما جان هورگان، نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا و رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، در واکنش به این نتایج گفت:

«امسال مردم بریتیش کلمبیا در گفتمانی مهم دربارهٔ آیندهٔ مردم‌سالاری ما شرکت کردند. آنان در بزرگ‌ترین انگیزش عمومی در تاریخ استان شرکت کردند و در جوامع سرتاسر بریتیش کلمبیا دور هم جمع شدند تا دربارهٔ شیوهٔ رأی‌دادن در این استان صحبت کنند. حالا مردم بریتیش کلمبیا حرفشان را زده‌اند و تصمیم به نگه‌داشتن نظام انتخاباتی فعلی گرفته‌اند. این همه‌پرسی به این دلیل برگزار شد که ما باور داشتیم این تصمیم باید به دست مردم گرفته شود، نه سیاستمداران. هرچند بسیاری از مردم، از جمله خودم، از نتیجه ناامید شده‌ایم، به تصمیم مردم احترام می‌گذاریم. مردم بریتیش کلمبیا به مردم‌سالاری ما بسیار علاقه‌مندند. من می‌خواهم از همهٔ کسانی که با این میزان مشارکت بالا رأی دادند سپاسگزاری کنم و همچنین از نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا (Elections BC) برای انجام منصفانهٔ این همه‌پرسی که مردم را در سراسر استان به مشارکت جلب کرد، قدردانی نمایم. از زمان تشکیل دولت، ما برای بهتر کردن زندگی مردم کوشیده‌ایم. ما پول‌های کلان را در سیاست ممنوع کرده‌ایم و محدودیت‌های جدیدی را برای لابیگرها ایجاد کرده‌ایم تا مردم را در مرکز سیاستمان قرار دهیم. کارهای بسیار زیاد دیگری باقی مانده است و دولت ما می‌خواهد با شرکایمان در حزب سبز بی‌سی به کار برای ایجاد دولتی که برای مردم در بریتیش کلمبیا تلاش می‌کند، ادامه بدهد.»

اندرو ویور، رهبر حزب سبز بریتیش کلمبیا و شریک دولت استان، در واکنش به نتایج همه‌پرسی گفت:

«ما واردِ کازار نمایندگی تناسبی شدیم چون مردم‌سالاری نیابتی یکی از ۶ اصل اساسی حزب سبز بریتیش کلمبیاست. هرچند از نتیجهٔ همه‌پرسی ناامید شده‌ایم، به تصمیم مردم بریتیش کلمبیا برای نگه‌داشتن نظام نخست‌نفری احترام می‌گذاریم. من از نهاد انتخابات بریتیش کلمبیا (Elections BC) برای مدیریت این همه‌پرسی سپاسگزارم. آن‌ها اطلاعات واضح و بی‌طرفانه‌ای را در اختیار مردم بریتیش کلمبیا قرار دادند و برای رأی دادن آن‌ها امکانات مناسب و در دسترس را فراهم آوردند. در طول مدت برگزاری این همه‌پرسی، من این فرصت را یافتم تا با تعداد بی‌شماری از مردم بریتیش کلمبیا دربارهٔ مردم‌سالاری آن‌ها صحبت کنم. من از دیدار با تعداد زیادی از شهروندان الهام گرفتم که عمیقاً به مدرن کردن نظام حاکمیتی ما به‌طوری که بازتابی از خواست مردم باشد، اهمیت می‌دادند. من از همهٔ کسانی که به این کارزار داوطلبانه کمک کردند، برای آن کار کردند و رأی دادند سپاسگزارم.

حزب سبز بریتیش کلمبیا به اصل مردم‌سالاری نیابتی‌اش پایبند می‌ماند. به‌عنوان بخشی از این تعهد، ما توانسته‌ایم پول‌های کلان را [در سیاست] ممنوع کنیم و لابیگری را متحول سازیم. ما به مبارزه برای سیاست‌هایی که مردم‌سالاری را در بریتیش کلمبیا تحکیم بخشد و آن را به مردم این استان پاسخگوتر بسازد و نمایندهٔ همهٔ مردم باشد، ادامه می‌دهیم.»

نوشته واکنش سران احزاب اصلی بریتیش کلمبیا به نتایج همه‌پرسی اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا احمدیان – ونکوور

رفراندوم تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا از ۲۲ اکتبر با ارسال برگه‌های رأی‌گیری از طریق پست آغاز شده است و تا پایان ماه نوامبر ۲۰۱۸ ادامه خواهد داشت. با توجه به تأثیر بسیار زیادی که این رفراندوم بر فرآیند انتخابات دموکراتیک در بریتیش کلمبیا دارد، دعوت‌نامه‌هایی برای رهبران احزاب مهم استان فرستادیم تا دیدگاه‌های موافق و مخالف دربارهٔ چگونگی و ماهیت این رفراندوم را انعکاس دهیم. در شمارهٔ پیش اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال که خودش و حزب متبوعش مخالف سرسخت این رفراندوم است، به دعوت ما پاسخ گفت و در استودیوی برنامهٔ رادیویی Review حضوری شرکت کرد. پس از آن اندرو ویور رهبر حزب سبز و نیز جان هورگان نخست‌وزیر استان و رهبر حزب ان‌دی‌پی هم اعلام آمادگی کردند و گفت‌وگو با آن‌ها از طریق تماس تلفنی انجام شد که  توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم.

این‌ گفت‌وگوها کار مشترکی است از برنامهٔ رادیویی Review و رسانهٔ همیاری. صدای هر سه گفت‌وگو متعاقباً در صفحهٔ فیس‌بوک برنامهٔ رادیویی Review در آدرس: https://www.facebook.com/ReviewYVR قرار خواهد گرفت.

این‌گفت‌وگو را در اینجا بشنوید:

https://soundcloud.com/reviewyvr/interview-with-andrew-weaver-the-leader-of-the-green-party-of-british-columbia

آقای اندرو ویور به گفت‌وگوی مشترک رسانهٔ همیاری و Review خوش آمدید.

از اینکه من را دعوت کردید بسیار سپاسگزارم.

چرا موضوع اصلاح نظام انتخابات برای شما به‌عنوان یک شهروند نه به‌عنوان فردی که در مقام رهبر حزب سبز و یک نمایندهٔ مجلس با آن مخالف‌اید، مهم است؟

من فکر می‌کنم دلایل اینکه برای مردم بریتیش کلمبیا مهم است که از این موضوع حمایت کنند چنانچه آن را مناسب بدانند این است که [تغییر نظام انتخابات] سیستم نمایندگیِ بهتری را در مجلس قانونگذاری محقق می‌کند و بازتاب بهتری از ترکیب استان ما در مجلس است هم از نظر تنوع و هم از نظر دیدگاهی منطقه‌ای برای حصول اطمینان از اینکه نمایندگی منطقه‌ای بهتر عمل می‌کند. چرا چنین چیزی می‌گویم؟ دلیلش این است که همین الان اگر به منطقهٔ اُکاناگان کملوپس بروید، متوجه می‌شوید که حتی یک نماینده‌ٔ انتخابی در جناح دولت نیست. همهٔ آن‌ها در جناح اپوزیسیون هستند. در حالی که در ۱۶ سال گذشته دقیقاً برعکس بود. همهٔ آن‌ها در دولت بودند و هیچ‌کدام در جناح اپوزیسیون نبودند. این به‌طور کلی و برای کل منطقهٔ اُکاناگان به نمایندگی ضعیفی منجر می‌شود؛ یا کامیابی است یا ناکامی. ولی در نظام انتخاباتی تناسبی همین منطقهٔ اُکاناگان می‌توانست با تعداد غالب نمایندگان بی‌‌سی‌لیبرال، چند نماینده از ان‌دی‌پی و شاید یک نماینده از حزب سبز بهتر نمایندگی شود و بازتاب بهتری از ترکیب واقعی این منطقه باشد.

این مهم‌ترین دلیل بود. مقابل این هم هست. به‌عنوان مثال در دان‌تان ونکوور جایی که همهٔ نمایندگان از NDP هستند و کسی نیست که از بی‌‌سی‌ لیبرال صحبت کند، در جزیرهٔ ونکوور و جاهای دیگر هم همین‌طور. به‌همین دلیل این به نمایندگی بهتر و بازتاب بهتری از تنوع جامعهٔ ما منجر می‌شود.

نگرانی‌هایی دربارهٔ شیوهٔ تهیه و اجرای این رفراندوم وجود دارد. می‌خواهم پاسخ شما را به تعدادی از آن‌ها بدانم، بفرمایید آیا شما دخل و تصرفی در فرآیند و شیوهٔ طراحی آن داشتید؟

نه، زمانی که ما توافق‌نامهٔ اعتماد و تأمین را [با ان‌دی‌پی] امضا کردیم در این مورد توافق کرده بودیم چون بی‌سی‌ ان‌دی‌پی رفراندوم برای نظام تناسبی انتخابات را در کمپینش گنجانده بود. بی‌سی لیبرال هم در سخنرانی افتتاحیه مجلس در سال ۲۰۱۷ اعلام کرد که برای تغییر نظام انتخابات رفراندوم برگزار خواهد کرد، و ما به‌عنوان حزب سبز، یکی از ۶ اصل راهنمایمان نمایندگی تناسبی است. هر حزب سبزی در هر کجا باور دارد که این [نظام انتخاباتی تناسبی] شکل بهتری از دموکراسی است. ما، هم در حزب سبز بی‌سی و هم در بی‌سی ان‌دی‌پی ارزش‌هایی را که می‌خواستیم در پرسش‌های رفراندوم بازتاب یابد، از طریق فرآیند معمول ارائه کردیم؛ همان فرآیندی که از طریق آن بیش از ۹۰٬۰۰۰ بریتیش کلمبیایی دیگر هم بازخوردهایشان را ارائه کردند.

بنابراین ما از سوی احزاب به‌صورت جمعی چیزی را ارائه کردیم که در واقع خواستار ارزش‌ها بود. ما و هیچ‌کدام از نمایندگان ان‌دی‌پی تا زمان معرفی قوانین از ماهیت پرسش‌ها یا فرآیند رفراندوم اطلاعی نداشتیم، ولی ما به نهاد مستقلی که تشکیل شد تا به فرایندی برای [رفراندوم] برسد که قرار بود ما حمایتش کنیم، اعتماد کردیم.

در این رفراندوم حداقلی برای میزان مشارکت رأی‌دهندگان تعیین نشده است. هیچ سهمیهٔ منطقه‌ایی وجود ندارد و تنها اکثریت رأی‌دهندگان برای تصمیم‌گیری کافی است. این در حالی است که در رفراندوم‌های قبلی سهمیه‌های منطقه‌ای داشتیم و حداقل ۶۰ درصد اکثریت باید حاصل می‌شد. جناح مقابل ادعا می‌کند که حتی ۱۰ درصد رأی‌دهندگان بریتیش کلمبیایی به‌طور بالقوه می‌توانند یکی از بنیادی‌ترین اصول دموکراسی ما را تغییر دهند. آیا فکر می‌کنید این منصفانه است؟

