فارسی به مدارس/مکاتب بریتیش کلمبیا رسید. در ماه سپتامبر ۲۰۲۳، دبیرستان/لیسهٔ وست ونکوور برای نخستین‌بار در کانادا فارسی ۱۱ را در زمان عادی آموزشی، در کنار سایر دروس ارائه خواهد کرد.

برای رسیدن به این مرحله، کارزار «فارسی در بی‌سی» و جوامع ایرانی و افغانستانی پیچ‌و‌خم‌های بسیاری را پشت سر گذاشتند. از نخستین گفت‌وگو با وزیر آموزش و پرورش بریتیش کلمبیا در نوامبر ۲۰۱۷، تا آغاز رسمی کارزار فارسی در بی‌سی، گفت‌وگو با جامعه، ایجاد کمیتهٔ آموزگاران، بررسی اولویت‌ها، تهیهٔ برنامه/نصاب درسی فارسی برای دبیرستان/لیسه، تهیهٔ برنامهٔ درسی فارسی ۱۱، پذیرش فارسی ۱۱ در برنابی، کووید، تماس دوباره با دولت، تهیهٔ برنامهٔ جامع فارسی ۵-۱۲، تأیید برنامه از سوی منطقهٔ آموزشی کوکئیتلام، و پس از آن افزوده‌شدن فارسی ۵-۱۲ به برنامهٔ آموزشی مدارس/مکاتب استان بریتیش کلمبیا در ژوئیهٔ ۲۰۲۲.

اما همهٔ این گام‌ها تنها زمانی معنا پیدا می‌کردند که به تشکیل کلاس/صنف فارسی در مدارس/مکاتب منجر شوند. ما از ژوئیهٔ سال گذشته کوشش خود را کردیم که در سال ۲۰۲۳ دست‌ِکم یک کلاس/صنف فارسی در مدارس/مکاتب عمومی استان بریتیش کلمبیا برقرار شود. با توجه به تمرکز بالای دانش‌آموزان فارسی‌زبان در نورث شور، طبیعی بود که انتظار داشته باشیم که نخستین کلاس/صنف در مدارس/مکاتب نورث ونکوور و وست ونکوور تشکیل شود. خوشبختانه مقامات آموزشی این دو منطقه از گستردگی حضور فارسی‌زبانان در این گوشه از ونکوور بزرگ آگاه بودند و کمابیش با ما همکاری کردند. البته یافتن راه برای ارائهٔ یک درس تازه در مدارس همیشه چالش خود را دارد. چرا که روال عادی آن این است که آموزگاری در محل کار خود درسی را پیشنهاد، طراحی، و تدریس کند. اما چالش نخست جایی است که درسِ تازه آموزگاری ندارد که آن را تدریس کند. چرا که درس پیش از این وجود نداشته که کسی بخواهد آن را ارائه کند.

در سال گذشته تمرکز ما بر چهار دبیرستان/لیسه در نورث ونکوور و وست ونکوور بود. در این میان دو دبیرستان/لیسهٔ کارسون و هندزورت در نورث ونکوور، با وجود آنکه در ابتدا استقبال کردند، تصمیم گرفتند که در سال ۲۰۲۳ فارسی را ارائه نکنند. اما در وست ونکوور تصمیم مقامات بر آن شد که دبیرستان/لیسهٔ وست ونکوور درس فارسی ۱۱ و دبیرستان/لیسهٔ سنتینل درس فارسی مقدماتی ۱۱ را به تقویم آموزشی اضافه کنند. و در نهایت چند هفته پیش ما خبردار شدیم که در ماه سپتامبر ۲۰۲۳ کلاس/صنف فارسی ۱۱ در دبیرستان/لیسهٔ وست ونکوور تشکیل خواهد شد.

صادقانه بگویم که این خبر برای ما غیرمنتظره بود. چرا که خیزش «زن، زندگی، آزادی» در ایران به‌شدت بر کار فارسی در بی‌سی اثر گذاشت. در مدتی که توجه جامعه، و خود ما، بر پشتیبانی از صدای آزادی‌خواهی مردم ایران بود، ما نتوانستیم بر برنامه‌ها و اولویت‌های خود تا حدی که لازم بود تمرکز کنیم. منابع انسانی و مالی ما به‌شدت تحت تاثیر قرار گرفت و اصولاً فضا طوری نبود که بشود مستقل از آن رویدادها کار کرد. 

تأخیر در تشکیل نخستین کلاس/صنف فارسی می‌توانست کار ما را حتی دشوارتر کند. چرا که چند سالی است که صحبت از احتمال تغییر در نظام تأمین اعتبار دروس در مدارس/مکاتب استان بریتیش کلمبیا وجود دارد که می‌تواند امکان ارائهٔ همهٔ دروس انتخابی تازه را با مشکل روبه‌رو کند. اما اکنون ما بخت آن را داریم که از این نخستین کلاس/صنف به‌سوی گسترش فارسی گام برداریم. چرا که هدف نهایی این است که درس فارسی به‌صورت گسترده در مناطق و مقاطع مختلف ارائه شود و مورد استقبال دانش‌آموزان واقع شود. همچنین مهم است که درس فارسی در مدرسه/مکتب با آنچه در دانشگاه‌ها (به‌خصوص دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC) و سایمون فریزر (SFU)) ارائه می‌شود، ارتباط منطقی داشته باشد. هدف ما این است که در پایان فارسی ۱۲، دانش‌آموز بتواند یک داستان کوتاه فارسی را به‌راحتی بخواند.

به‌گفتهٔ آموزگار درس فارسی ۱۱ در دبیرستان/لیسهٔ وست ونکوور، خانم تارا مقصودنیا – اوسِحو، «این کلاس قرار است که با حضور ۲۲ دانش‌آموز تشکیل شود که همگی از خانواده‌های فارسی‌زبان‌اند، و بنابراین همگی در سطوح مختلف با زبان فارسی آشنایی دارند و به این زبان تسلط دارند. من ابتدا تصمیمم این است که دانش‌آموزان این کلاس را از نظر سطح زبان مورد سنجش قرار دهم و در مرحلهٔ بعد بسته به توانایی گروه متن‌های فرهنگی و ادبی مدرن را در برنامهٔ تدریس خودم قرار بدهم و همراه و همانند بقیهٔ زبان‌ها که در دبیرستان وست ونکوور تدریس می‌شوند، مثل زبان اسپانیایی، فرانسه، و چینی، من هم برای تدریس این زبان از رویکرد روایی (narrative approach) استفاده خواهم کرد. این درس هم مثل سایر دروسی که برای بار اول تدریس می‌شوند، موانع زیادی را پیش روی خود دارد. ولی من امیدوارم که با ارتباط با متخصصان تدریس زبان و جامعهٔ فرهنگی فارسی‌زبانان ونکوور بتوانیم این موانع را پشت سر بگذاریم و امیدوارم که تدریس این درس در سال‌های آینده نیز ادامه پیدا کند.»

ارائهٔ درس فارسی به‌عنوان زبان دوم به نوجوانان، فرایندی پیچیده است. فارسی در بی‌سی تمام‌قد و در تمام مراحل از آموزگارانی که می‌خواهند این درس را در مدارس ارائه کنند، پشتیبانی می‌کند. پشتیبانی علمی فارسی در بی‌سی از آموزگاران به‌سرپرستی دکتر فرزان سجودی، متخصص زبان‌شناسی و نشانه‌شناسی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه‌های ایران، و دبیر هیئت‌مدیرهٔ فارسی در بی‌سی، و آقای عبدالرحیم احمد پروانی، نویسنده و بنیان‌گذار کتابخانهٔ درخت دانش از افغانستان، و نایب‌رئیس فارسی در بی‌سی، انجام خواهد شد. 

آقای پروانی در این‌باره می‌گوید: «حالا که زمینهٔ آموزش زبان فارسی در مکاتب/مدارس استان بریتیش کلمبیا مساعد گردیده و رؤیای آموزش زبان فارسی برای نوباوه‌گان و جوانان ما در مکاتب تحقق یافته است، نیازمند آنیم تا این کار را آن‌طور که لازم است به سر برسانیم.

آموزگار عنصر اصلی آموزش‌وپرورش است و توجه به نیازهای او به‌ویژه در این برهه که تازه چرخ این حرکت بزرگ به حرکت افتیده است، از اولویت‌ها به شمار می‌رود. به‌نظر من، نخستین چیزی که آموزگاران عزیز زبان فارسی ما به آن نیاز دارند، حمایت معنوی ما از آن‌هاست. این حمایت معنوی می‌تواند به‌شکل همکاری نزدیک با آموزگاران تبارز کند. خانواده‌هایی که فرزندانشان در صنف‌ها|کلاس‌های زبان فارسی ثبت‌نام می‌کنند، نه‌تنها به پل محکم ارتباط بین فرزند و آموزگارش مبدل شوند، بلکه در تمرین و انجام تکالیف درسی فرزند خود نیز کمک کنند تا هر چه بیشتر جریان آموزش را سهل‌تر و دلپذیرتر بسازد. دوم، آموزگاران عزیز ما برای تدریس مؤثر و معنی‌دار، به درک روشن از اهداف آموزشی و داشتن مواد لازم آموزشی و برنامهٔ واقع‌بینانهٔ آموزشی نیازمندند. درک روشن و دسترسی سهل به این سه عنصر، کمک بزرگی به بهبود کیفیت تدریس و به‌دست‌آوردن نتایج خوب درسی کرده و همچنان محیط آموزشی را خواستنی ساخته و باعث تشویق سایرین به آموزش زبان فارسی نیز می‌گردد.»

آقای دکتر سجودی نیز در این‌باره هم‌داستان‌اند و گام‌های بعدی را این‌گونه شرح می‌دهند: «خبر خوشحال‌کنندهٔ امکان تشکیل درس فارسی در کلاس یازده در وست ونکوور همهٔ ما را شادمان کرد. در همان‌حال ما اعضای کارزار فارسی در بی‌سی باید با دقت چالش‌های پیشِ رو را بررسی کنیم تا درس مورد نظر به بهترین شکل ممکن ارائه شود. در واقع کار فارسی در بی‌سی همین است که تا جای ممکن مسائل پیش روی آموزش زبان فارسی در مدرسه‌های بی‌سی را با دقت بررسی کند و با معلمان مشورت کند و نظر مشورتی برای غلبه بر مشکلات پیشِ رو ارائه کند. مهم‌ترین مسئله در مورد درس فارسی در کلاس یازده این است که ما هنوز تصویر روشنی از دانش‌آموزان این کلاس نداریم. آیا آن‌ها بیشتر فرزندان خانواده‌های ایرانی‌اند که پیش‌تر با زبان فارسی در تماس بوده‌اند و امکان سخن گفتن به این زبان را دارند؟ آیا آن‌ها خواندن و نوشتن به زبان فارسی را می‌دانند؟ آیا اصولاً جمع همگنی هستند؟ پاسخ به هر یک از این سؤالات در تدوین راهبرد آموزشی به ما کمک خواهد کرد. آموزش مهارت‌های خواندن و نوشتن راهبردها و مطالب آموزشی خاص خود را می‌طلبد. چنانچه دانش‌آموزان کم و بیش خواندن و نوشتن بدانند، موضوع آموزش زبان فارسی انتخاب متن، خواندن و درک مطلب خواهد بود و چنانچه از سطوح بالاتری برخوردار باشند، می‌توان به‌تدریج متونی از ادبیات معاصر فارسی را نیز وارد درس فارسی کلاس یازدهم کرد. در حال حاضر ما هیچ تصویر روشنی از سطح زبان فارسی دانش‌آموزانی که برای این کلاس ثبت‌نام کرده‌اند، نداریم. برای این منظور از تارا، معلمی که بناست درس را ارائه کند خواستیم که در صورت امکان قبل از شروع سال تحصیلی آزمون جایابی بگیرد و چنانچه امکانش نبود در همان جلسهٔ اول چنین کند که سپس بر اساس نتایج آن آزمون باید بی‌درنگ در تدوین راهبرد آموزشی به او کمک شود. در هر حال بدیهی است که خلاقیت‌های معلم در پیشرفت کار آموزش کمک بسیار خواهد کرد. از جمله پیشنهاد شد که از بازی‌های زبانی، اجرای نمایش‌های کوتاهِ گفت‌وگوبنیاد، ترانه‌خوانی و اجرای موسیقی می‌توان به‌خوبی در ایجاد انگیزه در میان دانش‌آموزان بهره برد. بازی‌های زبانیِ گفت‌وگوبنیاد مهارت‌های ارتباطی دانش‌آموزان را تقویت خواهد کرد و نمایش و ترانه‌خوانی مهارت‌های فرهنگی‌شان را ارتقا خواهد داد. در هر حال باید منتظر ماند تا ببینیم سطح دانش‌آموزان ثبت‌نام‌کننده چیست. بدترین حالت این است که با طیفی ناهمگن از دانش‌آموزان روبرو باشیم که در این صورت نیز در گفت‌وگو با تارا تصمیم گرفتیم که از شیوهٔ هم‌آموزی استفاده شود که برخی دانش‌آموزان با مهارت بالاتر بخشی از مسئولیت آموزش به دانش‌آموزان با مهارت پایین‌تر را به عهده بگیرند. وظیفه‌ای که می‌تواند بیرون از ساعت درس نیز ادامه یابد.»

در سال تحصیلی پیشِ رو ما بر سه مسئله متمرکز خواهیم بود:

– پشتیبانی از فارسی ۱۱ در دبیرستان/لیسهٔ وست ونکوور

– گسترش فارسی به سایر مدارس/مکاتب در نورث شور، ترای‌سیتیز، و احتمالاً برنابی و سوری

– برنامهٔ فارسی برای دبستان‌ها در نورث ونکوور و وست ونکوور (در این مورد به‌زودی اطلاع‌رسانی خواهیم کرد)

در پایان از همهٔ دوستان و علاقه‌مندان، به‌خصوص خانواده‌های فارسی‌زبان، و دانش‌آموزان سپاسگزاریم. از شما می‌خواهیم که با وجود همهٔ سختی‌ها در ایران و افغانستان به پشتیبانی خود از کارزار فارسی در بی‌سی ادامه دهید. چرا که این کارزار نیز بخشی از نبرد ما مردم ایران و افغانستان برای پاسداری از فرهنگ و ریشه‌هایمان است که در ستیز با تاریک‌اندیشان زخم‌های بسیار خورده است. به‌گمان من نخستین گام در این راه برای ما که دور از سرزمین مادری دل‌نگران این ریشه‌هاییم این است که میراث گران‌بهای زبان و فرهنگمان را به فرزندانمان انتقال دهیم و با همسایگانمان در خانهٔ نو قسمت کنیم. چرا که بخشی از مبارزه و آگاهی‌رسانی از این گوشهٔ جهان این است که ارزش‌های انسانی نهفته در فرهنگ و زبانمان را با دیگران به اشتراک بگذاریم.

راستی، یادتان نرود که به کارزار سالانهٔ تولد من (از طریق این آدرس: https://gofund.me/b2759561) هم سر بزنید و هر قدر می‌توانید به فارسی در بی‌سی کمک کنید. و از آن مهم‌تر، در مورد فارسی در بی‌سی با دوستان و آشنایان خود صحبت کنید.

همراه شو عزیز!

نوشته پنج سال طول کشید، ولی شد؛ آغاز کلاس‌های آموزش فارسی ۱۱ در دبیرستان وست ونکوور از سپتامبر ۲۰۲۳  اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

به‌عنوان نمایندهٔ مجلس قانونگذاری استانی از منطقهٔ کوکئیتلام- برک مانتین بسیار مشعوف شدم که چند روز قبل در رستوران پاسارگاد در کوکئیتلام میزبان تعدادی از دوستان نازنین ایرانی و غیرایرانی باشم. این فرصت را غنیمت شمردم تا به مسائل سیاسی و اجتماعی مهمی که در ایران می‌گذرد، مخصوصاً جنبش زن، زندگی، آزادی که این روزها در جریان است، بپردازم. 

جنبش زن، زندگی، آزادی طی چند ماه گذشته در ایران با سرعت و شدت زیادی در جریان بوده و لازم است این نکته را ذکر کنم که این جنبش برخلاف تصور عده‌ای فقط در مورد برابری جنسی و حقوق زنان نیست. این جنبش در واقع مبارزه‌ای است به‌طور کلی برای رسیدن به آزادی بیان و جامعه‌ای دموکراتیک و عادلانه برای همهٔ اعضای جامعهٔ ایرانی بدون درنظرگرفتن جنسیت و نژاد آن‌ها.

محل برنامه رستوران پاسارگاد در کوکئیتلام انتخاب شد زیرا محفل گردهمایی ایرانی‌های زیادی از منطقهٔ کوکئیتلام- برک مانتین است و جایگاه فرهنگی خاصی در میان جامعهٔ ایرانیان ونکوور دارد. از اعضای جامعهٔ ایرانی و به‌ویژه رستوران پاسارگاد به‌خاطر حمایتشان در برگزاری این مراسم تشکر می‌کنم.

در اینجا لازم می‌دانم به این نکته اشاره کنم که جنبش زن، زندگی، آزادی با چالش‌های زیادی مخصوصاً در داخل ایران روبه‌رو بوده است. فعالان و معترضان با خشونت زیادی از طرف حکومت ایران روبه‌رو شده‌اند. تعداد زیادی زندانی یا حتی کشته شده‌اند. تنها گناه آنان ابراز عقیده و هدفشان، رسیدن به جامعه‌ای بر پایهٔ حقوق بشر بوده است. 

به‌عنوان نمایندهٔ منطقهٔ کوکئیتلام – برک مانتین، در کنار جنبش زن، زندگی، آزادی می‌ایستم و حق ایرانی‌های معترض را برای رسیدن به آینده‌ای بهتر به رسمیت می‌شناسم. به‌نظر من بسیار مهم است که ما به یکدیگر کمک کنیم تا همهٔ انسان‌ها بدون توجه به نژاد یا هر عامل دیگری، در هر کجای جهان، در جامعه‌ای زندگی کنند که حقوق بشر در آن رعایت می‌شود. مبارزهٔ هر انسانی در هر گوشه‌ای از جهان برای رسیدن به حقوق بنیادینش، مبارزهٔ همهٔ ماست و البته ما در برابر خواسته‌های سیاسی-اجتماعی ایرانیان به‌دلیل نزدیکی‌ای که با جامعهٔ ما در ونکوور بزرگ دارند، مسئولیت خاصی به‌ عهده داریم.

همچنین لازم می‌بینم تا سخنرانان مهمان این برنامه را معرفی کنم. افتخار این را داشتیم که نیکی شارما (Niki Sharma)، دادستان کل استان بریتیش کلمبیا، را در جمع خود داشته باشیم. وی عقایدش را دربارهٔ اهمیت حقوق بشر و دموکراسی مطرح کرد. حضور ایشان در این برنامه گویای تعهد و حمایت دولت استانی بریتیش کلمبیا از اصول بنیادین حقوق بشر است.

همچنین اد هال (Ed Hall)، از منطقهٔ بومیان کوئیکوئِتلم (Kwikwetlem)، پیام دوستی این جامعه را به عزیزان در جمع رساند. حضور ایشان اهمیت همکاری و اتحاد در بین اقلیت‌ها در جوامع برای رسیدن به عدالت اجتماعی را تداعی کرد.

در نهایت، امیر باجه‌کیان، فعال اجتماعی ایرانی، دربارهٔ جنبش زن، زندگی، آزادی و اهمیت آن برای جمع سخن گفت. امیر از چالش ها و مشکلات بر سر راه فعالان و معترضان ایرانی صحبت کرد. توضیحات او ما را به درک عمیق‌تری از شرایط ایران رساند و نیاز حمایت ما را از ایرانیان بیش‌ازپیش مشخص کرد. 

برنامه‌ای که در رستوران پاسارگاد برای آگاهی‌رسانی دربارهٔ جنبش زن، زندگی، آزادی برگزار کردیم، بسیار موفقیت‌آمیز به پایان رسید. امیدوارم که این گردهمایی موجب شود تا قدم‌های عملی بیشتری در مسیر آزادی، برابری و عدالت برداشته شود. ما با همدیگر می‌توانیم تفاوت زیادی در اجتماع ایجاد کنیم و آینده‌ای بهتر برای همه بسازیم.

نوشته لزوم تداوم حمایت ما از جنبش زن، زندگی، آزادی در ایران اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

رسانهٔ همیاری – کوکئیتلام

در آخرین ساعاتی که نشریهٔ شمارهٔ گذشته را برای چاپ آماده می‌کردیم، مطلع شدیم که با دستور وزارت آموزش‌وپرورش بریتیش کلمبیا امکان تدریس زبان فارسی در دبیرستان‌های استان فراهم شده است. در شمارهٔ پیش یادداشت کوتاهی در این زمینه از امیر باجه‌کیان، رئیس کارزار فارسی در بی‌سی، که از سال ۲۰۱۸ برای آوردن زبان فارسی به‌عنوان یکی از گزینه‌های زبان‌آموزی به مدارس بریتیش کلمبیا فعالیت می‌کند، منتشر شد. در این شماره، از اعضای هیئت‌مدیرهٔ این کارزار دعوت کردیم تا به پرسش‌های بیشتری دربارهٔ این اقدام دولت استان و گام‌های پیشِ رو برای خوانندگانمان بگویند که توجه شما را به این گفت‌وگو جلب می‌کنیم.

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و دربارهٔ سوابق کاری و تحصیلی‌تان بفرمایید. چه شد که به کارزار فارسی در بی‌سی پیوستید؟ 

امیر باجه‌کیان: من مشاور ارتباطات اجتماعی (Outreach Consultant) هستم و سابقهٔ تحصیلی و حرفه‌ای‌ام در زمینه‌های فیزیک، مهندسی، و صنایع هوایی بوده است. همچنین بیش از ۱۳ سال است به‌عنوان فعال اجتماعی برای افزایش مشارکت جوامع فارسی‌زبان در مسائل مختلف تلاش می‌کنم. من و جمعی از دوستان همدل در سال ۲۰۱۸ و در پاسخ به نیاز جوامع فارسی‌زبان، کارزار فارسی در بی‌سی را بنیان نهادیم. فارسی در بی‌سی شاید یکی از نخستین تلاش‌های مردمان ایرانی و افغانستانی برای جامعه‌سازی (Community Building) در کانادا باشد و برای من باعث افتخار است که جزئی از یک حرکت مردمی هستم که امید و اعتمادبه‌نفس را به جوامع زخمی و ماتم‌زدهٔ ما می‌آورد. همچنین جای خوشوقتی است که این حرکت با مشارکت فراملیتی ایرانیان و افغانستانی‌ها آغاز شده و به پیش می‌رود.

عبدالرحیم احمد پروانی: تحصیلات من ماستر علوم تخنیکی، لیسانس تاریخ و فلسفه است. به‌عنوان نویسنده، مترجم و دیپلومات کار کرده‌ام. پیش‌ازاین رئیس دانشگاه خورشید در کابل، افغانستان بودم و در حال حاضر، مسئول کتابخانهٔ آنلاین درخت دانش. در پاسخ به این پرسش که چرا به کارزار فارسی در بی‌سی پیوستم، می‌خواهم پاسخ خود را با این بیت قهار عاصی، شاعر نامور افغانستان آغاز کنم:

گل نيست ماه نيست دل ماست پارسی / غوغای کُه ترنم درياست پارسی

به‌نظر من فارسی تنها یک زبان نیست. فارسی یک فرهنگ است، فرهنگی که گستره‌ٔ بزرگ جغرافیایی را با مردمانی از تبارها و باورهای مختلف در بر می‌گیرد. بازکردن درِ این فرهنگ به‌روی کودکان و نوجوانان ما که از «بد حادثه» با ما اینجا به پناه آمده‌ و از زادگاه و داروندار مادی و معنوی خود به‌دور مانده‌اند، از مسئولیت‌های حیاتی ماست. فراگیری زبان فارسی فرزندان ما را با هویتشان، با ریشه‌ٔشان، با سرزمینشان، با افتخارات بزرگی علمی، ادبی و فرهنگی پیوند می‌دهد.

من افتخار می‌کنم، نقشی ولو خیلی اندک، در کارزار فارسی در بی‌سی داشته‌ام. از جناب باجه‌کیان و سایر دوستان که بیشترین بار این وظیفهٔ سنگین را بر عهده داشته و به‌خوبی از عهدهٔ انجام آن به‌درآمدند و نیز از تمام خانواده‌های عزیزی که کارزار فارسی در بی‌سی را در این راستا یاری رسانیدند، ابراز سپاس می‌کنم.

کارزار فارسی در بی‌سی شمعی را افروخته است تا هویت، تاریخ و فرهنگ ما را زنده نگه‌ دارد. بیایید نگذاریم این شمع به خاموشی بگراید. بیایید این شمع را به خورشید فروزنده‌ای تبدیل کنیم تا از گرمی و روشنی آن لذت ببریم و استفاده کنیم. یاد ما باشد، خاموشی این شمع، خاموشی مولانا، رابعه، حافظ، سیمین، رودکی، سعدی و… است. ما را نشاید و نباید که که گناه چنین کاری را به گردن گیریم.

فرزان سجودی: فرزان سجودی، متولد ۱۳۴۰، زبان‌شناس و نشانه‌شناس، دارای مدرک دکترای زبان‌شناسی. به‌مدت بیست سال استاد دانشگاه هنر تهران بوده‌ام و به تدریس نشانه‌شناسی، نظریه‌ها و روش‌های نقد و زبان‌شناسی مشغول بوده‌ام. دلیل پیوستن‌ام به کارزار فارسی در بی‌سی اهمیت موضوع بوده است. به‌نظرم تنوع در آموزش زبان‌های مختلف از یک‌سو فضای بین‌فرهنگی را گسترش می‌دهد و از سوی دیگر مانع گسست فرهنگی می‌شود. 

سنجر سهیل: سنجر سهیل هستم، اهل افغانستان و یازده سال می‌شود که در شهر لنگلی در کلان‌شهر ونکوور زندگی می‌کنم. لیسانس زبان و ادبیات فارسی دری از دانشگاه کابل دارم و ماستری‌ام را در عرصهٔ مدیریت منازعات از دانشگاه سلطنتی رودز از شهر ویکتوریا به‌دست آوردم. علاوه بر آن، بیشتر از بیست سال می‌شود که روزنامه‌نگارم و علاوه بر آن صاحب امتیاز روزنامهٔ ۸صبح در افغانستان می‌باشم. 

من از همان نخستین‌ روزهای آغاز کارزار فارسی در بی‌سی همراه و همگام این کارزار بودم و در حد توان و فرصت، از آن حمایت و برایش کار کرده‌ام. فارسی در بی‌سی برای من یک کارزار فرهنگی بزرگ است و افتخار می‌کنم که سهم کوچکی در این کارزار بزرگ دارم. من به زبان فارسی دری عشق می‌روزم، چون زبان مادری‌ام است. کارزار فارسی در بی‌سی این فرصت را فراهم می‌کند که ضمن پاسداری و حمایت از گسترش آموزش زبان فارسی در مدارس و مکاتب بریتیش کلمبیا، زمینهٔ آشنایی مردمان بیشتر با این زبان و فرهنگ، تاریخ و ادبیات غنی آن، فراهم شود. 

مینا سبزواری: مینا سبزواری هستم. بیست و چهار سال در ونکوور مربی و مدیر مهدکودک بودم و اکنون بازنشسته‌ام. در کنار نگهداری زبان فارسی، انگیزهٔ قوی دیگری هم از پیوستن به کارزار فارسی در بی‌سی داشتم. آنچه در تحصیل روان‌شناسی آموخته بودم و تجربهٔ پانزده سال تدریس در دبیرستان‌های ایران، اهمیت اعتمادبه‌نفس در نوجوانان را برایم روشن کرده بود. 

برخی از نوجوانانی که تازه به کانادا می‌آیند در گام‌های نخستینِ ورود به دبیرستان، دربارهٔ روش‌های آموزش‌وپرورش کاملاً متفاوت و برتر، تسلط دانش‌آموزان دیگر به زبان مادری‌شان و… ممکن است احساس خوبی نداشته باشند. امیدوارم آن‌ها با آگاهی از اینکه ارزش زبان مادری‌شان به اندازه‌ای است که در اینجا آموزش داده می‌شود و همچنین با انتخاب این درس و به‌احتمال زیاد کامیابی در گروه و کلاس و کسب نمرهٔ عالی، آرامش و احساس خوبی داشته باشند. مسئولیت من در کارزار فارسی در بی‌سی جمع‌آوری کمک‌های مالی از فرهنگ‌دوستانِ مهربان، حفظ و هزینهٔ آن در موارد ضروری در راستای پیشبرد این برنامه است.