واقعیت این است: در دموکراسی‌های سراسر جهان ما نظام رأی‌گیری داریم. مردم حضور دارند و می‌توانند آزادانه رأی بدهند. همین الان، من می‌توانم به شما حوزه‌های انتخاباتی شهری‌ای را نشان دهم که مشارکت رأی‌دهندگان در آن‌ها ۱۸ درصد بوده است! [فقط] ۱۸٪! آیا اگر فقط ۱۸ درصد رأی‌دهندگان شرکت کنند، ما می‌گوییم شهردار و اعضای شورای شهر مشروعیت خود را از دست می‌دهند؟ در انتخابات استانی سال ۲۰۱۳ کمتر از یک‌چهارم رأی‌دهندگان ثبت‌شده، یعنی کمتر از ۲۵ درصد رأی‌دهندگان، به حزب بی‌سی لیبرال رأی دادند. این جای تفکر دارد. کمتر از یک‌چهارم [رأی‌دهندگان ثبت‌شده] به بی‌سی لیبرال رأی دادند چون چیزی حدود نیمی از ۵۰ درصد واجدین شرایط در انتخابات شرکت کردند. بنابراین آن‌ها می‌بایست ۴۰ درصد قدرت را به دست می‌آوردند ولی آن‌ها ۱۰۰ درصد قدرت را تصاحب کردند و نیازی به مشورت با هیچ‌کس دیگری را نداشتند. به‌همین دلیل هر کاری که می‌خواستند بکنند، بدون هیچ نظری از طرف اپوزیسیون یا حتی اعضای حزب خودشان که در کابینه نبودند، تصویب می‌شد. چون شورای مدیریتی کابینه صحنه‌گردان اصلی بود. به‌همین دلیل من فکر می‌کنم آن چیزی که ما جلو مردم قرار دادیم، فرقی با دیگر جوانب دموکراسی ما ندارد. ما انتظار و امید داریم مردم بیرون بیایند و رأی بدهند. ما در کانادا با حدنصاب ۵۰ درصدی برای پیمان شارلوت‌تاون رأی دادیم و آن را به تصویب رساندیم ولی این تصویب با دشواری انجام شد. این [پیمان] ساختار کشور ما بود. بنابراین اگر ما می‌توانیم ساختار کشورمان را با حدنصاب ۵۰ درصدی شکل دهیم، می‌دانید، من فکر می‌کنم این چیزی است که در دموکراسی ما وجود دارد؛ اینکه ما امید مشارکت بالا داریم و صریح بگویم ما نمی‌خواهیم این مشارکت فقط از طرف جناح ما باشد، چون کمپین ما بر امید متمرکز است. ما می‌دانیم نظام‌های مبتنی بر نمایندگی تناسبی به حاکمیت بهتر، چرخش پاندول‌وار کمتر قدرت بین چپ‌ترین و راست‌ترین جناح‌های سیاسی، پیشگیری از ظهور دیدگاه‌های تندرو در قانونگذاری منتج می‌شود و می‌دانیم که این‌ها برای دموکراسی خوب است و نیز می‌دانیم که امیدی وجود دارد که مردم با رأی «آری» در واقع به اطمینان از استفاده از رأی‌هایشان برای مشخص شدن ساختار مجلس قانونگذاری، رأی می‌دهند. چه در حوزه‌ای به ان‌دی‌پی رأی بدهند که لیبرال‌ها قدرت زیادی دارند یا به حزب سبز در حوزه‌ای رأی بدهند که ان‌دی‌پی قدرت زیادی دارد، رأی‌هایشان برای تشکیل ساختار مجلس قانونگذاری تعیین‌کننده است و این هیجان‌انگیز است و صریح بگویم که ما جزو معدود ملت‌هایی در جهان‌ایم که هنوز به این شیوه عمل نمی‌کنیم.

جناح مقابل این رفراندوم را پیچیده توصیف می‌کند. پرسش نخست ساده است ولی پرسش دوم از مردم می‌خواهد که به سه سیستم تناسبی معرفی‌شده رتبه بدهند. دو تا از آن‌ها یعنی سیستم تناسبی روستایی-شهری (RUP) و سیستم تناسبی دوعضوی (DMP) تاکنون در هیچ نقطه‌ای از جهان استفاده نشده‌اند. آیا از شیوهٔ تدوین دو پرسش رفراندوم پشتیبانی می‌کنید؟

مسلماً جناح «نه» که بخش اصلی آن حزب بی‌سی لیبرال است، تلاش دارند ادعا کنند که این [پرسش‌ها] پیچیده است. واقعیت این است که رفراندوم قبلی دربارهٔ نظام تناسبی تک‌رأی انتقال‌پذیر (STV)، که خیلی از حد نصاب ۵۰٪ گذشت، بسیار پیچیده‌تر بود، چون تشریح سیستم تک‌رأی انتقال‌پذیر دشوار است. درک آنچه که ما در برگه‌های رأی‌گیری داریم، تنها به چند دقیقه مطالعه نیاز دارد. [از رأی‌دهنده] پرسیده می‌شود که آیا شکلی از نظام تناسبی را می‌خواهد یا نه. پاسخ آن «بله» یا «خیر» است. و اگر پاسختان مثبت باشد، می‌توانید بگویید کدام‌یک را ترجیح می‌دهید، اما مجبور هم نیستید این رده‌بندی [ترتیبی که ترجیح می‌دهید] را انجام دهید.

درک یکی از آن‌ها، یعنی نظام تناسبی دوعضوی، بسیار ساده است. در این سیستم شما همان حوزه‌های انتخابی‌ای را که تاکنون داشته‌اید، باز هم دارید. ولی آن‌ها به دو حوزه تقسیم می‌شوند. اجازه بدهید مثالی بزنم. در حال حاضر در نورث شور چهار حوزه داریم. پاول ریور- سان‌شاین کوست، وست ونکوور-سی‌تواسکای و دو حوزه در نورث ونکوور حالا [نورث کوست] به دو حوزه تقسیم می‌شود: نورث ونکوور  و دیگری حوزه‌ای وسیع‌تر. کاری که باید بکنید این است که کماکان باید به نمایندهٔ محلی‌تان رأی بدهید، ولی شما دو نفر را در برگه‌های رأی‌گیری دارید و می‌توانید به هر کدام که خواستید رأی بدهید و ممکن است [در عمل] هیچ تفاوتی با سیستم فعلی برای شما نکند. ولی اتفاقی که می‌افتد، انتخاب دوم است، که تناسبی بودن را محقق می‌کند.

درک MMP بسیار ساده است. شما به نمایندهٔ محلی‌تان و همچنین نمایندهٔ منطقه‌ای‌تان رأی می‌دهید. واقعاً ساده است. دوبار رأی می‌دهید. اعتراف می‌کنم سیستم روستایی-شهری پیچیده‌تر است و سیستمی است که شخصاً از آن نگرانم چون برای من توجیه سیستم‌های رأی‌گیری متفاوت در نقاط مختلف بی‌سی دشوار است ولی دلیل متقاعدکننده‌ای برای این کار وجود دارد.

من به ذکاوت بریتیش کلمبیایی‌ها اعتقاد راسخی دارم و صریح بگویم که این ادعای جناح «نه» را توهینی شدید می‌دانم. کشورهای در حال توسعه در جهان سوم به‌نوعی رأی‌دهندگانی دارند که آن‌قدر هوشمند هستند که بتوانند نظام تناسبی را درک کنند و برای آن رأی بدهند ولی بریتیش کلمبیایی‌ها نه. آن‌ها فکر می‌کنند ما که هستیم؟ اینکه بگوییم این پیچیده است و مردم نمی‌فهمندش، توهین‌آمیز است.

این اطلاعات وجود دارد و ویدیوهایی کارتونی هست که در آن نشان داده می‌شود که چقدر آسان می‌توان این کار را انجام داد و من امیدوارم مردم وقت بگذارند آن را ببینند. چون این پرسشی مهم است و در آن نمونه‌های بسیار جالبی از اتفاقی که قرار است بیافتد نشان داده می‌شود. چه به اسکاتلند بروید یا به نیوزیلند یا استرالیا یا مناطق دیگر جهان، سیستم انتخاباتی تناسبی در حال شکوفایی است و در واقع مردم‌ نیز با آن شکوفا می‌شوند.

جناح «نه» ادعا می‌کند که کل فرآیند رفراندوم با حزب‌گرایی و دخالت بی‌جای سیاستمداران لکه‌دار شده است. همان‌طور که می‌دانید پیش از این، ما برای رفراندومِ تغییر نظام انتخابات، شورایی از شهروندان داشتیم؛ نهادی غیرحزبی متشکل از شهروندانی که به‌صورت تصادفی انتخاب شده بودند. آن‌ها مشکل را بررسی کردند و پیشنهاداتی دادند. ولی این بار، همکار شما، اندرو ویلکینسون، ادعا می‌کند ان‌دی‌پی و حزب سبز نظام انتخاباتی ما را به دست احزاب سیاسی سپرده‌اند و «این [رفراندوم] را در دستور کار حزبی قرار داده‌اند، به‌جای آنکه آن را در دستور کار حقوق اساسی (پایه‌ای) شهروندان قرار دهند». چرا اجازه دادید این فرآیند با چنین ادعاهای سیاسی‌‌ای بتواند لکه‌دار شود؟

تنها سیاسی‌کاری‌ای که در جریان است از سوی حزب بی‌سی لیبرال است و رک بگویم، آقای ویلکینسون باید آن را بهتر بداند به‌جای اینکه مدام به رأی‌دهندگان اطلاعاتی بدهد که نادرست است. اینکه بگوییم احزاب لیست سیستم‌ها را مشخص می‌کنند درست نیست. دربارهٔ این اطلاعات باید تصمیم‌گیری شود. و نخست‌وزیر استان ما، درست مثل حزب ما، تصریح کرده است که ما ترجیح می‌دهیم که مردم بتوانند به کسی که می‌خواهند نمایندگی‌شان کند، رأی بدهند. این بدان معنی‌ست که احزاب ما از لیست باز (Open List) حمایت می‌کنند. ما این را به‌عنوان یک واقعیت می‌دانیم که همین الان برخلاف صحبت‌هایی که در زمینهٔ مداخلهٔ سیاسی می‌شود، گروه غیرانتفاعی «Fair Vote BC» متشکل از مردم عادی بریتیش کلمبیا که به دموکراسی ما اهمیت می‌دهد، در جناح «آری» فعالیت می‌کند. چه کسانی در جناح «نه» هستند؟ سوزان آنتون، دادستان کل پیشین بی‌سی لیبرال، و بیل تیلمن، استراتژیست پیشین بی‌سی ان‌دی‌پی. بنابراین سیاست صد در صد در جناح «نه» است و شما گروهی از شهروندان را در «Fair Vote BC» دارید که در جناح «آری» فعالیت می‌کنند.

آقای ویلکینسون دائماً پر سر و صدا مخالفت می‌کند و بلوف می‌زند، ولی واقعیت این است که ادعاهای او مبتنی بر واقعیت نیست. واقعیت این است که حزب سبز بی‌سی و حزب بی‌سی ان‌دی‌پی هر کدام به‌عنوان یک حزب سیاسی از این [تغییر] حمایت می‌کنند و حزب بی‌‌سی‌ لیبرال به‌عنوان یک حزب سیاسی با آن مخالف است. ولی از این نظر که چه کسانی کمپین‌های «آری» و «نه» را هدایت می‌کنند، این سیاستمداران‌اند که کمپین «نه» را هدایت می‌کنند و «Fair Vote BC» که شهروندان عادی بریتیش کلمبیا هستند و جناح «‌آری» را هدایت‌ می‌کنند.

اگر قرار بشود نظام تناسبی به کار گرفته شود، موارد ناشناختهٔ بسیاری وجود دارد. تعداد کرسی‌ها، منطقه‌ها، لیست‌های باز یا بستهٔ احزاب . مواردی از این دست. به‌نظر شما آیا عادلانه و دموکراتیک است که از مردم بخواهیم به چیزی رأی بدهند که هنوز بسیاری از شاخصه‌هایش ناشناخته‌ است؟

در واقع بعد از هر انتخاباتی مورد ناشناخته‌ای وجود دارد. دلیل این ادعا این است که مرزهای حوزه‌های انتخاباتی هر از چندی تغییر می‌کند. برخی اوقات [این تغییر] پس از دو انتخابات انجام می‌گیرد. به‌عنوان مثال مرزهای حوزهٔ انتخاباتی خود من در سال ۲۰۱۳ که من برای نخستین‌بار انتخاب شدم و سال ۲۰۱۷ تغییر اساسی کرد. مرزهای حوزه‌های انتخاباتی با تغییر آمارهای جمعیتی پیوسته تغییر می‌کند. به‌عنوان مثال در حوزهٔ انتخاباتی من، اُوک بِی، جمعیت اندکی کمتر شده است در حالی که در سوری افزایش جمعیت زیادی داشته‌ایم. در نتیجه، من باید ناحیهٔ وسیع‌تری را نمایندگی کنم. در حال حاضر نمایندگی بخشی از ویکتوریا هم با من است در حالی که پیش از این مسئولیت ساکنان ویکتوریا با من نبود و به سوری کرسی‌های بیشتری در مجلس داده شده است و این اتفاق در چند منطقهٔ دیگر هم افتاد. به‌همین دلیل اشکالاتی که به مرزبندی‌ها گرفته می‌شود، قابل دفاع است. علی‌رغم اینکه بی‌سی لیبرال این‌طور وانمود می‌کند که این کار موضوعی بسیار تعجب‌برانگیز است، این اتفاق هر سال و در هر انتخاباتی می‌افتد.

دربارهٔ بقیهٔ موارد تعجب‌برانگیز، اجازه بدهید به موارد تعجب‌برانگیزی که می توانید با سیستم کنونی داشته باشید نگاهی بیاندازیم. همیشه موارد شگفت‌آور در زندگی هست. چه تعدادی از مخاطبان شما پیش‌بینی می‌کردند که دونالد ترامپ با سیستم نخست‌نفری به‌عنوان رئیس جمهور آمریکا انتخاب شود؟ احتمالاً تعداد زیادی چنین تصوری نداشتند. چه تعدادی پیش‌بینی می‌کردند که داگلاس فورد به‌عنوان نخست‌وزیر انتاریو از حزبی که رهبرش چند ماه پیش از کمپین کنار رفته بود، برندهٔ انتخابات شود؟

آن‌ها بدون داشتن پلت‌فرمی و با شعار «ما می‌خواهیم برایتان آبجوی یک دلاری بیاوریم» در کمپین انتخاباتی شرکت کردند. شما در این سیستم صد در صد قدرت را [به چنین افرادی] می‌دهید. چه کسی فکر می‌کرد در کبک و در جایی که حزبی کمتر از ۴۰ درصد آرا را دارد به این اکثریت بزرگ دست پیدا کند؟ بنابراین شگفتی در هر انتخاباتی رخ می‌دهد. چیزی که من بر اساس دانسته‌های سراسر جهان می‌توانم بگویم این است که چرخش پاندولی حاکمیت با سیستم تناسبی از بین می‌رود. چیزی که در بی‌سی رخ می‌دهد و اتفاقاتی که در ایالات متحده و انتاریو شاهدیم این است که شما دولتی را برای مدتی بر سر کار می‌بینید. نهایتاً رأی‌دهندگان از دولت خسته می‌شوند. آن‌ها دولت را بیرون می‌اندازند. دولت جدید بر سر کار می‌آید و خودش را از شر همهٔ سیاست‌های دولت قبلی خلاص می‌کند تا چرخش پاندولی خودش را آغاز کند.

همهٔ آن‌ها؟

نه همه، ولی چنین چیزهایی بسیار معمول است. می‌توانید نگاهی به سیاست‌های قانون کار در بریتیش کلمبیا بیاندازید. قوانین کار از جناح راست به چپ و از چپ به راست چرخیده است. در حالی که باید در میانه باقی بماند. زمانی که شما نظام انتخاباتی تناسبی داشته باشید، شاهد انتقال ملایم قدرت بین دولت‌ها از جناحی به جناح دیگر خواهید بود. به ملت‌های شمال اروپا جایی که چنین اتفاقی می‌افتد، نگاه کنید. این شیوه به حاکمیت متعادل‌تری منتج می‌شود. چیزی که به باور من بریتیش کلمبیایی‌ها به دنبال آن‌اند.

در بین سه سیستم انتخابات تناسبی که در حال حاضر معرفی‌شده، خود شما کدام یک را ترجیح می‌دهید؟

من نظرات خودم را دارم ولی نمی‌خواهم روی تصمیم رأی‌دهندگان تأثیر بگذارم چون فکر می‌کنم مردم خودشان باید تصمیم بگیرند. چیزی که می‌توانم به‌عنوان یک اصل اخلاقی بگویم این است که علی‌رغم نظر افراد کمال‌گرا، آن گروهی از مردم که خالصانه زمان زیادی را برای ارائهٔ چیزی که بهترین نتیجه را حاصل کند و تناسبی‌ترین و متنوع‌ترین باشد، صرف می‌کنند و ممکن است قویاً ادعا کنند که روستایی شهری بهترین گزینه است، من کمتر به آن تمایل دارم. من بر اساس اصول این نظر را می‌دهم. چیزی که در این سیستم من را معذب می‌کند، تفاوت سیستم رأی‌دهی در نقاط مختلف استان است. به‌همین دلیل واقعاً برایم اهمیتی ندارد. می‌خواهم به پرسش نخست رأی «آری» بدهم. برای بخش دوم به سیستم‌های معرفی‌شده رتبه می‌دهم. اینکه کدام یک از این دو سیستم اول انتخاب شود خیلی برایم نگران‌کننده نیست. من فکر می‌کنم بریتیش کلمبیایی‌ها باید همه‌جا [همهٔ استان] مانند هم رأی بدهند. این ترجیح شخصی من است ولی ممکن است دیگران با این نظر موافق نباشند.

در سال ۲۰۱۷ حزب سبز در ۸۳ حوزهٔ انتخابی نامزد معرفی کرد. در حالی که بی‌سی‌ ان‌دی‌پی و بی‌سی لیبرال هر کدام ۸۷ نامزد داشتند و در واقع در همهٔ حوزه‌های استان نامزد معرفی کردند. اگر آن زمان نظام انتخاباتی تناسبی داشتیم، اعداد و ارقامِ نتایج آشکارا تغییر می‌کرد. حزب بی‌سی لیبرال که در حال حاضر و با سیستم کنونی ۴۲ کرسی دارد، ۳۶ کرسی می‌داشت. بی‌سی ان‌دی‌پی که اکنون ۴۱ کرسی دارد، نیز ۳۶ کرسی می‌داشت، ولی شما که اکنون ۳ نماینده در مجلس دارید، ۱۵ نماینده می‌داشتید. به‌نظر می‌رسد تنها حزب سبز بی‌سی است که از رفراندوم تغییر نظام انتخاباتی نفع می‌برد. به شما می‌گویم که اندرو ویلکینسون در مصاحبه‌ای که با او داشتم، به من گفت که «اندرو ویور خواستار چنین چیزی شده است تا دستیابی‌اش به قدرت را تضمین کند» و «با نیرنگ به‌دنبال قدرت است و از کابینهٔ ان‌دی‌پی برای یافتن کاری دائمی کمک می‌گیرد». چه حرفی برای کسانی دارید که می‌گویند این انتخابات صرفاً به شما منفعت می‌رساند و همچنین واکنش شما به نظرات اندرو ویلکینسون چیست؟

اندرو ویلکینسون مدام و پر سر و صدا لفاظی می‌کند. واقعیت این است: زمانی که من در سال ۲۰۱۳ برای حزب سبز بی‌سی وارد کارزار شدم، بر اساس اصولی اخلاقی وارد این کار شدم. برای همهٔ مخاطبانِ این گفت‌وگو می‌گویم که آخرین کار در دنیا برای کسی که به‌دنبال قدرت است، شرکت در انتخابات از طریق حزبی است که تا آن زمان در هیچ استانی از کانادا نماینده‌ای در مجلس‌های قانون‌گذاری نداشت. آن هم در یکی از محافظه‌کارترین حوزه‌های انتخاباتی استان ما که اُوک بِی-گوردون هد (Oak Bay- Gordon Head) است. به‌همین دلیل من بر اساس اصولی در انتخابات شرکت کردم چون نمی‌توانستم شاهد فروپاشی میراث گوردون کمپبل در حوزه‌های نوآوری و تغییرات اقلیمی، با بی‌مسئولیتی بی‌سی لیبرال‌ها تحت حاکمیت نخست‌وزیر کریستی کلارک باشم.

من انتخاب شدم. همکارانم با اهداف و انگیزه‌هایی یکسان ولی الگوهای کمی متفاوت به من ملحق شدند. به‌همین دلیل اکنون ما سه نماینده داریم. ما در سال ۲۰۱۷ حتی خواب چنین نتیجه‌ای را هم نمی‌دیدیم. ما در سال ۲۰۱۷ برای قدرت گرفتن وارد انتخابات نشدیم. ما بر اساس اصول وارد انتخابات شدیم تا اطمینان یابیم که مشکلات به بحث گذاشته می‌شوند و اگر به عملکرد ما در مدت یک سال و اندی در مجلس نگاه کنید، خواهید دید که ما به‌طور معنی‌داری در زمان پرسش از دولت (Question Period) در تمامی مباحث مشارکت داشته‌ایم. ما با همهٔ احزاب کار می‌کنیم. از اینکه سیاست‌های عمومی پیش از همه و در مرکز تصمیم‌گیری قرار داشته باشد، اطمینان حاصل می‌کنیم.

برای حزب بی‌سی لیبرال، سیاست چیزی جز بازی نیست. آن‌ها ماه‌ها در مجلس قانونگذاری نشستند و تنها کاری که کرده‌اند، صحبت دربارهٔ این رفراندوم بوده است. مشکلات بسیار مهم دیگری در بریتیش کلمبیا وجود دارد که باید به آن‌ها رسیدگی شود، ولی آن‌ها همهٔ حواسشان روی آیندهٔ حزبشان متمرکز شده است و نگرانی از اینکه با ظهور حزب محافظه‌کار بی‌سی ممکن است گزینهٔ زندهٔ دیگری به‌جای آن‌ها وارد سیاست شود، و البته من فکر می‌کنم [ظهور چنین حزبی] برای دموکراسی خوب است. حزب محافظه‌کار بی‌سی در انتخابات گذشته کمتر از ۵ درصد آرا را به‌دست آورد. من گمان نمی‌کنم اگر انتخابات گذشته به‌شیوهٔ تناسبی برگزار می‌شد، حزب سبز بی‌سی از آرای ان‌دی‌پی کم می‌کرد. احتمالاً می‌دیدید که حزب بی‌سی لیبرال بخشی از آرایَش را به حزب محافظه‌کار بی‌سی می‌داد و احتمالاً شاهد ظهور حزب دیگری می‌بودید. چطور این می‌تواند برای دموکراسی بد باشد وقتی احزاب مجبور می‌شوند با هم همکاری کنند؟ آخرین حزبی در جهان که من فکر می‌کردم ممکن است با آن همکاری کنم بی‌سی ان‌دی‌پی بود. من هیچ‌وقت حامی بی‌سی ان‌دی‌پی نبوده‌ام. آن‌ها کمپینی کاملاً شخصی علیه من به‌راه انداختند. ولی چیزی که من و جان هورگان به آن رسیدیم، این بود که وقتی مردم و سیاست‌های عمومی را در اولویت قرار دهیم، آن زمان می‌توان روی چیزهایی که با هم تفاهم داریم تمرکز کرد، نه چیزهایی که تفاهم نداریم و می‌توان کارهایی را به انجام رساند. بی‌‌سی‌لیبرال‌ها از همکاری با دیگران معذب می‌شوند چون عادت دارند فقط به منافع خودشان فکر کنند و بدون نیاز به پاسخ‌گویی به کسی استان را بچرخانند، به‌همین دلیل با استیصال می‌خواهند اطمینان یابند که چنین تصمیمی گرفته نشود. چون از اینکه حزب محافظه‌کاری ظهور کند، نگرانی اساسی دارند. می‌توانید با توجه کردن به رفتار آن ها در پارلمان این موضوع را مشاهده کنید. آن‌ها شاهد تنش‌هایی در درون حزبشان هستند. نیمی از آن‌ها آشکارا به مسیری که اکنون دارند می‌روند، اعتقادی ندارند و نیمی دیگر به‌نوعی در تقلا برای حرکت در این مسیرند. به همین دلیل حزب بی‌سی لیبرال اکنون بسیار آشفته است و آن‌ها بر سر متوقف کردن نظام تناسبی متحدند چون از این می‌ترسند که در ماه‌های آتی حزبشان منشعب شود و از هم بپاشد.

ولی فارغ از همهٔ این چیزها آیا اذعان می‌کنید که اگر همین الان سیستم تناسبی می‌داشتیم، این سیستم تنها به نفع حزب سبز بود؟

نه، چون من فکر می‌کنم این به‌نفع دموکراسی است. اگر دربارهٔ نفع صرفاً با مفهوم نفع‌طلبی قدرت بر اساس تعداد کرسی‌ها فکر کنید، بله، ما تعداد بیشتری کرسی به‌دست خواهیم آورد. ولی اگر به این فکر کنید که چه چیزی برای دموکراسی بهتر است، چه چیزی برای نمایندگی مردم بهتر است، من به شما می‌گویم که بسیار بهتر خواهد بود اگر ما شاهد ظهور حزب محافظه‌کار باشیم، ممکن است شاهد حضور حزب مناطق روستایی بی‌سی باشیم و این خوب است چون همین الان چیزی که داریم این است که زمانی که موعد رأی‌گیری می‌شود، اعضای بی‌سی لیبرال وادار می شوند طبق نظر رهبری حزب رأی دهند. بنابر این مهم نیست چه اتفاقی بیفتد، آن‌ها توسط حلقهٔ داخلی‌شان خواهند گفت که چطور رأی بدهید. ما به طعنه می‌گوییم در آنجا تنها تعداد معدودی تصمیم می گیرند و به بقیه گفته می‌شود از آن تصمیم پیروی کنند. بنابراین اکنون شما وقتی به بی‌سی لیبرال یا بی‌سی ان‌دی‌پی رأی می‌دهید، به تنوع رأی نمی‌دهید چون آن‌ها در تمامی مسائل هماهنگ با هم رأی می‌دهند و ناچارند چنین کاری بکنند. چیزی که ما نیاز داریم دیدگاه‌هایی با تنوع بیشتر است. در واقع شما می‌توانید بحث‌ کنید. مشارکت و همکاری با یکدیگر واقعاً بسیار دشوار است. همین رابطهٔ ما با بی‌سی ان‌دی‌پی در این دولت اقلیت دشوار است. بسیار بسیار دشوار است، چون ما از دو حزب سیاسی متفاوت می‌آییم، ولی اگر بالغ باشید و تشخیص بدهید که نه برای کسب قدرت بلکه برای حکومت انتخاب شده‌اید، دیگر به‌دنبال بازی‌های منفعت‌طلبانهٔ سیاسی نمی‌روید و ناچار می‌شوید با یکدیگر کار کنید و وقتی شما ناچار شوید با هم کار کنید، از کوته‌نظری دور می‌شوید و به‌همین دلیل من از اتفاقی که افتاده بسیار خرسندم. برای من به‌عنوان کسی که از نزدیک با دولت گوردون کمپبل روی توسعهٔ استراتژی تغییرات اقلیمی کار کرده و در معرض رویکرد منفعت‌طلبانهٔ ان‌دی‌پی در کارزار مبارزه با مالیات بر آلاینده های کربنی (Axe the Tax) مواجه بوده، همکاری با جان هورگان و بی‌سی ان‌دی‌پی بسیار نامحتمل بود، ولی ممکن شد و من از این اتفاق بسیار خوشحال‌ام.