لطفاً کمی دربارهٔ کارزار فارسی در بی‌سی بگویید، از چه زمانی و با چه هدفی آغاز به کار کرد؟

امیر باجه‌کیان: فارسی در بی‌سی یک کارزار یا کمپین مردمی است با هدفِ آوردن فارسی به‌عنوان یکی از گزینه‌های زبان‌آموزی به مدارس/مکاتب بریتیش کلمبیا، به‌طوری که دانش‌آموزان بتوانند طی یک برنامهٔ آموزشی استاندارد، و در زمان مدرسه/مکتب فارسی را یاد بگیرند و حاصل کوشش آن‌ها به‌عنوان یک واحد درسی (credit) در کارنامهٔ ایشان منظور شود. فارسی در بی‌سی در ماه سپتامبر سال ۲۰۱۸ آغاز به کار کرد. البته ریشه‌های این حرکت به سال‌های پیش برمی‌گردد. عشق به زبان مادری در میان مهاجران و کوشش در جهت پاسداری از آن برای فرزندانمان پدیده‌ای است به قدمت مهاجرت. جوامع فارسی‌زبان نیز از این قاعده مستثنا نبوده‌ و نیستند. در دهه‌هایی که ما دور از سرزمین مادری زیسته‌ایم به روش‌های گوناگون تلاش کرده‌ایم که زبان و فرهنگمان را به نسل بعدی منتقل کنیم. گاه با مراسم فرهنگی و گاه با کلاس/صنف فارسی بعد از مدرسه/مکتب یا در روزهای تعطیل. 

هم‌اکنون دانش‌آموزان در استان بریتیش کلمبیا باید یک درس زبان خارجی انتخاب کنند و با تصویب درس فارسی، امروز ۱۴ گزینهٔ مختلف دارند. ما می‌خواهیم که زبان فارسی نیز مانند هر درس دیگری در اختیار دانش‌آموزان باشد، و در مدارس/مکاتب ارائه شود. همچنین ارائهٔ زبان فارسی فرصتی است برای اینکه فرهنگ و زبان خود را در این خانهٔ نو با همسایگان خود قسمت کنیم. چرا که فارسی، نه فقط برای دانش‌آموزانی که تبار ایرانی یا افغانستانی دارند، بلکه برای همهٔ دانش‌آموزان در دسترس خواهد بود.

آیا «فارسی در بی‌سی» به‌عنوان یک مؤسسهٔ غیرانتفاعی ثبت شده است؟

امیر باجه‌کیان: فارسی در بی‌سی از ژانویهٔ ۲۰۱۹ به‌عنوان یک انجمن مردم‌نهاد (Non-profit Society) در استان بریتیش کلمبیا ثبت شده و مشغول به کار است.

چرا «کارزار»؟ گهگاه می‌بینیم که به انتخاب این واژه در نام نهاد شما اعتراض می‌شود. دلیل انتخاب این واژه چه بوده است؟

امیر باجه‌کیان: «کارزار» معادل فارسی واژهٔ Campaign است. همان‌طور که پیش‌تر توضیح دادم، این حرکت در واقع یک کارزار مردمی است و جنبهٔ اصلی آن سازماندهی دانش‌آموزان و خانواده‌های فارسی‌زبان برای آوردن فارسی به مدارس/مکاتب است. البته اعتراض‌ها بیشتر در روزهای نخستین بود و گمان می‌کنم پس از نزدیک به چهار سال جامعه به این نام عادت کرده باشد. برخی دوستان این واژه را یادآور جنگ و خون‌ریزی می‌دانستند که خب منظور ما این نبود. هرچند برخی از دوستان عقیده دارند که ما برای نگه‌داشتن زبان و فرهنگ خود در خانهٔ نو واقعاً باید بجنگیم و این جنگ کوشش ماست برای آوردن زبان و فرهنگمان به متن جامعه و به‌اشتراک‌گذاشتن آن با همسایگانمان.

چند نفر عضو دارید و این اعضا شامل چه کسانی‌اند؟ لطفاً کمی دربارهٔ ساختار سازمانی‌تان توضیح بدهید.

امیر باجه‌کیان: ساختار سازمانی فارسی در بی‌سی به‌عنوان یک کارزار اجتماعی، پیوسته در حال تحول است. ما عضویت به‌مفهوم رسمی نداریم و تقریباً حدود ۲۰-۳۰ نفر هستند که در زمینه‌های گوناگون با ما همکاری دارند. هیئت‌مدیرهٔ ما پنج عضو دارد و به‌جز آن نیز سه کمیتهٔ اصلی تعریف کرده‌ایم که کوشش می‌کنیم فعالیت‌های خود را در چارچوب آن‌ها به‌پیش بریم:

• کمیتهٔ آموزگاران: شامل آموزگاران رسمی در استان بریتیش کلمبیا که با پشتیبانی آکادمیک از سوی دکتر رستین مهری از دانشگاه سایمون فریزر، و تحت نظارت دکتر فرزان سجودی، دبیر هیئت مدیرهٔ ما، توانستند برنامهٔ آموزشی زبان فارسی را تهیه کنند. دستاورد این کمیته همچنین از سوی متخصصان زبان فارسی در جوامع ایرانی و افغانستانی مورد تأیید قرار گرفت.
• کمیتهٔ خانواده‌ها: این کمیته برای سازماندهی و ارتباط با والدین فارسی‌زبان تشکیل شده است و هدف ما این است که در مناطق مختلف حضور داشته باشد و پلی باشد برای ارتباط ما با خانواده‌ها. ما در زمینهٔ ارتباط با خانواده‌ها و چگونگی فعالیت آن‌ها در آوردن فارسی به مدارس/مکاتب از این کمیته استفاده می‌کنیم. با تصویب نهایی درس توسط دولت استانی، تمرکز ما روی این کمیته بیشتر می‌شود. همچنین ارتباط با دانش‌آموزان از خانواده‌ها آغاز می‌شود.
• کمیتهٔ دانش‌آموزان: یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های ما ارتباط با خود دانش‌آموزان است. و هدف از تشکیل کمیتهٔ دانش‌آموزی این است که بتوانیم ارتباط با دانش‌آموزان و هماهنگی با آنان را سازماندهی کنیم. کار این کمیته تازه شروع شده و امید ما این است که بتواند به دانش‌آموزان کمک کند که در هر مدرسه/مکتب همکلاسی/هم‌صنفی‌های خود را به این درس علاقه‌مند کنند.

از همین فرصت استفاده می‌کنم و از خانواده‌ها و فرزندانمان دعوت می‌کنم که در شکل‌گیری این کمیته‌ها به ما کمک کنند. چرا که ما مسیر بلندی را در پیش داریم و برای این کار به داوطلبان ثابت‌قدم نیازمندیم.

اواسط ماه ژوئیه اعلام کردید که با تأیید وزارت آموزش‌وپرورش بریتیش کلمبیا فارسی به‌عنوان یکی از گزینه‌های زبان‌آموزی در اختیار همهٔ دانش‌آموزان بریتیش کلمبیا قرار گرفت. لطفاً کمی بیشتر در این زمینه توضیح بدهید و بفرمایید که این تأیید به چه معناست؟ 

امیر باجه‌کیان: گام نخست برای آوردن فارسی به مدارس، تهیهٔ برنامهٔ آموزشی/نصاب (Curriculum) بود که کمیتهٔ آموزگاران ما در سه سال گذشته مشغول به این کار بوده‌‌اند. در آغاز ما می‌خواستیم که درس فارسی را به‌صورت محلی در مناطق مختلف برقرار کنیم و سپس به‌دنبال برنامهٔ آموزشی سراسری برویم. اما مراحلی که در این روند وجود داشت، به‌شدت پیچیده بودند. چرا که لازم بود یک آموزگار که اکنون مشغول تدریس در مدرسه/مکتب است، برنامه را در آغاز به مدرسه/مکتب محل کار خود ارائه نموده و از آنجا نیز به ادارهٔ آموزش‌وپرورش منطقه بفرستد تا تأیید منطقه‌ای برای آن درس در آن کلاس/صنف گرفته شود. یعنی ما باید برای هر کلاس/صنف و هر منطقه به‌طور جداگانه اقدام می‌کردیم و آموزگاران شاغل نیز باید تعهد می‌دادند که حتماً درس را ارائه می‌کنند، تا کار آغاز شود.

ما در سال ۲۰۲۱ اعتراض خودمان به این روند را به وزارت آموزش‌وپرورش بریتیش کلمبیا منتقل کردیم و ایشان به ما گفتند که روند تازه‌ای برای تصویب زبان‌های خارجی تنظیم شده که می‌توان از آن برای تهیهٔ یک برنامهٔ آموزشی/نصاب جامع برای فارسیِ ۵ تا ۱۲ استفاده کرد و سپس یکی از آموزگاران این برنامه را برای تأیید مقدماتی به یکی از مناطق آموزشی ارائه کند و لازم نیست که این شخص خود تعهدی به ارائهٔ درس داشته باشد. پس از تأیید مقدماتی در سطح منطقه‌ای درس به وزارتخانه فرستاده می‌شود تا با ارزیابی نهایی و در نهایت دستور وزیر آموزش‌وپرورش به فهرست دروس در مدارس/مکاتب استان بریتیش کلمبیا اضافه شود.

بر اساس قالب ارائه‌شده توسط دولت بریتیش کلمبیا، آماده‌سازی برنامهٔ آموزشی فارسیِ ۵-۱۲ در اکتبر ۲۰۲۱ پایان یافت و پس از آن ما با ادارات آموزش‌وپرورش محلی در مناطق برنابی، کوکئیتلام، نورث ونکوور، وست ونکوور، و ریچموند تماس گرفتیم و از آنان درخواست کردیم تا این برنامه را ارزیابی نموده و برای تصویب نهایی به وزارت آموزش‌وپرورش بفرستند. از میان این مناطق، ادارهٔ آموزش‌وپرورش منطقهٔ کوکئیتلام پذیرفت که این برنامه را ارزیابی کند و برای تأیید نهایی به وزارت آموزش‌وپرورش بفرستد. همچنین مقامات منطقهٔ آموزشی کوکئیتلام به ما اعلام کردند که دروس فارسی ۱۱ و ۱۲ را برای اضافه شدن به «برنامهٔ چالش» (Challenge Program) به منطقهٔ آموزشی دلتا می‌فرستند. این برنامه به دانش‌آموزان استان امکان آن را می‌دهد تا در صورتی که دانش کافی در زمینهٔ یک درس را داشته باشند، بدون شرکت در کلاس/صنف و تنها با گذراندن امتحانات نهایی مربوط به آن واحد درسی، اعتبار لازم (credit) را دریافت کنند.

ارزیابی منطقهٔ آموزشی کوکئیتلام در ماه آوریل به‌پایان رسید و با تصویب شورای آموزشی (School Board)، این برنامه برای تأیید نهایی به وزارتخانه فرستاده شد. برآورد زمانی ما این بود که درس تا ماه سپتامبر به تأیید نهایی نرسد. اما بنا بر فرمان وزارتی شمارهٔ M196، در روز اول ژوئیهٔ ۲۰۲۲ بستهٔ منابع فارسی ۵-۱۲ به دستورالعمل آموزشی استان اضافه شد و بر این اساس درس فارسی در هر مدرسه/مکتب در استان بریتیش کلمبیا قابل‌ارائه خواهد بود.

آیا مأموریت «فارسی در بی‌سی» با تأیید تدریس زبان فارسی برای دانش‌آموزان استان از سوی وزارت آموزش‌وپرورش بی‌سی، پایان یافته است؟

امیر باجه‌کیان: ما در سال ۲۰۱۸ گمان می‌کردیم تصویب نهایی درس فارسی آخرین گام در فعالیت ما خواهد بود. اما تصویب و اضافه‌شدن درس به برنامه لزوماً به‌معنای ارائهٔ درس نیست. چرا که شرط لازم برای هر درس درخواست کافی از سوی دانش‌آموزان و منابع لازم از نظر آموزشی و نیروی انسانی است. در ماه‌های پیشِ رو کوشش ما بر زمینه‌سازی ارائهٔ درس و برقراری نخستین کلاس/صنف فارسی در دبیرستان‌های نورث شور از سپتامبر ۲۰۲۳ خواهد بود. در این راستا ما از یک‌سو تلاش می‌کنیم تا با اطلاع‌رسانی به خانواده‌ها و ایجاد علاقه میان دانش‌آموزان، تقاضای کافی را به مدیران مدارس/مکاتب نشان دهیم و از سوی دیگر آموزگاران را به ارائهٔ درس تشویق و آنان را برای این کار آماده کنیم.

در این گام تمرکز ما بر روی چهار دبیرستان/لیسه در نورث شور است. ما در جریان‌ایم که تقاضا برای ارائهٔ فارسی در دبستان‌ها بیشتر است. با این وجود ارائهٔ زبان فارسی در یک دبستان مستلزم تغییرات عمده در برنامه‌های آن است که پیچیده است و نیاز به استقبال بسیار بالای جامعهٔ ما دارد. در دبیرستان/لیسه، دانش‌آموزان در انتخاب دروس آزادی عمل دارند و هر کلاس با ثبت‌نام حداقل ۲۰ تا ۲۵ دانش‌آموز قابل‌تشکیل است.

ما به‌زودی برنامهٔ خود را برای کلوپ (club) بعد از مدرسه/مکتب در دبیرستان/لیسه‌ها در نورث ‌شور اعلام خواهیم کرد. این برنامه دریچه‌ای است برای دانش‌آموزان تا بعد از کلاس درس در فضایی شاد و مفرح با فرهنگ خود آشنا شوند و هستهٔ اولیهٔ کلاس/صنف فارسی در مدرسه/مکتب خود را تشکیل دهند.

عده‌ای می‌پرسند چه لزومی دارد که فرزندانشان در کشور جدید فارسی بیاموزند. پاسخ شما به این دسته از افراد چیست؟

سنجر سهیل: دلایل فراوانی وجود دارد که باید فرزندمان زبان فارسی، یا زبان مادری خود را فرا بگیرند. عمده‌ترین آن این است که یادگیری زبان مادری و آموزش به زبان مادری یک حق بشری است و در کنار اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر، کنوانسیون حقوق کودکان در بسیاری از کشورها قوانین داخلی نیز این حق را برای کودکان تضمین کرده است. آموزش زبان مادری به کودک این زمینه را فراهم می‌کند تا دنیای پیرامونی خود را زودتر بشناسد و بهتر با آن ارتباط برقرار کند. از سوی دیگر، یادگیری هر زبانی به انسان این امکان را می‌دهد تا دایرهٔ اندیشه و تفکر خود را گسترش بخشیده و با دنیا و محیط پیرامونی خود ارتباط عمیق‌تر و متنوع‌تری ایجاد کند. قول معروفی است که می‌گویند آدمی با یادگیری یک زبان جدید، خودش را تکثیر می‌کند و فراگیری یک زبان جدید به وی این امکان را می‌دهد تا به‌اندازهٔ یک «انسان» دیگر بیشتر توانایی اندیشیدن و درک‌کردن پیدا کند. 

و اما در رابطه با زبان فارسی، جدا از مسائلی که مطرح شد، این مسئله که یادگیری آن به فرزندانمان شرایط و زمینه‌ای را فراهم می‌کند که با تاریخ، ادبیات و فرهنگ خویش ارتباط ایجاد کنند، نیز مدنظر است. زبان فارسی یکی از زبان‌های بزرگ دنیاست و در این زبان، آثار فراوانی چه در زمینهٔ ادبیات و فرهنگ، چه در زمینهٔ اسطوره و تاریخ و نیز دانش کهن، متون فراوانی آفریده شده است. ایجاد شرایط برای آموزش این زبان به فرزندانمان این امکان را فراهم می‌کند تا قادر شوند با میراث عظیمی که در این زبان خلق شده است، آشنا شوند و از آن بهره ببرند. دو دیگر اینکه، فرزندانمان ادامهٔ خودمان‌اند و ما دوست داریم آن‌ها با زبان و فرهنگ، تاریخ و ادبیات خودمان آشنایی داشته و با میراث بزرگ این زبان آشنا شوند. در این صورت آن‌ها به‌سادگی می‌توانند با ما صاحب زبان و فرهنگ مشترک شوند و نیز این احساس را که آن‌ها ادامهٔ ما هستند، در ما زنده نگه‌ دارند. 

فرزان سجودی: نخست آنکه دانستن هر زبانی دریچه‌ای متفاوت است به جهان. اجازه بدهید موضوع ضرورت یادگیری زبان مادری را در دو سطح بررسی کنیم. دو سطحی که در تحلیل نهایی بسیار به‌هم مرتبط‌اند. سطح اول سطح کلان است. کودکی که در کانادا در خانوادهٔ فارسی‌زبان به‌دنیا آمده است، با هزار بند آشکار و ناآشکار به زمینهٔ فرهنگی، تاریخی و اجتماعی زبان فارسی پیوند دارد. او از این طریق به منبع بزرگی از متن‌های متفاوت از ادبیات و تاریخ گرفته تا اخبار روزانه دست می‌یابد و به‌عنوان عضوی از یک جامعهٔ زبانی (در این مورد جامعهٔ گویشوَران زبان فارسی؛ حال این می‌تواند جامعهٔ گویشوران زبان کردی، ترکی، عربی یا هر زبانی باشد) امکان کنشگری در این بافت فرهنگی زبانی را پیدا می‌کند. این امکان او را و اصولاً هر کسی را که دوزبانه یا چندزبانه است، در موقعیت ممتازتری در شناخت جهان و واکنش به آن قرار می‌دهد. سطح دوم سطح خُرد است. سطح امکان ارتباط روزانه با خانواده، با آن اعضای خانواده که در ایران مانده‌اند (پدر بزرگ‌ها، مادر بزرگ‌ها و… ) با دیگر اعضای جامعهٔ فارسی‌زبان در کانادا و عدم امکان این ارتباط موجبات نوعی گسستگی و انزوا را در فرد ایجاد می‌کند. امکان این ارتباط در سطح خُرد هم فرد را در موقعیت ممتازتر اجتماعی قرار می‌دهد نسبت به آنانی که زبان مادری را نمی‌دانند و در محافل خانوادگی و اجتماعیِ گویشوران این زبان عملاً دچار انزوا می‌شوند. در یک کلام، کسی که زبان‌های بیشتری می‌داند از هر جهت در موقعیت ممتازتری قرار می‌گیرد.

آیا مفاد درسی را شما آماده یا پیشنهاد خواهید کرد؟ و اگر پاسخ مثبت است، این کار چطور و از سوی چه کسانی انجام خواهد شد؟

فرزان سجودی: به‌نظرم برای تعیین مفاد درسی باید به‌صورت گروهی و از طریق آزمون و خطا عمل شود. از سویی همان‌طور که می‌دانید آموزش زبان فارسی به غیرفارسی‌زبانان به‌عنوان شاخه‌ای از زبان‌شناسی کاربردی، سال‌هاست که در دانشگاه‌های ایران تدریس می‌شود و کارهای پژوهشی بزرگی در این زمینه انجام شده است. پس ما به منابعی آکادمیک دسترسی داریم. گروه‌هایی از استادان نیز بر اساس روش‌شناسی علمی و دانش زبان‌شناسی کاربردی کتاب‌هایی برای آموزش زبان فارسی تدوین کرده‌‌اند. ما ضمن حفظ ارتباطمان با این حلقه‌های دانشگاهی و دراختیارگرفتن کتاب‌های آموزشی زبان فارسی که پیش‌تر تدوین شده است، باید در عمل آن‌ها را با نیازهای آموزش فارسی در کانادا تطبیق بدهیم. خلاصه آنکه نمی‌خواهیم چرخ را دوباره اختراع کنیم، بلکه می‌خواهیم چرخ مناسب را برای حرکت خود بیابیم. 

اشاره کرده‌اید که در آماده‌سازی آموزگاران مشارکت خواهید کرد. این کار را چطور و چگونه انجام خواهید داد؟

فرزان سجودی: همان‌طور که اشاره کردم، لازم است کمیته‌هایی از آموزگاران تشکیل شود و پیوسته مسائل آموزش زبان فارسی در بی‌سی به بحث گذاشته شود. ارتباط مستمر وجود داشته باشد. در عین حال پیشنهاد می‌کنیم کارگاه‌های آموزشی مثلاً به‌شکل مدرسهٔ تابستانی برای آموزگاران برگزار شود و برای برگزاری این کارگاه‌ها از پژوهشگران آموزش زبان فارسی دعوت شود تا تجربهٔ خود را هم در سطح مبانی علمی و هم در سطح تدوین متون آموزشی در اختیار آموزگاران قرار دهند. 

پیش‌بینی می‌کنید استقبال دیگر ملیت‌ها از این برنامهٔ درسی چطور باشد؟

امیر باجه‌کیان: همان‌گونه که پیش‌تر گفتم، یکی از اهداف ما، به‌اشتراک‌گذاشتن زبان و فرهنگ مشترکمان با همسایگان غیرفارسی‌زبانمان نیز است. امید ما این است که دانش‌آموزان دیگر نیز در این کلاس/صنف شرکت کنند. همچنین بنا بر اخبار رسمی و شنیده‌های ما از نظام آموزشی، کارزار فارسی در بی‌سی و تلاش عمومی آن برای افزایش گوناگونی زبانی موجب شده که مقامات آموزشی در سراسر استان به ارائهٔ زبان‌های بیشتر به دانش‌آموزان جدی‌تر بیندیشند و سایر ملل نیز به‌صورت جدی آوردن زبان‌های دیگر به سیستم آموزشی را در دستور کار قرار دهند.

مردم چطور می‌توانند با شما همکاری کنند و به چه مشارکت‌هایی نیاز دارید؟

امیر باجه‌کیان: در این مرحله ما به‌شدت نیاز به اطلاع‌رسانی و جمع‌آوری داده‌ها داریم. ما باید بتوانیم با خانواده‌ها و خود دانش‌آموزان ارتباط برقرار کنیم. از همهٔ دوستان، به‌خصوص خانواده‌هایی که فرزند دبیرستانی دارند تقاضا می‌کنیم در این مرحله تا جایی که می‌توانند اطلاع‌رسانی کنند، و در برنامه‌های ما شرکت کنند.

ما در ماه اوت دو برنامه (یکی روی زوم در تاریخ ۱۱ اوت، و یکی حضوری در وست ونکوور در ۲۱ اوت) با شرکت دانش‌آموزان خواهیم داشت. در این دو برنامه می‌خواهیم با دانش‌آموزان دبیرستان/لیسه در نورث شور در مورد کلوپ بعد از مدرسه/مکتب، که پیش‌ازاین به آن اشاره شد، همفکری کنیم. لطفاً اگر فرزند دانش‌آموز دارید، برای همراهی با کارزار فارسی در بی‌سی در اینجا ثبت نام کنید: www.farsidarbc.ca/parents

همچنین برای کمک مالی به ما می‌توانید از طریق PayPal اقدام کنید: farsidarbc.ca/donate

اگر صحبت دیگری دارید، لطفاً بفرمایید.

امیر باجه‌کیان: نکتهٔ آخر اینکه بسیاری از دوستانی که سابقهٔ آموزش زبان فارسی دارند یا در ایران و افغانستان در کار آموزگاری بوده‌اند، با ما تماس می‌گیرند و می‌خواهند که در فرایند تدریس نقش داشته باشند. برای تدریس در مدارس/مکاتب استان بریتیش کلمبیا نیاز به گواهینامهٔ (Certificate) آموزش در مدارس بریتیش کلمبیا است و متأسفانه در حال حاضر تدریس بدون این گواهینامه امکان‌پذیر نیست. البته ما در تلاش‌ایم که با مذاکره با دولت، روند اخذ گواهینامه برای تدریس زبان‌های خارجی را تسهیل کنیم. چنانچه در این مورد گشایشی حاصل شود، به‌اطلاع همگان خواهیم رساند.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

نوشته شمعی برای زنده‌نگه‌داشتن هویت، تاریخ و فرهنگ ما اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

دوستان گرامی،

به ما خبر رسید که با تأیید وزیر آموزش و پرورش/معارف، زبان فارسی به‌عنوان یکی از گزینه‌های زبان‌آموزی در اختیار همهٔ دانش‌آموزان در بریتیش کلمبیا قرار گرفت و از این به‌بعد مدارس/مکاتب می‌توانند آن را برای دانش‌آموزان علاقه‌مند ارائه کنند. این تأییدیه زودتر از انتظار ما صادر شد و به این خاطر از مقامات اداری و سیاسی وزارت آموزش و پرورش/معارف استان بریتیش کلمبیا سپاسگزاریم.

این پیروزی بزرگ به‌دلیل ازخودگذشتگی بسیاری از اعضای جوامع فارسی‌زبان در ونکوور بزرگ به‌دست آمده است و «فارسی در بی‌سی» به ایشان مدیون است.

همان‌گونه که پیش‌تر نیز گفته بودیم، اکنون به یاری شما نیازمندیم تا کلاس‌های فارسی در مدارس/مکاتب برقرار شوند. تمرکز کنونی ما روی دبیرستان‌ها/لیسه‌ها در نورث ونکوور و وست ونکوور است.

همچنین ما بر روی برنامه‌هایی برای آماده‌سازی آموزگاران برای آموزش فارسی کار خواهیم کرد تا برای سپتامبر ۲۰۲۳، و تشکیل نخستین کلاس‌های درس آماده باشند.

ما را دنبال کنید و به‌خصوص به خانواده‌هایی که فرزند آن‌ها به دبیرستان/لیسه می‌رود، اطلاع دهید. 

ما همچنین به یاری خود دانش‌آموزان نیز نیاز داریم. چرا که در نهایت آنان‌اند که باید از این دستاورد بزرگ استفاده کنند.

چشم‌انتظار شماییم.

راه‌های ارتباط با کارزار فارسی در بی‌سی:

فیس‌بوک: www.facebook.com/FarsidarBC

اینستاگرام: www.instagram.com/farsidarBC

تلگرام: t.me/FarsiDarBC

ایمیل: info@FarsidarBC.ca

همراه شو عزیز!

نوشته گامی بلند برای آموزش زبان فارسی به نوجوانان در بریتیش کلمبیا اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

شورای آموزشی منطقهٔ ۴۳ (کوکئیتلام) در روز سه‌شنبه ۱۰ مهٔ ۲۰۲۲، به اتفاق آرا برنامهٔ درسى (curriculum) پیشنهادی کارزار فارسی در بی‌سی*، برای آموزش زبان فارسی به دانش‌آموزان کلاس/صنف ۵ تا ۱۲ را تصویب کرد. بر اساس این مصوبه، برنامهٔ آموزشی زبان فارسی، به‌عنوان یکی از گزینه‌های زبان دوم برای تصویب به وزارت آموزش و پرورش بریتیش کلمبیا فرستاده شد. این مصوبه راه را برای آموزش زبان فارسی در هر نقطه از استان بریتیش کلمبیا که در آن تقاضای کافی برای این درس وجود داشته باشد، هموار خواهد کرد.

به‌موجب مصوبهٔ شورای آموزشی کوکئیتلام، زبان فارسی همچنین برای برنامهٔ چالش یا ‌Challenge به منطقهٔ آموزشی دلتا فرستاده خواهد شد. برنامهٔ چالش به دانش‌آموزان این امکان را می‌دهد که بدون ثبت‌نام و گذراندن درس در مدرسه، در امتحانات مربوط به یک درس شرکت کنند و در صورت موفقیت، آن درس در کارنامهٔ آنان منظور شود. این طرح به دانش‌آموزان آشنا با زبان فارسی این امکان را می‌دهد که برای دروس فارسی ۱۱ و ۱۲ کردیت دریافت کنند و این کردیت به‌عنوان یک واحد زبان دوم برای پذیرش آنان به دانشگاه قابل استفاده خواهد بود.

برنامهٔ درسی (curriculum) پیشنهادی فارسی در بی‌سی با همکاری جمعی از آموزگاران فارسی‌زبان مدارس/مکاتب بریتیش کلمبیا، و پشتیبانی دکتر رستین مهری، استاد دانشگاه سایمون فریزر، و دکتر فرزان سجودی، دبیر هیئت مدیرهٔ فارسی در بی‌سی تهیه شده است. این مجموعه حاصل زحمت سه‌سالهٔ تنی چند از آموزگاران بى‌سى بوده كه با تأیید هیئت مدیرهٔ فارسی در بی‌سی برای ارزیابی به ادارات آموزش و پرورش در مناطق مختلف فرستاده شد و در نهایت منطقهٔ آموزشی کوکئیتلام تصمیم به ارزیابی و تأیید آن گرفت. این نخستین گام برای رسیدن به هدف نهایی کارزار فارسی در بی‌سی، برای دسترسی آسان همهٔ دانش‌آموزان به آموزش زبان فارسی در بریتیش کلمبیا است.

برای فارسی در بی‌سی جای افتخار دارد که در آموزش زبان فارسی، به‌عنوان زبان دوم، به کودکان و نوجوانان پیشگام باشد. همچنین جا دارد اضافه کنیم كه این مجموعهٔ درسى با کوشش مشترک جوامع ایرانی و افغانستانی تهیه شده و نمونه‌ای ارزنده از پیوند ناگسستنی فارسی‌زبانان، برای پاسداشت زبان مادری، و به یادگارنهادن آن برای فرزندانمان است. علاوه بر این، امید ما این است که این حرکت، گامی باشد برای به اشتراک‌گذاشتن فرهنگ و زبانمان با همسایگان در خانهٔ نو.

امید ما این است که تا ماه سپتامبر کار ارزیابی نهایی اين برنامهٔ درسی (curriculum) از سوی وزارت آموزش و پرورش بریتیش کلمبیا به‌پایان برسد. در مرحلهٔ بعد ما نیاز به کمک خانواده‌های فارسی‌زبان در مناطق مختلف، به‌خصوص نورث شور داریم، تا بتوانیم به مدارس/مکاتب نشان دهیم که تقاضای کافی برای ارائهٔ درس فارسی وجود دارد. در اين صورت با همکاری خانواده‌های فارسی زبان، کوشش می‌کنیم تا نخستین کلاس/صنف فارسی را تا سپتامبر ۲۰۲۳ در بریتیش کلمبیا برقرار کنیم.

در روزهای سختی که بر جوامع فارسی‌زبان می‌گذرد، آرزو می‌کنیم که این خبر قدری دل‌های مردمان غم‌زدهٔ ما را شاد کند.

در پایان از تلاش‌های بی‌دریغ همكارانم مریم هژیر، سوسن ناظم، و نسرین سرباز، در کمیتهٔ آموزگاران سپاسگزاری می‌کنم.

منتظر خبرهای بعدی از ما باشید.

همراه شو عزیز!

*فارسی در بی‌سی، کارزار (کمپین) مردمان فارسی‌زبان بریتیش کلمبیاست برای افزودن فارسی به برنامهٔ آموزشی مدارس استان بریتیش کلمبیا به‌عنوان یکی از گزینه‌های یادگیری زبان دوم برای دانش‌آموزان، ارائهٔ درس در مدارس/مکاتب استان و تشکیل کلاس درس در مدارس/مکاتب برای دانش‌آموزان علاقه‌مند. این کارزار از سال ۲۰۱۸ با همکاری جوامع ایرانی و افغانستانی، و پشتیبانی خانواده‌ها، آموزگاران، و شخصیت‌های فرهنگی و دانشگاهی آغاز به کار کرد و امیدوار است که زبان فارسی به‌عنوان میراث بزرگ و مشترک فرهنگی ما برای فرزندانمان به یادگار بماند و میراث گران‌قدر آن با همسایگانمان در این خانهٔ نو به اشتراک گذاشته شود. برای اطلاعات بیشتر از لینک زیر دیدن کنید:
www.farsidarbc.ca

نوشته تصویب برنامهٔ درسی پیشنهادی کارزار فارسی در بی‌سی از سوی شورای آموزشی منطقهٔ ۴۳ اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ همراه با دوستانمان در بی‌سی سرو، تابلو اعلانات فارسی‌زبانان بریتیش‌ کلمبیا، بر آن شدیم با تعدادی از سیاستمداران سطوح شهری و استانی در بریتیش کلمبیا گفت‌وگوهایی را ترتیب بدهیم تا هم دربارهٔ عملکردشان در سال گذشتهٔ خورشیدی به خوانندگانمان اطلاعاتی بدهند و هم از آن‌ها دربارهٔ برخی مسائل مورد علاقهٔ جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا بپرسیم که توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم. لازم به یادآوری است سه گفت‌وگو با شهرداران نورث شور در شمارهٔ گذشته (با همکاری رسانه‌های محلی انگلیسی‌زبان) منتشر شد و چهار گفت‌وگوی دیگر که اخیراً انجام شده‌ است، در این شماره منتشر می‌شود.

* * * * *

بی‌سی سرو: شهردار استوارت، از شما تشکر می‌کنیم که با وجود برنامهٔ کاری فشرده‌تان به‌عنوان یکی از اولین جلسات حضوری‌تان در سال جاری پس از همه‌گیری، با ما در این نشست شرکت کردید. مایل‌ام گفت‌وگو را با مروری بر مهم‌ترین مسائل و اتفاقاتِ سال گذشتهٔ شهر کوکئیتلام آغاز کنم؛ مسائلی که برای شهروندان مهم‌اند.

شهردار استوارت: بله، حتماً. شکی نیست همین که امروز در اینجا نشسته‌ام، برای من یکی از موضوعات مهم است. مدت زیادی از زمانی که دیدارهای رودررو داشتیم گذشته است. از اینکه بار دیگر می‌توانیم از مردم بیرون از شهرداری در درون شهرداری استقبال کنیم، واقعاً خوشنودم و این نشان می‌دهد که همه‌گیری واقعاً یک چالش برای بسیاری از مردم بود. ما ساکنانی را می‌شناسیم که با اضطراب بهداشت روانی مواجه شده‌اند؛ ساکنانی که در طول این دو سالِ بسیار طولانی با انواع مشکلات سلامت روان مانند اضطراب، تنش و انزوا دست‌وپنجه نرم کردند. بنابراین دیدن نوری در انتهای تونل، دیدن دوباره لبخندزدن شهروندانمان به‌جای دیدن ماسک‌هایشان، لذتی واقعی است، و مسلماً اینکه شروع به دیدن نوری کرده‌ایم، بسیار مهم است؛ نوری که در انتهای تونل می‌بینیم.

رسانهٔ همیاری: خیلی ممنون. این پرسشی طولانی است دربارهٔ مسکن. شهر کوکئیتلام روی چه نوع مسکنی تمرکز کرده است و در مورد گزینه‌های استیجاری با اجارهٔ پایین‌تر از نرخ بازار (below-market rental) شهر کوکئیتلام در سال گذشته چه کرده است و چشم‌انداز سال آینده چیست؟ و همچنین چه گزینه‌هایی برای خانواده‌های جوان هست؟

شهردار استوارت: سؤال طولانی نیست، اما پاسخ آن بسیار طولانی است.

پیشینهٔ حرفه‌ای من در حوزهٔ مسکن است. من پیش از پیوستن به شهرداری، برای چندین دهه درگیر مسکن مقرون‌به‌صرفه و نوآوری در مسکن بودم و ما در یک دههٔ گذشته واقعاً بر تلاش برای نوآوری و ایجاد انگیزه برای ساخت انواعی از مسکن که در بازار کنونی ساخته نمی‌شوند، تمرکز کرده‌ایم. می‌دانیم که بازار وارد عمل خواهد شد و آن‌ها برج‌های مسکونی خواهد ساخت، زیرا تولید آن‌ها آسان است و خریداران منتظر خرید آن‌ها هستند. ما مطمئناً باید مسکن زیادی برای خرید مالکان در دسترس داشته باشیم. هر شهری در لوئر مین‌لند باید همین کار را انجام دهد. ونکوور بزرگ باید مسکن کافی بسازد تا یک میلیون نفری را که در ۲۵ سال آینده به این منطقه خواهند آمد، در خود جای دهد.

بدیهی است که این کار را باید بدون [فکرکردن به] توسعهٔ زمین انجام دهیم، چون چیز زیادی نداریم. ما در این منطقه از غرب با اقیانوس آرام، از شمال با کوه‌ها، از شرق با زمین‌های کشاورزی، و از جنوب با ارتشی واقعاً بزرگ محصور شده‌ایم که به ما اجازه نمی‌دهد به‌ آن سمت گسترش پیدا کنیم. بنابراین ما آن مرز بین‌المللی را تا کوهستان داریم و اینکه چگونه می‌توانیم از زمین موجود بهترین استفاده را ببریم و از زمین‌هایی که برای حفظ زیست‌پذیری منطقه و پایداری منطقه نیاز داریم محافظت کنیم، همیشه یک چالش بوده است. بنابراین ما به‌ویژه اطراف ایستگاه‌های اسکای‌ترین را انتخاب کرده‌ایم. سیستم رفت‌وآمد سریع (Rapid Transit) واقعاً قاعدهٔ بازی را برای ما تغییر داد، اما زمان زیادی طول کشید تا به آن برسیم و این یکی از چیزهایی است که من به آن افتخار می‌کنم؛ توانایی پیشبرد پروژه و مجاب‌کردن دولت استان و دولت فدرال و دولت منطقه‌ای به این کار که بالاخره پس از دهه‌ها متعهد به ساخت اسکای‌ترین شوند و آن را برقرار نگه دارند و الان پنج سال است که باز است.

داشتن اسکای‌ترین به ما این امکان را داده است که در اطراف آن ایستگاه‌ها تراکم اداری و تجاری ایجاد کنیم، اما در درجهٔ اول مکان‌هایی با تراکم مسکونی برای زندگی مردم ایجاد کنیم. ما همچنین می‌دانیم که اگر مسکن اجاره‌ای و و نوع ارزان‌تر از نرخ بازارِ آن را به ایستگاه‌ها نزدیک کنیم، می‌توانیم پول زیادی برای آن خانواده‌ها پس‌انداز کنیم و زندگی را برایشان مقرون‌به‌صرفه‌تر سازیم. زیرا آن‌ها می‌توانند از داشتن خودرو یا خودروی دوم چشم‌پوشی کنند. هزینهٔ یک خودرو حدود ده هزار دلار در سال است. بسیاری از مردم به‌همان اندازه که برای مسکن خرج می‌کنند، برای وسیلهٔ نقلیه‌شان هزینه می‌کنند. پس چطور می‌توانیم مسکن مقرون‌به‌صرفه و زندگی مقرون‌به‌صرفه را با هم داشته باشیم؟ با رفتن به سراغ سازندگان مسکن. ما اساساً گفتیم که به شما اجازه می‌دهیم بیشتر بسازید، اما ما به این چیزها نیاز داریم و در واقع ما چیزی را که «تراکم پاداش» نامیده می‌شود مجاز می‌کنیم. ما مجوز تراکم کمی بالاتر را می‌دهیم، اما به مسکن مقرون‌به‌صرفه نیاز داریم. به خانهٔ اجار‌ه‌ای سه‌خوابه نیازمندیم. ما به انواع مختلف مسکن نیاز داریم تا بتوانیم افرادی را که توانایی خرید کاندومینیومِ ساخت این سازندگان را ندارند، جلب کنیم. ما گفته‌ایم که اگر مسکن ارزان‌قیمت، مسکن غیربازاری (non-market housing)، مسکن اجاره‌ای با نرخ کمتر از بازار (below-market housing) و حتی مسکن یارانه‌ای (subsidized housing) تولید کنید، اجازهٔ چیزهای دیگری را به شما می‌دهیم؛ با دادن مشوق‌هایی شما را تشویق می‌کنیم که آن‌ها را بسازید و این بدون کمک‌گرفتن از دولت‌های استانی و فدرال بوده است. هزینه‌های تأمین مسکن مقرون‌به‌صرفه یا یارانه‌ای معمولاً توسط دولت استانی تأمین می‌شود، چون این، در حوزهٔ کاری آن‌هاست، اما ما توانسته‌ایم برای داشتن جامعه‌‌ای عالی این کار را به این شکل با حمایت از پروژه‌های سازندگان انجام بدهیم.

بنابراین ما واقعاً مفتخریم که در حال حاضر ساخت مسکن بیشتری در جریان است. مسکن در حال ساخت در کوکئیتلام الان بیشتر از چیزی است که ما در تاریخمان داشته‌ایم. ما تلاش می‌کنیم تا جای ممکن ساخت مسکن‌های جدید را هرچه بهتر کنیم و پارک‌های اطراف آن‌ها را گسترش دهیم، به‌طوری‌که حتی اگر مردم در مکان‌های متراکم‌تر و خانه‌های متراکم‌تر زندگی می‌کنند، همچنان پارکی داشته باشند، همچنان حیاطی داشته باشند تا بتوانند از زندگی در کوکئیتلام لذت ببرند.

رسانهٔ همیاری: دربارهٔ سازندگان و مسکن یارانه‌ای صحبت کردید، ما مطلع شدیم که به‌تازگی برخی از سازندگان برای تخصیص تعدادی از واحدهای مسکونی به سالمندان ایرانی تازه‌وارد و کم‌درآمد با شما صحبت کرده‌اند. اگر ممکن است کمی در این زمینه توضیح دهید.

شهردار استوارت: بله، البته من نمی‌توانم جزئیات زیادی در این زمینه ارائه کنم، چون ما فعلاً در مراحل ابتدایی آن هستیم. ما تلاشمان را می‌کنیم، به‌عنوان مثال، پروژه‌ای که به دولت استانی و دولت منطقه ارائه کرده‌ایم، زمینی بود که ما مالک آن‌ایم و می‌خواهیم آن را به مسکن سالمندان اختصاص دهیم تا برای سالمندان مسکن مقرون‌به‌صرفه در دسترس باشد، اما این کار به مشارکت و حمایت سطوح بالاتر هم نیاز دارد. بنابراین ما نیاز داریم که استان بتواند به مقرون‌به‌صرفه‌ترکردنِ آن‌ها کمک کند و تا زمانی که نتوانیم در مورد این موارد با استان صحبت کنیم، نمی‌توانم جزئیات زیادی ارائه دهم. اما شکی نیست که بسیاری از ما که جمعیت سالخورده‌ای هستیم، به مسکن ارزان نیاز داریم. من خودم تمام عمرم را اینجا زندگی کرده‌ام، اما اکنون در دههٔ ۶۰ زندگی‌ام هستم و بسیاری از افرادی که با آن‌ها بزرگ شده‌ام، حالا در حال بازنشستگی‌اند. ما همچنین می‌دانیم که در بسیاری از خانواده‌های تازه‌واردِ ما، افراد بازنشسته‌ای هستند. آن‌ها از سراسر جهان می‌آیند و ما باید مسکن مناسب و ایمن و راحت و جوامعی راحت برایشان پیدا کنیم تا بتوانند به چیزهایی که آسایششان را تأمین می‌کند، دسترسی داشته باشند، و در عین حال این‌ها مسکن مقرون‌به‌صرفه هم باشند که این مسائل واقعاً برخی از بزرگ‌ترین چالش‌های ما هستند. زیرا می‌دانیم که اگر مسکن بیشتری عرضه نکنیم، اگر مسکن کافی عرضه نکنیم، قیمت مسکن همچنان سر به فلک خواهد کشید و به‌جای اینکه ما از افرادی که به اینجا می‌آیند، استقبال کنیم، برخی مجبور خواهند شد از منطقهٔ ما کوچ کنند.

بی‌سی سرو: در مورد فضاهای عمومی، من می‌خواهم با کتابخانه‌ها شروع کنم، زیرا کتابخانه‌ اساساً برای بسیاری از تازه‌واردان، جایی است که آن‌ها در آنجا شروع به برقراری ارتباط با جوامع خود می‌کنند و منابع زیادی را پیدا می‌کنند. فکر می‌کنم خود من هم اغلب اوقات شما را در کتابخانه برای رویدادهای مختلف ملاقات کرده‌ام. به‌همین دلیل می‌خواستم بپرسم برنامه‌های شهر برای کتابخانه‌ها در سال پیشِ رو از نظر بهبود، گسترش یا احتمالاً شعبه‌های کتابخانهٔ جدید چیست؟

شهردار استوارت: بله، ما برنامه‌هایی برای یک شعبهٔ جدید کتابخانه در شمال شرق داریم. ما اکنون دو کتابخانهٔ مهم و یک کتابخانهٔ سیار داریم. دو کتابخانه مهم یکی در پوریه (Poirier) و دیگری اینجا در مرکز شهر، نه خیلی دور از این دفتر، قرار دارند. این یکی زمانی که من انتخاب شدم در طبقهٔ پایین شهرداری بود و بسیار کوچک و تاریک بود و چندان خوشایند نبود. ما اکنون کتابخانه‌ای بسیار روشن و دلباز به مساحت ۳۵٬۰۰۰ فوت مربع (حدود ۳٬۲۵۰ متر مربع) داریم که حکم اتاق نشیمن را برای بسیاری از افرادی که به آنجا می‌آیند، دارد. ما در واقع مجموعه‌ای فوق‌العاده از کتاب‌های ایرانی در این شعبهٔ کتابخانه داریم، چنانکه کتاب‌هایی از فرهنگ‌های دیگر هم داریم، اما اهدای تعداد قابل‌توجهی از کتاب‌هایی به زبان فارسی که چندین سال قبل دریافت کردیم، می‌دانم که هدیهٔ واقعاً گران‌بهایی برای جامعهٔ ایرانی است.

من کاملاً به کتابخانه‌ها اعتقاد دارم. بسیاری از مردم فکر می‌کنند کتاب‌ها دارند از بین می‌روند، اما کتابخانه‌ها با ما خواهند ماند. آن‌ها بخشی از فرهنگ ما، بخشی از واقعیت ما، برای نسل‌های آینده خواهند بود و این به‌ویژه در مورد برخی از فرهنگ‌های بسیار غنی‌ای که از جاهای دیگر به اینجا آمده‌اند صدق می‌کند و فرهنگ ایرانی از عمیق‌ترین آن‌هاست. ما واقعاً عاشق آن نوعی از شعر هستیم که من نمونه‌هایش را از شعرای ایرانی در قفسهٔ کتاب‌هایم دارم و اغلب به آن‌ها ارجاع می‌دهم. بنابراین کتابخانه‌ها در آیندهٔ ما جایگاه بزرگی دارند.

بی‌سی سرو: بسیار عالی، از موضوع کتابخانه‌ها به فضاهای دیگر برویم، به‌نظر می‌رسد برنامه‌هایی برای مرکز تفریحی بِرک مانیتن (Burke Mountain) در حال اجراست. ممکن است لطفاً دربارهٔ برنامه‌های این مرکز یا اگر برنامه‌هایی برای دیگر مراکز هم دارید، برایمان بگویید؟

شهردار استوارت: ما مدتی است که داریم روی برک مانتین کار می‌کنیم. برک مانتین حدود ۱۵۰ سال پیش برای ساخت مسکن اختصاص داده شده بود، و بنابراین ما بالاخره داریم آن را به‌ثمر می‌رسانیم. در این طرح یک مرکز بزرگ تجاری گنجانده شده است که به افراد این منطقه اجازه می‌دهد کافی‌شاپ، رستوران‌های محلی، کتابفروشی‌، کتابخانه و مرکز اجتماعات خود را در آنجا پیدا کنند، و آن مرکز اجتماعاتی است که ما اکنون روند صحبت با ساکنان را در مورد آنچه در آن مرکز می‌خواهند، آغاز کرده‌ایم. برخی از مردم خواهان استخر شنا هستند و برخی به‌شدت خواهان یک کتابخانه هستند و برخی از مردم نیز خواهان اتاق جلسات و امکانات فرهنگی هستند، و همچنان که ما بیشتر و بیشتر در مورد خواسته‌های مردم، به‌ویژه مردمی که در برک مانتین زندگی می‌کنند، یاد می‌گیریم، آن برنامه را تنظیم دقیق‌تری خواهیم کرد و سپس قادر خواهیم بود ساخت‌وساز مرکز اجتماعاتی را آغاز کنیم که فکر می‌کنم به هزاران خانواده‌ای که برک مانیتن را به‌عنوان سکونت‌گاه آیندهٔ خود می‌نگرند، خدمت کند.

بی‌سی سرو: در رابطه با امکانات ورزشی مانند زمین‌‌های فوتبال چطور؟ به‌نظر می‌رسد که برخی از مردم معتقدند که این زمین‌ها به حداکثر ظرفیت خود رسیده‌اند. نظر شما در این‌باره چیست؟ 

شهردار استوارت: بله، این واقعیت است؛ زمین‌های فوتبال به‌طور معمول از چمن درست شده‌اند. شما ۱۲ بار در هفته روی آن بازی کنید، نرم‌تر می‌شود و به ۱۵ بار برسد، شروع می‌کند به گل‌آلودشدن، البته بسته به وضعیت آب‌وهوا. به همین دلیل، ما الان داریم تعداد زمین‌های با چمن مصنوعی را افزایش می‌دهیم، چون شما می‌توانید برای ماه‌ها روی چمن مصنوعی ۱۸ یا ۲۴ ساعت در روز و هفت روز هفته بازی کنید ولی کثیف و گل‌آلود نمی‌شود. بنابراین بخشی از چالش ما در این منطقه این است که ما آن‌قدر زمین نداریم که زمین‌های فوتبال چمن طبیعی متعددی را گسترش دهیم و خالی رهایشان کنیم تا فرصت یابند چمنشان رشد کند و همیشه قابل‌استفاده باشد؛ این منطقی نیست. ما در این منطقه سردمدار ساخت زمین‌های چمن مصنوعی هستیم، همچنین چمن طبیعی، چمن چهارفصل و زمین شنی، و ما قویاً معتقدیم که ورزش بهترین وسیلهٔ ارتباط‌دادن مردم است. من خودم شخصاً به تماشای بازی‌های بین‌المللی فوتبال علاقه‌مندم، برخلاف آنکه در اینجا اغلب مردم هاکی را ترجیح می‌دهند، و برای فوتبال به‌عنوان ورزشی بین‌المللی، ما می‌خواهیم اطمینان حاصل کنیم که امکانات کافی داریم تا جایی که دیگر کسی هرگز نگوید که کافی نیست. 

بی‌سی سرو: خوشحال‌ام که وجه اشتراکی با شما پیدا کردیم.

شهردار استوارت: بله، ما انواع مسابقات فوتبال را بین مردم داریم؛ افرادی در سن‌وسال من، افراد جوان‌تر و بزرگسالانی که در سطح بالا بازی می‌کنند، و وقتی شما آن‌ها را تماشا می‌کنید، می‌بینید که این کار موجب می‌شود تناسب اندامشان حفظ شود، ارتباطات اجتماعی‌شان حفظ شود، فعال باقی بمانند و نیز موجب تفریحشان شود. 

رسانهٔ همیاری: موضوع مراقبت از فرزندان و مهدکودک یکی از مهم‌ترین مسائل برای بسیاری از خانواده‌هاست و نیز مسئله‌ای مهم برای تمام سطوح دولت. شهرداری کوکئیتلام چه برنامه‌ای برای ارائهٔ فضای لازم برای مهدکودک‌ها دارد؟

شهردار استوارت: این مشابه برنامهٔ ما برای مسکن مقرون‌به‌صرفه و خانه‌های استیجاری پایین‌تر از قیمت بازار است. ما به سازندگان مشوق می‌دهیم و در برخی موارد آن‌ها را ملزم به انجام آن می‌کنیم. مثلاً اخیراً همین اطراف درخواست ساختی به شورای شهر فرستاده شده بود، و ما آن‌ها را ملزم کردیم که فضایی را به مهدکودک اختصاص دهند گرچه به‌طور معمول دولت شهری در چنین مواردی دخالت نمی‌کند، به‌هر حال قرار است دو مهدکودک در فازهای مختلف این پروژه ساخته شود. ما همچنین بحث‌ها و جلسات متعدد مهمی در این‌باره داشته‌ایم؛ اینکه چطور تعداد مهدکودک‌هایمان را افزایش دهیم که بیشتر هم از طریق ارائهٔ مشوق بوده است. راه‌هایی را نیز بررسی کرده‌ایم تا بتوانیم از ساختمان‌هایی که شهرداری مالک آن‌هاست، در ساعاتی که از آن‌ها استفاده نمی‌شود برای این منظور به‌کار بگیریم. به‌طور مثال، برخی ساختمان‌های شهرداری مانند ساختمان‌هایی که در دورهٔ مسابقات فوتبال در پارک‌ها و تنها در آخر هفته‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، می‌توانند طی دیگر روزهای هفته به‌عنوان امکانات مراقبت از کودکان استفاده شوند. خصوصاً که این‌ ساختمان‌ها در پارک‌ها هستند و کودکان می‌توانند بسته به شرایط آب‌وهوا از فضای پارک و زمین بازی آن هم استفاده کنند و درواقع چنین ساختمانی در روزهای هفته و آخر هفته، بین مهدکودک و دیگر استفاده‌ها تقسیم شود. 

ما همچنین داریم با مناطق آموزشی برای افزایش فضای مهدکودک‌ها کار می‌کنیم، هم برای مراقبت از کودکان سن بالاتر برای ساعات پیش و پس از ساعات مدرسه و هم برای پیش‌دبستانی‌ها و دیگر نیازهای مراقبت از کودکان، چون ما می‌دانیم خانواده‌های بسیاری هستند که خصوصاً با توجه به هزینه‌های زندگی امروزه، پدر و مادر هر دو مجبورند کار کنند که البته این به اقتصاد ما کمک می‌کند ولی نهایتاً آن‌ها به خدمات مراقبت از کودکان نیاز دارند. دولت‌های استانی و فدرال تلاش دارند که مهدکودک را هرچه مقرون‌به‌صرفه‌تر کنند و ما تلاش داریم که آن را هر چه در دسترس‌تر کنیم.

بی‌سی سرو: بیش از دو سال از تراژدی سرنگونی هواپیمای اوکراینی می‌گذرد. با توجه به اینکه کوکئیتلام جمعیت ایرانی قابل‌توجهی دارد و نیز با درنظر گرفتن اینکه این خانواده‌ها و البته کل جامعهٔ ایرانی مایل‌اند بتوانند بنای یادبودی برای گرامیداشت خاطرهٔ جانباختگان این پرواز در این شهر بنا کنند، آیا شهرداری برنامه‌ای برای کمک به ساخت چنین بنای یادبودی دارد؟

شهردار استوارت: بارها این را گفته‌ام؛ من و همسرم در تعطیلات بودیم و صبح بعد از این سقوط در تماسی به من گفته شد که سه تن از کسانی که در آن هواپیما بودند، از ساکنان شهر ما بوده‌اند؛ کسانی که من می‌شناختم. بی‌شک ازدست‌دادنِ آن‌ها برای جامعهٔ ما فقدان سهمگینی بود، اما فقدانی بسیار سهمگین‌تر برای جامعهٔ ایرانی بود. و به‌دلیل این عمل وحشتناک که موجب سرنگونی هواپیما شد، جامعهٔ ایرانی با ازدست‌دادنِ این افراد در مترو ونکوور و در کانادا، آیندهٔ قابل‌توجهی را از دست داد. بنابراین من همیشه حمایتم از جامعهٔ ایرانی را برای گرامیداشت یاد آن‌ها ابراز داشته‌ام. زمانی که ما در شوک بودیم، شاید خیلی زود بود، اما وقتی زمانش فرا برسد، ما باید راهی پیدا کنیم تا نه‌تنها فقط یاد اردلان و نیلوفر و کامیار، بلکه یاد همهٔ آن‌هایی را که در شهر ما نیستند ولی کانادا مقدمشان را گرامی داشته بود و جان خود را از دست دادند، محترمانه گرامی بداریم. 

بله، قطعاً باید این کار را کرد. ما از وجود این افراد در جامعه‌مان بهتره بردیم؛ اردلان به ساخت اسکای ترین کمک کرد؛ او یکی از مهندسان در آن پروژه بود، نیلوفر معلم بود و پسرشان، کامیار، دانش‌آموز جوانی بود با آرزوهای بسیار. ما تعداد بسیار زیادی مهندس، دکتر و دانشجو داشتیم؛ بسیاری انسان‌های فوق‌العاده که از دست رفتند و وقتی که زمانش فرا برسد، من می‌خواهم به جامعهٔ ایرانی ملحق شوم تا راهی برای گرامیداشت یاد این جان‌های ازدست‌رفته بیابیم.