آیا باور می کنید که بی‌سی ان‌دی‌پی در حمایت از نظام تناسبی صادق است؟ چون به‌نظر می‌رسد آن‌ها هم قدرتشان را از دست خواهند داد.

صد در صد. یکی از چیزهایی که من دربارهٔ آقای هورگان فهمیده‌ام، این است که شما می‌توانید حس درونی‌اش را از چهره‌اش بخوانید، و زمانی که به انجام کاری متعهد می‌شود، به آن کار متعهد شده است. من این موضوع را در بین نمایندگانشان که در دولت نیستند، هم می‌بینم. همه این را دوست ندارند، ولی می‌توانم بگویم که همهٔ نمایندگان جوانشان این را دوست دارند. همهٔ نمایندگانی که در دههٔ ۸۰ به‌دنیا آمده‌اند در هر دو حزب این را دوست دارند. کسانی که سن و سال بیشتری دارند، مقاومت بیشتری در برابر تغییر نشان می‌دهند که مقتضای سنشان است.  نگاهی به سخنگویان کمپین «آری» بیاندازید، جوان و سرزنده‌اند. نگاهی به سخنگویان کمپین «نه» بیاندازید، سیاستمدارانی از سدهٔ پیشین‌اند و بعد عده‌ای از آن‌ها مانند اوجال دوسانژ، سیاستمدارانی از دههٔ ۱۹۹۰ را برای حمایت از خودشان با خود یدک می‌کشند. من می‌فهمم که افرادی که به گذشته تعلق دارند، می‌خواهند آنچه را که در گذشته داشته‌اند حفظ کنند ولی ما نسل جدیدی داریم که می‌دانند در نقاط دیگر جهان چه اتفاقاتی می‌افتد. کسانی که دستاوردهای نظام انتخاباتی تناسبی را در سراسر جهان تجربه کرده‌اند. چه در نیوزیلند، استرالیا، اسکاتلند یا اغلب نقاط اروپا، می‌دانند چه چیزی وجود دارد و چیزی را که می‌بینند دوست دارند و این اتفاقی است که در کمپین «آری» در حال وقوع است.

نگرانی‌هایی دربارهٔ تشکیل دولت‌های ائتلافی تحت نظام تناسبی وجود دارد. در چنین شرایطی احزابی که با پلت‌فرم خاصی وارد انتخابات شده‌اند، پس از تشکیل ائتلاف ناچار به مصالحه و دست‌کشیدن از ایده‌آل‌هایشان و بخش‌هایی از پلت‌فرمشان می‌شوند. دربارهٔ این ادعا چه می‌گویید؟

به این هنر مصالحه و همکاری می‌گویند. اول از همه باید بگویم این فرض دربارهٔ اینکه شما بر اساس پلت‌فرمی وارد [کارزار انتخابات] می‌شوید، کمی تغییر می یابد. در نمایندگی تناسبی شما به داشتن کمپین‌هایی با ارزش‌مداری بیشتر می‌رسید. اگر به انتخابات گذشته نگاه کنیم، می‌بینیم که بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌‌سی لیبرال در تقلا برای بیشترین کاهش در عوارض پل‌های پورت من و گلدن ایرز بودند. این سیاست‌هایی بود به‌نفع عده‌ای خاص، چون تنها کاری که می‌کرد، تلاش برای به دست آوردن آرای چند حوزه بود که امکان داشت نتیجهٔ انتخابات را رقم بزنند. در رابطه با پذیرش حذف عوارض، چیزی که من می‌توانم بگویم این است که این کار رویکردی بود بدون دوراندیشی مالی دربارهٔ سیاست‌های عمومی. بی‌سی‌ ان‌دی‌پی تعدادی از کرسی‌های کلیدی در حوزه‌های اطراف به این پل‌ها را برد و این به آن‌ها این امکان را داد تا بتوانند دولت اقلیت تشکیل بدهند. می‌دانیم که موضوع به‌اشتراک‌گذاشتن اتومبیل‌های سواری شخصی (Ride-Hailing) مسئلهٔ دیگری است که طرف‌های ذی‌نفع [به‌طور مثال تاکسی‌داران] را در نواحی اطراف سوری تحت تأثیر قرار می‌دهد. و دلیل اینکه بی‌‌سی لیبرال در این زمینه برنامه‌ای نداد و بی‌سی ان‌دی‌پی آخر کار تصمیم‌گیری دربارهٔ آن را به تعویق انداخت، همین بود.  بنابر این هم ما و هم شما می‌دانیم که این نوع سیاست‌ها و پلتفرم‌هایی به‌نفع عده‌ای خاص رخ می‌دهد. اگر به جلو بنگریم، وقتی احزاب متوجه بشوند که نتیجهٔ انتخابات توسط مردم مشخص می‌شود و زمانی که بخواهید مردمی را که می‌دانند دیگر قدرت با چرخش پاندولی به چپ و راست جابه‌جا نمی‌شود، به خود جذب کنید، احزاب ناچار می‌شوند ارزش‌هایی را ابراز کنند که بازتاب ترکیب دولت باشد و بنابراین ترکیب دولت بازتاب رأی‌دهندگان خواهد بود. وقتی الان هیچ نماینده‌ای از منطقهٔ اُکاناگان برای تصمیم‌گیری‌ها در دولت نیست، خوب است؟ من فکر می‌کنم این اصلاً خوب نیست. من فکر می‌کنم ما نیاز به داشتن نماینده‌ای از اُکاناگان در دولت داریم ولی این بدان معنی نیست که همهٔ نمایندگان باید از اُکاناگان باشند و نماینده‌ای از ویکتوریا که دومین شهر بزرگ و مرکز استان است، نباشد. چیزی که در انتخابات قبلی رخ داد. بنابراین من فکر می‌کنم [اگر نظام تناسبی بر سر کار بیاید]، شما بار دیگر بر اساس پلتفرم در انتخابات شرکت می‌کنید ولی پلتفرم‌هایی را خواهید یافت که از لحاظ ارزش‌مداری متعادل شده‌اند. ما با پلتفرم‌هایی سر و کار خواهیم داشت که به تحصیل اولویت دهند، به کسب‌وکارهای کوچک اولویت دهند، به نوآوری اولویت دهند، به اهمیت اندیشیدن دربارهٔ پیامدهای تصمیمات درازمدت شما اولویت دهند. لیبرال‌ها ممکن است به این ادعایشان ادامه دهند که هنوز به پول‌های کلان در سیاست نیاز خواهد بود، همان کاری که اکنون هم می‌کنند. همان‌گونه که می‌دانید و همان‌طور که در این زمینه صحبت کرده‌ایم، آن‌ها مدتی است که در مخالفت با حذف پول‌های کلان از سیاست، استدلال‌هایی مطرح می‌کنند. باورنکردنی‌‌اند. شاید اگر بخواهند برای این موضوع کمپینی به راه بیاندازند، این همان ارزشی باشد که بتوانند ارائه دهند. ولی شما کمتر و کمتر از انواع سیاست‌هایی که به‌نفع عده‌ای خاص باشد، خواهید دید. سیاست‌هایی مانند اینکه می‌خواهیم عوارض پلی را حذف کنیم یا می‌خواهیم در این حوزهٔ انتخابی بیمارستان بسازیم، تا بتوانند تعدادی رأی از افرادی در آن حوزه که ممکن است به هر کدام از دو طرف رأی بدهند، جمع کنند.

یکی از چیزهای مثبتی که جناح «آری» ادعا می‌کند این است که نظام تناسبی به همکاری و رویکرد مشارکتی بیشتر در سیاست منجر می‌شود و بر اساس نظرات شما می‌بینم که حزب شما رابطهٔ خوبی با بی‌سی ان‌دی‌پی دارد، ولی از سوی دیگر حزب بی‌سی لیبرال حزب شما را این‌گونه توصیف می‌کند: «حزب سبز در مقابل ما بسیار کارشکنی می‌کند. آن‌ها تحت هیچ شرایطی همکاری نمی‌کنند. آن‌ها اصلاً به شیوه‌ای سازنده با ما برخورد نکرده‌اند. آن‌ها ما را فریب می‌دهند، عهدشکنی می‌کنند و این تعریف آن‌ها از دولت اقلیت مبتنی بر همکاری است.»

این همان‌جایی است که حزب بی‌سی لیبرال ماهیت وجودی خودش را گم می‌کند. من الان نمی‌دانم آن‌ها کیست‌اند. فکر نمی‌کنم بریتیش کلمبیایی‌ها هم بدانند که آن‌ها کیست‌اند. ما دو بار برای بی‌سی‌ لیبرال یادداشتی فرستادیم و گفتیم که دوست داریم با شما کار کنیم، ولی اگر می‌خواهید اصلاحیه‌هایی بیاورید، لطفاً محترمانه آن‌ها را به ما نشان بدهید درست همان‌طور که ما کردیم، آن‌ها را روی دستور کاری بنویسید تا بتوانیم آن‌ها را ببینیم و بررسی کنیم. آن را پشت دستمال کاغذی ننویسید و زمانی که در صحن مجلس نشسته‌ایم به دست ما نرسانید و انتظار جلب حمایت ما را بدین شکل نداشته باشید. دقیقاً این اتفاق افتاد. موضوع دیگری که گفتیم این بود که ما اکنون برای اولین بار به لایحه‌نویسان دسترسی یافته‌ایم. برای ما چندان معنا ندارد که اصلاحیه‌‌ای را که قرار است الف) از دستور کار خارج شود یا ب) قانونی نیست، چون بازبینی قانونی را طی نکرده است، ارائه کنیم. ما گفتیم که آماده‌ایم از اصلاحیه‌های بی‌سی لیبرال حمایت کنیم اگر از صورت‌جلسه‌های مجلس استفاده کنند. اما آن‌ها این کار را نمی‌کنند. ما اصلاحیه‌ای را نوشته‌شده روی یک دستمال کاغذی دریافت کردیم و این به‌نوعی حاکمیتی خوب است؟ چیزی که الان ما داریم متوجه می‌شویم، این است که بی‌سی‌ لیبرال‌ها فکر می‌کنند سیاست چیزی جز بازی نیست. افراد خوب در احزاب مختلف هستند. بی‌سی لیبرال افراد کمی را دارد که به‌مدت طولانی در این حزب مانده‌اند، افرادی که به منافع خود می‌اندیشند و حالا حس تعلق خاطرشان را از دست داده‌اند، چون دیگر در حاکمیت نیستند و رک بگویم که رفتارشان قابل اعتراض است.

بی‌سی لیبرال می‌تواند چپ، راست و مرکز را مورد توهین قرار بدهد. بگذارید مثالی برایتان بزنم تا ببینید همکاری با این حزب چطور پیش می‌رود. ما تلاش کردیم و باز هم به تلاشمان ادامه می‌دهیم. من با آن‌ها توافق کرده بودم که بعد از ناهار صحبت کنم. چون اینجا بر این اساس کار می‌کند که شما باید با ترتیب صحبت‌ها موافقت کنید. آن‌ها گفتند که موافق‌اند ولی هنوز چیزی که مورد سؤال قرار داده بودند، تمام نشده بود. من بعد از ناهار برگشتم و آن‌ها مناظره را پیش از آنکه من برسم تمام کرده بودند. آن‌ها حتی یک سؤال ساده هم نپرسیدند. چون می‌دانستند اگر مناظره را تمام کنند، من نمی‌توانم صحبتی بکنم. این از نوع بازی‌هایی است که آن‌ها می‌کنند و رک بگویم که فکر می‌کنم بریتیش کلمبیایی‌ها از این [بازی‌ها] خسته شده‌اند و گمان می‌کنم نهایتاً این امر در رفراندوم بازتاب بیابد؛ اینکه شما می‌توانید با افراد دیگر کار کنید ولی باید مانند یک فرد بالغ رفتار کنید، نه مانند بچه‌های لوسی که چوب بیس‌بال و توپشان را برمی‌دارند و با اخم و تخم به گوشه‌ای می‌روند و تصمیم می‌گیرند پیاده به خانه برگردند. و این درست مانند رفتاری است که الان بی‌سی لیبرال‌ها می‌کنند. رک بگوییم که این رفتار افراد بالغ نیست. خجالت‌آور است.

به پایان این گفت‌وگو نزدیک می‌شویم. چیز دیگری هست که بخواهید با مخاطبان ما در میان بگذارید؟

بله، می‌خواهم بگویم که از اتفاقاتی که در ۱۷ ماه گذشته در بریتیش کلمبیا رخ داده بسیار هیجان‌زده‌ام. حزب ما از جایگاه همکاری ۴ سالهٔ من با حزب بی‌سی لیبرال آمد، هرچند ممکن است الان آن‌ها چیز دیگری بگویند. من چند قانون را با مشارکت [آن‌ها] به تصویب رساندم از جمله اینکه کارفرمایان در رستوران‌ها دیگر نمی‌توانند پرسنلشان را مجبور به پوشیدن کفش پاشنه‌بلند بکنند. ارتباط توأم با همکاری وجود داشت و من فکر نمی‌کردم با حزبی که در رقابت‌های انتخاباتی بسیار علیه آن مبارزه کردیم بتوانیم تا این حد کار کنیم. ولی چیزی که من و جان هورگان متوجه شدیم این بود که وقتی روی ارزش‌های مشترک کار کنیم، وقتی ناچار به همکاری با هم باشیم، منتج به حاکمیت بهتری می شود و پاندول از چپ به راست تاب نمی‌خورد.

من فقط امیدوارم وقتی مردم به رأی‌دادن فکر می‌کنند، با امید رأی بدهند نه از ترس. بی‌سی لیبرال‌ها می‌خواهند به شما بقبولانند که دنیا به آخر می‌رسد، آسمان به زمین می‌آید و شما باید از ترس، علیه نظام انتخاباتی تناسبی رأی بدهید. چیزی که ما و بی‌سی ان‌دی‌پی و کارزار «رأی منصفانه» در جناح «آری» می‌گوییم، این است که برای امید رأی بدهید. ما می‌دانیم نظام نخست‌نفری چه نتیجه‌ای می‌دهد، کافی است به مرزهای جنوبی‌مان یا به انتاریو نگاه کنید. ما می‌دانیم رویکرد پیشرو به نظام تناسبی چه نتایجی خواهد داد. به اسکاتلند، نیوزیلند، استرالیا و شمال اروپا نگاه کنید. بیایید برای امید رأی بدهیم. بیایید از جناح «آری» به نظام تناسبی حمایت کنید و دو انتخابات پس از این [تغییر] اگر آن را دوست نداشتید، می‌توانید به همین سیستم فعلی بازگردید، ولی من فکر می‌کنم باید به [این سیستم] شانسی داد.

آقای اندرو ویور، از وقتی که به ما دادید سپاسگزاریم.

باعث افتخار بود. من هم سپاسگزارم.

نوشته اندرو ویور: با امید رأی بدهید، نه از ترس اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

استان بریتیش کلمبیا هنوز از کارزار انتخاباتی شهرداری‌ها در ماه اکتبر نفسی تازه نکرده بود، که میدان مبارزهٔ دیگری را تدارک دید و این یک، البته نه کارزاری میان کاندیداهایی در رقابتی آشکار با هم، بلکه عرصه‌ای برای تغییر یکی از بنیادی‌ترین مبانی مردم‌سالاری کاناداست. تغییری که اگر اتفاق بیافتد، اولین نمونه در کانادا و شاید تلنگری برای تغییر نظام انتخاباتی در استان‌های دیگر و حتی انتخابات فدرال باشد. تغییر نظام انتخاباتی که در وعده‌های انتخاباتی جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا، در انتخابات فدرال سال ۲۰۱۵ نیز بود و پس از به قدرت رسیدنِ وی از دستور کار خارج شد، در بریتیش کلمبیا برای سومین بار در سالیان گذشته به همه‌پرسی گذاشته خواهد شد. بریتیش کلمبیایی‌ها در این همه‌پرسی پستی شرکت خواهند کرد تا برای تغییر یا عدم تغییر سیستم رأی‌گیری این استان که حدود ۱۵۰ سال قدمت دارد، تصمیم بگیرند. درست که سرنوشت این رفراندوم را مردم رقم خواهند زد، اما طبعاً رهبران احزاب سیاسی و گروه‌ها و فعالان سیاسی-اجتماعی در تلاش‌اند تا مردم را با نقاط قوت سیستمی که از آن دفاع می‌کنند و نقاط ضعف سیستمی که ردش می‌کنند، آشنا نمایند. تیم رسانهٔ همیاری نیز تا آنجا که در توان داشته، از کوشش در رساندن صدای این دو جناح فروگذار نکرده است. تلاش کرده‌ایم علاوه بر انتشار مقالاتی از دیدگاه‌های گوناگون، سه گفت‌وگوی نسبتاً مفصل و کم‌نظیر حتی در بین رسانه‌های غیرفارسی‌زبان، با رهبران احزاب بی‌سی لیبرال، بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی گرین را با همکاری دوست عزیزمان علیرضا احمدیان، میزبانبرنامهٔ رادیویی Review، تنها طی همین دو سه هفتهٔ اخیر به انجام برسانیم تا شما خوانندهٔ گرامی با نظرات و مواضع هر یک از رهبران در دفاع از یک سیستم و رد سیستمی دیگر، آشناتر شوید و با ذهنی روشن و خیالی آسوده رأی خود را به صندوق‌های پست بسپارید. در شمارهٔ گذشته گفت‌وگو با اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال، و مطلبی از مهدیار بیاضی، فعال اجتماعی و مسئول ارتباطات در گروه پارلمانی نمایندگان دولت بریتیش کلمبیا، منتشر شد و در شمارهٔ پیش رو نیز گفت‌وگو با جان هورگان، نخست وزیر استان و رهبر حزب بی‌سی ان‌دی‌پی، و اندرو ویوِر، رهبر حزب سبز بی‌سی، و همچنین دو مطلب از دو دیدگاه متفاوت، یکی از دکتر امیرحسن قاسمی‌نژاد در تأیید سیستم تناسبی و دیگری از کیقباد اسماعیل‌پور در تأیید سیستم نخست‌نفری (سیستم فعلی) منتشر شده است. زحمات بسیاری کشیده شده است تا این گفت‌وگوها و مطالب تهیه و در این دو شماره منتشر شود؛ امید است مثمر ثمر واقع شود. عزیزِ هم‌وطن، نظر به اهمیت این رفراندوم و تأثیری که نتیجه‌اش می‌تواند بر زندگی ما در این استان بگذارد، بیایید از کنارش بی‌تفاوت عبور نکنیم؛ فارغ از اینکه به کدام نظام انتخاباتی رأی می‌دهیم، بیایید مشارکت کنیم.

نوشته یادداشت سردبیر: دو کلمه‌ای در باب رفراندوم اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

علیرضا احمدیان – ونکوور

رفراندوم تغییر نظام انتخاباتی بریتیش کلمبیا از ۲۲ اکتبر با ارسال برگه‌های رأی‌گیری از طریق پست آغاز شده است و تا پایان ماه نوامبر ۲۰۱۸ ادامه خواهد داشت. با توجه به تأثیر بسیار زیادی که این رفراندوم بر فرآیند انتخابات دموکراتیک در بریتیش کلمبیا دارد، دعوت‌نامه‌هایی برای رهبران احزاب مهم استان فرستادیم تا دیدگاه‌های موافق و مخالف دربارهٔ چگونگی و ماهیت این رفراندوم را انعکاس دهیم. نخستین کسی که پاسخ دعوت ما را داد، اندرو ویلکینسون، رهبر حزب بی‌سی لیبرال بود که خودش و حزب متبوعش مخالف سرسخت این رفراندوم است. توجه شما را به این گفت‌وگو جلب می‌کنیم.

این‌ گفت‌وگو کار مشترکی است از برنامهٔ رادیویی Review و رسانهٔ همیاری. برنامهٔ رادیویی Review به میزبانی علیرضا احمدیان، هر یکشنبه از ساعت ۷ تا ۸ شب از طریق وب‌سایت www.spiceradio.net یا با دانلود کردن برنامهٔ مخصوص دستگاه‌های iOS از طریق این لینک به زبان انگلیسی پخش می‌شود.

این گفت‌وگو را در اینجا بشنوید:

آقای ویلکینسون، به گفت‌وگوی مشترک رسانهٔ همیاری و برنامهٔ رادیویی Review خوش‌آمدید.

ممنون که من را دعوت کردید.

این‌ گفت‌وگو به‌طور اختصاصی دربارهٔ رفراندوم سال ۲۰۱۸ برای تغییر نظام انتخاباتی استان انجام می‌شود. موافق‌اید؟

کاملاً برای این گفت‌وگو آماده‌ام.

شما چندین نقش ایفا می‌کنید. نمایندهٔ مجلس استانی هستید و همچنین رهبر حزب مخالف رسمی در مجلس، ولی پیش از هر چیز شما هم در این استان یک شهروندید. لطفاً برایمان بگویید به‌عنوان یک شهروند چرا رفراندوم تغییر نظام انتخاباتی برای شما مهم است؟

ما اینجا در کانادا از زمانی که در سال ۱۸۶۷ یک کشور شناخته شد، از نظام دموکراسی پایداری بهره‌ برده‌ایم. بریتیش کلمبیا در سال ۱۸۷۱ به این کشور پیوست و از آن زمان تاکنون ما سیستم حکومتی پارلمانی پایداری داشته‌ایم. در سال ۱۹۸۲ بسیاری از این حقوق انتخاباتی در قانون اساسی ارج نهاده شد، چون این‌ها حقوق شهروندان است و چیزی که موجب ناراحتی من می‌شود این است که ان‌دی‌پی و حزب سبز به‌جای آنکه این رفراندوم را در دستور کار حقوق اساسی (پایه‌ای) شهروندان قرار دهند، آن را در دست احزاب سیاسی قرار داده‌اند و دستور کار حزبی کرده‌اند.

حزب بی‌سی لیبرال این رفراندوم را یک بازی جعلی یا نوعی حقه‌بازی خوانده است. چرا فکر می‌کنید این رفراندوم ساختگی و پرسش‌های آن جهت‌دار است؟

نگرانی‌های زیادی وجود دارد، چون در خلال انتخابات سال گذشته جان هورگان گفت سه چیز مهم باید رخ دهد: ۱- باید یک پرسش ساده با پاسخ بله/خیر وجود داشته باشد. ۲- باید شورای شهروندان مانند چیزی که در سال ۲۰۰۴ داشتیم، وجود داشته باشد که هیچ ارتباط حزبی و ورودی‌ای از احزاب نداشته باشد تا آن‌ها به پرسش مورد نظر برسند و ۳- حد نصاب منطقه‌ای در سرتاسر بریتیش کلمبیا در نظر گرفته شود تا حرف همه شنیده شود. او زیر هر سه قولش زد. ما فرآیندی به‌شدت سیاست‌زده را شاهد بوده‌ایم، به‌همراه سردرگمی‌های بسیار و پرسش‌های بی‌پاسخ فراوان که همهٔ آن‌‌ها [بعد از رفراندوم] توسط کابینهٔ ان‌دی‌پی پاسخ داده خواهد شد که این اشتباه است. این‌ها حقوق شهروندی است، نه چیزهایی که به جان هورگان وابسته باشد. آن‌ها به همه و تک‌تک ما به‌عنوان رأی‌دهنده دروغ می‌گویند.