بی‌سی سرو: به موضوع شادتری بپردازیم. چهار سال پیش و قبل از همه‌گیری، من و برخی دیگر از فعالان در ونکوور به شورای این شهر مراجعه کردیم و با همکاری جین سوانسون، عضو شورای شهر ونکوور، طرحی را به شورای شهر بردیم که به‌موجب آن شورای شهر نوروز را به‌عنوان یک مناسبت به‌رسمیت بشناسد، به تقویم شهر بیفزاید و هر سال نیز آن را جشن بگیرد. همچنین سال گذشته نیز ایمی لوبیک، عضو شورای شهر پورت مودی، طرحی مشابه را به شورای شهر پورت مودی برد. مایل‌ام بدانم کوکئیتلام چطور نوروز را جشن می‌گیرد؟ و چگونه ما می‌توانیم یک مناسبت را بهتر به‌رسمیت بشناسیم و آن را با همه در جامعه‌مان به‌اشتراک بگذاریم؟

شهردار استوارت: ما یک‌بار این کار را کردیم. من می‌خواهم که بتوانیم مناسبت‌های بین‌المللی از سراسر دنیا را که نمایانگر مردم کوکئیتلام‌اند، اینجا در شهرداری جشن بگیریم. یک سال اینجا در سالن ورودی هفت‌سین چیدیم. سال نو ایرانی، چیزی است که ما قطعاً به‌رسمیت می‌شناسیم. من آن را از جلسهٔ شورای شهر که از تلویزیون پخش می‌شود، به‌رسمیت خواهم شناخت، ولی این کافی نیست، ما باید راه‌های بیشتری برای آن بیابیم؛ یکی از‌ آن‌ها بی‌تردید پریدن از روی آتش است، اما خیلی چیزهای دیگر هست که می‌توانیم به آن‌ها فکر کنیم و اینکه چطور از طریق آن‌ها این مناسبت را جشن بگیریم. جامعهٔ ایرانی ما یکی از بزرگ‌ترین‌هاست که فرهنگی بسیار غنی دارد که من بسیار دوست دارم و می‌خواهم که ما آن را به‌رسمیت بشناسیم و جشن بگیریم و به نوروز و شب یلدا و دیگر نمادهای این فرهنگ را به بقیهٔ مردم کوکئیتلام بشناسانیم.

بی‌سی سرو: خصوصاً که کوکئیتلام خانهٔ بسیاری از جامعهٔ افغان است، و به‌دلیل شرایط فعلی در افغانستان این جمعیت بیشتر هم خواهد شد، و از آنجا که نوروز تحت حاکمیت طالبان ممنوع شده، فکر می‌کنم حالا اهمیت این موضوع بیشتر هم شده است.

شهردار استوارت: کاملاً درست است. جالب است وقتی با تعدادی از شهروندان ایرانی-کانادایی در اینجا صحبت می‌کردم، خیلی از آن‌ها کارهایی را که ما اینجا می‌کنیم و قدردانش نیستیم، قدرشناسی می‌کردند، مانند رقصیدن، چیزهای کوچکی حالا چه برای جشن سال نو یا به‌رسمیت شناختن برخی آئین‌های زرتشتی، کارهایی که در خانه‌شان مجاز نیست، اجازه‌نداشتن برای جشن‌گرفتن، رقصیدن، آوازخواندن… این‌ها مهم‌اند و من با شما خواهم رقصید. 

بی‌سی سرو: چشم‌انتظار آن خواهیم بود.

رسانهٔ همیاری: داشتن یک مرکز فرهنگی، همیشه در میان جامعهٔ ایرانی موضوع بحث و گفت‌وگو بوده است. مرکزی مانند آنچه ایتالیایی‌ها و چینی‌ها در شهر ونکوور دارند. مرکزی برای به‌اشتراک‌گذاشتن فرهنگ ما، سنت‌ها، غذا و غیره… با دیگر جوامع. فکر می‌کنید چطور شهرداری می‌تواند در تسریع روند ساخت چنین مرکزی کمک و حمایت کند؟ 

شهردار استوارت: این مسئله‌ای چالش‌برانگیز است. بله، تصدیق می‌کنم که ما در ونکوور مرکز فرهنگی چینی‌ها را داریم، مرکز فرهنگی کروات‌ها و مرکز فرهنگی ایتالیا‌یی‌ها را؛ همسر من خودش ایتالیایی‌تبار است، و ما می‌دانیم که این جوامع چندین دهه قبل کنار هم جمع شدند و با ازخودگذشتگی‌های فراوانی در جامعهٔ خود چیزی درست کردند که فرهنگشان را حمایت کند. من دوست دارم که چنین چیزهایی را در جامعه‌مان ببینم و دوست دارم که ما بتوانیم راهی پیدا کنیم که نه فقط یک فرهنگ مشخص، بلکه چندگونگی جامعه‌مان را جشن بگیریم با به‌اشتراک‌گذاشتن مثلاً نوروز که جشنی فوق‌العاده است، چنانچه سال جدید قمری برای بسیاری از فرهنگ‌های آسیایی چیزی است که من دوست دارم ساکنان شهر ما از آن استقبال کنند، چرا که فرهنگ ونکوور، وقتی من در حال رشد بودم، بیشتر اسکاتلندی و فرانسوی-کانادایی بود، مثل من که مادرم فرانسوی-کانادایی بود و پدرم اسکاتلندی، بنابراین من همان کانادای سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بودم با فرهنگ‌های دیگر، اما حالا می‌بینیم که مردم از سراسر دنیا ما را به‌لحاظ فرهنگی و نیز جنبه‌های دیگر، به کشور غنی‌تری تبدیل کرده‌اند. 

اینکه ما قادر باشیم از واقعیاتی که افغان-کانادایی‌ها با آن مواجه‌اند، تجلیل کنیم، نیز از آنچه یونانی-کانادایی‌ها و مشکلاتی که اوکراینی‌تبارها با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند وقتی آنچه را که در سرزمین مادری‌شان می‌گذرد، می‌شنوند… ایرانی‌ها همچنین مسائل مشابهی دارند و بسیاری دیگر ازجمله پناه‌جویان سوری، ما فرهنگ‌های بسیاری را در اینجا داریم که نسبتاً جدیدند، و بسیاری دیگر که برای دهه‌ها اینجا بوده‌اند، و یافتن راهی برای به‌رسمیت‌شناختن این فرهنگ‌ها برای من بسیار مهم است، چون شما ما را در جامعه‌مان غنی‌تر می‌کنید، شما با بودن در اینجا ما را بهتر می‌سازید.

بی‌سی سرو: سؤال آخر، در این بهار و در این سال پیش رو، شما چشم‌انتظار چه هستید؟

شهردار استوارت: خیلی چیزها. من دوسال است که سوار هواپیما نشده‌ام، و بدم نمی‌آید که این کار را بکنم، گرچه هنوز هم بودن در بین جمعیت زیاد مرا مضطرب می‌کند. من چشم‌انتظار این‌ هستم که بار دیگر ما همه راحت و آسوده باشیم. به‌همراه آن‌‌هایی که در جامعه‌مان مواضع غیرعادی و گاه مواضع تفرقه‌افکنانه علیه واکسن و مقررات بهداشتی گرفته‌اند، همه بتوانیم دوباره زمینهٔ مشترکی پیدا کنیم و اینکه آن‌ها طولانی‌مدت تفرقه‌افکن نباشند، الان هستند و این برای ما آزاردهنده است که این اعتراضات را در اتاوا ببینیم یا اختلافات میان افراد را در رستوران‌های محلی که در حالت عادی با هم می‌توانند کنار بیایند و دوست باشند ولی الان نمی‌توانند باشند. این مانند چیزی است که در آمریکا اتفاق افتاد، رئیس‌جمهور خاستگاه اختلاف بزرگی شد، چون عده‌ای پشتیبان او بودند و عده‌ای مخالف او و آن‌ها نمی‌توانستند زمینهٔ مشترکی پیدا کنند، همه‌گیری هم برای ما چنین چیزی است؛ من می‌خواهم که همهٔ ما تلاش کنیم تا بتوانیم کنار هم با خوشحالی زندگی کنیم و دوستان خوبی برای هم باشیم. 

جامعهٔ ما غنی‌تر است چون ما چندگونه‌ایم، چون دنیا به اینجا آمده است و دنیا می‌خواهد خود را با بومیان اصیل ما به‌اشتراک بگذارد. خانوادهٔ مادری من ۴۲۰ سال قبل به آمریکای شمالی آمدند و خانوادهٔ پدرم خیلی بعدتر در سدهٔ قبل، حالا ما خانواده‌هایی را می‌بینیم به‌دلایل گوناگونی سرزمین مادری‌شان را ترک کرده‌اند؛ اغلب به‌دلیل مناقشات و مشکلات سیاسی، آزارواذیت به‌خاطر مذهب یا دیگر مسائل، و آن‌ها به جایی آمده‌اند که وعدهٔ آزادی بهشان داده است، وعده داده شده که همهٔ آن‌ها همان‌گونه که هستند، مورد پذیرش‌اند، و امید من این است که همچنان‌که به‌سوی بهار می‌رویم، ما بار دیگر به این درک برسیم که چرا اینجاییم. ما اینجاییم، چون ما می‌خواهیم که پذیرا باشیم، می‌خواهیم از یکدیگر تجلیل کنیم، می‌خواهیم کشوری بسازیم که خیلی بیشتر از فقط سرزمینی باشد که در آن حضور داریم، و در عین‌ حال، این چندگونگی را به دنیا ثابت کنیم؛ اینکه مردمانی با باورهای متفاوت، با تبارهای متفاوت و زبان‌ها و غذاهای متفاوت، می‌توانیم خوشحال کنار هم زندگی کنیم و همدیگر را در این‌ها سهیم کنیم و با هم جشن بگیریم. و حالا که نوروز است و زمان جشن‌گرفتن برای جامعهٔ ایرانی، من برای همهٔ مخاطبان شما شادترین نوروز را آرزو می‌کنم و از شما سپاسگزارم که آمدید و به من کمک کردید تا احساساتم را خطاب به جامعهٔ شما بیان کنم. 

بی‌سی سرو و رسانهٔ همیاری: سپاسگزاریم. با کمال میل.

ویدیوی این گفت‌وگو را در اینجا ببینید:

نوشته گفت‌وگوی نوروزی رسانهٔ همیاری و بی‌سی سرو با ریچارد استوارت، شهردار کوکئیتلام اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ همراه با دوستانمان در بی‌سی سرو، تابلو اعلانات فارسی‌زبانان بریتیش‌ کلمبیا، بر آن شدیم با تعدادی از سیاستمداران سطوح شهری و استانی در بریتیش کلمبیا گفت‌وگوهایی را ترتیب بدهیم تا هم دربارهٔ عملکردشان در سال گذشتهٔ خورشیدی به خوانندگانمان اطلاعاتی بدهند و هم از آن‌ها دربارهٔ برخی مسائل مورد علاقهٔ جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا بپرسیم که توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم. لازم به یادآوری است سه گفت‌وگو با شهرداران نورث شور در شمارهٔ گذشته (با همکاری رسانه‌های محلی انگلیسی‌زبان) منتشر شد و چهار گفت‌وگوی دیگر که اخیراً انجام شده‌ است، در این شماره منتشر می‌شود.

* * * * *

بی‌سی‌ سرو: شهردار کندی استوارت، ممنون از اینکه با وجود مشغلهٔ بسیار، وقت خودتان را در اختیار ما قرار دادید. برای شروع می‌خواهیم برای ما از نقاط عطف سالی که گذشت بگویید و در مورد تصمیمات مهمی که در سال گذشته برای شهر ونکوور، به‌ویژه در زمینهٔ‌ مسکن و مبارزه با تغییرات اقلیمی توضیح دهید.

از پرسش شما ممنون‌ام و نیز خوشحال‌ام که دوباره شما را، هرچند روی زوم، می‌بینم. با این وجود همیشه ترجیح با برنامه‌های حضوری و بزرگداشت نوروز با یکدیگر است. در مورد آنچه در سال گذشته در شهرمان روی داده است، پرسیدید. خیلی چیزها. بزرگ‌ترین تغییر برای من حذف الزام به استفاده از ماسک بود که قدم بسیار دلپذیری در راه عبور از کووید است. مانند همهٔ مردم، دو سال می‌شود که کووید مسائل شهر ما را تحت‌الشعاع قرار داده است. در واقع دو سال پیش در همین هفته، من نخستین وضعیت فوق‌العاده در تاریخ شهر را، برای رویارویی با کووید اعلام کردم. می‌دانم که دوست نداریم در این مورد صحبت کنیم و در بیشتر موارد صحبت از کووید بسیار سخت است. اما تمرکز اصلی من در شهرداری بر روی سلامت مردم بوده است، و جامعهٔ ما چه کار بزرگی در این راه انجام داد. واکسیناسیون بالای ۹۵ درصد مردم که از بسیاری جهات در جهان سرآمد است و نرخ بستری در بیمارستان در نتیجهٔ اقدامات دولت‌های فدرال، استانی و شهرداری و مردم، بسیار پایین بوده است. فقدان بزرگی در جامعه احساس می‌شود که ما کماکان با آن درگیر خواهیم بود. اما با شکفتن گل‌های نرگس و برداشته‌شدن ماسک‌ها می‌توانیم به بهار بیندیشیم و امیدوارم تابستان خوبی داشته باشیم. همان‌طور که گفتم، سال گذشته تحت‌الشعاع کووید قرار داشت و لازم به توضیح نیست که همهٔ مردم در زمینهٔ کووید همکاری لازم را نداشتند و تظاهرات بسیاری از سوی آن‌ها که محدودیت‌ها را دوست ندارند، برگزار شد و این چیزها متأسفانه عمدتاً با گفتمان و نشانه‌های تنفر به‌سوی بخشی از جامعه همراه بود که استحقاق چنین چیزی را نداشتند و چنین چیزهایی را همواره باید محکوم نمود: چه نژادپرستی و چه زن‌ستیزی. و بخشی از اتفاقات سال گذشته همانا رد نفرت در جامعهٔ خودمان بود. اما باید تأکید کنم که می‌دانم این‌ها بخش کوچکی از مردم‌اند. در زمان کووید، همهٔ ما با همراهی هم به‌خوبیِ بقیهٔ جهان عمل کردیم و در بیشتر موارد حتی بهتر. فکر کنم می‌توان گفت که اولویت دوم مسکن بود. در انتخابات سال ۲۰۱۸ این مسئله، دغدغهٔ اصلی رأی‌دهندگان بود و من به‌صورت جدی پیگیر آن بوده‌ام. باید به شما بگویم که مردم سه چیز را به من می‌گویند: اول اینکه توانایی مالی خرید خانه را ندارند، دوم اینکه توانایی مالی اجارهٔ خانه را ندارند و سوم اینکه اصلاً خانه ندارند. به‌همین علت من به این سه بخش از بحران مسکن در شهر پرداخته‌ام. ابتدا برای آن دسته از مخاطبان شما که می‌خواهند در ونکوور صاحب خانه شوند، باید بگویم که شورای شهر ونکوور برای اولین بار در کانادا سیاستی را تصویب کرد که به‌موجب آن صاحبان خانه‌های تک‌خانواری در شهر می‌توانند تا شش واحد در زمین خود ساختمان بسازند. این واحد‌ها در چارچوب مجتمع آپارتمانی و قابل‌فروش خواهند بود. خانه‌ها به‌صورت منازل مسکونی کم‌ارتفاع (Ground-Oriented) خواهند بود و شکل خانه‌های تاریخی بازسازی‌شده را خواهند داشت و بلندتر از خانه‌های تک‌خانواری نخواهند بود. اما تحول مهم در اینجاست که ارزش این خانه‌ها به‌اندازهٔ قابل‌توجهی بالا خواهد رفت و بخشی از آن به شهرداری خواهد رسید و در امور جامعه همچون مبارزه با تغییرات اقلیمی، نگهداری از کودکان و زیرساخت‌ها سرمایه‌گذاری خواهد شد. از زمانی که شورا برای شروع به اجرای این طرح در ۲۰۰۰ قطعه زمین موافقت کرده است، از سراسر جهان با من تماس گرفته‌اند تا ببینند این طرح چگونه اجرایی خواهد شد و من از پشتیبانی شورا از من در این زمینه بسیار خرسندم. باور من این است که با اجرای این طرح احتمالاً در مدت سه سال ۱۰٬۰۰۰ واحد مسکونی برای خرید در بازار عرضه خواهد شد (از آغاز تا پایان ساخت). همچنین در این طرح برخی از این واحدها به‌صورت دائمی از سرمایه‌گذاران در امان خواهند بود و این بسیار بسیار مهم است. چرا که طرح من برای سه‌برابرکردنِ مالیات خانه‌های خالی، موجب بازگشت ۴٬۰۰۰ واحد مسکونی، عمدتاً آپارتمان، به بازار به‌منظور خرید یا اجاره شده است، و این هم راه دیگری است که اطمینان حاصل کنیم همگان بخت خرید یا اجاره در شهر را خواهند داشت. در حال حاضر، ما میزان بی‌سابقه‌ای از واحدهای مسکونی در حال ساخت را در شهر ونکوور داریم. ما ۹٬۰۰۰ واحد مسکونی در حال ساخت برای خرید یا اجاره داریم که در شهر ما بی‌سابقه است و برای نخستین بار بیش از ۴۰ درصد مسکن در حال ساخت واحدهای استیجاری‌اند. ما از ساخت آپارتمان‌های پرزرق‌وبرق و بسیار گران که هیچ‌کس توان خرید آن‌ها را ندارد، فاصله گرفته‌ایم و به‌شدت به ساخت واحدهای اجاره‌ای به قیمت بازار رو آورده‌ایم. این واحدها در برابر تخلیه ایمن‌اند. یعنی بر خلاف بسیاری از مجتمع‌های مسکونی، مانند خانه‌ای که من مستأجر آن‌ام، صاحب‌خانه نمی‌تواند شما را از آن‌ها بیرون بیندازد. در نهایت در مورد بی‌خانمانی در شهر باید بگویم که تجربهٔ بسیار تلخی است. زمانی که کودک بودم، ما خانهٔ‌مان را از دست دادیم و بسیار دردناک بود و آثار آن تا امروز گریبان‌گیر خانوادهٔ ما بوده است. خانوادهٔ من گرفتار شرایط سخت مالی شدند و ما به این دلیل خانهٔ‌مان را از دست دادیم و این دشواریِ آن‌هایی که درگیر این مشکل‌اند، برای من جنبهٔ شخصی و احساسی دارد. به‌همین منظور ما در حال همکاری با دولت‌های استانی و فدرال هستیم. باورنکردنی است که ما توانستیم یک میلیارد دلار سرمایه‌گذاری برای مسکن را جذب کنیم. این اعتبار موجب ساخت بیش از ده‌هزار واحد مسکونی خواهد شد و بسیاری از آن‌ها برای کسانی خواهد بود که خانه ندارند. ممکن است بپرسید این مسئله در عمل چگونه خواهد بود؟ مثلاً هزار واحد خانه‌های پیش‌ساخته (Modular Homes) در سراسر شهر، که جای بسی خوشحالی است در طول چهار سال توانسته‌ایم چه دستاوردهایی داشته باشیم. بسیاری از این واحدها دارای سیستمی هستند که به آن پشتیبانی‌های مراقبتی پیچیده (Complex Care Supports) می‌گویند. اگر شما درگیر مشکلات روانی یا اعتیاد باشید، ما تنها جای خواب و محلی برای پختن غذا در اختیار شما نمی‌گذاریم، بلکه شما یک سیستم مراقبتی همه‌جانبه و ۲۴ ساعته خواهید داشت که به شما زمان خوردن دارو را یادآوری می‌کند. اگر دچار مشکلات پزشکی یا اعتیاد هستید، به شما کمک می‌کند. این سرمایه‌گذاری کلانی از سوی دولت استان است که به ما کمک می‌کند. کووید مسئله‌ای است که ما به آن واکنش نشان می‌دهیم. اما مسکن مسئله‌ای است که من در مورد آن سریعاً و با همهٔ توان خود اقدام کرده‌ام و در مورد نتایج آن احساس خوبی دارم. اما هنوز کارهای زیادی باقی مانده است. فکر کنم همین‌جا توقف کنیم. من آمادهٔ پاسخ به پرسش‌های شما در مورد مسائل دیگر هستم.

بی‌سی‌ سرو: ممنون آقای شهردار. شما بخشی از دیگر پرسش‌های ما را نیز پاسخ دادید. به‌همین دلیل من می‌خواهم به یکی از پروژه‌های بزرگی که شهرداری در دست اجرا دارد بپردازم، که همان قطار شهری برادوِی باشد. ساخت‌وساز در این پروژه در جریان است و ۲۵ هزار واحد استیجاری در مسیر برادوِی قرار دارند که منطقه‌ای از خیابان چهارم در شمال تا خیابان شانزدهم در جنوب، و از خیابان کلارک در شرق تا خیابان واین را شامل می‌شود. آیا برای این واحدها تدابیری اندیشیده شده است تا ساکنان آن‌ها به بهانهٔ تخریب و نوسازی از آنجا تخلیه نشوند؟ همچنین طرح‌هایی برای افزایش ارتفاع ساختمان‌ها در این منطقه تا ۳۰ و ۴۰ طبقه ارائه شده‌ است. آیا برنامه‌ای برای تضمین وجود مسکن ارزان در این واحد‌ها وجود دارد؟ و آخرین بخش این پرسش طولانی این است که آیا طرحی برای مسکن تعاونی (Co-op Housing) در مسیر برادوی وجود دارد؟

ممنون. من بسیار از آنچه در مسیر قطار برادوِی می‌گذرد، خوشحال‌ام، و شما اگر در ذهن خود ونکوور را تصور کنید، مسیر برادوِی به‌زودی جایگاه یک داون‌تاون دوم را در ونکوور پیدا خواهد کرد. می‌دانید! این توسعهٔ داون‌تاون ماست و با کمی دقت می‌بینید که در این مسیر حدود ۱۰۰ هزار شغل وجود دارد. از زیست‌فناوری تا فناوری، بیمارستان و در نهایت یکی از بهترین دانشگاه‌های دنیا. این مسیر بسیار بسیار مهم است و من از اینکه خط برادوِی از ایستگاه وی‌سی‌سی کلارک (VCC Clark) تا خیابان آربیوتوس در حال ساخت است، بسیار خوشحال‌ام و گمان می‌کنم دستگاه‌های ساخت تونل اوایل سال آینده به درون زمین خواهند رفت. من بسیار بر این مسئله اصرار داشته‌ام و در چند ماه آینده شورای شهرداران ترنس‌لینک در مورد تأیید توسعهٔ خط برادوِی به دانشگاه بریتیش کلمبیا (UBC) تصمیم خواهد گرفت. این مسئله هستهٔ اصلی کار من را تشکیل می‌دهد و من خیلی خوشحال‌ام و امیدوارم که این خط تا سال ۲۰۳۰ تکمیل شود و طرح ما، ساخت این خط به‌طور کامل است. در پاسخ به پرسش شما در مورد سرنوشت آن‌هایی که در این منطقه زندگی می‌کنند، باید بگویم که این مسئله‌ای مهم و اصلی برای من است. همان‌طور که شما گفتید، ۲۵ درصد جمعیت اجاره‌نشین شهر در این منطقه زندگی می‌کنند و برای من مهم است که پیش از اجرای این طرح، ما قوی‌ترین نظام محافظت از اجاره‌نشینان را در کشور داشته باشیم. سیستم محافظت از اجاره‌نشینان ما هم‌اکنون نیز قوی است. من کار بر روی این مسئله را درست پس از انتخاب خود به‌عنوان شهردار آغاز کردم و در نخستین سخنرانی وضعیت شهر (State of the City Address) در اتاق بازرگانی ونکوور گفتم که بی‌جاشدن (displacement) واژه‌ای است که پس از این در ونکوور تحمل نخواهد شد. مدت‌ها بود آپارتمان‌هایی که مردم در آن‌ها زندگی می‌کردند، تخریب می‌شدند تا جای خود را به مجتمع‌های بلند آپارتمانی بدهند که هیچ‌کس توانایی مالی زندگی در آن‌ها را ندارد و در همین حال خسارت واقعی نیز به مردمی که دهه‌ها در آنجا زندگی کرده بودند، پرداخت نمی‌شد. به‌همین دلیل فوراً شورای شهر سیاست جابه‌جایی بسیار قوی‌ای را تصویب کرد که به‌موجب آن مستأجران دائمی در صورت تخلیه به‌خاطر تخریب ساختمان، ده‌ها هزار دلار خسارت دریافت خواهند کرد. اما در همین حال این مراقبت‌ها محدود به واحدهایی بود که همین حالا در بازار موجودند و شورا کنترلی بر روی آن‌ها ندارد. با این وجود من فکر نمی‌کنم که این تدابیر، با وجود قوی‌بودن، کافی‌ باشند و من می‌خواهم کارهای بیشتری انجام شود یا شورا تدابیر بیشتری را در طرح برادوِی بگنجاند. در نهایت هدف من این است که ما در کانادا پیشگام باشیم و قوی‌ترین مراقبت‌ها را برای اجاره‌نشینان در مسیر برادوِی ایجاد کنیم با اینکه این طرح نخستین طرح بزرگی است که شورا در چهار سال گذشته بررسی می‌کند. این طرح بسیار بزرگ است و شامل ۵۰۰ بلوک از مهم‌ترین بلوک‌‌های کشور، اگر نه، آمریکای شمالی است. اما ما می‌خواهیم اطمینان حاصل کنیم تا اجاره‌نشینان بتوانند در آنجا بمانند و وقتی ساختمان‌هایشان کهنه می‌شود، مثل بسیاری از ساختمان‌های آن محل، تدابیری برقرار باشد که آن‌ها مجبور به ترک محله‌های خود نشوند و این نکتهٔ کلیدی است. از نظر ارتفاع در نزدیکی ایستگاه‌های رفت‌وآمد عمومی، طرح‌های پیشنهادی فعلی تا ۴۰ طبقه را در بسیاری از نقاط در نظر دارند که به‌نظر من مناسب است. ما نمی‌توانیم از رده‌های بالاتر دولت توقع داشته باشیم که میلیاردها دلار در زیرساخت‌های رفت‌وآمد عمومی سرمایه‌گذاری کنند و ما تراکم را در این مناطق بالا نبریم. این نکتهٔ مهمی است. ما باید اجازهٔ افزایش تراکم را در مناطق دیگر نیز بدهیم تا انعطاف لازم را برای ساخت واحدهای مسکونی به‌شدت ارزان فراهم کند. خیلی خوب می‌شد اگر دولت‌های فدرال و استانی پول کافی داشتند تا در واحدهای مسکونی دولتی برای ده‌ها هزار نفر سرمایه‌گذاری کنند. اما وضع کنونی ایجاب می‌کند که ما با بخش خصوصی کار کنیم و این واقعیت کار ما در شهرداری است. اما ما باید شیب نمودار قیمت بازار را تا جای ممکن به‌سمت پایین خم کنیم تا بیشترین میزان ارزانی حاصل شود. به‌همین علت باور من این است که مسیر برادوِی جایی خواهد بود که مردم دوست داشته باشند در آن زندگی و کار کنند و یکی از بهترین جاها در جهان برای یادگیری خواهد بود. به‌همین دلایل اگر ما کار خود را درست انجام دهیم، اینجا جای بسیار جذاب و خیلی خوبی برای زندگی خواهد بود. ما باید جسارت داشته باشیم. در حال حاضر من گمان می‌کنم که این طرح به چنین جایی خواهد رسید. اما شاید لازم باشد که کارهای بیشتری انجام دهیم. بگذریم! در ماه‌های آینده در این مورد تصمیم خواهیم گرفت. اما من از همگان می‌خواهم در این کار مشارکت کنند و دیدگاه‌‌های خود را به آگاهی شورا برسانند. باور کنید من تمام تلاش خودم را خواهم کرد که به همهٔ اهدافی که داریم برسیم. چرا که آثار این تصمیم برای قرن‌ها با ما خواهد بود.

رسانهٔ همیاری: ممنون از شما، شهردار استوارت. پرسش من در مورد منطقهٔ شرق داون‌تاون (Downtown Eastside) است. این منطقه سرشار از مشکلات پیچیدهٔ اجتماعی از قبیل استفاده از مواد مخدر، مشکلات روانی، فقر، بی‌خانمانی و کارگری جنسی است. گردشگرانی که به این منطقه سر می‌زنند، شوکه می‌شوند و برایشان باورکردنی نیست که چنین پدیده‌ای در یکی از زیباترین و ثروتمندترین شهرهای جهان وجود دارد. شما از زمان انتخاب چه کاری برای حل این مشکلات انجام دادید؟

ممنون از پرسش شما. می‌دانید! شما روی نکتهٔ پیچیده‌ای دست گذاشتید. تقریباً همهٔ شهرهای بزرگ مناطقی با فقر بسیار شدید و مشکلات بالا دارند و کنار هم قراردادن این مسئله در کنار زیبایی ونکوور سخت است. به‌نظر من بیشتر شهروندان ونکوور بر این باورند که ما باید کمک کنیم و کارهای بیشتری انجام دهیم. به‌همین دلیل نخستین طرح من در شورا در سال ۲۰۱۸ به‌عنوان شهردار، ایجاد یک نیروی ضربتی اُوِردوز (overdose task force) بود که در آن افراد بسیاری شرکت داشتند. از خانواده‌ها گرفته تا کسانی که از مشکلات روانی و اعتیاد رنج می‌برند و در نهایت یک‌سری توصیه‌هایی را تهیه کردند که تا به‌حال ما بیشترِ آن‌ها را اجرایی کرده‌ایم تا به همهٔ این افرادی که گفتید، کمک کنیم. چه کارگر جنسی باشند یا گرفتار اعتیاد یا مشکلات روانی. به نکته‌ای که در آغاز گفت‌وگو مطرح کردید، بر‌گردیم. مسکن بخش اصلی این مسئله است و همان‌طور که گفتم، ما از رده‌های بالای دولت تعهدی به‌میزان یک میلیارد دلار اعتبار برای مسکن دریافت کرده‌ایم که موجب ساخت ۱۰ هزار واحد مسکونی باکیفیت خواهد شد که این افراد بتوانند به آن‌ها نقل‌مکان کنند و اکنون نیز در حال نقل‌مکان به آن‌ها هستند. گام دوم تأمین مراقبت‌های پیچیده‌ است. بسیاری از افراد دارای چالش‌های روانی که در خیابان به‌حال خود رها شده‌اند، قربانی شرایط بسیار سختی‌اند. به‌همین علت آوردن آن‌ها درون خانه‌های گرم که در آن احساس امنیت کنند و سپس فراهم‌آوردن خدمات برای آنان، مهم است. دولت استانی اخیراً ۵۵ تخت دیگر به این زمینه اختصاص داد که در محدودهٔ شرق داون‌تاون قرار دارند. این تخت‌ها به حدود ۴۰ تختی که هم‌اکنون موجودند، اضافه خواهند شد. مقامات بهداشتی به من گفته‌اند که ما به حدود ۲۰۰ واحد از این نوع فضا نیازمندیم که پشتیبانی ۲۴ ساعته از قبیل غذا، شستشو و هر آنچه را که برای زندگی عادی لازم است، فراهم کنند. ما در این مورد سخت در حال تلاش‌ایم. اما این مسئله تغییری در احساس مردمی که از آن محله عبور می‌کنند، ایجاد نخواهد کرد. این وضعیت میراث بی‌توجهی در سرمایه‌گذاری در آن منطقه برای ماست. من در حال همکاری با تأمین‌کنندگان مسکن برای سرمایه‌گذاری به‌مراتب بیشتر هستم. به‌عنوان مثال، پروژهٔ بسیار خوبی با همکاری بنیاد چایناتاون در شمارهٔ ۵۸ خیابان هیستینگز غربی بالاخره تصویب و تأمین اعتبار شد. در اینجا مسکن و امکانات بهداشتی زیر یک سقف برای مردم محل جمع شده است. ما طرحی داریم که با خرید هتل‌های وحشتناکی که اتاق‌های تک‌نفره (Single Room Occupancy – SRO) دارند، آن‌ها را از دست بخش خصوصی خارج کنیم و تحت کنترل عمومی قرار دهیم، به‌طوری که اطمینان حاصل شود ساکنان این مکان‌ها، که پیش از این نیز مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌اند، از تعرض بیشتر مصون باشند. به‌همین منظور ما کار را با دستور مصادرهٔ دو واحد از این هتل‌ها آغاز کردیم: هتل‌های ریجنت و بالمورال. ما کنترل این دو هتل را به‌دست گرفته‌ایم. برای من ممکن نیست که یادمانی بدتر از این دو ساختمان برای درد و رنج بسیاری از افراد، به‌ویژه مردم بومی پیدا کنم که سال‌ها زجر عواقب مدارس بومی، دست‌‌درازی دههٔ شصت (Sixties Scoop – اشاره به سیاست‌های دولت فدرال در سالهای دههٔ ۵۰ تا ۸۰ میلادی برای جداکردن کودکان بومی از خانواده‌ها و واگذارکردن سرپرستی آنان به خانواده‌های سفیدپوست)، و سایر تعرض‌ها را تحمل کردند. به‌همین علت ما دستور تخریب هتل بالمورال و جایگزین‌کردن آن را با یک تشکیلات مدرن، که ترکیبی از مسکن و خدمات بهداشتی باشد، صادر کردیم. جزئیات این طرح هنوز نهایی نشده است. اما ما قراردادهای تأمین اعتبار با دولت استانی داریم و به‌گمان من این یک سمبل امید خواهد بود که بر خرابه‌های یک مظهر درد قرار می‌گیرد. در واقع برنامهٔ من این است که اماکن مختلف در این محدوده را با توجه به شرایط نوسازی کنیم، یا بخریم، یا تخریب کنیم. شهرداری به‌تنهایی از عهدهٔ این کار بر نمی‌آید. ما تنها با مشارکت است که می‌توانیم چنین کاری را انجام دهیم. من بسیار خوشحال‌ام که احمد حسین، وزیر مسکن فدرال و دیوید ایبی، وزیر مسکن بی‌سی، شرکای بسیار عالی در این مسیر برای ما هستند. این یک فرایند زمان‌بر است. اما تنها راه برای پیشرفت است. من بحث‌های زیادی با کسانی داشته‌ام که می‌گویند باید حضور پلیس را بیشتر کرد و پاسخ من این است که ما با دستگیری و برخورد پلیسی نمی‌توانیم از این وضع بیرون برویم. حتی اگر کسی به‌خاطر وضعیت روانی و ضربهٔ روحی کارهای غیرعادی انجام دهد، دستگیری او هیچ فایده‌ای ندارد. تنها با تأمین مراقبت‌های لازم در تشکیلاتی که آن‌ها در آن احساس امنیت کنند، است که می‌توان مشکل را حل کرد و این راهی است که ما خواهیم رفت. راه‌حل باید بر شخص متمرکز باشد. در بسیاری از شرایط، مثلاً خشونت جرایم سازمان‌یافته، یا زمانی که شخص بدون هیچ مشکل خاصی دست به خشونت بزند، حضور پلیس لازم است. به‌همین دلیل است که ما اعتبارات پلیس را به‌طور کامل تأمین کرده‌ایم تا مأموریت خود را انجام دهند. اما ما باید سرمایه‌گذاری بیشتری در طرف دیگر معادله انجام دهیم که بخش مراقبت باشد.

رسانهٔ همیاری: ممنون از شما. نظرتان در مورد مواد مخدر ایمن (Safe Supply) چیست و شهرداری چه کاری می‌تواند انجام دهد تا مواد مخدر آلوده به مشتقات خطرناک (مانند فنتانیل) دیگر مشکل‌ساز نباشد؟

بله این یکی از بدترین فجایع بهداشتی‌ای است که ما در کانادا تا به‌حال درگیر آن بوده‌ایم. درست است که کووید بسیار سخت بوده، ولی در مورد بحران اُووِردوز باید بگویم که من از دوشنبه‌ها متنفرم. چرا که هر دوشنبه از طرف کارمندان شهرداری ایمیلی دریافت می‌کنم که در آن تعداد قربانیان اووِردوز در هفتهٔ گذشته و تعداد اووِردوزهایی که آتش‌نشانان ما در هفتهٔ گذشته به آن‌ها رسیدگی کرده‌اند، اعلام شده است. امروز (دوشنبه) من توان بازکردن آن ایمیل را نداشتم، ولی در هفتهٔ گذشته (۱ تا ۷ مارس) آتش‌نشانان به ۱۵۰ مورد اووِردوز رسیدگی کردند و ۶ نفر نیز جان خود را از دست دادند. تصور کنید چنین مسئله‌ای چه اثری بر روی نیروهای امدادی ما خواهد گذاشت، چه آتش‌نشانان و چه دیگر نیروهایی که به ما کمک می‌کنند؟ این مسئله برای آنان در محیط کار ضربهٔ روحی ایجاد خواهد کرد و متأسفانه نرخ بالای خودکشی و غیبت از کار. اووِردوز بار سنگینی در درجهٔ اول بر روی قربانیان و همچنین نیروهای امدادی قرار داده است. نیروی ضربتی اووردوز، که پیش‌تر در مورد آن گفتم، راه‌حل‌هایی مختلفی ارائه کرده و نخستین مورد آن جرم‌زدایی از همراه‌داشتن مقادیر کم مواد مخدر است، و این بدان معناست که اگر شما با مقادیر کم هروئین، فنتانیل، یا کوکائین دیده شوید، توسط پلیس دستگیر نخواهید شد. همان‌طور که قبلاً گفتم، استفاده از نظام کیفری راه برخورد با این افراد نیست و پلیس نیز در این زمینه با من هم‌عقیده است و از جرم‌زدایی پشتیبانی می‌کند. همچنین بخش درمان نیز در این مسئله همراه ماست. جرم‌زدایی همچنین به این معناست که مقادیر اندک مواد مخدر توسط پلیس توقیف نخواهد شد و افراد مجبور نخواهند شد به کارهای غیرعادی همچون اقدامات مجرمانه یا مثلاً کارگری جنسی روی آورند. البته از هر ده نفر که گرفتار اعتیادند، جرم‌زدایی احتمالاً دو نفر را نجات خواهد داد. اما کووید به ما نشان داد که تنها با واکنش سیستم بهداشت عمومی می‌توان از چنین مسائلی در امان بود. تنها با اعتماد به دانش و اتکا به واکسیناسیون و ماسک بود که ما دچار تراژدی فراگیرتری نشدیم و این باید پاسخ ما به مسئلهٔ اعتیاد باشد. اگر شما در مورد مشتقات مواد مصرفی خودآگاهی نداشته باشید، اگر معتاد باشید و مثلاً ۸ تا ۱۰ بار در روز مصرف دارید و نمی‌دانید مواد شما از کجا می‌آید و چه چیز در آن وجود دارد، شما با هر بار مصرف، استنشاق، یا تزریق، با جان خود بازی می‌کنید. به‌همین علت ما نیازمند وجود منبع ضابطه‌مند مواد هستیم که از طریق ایمن و توسط متخصصان در بخش درمان تأمین شود. در هفته‌های آینده یک خبر بسیار خوب در مورد تأمین مواد مخدر ایمن در شهر ونکوور خواهیم داشت که من اکنون نمی‌توانم در مورد جزئیات آن به شما چیزی بگویم. اما منتظر باشید. مسلماً با این خبر مشکل حل نخواهد شد. اما می‌تواند نمونه‌ای باشد برای مسیری که باید در آن گام برداریم. ما همین حالا ده مرکز پیشگیری از اووِردوز در شهر ونکوور داریم و بدون این مراکز ابعاد فاجعه در شهر غیرقابل‌تصور می‌بود. ما در این مراکز حتی یک مورد مرگ هم نداشتیم. تأثیر مثبت این مراکز به‌وسیلهٔ تحقیقات علمی اثبات شده است. به‌همین علت باید فعالیت آن‌ها ادامه یابد. با این وجود چهار سال است که ما روزی یک نفر را شهر در اثر اووِردوز از دست می‌دهیم. باید بگویم که یک دوشنبه که من یکی از این ایمیل‌ها را باز کردم، در آن نام یکی از اعضای خانوادهٔ خودم را جزو آمار کشته‌شدگان دیدم. این مسئله از نظر شخصی و احساسی به‌شدت برای من مهم است و بر این باورم که شهر ما نیز همین نظر را دارد که تنها با واکنش سیستم بهداشتی می‌توان این مسئله را به‌طور کامل حل کرد.

بی‌سی‌ سرو: ممنون از شما آقای شهردار! بسیاری مواقع، وقتی صحبت از مسکن به میان می‌آید، تعریف «ارزان بودن» مورد انتقاد بسیار قرار می‌گیرد. آیا به‌نظر شما قیمت‌های فعلی برای مسکن «ارزان» و «زیر قیمت بازار» که توسط شهرداری تأیید شده‌اند، واقعاً برای خانواده‌های ونکووری ارزان‌اند؟

بله! من هم خیلی وقت‌ها از گزارش‌های شهرداری که در آن صحبت از ارزان‌بودن می‌شود، ناراضی‌ام. اما متأسفانه تعریف‌های مورد استفادهٔ ما توسط دولت استان تعیین می‌شوند و ما در حال همکاری با آن‌ها برای تغییر این تعریف‌ها هستیم. از نظر من تعریف سازمان ملل مورد قبول است که در آن مسکنی ارزان است که هزینهٔ آن یک‌-سوم یا کمتر از درآمد شما باشد و ما این تعریف را در برنامه‌های مختلفی گنجانده‌ایم. به‌عنوان مثال، ما برنامه‌ای داریم با نام طرح آزمایشی مسکن استیجاری برای افراد با درآمد متوسط (Moderate Income rental housing pilot program) که در آن ما مثلاً یک ساختمان ۱۰ طبقهٔ استیجاری می‌سازیم و ۲۰ درصد از واحد‌های آن برای همیشه ارزان خواهند بود و این کار هیچ‌وقت پیش از این انجام نشده بود. به‌عنوان مثال، در بعضی ساختمان‌های در حال ساخت در کیتسیلانو اجاره‌بهای ۲۰ درصد از واحدها، در ساختمان کنار ساحل که استودیو هستند، برای همیشه ۹۵۰ دلار در ماه خواهد بود و ما سازندگانی داریم که چنین پروژه‌هایی را پذیرفته‌اند و اکنون ۱۱ مورد آن‌ها در حال ساخت است. از نظر من این معنی «مسکن ارزان» است. ۹۵۰ دلار در ماه رقمی است که یک نفر با کار تمام وقت و حداقل دستمزد می‌تواند از عهدهٔ آن برآید. ما باید بیشتر از این پروژه‌ها داشته باشیم. اما همان‌طور که گفتم ۱۱ ساختمان از این نوع در حال ساخت است که شامل حدود ۲۰۰ واحد ارزان‌قیمت می‌شود. ما باید از موفقیت این برنامه‌های آزمایشی استفاده کنیم و واحدهای بیشتری از این دست بسازیم که به‌طور دائمی از سرمایه‌گذاری (speculation) و افزایش قیمت در امان باشند. ما چنین کاری را در طرح آزمایشی مسکن استیجاری برای افراد با درآمد متوسط (MIRHPP – Moderate Income Rental Housing Pilot Program)، که من از مخفف آن چندان خوشم نمی‌آید، انجام داده‌ایم. همچنین در هتل‌هایی که اتاق‌های تک‌نفره دارند نیز ما کنترل اجاره (Vacancy Control) را به اجرا گذاشته‌ایم (یعنی میزان مجاز افزایش نرخ اجاره با تغییر مستأجر ثابت می‌ماند). پیش از این یک صندوق سرمایه‌گذاری در املاک می‌توانست کل چنین هتل‌هایی را بخرد و یک‌باره اجارهٔ همه را به‌شدت بالا ببرد و همه را بیرون بریزد. شاید باور نکنید که ما ۷۰۰۰ اتاق تک‌نفره در چنین هتل‌هایی در شهر داریم. تصور کنید اگر کل این افراد تخلیه شوند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ در چنین حالتی ما از نظر تعداد بی‌خانمان‌ها با شهرهایی چون لس‌آنجلس و سان‌فرانسیسکو برابری خواهیم کرد. من با شما هم‌نظرم که این تعریف‌ها با واقعیت‌های امروز سازگار نیستند. اما ما نباید نگران تعاریف باشیم و باید به سیاست‌گذاری بپردازیم و این کاری است که من در حال انجام آن‌ام.

بی‌سی‌ سرو: ممنون، و در مورد تراکم، که قدری در مورد آن صحبت کردید: افزایش تراکم باعث رشد ارزش زمین خواهد شد و به تبع آن قیمت خانه‌ها نیز بالا خواهد رفت. آیا شهرداری می‌تواند با اهدای زمین به بنیاد‌های غیرانتفاعی در این زمینه کاری کند؟

بله، این بحث جالبی است که شما باز کردید. همان‌طور که می‌دانید، تغییر کاربری (rezoning) در کوتاه‌مدت ارزش زمین را بالا می‌برد. اما حتی اگر تراکم را زیاد نکنید نیز ارزش زمین بالا می‌رود. به‌عنوان مثال گران‌قیمت‌ترین زمین‌ها در ونکوور در شانِسی و غرب پوینت گرِی قرار دارند که هیچ نوع تراکمی در آن وجود ندارد. پس ما باید از محاسبات اقتصادی در این زمینه اطمینان حاصل کنیم. حرف شما درست است که با تغییر کاربری قیمت ملک بالا می‌رود و به‌همین دلیل است که در طرح خانه‌سازی من برای نخستین بار قدری از ارزش افزودهٔ زمین جذب می‌شود تا در جامعه سرمایه‌گذاری شود و بر این باورم که همهٔ رده‌های دولت باید جدی‌تر به این قضیه نگاه کنند. در مورد بخش دوم پرسش شما دربارهٔ اهدای زمین توسط شهرداری برای مسکن غیرانتفاعی و کمک به قیمت‌ها، باید بگویم که حرف شما درست است و شهرداری هنوز قطعه‌هایی زمین در اختیار دارد. اما در حال حاضر بزرگ‌ترین مالکان زمین قابل‌احداث در شهر ونکوور اقوام بومی ماسکوئم، اسکوامیش و سِلِی-واتوت هستند و ما برای ساخت زمین‌های جریکو، هِدِر (Heather Lands) و سِناکو (Sen̓áḵw) در کنار پل بورارد با آنان همکاری نزدیک داریم تا اطمینان حاصل شود که بخش عمدهٔ این واحدهای مسکونی استیجاری باشد. این کار بخش مهمی از آشتی و مصالحه‌جویی (reconciliation) است که همانا پذیرش این موضوع است که زمین‌های آنان نه با قرارداد و معاهده، بلکه با زور دزدیده شده‌ است. اما حالا با فرایند آشتی ما با هم همکاری می‌کنیم تا ملل نخستین هم پایداری اقتصادی داشته باشند و هم ساخت‌وساز در قلمرو آن‌ها با اولویت‌های شهرداری سازگار باشد. من بسیار به فعالیت‌های کنونی در این زمینه افتخار می‌کنم. اما از نظر زمین‌های موجود شهرداری باید بگویم که ما بسیار کوچک هستیم و از نظر جغرافیایی تنها چهار درصد وسعت مترو ونکوور را در بر می‌گیریم و زمین چندانی برای استفاده باقی نمانده. اما چند قطعهٔ بزرگ هست که من مشغول کار بر روی آن‌ها هستم و امیدوارم که زمین‌های بیشتری در دسترس قرار گیرد. مثلاً با حذف پل جورجیا (viaduct) که وسعت قابل‌توجهی از زمین‌های شهری زیر آن قرار دارد و این زمین‌ها مختص ساخت مسکن، و امکانی چون مراکز اجتماعات و کتابخانه خواهد بود.

رسانهٔ همیاری: ممنون از شما. بیش از دو سال از فاجعهٔ سرنگونی هواپیمای اوکراینی می‌گذرد. نظر به اینکه شهر ونکوور جمعیت قابل‌توجهی از ایرانیان را در خود جای داده و با توجه با اینکه خانواده‌های قربانیان و کل جامعهٔ ایرانی تمایل به ساخت بنای یادبودی برای گرامیداشت یاد و خاطرهٔ قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ دارند، آیا شهرداری طرحی برای ساختن چنین یادبودی در دست دارد؟

از پرسش شما ممنون‌ام. درک رنج و دردی که خانواده‌ها هنوز با آن روبرو هستند، بسیار دشوار است. در پی اقدامی کاملاً غیرقابل‌توجیه و بدترین نوع فاجعه، در یک دقیقه شما انتظار دیدن عزیزانتان پس از فرود را دارید و یک دقیقه بعد آن‌ها برای همیشه رفته‌اند. نمی‌توانم تصور کنم چه حسی دارد. این واقعه حتماً ارزش گرامیداشت را دارد و من از هر فرصتی برای هر کمکی که از دستم بر بیاید استقبال می‌کنم؛ با تعیین مکانی مناسب برای یادبود این تراژدی. جامعهٔ ایرانی در سراسر ونکوور بزرگ پراکنده است و این گفت‌وگو می‌تواند در سطح شهر و منطقه انجام شود تا بهترین جا برای این کار پیدا شود و من خوشحال می‌شوم که هر کمکی بتوانم بکنم. 

بی‌سی‌ سرو: ممنون از شما. یکی از مسائلی که همواره مورد بحث و گفت‌وگو در جامعهٔ ما بوده، داشتن یک مرکز فرهنگی شبیه مرکز فرهنگی ایتالیایی‌ها، جامعهٔ چینی و مراکز فرهنگی لهستانی‌ها و اوکراینی‌ها بوده که در آن بتوانیم فرهنگ، سنن، و غذاهای خود را با دیگر جوامع به اشتراک بگذاریم. با توجه به اینکه جمعیت قابل‌توجهی از ایرانیان در ونکوور زندگی می‌کنند، فکر می‌کنید شهرداری چطور می‌تواند به تاسیس چنین مرکزی کمک کند؟ مثلاً با اختصاص زمین یا اجارهٔ بلندمدت؟ شهرداری چطور می‌تواند از این ایده پشتیبانی کند؟

بله، به‌نظر من هدف خوبی است. شما حتماً به فضای خاصی برای جمع‌کردن افراد نیاز دارید. در واقع جمع‌شدن دور هم و داشتن فضایی مشترک، تعریف انسان‌بودن است. به‌خصوص در زمان کووید که ما مدت‌هاست روی زوم هستیم. به‌نظر من هدفی عالی است و ما جوامع بسیاری در شهر داریم که همین هدف را دارند. من عمدتاً تلاش می‌کنم ترتیب دیداری مشترک با کسانی که می‌خواهند وارد این مسیر شوند، برگزار کنم. در واقع مشارکت با جامعه‌ای که هم‌اکنون به چنین هدفی دست یافته‌ است تا گام‌های لازم را، از جمع‌آوری پول گرفته تا انتخاب محل را برای آنان توضیح دهند. به‌عنوان مثال من با جامعهٔ فیلیپینی با همین راهکار در ارتباط هستم یا با انجمن کوی هوگان (Hogan Alley Society انجمنی است برای پاسداشت میراث کوی هوگان که زمانی محلهٔ سیاهان ونکوور بوده و اکنون تخریب شده است). بهترین جا برای شروع یافتن شریکی است که با آن احساس راحتی کنید و بتوانید مراحل مختلف، زمان‌‌بندی، بودجه، کارهایی که برای تشویق جامعه به پشتیبانی لازم است، و چیزهایی را که باید در طرح وجود داشته باشد، تعیین کنید. به‌عنوان مثال وقتی ما با شرکای بومی کار می‌کنیم، ملزومات ساختمانی آن‌ها با جوامع دیگر تفاوت بسیار دارد. مثلاً خانه‌های دراز (Long Houses) یا Sweat Lodge و بناهایی از این قبیل. به این دلایل فکر می‌کنم داشتن چشم‌اندازی جامعه‌محور از شکل چنین مرکزی برای گام نخست بسیار مناسب است. شهرداری گاهی اوقات جوایز کوچکی برای شروع ارائه می‌کند تا به شما در مراحل اولیهٔ برنامه‌ریزی کمک کند. نمونه‌ای که به ذهن من می‌آید، مرکز اجتماعات سان‌سِت (Sunset Community Centre) است که در آن جامعهٔ آسیای جنوبی گمان کنم پس از ده سال توانستند از دولت فدرال برای سرمایه‌گذاری به جهت توسعهٔ آن تعهد بگیرند. علاوه بر آن شهرداری نیز کمک کرد، چرا که این مرکز در زمینِ متعلق به شهرداری واقع است. پس نتیجه می‌گیریم این کار حتماً شدنی است و اتفاقا کاری است که ما در شهر و در مترو ونکوور علاقه به انجام آن داریم. چیزی که شاید بیشتر مردم ندانند این است که مترو ونکوور (مجموعهٔ دولت‌های شهری ونکوور بزرگ) یکی از بزرگ‌ترین سازندگان مسکن در منطقه است و آن‌ها زمین‌های بسیاری را در اختیار دارند که به‌تازگی تصمیم به استفاده از آن‌ها گرفته‌اند. به‌عنوان مثال مترو ونکوور زمین‌های بسیاری در شهر ونکوور دارد و من گمان می‌کنم این‌ها راه‌هایی است که ما می‌توانیم کمک کنیم: با ایجاد ارتباط برای کمک به برنامه‌ریزی و ایجاد ارتباط با دولت‌ها در رده‌‌های فدرال، استانی، و شهری تا گسست برطرف شود و سپس برای تأمین اعتبار و ساخت کمک کنیم. من در صورت تمایل شما بسیار خوشحال خواهم شد که کمک کنم و چنانچه تا به‌حال کاری در این زمینه انجام شده باشد می‌توانم آن را مرور کرده و نظر خودم را با شما در میان بگذارم.

بی‌سی‌ سرو: ممنون از شما. پرسش آخر آقای شهردار: در این بهار و نوروز شما چشم‌انتظار چه هستید؟

صلح و آرامش! این تنها چیزی است که می‌توانم بگویم. من فکر می‌کنم در دنیا به‌قدر کافی خشونت و ناآرامی وجود دارد و ما به‌اندازهٔ توان خود به خودمان فشار آورده‌ایم. من دوست دارم یک روز برای همهٔ مردم فقط صلح و آرامش باشد و این را از صمیم قلب می‌گویم. امروز با اعضای جامعهٔ اوکراینی گفت‌وگوی تلفنی داشتم و می‌دانیم که آن‌ها گرفتار جنگی ناعادلانه در سرزمین خود هستند. ما به‌خصوص به شهر اودِسا فکر می‌کنیم که خواهرخواندهٔ ونکوور است و شهردار آن اکنون برای اشغال و ویرانی آماده می‌شود. من آرزو می‌کنم برای یک روز هم که شده صلح داشته باشیم. این آرزوی من است و گمان می‌کنم که این چیزی است که همهٔ مردم به آن فکر می‌کنند. خوب می‌شد اگر فقط یک روز صلح و آرامش به ما می‌دادند.

بی‌سی‌ سرو: و رسانهٔ همیاری: از شما سپاسگزاریم! 

ویدیوی این گفت‌وگو را در اینجا ببینید:

نوشته گفت‌وگوی نوروزی رسانهٔ همیاری و بی‌سی سرو با کندی استوارت، شهردار شهر ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ همراه با دوستانمان در بی‌سی سرو، تابلو اعلانات فارسی‌زبانان بریتیش‌ کلمبیا، و با پشتیبانی نورث شور نیوز بر آن شدیم با تعدادی از سیاستمداران سطوح شهری و استانی در بریتیش کلمبیا گفت‌وگوهایی را ترتیب بدهیم تا هم دربارهٔ عملکردشان در سال گذشتهٔ خورشیدی به خوانندگانمان اطلاعاتی بدهند و هم از آن‌ها دربارهٔ برخی مسائل مورد علاقهٔ جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا بپرسیم که توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم. لازم به یادآوری است که به‌دلیل محدودیت صفحات نشریه تعدادی از گفت‌وگوها در شمارهٔ آینده منتشر خواهند شد.

بی‌سی‌ سرو: شهردار بوکانان، سپاسگزاریم از اینکه وقت گذاشتید و در این سری گفت‌گوهای مشترک که توسط بی‌سی سرو، رسانهٔ همیاری و نورث شور نیوز برگزار می‌شود، شرکت کردید. 