در انتخابات استانی قبلی ۶۱٫۱۸ درصد واجدان شرایط در انتخابات شرکت کردند و در انتخابات فدرال قبلی ۶۸٫۴۹ درصد رأی دادند. به‌نظر می‌رسد مشارکت اندک رأی‌دهندگان در کانادا امری عادی است. آیا فکر می‌کنید ارائهٔ اطلاعات بیشتر به رأی‌دهندگان می‌تواند به حل این مشکل کمک کند؟

من قطعاً چنین امیدی دارم، چون همان‌طور که می‌دانید پس از جنگ جهانی دوم مشارکت رأی‌دهندگان در کانادا بسیار بالا بود ولی تا سال ۲۰۰۵ روندی کاهشی یافت و به ۴۳ درصد در انتخابات استانی آلبرتا رسید که واقعاً بد بود، ولی از آن زمان مشارکت مردم بیشتر شده است چون مردم به اهمیت آن واقف شده‌اند. با این وصف وقتی نوبت به بنیان‌های اجتماعی‌مان، به ساختار نظام انتخاباتی‌ و دموکراسی‌مان می‌رسد، قطعاً امیدوارم مشارکت بالا باشد، ولی ان‌دی‌پی برای مهار مشارکت مردم از طریق طراحی برگه‌های رأی‌گیری پیچیده و انجام رفراندوم از طریق پست که تجربهٔ گذشته نشان داده مشارکت پایینی در آن انجام می‌گیرد، از هیچ تلاشی فروگذار نکرده است. به‌همین دلیل ما بسیار نگران‌ایم که مردم حقوقشان و تضمین‌هایی را که در قانون اساسی به آن‌ها داده شده، بدون آنکه بدانند و با باز نکردن صندوق پستشان از دست بدهند.

گزارشی از CTV News ونکوور در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸ حاکی از آن است که رهبر پیشین حزب شما و نخست‌وزیر قبلی استان، کریستی کلارک، در برنامه‌ای در شبکهٔ رادیویی CKNW در سال ۲۰۰۹ از پایان دادن به سیستم رأی‌گیری اکثریتی نخست‌نفری (First Past the Post) دفاع کرده است. من بخش‌هایی از سخنان او را برای شما نقل می‌کنم. او گفت: «سیستم فعلی به منافع شخصی من به‌عنوان یک سیاستمدار خدمت کرده است.» او همچنین گفت: مردم «از شیوهٔ کار نظام سیاسی ما بیزارند» و هنگام صحبت دربارهٔ نظام انتخاباتی STV که نوعی از نظام انتخاباتی تناسبی است، گفت که STV «این چیزها را تغییر می‌دهد. این سیستم سیاستمداران را وادار می‌کند برای تک‌تک آرای شما رقابت کنند»؛ «در سیستم STV سیاستمداران برای همکاری و مدارا کردن تشویق می‌شوند.» این توضیح را بدهم که سیستم STV در برگه‌های رأی‌گیری نیست ولی بخشی از سیستم پیشنهادی تناسبی روستایی-شهری (RUP) است. ولی حالا می‌خواهم بدانم شما دربارهٔ نظرات سلف خود چه فکر می‌کنید؟

جالب است که شورای شهروندان در سال ۲۰۰۴ به طرح پرسشی با پاسخ بله/خیر رسید و آن پرسش در سال ۲۰۰۵ و در انتخابات سراسری برای جلب حداکثری مشارکت عمومی در برگه‌های رأی‌گیری گنجانده شد. آن پرسش این بود که آیا می‌خواهید نظام رأی‌گیری به نظام انتخاباتی تک‌رأی انتقال‌پذیر (STV) تغییر کند؟ و پاسخ مردم «نه» بود. این موضوع در برگه‌های رأی‌گیری سال ۲۰۰۹ هم گنجانده شد و این همان زمانی است که کریستی [کلارک] در این زمینه نظر داده است و این موضوع بار دیگر به رأی گذاشته شد و گمان کنم حدود ۶۰ درصد رأی‌دهندگان مخالف آن بودند. بنابراین من فکر می‌کنم که این ایده‌ای بود و پرسشی منصفانه که از عموم پرسیده شد و آن‌ها به آن «نه» گفتند. این شیوهٔ درست انجام این کار است. متأسفانه این بار ما شاهدیم که جان هورگان و اندرو ویور از حزب سبز در این فرآیند کاملاً خدعه‌آمیز در جایی که کنترل کارت‌ها را در دست دارند، تبانی کرده‌اند. آن‌ها می‌خواهند مردم را در بی‌اطلاعی نگه دارند.

می‌شود لطفاً بگویید منظورتان از فرآیند خدعه‌آمیز چیست؟

همین الان ما برای اجازه دادن به نمایندگان مجلس استان برای صحبت با عموم در زمینهٔ نظام رأی‌گیری تناسبی با مشکل مواجه‌ایم چون ان‌دی‌پی قوانینی وضع کرده که آنان را از گفتن برخی چیزها منع می‌کند. این اساساً اشتباه است. نوامبر گذشته، ان‌دی‌پی قانونی را در مجلس قانونگذاری تصویب کرد که بر اساس آن مهم نیست چه تعدادی از مردم رأی خواهند داد، حتی اگر مشارکت ده درصدی هم داشته باشیم، نتایج آن باید اجرا شود. این چیزها اشتباه است. این رفراندوم با انتخابات عمومی انجام نمی‌شود. با انتخاباتی از طریق پست انجام می‌شود که نفع آن به ان‌دی‌پی می‌رسد. این اشتباه است. این‌ها انحرافات و سوءاستفاده‌هایی را به سیستمی وارد می‌کند که به حقوق شهروندان مربوط است. نباید دست احزاب سیاسی را برای بازی کردن با چنین چیزی باز گذاشت و به‌همین دلیل هم در سال ۲۰۰۴ این فرآیند ارتباطی با احزاب سیاسی نداشت. این حقوق شهروندی محسوب می‌شد و تنها شهروندان می‌توانستند با آن سر و کار داشته باشند. این بار همه‌چیز حول محور کابینهٔ ان‌دی‌پی می‌چرخد و این اشتباه است.

برای رعایت انصاف، به نظر کریستی کلارک برمی‌گردیم. زمانی که CTV News ونکوور از او دربارهٔ نظری که دربارهٔ انتخابات تناسبی در سال ۲۰۰۹ داده بود پرسید، خانم کلارک در ایمیلی پاسخ داد که: «من هیچ‌وقت از نظام انتخاباتی تناسبی دفاع نکرده‌ام و در نبودِ پیشنهادی در برگه‌های رأی‌گیری برای بهبود پاسخ‌گویی سیاسی، به‌جای پسرفت در آن، من برای حفظ نظام انتخاباتی کنونی رأی خواهم داد.» خب حالا برویم به سراغ نظام انتخاباتی تناسبی. به‌نظر شما مشکل این نظام چیست؟

بخشی از مشکل به فرآیند این رفراندوم برمی‌گردد. اگر مردم برای حمایت از این تغییر رأی بدهند، آن وقت با چیزی کاملاً ناشناخته مواجه‌ایم، چون جان هورگان گفته است که می‌خواهد مردم به چیزی که به‌سادگی باورپذیر نیست، باور داشته باشند و یکی از سه سیستم را انتخاب کنند. وان پالمر در ونکوور سان خردمندانه گفته است که این، موضوعی بر پایهٔ ایمان و اعتقاد نیست، بلکه پرش در تاریکی است. دو سیستم از از سه سیستم پیشنهادی تاکنون در هیچ جایی از جهان استفاده نشده‌اند. یکی از آن‌ها توسط یک دانشجوی فارغ‌التحصیل دانشگاه آلبرتا ابداع شده است. چرا با بنیان‌های دموکراسی‌مان این‌طور بازی می‌کنیم؟ و دربارهٔ سیستم سوم، تناسبی ترکیبی (MMP)، ده‌ها پرسش بی‌پاسخ وجود دارد مانند اینکه مناطق انتخاباتی به چه شکل هستند؟ آیا لیستی شناخته‌شده از نامزدها وجود دارد؟ یا این لیست محرمانه و در اختیار احزاب است؟ و جان هورگان به ما گفته است نگران این جزئیات کوچک نباشید، ما بعداً آن‌ها را در کمیته‌ای با حضور همهٔ احزاب حل خواهیم کرد. ولی حدس بزنید کنترل‌کنندهٔ این کمیته‌ کیست؟ جان هورگان. مهم نیست ما به‌عنوان مخالف چه بگوییم، ما شکست می‌خوریم و آن‌ها به ما نمی‌گویند که می‌خواهند چه کار کنند. این اشتباه است.

به‌نظر می‌رسد جناح «نه» دربارهٔ تعدادی از مشکلات نگران‌اند. من اینجا می‌خواهم مرور سریعی با شما روی آن‌ها داشته باشم. آن‌ها دربارهٔ حضور احزاب حاشیه‌ای در مجلس قانون‌گذاری صحبت می‌کنند. استدلال اصلی در اینجا چیست؟

بله. این چیزی است که در نقاطی از جهان که در آن سیستم تناسبی استفاده می‌شود، تجربه شده است. این سیستم موجب خرد شدن طیف سیاسی به احزاب بسیار متعددی شده است. در حال حاضر ۲۷ حزب در بریتیش کلمبیا به ثبت رسیده است ولی تنها ۳ حزب در مجلس حضور دارند. با سیستم تناسبی احتمال حضور ۷ یا ۸ حزب در مجلس وجود دارد. این سیستم همچنین گروه‌هایی با گرایش‌های خاص مذهبی، قومی، جغرافیایی یا گروه‌هایی تنها با هدف مالیاتی تقویت شوند. مانند حزب «کشتی‌های رایگان» (Free Ferries Party) که می‌تواند حضور موفقی هم داشته باشد چون هدفش رایگان کردن بلیت کشتی‌هاست. یک پیشنهاد بسیار خوب و مفت و مجانی است و خب مردمی هم که می‌توانند ۲ یا ۳ رأی بدهند، پیش خودشان می‌گویند چرا یکی از رأی‌ها را به حزب «کشتی‌های رایگان» ندهیم؟ و این کار را می‌کنند و اگر این آرا به ۵ درصد رسید، که درصد زیادی هم نیست، آن وقت آن‌ها ۵ کرسی در مجلس قانونگذاری خواهند داشت و شانس زیادی خواهند داشت که بتوانند توازن قوا در مجلس را کنترل کنند. ما همهٔ چرندیات «آری» [گویان به تغییر] را می‌شنویم دربارهٔ اینکه [الان] ۱۰۰ درصد قدرت در دست حزبی قرار می‌گیرد که ۴۰ درصد آرا را دارد. در سیستم تناسبی تمام قدرت در دست حزبی قرار می‌گیرد که ۵ درصد آرا را دارد و مشکل اینجاست.

خب، اینجا یک کشور دمکراتیک است. اگر آن‌ها ۵ درصد از آرا را دارند، اگر آن‌ها بتوانند حمایت ۵ درصد از مردم را جلب کنند، فکر نمی‌کنید سزاوار داشتن صدایی در مجلس قانونگذاری باشند؟

ان‌دی‌پی و ما بی‌سی‌لیبرال باید پلت‌فرمی را پیشنهاد دهیم که برای همهٔ مردم قابل پذیرش باشد چون می‌خواهیم بر همهٔ مردم حکومت کنیم و باید برای آن پلت‌فرم پاسخ‌گو باشیم. پلت‌فرم سیستم انتخاباتی تناسبی با اجماع ۲ یا ۳ یا ۴ حزبی که برای ائتلاف تلاش می‌کنند، شکل می‌گیرد و این احزاب ناچار به معامله بر سر قول‌هایشان و دست کشیدن از تعدادی از آن‌ها می‌شوند. و اینکه ائتلافی تشکیل داده‌ایم، به شوخی بدل می‌شود. و حالا همه‌چیز عوض می‌شود. آن‌ها از جلسات محرمانه‌شان با هم بیرون می‌آیند و می‌گویند اُه، حالا که ما ائتلاف تشکیل داده‌ایم، پلت‌فرم ما و هرچه در زمان مبارزات انتخاباتی گفته‌ایم کاملاً تغییر یافته است. ما همین‌طور نمایندگانمان در مجلس را هم از بین کسانی انتخاب کرده‌ایم که تاکنون درباره‌شان نشنیده‌اید و این‌گونه دولتمان را تشکیل می‌دهیم. بنابراین ممکن است شما ۵ درصد آرای مردم را که به حزب خاصی رأی داده‌اند داشته باشید، ولی صدایشان گم خواهد شد و در فرآیند ساخت ائتلاف از بین خواهند رفت.