شهردار بوکانان: خیلی ممنون از شما. مایهٔ افتخار من است که اینجا باشم و از دعوت شما سپاسگزارم.

بی‌سی سرو: در ابتدا مایل‌ایم از شما بخواهیم برایمان بگویید در سال گذشته چه کارهایی انجام شده است. و البته منظور از سال گذشته، سال تقویمی ما و از مارس ۲۰۲۱ تا مارس امسال است. لطفاً بفرمایید که به‌لحاظ مسائلی که برای همه از اهمیت بالایی برخوردار است، ازجمله توان مالی، حمل‌ونقل، یا دیگر موضوعات مورد علاقهٔ ساکنان شهر نورث ونکوور، چه کارهایی انجام شد.

شهردار بوکانان: این سؤال جواب مفصلی می‌طلبد و نمی‌توان تنها در چند جمله به آن پاسخ داد. ممکن است شما را ارجاع بدهم به مجمع سالانهٔ شهرداری در ماه نوامبر گذشته. فکر کنم باید یادم بماند که سال آینده شما هم به این مجمع دعوت شوید. 

به‌هر حال، ممنون‌ام برای طرح این سؤال. سال گذشته، دومین سال همه‌گیری بوده و فکر می‌کنم اغلب ما به‌نحوی تحت تأثیر آن بوده‌ایم، اما برای برخی از افراد جامعه تأثیرات مخرب‌تری داشته است. علی‌رغم این شرایط، فکر می‌کنم شهرداری نورث ونکوور در انجام بسیاری از اموری که من و شورای شهر به‌عنوان اولویت در مقابل خود داشته‌ایم، نسبتاً خوب عمل کرده است. 

اگر اطلاع ندارید، شورای شهر طی نُه ماه اولی که بر سر کار آمدیم، برای اولین بار برنامهٔ استراتژیک شهر نورث ونکوور را تدوین کرد، و چشم‌انداز ما این است که سالم‌ترین شهر کوچک در جهان باشیم و ما پنج هدف عمده داریم که تمرکز آن‌ها روی «شهر برای مردم» است. درست است که ما اینجاییم تا زیرساخت‌های شهری و دیگر پروژه‌های و برنامه‌های خدماتی را به‌انجام برسانیم، ولی شهرها در درجهٔ اول یعنی مردمانشان و آن‌هایی که جوامع ما را تشکیل می‌دهند. بنابراین تمرکز ما روی مردم است و روی اینکه همهٔ شهر قابل‌دسترسی باشد و ورود به آن و خروج از آن آسان باشد، و این یعنی همان مسئلهٔ راه‌وترابری.

ما همچنین می‌خواهیم که شهری قابل‌زندگی‌کردن داشته باشیم، یعنی به‌لحاظ محیط زیست، شهری موفق و نیز شهری زنده و پویا، بنابراین روی فضاهای عمومی و باز و مراکز اجتماعی هنری و فرهنگی تمرکز داریم. در واقع طی یک‌سال گذشته، ما دستاوردهای بسیاری علی‌رغم کووید داشته‌ایم. طی سال گذشته، ما سیاست‌هایی را پیاده‌سازی کردیم که موجب شد بتوانیم ابتکاراتی را در حیطهٔ مسکن انجام بدهیم، ازجمله اَشکال جدید مسکن، خانه‌های اجاره‌ای، توسعه و تقویت سیاست‌ها برای زمانی که مردم به‌دلیل ساخت‌و‌سازهای شهری مجبور به جابه‌جایی می‌شوند و نیز تقویت سیاست‌هایی در زمینهٔ بیرون‌کردن مستأجران، به‌طور مثال وقتی که از آن‌ها خواسته می‌شود که خانه را تخلیه کنند چون می‌خواهند تعمیراتی بکنند در حالی‌که چنین برنامه‌ای ندارند. 

ما همچنین اَشکال مختلف مسکن را در نظر گرفته‌ایم؛ نه فقط مسکن بازار بلکه مسکن خارج‌ازبازار (خانه‌های اجاری‌ای که بخشی از هزینه‌های اجاره‌شان از سوی دولت یا نهادهای غیرانتفاعی تأمین می‌شود) را هم. یکی از زیرساخت‌هایی که ما در آن پیشرفت داشته‌ایم، توسعهٔ مجدد «خانهٔ محلهٔ نورث شور» است که سازمان خدمات اجتماعی بزرگی است، ولی این پروژه‌ای است که در واقع سه سازمان غیرانتفاعی دیگر دارد، بنابراین ما یک «خانهٔ محلهٔ نورث شور» جدید خواهیم داشت، و وقتی این پروژه آغاز به‌کار کند، ما بیشترین تعداد مسکن مقرون‌به‌صرفه برای یک نسل را خواهیم ساخت و نیز مراکز مراقبت موقت از سالمندان. ما همچنین کلنگ ساختمان جدید هری جروم را در آخر همین ماه به زمین می‌زنیم و این ساخت این پروژه نیز به‌زودی آغاز خواهد شد. 

در رابطه با راه‌وترابری، ما سیاست‌های مبتکرانه‌ای اتخاذ کرده‌ایم، اولین برنامهٔ دوچرخه‌برقی اشتراکی در بریتیش کلمبیا را راه‌اندازی کرده‌ایم، و نیز به امکان استفادهٔ عابران پیاده از زیرساخت‌هایمان افزوده‌ایم. همچنین من عضو نهاد ارتباطات نورث شور (North Shore Connects) هستم که سه شهرداری نورث شور و دو دولت مردمان نخستین در آن مشارکت دارند و اولویت ما در حال حاضر سیستم رفت‌وآمد سریع (Rapid Transit) از این‌سوی خلیجک بورارد به آن‌سویش است. 

در ارتباط با رفاه و توسعهٔ اقتصادی، ما استراتژی توسعهٔ اقتصادی‌مان را داریم که به‌زودی منتشر خواهد شد که نشان می‌دهد چگونه ما می‌توانیم کسب‌وکارهای کوچک و متوسط را حمایت کنیم و نیز چگونه دیگر کسب‌وکارها و سرمایه‌ها را به‌سمت شهرمان جلب کنیم. 

و در آخر اینکه ما یک استراتژی تندرستی در دست داریم که به‌زودی منتشر می‌شود و تمرکزش طبیعتاً روی مردم است و اینکه ما چطور مردم را در جامعه‌مان حمایت می‌کنیم. همچنین ما موزهٔ جدید را افتتاح کردیم؛ یکی از زیرساخت‌های همگانی دیگری که ما ساختیم. طی سال گذشته شیپ‌یارد تعداد زیادی جایزه کسب کرده است. همچنین استراتژی محیط زیست و اقلیم که به‌زودی و طی یکی دو ماه آینده منتشر خواهد شد. البته موارد بسیار دیگری هم هست و من می‌توانم همچنان ادامه بدهم ولی می‌دانم که شما سؤالات دیگری هم دارید.

رسانهٔ همیاری: ممنون برای توضیحاتتان دربارهٔ تمام کارهای خوبی که طی یک‌سال گذشته انجام داده‌اید. صحبت سیستم رفت‌وآمد سریع شد. می‌دانیم که اوایل ماه گذشته، همهٔ اعضای سه شورای شهر و بخش‌های نورث شور متفقاً به طرح یکسانی رأی دادند و رسماً از شورای شهرداری ترنس‌لینک خواستند که پروژهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد را به‌عنوان یکی از پروژه‌های توسعهٔ ده‌سالهٔ آیندهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع، در اولویت قرار دهند. آیا شما پاسخی از ترنس‌لینک گرفته‌اید؟ آیا فکر می‌کنید هیچ شانسی هست که دولت‌های استانی یا فدرال کمک کنند تا این پروژه سریع‌تر جلو برود؟ همچنین لطفاً کمی برای ما دربارهٔ اینکه چگونه اعضای سه شورای شهر و بخش‌های نورث شور در این زمینه متفق‌النظر شدند، توضیح دهید، چون تا جایی که می‌دانم در ابتدا چنین نبود. 

شهردار بوکانان: من فکر می‌کنم که در ردهٔ بالا، همهٔ ما روی این موضوع توافق داریم که همه نیاز دارند بتوانند به‌طور کارآمد حرکت کنند، چه درخودِ شهر و چه برای بیرون‌رفتن از شهر و ورودِ به آن. متأسفانه شهر ما نورث ونکوور خیلی تفاوتی با اغلب شهرهای آمریکای شمالی که برای حرکت با خودرو طراحی شده‌اند، ندارد. بنابراین من خیلی خوشحال‌ام که شهر ما استراتژی جابه‌جایی جدیدی دارد. این استراتژی جدید که به‌زودی منتشر خواهد شد، بر دوچرخه‌برقی اشتراکی و افزایش امکان تردد برای عابران پیاده تمرکز خواهد داشت و با اختصاص بخشی از فضای عمومی خیابان‌ها به دوچرخه‌سوارها و دیگر وسایل نقلیهٔ کوچک (micro mobility)، امکانات مختلفی را برای مردم فراهم خواهد نمود. بنابراین ما تلاش داریم برای همهٔ مردم امکان جابه‌جایی و حرکت در شهر را فراهم کنیم، نه فقط آن‌هایی که خودروی شخصی دارند.

وقتی که ما این امکانات را فراهم کنیم، جابه‌جایی و حرکت برای همه آسان‌تر خواهد شد، ازجمله جابه‌جایی کالاها که بسیار مهم است، چرا که ما شهری بندری هستیم و باید اطمینان حاصل کنیم که کالاها به‌طور کارآمدی در داخل شهر و برای خروج از آن، حمل‌ونقل می‌شوند. در رابطه با ارتباطات نورث شور (North Shore Connects) و سیستم رفت‌وآمد سریع، در واقع ارتباطات نورث شور با سه دولت محلی و دو دولت مردمان نخستین ازجمله رده‌های بالاتر ما در سطح دولت استانی و فدرال، شرکای این پروژه بوده‌اند. این مجموعه به‌مدت پنج سال برای این پروژه با هم جلسه داشته‌اند و پیش از اینکه من شهردار بشوم، توسط بوئن ما، نمایندهٔ نورث‌ ونکوور – لانزدیل در مجلس قانونگذاری استان، که به‌نوعی همهٔ ما را دور هم جمع کرد، رهبری و هدایت می‌شده است. طی سال‌های گذشته، این تیم معضل تراکم و ازدحام در نورث شور و راه‌حل‌های رفع آن را بررسی کرده است. در نتیجه ۱۳ پیشنهاد ارائه شد که سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد یکی از آن‌ها بود. 

در ارتباط با شورای شهرداری ترنس‌لینک، البته من به‌عنوان شهردار در این شورا که سازمانی منطقه‌‌ای است و همهٔ ۲۳ شهردار منطقه عضوی از آن‌اند، حضور دارم. ترنس‌لینک به‌دلیل کاهش تردد افراد و در نتیجه کاهش درآمد، بیشترین آسیب را از کووید دید، بنابراین ما تصمیم گرفتیم که در برنامهٔ ده‌سالهٔ توسعهٔ حمل‌ونقل، پروژهٔ‌ سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد را در اولویت اصلی قرار دهیم. 

در حال حاضر، ما مشغول دیدار در جلسات شورای شهرداری ترنس‌لینک هستیم. کارگاه‌های متعددی داشته‌ایم و برنامهٔ طرح و اجرای این پروژه را باید نهایی کنیم چرا که ما باید با تمام همتاهای خودمان در کل منطقه که هریک اولویت‌های خود را دارند، مذاکره کنیم. فکر می‌کنم نسخهٔ نهایی احتمالاً در ماه آوریل برای مشورت با عموم مردم منتشر خواهد شد و پس از آن امیدواریم تا ماه ژوئیه طرح نهایی سرمایه‌گذاری را داشته باشیم، و در نورث شور، ما کاملاً مطمئن‌ایم که به‌لحاظ فاز اول چشم‌انداز ده‌ساله، ما توانایی انجام آن را داریم. 

شما همچنین دربارهٔ تعهد از طرف سطوح بالاتر دولت برای کمک به این پروژه پرسیدید. تعهدی که هست این است که آن‌ها هم با ما روی اجرای این پروژه توافق دارند، اما به‌لحاظ بودجهٔ کار، بودجهٔ پروژه‌های راه‌وترابری از طرف دولت‌های فدرال و استانی است، ولی این شورای شهرداران ترنس‌لینک است که تصمیم می‌گیرد اولویت‌ها چیست. هرچند تا جایی که به نورث شور مربوط می‌شود، ما از طریق ارتباطات نورث شور متعهد شده‌ایم که اولویت ما این است که پروژهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع خلیجک بورارد را طی برنامهٔ توسعهٔ ده‌سالهٔ آینده به‌انجام برسانیم.

رسانهٔ همیاری: بسیار عالی. بیش از دو سال از تراژدی سرنگونی هواپیمای اوکراینی می‌گذرد. با توجه به اینکه هفت تن از جانباختگان این پرواز ساکن شهر نورث ونکوور بودند، و همچنین برخی از خانواده‌های جانباختگانی که ساکن دیگر نقاط کانادا بوده‌اند، به این شهر نقل مکان کرده‌اند، و نیز با درنظر گرفتن اینکه این خانواده‌ها و البته کل جامعهٔ ایرانی مایل‌اند بتوانند بنای یادبودی برای گرامیداشت خاطرهٔ جانباختگان این پرواز در این شهر بنا کنند، آیا شهرداری هیچ برنامه‌ای برای کمک به ساخت چنین بنای یادبودی دارد؟

شهردار بوکانان: جواب کوتاه به این سؤال مثبت است. جواب بلندتر اینکه اولاً شما می‌دانید این اتفاق کمی بعد از انتخاب من به سِمَت شهردار، افتاد. قطعاً جامعهٔ ایرانی بخش بزرگی از شهر نورث ونکوور را تشکیل می‌دهند، و زمانی که من این خبر را شنیدم، بسیار ناراحت و آشفته شدم و بلافاصله به کارمندانم ایمیل زدم و درخواست کردم که بلافاصله پرچممان را نیمه‌افراشته کنند. بعد با جامعهٔ ایرانی و همچنین با Impact North Shore که انجمن چندفرهنگی نورث ونکوور است همکاری کردم و پیشنهاد دادم که به‌مدت هفت روز مراسم شمع روشن‌کردن در شهر را داشته باشیم. من درک می‌کنم که چه اندازه این اتفاق موجب آسیب‌های روحی بوده است… ، و البته بلافاصله بعد از آن ما وارد دورهٔ همه‌گیری شدیم. بنابراین برای جامعهٔ ایرانی بسیار دشوار بوده است که واقعاً عزاداری کنند. کلاً وقتی که کل جامعه در قرنطینه است و از شما می‌خواهند که در خانه بمانید، درک می‌کنم که چقدر این مسئله نه تنها برای خانواده‌های جانباختگان، بلکه برای کل جامعهٔ‌ ایرانی و در واقع بهتر است بگویم برای کل افراد جامعه‌مان دشوار بوده و موجب تروما در آن‌ها شده است. 

در آن هفت شب بسیار سردی که ما مراسم شمع روشن‌‌کردن داشتیم، برای من مایهٔ افتخار بود که ببینم صدها نفر از جامعهٔ ما بیرون آمده‌اند و کنار یکدیگر هوای هم را دارند. در همین ارتباط، نسرین (فیلسوف) با من تماس گرفت و ما دربارهٔ بنای یادبود صحبت کردیم و من از ایشان خواستم که اطلاعات بیشتری در این زمینه برای من جمع‌آوری کند و من موضوع را پیگیری خواهم کرد. من باید این موضوع را با اعضای شورای شهر مطرح کنم و بله، ما حتماً راه‌های مختلف گرامیداشت قربانیان و خانواده‌هایشان را بررسی خواهیم کرد. من چند چیز در ذهنم دارم، که لازم است از طریق بخش آثار هنرهای همگانی (Public Arts Department) ما دنبال شود و روندش طی شود. برای من بسیار مایهٔ افتخار خواهد بود که چنین یادمانی را در شهرمان داشته باشیم. فکر می‌کنم برای مردم بسیار مهم است که مکانی وجود داشته باشد که بتوانند به آنجا بروند و نسبت به این قربانیان ادای احترام کنند؛ جایی که این‌ها برای همیشه در یادها بمانند، و نه فقط خود قربانیان بلکه آن لحظهٔ تاریخی و اینکه چه اتفاقی افتاد که نمی‌بایست فراموش شود. 

رسانهٔ همیاری: در صحبت‌های قبلی‌تان به مرکز تفریحی هری جروم و ساختمان جدید در دست ساخت آن اشاره کردید. در همین ارتباط ما نامه‌هایی از خوانندگانمان دریافت کرده‌ایم مبنی براینکه این مرکز به‌دلیل کمبود کارمند با ظرفیت کامل خود کار نمی‌کند. آیا این مشکل هنوز ادامه دارد؟ و آیا هیچ برنامه‌ای دارید که استفاده از مرکز فعلی را به حداکثر ممکن برسانید تا زمانی که ساخت مرکز جدید پایان یافته و آمادهٔ بهره‌برداری است؟ 

شهردار بوکانان: همان‌طور که اشاره کردم، ما بسیار هیجان‌زده‌ایم که بالاخره در پایان این ماه کلنگ ساخت مرکز جدید را به زمین خواهیم زد و خوشحال‌ایم که پروژه به‌اجرا درخواهد آمد، و این مرکز اجتماعات جدید در سال ۲۰۲۵ آمادهٔ بهره‌برداری خواهد بود. اگر مایل‌اید که در نشریه‌تان منعکس کنید، ویدیوی خیلی خوبی هست که نشان می‌دهد مرکز جدید چه شکلی خواهد بود. در عین حال، مرکز فعلی همچنان باز باقی خواهد ماند. به‌لحاظ برنامه‌ها و خدمات این مرکز، مطمئن نیستم هم‌اکنون دقیقاً در چه وضعیتی است، ولی به‌هر حال، این مرکز هم مثل هر ارگان دیگری بسیار از کووید آسیب دیده است، برای همین قرار بر این بود که مرکز فعلی بسته بشود تا ما مرکز جدید را بسازیم و به‌همین دلیل برنامه‌ریزی‌های زیادی داشتیم برای اینکه برنامه‌ها و خدمات این مرکز را به دیگر مراکز شهر انتقال دهیم، ولی بعد تصمیم بر این شد که آن را باز نگه داریم.

تا جایی که می‌دانم، بیشتر برنامه‌های این مرکز همچنان ارائه می‌شود، و اگر هم برنامه‌ای ارائه نمی‌شود، به‌دلیل چالش‌هایی است که ما برای پیداکردن کارکنان و ارائه‌ٔ تمام خدمات مورد نیاز مردم داریم. به‌هر حال، چه از طریق هری جروم و چه دیگر مراکزی که کمیتهٔ امور تفریحی (Rec Commission) آن را مدیریت می‌کند، از جمله مرکزی که قرار است در کپیلانو رود در بخش نورث ونکوور باز شود، برنامه‌ها و خدمات بیشتری در آینده ارائه خواهد شد.

بی‌سی‌ سرو: در سال ۲۰۱۹، زمانی که هنوز کوویدی وجود نداشت، که گویی صدها سال قبل بود، من و تعدادی چند از ساکنان ونکوور، با همکاری جین سوانسون، عضو شورای شهر ونکوور، طرحی را به شورای شهر ونکوور بردیم برای افزودن نوروز به تقویم تعطیلات و مناسبت‌های شهر و نیز جشن آن در شهرداری. همچنین در پورت‌ مودی، ایمی لوبیک، عضو شورای شهر، طرح مشابهی را به شورای شهر پورت مودی برده است. شهرداری ونکوور هم گفته است که قصد دارد پل بورارد را چراغانی کند. در همین زمینه ما وبسایت شهر نورث ونکوور را بررسی کردیم، ولی چیز مشابهی پیدا نکردیم که نشان از این داشته باشد که نوروز در این شهر به‌رسمیت شناخته می‌شود. آیا نوروز رسماً در تقویم شهر نورث ونکوور جای دارد؟ و اگر نه، آیا برنامه‌ای هست که نوروز به‌نحوی رسماً در مناسبت‌های شهر گنجانده شود؟ 

شهردار بوکانان: در ارتباط با به‌رسمیت‌شناختن مناسبت‌های فرهنگی، این‌ها اغلب توسط کمیتهٔ امور فرهنگی و تفریحی نورث ونکوور (North Vancouver Recreation and Culture Commission) به‌رسمیت شناخته می‌شوند و شهرداری خودش جشن نمی‌گیرد. البته من همیشه در دفتر خودم به کمک کارکنانم به‌نوعی مناسبت‌های مختلف فرهنگی را به‌رسمیت می‌شناسم. چراغانی و آذین‌بندی هم چیزی است که می‌توانیم مد نظر قرار دهیم. البته مطمئن نیستم آیا سال گذشته بیانیهٔ رسمی برای نوروز دادیم یا نه ولی مطمئناً من بسیار خوشحال خواهم شد که در این زمینه بیانیه بدهیم. البته مشکل اینجاست که جلسات ما به‌دلیل تعطیلات بهاری تشکیل نمی‌شود ولی حداقلش این است که برای سال‌ آینده حتماً این را در نظر بگیریم. ولی اگر با مثلاً روز کانادا مقایسه کنیم، این دیگر منوط به آن است که گروه‌هایی برای چنان برنامه‌ای طرح، برنامه‌ریزی و اجرا کنند و آن‌وقت ما هم مانند عضوی از جامعه در آن شرکت کنیم و آن را با شما جشن بگیریم.

بی‌سی‌ سرو: به‌عنوان آخرین سؤال، می‌خواهم از شما بپرسم که در این بهار و این نوروزی که در چند قدمی ماست، چشم‌انتظار چه چیزی هستید و چه آرزوی دارید؟

شهردار بوکانان: من این واقعیت را خیلی دوست دارم که جامعهٔ ما از چندین فرهنگ مختلف ساخته شده و این بسیار زیباست که ما چند بار در سال شانس این را می‌یابیم که سال نو را جشن بگیریم، و فقط سال نو ما مسیحیان در ۳۱ دسامبر نیست. بهار همیشه آغازی نو است، و تصور می‌کنم با توجه به دو سالی که از سر گذرانده‌ایم و حالا هم که شاهد حملهٔ روسیه به اوکراین هستیم، من واقعاً چشم‌انتظار سال نویی شاد با سرآغازهایی جدید هستم، و همچنان که کشور ما پذیرای مهاجران جدید از همهٔ کشورها ازجمله از ایران است، من چشم‌انتظار این مهاجران جدید هستم که می‌خواهند نورث ونکوور شهرشان باشد و منتظرم که به آن‌ها خوشامد بگویم. خوشحال‌ام که اشاره کردید حتی کسانی از تورنتو به اینجا آمده‌اند و این شهر را خانهٔ خود دانسته‌اند. فکر می‌کنم ما همه آماده‌ایم که برای همه نوروزی شاد آرزو کنیم و آغازی نو داشته باشیم و وقت بگذاریم بیرون برویم و شخصاً با دیگران ارتباط برقرار کنیم و جشنی بزرگ برپا کنیم.

بی‌سی سرو و رسانهٔ همیاری: بار دیگر ممنون از وقتی که به ما دادید.

ویدیوی این گفت‌وگو را در اینجا ببینید:

نوشته گفت‌وگوی نوروزی رسانهٔ همیاری و بی‌سی سرو با لیندا بوکانان، شهردار شهر نورث ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ همراه با دوستانمان در بی‌سی سرو، تابلو اعلانات فارسی‌زبانان بریتیش‌ کلمبیا، و با پشتیبانی نورث شور نیوز بر آن شدیم با تعدادی از سیاستمداران سطوح شهری و استانی در بریتیش کلمبیا گفت‌وگوهایی را ترتیب بدهیم تا هم دربارهٔ عملکردشان در سال گذشتهٔ خورشیدی به خوانندگانمان اطلاعاتی بدهند و هم از آن‌ها دربارهٔ برخی مسائل مورد علاقهٔ جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا بپرسیم که توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم. لازم به یادآوری است که به‌دلیل محدودیت صفحات نشریه تعدادی از گفت‌وگوها در شمارهٔ آینده منتشر خواهند شد.

بی‌سی سرو: شهردار لیتل، از شما تشکر می‌کنیم که با وجود برنامهٔ کاری فشرده‌تان به بی‌سی سرو، رسانهٔ همیاری و نورث شور نیوز فرصتی برای گفت‌وگو دادید. مایل‌ام گفت‌وگو را با مرور بر سالی که گذشت آغاز کنم؛ سالی که مطابق تقویم ما در ماه مارس آغاز می‌‌‌‌شود. لطفاً از رویدادهای حائز اهمیت، یا مشکلات و چالش‌های اصلی که در سال گذشته درگیرشان بوده‌اید، بفرمایید؛ مسئلهٔ ترافیک، مسکن یا مشکلات دیگر. 

شهردار لیتل: قطعاً سال سخت و پرمسئله‌ای بود، از تغییرات مربوط به کووید و قوانین مربوط به سلامت همگانی، ما در دولت سعی می‌‌‌‌کردیم کمی متفاوت با این تغییرات روبرو شویم. اما انکار نمی‌کنم که سخت بود. حتی وقتی برگردیم به ماه مارس سال گذشته، روز ۲۷ مارس (۲۰۲۱)، در لین ولی حمله با سلاح سرد اتفاق افتاد، و دو روز بعد مِیسن هال در آتش سوخت. ۱۳ نفر از نخستین ۱۴ قربانی کووید در کانادا، اینجا در لین ولی بودند. می‌‌‌‌دانم که این مربوط به سال قبل‌تر از آن است، اما این مسائل هنوز باقی هستند و ما سعی داریم در میان شرایط کووید مردم را همراه نگه داریم و از این منظر سال پرچالشی بود. اما فکر می‌‌‌‌کنم ما توانستیم با برگزاری مجازی جلسات شورای شهر امکان شرکت در جلسات را فارغ از مکان و موقعیتی که در آن هستند، برای شرکت‌کنندگان آسان‌تر کنیم و با سبک‌ترشدن قوانین بهداشت همگانی، سعی می‌‌‌‌کنیم مردم را با فعالیت‌هایی مشغول کنیم که روحیه‌شان را بهبود بخشد و آن‌ها را به اجتماع و محلهٔ خود بازگرداند و این هنوز چالش‌برانگیز است و ما هنوز در تلاش برای بیرون‌رفتن از این وضعیت همه‌گیری هستیم. 

رسانهٔ همیاری: با سپاس از وقتی که به ما دادید، شهردار لیتل، در رابطه با سیستم رفت‌وآمد سریع (Rapid Transit)، می‌دانیم که اوایل ماه گذشته، همهٔ اعضای سه شورای شهر و بخش‌های نورث شور متفقاً به طرح یکسانی رأی دادند و رسماً از شورای شهرداری ترنس‌لینک خواستند که پروژهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع شاخابهٔ برارد (‌Burard Inlet) را به‌عنوان یکی از پروژه‌های توسعهٔ ده‌سالهٔ آیندهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع، در اولویت قرار دهند. آیا از ترنس‌لینک در این خصوص پاسخی دریافت کرده‌اید؟ و آیا فکر می‌کنید دولت‌های استانی و فدرال در خصوص پیشبرد این پروژه همکاری و پشتیبانی خواهند کرد؟ 

شهردار لیتل: قطعاً نیاز است که هزینهٔ این پروژه از سوی دولت‌های استان و فدرال پرداخت شود. بله، اولویت‌بندی‌های طرح راه‌وترابری ۲۰۵۰ را تقریباً همین یک ماه پیش انجام دادیم که مورد تأیید اکثریت قاطع شهرداران مناطق قرار گرفت. در این اولویت‌بندی نیاز به ارتباط با نورث شور از طریق سیستم رفت‌وآمد سریع خاطرنشان شده است و نیز بندی بالاخص برای نورث شور و مربوط به دسترسی به فضاهای تفریحی آن اضافه شد، چرا که در این منطقه مشاهده کرده‌ایم که الگوهای رفت‌وآمد با تلاش مردم برای دسترسی به کوه‌های نورث شور برای ورزش و تفریح دستخوش تغییرات چشمگیری شده است و ما در واقع در وضعیت عجیبی قرار داریم به‌طوری‌که هر آخر هفته حدود ۱۳۵٬۰۰۰ سفر شهری روزانه و در طول هفته روزانه حدود ۱۳۱٬۰۰۰ سفر به این مناطق داریم. بنابراین در آخر هفته‌ها در واقع حجم رفت‌وآمد از روی پل‌ها به‌خاطر این سفرهای تفریحی بیش از روزهای هفته است و طرح راه‌وترابری ۲۰۵۰ این موضوع را در نظر گرفته است. مرحلهٔ بعد این است که عملاً به‌سمت ایجاد اجرای برنامه حرکت کنیم. اولویت‌هایی که در این برنامه‌های ده‌ساله لحاظ می‌‌‌‌شوند، معمولاً محل تخصیص منابع ترنسلینک و دولت‌های استانی و فدرال هستند. از برنامهٔ ده‌سالهٔ قبلی فکر می‌‌‌‌کنم هزینهٔ بیش از هشتاد و پنج درصد پروژه‌ها پرداخت و ساخته شده و قابل استفاده‌اند. بنابراین موضوع حیاتیِ کنونی این است که اطمینان حاصل کنیم که سیستم رفت‌وآمد سریع برای اتصال به نورث شور در برنامهٔ ده‌سالهٔ بعدی لحاظ می‌‌‌ شود. ما باید احتمالاً تا حدود یک ماه دیگر تأییدیهٔ اولویت‌بندی را از منطقه دریافت کنیم. اما همچنان تکیهٔ ما بر تأمین هزینه از سوی دولت استانی و فدرال خواهد بود.