استدلالی وجود دارد که رفراندوم را پیچیده قلمداد می‌کند. نظرتان در این زمینه چیست؟

این پیچیده‌ترین برگهٔ رأیی است که تاکنون در هر نقطه‌ای از جهان استفاده شده است. در این زمینه در پرسش اول، سؤالی ساده پرسیده شده است. آیا می‌خواهید سیستم فعلی که با نام نخست‌نفری شناخته می‌شود، حفظ شود؟ وما پیشنهاد می‌کنیم که [شهروندان] به همین پرسش پاسخ دهند و جواب را با پست بفرستند. با پر کردن پاسخ در خط اول کار تمام شده است. سپس در خط دوم اگر شما سیستم تناسبی را انتخاب کرده‌اید، باید به‌ترتیبِ اولویت سه سیستمِ MMP، ‏DMP و RUP را انتخاب کنید و باید در ۹ کادری که ما آن را صفحهٔ بینگو می‌خوانیم، به ترتیبِ درست‌ترین، سیستم ترجیحی‌تان را انتخاب کنید. این بسیار گیج‌کننده است. شاید توصیف آن ساده به‌نظر برسد ولی وقتی‌ مردم می‌نشینند و به آن نگاه می‌کنند، اغلبشان آن را دلسردکننده می‌یابند. آن‌ها می‌گویند واقعاً مطمئن نیستم چطور باید این کادرها را پر کنم و اکثریت مردم می گویند اصلاً DMP، ‏MMP یا RUP از کجا آمده! اصلاً نمی‌دانم دربارهٔ چه چیزی صحبت می‌کنید!

انواعی از نظام انتخاباتی تناسبی در کشورهای دیگر استفاده می‌شود.MMP در آلمان، نیوزیلند و اسکاتلند و STV در ایرلند، استرالیا و مالت استفاده می‌شود. بنابراین به‌نظر می‌رسد که آن‌ها فهمیده‌اند چه‌کار کنند. آیا آن‌ها از بریتیش کلمبیایی‌ها باهوش‌ترند؟

نه، آن‌ها احتمالاً پرسشی بسیار سرراست‌تر پیش رویشان برای پاسخ داشته‌اند. ما اینجا پرسش سرراستی نداریم. RUP تاکنون در هیچ‌کجای جهان استفاده نشده است. DMP در هیچ کجای جهان استفاده نشده است و MMP که در کشور فقیر بولیوی در آمریکای جنوبی و یکی از فقیرترین و کوچک‌ترین کشورهای آفریقایی به نام سئوتا و همچنین آلمان و نیوزیلند استفاده شده است، نتایج بسیار متفاوتی داشته است. برای همین ما می‌گوییم چرا می‌خواهید دست به آزمایش بزنید؟ چرا به گمانه‌زنی دربارهٔ دموکراسی می‌پردازید؟ دلیل مهمی وجود دارد که ما در اینجا زندگی می‌کنیم. چون بخش بسیار باثبات، به‌خوبی مدیریت‌شده و معقول جهان است و حالا ما می‌خواهیم آن را در معرض خطر قرار دهیم. به چه دلیل؟ چه کسی چنین چیزی را خواسته است؟ و پاسخ این است: اندرو ویور و حزب سبز چنین چیزی را خواسته‌اند. این شرط آنان در توافق‌نامه‌شان است تا ان‌دی‌پی را بر سر قدرت نگه دارند. پرسش ما این است که داشتن این فرآیندِ کاملاً منحرف را با چه منطقی می‌توان توجیه کرد؟ این کار می‌توانست با شورای شهروندان انجام گیرد. این کار باید خارج از دستان سیاستمداران باشد.

استراتژی شما واضح است. شما از هوادارانتان می‌خواهید به حفظ سیستم نخست‌نفری موجود رأی بدهند و پرسش دوم را بی‌پاسخ بگذارند ولی به‌صورت بالقوه یکی از این ۳ سیستم تناسبی ممکن است بهتر در خدمت شما باشد. فکر نمی‌کنید بهتر بود از یکی از این سیستم‌ها حمایت می‌کردید؟

اگر من سیاستمداری فریب‌کار می‌بودم که تلاش داشتم به‌هر نحوی در قدرت بمانم، ممکن بود این کار را می‌کردم. من فردی پایبند به اصول هستم و باورم بر این است که این تصمیمات باید در دست شهروندان باشد، نه سیاستمداران. به‌همین دلیل فکر نمی‌کنم که ما باید وارد بازی شویم و برنامه‌های ان‌دی‌پی را تقویت کنیم، چون این فرآیندی کاملاً ساختگی است. جالب این است که جوامع مختلفی در سراسر استان وجود دارند که طرفدار تغییر سیستم به نمایندگی تناسبی هستند ولی چون فکر می‌کنند که فرآیند این رفراندوم بسیار معیوب و فاسد است، می‌خواهند به حفظ سیستم کنونی رأی بدهند و اعمال نظرشان را به وقت دیگری موکول کنند.

ادعای دیگری بر ضد نمایندگی تناسبی وجود دارد که این سیستم را موجب تشکیل دولت‌های بی‌ثبات می‌داند. می‌توانید کمی بیشتر در این زمینه توضیح بدهید؟

بله. این دقیقاً موضوعی جهانی است. ایجاد ائتلاف می‌تواند هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها به‌طول بیانجامد. اکنون دو سال است که ایرلند شمالی دولت ندارد، چون نتوانسته‌اند ائتلافی تشکیل بدهند و مشکل را حل کنند. در بلژیک این کار یک سال و نیم به‌طول انجامید. در هلند، بدون دولت ماندن به مدت ۳ تا ۶ ماه عادی است. چون نمی‌توانند ائتلاف کنند. آن‌ها وقت بسیار زیادی را صرف مجادله و زد و بند در اتاق‌های دربسته می‌کنند. ما به چنین چیزی نیازی نداریم. چه کسی این را خواسته است؟ آیا این ایدهٔ خوبی است؟ و به‌همین دلیل است که ما می‌گوییم این از جمله کارهایی است که به افزایش مالیات منجر خواهد شد، چون همهٔ احزاب با نیازهای خاص می‌خواهند برای چیزهای خاص آن‌ها پرداخت صورت بگیرد. این کار به دولت‌های بی‌ثبات و تعداد بیشتر انتخابات منجر خواهد شد و این چیزی است که در سرتاسر جهان تجربه شده است. و ما یک بار دیگر می‌پرسیم؛ چه کسی چنین چیزی خواسته است و چرا؟ اندرو ویور این را می‌خواهد تا دستیابی‌اش به قدرت را تضمین کند.

تاریخچهٔ دولت‌های اقلیت در کانادا با کشورهای دیگر مانند آلمان و استرالیا متفاوت بوده است. در واقع در این کشور دولت‌های اقلیت ناچار به همکاری با اپوزیسیون برای ایجاد نتایجی ملموس می‌شوند و به‌نظر می‌رسد یکی از مشکلات سیستم کنونی این باشد. چیزی که جناح مقابل می‌تواند ادعا کند، این است که طبیعت این سیستم بسیار ستیزه‌جویانه است. وقتی یک حزب اکثریت کرسی‌ها را به‌دست آورد و تشکیل دولت اکثریت داد، نیازی به همکاری با احزاب دیگر در مجلس ندارد، در حالی‌که دولت اقلیت همیشه ناچار است نظر دیگران را نیز به‌دست آورد. بنابراین به‌نظر می‌رسد دولت‌های اقلیت در کانادا موفق بوده‌اند.

من این ادعا را به چالش می‌کشم. چون ما همین الان نمونهٔ بسیار خوبی در اینجا داریم و می‌بینیم که حزب سبز در مقابل ما بسیار کارشکنی می‌کند. آن‌ها تحت هیچ شرایطی همکاری نمی‌کنند. آن‌ها اصلاً به شیوه‌ای سازنده با ما برخورد نکرده‌اند. آن‌ها ما را فریب می‌دهند، عهدشکنی می‌کنند و این تعریف آن‌ها از دولت اقلیت مبتنی بر همکاری است. خط واضحی در نبرد بین ما با ۴۲ کرسی، ان‌دی‌پی با ۴۱ کرسی و حزب سبز با ۳ کرسی وجود دارد. بنابراین، این ایده که دولت‌های اقلیت بیشتر با دیگران همکاری می‌کنند توهمی بیش نیست. ما نمی‌توانیم به عقب نگاه کنیم و به دولت‌های اقلیت هارپر در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸. آن دولت‌ها کارزاری تمام‌عیار بین لیبرال‌ها، ان‌دی‌پی و محافظه‌کاران در اتاوا بودند. بنابراین دولت‌های اقلیت ممکن است کارایی داشته باشند ولی زیبایی سیستم پارلمانی این است که شما در آن گیر نمی‌افتید.اگر ناکارآمدی آن‌ها به اثبات برسد، می‌توانید انتخابات دیگری داشته باشید. در کانادا ما در سال‌های ۶۵ تا ۶۸، ۷۲ تا ۷۴ و سپس آقای هارپر دولت اقلیت داشته‌ایم و هر بار پس از هر دولت اقلیت مردم به دولتی اکثریت رأی داده‌اند و این کشور به‌خوبی اداره شده است. به‌همین دلیل، دشوار بتوان استدلال کرد که دولت‌های اقلیت به‌نوعی چیز فوق‌العاده‌ای‌اند. وجود آن‌ها در نظام پارلمانی یک نیاز است، ولی اینکه بگوییم این درسی است که اثبات می‌کند نمایندگی تناسبی شرایط را حتی بهتر از قبل می‌کند، توهم است و چنین گفته‌ای هیچ مبنایی ندارد.

انگلستان، ایالات متحده و کانادا کشورهایی‌اند که از سیستم انتخاباتی نخست‌نفری استفاده می‌کنند. اکثریت قریب به اتفاق دموکراسی‌های دیگر جهان از نمایندگی تناسبی استفاده می‌کنند. به‌نظر شما اگر سیستم ما بهترین سیستم موجود است، چرا کشورهای دیگر نمایندگی تناسبی را برگزیده‌اند؟

فقط کافی است اسپانیا، ایتالیا و آلمان را در نظر بگیرید. هر سه کشور در سدهٔ گذشته دولت‌هایی بی‌رحم و خودکامه داشته‌اند و بنابراین پس از جنگ جهانی دوم جامعهٔ هر سه کشور گفتند که باید قدرت را طوری در کشور توزیع کنیم که دیگر فرانکو، موسولینی یا هیتلر دیگری نداشته باشیم. به‌همین دلیل، نظام کنترل قدرتی را ایجاد کردند که به‌طور وسیعی تقسیم و توزیع‌ شده است. چنین چیزی نتیجهٔ کشورهایی با نظام پارلمانی در کانادا، استرالیا، بریتانیا و همچنین ایالات متحده که از دههٔ ۱۷۷۰ تاکنون در آن‌ها انتخابات به‌طور منظم برگزار شده است، نبوده است. بنابراین، ما نیازی به تغییر سیستم‌مان به چیزی که قرار است بهتر باشد نداریم، چون ما در تاریخمان دولت‌های خودکامه نداشته‌ایم.

شما حزبی را رهبری می‌کنید که مانند خیمه‌ای اعضای احزاب لیبرال و محافظه‌کار فدرال را کنار هم آورده است. عده‌ای ادعا می‌کنند نگرانی اصلی شما این است که نمایندگی تناسبی ممکن است موجب فروپاشی ائتلافی شود که موجب رهبری بریتیش کلمبیا توسط حزب شما از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۱۷ شود. در این زمینه چه می‌گویید؟

خب، حزب ما خیمه‌ای بزرگ است. و ما به اینکه طیف گسترده‌ای از محافظه‌کاران و لیبرال‌های میانه‌روی بیشتری را داریم، افتخار می‌کنیم. چون این ترکیبی است که برای همه در سرتاسر استان کار می‌کند. ما از پیس ریور گرفته تا پارکسویل، در مجلس نماینده داریم. از چیلی‌وک گرفته تا کیلچینا، جایی که من زندگی می‌‌کنم. طیف گسترده‌ای از دیدگاه‌ها و نظرات وجود دارد. ما در کنار هم می‌ایستیم چون این شیوه کار می‌کند. ما برای هم احترام قائل‌ایم. ما در بین خودمان سر بعضی‌ چیزها بده بستان یا از هم دلجویی می‌کنیم. ما به ترکیبی نیاز داریم که آن را به عموم هم عرضه می‌کنیم و می‌توانیم به مردم بگوییم [که این] برای همه در بریتیش کلمبیا خوب است. این شیوه بسیار موفق بوده است و به‌همین دلیل هم در حال حاضر فراکسیون متحد و بسیار شادابی داریم. اگر نظام انتخاباتی تغییر کند، اعضای ما چنین فکری در سر ندارند که بگویند اُه، وقتش رسیده که از کشتی بیرون بپریم! اگر سیستم نمایندگی تناسبی اجرایی شود، خواهیم دید چه اتفاقی می‌افتد، ولی حزب ما کاملاً دربارهٔ «نه» گفتن به این تغییر توسط ان‌دی‌پی متحد است.