رسانهٔ همیاری: آیا قولی هم داده شده است؟

شهردار لیتل: من قول می‌‌‌‌دهم که هر آنچه در توان دارم به‌کار گیرم تا این ساخت‌وساز در برنامهٔ ده‌ساله قرار گیرد و وقتی در این برنامه قرار گرفت، مرحلهٔ بعد این است که پیگیر تخصیص بودجهٔ استانی و فدرال باشیم. اما اغلب وقتی طرحی در برنامهٔ ده‌سالهٔ قرار می‌‌‌‌گیرد دولت استانی و فدرال می‌‌‌ گویند دولت محلی اولویت‌ها را تعیین کند و ما راهی برای تأمین بودجه خواهیم یافت. بنابراین این ما هستیم که باید یک‌صدا به‌دنبال در اولویت قرارگرفتنِ ایجاد سیستم رفت‌وآمد سریع برای ارتباط نورث شور با ساحل جنوبی باشیم و اگر ما بتوانیم از منطقه تعهد بگیریم، به‌احتمال زیاد از حمایت دولت استانی و فدرال برخوردار خواهیم شد.

بی‌سی سرو: شهردار لیتل، یکی از وعده‌های انتخاباتی شما، مدیریت سرعت توسعه و ساخت‌وساز بود؛ لطفاً اگر اشتباه می‌‌‌‌گویم، تصحیح کنید. در دسامبر گذشته ایدهٔ ساخت‌وسازهایی در اطراف کریدورهای عظیم پیشنهاد شد و اگر چه پیمانکاران تلاش کرده بودند که این ساخت‌وسازها با برنامهٔ رسمی منطقه و برنامهٔ توسعهٔ مرکز میپل وود ویلیج سازگار باشد، شما و سه عضو از شورای شهر به این طرح رأی منفی دادید. با در پیش‌گرفتن این رویه و در کنار آن نیاز به سیستم رفت‌وآمد سریع و اینکه این سیستم معمولاً در اطراف مناطق پرازدحام احداث می‌‌‌‌شود، چگونه با این دو موضع‌گیری هم‌زمان انجام کار امکان‌پذیر می‌‌‌‌شود؟ 

شهردار لیتل: آنچه من گفتم، دقیقاً این بود که باید از سرعت توسعه و ساختمان‌سازی کم کنیم تا زیرساخت‌ها هم‌زمان توسعه یابند و این نکتهٔ کلیدی است، اینکه چه زیرساخت‌هایی برای رشد نیاز داریم و نکتهٔ مهم دیگر اینکه خانه‌هایی که ساخته می‌‌‌‌شوند، حتماً خانه‌هایی باشند که به آن‌ها نیاز است. چون یکی از چالش‌های ما در نورث شور این است که اینجا مشاغل زیادی هست، اما مشاغل لزوماً متناسب با واحدهای مسکونی نیستند. اکثر مشاغل در سطحی نیستند که به شما امکان برخورداری از واحدهای مسکونی ۱٫۶ یا ۱٫۷ میلیونی را بدهند. 

ما بر احداث ساختمان‌های ارزان‌تر و قابل‌دسترس‌تر و با مدل‌های مالکیت متفاوت تمرکز کرده‌ایم تا بتوانیم اطمینان یابیم مسکنی که ایجاد می‌‌‌‌کنیم حتی‌الامکان مورد استفادهٔ مردم همین منطقه قرار می‌‌‌‌گیرد. ما ساختمانی داشتیم با ۶۱ واحد مخصوص اجاره و با اجارهٔ پایین به‌خاطر قدمت ساختمان. شورای قبلی رأی به بازسازی‌اش داد با ۳۵۰ واحد بیشتر. شما اول فکر می‌‌‌‌کنید این خوب است چون به واحد مسکونی احتیاج داریم. اما مسکنی که هر فوت مربعش ۱۲۰۰ یا ۱۵۰۰ دلار است، کلاً متناسب با درآمد مشاغل محلی نیست و ما با این کار عملاً مسکن دو معلم، یک افسر پلیس، یک آرایشگر و مشاغلی نظیر این را که قطعاً در منطقه به آن‌ها نیاز داریم، از بین می‌‌‌‌بریم. ما می‌‌‌‌خواهیم مطمئن باشیم مسکنی که بنا می‌‌‌‌کنیم مشکل را بغرنج‌تر نمی‌کند و موجب رفت‌وآمد کاری بیشتر نمی‌شود و افراد بیشتری را روی پل‌ها نمی‌فرستد. چرا که ما دریافته‌ایم مسئلهٔ زیرساخت چالش بسیار مهمی است. وقتی حرف از تعهد به ایجاد سیستم رفت‌وآمد سریع پیش می‌‌‌‌آید، اگر منطقه متعهد به احداث آن شود، شاید دو یا چهار ایستگاه در نورث شور داشته باشد. در این صورت من قطعاً دوباره به برنامه‌ریزی دربارهٔ ساخت‌وساز اطراف ایستگاه‌های سیستم رفت‌وآمد سریع خواهم پرداخت تا متناسب با سیستم رفت‌وآمد و نسبتاً پرتجمع باشد. چرا که باید آن زیرساخت‌ها را حمایت کرد و اطمینان یافت که عملی است. 

اما ما هنوز در موقعیتی هستیم که خانه‌هایی که ساخته می‌‌‌‌شوند این‌قدر در مقایسه با مشاغل منطقه گران‌قیمت‌اند که تنها موجب رفت‌وآمدهای کاری بیشتر می‌شوند. بنابر این در این‌باره بسیار محتاطیم و من فکر می‌‌‌‌کنم هدف ما این است که در پایان این دوره تقریباً بیش از نیمی از واحدهایی که در این منطقهٔ نورث ونکوور ساخته می‌‌‌‌شوند و در این دوره از سوی اعضای شورای شهر وعده داده شده‌اند، واحدهای مخصوص برای اجاره یا مقرون‌به‌صرفه یا مجتمع‌های مسکونی با قیمت مناسب باشند. ما در این مورد تعهد بزرگی داریم. این برای آیندهٔ منطقه بسیار مهم است. ما یک دورهٔ ۱۷ ساله داشتیم که هیچ مجتمع مسکونی مخصوص اجاره در این منطقه بنا نشده و وقتی ساختمان ۳۵ ساله وقت نوسازی‌اش می‌‌‌‌رسد، ساکنانش سعی می‌‌‌‌کنند به ساختمانی ۳۰ ساله نقل‌مکان کنند، اما چنین ساختمانی هرگز بنا نشده است. ساختمان ۲۵ ساله هرگز بنا نشده و همچنین ساختمان ۲۰ ساله. بدین ترتیب مشکل، مانند داشتن نردبانی است که هیچ‌کدام از این پله‌ها را ندارد. پس مردم از ساختمان ارزان قدیمی به ساختمانی کمی جدیدتر و کمی گران‌تر نقل‌مکان می‌کنند، چه بسا مجبور می‌‌‌‌شوند محله را ترک کنند، چرا که واحد مسکونی خالی بسیار کمیاب است و امکان یافتن مسکن در همان محدودهٔ قیمت وجود ندارد. بنابر این مردم مجبور می‌شوند با خانواده‌شان از منطقه نقل‌مکان کنند و بروند و من فکر نمی‌کنم این در درازمدت برای ما سالم باشد. من فکر می‌‌‌‌کنم ما مسئول‌ایم که اَشکال مختلف مسکن را در محله‌مان فراهم کنیم اما همچنین نمی‌توانیم رفع تمام نیازهای مسکن منطقه را بر عهده بگیریم. این محلهٔ نورث ونکوور آن‌قدر پرطرفدار است که می‌‌‌‌توان در آن ده‌ها هزار واحد مسکونی ساخت حتی بدون کاهش قیمت، آن‌قدر تقاضا زیاد خواهد بود که موجب ازکارافتادن قسمت‌های زیرساختی با اتوبوس‌ها و پل‌ها و غیره خواهیم شد. 

ما نیاز داریم که منطقه برای ایجاد زیرساخت به ما تعهد بدهد، پل را تعویض کند و کریدور را ارتقاء بخشید و بعد ما می‌‌‌‌توانیم قطعاً اقتصاد اجتماعی را به مجتمع‌های مسکونی متناسب با سیستم حمل‌ونقل در این محله ارتباط دهیم. 

بی‌سی سرو: متشکرم. یک سؤال دیگر در ادامهٔ این بحث؛ نوع مسکن مورد نظرتان در بخش نورث ونکوور را در یک دورهٔ ده‌ساله چگونه و در چه حد می‌‌‌‌بینید؟

شهردار لیتل: ما قطعاً تمرکزمان بر آوردن گزینه‌های خارج‌ازبازار (واحدهای اجاری‌ای که بخشی از اجاره‌شان از طریق دولت یا سازمان‌های غیرانتفاعی تأمین می‌شود) است، تا حدی که بتوانیم. خصوصاً هرجا که زمین‌های منطقهٔ نورث ونکوور در محاسبات هستند، ما به‌دنبال مسکن مقرون‌به‌صرفهٔ بسیار ارزان هستیم. این جایی است که ما نیاز و تقاضا داریم. مردمی به این منطقه می‌‌‌‌آیند که می‌‌‌‌توانند خانه‌های دو سه میلیون دلاری بخرند و خب شما گزینه‌های زیادی برای چنین انتخاب‌هایی دارید. ما احتیاج به مسکن ارزان‌قیمت داریم که با مشاغل در نورث شور متناسب باشد. 

رسانهٔ همیاری: ژانویهٔ امسال دومین سالگرد سرنگونی تراژیک هواپیمای اوکراینی بود. با توجه به اینکه این منطقه مسکنِ ایرانیان بسیار زیادی است و همچنین اینکه خانواده‌های قربانیان و به‌طور کل ایرانیان منطقه خواستار ساخت بنای یادبودی برای قربانیان این پرواز هستند، آیا بخش نورث ونکوور برنامه‌ای برای کمک به ساخت چنین بنای یادبودی دارد؟ 

شهردار لیتل: کمیتهٔ هنرهای همگانی ما در مورد این موضوع با تعدادی از مردم و تعدادی حامیان مالی صحبت کرده است و من فکر می‌‌‌‌کنم منطقی‌تر باشد که با توجه به تعداد زیاد جمعیت ایرانی در شهر نورث ونکوور و بخش نورث ونکوور، ما این کار را با مشارکت شهر نورث ونکوور انجام دهیم. من می‌‌‌‌دانم که یادبودها و بزرگداشت‌های خصوصی‌ای بوده‌اند، به‌طور خاص به مجتمع مسکونی Denna Homes فکر می‌‌‌‌کنم در پایین مانتین هایوی. آن‌ها محدوده‌ای از باغچه و نیمکت‌هایی را برای یادبود و بزرگداشت اختصاص داده‌اند و من در هر حال فکر می‌‌‌‌کنم اگر این کار انجام شود، با مشارکت شهرداری نورث ونکوور خواهد بود. همچنین به‌عنوان نظری کلی، مدت‌های مدیدی است که بنای یادبودی در اینجا بنا نشده است. در گذشته بناهای زیادی به نشانهٔ یادبود و افتخار ساخته می‌‌‌‌شدند و پارک، خیابان یا میدانی به‌نشانهٔ احترام به‌نام افراد نام‌گذاری می‌‌‌‌شد. اما در سی سال گذشته این بسیار به‌ندرت اتفاق افتاده است. می‌‌‌‌دانید که ما خیابان‌هایمان را به‌نام سیاستمدارها و معلم‌ها و مدارسمان می‌نامیدیم. حالا دیگر این کار را نمی‌کنیم. باید یادبود و بزرگداشتی پیدا کنیم که هم تأثیرگذار باشد و هم متناسب با شیوهٔ بزرگداشت امروزی‌مان باشد. مثلاً یک درخت و یک نیمکت برای یادبود حادثهٔ حمله با چاقو خواهیم داشت ولی در ابعاد عظیم بنای جنگ در پارک ویکتوریا نخواهد بود. این‌ها همه بزرگداشت‌هایی‌اند برای حوادثی که در اجتماعمان رخ داده است.

بی‌سی سرو: سه سال پیش من و چند تن دیگر به شورای شهر ونکوور رفتیم. طرحی بود برای به‌رسمیت‌شناختن نوروز به‌عنوان مناسبتی در تقویم شهر ونکوور و برای جشن‌گرفتن همه‌سالهٔ این روز در شهرداری ونکوور که ما با همکاری جین سوانسون، عضو شورای شهر ونکوور، آن را مطرح کردیم و پیش بردیم، البته بعد از کووید متأسفانه موفق به برگزاری جشنی نشدیم. همین‌طور در شهر پورت مودی، ایمی لوبک طرحی به‌همین مضمون به شورای شهر برد. بزرگداشت نوروز در شهرداری منطقهٔ نورث ونکوور به چه صورت است و برنامه برای برگزاری نوروز چیست؟

شهردار لیتل: ما رابطه‌ای طولانی با دو گروه برگزارکنندهٔ مراسم در نورث شور در جو ماتیاس سنتر و امبل‌ساید پارک داشته‌ایم و همچنین یک مکان سومی هم بود که در آن شرکت می‌کردیم. می‌دانیم ما نیز در اینکه مردم بدانند نوروز چیست، نقش داریم و بنابراین ما از شبکه‌های اجتماعی‌مان استفاده می‌کنیم تا هر بهار دربارهٔ نوروز به مردم اطلاعات بدهیم. اما در رابطه با برنامه‌ها و جشن‌ها، ما بیشتر در برنامه‌هایی که خود جامعهٔ [ایرانی] برگزار می‌کنند، شرکت کرده‌ایم، نه در محل شهرداری. منظورم این است که جشن‌ها و برنامه‌هایی هستند که جا افتاده‌اند و مردم زیادی در آن شرکت می‌کنند و ایجاد یک برنامهٔ جدید و رقابت با آن‌ها ممکن است نتیجهٔ درستی نداشته باشد. برای جوامع دیگری که به بزرگی جامعهٔ ایرانی نیستند، شاید آن‌ها که برنامه و جشنی برای مناسبت‌هایشان ندارند، نیاز داشته باشند که دولت آن‌ها را به‌رسمیت بشناسد. ما ترجیح می‌دهیم برنامه‌هایی را که در شهرمان در جریان است، حمایت کنیم و اطمینان حاصل کنیم که آن‌ها سالم و با شرکت جمعیت خوبی برگزار می‌شوند، و امکانی ایجاد کنیم که نه تنها جامعهٔ ایرانی بلکه مردم جوامع دیگر هم به اینجا بیایند و دربارهٔ نوروز بیاموزند.

بی‌سی سرو: آقای شهردار، من در مروری بر اخبار و مقالاتی در ارتباط با انتخابات شهری ۲۰۱۸، متوجه شدم که بارها صحبت از ادغام شهر نورث ونکوور و بخش‌ نورث شور با هم شده بود، ولی بعد از آن دیگر دربارهٔ آن چیزی نشنیدیم. آیا شما هنوز هم از این ایده حمایت می‌کنید؟ فکر می‌کنید چه خواهد شد؟

شهردار لیتل: در مقاطع مختلفی من از این ایده حمایت کرده‌ام. موضوع چالش‌برانگیزی است؛ می‌دانید که در سال ۱۹۰۷ این دو منطقهٔ شهری از هم جدا شدند. شهر نورث ونکوور تصمیم گرفت که می‌خواهد پیاده‌رو و تیرهای چراغ برق برای خیابان‌ها بسازد و منطقهٔ شهری جداگانه‌ای بشود. این دو ناحیه عمدتاً در امتداد مرزهای تعیین‌شدهٔ املاک هیوود-لانزدیل و برای اهداف سرمایه‌گذاری تبدیل به این شهرداری‌های جداگانه شدند. آن‌ها از مخارج هنگفت توسعهٔ کیث رود در هر دو طرف از هورس‌شو بِی تا دیپ کُوْ خسته شده بودند و می‌خواستند مالیات‌هایشان را صرف نواحی مرکزی محله‌هایشان کنند. امروزه، تفاوت‌ها میان شهر و بخش نورث ونکوور بسیار با قدیم فرق کرده است. مشکلات بزرگ ما، چه یک منطقهٔ شهری باشیم چه دو تا، همان‌ها خواهند بود و من امیدوارم ما بتوانیم بین این دو منطقهٔ شهری بهتر هماهنگی و همکاری داشته باشیم، خصوصاً در زمینه‌ٔ پروژه‌های ساخت‌وساز. 

ما همین حالا هم مراکز خدماتی تفریحی‌مان را یکپارچه کرده‌ایم و من فکر می‌کنم ما می‌توانیم خدمات کتابخانه‌ای‌مان را هم بهتر یکپارچه کنیم، هرچند الان هم این امکان را داریم که کتابی را از کتابخانه‌ای بگیریم و در کتابخانهٔ دیگر پس بدهیم. خدمات آتش‌نشانی ما نیز همین‌طور است، و مثلاً ممکن است شما مورد آتش‌سوزی‌ای در شهر نورث ونکوور داشته باشید که آتش‌نشان‌های بخش به‌ آنجا اعزام شوند و برعکس. من فکر می‌کنم دسترسی آزاد به خدمات دو منطقهٔ شهری اولویت است. در رابطه با ادغام این دو شهرداری که در سال ۱۹۰۷ از هم جدا شدند، تا کنون ۱۳ بار تلاش شده که این دو با هم ادغام شوند، ولی من مطمئن نیستم بخواهم انرژی زیادی روی این مسئله بگذارم، مگر آنکه همکاران ما در شهر نورث ونکوور مایل باشند که چنین کاری بکنند. 

فکر نمی‌کنم مطالعه‌ای دیگر در این زمینه چیزی را تغییر دهد، نوع تفکر مهم است. بخش نورث ونکوور مالیات پایین‌تری از شهر نورث ونکوور دارد و ما قرار است نرخ مالیاتمان را پایین‌تر هم بیاوریم و این فاصله بیشتر خواهد شد و فکر می‌کنم در نهایت ساکنان شهر نورث ونکوور بگویند چرا ما باید این‌قدر مالیات بیشتری بدهیم. من فکر می‌کنم آنچه مهم است هماهنگی بین دو شهرداری است که به‌خوبی و به‌طور مرتب انجام می‌شود. من و شهردار شهر نورث ونکوور در کمیته‌های مختلف مترو ونکوور و حمل‌ونقل عمومی با هم در تماس‌ایم، و آنچه که برایمان مهم است، تا جایی که به ساکنان مربوط می‌شود، دسترسی آزاد به اماکن عمومی برای همه فراهم باشد تا از آن‌ها استفاده کنند.

بی‌سی سرو: ممنون، و سؤال آخر اینکه در این بهار و این سال جدید، شما چشم‌انتظار چه هستید؟

شهردار لیتل: هوا دارد گرم می‌شود که این خیلی خوب است و ما قطعاًً آماده‌ایم که با خانواده اوقات خوشی داشته باشیم و به کمپینگ برویم. ولی آنچه که بیش از همه انتظارش را می‌کشم این است که بتوان بیرون رفت و از فضاهای باز استفاده کرد، و تا جایی که به مسائل بخش مربوط می‌شود، این اکتبر انتخابات داریم، همیشه لذت‌بخش است اینکه مردم را می‌بینیم که طی تابستان در برنامه‌های مختلف ازجمله جلسات مناظرهٔ کاندیداها شرکت می‌کنند و مسائل و مشکلات خود را مطرح می‌کنند. من از فصل انتخابات لذت می‌برم و امسال هم در این رقابت‌ها خواهم بود. اگر شما کسانی را می‌شناسید که مایل‌اند خود را کاندیدا کنند، من خوشحال خواهم شد به آن‌ها کمک کنم. همچنین منتظر شنیدن نظرات شما در کمپین خودم هستم. متشکرم.

بی‌سی سرو و رسانهٔ همیاری: متشکر از شما برای وقتی که به ما دادید.

ویدیوی این گفت‌وگو را در اینجا ببینید:

نوشته گفت‌وگوی نوروزی رسانهٔ همیاری و بی‌سی سرو با مایک لیتل، شهردار بخش نورث ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.

در آستانهٔ نوروز ۱۴۰۱ همراه با دوستانمان در بی‌سی سرو، تابلو اعلانات فارسی‌زبانان بریتیش‌ کلمبیا، و با پشتیبانی نورث شور نیوز بر آن شدیم با تعدادی از سیاستمداران سطوح شهری و استانی در بریتیش کلمبیا گفت‌وگوهایی را ترتیب بدهیم تا هم دربارهٔ عملکردشان در سال گذشتهٔ خورشیدی به خوانندگانمان اطلاعاتی بدهند و هم از آن‌ها دربارهٔ برخی مسائل مورد علاقهٔ جامعهٔ ایرانی بریتیش کلمبیا بپرسیم که توجه شما را به این گفت‌وگوها جلب می‌کنیم. لازم به یادآوری است که به‌دلیل محدودیت صفحات نشریه تعدادی از گفت‌وگوها در شمارهٔ آینده منتشر خواهند شد. در اینجا لازم می‌دانیم از آقای مسعود کریمایی، برای در اختیار قرار دادن دفتر خانهٔ فرهنگ و هنر ایران واقع در وست ونکوور، به‌منظور گفت‌وگو با شهردار مری-ان بوث قدردانی کنیم.

بی‌سی سرو: شهردار مری-ان بوث، از شما سپاسگزاریم که در این روز زیبا، اندکی پیش از بهار وقت خودتان را برای گفت‌وگو در اختیار ما قرار دادید. در آغاز از شما می‌خواهیم که مروری بر اتفاقات مهم در شهر وست ونکوور در سالی که گذشت و مطابق تقویم ما در ماه مارس آغاز می‌‌‌‌شود، داشته باشید و قدری در مورد مسائل مهم برای جامعه، مانند مسئلهٔ ترافیک، مسکن یا مشکلات دیگر.

شهردار بوث: ممنون از شما، امیر و سیما. این توفیق بزرگی است برای من تا قدری اطلاعات را با جامعهٔ ایرانی وست ونکوور به‌اشتراک بگذارم. با وجود کووید، ما سال شلوغی را پشت سر گذاشتیم و احتمالاً در جریان‌اید که شورای شهر برنامه‌ای راهبردی تهیه کرده که شش هدف عمده دارد و در راستای این موضوعات تنظیم شده‌اند: مسکن، حمل‌و‌نقل، سلامت اجتماعی، اقتصاد محلی، خدمات شهری، و تغییرات اقلیمی. در این راستا ما حدود ۳۰ هدف داریم. ما برنامهٔ راهبردی شهر را در پاییز گذشته به‌روز کردیم و هر سال این کار را تکرار می‌کنیم. ما در برخی زمینه‌ها پیشرفت زیادی داشته‌ایم. به‌گمان من نخستین دغدغهٔ مردم در وست ونکوور ترافیک است و من رئیس کارگروه مشترک نورث شور در زمینهٔ حمل‌و‌نقل به نام ارتباطات نورث شور (North Shore Connects) هستم که شامل سه شهرداری و دو دولت مردمان نخستین نورث شور است. خبر مهم در این راستا تغییر نام این کارگروه از INSTPP بود که نام چندان جالبی نبود و ما می‌خواستیم که اسم کارگروه نمایانگر این مسئله باشد که ما می‌خواهیم کل منطقه به هم متصل شود و عبورومرور مردم و کالاها به‌صورت آسان، ایمن، و سریع انجام شود. به‌همین دلیل خبر مهم ما در هنگام تغییر نام در پاییز گذشته تصمیم برای آوردن سیستم رفت‌وآمد سریع (Rapid Transit) به نورث شور در اسرع وقت بود. ما در حال طی‌کردن روال معمول برای انجام این کار هستیم و همان‌طور که می‌دانید این کارها زمان‌برند. با این وجود ما بر این باوریم که اکنون نوبت ماست که سرمایه‌گذاری لازم برای حل مشکل راهبندان ما، که یکی از بدترین‌ها در منطقه است، انجام شود. به‌همین منظور ما به‌صورت جدی در حال همکاری با رده‌های مختلف دولت و با شورای شهرداران ترنس‌لینک هستیم. همچنین ما به سایر راه‌های حمل‌و‌نقل نیز پرداخته‌ایم. مانند دوچرخه‌های برقی و در همین راستا با مشارکت شهرداری نورث ونکوور یکی از اولین برنامه‌های دوچرخهٔ برقی اشتراکی را راه‌اندازی کرده‌ایم تا دیگر برای امتحان‌کردن آن نیازی به خرید نباشد. شاید در جریان باشید که همین اواخر برای بهسازی مسیر پیاده‌رَوی اسپیریت (Spirit Trail) ما برندهٔ جایزه‌ای شدیم. این پل روی رود کپیلانو پیش از این برای عابران پیاده و دوچرخه‌سواران بسیار خطرناک و نیز بسیار شلوغ بود. قسمت اضافه‌شده به پل به دوچرخه‌سواران این امکان را می‌دهد که از حدود خیابان شانزدهم در وست ونکوور تا Park & Tilford در نورث ونکوور را در مسیرهای اختصاصی دوچرخه طی کنند. من به این طرح بسیار افتخار می‌کنم، چرا که یک حلقهٔ مفقود در زنجیر را کامل کرد. پرواضح است که ما به‌دنبال راه‌های گوناگون برای رفت‌وآمد آسان‌تر خودروها نیز باشیم. اما باید در نظر داشت که بخش عمدهٔ راه‌بندان ریشه در وست ونکوور ندارد. چرا که رشد جمعیت ما نسبتا پایین بوده و در سرشماریِ پیش از آخری، حتی کاهش جمعیت نیز داشتیم. در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیت ما حدود ۳-۴ درصد افزایش داشته که می‌شود حدود ۱۶۰۰ نفر. اما وست ونکوور عامل ایجاد ترافیک نیست. بلکه بحران مسکن مقصر اصلی است. چرا که کمتر کسی قادر به پرداخت هزینهٔ زندگی در اینجاست. آتش‌نشانان، نیروهای پلیس، آموزگاران، پزشکان، و وکلا نمی‌توانند از پس هزینه‌های زندگی در اینجا برآیند و همهٔ آن‌هایی که زمانی در اینجا کار و زندگی می‌کردند، امروز از نقاط دیگر ونکوور بزرگ برای کار به این منطقه می‌آیند. از اینجا به هدف دیگرمان می‌رسیم. چرا که یکی از بزرگ‌ترین عوامل راه‌بندان در همهٔ مناطق گرانی مسکن است. وقتی می‌شنویم که جمعیت اسکوامیش ۲۲ درصد رشد داشته و جمعیت پمبرتون ۱۰ درصد بیشتر شده، این‌ها نشان می‌دهد که مردم به نقاط ارزان‌تر نقل مکان می‌کنند و برای کار به اینجا می‌آیند. همچنین ما کسانی را داریم که به ویسلر، جزایر، و سان‌شاین کوست می‌روند و همهٔ این‌ها باعث افزایش راه‌بندان می‌شود. من از دشواری‌های ناشی از این مسئله در زمان رفت‌وآمد آگاه‌ام و این مسئله برای ما بسیار مهم است. برای این مشکل راه‌حلی جادویی وجود ندارد و کارهای مختلفی است که ما باید انجام دهیم و باید از الان شروع کنیم. مسئلهٔ دیگری که مطرح کردم، مسکن ارزان است. به‌نظر من یکی از مواردی که در سال گذشته پیشرفت واقعی داشته‌، احداث مسکن برای نیروی کار است که مورد تصویب قرار گرفته و ساخت آن امسال آغاز خواهد شد. ما پیمانکار پروژه را انتخاب کرده‌ایم و با مشارکت با یکی از انبوه‌سازان و یکی از بنیادهای غیرانتفاعی بنا داریم که پشت مرکز اجتماعات وست ونکوور مجموعه‌ای آپارتمانی بسازیم، همچنین دو مجتمع آپارتمانی استیجاری با اجارهٔ پایین‌تر از نرخ بازار (below-market rental). جامعهٔ هدف ما در این پروژه‌ها، کسانی‌اند که درآمد خانوار آن‌ها در بازهٔ ۵۰ تا ۱۵۰ هزار دلار در سال قرار می‌گیرد. این درآمد ممکن است زیاد به‌نظر برسد. اما با درنظرگرفتن اینکه قیمت متوسط برای خانه در وست ونکوور حدود ۳٫۲ میلیون دلار است، آن‌ها توانایی زندگی در این منطقه را ندارند. به‌همین دلیل ما دسترسی خود به نیروی کار را با حمل‌و‌نقل عمومی گسترش می‌دهیم. همچنین تلاش می‌کنیم تا تعداد واحدهای مسکونی ارزان‌قیمت اجاره‌ای، خانه‌های کوچک‌تر، خانه‌های دارای دیوار مشترک (town house)‏، خانه‌های ردیفی (row house) و خانه‌های واگنی (coach house) افزایش یابند.

تغییر بزرگ دیگری که در سال گذشته اتفاق افتاده، که مطمئن‌ام موردعلاقهٔ عدهٔ زیادی از مردم باشد، این است که ما می‌خواهیم سازندگان را تشویق کنیم واحدهای بیشتری را در یک قطعه‌زمین بسازند تا به‌جای اینکه یک خانهٔ بزرگِ مثلاً پنج میلیون دلاری که خالی افتاده است، یک خانهٔ کوچک‌تر، با سوئیت زیرزمینی یا سوئیت در حیاط و خانهٔ واگنی بسازند. به‌همین منظور ما نسبت مساحت ساختمان به زمین را کاهش داده‌ایم تا تفکیک زمین به واحد‌های کوچک‌تر آسان‌تر باشد و خانه‌های کوچک‌تر و ارزان‌تر ساخته شوند. البته این یک طیف است و ما نیازمند انواع مختلف مسکن، از قبیل مسکن برای سالمندان، خانواده‌ها، و جوانان هستیم. ما تقریباً هیچ جمعیت جوانی بین سن ۲۵ تا ۴۰ سال در وست ونکوور نداریم و جمعیت بزرگی از سالمندان در شهر ما ساکن‌اند. نسبت جمعیت کودکان در شهر ما نصف ونکوور است و این مشکل بزرگی برای اقتصاد محلی است. چرا که ما شاهد تعطیلی کسب‌وکارها هستیم درحالی‌که می‌خواهیم که این خدمات در شهر ما باقی بمانند. ما می‌خواهیم رستوران‌ها، خشکشویی‌ها و اماکن هنری در اینجا باقی بمانند. اما جمعیت روبه‌کاهش و سالمند کسب‌وکار کافی ایجاد نمی‌کنند. به‌ویژه کسانی که درآمد ثابت دارند مانند جوانان پول خرج نمی‌کنند. پس اقتصاد محلی نیز برای من بسیار مهم است. ما چگونه می‌توانیم کسب‌وکار را به اینجا بیاوریم و از آن پشتیبانی کنیم تا رشد کند. من بر این باورم که ما در وست ونکوور چیزهایی زیادی برای عرضه داریم. خط ساحلی ما یکی از زیباترین سواحل در منطقه است و مردم بسیار به seawall علاقه دارند. ما باید از مردم دعوت کنیم به دیدار شهر ما بیایند، از آن‌ها استقبال کنیم تا در اینجا ماندگار شوند. نه اینکه فقط از ‌seawall استفاده کنند. بلکه به مغازه‌ها و رستوران‌های ما نیز سر بزنند. نکتهٔ اصلی این است که چگونه این کار را انجام دهیم؟ من گمان می‌کنم که ما در زمینه‌های فرهنگ و هنر فرصت‌های خوبی داریم. این‌ها بخشی از اتفاقات سال گذشته بود.

بی‌سی سرو: ارزیابی شما در مورد رویکرد شورای شهر به این پروژه‌ها و سرعت تأیید آن‌ها چیست؟ من متوجه‌ام که هر کس نظر متفاوتی در مورد تندی یا کندی سرعت توسعه دارد. اما نظر شما در مورد سرعت ساخت‌وساز در شهر چیست؟

شهردار بوث: جالب است. چرا که من تنها سی سال است که در اینجا زندگی می‌کنم. البته شوهر من در وست ونکوور بزرگ شده است. بسیاری از مردم به وست ونکوور به‌عنوان شهری خواب‌آلوده نگاه می‌کنند. یعنی شما در داون‌تاون کار می‌کنید و شب برای خواب به خانهٔ تک‌خانوار (Single-family house) خود می‌آیید. اما همهٔ تفریح و کار شما در جای دیگری است. بر این باورم که این تفکر باید تغییر کند. اول اینکه رفت‌وآمد دشوارتر شده است و مردم می‌خواهند در شهر خود بمانند. اما ۶۵ درصد مسکن ما تک‌خانوار است و ۲۵ درصد دیگر، برج‌های مسکونی قدیمی و ما چیز قابل‌توجهی در این بین نداریم. ما در این مورد از لحاظ مسکن و از نظر جمعیتی صحبت می‌کنیم و ما خانواده‌های ۲۵ تا ۴۰ ساله را از دست داده‌ایم. پس به تنوع مسکن نیازمندیم. ما در سال گذشته یا سال پیش از آن ده طبقه به پارک رویال اضافه کردیم که همهٔ آن‌ها واحدهای مسکونی اجاره‌ای است. اما ما بر این باور بودیم که تنها یک فرصت برای انجام کار درست را داریم و پنج طبقه اضافه بر هر یک از دو برج اثر چندانی بر محل نگذاشت. آنجا محل بهترین شبکهٔ حمل‌و‌نقل عمومی ماست و مشاغل در آن منطقه قرار دارد. به‌همین علت ما بر این باوریم که هر سال به حدود ۲۵۰ واحد جدید نیاز داریم تا با برآوردهای ما از جمعیت در برنامهٔ رسمی شهری، منطبق باشد؛ پس ۲۰۰ واحد در سال که ۵۰ واحد آن باید استیجاری و کوچک‌تر باشد. مثال خوب دیگر در هورس‌شو بِی است که مورد بحث جلسهٔ آیندهٔ شوراست و Tantalus Gardens نام دارد. آن‌ها چهار قطعه زمین را که قبلاً متعلق به کلیسا بود، در اختیار گرفته‌اند و می‌خواهند ۱۰ واحد از خانه با دیوار مشترک در آنجا بسازند که بنا بر تعریف باز هم ارزان‌تر از خانه‌های تک‌خانواری خواهند بود. من دو دختر ۲۵ و ۲۷ ساله دارم و ما نگران آن‌ها هستیم. آن‌ها باید بتوانند به زادگاه خود و شهری که در آن بزرگ شده‌اند، برگردند. ما کسانی را داریم که می‌خواهند زندگی خود را کوچک کنند. آن‌ها می‌خواهند خانه‌های قدیمی خود را بفروشند و مثلاً به سفر بروند و واحدی را برای اجاره‌دادن بخرند. این افراد به جنوب لانزدیل می‌روند. چرا که ما از این نوع خانه‌ها در شهرمان نداریم. بله این مشکل بزرگی است. اما ما در حال کوشش‌ایم. در پاسخ سؤال شما باید بگویم که تغییر چندانی در وست ونکوور رخ نداده بود و ما نیروی کافی در شهرداری نداشته‌ایم و اکنون تلاش می‌کنیم به نقطهٔ مطلوب برسیم. روند صدور مجوز ساخت در شهرداری بد نیست. اما ما برای استخدام نیرو در بخش برنامه‌ریزی شهرداری، به‌خاطر مسائلی که ذکر کردم، با چالش روبروییم. ما به‌دنبال نیرو در بخش‌های مهندسی و برنامه‌ریزی هستیم و همان‌طور که گفتم مردم تمایل دارند که نزدیک محل کار خود زندگی کنند، به‌جای آنکه برای رسیدن به محل کار در راه باشند. ما می‌دانیم که زمان ارزش دارد و نمی‌خواهیم مردم زمان زیادی را در انتظار کسب مجوز بمانند. وضع ما خیلی بد نیست و مدت انتظار برای مجوز ساخت از ۱۶ هفته به ۱۲ هفته رسیده است. فعالیت بسیاری در تهیهٔ طرح کاهش زیربنای ساختمان اتفاق افتاد و کارگروه حفظ هویت محله (Neighbourhood Character Working Group) دست‌به‌کار شد و مسائل دیگری نیز پیش آمد که ما به آن‌ها پرداختیم. عدهٔ زیادی از مردم طرح‌های خود را به کارگروه و پیش از طرح این ابتکار فرستادند و ما مورد توجه بسیار قرار گرفتیم. اما نکتهٔ مثبت آن، به‌نظر من، این است که اگر خانه‌ای قدری بزرگ‌تر از چیزی باشد که می‌توانید بسازید، به‌جای تخریب، می‌توانید آن را نگه دارید و بازسازی کنید که از نظر زیست‌محیطی نیز بهتر است.

بی‌سی سرو: به موضوع حمل‌و‌نقل عمومی بازگردیم. در ماه فوریه، سه شورای شهر نورث شور پشتیبانی قاطع خود را از طرح احداث سیستم رفت‌وآمد سریع به نورث شور اعلام کردند و به‌طور رسمی از شورای شهرداران ترنس‌لینک خواستند که این طرح را اجرا کند. سؤال من این است که گام بعدی چیست؟ به‌ویژه در مورد توسعهٔ حمل‌و‌نقل عمومی در ده سال بعد، و تعهد‌ها و پاسخ‌های ترنس‌لینک یا رده‌های مختلف دولت. به‌یاد داریم که چند سال پیش وقتی صحبت از اتوبوس سریع‌السیر به وست ونکوور شد، که معمولاً مقدمهٔ احداث قطار شهری است، بحث‌های زیادی در گرفت و نهایتاً تصمیم بر این شد که این طرح تنها تا پارک رویال اجرایی شود. آیا این بار نیز پارک رویال انتهای مسیر خط قطار خواهد بود؟ پرسش اینجاست که وقتی شورای شهر اتوبوس سریع‌السیر را رد می‌کند، آیا نظرش تغییر کرده و به‌دنبال چیز بزرگ‌تر و بهتری است؟

شهردار بوث: گمان می‌کنم ما از آن فرایند درس‌های زیادی گرفتیم. می‌دانید در سیاست می‌گویند همه‌چیز بستگی به زمان دارد. من از نتیجه ناراضی نیستم و ما در جامعه تنها با سرعت اعتماد می‌توانیم به‌پیش برویم. این مسئله برای جامعه متفاوت بود. پاسخ من به دو پرسش شما در مورد گام‌های بعدی در قطار سریع‌السیر این است که هم‌اکنون پارک رویال به‌عنوان پایان خط منظور شده است. اما این امر بدین معنا نیست که جامعه لزوماً در همین نقطه متوقف می‌شود. به‌نظر من روزی فرا خواهد رسید که مردم بگویند: چرا در پارک رویال متوقف شویم؟ اما تا زمانی که جامعه آماده نباشد، وظیفهٔ من پذیرش واقعیت است. در مورد گام‌های بعدی باید بگویم که اولین مرحله جلسهٔ ماه بعد شورای شهرداران است. چرا که قطعنامهٔ ما مورد پشتیبانی هر سه شورای شهر نورث شور قرار گرفته تا از شورای شهرداران تقاضا کنیم که سیستم رفت‌وآمد سریع را نیز در چشم‌انداز ۱۰ ساله و برنامهٔ سرمایه‌گذاری ۱۰ ساله منظور کنند و سپس با آن برنامهٔ سرمایه‌گذاری برای تأمین اعتبار به‌سراغ رده‌های دیگر دولت برود. طرح‌های دیگری نیز برای تأمین اعتبار با ما رقابت می‌کنند. طرح‌هایی چون قطار شهری به دانشگاه بریتیش کلمبیا که از تکنولوژی اسکای ترِین استفاده می‌کند، تله‌کابین (Gondola) برای دانشگاه سایمون فریزر، پروژه‌هایی در سوری و چند طرح بزرگ دیگر. اما ما این نکته را روشن کرده‌ایم که می‌خواهیم در اسرع وقت خواسته‌مان تأمین شود. همچنین ما طرحی را می‌خواهیم که قابلیت رقابت با گزینه‌های دیگر حمل‌و‌نقل را داشته باشد، موردعلاقهٔ مردم باشد و به‌این منظور باید ایمن، سریع، و راحت با تعدد بالای سفر باشد. در حال حاضر، ما دو مسیر را در نظر داریم که از متروتاون آغاز و به برِنت‌وود مال می‌رود و از آنجا به خیابان هِیستینگز و سپس به‌موازات پل سِکِند نرو (Second Narrow) به نورث شور، ایستگاه فیبز (Phibbs Exchange)، دانشگاه کپیلانو و سپس به‌سمت وست ونکوور می‌رسد. در نتیجه برنامه‌ریزی بسیاری در راه است. اما تا وقتی برنامه‌ریزی شروع نشود، نمی‌توان کار را به‌انجام رساند. به‌همین دلیل گمان می‌کنم بین سه تا پنج سال آینده شاهد پیشرفت‌هایی در زمینهٔ احداث زیرساخت‌ها و مسیرهای ویژه باشیم. ما به‌طور مشخص گفته‌ایم که می‌خواهیم این پروژه روی زمین ساخته شود و خطوط ویژهٔ خود را داشته باشد. برآوردها نشان می‌دهد که این پروژه به‌طور روزانه ۵۰ هزار خودرو را از جاده‌ها خارج خواهد کرد. این‌ها همه خودروهایی‌اند که ترافیک صبحگاهی در بزرگراه را به‌سمت ونکوور تشکیل می‌دهند و در پایان روز همه به‌سمت شمال باز می‌گردند و در سمت دیگر موجب راه‌بندان می‌شوند. این روند قابل ادامه نیست و نه برای سلامت اجتماعی ما خوب است و نه اقتصاد.

رسانهٔ همیاری: به موضوع دیگری بپردازیم. بیش از دو سال از سرنگونی پرواز ۷۵۲ هواپیمایی اوکراین می‌گذرد و همه می‌دانیم که جمعیت بزرگی از ایرانیان در اینجا زندگی می‌کنند. خانوادهٔ قربانیان و جامعهٔ ایرانی دوست دارند تا بنای یادبودی برای ادای احترام به قربانیان پرواز ۷۵۲ احداث کنند. آیا برنامه‌ای برای این کار وجود دارد و آیا شهرداری وست ونکوور می‌تواند از ساخت چنین یادبودی پشتیبانی کند؟

شهردار بوث: بله، من در برنامه‌های یادبود دو سال پیش در نورث ونکوور شرکت کردم و من و لیندا بوکانان و مایک لیتل، شهرداران شهر و بخش‌های نورث ونکوور دوستان نزدیکی هستیم و در این مورد با هم گفت‌وگو کرده‌ایم، چرا که این مسئله مطرح شد و من فکر می‌کنم ما دوست داریم که حتماً از چنین طرحی حمایت کنیم. گمان می‌کنم که تفکر غالب در آن زمان این بود که باید قدری زمان بگذرد و نمی‌توان عجله کرد. اما ما به رهبری جامعهٔ ایرانی چشم دوخته‌ایم که ایده را آماده کند و ما حتماً از آن پشتیبانی خواهیم کرد. ده درصد جمعیت ما را ایرانیان تشکیل می‌دهند و این رقم در نورث ونکوور حتی بیشتر است و واضح است که نورث ونکوور تعداد زیادی از شهروندانش را در این حادثه از دست داد. شگفت‌آور است که متأسفانه دوباره اوکراین به صدر اخبار برگشته و این روزها بسیار ناراحت‌کننده‌اند. اما مهم است که آن واقعه را از یاد نبریم. من فکر می‌کنم که ما می‌خواهیم این کار را به‌درستی انجام دهیم و به‌معنای واقعی یاد آنانی را که در این حادثه از دست رفتند، گرامی بداریم و یک اقدام مشترک می‌تواند مطلوب باشد. ما سه شهرداری و دو ملت بومی همکاری بسیار نزدیک و روابط بسیار خوبی داریم و خوب است که گفت‌وگوها در مورد برنامه‌ریزی را شروع کنیم.

رسانهٔ همیاری: بله، من فکر می‌کنم که جامعهٔ ما مشتاق کمک به انجام این کار است، به‌عنوان مثال با اهدای یک اثر هنری. ولی مسئلهٔ اصلی اختصاص مکانی است برای نصب آن…

شهردار بوث: بله، و من پس از این جلسه با خانم بوکانان، شهردار شهر نورث ونکوور دیداری دارم و در این مورد با او گفت‌وگو خواهم داشت. چرا که می‌دانم او نیز به چنین طرحی علاقه دارد. در نورث ونکوور یادبودی برای زنان بومی مفقود و مقتول برقرار شد و وست ونکوور نیز باید در چنین کاری شرکت کند. مسئلهٔ اصلی طرح ایدهٔ خوب و قوی است و ایجاد کمیته‌ای در جامعهٔ ایرانی برای همکاری ما با ایشان کمک خوبی به این طرح است. چرا که همیشه گفته‌ام که در سیاست باید مسئله را برای سیاست‌گذاران آسان کرد تا کارِ درست را انجام دهند. اگر شما کار ما را آسان کنید، این کار به‌درستی انجام خواهد شد. پس تشکیل نوعی کمیته یا کارگروه در نورث شور و آغاز کار بر روی ایده‌ها به‌گمانم مناسب باشد. ما می‌خواهیم به فرهنگ مردم ایرانی احترام بگذاریم و نظر خودمان را به آنان تحمیل نکنیم. اما حتماً می‌خواهیم در این امر با شما شریک شویم. بیایید گام نخست را برداریم و اگر گروهی درون جامعه ابتکار عمل را به‌دست گیرند که ما بتوانیم با آن‌ها کار کنیم، من خواهم توانست که پشتیبانی رهبری سیاسی را جلب کنم تا تحولی ایجاد کنیم. مثل قضیهٔ سیستم رفت‌وآمد سریع است که با یک چشم‌انداز شروع می‌کنیم. لازم نیست من به شما بگویم که فرهنگ ایرانی چقدر غنی است. از موسیقی، غذا، رقص، یا هنر. شما هنرمندان مجسمه‌ساز خوب زیاد دارید. مثلاً بعضی از آن اندیشمندان را به عرصه بیاوریم و حرکت را شروع کنیم.

بی‌سی سرو: چند سال پیش از همه‌گیری کووید-۱۹، من و برخی دیگر از شهروندان ونکوور با همکاری جین سوانسون، عضو شورای شهر ونکوور، طرحی را به شورای شهر بردیم که به‌موجب آن شورای شهر نوروز را به‌عنوان یک مناسبت به‌رسمیت بشناسد و به تقویم شهر بیفزاید و هر سال نیز آن را جشن بگیرد. همچنین سال گذشته نیز ایمی لوبیک، عضو شورای شهر پورت مودی، طرحی مشابه را به شورا برد برای به‌رسمیت‌شناختن نوروز و نورپردازی ساختمان شهرداری به این مناسبت. امسال همچنین پل بورارد نیز به‌مناسبت نوروز نورپردازی خواهد شد. من در جریان نیستم که شهرداری وست ونکوور چگونه نوروز را گرامی می‌دارد. آیا در تقویم مناسبت‌ها ثبت شده است؟ یا نوعی دیگر از به‌رسمیت‌شناختن در جریان است؟ به‌طور کلی برنامهٔ شما برای گرامیداشت نوروز چیست؟

شهردار بوث: بله، شاید امسال این امر امکان‌پذیر باشد. ما حدود سی سال است که در شب چهارشنبه‌سوری از روی آتش می‌پریم و نه تنها ایرانیان، بلکه مردم غیرایرانی نیز به این برنامه علاقه دارند. این برنامه برای بچه‌ها و خانواده‌ها بسیار هیجان‌انگیز است و من نیز گاهی در آن شرکت کرده‌ام. این برنامه حتی زیر بارش شدید باران نیز برگزار می‌شود و به‌نظر می‌آید گاهی از نظر آب‌وهوا بدشانسی می‌آوریم. اما این بهار است برای ما. من همیشه یک پیام نوروزی می‌دهم و جشن چهارشنبه‌سوری را برگزار می‌کنیم. من حتی از برگزاری جشن در مرکز اجتماعات شهر استقبال می‌کنم. همان‌طور که می‌دانید مرکز اجتماعات، تالاری (Atrium) بسیار زیبا دارد که درهای مرکز از هر دو سو باز می‌شوند. ما به آن اتاق نشیمن شهروندان می‌گوییم. ما فستیوال کدو (Pumpkin Fest) را در آنجا برگزار می‌کنیم. به‌نظر من جای بسیار خوبی است. همچنین ما سال نوی چینی را آنجا جشن گرفتیم. باز هم تکرار می‌کنم که همکاری با جامعه راه‌گشاست. مثلاً در فستیوال بریج پیش از همه‌گیری، جامعهٔ ایرانی مشارکت داشت. و ما مجبور شدیم خیلی از برنامه‌ها را متوقف کنیم. به‌نظرم اکنون فرصت خوبی است که چیزهای جدید را امتحان کنیم یا کارهای پیشین را با روش‌های تازه دنبال کنیم و مثلاً نمایشگاه آثار هنری در تالار یا سرسرای مرکز اجتماعات وست ونکوور برگزار کنیم. به‌نظر من تفریحات دسته‌‌جمعی، ورزش، و فرهنگ جامعه را گرد هم می‌آورد. مردم وست ونکوور به فرهنگ‌های مختلف بسیار علاقه دارند. مثلاً ما همین اواخر نمایشگاه میراث را در مرکز اجتماعات برگزار کردیم. آنجا جای خوبی است که مثلاً سفرهٔ [هفت سین] را پهن کنیم و اجزای آن را توضیح دهیم. کتابخانه نیز معمولاً برنامه‌ای برای نوروز دارد و در آن اهمیت اجزای سفرهٔ هفت سین را توضیح می‌دهد. به‌همین دلیل گمان می‌کنم فرصت‌های گوناگونی وجود دارد. من می‌دانم که کتابخانه کارهایی انجام داده، اما ممکن است بتوانیم کاری هنری انجام دهیم و در تالار میز بگذاریم. به‌نظر من از چنین کاری استقبال بسیار خواهد شد. من می‌توانم شما را با کارمندانم که مسئول برنامه‌گذاری‌اند، مرتبط کنم تا ایده‌های شما را دریافت کرده و از آن‌ها پشتیبانی کنند. می‌دانید، داشتن یک کمیته که با جامعه مرتبط باشد، بسیار مؤثر است. چرا که ما لزوماً چنین ارتباطاتی نداریم. مثلاً در مورد سال نوی چینی همکاری یکی دو نفر بود که موجب آغاز حرکت شد.

بی‌سی سرو: سؤال آخر، اکنون که تنها دو هفته به بهار و نوروز باقی مانده، ما می‌دانیم که شما احتمالاً سال نو را مانند ما جشن نمی‌گیرید، اما در این بهار و سال نو شما در انتظار چه هستید؟

شهردار بوث: من امید فراوانی دارم. ما دوران سختی را پشت سر گذاشتیم؛ از سرنگونی هواپیما گرفته تا همه‌گیری و اکنون اشغال اوکراین. مردم دشواری بسیاری را متحمل شدند. بعضی‌ها بیشتر از بقیه. [کووید] پرده از بسیاری از کمبودهای ما برداشت: مانند انزوا و ایمنی غذایی. اما من معمولاً انسان بسیار خوش‌بینی هستم و بر این باورم که ما از این حوادث درس‌های زیادی یاد گرفتیم و ما بسیار خوش‌شانس‌ایم که در کانادا زندگی می‌کنیم و دلایل بسیاری برای قدردانی داریم. ما می‌توانیم از دیگران پشتیبانی کنیم. اتفاقاً من امروز پیامی در حمایت از مردم اوکراین منتشر کردم. من دوباره برای انتخابات نامزد خواهم شد و دلیل نامزدی من این است که کارهای مختلفی را شروع کرده‌ام و می‌خواهم آن‌ها را به‌اتمام برسانم. مثلاً پیست دو و میدانی هری جروم و استادیوم آرمیتاژ، مرکز هنر، ساخت مسکن برای نیروی کار شهرمان، و پیگیری پروژه‌های حمل‌و‌نقل. بزرگ‌ترین مسئلهٔ پیش روی شورا در ماه‌های آینده، جایگزینی خانهٔ سالمندان اینگلوود (Inglewood Care Home) است و من نسبت به آن بسیار خوش‌بین‌ام. این طرح و سرمایه‌گذاری بزرگ در شهر ماست که به‌موجب آن خانهٔ سالمندان اینگلوود با مجموعه‌ای تازه جایگزین خواهد شد. چرا که عمر مفید آن به‌سر رسیده است. باید توجه داشته باشیم که این ساختمان‌ها همه در دههٔ ۶۰ میلادی ساخته شده‌اند. ضمناً ساختمان شهرداری نیز به‌زودی در ماه اوت بازگشایی خواهد شد. ما با مشکل تأمین مواد لازم روبروییم. من فکر می‌کنم که ما زمینهٔ خیلی از کارها را فراهم کرده‌ایم و به‌گمان من تغییرات بسیار هیجان‌انگیزی در راه است که اثر آن را در شهرمان خواهیم دید. به‌همین دلیل من چشم‌انتظار این تغییراتم. همچنین ما دو خانهٔ باقی‌مانده در کنار ساحل را خواهیم خرید و معنای آن این است که ساحل ما به‌طور کامل در اختیار شهروندان خواهد بود تا به کنار دریا بروند، نه اینکه تحت مالکیت خصوصی باشد. ما پل چوبی جدیدی را در بریتیش پراپرتیز ساخته‌ایم که جاذبه‌ای دیدنی برای شهر ماست. نمی‌دانم آیا تا به‌حال روی آن راه رفته‌اید یا نه. اما پارکینگ اطراف آن به‌شدت پر است. همچنین زمین بازی مک‌گوین (McGavin Field). برنامه‌ریزی در دهکدهٔ سایپرس (Cypress Village) در جریان است تا این منطقه به دهکده‌ای کوهستانی با تنوع مسکن با مدل زندگی، کار، بازی (Live, Work, Play Model) تبدیل شود که در آن با ۱۵ دقیقه پیاده‌روی بتوانید به محل کار، خرید خانه، و خدمات دسترسی پیدا کنید. گمان می‌کنم که فرصت بزرگی برای وست ونکوور وجود دارد و هم‌زمان می‌توانیم چیزهایی را که مردم در مورد وست ونکوور دوست دارند، حفظ کرد: محلی زیبا، امن، با مدارس/مکاتب عالی که همه می‌خواهند به آن نقل مکان کنند.

همهٔ ما یک چیز را می‌خواهیم و من بسیار خوشحال‌ می‌شوم که به وست ونکوور کمک کنم نیازهایش برآورده شود و رشد کند تا به جامعه‌ای کامل تبدیل شود که همه بتوانند در آن شاد باشند و به ظرفیت‌های خود به‌طور کامل دست یابند. من بر این باورم که آینده روشن است.

بی‌سی سرو و رسانهٔ همیاری: از وقتی که در اختیار ما قرار دادید ممنون‌ایم و برای شما بهاری خوش آرزومندیم.

شهردار بوث: عید شما مبارک

ویدیوی این گفت‌وگو را در اینجا ببینید:

نوشته گفت‌وگوی نوروزی رسانهٔ همیاری و بی‌سی سرو با مری-ان بوث، شهردار وست ونکوور اولین بار در رسانهٔ همیاری. پدیدار شد.