بحث دربارهٔ رفراندوم با تبلیغات بی‌سی ان‌دی‌پی و بی‌سی گرین در حمایت از نمایندگی تناسبی و بی‌سی لیبرال در حمایت از حفظ سیستم موجود به یک مسابقهٔ حزبی بدل شده است. سیستم انتخاباتی ما یکی از مبانی دموکراسی ماست و این غوغای حزبی کمک‌کننده نیست. چطور می‌توانیم بحث و گفت‌وگو در این زمینه را از حزب‌گرایی به ارزش‌ها و ایده‌آل‌ها بکشانیم؟

به نکتهٔ بسیار خوبی اشاره کردید که دو جنبه دارد. اول از همه عدهٔ زیادی از حامیان ان‌دی‌پی از جمله نخست‌وزیران پیشین استان، دُسانژ، [گلن] کلارک و بیل تیلِمن که سخنگوی باسابقهٔ طولانی حزب ان‌دی‌پی است، پابرجا در کنار ما ایستاده‌اند و به این تغییر نه می‌گویند. من هیچ‌کسی را در حزب بی‌سی لیبرال نمی‌شناسم که طرف بی‌سی گرین و بی‌سی ان‌دی‌پی را گرفته باشد، چون این رفراندوم چیزی بیش از دستیابی به قدرت توسط بی‌سی گرین با همکاری بی‌سی ان‌دی‌پی نیست. این همان‌ جایی است که بسیار نامیمون است. دوم اینکه این کار نباید حزبی باشد. باید مشابه آن چیزی می‌بود که در سال‌های ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ انجام شد، که همهٔ شهروندان و رأی‌دهندگان دیدگاه‌هایشان را ارائه می‌کردند و احزاب سیاسی راهی به درون آن نداشتند. ان‌دی‌پی به‌جای این کار، رفراندوم را به نبردی کثیف بین دو حزب سیاسی بدل کرد. من از گفتن اینکه آن دو نخست‌وزیر ان‌دی‌پی طرف ما هستند، خرسندم و تسکین می‌یابم. این در حالی است که آن‌ها هیچ‌یک از ما را در طرف خودشان ندارند.

یکی از کارمندان پیشین فراکسیون حزب بی‌سی‌ لیبرال به‌نام بلیک هودسون از طرف مقابل شما حمایت می‌کند. این یکی از کسانی است که باید طرف شما باشد.

این اولین کسی است که من شنیده‌ام.

بسیار خب، این سومین باری است که دربارهٔ تغییر نظام انتخاباتی در بریتیش کلمبیا رفراندومی برگزار می‌شود. دو بار قبلی تحت حاکمیت حزب بی‌سی لیبرال بر بریتیش کلمبیا انجام شده است. آیا اذعان می‌کنید که لابد مشکلی وجود دارد که موجب تکرار این رفراندوم‌ها می‌شود؟

من فکر می‌کنم این مشکل در زمان گوردون کمپبل در سال ۲۰۰۱ زمانی که ۷۷ کرسی در مقابل ۲ کرسی ان‌دی‌پی پیروز شد، سر باز کرد و مردم فکر کردند این عدم توازن به‌نظر ظالمانه می‌رسد. در دههٔ گذشته مجلس نیوبرانزویک یک بار با ۵۸ کرسی در مقابل صفر کرسی اداره شده است. بنابراین طرح این پرسش بسیار معقول به‌نظر می‌رسد که آیا باید شیوهٔ دیگری را امتحان کنیم؟ و گوردون کمپبل با شایستگی گفت این به من ربطی ندارد. این موضوع به شهروندان و رأی‌دهندگان مربوط است. به‌همین دلیل تعدادی از شایسته‌ترین شخصیت‌های دانشگاهی را به‌عنوان مشاور منصوب کرد. مردم را به‌طور تصادفی از سرتاسر بی‌سی انتخاب کرد. آن‌ها را به‌مدت یک سال در ونکوور دور هم جمع کرد و آن‌ها همهٔ گزینه‌ها را بررسی کردند. به همه‌چیز فکر کردند. در مورد نقشهٔ حوزه‌های جدید رأی‌گیری به توافق رسیدند. بستهٔ کاملی را به رأی‌دهندگان دادند تا بدانند دقیقاً پس از تغییر چه اتفاقی خواهد افتاد و رأی‌دهندگان دو بار آن را رد کردند. این شیوهٔ درست انجام این کار بود. حالا ما اندرو ویور را داریم که با نیرنگ به‌دنبال قدرت است و از کابینهٔ ان‌دی‌پی برای یافتن کاری دائمی کمک می‌گیرد.

وقتی می‌گویید بی‌سی ان‌دی‌پی کاری را می‌کند که اندرو ویور از آن‌ها می‌خواهد، برای من عجیب به‌نظر می‌رسد. چون منافع بی‌سی ان‌دی‌پی ممکن است با اندرو ویور متفاوت باشد و تصور می‌کنم که بی‌سی ان‌دی‌پی به‌طور نسبی حزبی بزرگ است که گرایش‌های مختلفی را نمایندگی می‌کند.

این توصیف منصفانه‌ای است و آن‌ها تلاش می‌کنند برنامه‌ای ارائه دهند که در سراسر بریتیش کلمبیا جذاب باشد. اما نگاه کنید الان کجا هستند. آن‌ها به مترو ونکوور و جزیرهٔ ونکوورمحدود شده‌اند که این بخش  کوچکی از جغرافی بریتیش کلمبیاست. چند کرسی در مناطق مرکزی هم دارند ولی گرایش به آن‌ها بسیار محدود است و به‌همین دلیل متوجه شده‌اند که پایه‌های انتخاب آن‌ها در معرض خطر است. بنابراین به‌دنبال کسی می‌گشتند تا در شادی‌شان سهیم‌اش کنند و تنها کسی که پیدا کردند حزب سبز بود که آن‌ها هم به جنوب جزیرهٔ ونکوور محدود شده‌اند. در واقع این چنگ زدن به قدرت توسط دو حزبی است که تلاش می‌کنند خود را بر سر قدرت نگه دارند. اگر بخواهم رک باشم، ما کرسی‌های بیشتری بردیم. ما آرای بیشتری از آن‌ها به‌دست آوردیم. اگر آن‌ها اکنون بر سر کار هستند به‌دلیل یک چرخش ناگهانی در نظام پارلمانی است. این به‌اندازهٔ کافی منصفانه است. بگذارید بار دیگر بر اساس قواعد نظام پارلمانی مبارزه کنیم و ببینیم که چه کسی برنده می‌شود. اگر آن‌ها اکثریت را به‌دست آوردند، دولت در دست آن‌ها خواهد بود و اگر ما اکثریت را به‌دست آوردیم، دولت در دست ما. ولی بیایید برای حفظ اندرو ویور و شغلش با قواعد بازی نکنیم.

حزب‌گرایی تند و تیز، نبود نمایندگانی از اقلیت‌های مشهود یا گروه‌های اقلیت، آرای هدررفته، اکثریت کاذب، کم شدن حضور رأی‌دهندگان؛ شاید راهی برای رفع این مشکلات بدون تغییر نظام انتخاباتی وجود داشته باشد. پیشنهاد شما چیست؟

بله، من گفته‌ام که این [رأی به تغییر نظام انتخاباتی] به این دلیل باید باشد که این حق شهروندان بر اساس حقوق شهروندی تضمین‌شده‌شان در قانون اساسی است. این کار باید بار دیگر به شورای شهروندان بازگردانده شود. من نمی‌خواهم دربارهٔ اینکه سیستم انتخاباتی ایده‌آل چیست برای مردم موعظه کنم. چون اینکه رهبر حزبی به مردم بگوید باید دربارهٔ حقوق اساسی‌شان چطور فکر کنند، کاملاً خودپسندانه است. به‌همین دلیل، فکر می‌کنم رویکرد بهتر در این زمینه دوری کردن از شعارهای تبلیغاتی‌ای مانند آرای هدررفته است. منظور من این است که اگر شما عضو ائتلافی از نظام نمایندگی تناسبی هستید، هر حزبی که بتواند ۵۱ درصد کرسی‌ها را به‌دست آورد، خواهد توانست دولت اکثریت تشکیل بدهد و به‌زعم مدافعان نمایندگی تناسبی بقیهٔ ۴۹ کرسی باقی‌مانده آرای هدررفته خواهد بود. این بی‌معنی است. مردم رأی می‌دهند و نگرانی‌شان را ابراز می‌کنند. بالاخره یکی باید برنده شود و یکی می‌بازد. این باوری تخیلی دربارهٔ نمایندگی تناسبی است که می‌‌گوید اگر همهٔ احزاب به نمایندگی تناسبی تغییر پیدا کنند، همه برنده‌اند. این واقعاً مضحک است.

به تعبیر شما، بده و بستان‌ها در کجاست؟

همان‌طور که گفته‌ایم، نگرانی‌ها دربارهٔ نظام نمایندگی تناسبی این است که هزینه‌های بی‌ثباتی به شما تحمیل می‌شود. پیوسته زد و بند می‌شود. نبود پاسخ‌گویی، نبود ارتباط با نمایندهٔ مجلس محلی از دیگر موارد است. دلیلش هم این است که در سیستم فعلی اغلب مردم وقتی نزدیک انتخابات می‌شود می‌توانند نام نامزد مورد نظرشان را بگویند. آن‌ها به پوسترها نگاه می‌کنند و می‌پرسند جین را بیشتر دوست دارم یا مری را؟ ریاض را بیشتر دوست دارم یا علی را؟ و بر همین اساس یکی را انتخاب می‌کنند چون می‌دانند نتیجه چه خواهد شد. و آن‌ها همچنین می‌دانند که درست مانند یک مسابقهٔ دو هر کسی زودتر به خط پایان برسد، برنده می‌شود. همه قوانین را می‌دانند. این قوانین بسیار ساده است. تحت نظام نمایندگی تناسبی یک فرمول پیچیده و دلسردکننده خواهیم داشت. دلیل همهٔ این چیزها توزیع دوبارهٔ آرا به‌منظور تأمین منافع احزاب سیاسی است. شهروندان کوچک‌ترین سرنخی از اینکه چه اتفاقی قرار است برای آرایشان بیافتد، نخواهند داشت. چون پس از آنکه رأی دادند، رأیشان از این فرمول‌های ریاضی پیچیده می‌گذرد و به انتخاب نمایندهٔ دوم و سوم منجر می‌شود که شاید حتی نامشان را هم نشنیده باشند. آن‌ نمایندگان ممکن است حتی در ۵۰۰ مایلی رأی‌دهندگان هم زندگی نکنند. به‌همین دلیل است که ما فکر می‌کنیم این فقدان کامل پاسخ‌گویی است.

به پایان این گفت‌وگو نزدیک می‌شویم. آیا پیشنهاد یا چیز دیگری هست که بخواهید با مردم بریتیش کلمبیا در میان بگذارید؟

توصیهٔ من به مردم بریتیش کلمبیا این است که این حقوق شماست که در معرض خطر است. وقتی برگهٔ رأی را از پست دریافت کردید، آن را نگه دارید. دورش نریزید. آن را به سر کار ببرید. به نزد خانواده‌تان در مهمانی شام و به رویدادهای ورزشی ببرید. آن را به مردم نشان دهید و به آن‌ها بگویید که این بسیار مهم است. آن را دور نیاندازید. باید از امتیازتان استفاده کنید و به مردم بگویید که چه فکر می‌کنید، و برگهٔ رأی را پر کنید و بفرستید. این عملکردی دموکراتیک برای همهٔ ماست. وقتی که این‌طور توسط ان‌دی‌پی به چالش کشیده شده است، ما باید برای دفاع از حقوقمان به پا خیزیم. موضوع دوم این است که مردم باید تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند از تغییر به نمایندگی تناسبی حمایت کنند یا نه. من این تصمیم را به آن‌ها می‌سپارم. نظر من واضح است که آن‌ها باید گزینهٔ ۱ را انتخاب کنند و برگه را پست کنند. به ان‌دی‌پی بگویید که نمی‌تواند دموکراسی ما را به بازی بگیرد؛ این توصیهٔ من است ولی من به حق شهروندان برای تصمیم‌گیری در این زمینه احترام می‌گذارم.

آقای ویلکینسون از وقتی که در اختیار ما گذاشتید بسیار سپاسگزاریم.

نوشته به ان‌دی‌پی بگویید که نمی‌تواند دموکراسی ما را به بازی بگیرد اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.